Άρθρα

Μπορούν σήμερα να τιμούν τη γενοκτονία των Ποντίων όσοι κλείνουν τα μάτια στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων;

Εδώ και δύο εβδομάδες στην Ελλάδα στήθηκε ένας πρωτοφανής μηχανισμός υποστήριξης των βίαιων, τυφλών και φονικών επιθέσεων του Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστίνιους. Ποτέ άλλοτε ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και στο διεθνές δίκαιο, δεν τσαλακώθηκε τόσο πολύ στη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας, όσο σήμερα. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς παράγοντες, την ένοχη αξιωματική αντιπολίτευση (μην ξεχνάμε τον …«Μπίμπι»), και το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ, τα «εθνικά συμφέροντα της χώρας» υπαγορεύουν να είμαστε αναφανδόν με το Ισραήλ.

Κατά ειρωνεία της τύχης, σήμερα είναι η ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων. Η γενοκτονία οδήγησε στη φυσική εξόντωση, στον αφανισμό, στον εκτοπισμό, στο ξερίζωμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία κατά τη δεκαετία 1913 – 1923 επιχείρησε να συγκροτήσει ένα καθαρό κράτος, προχωρώντας στην εθνοκάθαρση χριστιανικών πληθυσμών. Τι διαφορετικό όμως κάνει το Ισραήλ σήμερα;

Σύμφωνα με την εξωτερική πολιτική της αστικής τάξης της χώρας, «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Αφού λοιπόν το Ισραήλ ανταγωνίζεται με την Τουρκία και η Χαμάς (φέρεται ότι) στηρίζεται από τον Ερντογάν, η Ελλάδα οφείλει να είναι χωρίς όρους και αστερίσκους με το Ισραήλ.

Έννοιες όπως το διεθνές δίκαιο, η ιστορική αλήθεια, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, η παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το δικαίωμα αντίστασης ενάντια σε καθεστώτα διωγμών, διακρίσεων, απαρτχάιντ, έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια. Διανοητές επιπέδου Β Δημοτικού που παριστάνουν τους διεθνολόγους και τους γεωπολιτικούς αναλυτές, αντισημίτες που ανακάλυψαν εσχάτως τη γοητεία του σιωνισμού (Γεωργιάδης, Καμμένος κλπ), αλλά και το σύνολο του πολιτικού προσωπικού που υπηρετεί το ευρωατλαντικό πλαίσιο της χώρας, ανεμίζουν τη σημαία ενός χυδαίου πραγματισμού: Κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια κατάφωρη αδικία σε βάρος ενός λαού. Αγνοούν το γεγονός ότι το κράτος του Ισραήλ αποδεδειγμένα προχωρά σε πολιτικές εθνοκάθαρσης, διωγμών, διακρίσεων. Θυματοποιούν τον θύτη και ενοχοποιούν τα θύματα.

Σύμφωνα με όλους αυτούς, δεν υπάρχει ούτε Διεθνές Δίκαιο, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε ισοτιμία μεταξύ ανθρώπων και λαών. Το Ισραήλ δικαιούται να υπάρξει – και αν για να υπάρξει πρέπει να εξαφανίσει έναν άλλον λαό που επί αιώνες ζει στην περιοχή που συγκροτήθηκε πριν 75 χρόνια το κράτος του Ισραήλ – δεν πειράζει.

Αυτός ο λαός, ο Παλαιστινιακός, ας εξαφανιστεί, ας εξολοθρευθεί, ας μεταναστεύσει, ας δολοφονηθεί, ας εκτοπισθεί.

Την ελληνική άρχουσα τάξη, δεν την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

Αλλά αν το Ισραήλ δικαιούται να κάνει εθνοκάθαρση για να συγκροτήσει ένα καθαρό κράτος γιατί το δικαίωμα αυτό δεν το είχαν οι Νεότουρκοι και σήμερα ζητάμε να αναγνωριστεί η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων;

Τι διαφορετικό ισχυρίζεται το επίσημο τουρκικό κράτος όταν λέει ότι οι διωγμοί των Αρμενίων και των Ποντίων ήταν η άμυνα του νεοσυγκροτημένου τουρκικού κράτους μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα πλαίσια του αναφαίρετου δικαιώματός του να αμυνθεί έναντι των τότε εισβολέων;

Και πόση αξιοπιστία μπορεί να έχει μια πολιτική που ανεβαίνει στα κεραμίδια για την εθνοκάθαρση που διέπραξε η Τουρκία πριν έναν αιώνα, αλλά τάσσεται ανεπιφύλακτα με το Ισραήλ στην εθνοκάθαρση που διαπράττει σήμερα εναντίον των Παλαιστινίων;

Όσοι θεωρούν ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα διότι η διεθνής διπλωματία συγκροτείται στη βάση της μάχης των συμφερόντων και όχι της υπεράσπισης αρχών, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε ΗΠΑ, ούτε Ισραήλ, ούτε Τουρκία. Δεν στηρίζει την υπεράσπιση των εθνικών της θέσεων στο δίκαιο του ισχυρού, αλλά στο διεθνές δίκαιο. Αν στην περίπτωση της Παλαιστίνης, η Ελλάδα διατρανώνει το δικαίωμα του Ισραήλ να γράψει το διεθνές δίκαιο στα παλιά του τα παπούτσια, γιατί αύριο πρέπει η Τουρκία να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο στην Κύπρο, στο Αιγαίο ή στη Θράκη;

Με ποια αξιοπιστία η Ελλάδα θα διεκδικήσει εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου στη δική της περίπτωση, ενώ θα έχει γελοιοποιήσει την καθολικότητά του, προς χάριν του Ισραήλ; Η πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών εγγράφει τετελεσμένα. Και αυτά τα τετελεσμένα, αύριο θα διαμορφώσουν νέα τετελεσμένα.

Όταν η Τουρκία, υπό τις ευλογίες ή έστω την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ, διεκδικήσει λεόντειο μερτικό από ο,τιδήποτε δεν είναι δικό της, ας μην τολμήσει κανείς Χατζηαβάτης του σιωνισμού να επικαλεστεί δακρύβρεχτα το διεθνές δίκαιο ή το δίκαιο της θάλασσας. Γιατί η απάντηση που θα λάβει – και θα έχει ισχύ γιατί θα ενισχύεται επιπλέον από τον νόμο του ισχυρού – θα είναι ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι αλά καρτ. Δεν γίνεται να μην εφαρμόζεται στην Παλαιστίνη, αλλά να εφαρμόζεται στην Κύπρο.

Όσο για τις περισπούδαστες αναλύσεις για τον άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ – Ελλάδα που τάχα θα γίνει το αφεντικό στην περιοχή μετά την πτώση σε δυσμένεια του Ερντογάν, έχουν πάει στον κουβά, από την εποχή που οι Κούρδοι έμαθαν ότι η Τουρκία είναι “too big to fail” και “too valuable to be lost” από τα ευρωατλαντικά συμφέροντα.

Προς το παρόν, το ελληνικό αστικό προσωπικό, αφού έδεσε χειροπόδαρα τη χώρα στον άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ, μπορεί να βλέπει τον «Μπίμπι» Νετανιάχου να ευχαριστεί όλες τις πρόθυμες χώρες που στήριξαν τις αιματοβαμμένες επιθέσεις του στη Γάζα, αλλά να «ξεχνά» την Ελλάδα. Ποιος στα αλήθεια έχει ανάγκη να ευχαριστήσει μια χώρα που είναι παντού και πάντα δεδομένη;

Η προκλητική στήριξη της Ελλάδας στις πολιτικές διωγμών, διακρίσεων, απαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης που εφαρμόζει το Ισραήλ, τάχα γίνεται για να κερδίσουμε τη στήριξη του Ισραήλ στην αντιπαράθεσή μας με την Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, έχουμε μια τριπλή αυτοκτονία:

Πρώτον, το Ισραήλ (και πολύ περισσότερο οι ΗΠΑ) δεν πρόκειται να κουνήσουν ούτε το δαχτυλάκι τους για τα αμιγώς ελληνικά συμφέροντα, καθώς θα βάλουν στη ζυγαριά το βάρος και τον εξευμενισμό της Τουρκίας.

Δεύτερον, η εξωτερική πολιτική της χώρας που μονίμως επικαλείται το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας στις ελληνοτουρκικές διαφορές και το Κυπριακό θα έχει βγάλει τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια.

Τρίτον, σε αντίθεση με παλιότερους πολιτικούς της αστικής τάξης που είχαν δύο δράμια μυαλό και αναζητούσαν μια Ελλάδα «γέφυρα» ανάμεσα σε αντιθέσεις, ανταγωνισμούς και αντιπαλότητες της περιοχής, και άρα αναπόσπαστο τμήμα διεθνών συνομιλιών και λύσεων, το σύγχρονο πολιτικό προσωπικό, που διαμορφώθηκε στην εποχή των μνημονίων, αναζητά μια Ελλάδα αιωνίως δεδομένη και άρα πανταχόθεν αγνοημένη. Μπορεί όμως να κάνει εύπεπτες δηλώσεις κάθε 19 Μάη για τη γενοκτονία των Ποντίων. Προσφέρονται για εσωτερική κατανάλωση του εκλογικού ακροατηρίου.

Η βία θρέφει την πολιτική του Ισραήλ

Ο ισραηλινός αρθρογράφος Akiva Eldar σχολιάζοντας τις πρόσφατες αναταραχές στην Ιερουσαλήμ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Η ισραηλινή-παλαιστινιακή σύγκρουση είναι σαν ένα αυτοκίνητο με δύο ταχύτητες: «οδήγηση» και «αναστροφή». Πρέπει να επιλέξεις μεταξύ των δύο. Δεν υπάρχει «ουδέτερος χώρος». Αν δεν σημειωθεί πρόοδος, είσαι αναγκασμένος να πας προς τα πίσω».

Ο νυν πρόεδρος του Ισραήλ ο οποίος κυβερνάει τα τελευταία 12 χρόνια με το ακροδεξιό κόμμα του Λικούντ, οδήγησε την Ισραηλινή κοινωνία στον συντηρητισμό, με βασικό όχημα την επέκταση τον εποικισμών. Σε μια ύστατη προσπάθεια να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο από το πάγωμα της επέκτασης των εποικισμών επί διακυβέρνησης Ομπάμα το 2009 και να ξανακερδίσει την εύνοια των ζηλωτών εποίκων, ο Νετανιάχου  τους τελευταίους μήνες της διακυβέρνησης Τραμπ ανακοίνωσε την κατασκευή 800 νέων εποικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Σε πλήρη παραβίαση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και των διεθνών εκκλήσεων για παύση του εποικισμού, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου είπε ότι η κυβέρνησή του θα συνεχίσει να χτίζει παράνομους οικισμούς στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Μιλώντας μετά από συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 9/05/2021, απέρριψε τις εκκλήσεις των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών να σταματήσουν τις βίαιες εκδιώξεις των παλαιστινιακών οικογενειών στη γειτονιά Σεΐχ Τζαρά της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Ισχυριζόμενος ότι η Ιερουσαλήμ ήταν η πρωτεύουσα του Εβραϊκού λαού για χιλιάδες χρόνια, είπε: «Καθώς κάθε έθνος χτίζει στην πρωτεύουσά του, έχουμε επίσης το δικαίωμα να χτίσουμε στην Ιερουσαλήμ. Αυτό έχουμε κάνει και αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε.»

Ενώ οι βιαιοπραγίες και ο καθημερινός βομβαρδισμός της Γάζας συνεχίζεται εδώ και 7 μέρες μετρώντας 220 νεκρούς ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και 57 παιδιά, ο Νετανιάχου δήλωνε την προηγούμενη Τετάρτη ότι  «θα τους χτυπήσουμε όπως δεν έχουν ονειρευτεί ποτέ», ενώ την ίδια στιγμή ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας  Μπένι Γκάτζ  που είναι υπεύθυνος για τον θάνατο 2.200 Παλαιστινίων στην Γάζα μεταξύ αυτών και 551 παιδιών το 2014, δήλωσε ότι «η Γάζα θα καεί».

Σε ένα διεθνές πλαίσιο ατιμωρησίας και διεθνούς αποσιώπησης της σφαγής στην Γάζα, οι ΗΠΑ θέλησαν να εμποδίσουν για τρίτη φορά την κοινή δήλωση του Συμβουλίου Ασφαλείας που προτρέπει την κατάπαυση του πυρός. Μόλις την Δευτέρα (17/5) η διακυβέρνηση Μπάιντεν κάλεσε σε κατάπαυση πυρός, ενώ λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του Προέδρου Τζο Μπάιντεν, δεκάδες Ισραηλινά τζετ εκτόξευσαν περισσότερους από 100 πυραύλους στη Λωρίδα της Γάζας καθόλη την διάρκεια της  νύχτας, καθώς ο βομβαρδισμός συνεχίζεται για  δεύτερη εβδομάδα. Επίσης, η Washington Post αναφέρει ότι στις 5 Μαΐου, προτού ξεκινήσει η τρέχουσα ισραηλινή επίθεση στη Γάζα, η κυβέρνηση Μπάιντεν ενέκρινε την πώληση οπλικών συστημάτων 735 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ.

Τον περασμένο μήνα, o Νετανιάχου θα μπορούσε να διατάξει την αστυνομία να απομακρύνει τα οδοφράγματα από την Πύλη της Δαμασκού στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Γιατί περίμενε μέχρι να γίνει πεδίο μάχης μεταξύ της αστυνομίας και εκατοντάδων νέων Παλαιστινίων; Γιατί επέτρεψε στην αστυνομία να ρίξει χειροβομβίδες στο τζαμί Al-Aqsa κατά τη διάρκεια των προσευχών; Για ποιο λόγο τόση κυνικότητα απέναντι στην δολοφονία αμάχων;

Η απάντηση βρίσκεται στην προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το «μπλοκ αλλαγής», στο οποίο ανήκουν οι Γιαΐρ Λαπίντ και Γκαντζ, το οποίο εμφανίστηκε σε μια προσπάθεια να αποβάλει τον Νετανιάχου από την εξουσία. Το μπλοκ της αλλαγής περιλαμβάνει επίσης τον δεξιό Lieberman, τον Ναφτάλι Μπενέτ, τον επικεφαλής του δεξιού κόμματος Yamina και τον Gideon Sa’ar, επικεφαλής του θραύσματος του Λικουντ «New Hope», καθώς και τον αριστερό Merav Michaeli, αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, και τον  Nitzan Horowitz, επικεφαλής της Meretz. Αυτή η ετερογενής και μάλλον εύθραυστη συμμαχία είχε ως μοναδικό σκοπό να δημιουργήσει μια κυβέρνηση που αποκλείει τον Νετανιάχου.

Στις 4 Μαΐου και μετά από τον 4ο γύρο εκλογών μέσα σε δύο χρόνια, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης αφού το κόμμα του και όσοι τον στήριζαν συγκέντρωσαν μόνο 52 από τις απαραίτητες 61 ψήφους στο Ισραηλινό Κοινοβούλιο.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα περιθώρια στενεύουν για τον Νετανιάχου, ο οποίος είναι ο πρώτος Ισραηλινός πρωθυπουργός που είναι αντιμέτωπος με 3 διαφορετικές κατηγορίες για δωροδοκία και απάτη. Έτσι, εάν προσκολληθεί στην εξουσία, θα μπορούσε απλώς να αποφύγει την δίωξη και να οδηγήσει το Ισραήλ σε 5η εκλογική αναμέτρηση, μέσα σε δύο χρόνια.

«Είναι ξεκάθαρο, αν υπάρχει κάποιος που επωφελείται από όλα αυτά είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου», λέει ο Ράμι Γιουνής, Παλαιστίνιος συγγραφέας και σκηνοθέτης που ζει στο Λιντ, μια παλαιστινιακή κατά πλειοψηφία πόλη, που το Ισραήλ κατέκτησε το 1948.

Όταν οι ισραηλινές δυνάμεις έκλεισαν την Πύλη της Δαμασκού στην Ιερουσαλήμ, έναν κεντρικό κόμβο για τους Παλαιστινίους που ζούσαν στην πόλη, κατά τη διάρκεια του μουσουλμανικού ιερού μήνα, του Ραμαζανιού, το ποτήρι ξεχείλισε.

Στη συνέχεια, τα ισραηλινά δικαστήρια έλαβαν μια άλλη αμφιλεγόμενη και εξαιρετικά προκλητική απόφαση, προγραμματίζοντας μια ακρόαση για τους κατοίκους του Σεΐχ Τζαρά στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, σχετικά με την προσφυγή τους κατά της έξωσης από τα σπίτια τους και την παράδοσή τους στους εποίκους, στις 10 Μαΐου, που στο Ισραήλ ονομάζεται Ημέρα της Ιερουσαλήμ .

Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ σηματοδοτεί την ημέρα που το Ισραήλ κατέκτησε και προσάρτησε την Ανατολική Ιερουσαλήμ, μετά το 1967.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό συγγραφέα και πρώην αρθρογράφο της Χααρέτζ, Ακίβα Ελντάρ, ο Λάπιντ είχε ήδη αντιληφθεί την τακτική του Νετανιάχου ακόμη και πριν από τις εκλογές, σε περίπτωση που δεν κατάφερνε να συγκεντρώσει την πλειοψηφία. «Εάν ο Νετανιάχου αισθανθεί ότι χάνει την πλειοψηφία, θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα περιστατικό ασφαλείας – στη Γάζα ή στα βόρεια σύνορα. Αν πιστεύει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σώσει τον εαυτό του, δεν θα διστάσει ούτε για μια στιγμή».

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, το “μπλοκ αλλαγής” κατείχε 4 λιγότερες θέσεις στην Κνεσέτ (Βουλή)  από τις 61 που χρειάζονται για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτές οι ψήφοι αναμενόταν να προέρχονται από το Παλαιστινιακό Ρα’αμ Κόμμα, με επικεφαλής τον Μανσούρ Αμπάς. Μετά τις δηλώσεις του Γιαΐρ Λαπίντ, πως το «το Ισραήλ πρέπει να δράσει αποφασιστικά και ισχυρά και να επαναφέρει την τάξη», το αραβικό κόμμα του Μανσούρ Αμπάς αποχώρησε από τις συνομιλίες για κυβέρνηση ενότητας. Εν τέλει, υποσχέθηκε να ενταχθεί σε οποιονδήποτε πολιτικό συνασπισμό που θα είναι σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση.

Καθώς οι εντάσεις αναθερμάνθηκαν στην Ιερουσαλήμ, ο Ya’alon προέτρεψε τους ηγέτες του «μπλοκ αλλαγής» να επιταχύνουν τις κινήσεις για σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Φαίνεται όμως ότι η συμβουλή του ήρθε λίγο αργά.

Στις 13 Μαΐου, το μπλοκ διαλύθηκε. Ο Μπενέτ ανακοίνωσε ότι αποχώρησε από το «μπλοκ της αλλαγής» και επανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με τον Νετανιάχου. Ο Γιαΐρ Λαπίντ είπε ότι θα συνεχίσει να προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά οι επιλογές του έχουν συρρικνωθεί δραματικά.

Εκτός από τον Μανσούρ Αμπάς, θα πρέπει επίσης να πείσει την Παλαιστινιακή Κοινή Λίστα να «αντικαταστήσει» το κόμμα του Μπενέτ. Εάν δεν το πράξει σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, θα πρέπει να επιστρέψει την εντολή στον πρόεδρο.

Τηλεοπτική εκπομπή τη Δευτέρα ανέφερε ότι εκπρόσωποι του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του υπουργού Άμυνας Μπένι Γκάντζ συζητούν μια πιθανή διαμόρφωση κυβέρνησης συνασπισμού μετά το τέλος της σύγκρουσης με τη Γάζα, μετά την προφανή κατάρρευση της πιθανότητας συνασπισμού υπό την ηγεσία του Γιαΐρ Λαπίντ και του Ναφτάλι Μπενέτ.

Η κλιμάκωση της έντασης ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Με το κλείσιμο των Πυλών του Τέμενος Αλ Άκσα, τις εξώσεις των Παλαιστινίων του Σεΐχ Τζαρά, τις προκλητικές πορείες του ακροδεξιού, Σιωνιστικού Κόμματος – σύμμαχου του Λίκουντ, ανάμεσα στις τάξεις του οποίου, ήταν οπαδοί του δολοφονημένου εξτρεμιστή Ραβίνου Meir Kahane (που έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκράτης τη δεκαετία του 1980) που φώναζαν «Θάνατο στους Άραβες» και επιτίθονταν σε όποιον έβρισκαν μπροστά τους.

Όσο περισσότερο η Χαμάς συνεχίζει να ρίχνει πυραύλους στο Ισραήλ και οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις βομβαρδίζουν τη Γάζα ως αντίποινα, η παραμονή του Νετανιάχου στην εξουσία παρατείνεται, και οι πιθανότητες του Λαπίντ εξανεμίζονται.

Ενώ η ασύμμετρη βία της Ισραηλινής Αστυνομίας στα κατεχόμενα εδάφη συνεχίζεται, σήμερα κατατέθηκε στο Ισραηλινό κοινοβούλιο διάταξη η οποία θα αφαιρεί την μόνιμη διαμονή από όσους συμμετέχουν σε τρομοκρατικές ενέργειες, κάτι που έχει σαφή προσανατολισμό στους Παλαιστίνιους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, οι οποίοι την προηγούμενη εβδομάδα λάμβαναν απειλητικά μηνύματα από τις Μυστικές Υπηρεσίες του Ισραήλ.

Αυτό που δεν περίμενε ο Νετανιάχου ήταν η εξέγερση των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ. Μετά την  Nakba του 1948 κάποιοι Παλαιστίνιοι Άραβες παρέμειναν στα σπίτια τους και εντός των ορίων – γνωστά ως “σύνορα του 48” – αυτού που σήμερα ονομάζεται Ισραήλ. Τους χορηγήθηκε υπηκοότητα – αλλά δεν ζούσαν ως ίσοι πολίτες.

Το 2002 ο Αριέλ Σαρόν, γνωστός και ως σφαγέας της Βυρηττού, με την επίσκεψη του στο ιερό Τέμενος Αλ Άκσα, πυροδότησε την Δεύτερη Ιντιφάντα.

Σήμερα 18/5/2021, για πρώτη φορά, είναι φανερό ότι για όλους τους Παλαιστινίους το πρόβλημα είναι το ίδιο. Ενωμένος όλος ο Παλαιστινιακός λαός σε όλη την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και μέσα στο Ισραήλ, συμμετέχει σε γενική απεργία σε μια «Μέρα Οργής» ενάντια στην κατοχή, το Απαρτχάιντ και τον βομβαρδισμό της Γάζας.

Εθνικάθαρση του Ισραήλ στην Παλαιστίνη

Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, το Ισραήλ και η εθνοκαθαρτική πολιτική

“Αλίμονο στους Εβραίους αν έστω ένας από αυτούς ή από τους έμμισθους συνεργάτες τους, που τους γεμίζουν με μίσος, σηκώσει ποτέ το φονικό χέρι του εναντίον ενός Γερμανού. Υπεύθυνος για τον νεκρό ή τραυματία Γερμανό δεν θα θεωρηθεί ένας, αλλά όλοι οι Εβραίοι. Υπάρχει ένα μόνο δικαίωμα, το δικαίωμα μας στην αυτοάμυνα, και μόνο εμείς μπορούμε να αποφασίσουμε τον χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής του”.

Αν στο παραπάνω απόσπασμα αντικαθιστούσε κανείς τις λέξεις Εβραίος και Γερμανός, με εκείνες του Παλαιστίνιου και του Ισραηλινού Εβραίου, αντίστοιχα, πιθανότατα η αλληλουχία των φράσεων, αυτούσια, θα αναδημοσιευόταν σε πάρα πολλά φιλικά προς το Τελ Αβίβ μέσα ενημέρωσης ου μη και στα επίσημα δελτία τύπου της υπηρεσιακής κυβέρνησης του Βενιαμίν Νετανιάχου. Θα ήταν όμως μια άκρως παρακινδυνευμένη επιλογή, καθώς το απόσπασμα που προλογίζει αυτό το άρθρο, προέρχεται από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Das Schwarze Korps, της επίσημης εφημερίδας των ναζιστικών SS και του ηγέτη τους, Χάινριχ Χίμλερ και δημοσιεύτηκε μερικές μέρες μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων, για την ακρίβεια στο φύλλο της 17ης Νοεμβρίου 1938. Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί και τυπωθεί, προκειμένου να δικαιολογηθεί η άγρια και φονική μανία των Ταγμάτων Εφόδου σε βάρος των Γερμανοεβραίων, που είχε στοιχίσει 90 ανθρώπινες ζωές και είχε προξενήσει ανυπολόγιστες καταστροφές σε καταστήματα, συναγωγές, γραφεία και σπίτια τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου εκείνου του σκοτεινιασμένου μεσοπολεμικού έτους.

Το ποιος είναι ο “ακροδεξιός”, ο “ναζιστής”, ο “νοσταλγός του Χίτλερ” στη Μέση Ανατολή πάει και έρχεται ως κατηγορία, ως υπονοούμενο, ως βαρύγδουπη ατάκα ή ως εύκολη και εύπεπτη πολεμική εκατέρωθεν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με βασική παράμετρο επίσης το γεγονός ότι όποιος προσπαθεί να αρθρώσει έστω και ήπια και συγκροτημένα μια στοιχειώδη κριτική ενάντια στις πολιτικές και οικονομικές επιλογές του Τελ Αβίβ σε βάρος των Παλαιστινίων αλλά και των Ισραηλινών Αράβων πολιτών του, κινδυνεύει να στιγματιστεί με την κηλίδα του αντισημίτη και να βρεθεί στο πολιτικό και κοινωνικό περιθώριο της ζωής ως δακτυλοδειχτούμενος αποσυνάγωγος, όσο ψηλά κι αν αυτός βρίσκεται. Προς τούτο και αντί πολλών, δείτε για παράδειγμα, τι συνέβη πριν από μερικά χρόνια στον τότε ηγέτη των Βρετανών Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν.

Τα πραγματικά περιστατικά είναι συγκεκριμένα και σαφή. Η ισραηλινή κυβέρνηση, η σημερινή, οι προηγούμενες, η επόμενη, όταν και όπως προκύψει, δεν είναι “Χίτλερ”, αλλά κακά τα ψέματα έχουν εντυπωσιακές ομοιότητες και διαμορφωμένες περγαμηνές με κάθε αυταρχικό και ανελεύθερο καθεστώς που την εποχή της νεωτερικότητας έβαλε στο στόχαστρο του τις κοινωνικές, εθνοτικές ή θρησκευτικές εκείνες ομάδες οι οποίες δεν “κούμπωναν” στο πολιτικό και εθνικό του αφήγημα, με σκοπό να τις εξοντώσει αργά ή πιο σύντομα και καταρχάς οικονομικά, προκειμένου εντέλει να πετύχει τη συλλογική, ηθική και ψυχολογική τους, υποδούλωση και εκμετάλλευση.

Όχι, η πολιτική που ασκεί το Τελ Αβίβ εναντίον των Παλαιστινίων δεν συνιστά ένα νέο ολοκαύτωμα – με το όμικρον, μικρό ή κεφαλαίο. Το Ολοκαύτωμα έχει συγκεκριμένη πολιτική, οργανωτική και βιομηχανική διάσταση ως έγκλημα ιστορικό και ας ελπίσουμε ανεπανάληπτο. Είναι σίγουρα μια τραγωδία καταρχήν των Εβραίων, αλλά και όλης της ανθρωπότητας, καθώς στα κρεματόρια δολοφονήθηκαν και εξαϋλώθηκαν, ομοφυλόφιλοι, τσιγγάνοι, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, Σλάβοι εργάτες γης και βιομηχανίας – αν και σε μικρότερους αριθμούς σε σχέση με τους εβραϊκούς πληθυσμούς που ήταν ο κύριος στόχος της ναζιστικής Endloesung (Τελικής Λύσης). Ούτε για γενοκτονία θα μπορούσαμε να μιλάμε στα παλαιστινιακά εδάφη, κατεχόμενα ή “ελεύθερα”. Οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, χρησιμοποιούν πολύ πιο εύστοχα τον όρο, εθνοκάθαρση ή απαρτχάιντ, ο δεύτερος δε, πολύ έγκαιρα, έχει συμπεριληφθεί στις αναφορές και διεθνών οργανισμών, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, ήδη από το 2004.

Τότε, ήταν ένας (λευκός) Νοτιοαφρικανός, ο δικηγόρος και δικαστής Τζον Ντάγκαρντ, που είχε κατηγορήσει ανοιχτά και δημόσια το Ισραήλ για καθεστώς διακρίσεων, εξευτελισμών και διαρκών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη, Ο Ντάγκαρντ είχε υπάρξει μέλος της Εθνικής Επιτροπής Συμφιλίωσης που είχε συσταθεί μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας από την κυρίαρχη λευκή μειοψηφία στο Κόμμα του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου με τους γνωστούς, κυρίως οικονομικούς συμβιβασμούς της ηγεσίας του Νέλσον Μαντέλα. Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια μετά την έκθεση Ντάγκαρντ για το απαρτχάιντ που έχει επιβάλει το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους, δύσκολα μπορεί να βρεθεί σοβαρός άνθρωπος για να αμφισβητήσει τα κίνητρα και τις επιδιώξεις, τα επιχειρήματα και τις πολυσέλιδες διαπιστώσεις ενός αδέκαστου και αμερόληπτου, νομομαθούς παρατηρητή. Και όμως, συμβαίνει ακόμα, είτε από τους καθ’ έξιν αρνητές της πραγματικότητας είτε από τη συστηματική προπαγάνδα των φιλικών και συμμαχικών προς το Τελ Αβίβ κυβερνήσεων και μέσων ενημέρωσης, την ώρα βέβαια που ακόμη και νουνεχείς Ισραηλινοί Εβραίοι διαδηλώνουν χέρι με χέρι με τους Άραβες συμπολίτες τους, απαιτώντας την άρση του καταπιεστικού αυτού καθεστώτος.

Το ισραηλινό απαρτχάιντ δεν είναι πολιτική άμυνας, αλλά επίθεσης, βαναυσότητας και συντριβής μιας κοινότητας, εν προκειμένω των Παλαιστινίων, προκειμένου είτε να τεθούν στο περιθώριο και να γίνουν ανδράποδα στυγνής εργατικής και οικονομικής εκμετάλλευσης είτε να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη γη τους. Δεν είναι πρωτότυπο φαινόμενο, οι ρίζες του είναι βαθιές στη νεωτερικότητα, που δεν έχει μόνο φωτεινές λάμψεις γενικής προόδου αλλά και σκοτεινές πτυχές αδυσώπητης απανθρωπιάς. Ο εγκλωβισμός σε ανοιχτές εκτάσεις-φυλακές, μέσα σε συρματοπλέγματα και υποτυπώδη οικήματα, με ελάχιστα μέσα επιβίωσης και τελικό σκοπό την εξουθένωση των ανυπότακτων ιθαγενών προέρχεται από τα εγχειρίδια της αποικιοκρατίας που εφάρμοσαν πρώτοι (ξανά μπροστά μας) οι Γερμανοί στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια) με ιθύνοντα νου τον επίτροπο του Ράιχ, Χάινριχ Γκέρινγκ. Αν σας θυμίζει κάτι το όνομα του, όντως έχετε δίκιο, ήταν ο πατέρας του μετέπειτα υπαρχηγού του Χίτλερ στο Ναζιστικό Κόμμα της Γερμανίας και στρατάρχη του Ράιχ, Χέρμαν Γκέρινγκ.

Η μεθοδολογία των Γερμανών αποικιοκρατών πέρασε μετά στους Βρετανούς που, αντιγράφοντας τον Γκέρινγκ, επεδίωξαν να τιθασεύσουν τον αντάρτικο πόλεμο των Ολλανδο-γερμανών αγροτών Μπόερς στη Νότια Αφρική. Αργότερα, αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τις ανάλογες προσαρμογές και την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων, μεταπήδησαν στη μεσοπολεμική Ευρώπη (και το Τρίτο Ράιχ) για να αποκορυφωθεί η αιματηρή τους ιστορία στο Ολοκαύτωμα και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύντομα, επέστρεψαν στη Νότια Αφρική, μόλις ανέλαβε την ηγεσία της χώρας ο στρατάρχης Γιαν Σματς, ως αρχηγός του κράτους που θα καθοδηγούσε τη λευκή μειοψηφία στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη μέσω της καταδυναστευτικής και βίαιης εκμετάλλευσης της μαύρης πλειοψηφίας που δεν είχε δικαίωμα εργασίας, περιουσίας, μετακίνησης, μετανάστευσης, μόρφωσης, ακόμη και ζωής και ύπαρξης χωρίς την άδεια ή την “αγαθή” προαίρεση των λευκών.

Πόσο διαφορετικά είναι σήμερα τα πράγματα για τους Παλαιστίνιους στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Λοντ ή τη Χάιφα αν συνυπολογίσουμε και τους Ισραηλινούς Άραβες και όσα δραματικά και αποκρουστικά έζησαν τις προηγούμενες μέρες με τις νυχτερινές επιθέσεις και τις επιδρομές στη μέση του δρόμου, τις βιαιοπραγίες και τις καταστροφές κινητών και ακίνητων περιουσιών; Ελάχιστα αν όχι καθόλου, με μόνη διαφορά στη διαβάθμιση μέσων και μεθόδων καταπίεσης, βίας και πειθαναγκασμού που αφαιρούν και δυναμιτίζουν σε μια μονίμως ρευστή και διαλυτική κατάσταση δικαιώματα και αναφορές, γειώσεις και εξασφαλίσεις, κοινωνικά δίκτυα αλληλοϋποστήριξης και βιωματικές ρίζες αιώνων. Ό,τι δηλαδή υπέμεναν οι μαύροι Αφρικανοί στο απαρτχάιντ. Ή οι Γερμανοεβραίοι στον Μεσοπόλεμο, πριν το Ολοκαύτωμα, είτε στη Γερμανία, είτε στην Αυστρία κυρίως μετά το Anschluss, είτε σε μικρότερο βαθμό στην Πολωνία, την Ουγγαρία ή τη Σλοβακία με το καθεστώς του Γιόζεφ Τίσο την ίδια περίοδο. Αυτές οι διαπιστώσεις δεν είναι υπερβολικές: είναι η σκληρή αλήθεια και η ορθή ιστορική και πολιτική προσέγγιση με τα κατάλληλα και αναλογικά μέτρα και σταθμά.

Τα δε διεθνή ή εθνοκρατικά δικαιώματα στην αυτοάμυνα ή τον προληπτικό πόλεμο και την εξάπλωση της δημοκρατίας ειδικά στη Μέση Ανατολή ή τα Βαλκάνια, μάς τα είπαν και άλλοι τις τελευταίες δεκαετίες, κατά κύριο λόγο Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, με τραγικές, αποσταθεροποιητικές, μακροπολιτικές συνέπειες για όλη την περιοχή φανερού ή κρυφού, ιμπεριαλιστικού και οικονομικού ενδιαφέροντος – και χωρίς μάλιστα ως επί το πλείστο να αντιγράφουν ή να παραλλάσσουν τα πρωτοσέλιδα άρθρα ναζιστικών εφημερίδων του Μεσοπολέμου.

Μια τελευταία αναφορά θα άξιζε στον ένοπλο αγώνα (ή την τρομοκρατία) της Χαμάς που παλιότερα και μέχρι τη λειψή και υπό όρους αναγνώριση ήταν και επιλογή της PLO (ή και του Κόμματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, για να θυμηθούμε την εποχή που ο Νέλσον Μαντέλα κυκλοφορούσε με περίστροφο και σχεδίαζε την τοποθέτηση βομβών ή συναρμολογούσε εκρηκτικούς μηχανισμούς). Και εδώ, τίποτα δεν είναι “καινούργιο” ή καινοφανές στην περιοχή, εκτός κι αν κάποιοι έχουν αποφασίσει να ξαναγράψουν και να αναθεωρήσουν, πλαστογραφώντας την, την ιστορία και της εβραϊκής Χαγκανά που αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό το πρότυπο πολιτικής και ένοπλης δράσης (και) για τις αραβικές οργανώσεις, άλλο αν αυτές δε θα το παραδεχτούν ποτέ. Εδώ, δεν έχουμε έναν “κύκλο αίματος”, όπως ανιστόρητα και απαράδεκτα ισχυρίζονται ορισμένοι, αλλά ένα, αν θέλετε, ταγκό αλληλοεκπαίδευσης και συγκοινωνούσες επιρροές στην τέχνη της πολιτικής που μπορεί να συνεχίζεται και με άλλα μέσα, όταν οι καταστάσεις εξωθούνται στα άκρα.

Οπότε το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: σήμερα είμαστε με τους Παλαιστίνιους, χωρίς επιφυλάξεις ή αστερίσκους, όπως τη δεκαετία του 1980 και πιο πριν, οφείλαμε να είμαστε με τους μαύρους της Νότιας Αφρικής και τη δεκαετία του 1930, με τους Εβραίους της Γερμανίας και της Κεντρικής Ευρώπης, όταν (τι ειρωνεία!), ούτε και τότε ήταν οι κυβερνήσεις και τα κράτη της υπόλοιπης Ευρώπης ή της Βόρειας Αμερικής στο πλευρό τους, καθώς δεν ήθελαν να διαταράξουν τις σχέσεις τους με το Βερολίνο, προτού ξεσπάσει η μεγάλη σφαγή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και συντελεστεί το έγκλημα στα κρεματόρια του Άουσβιτς. Οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι κυβερνητικοί καιροσκοπισμοί και τα οικονομικά συμφέροντα ανέκαθεν στραγγάλιζαν την ανθρωπιά και τη δικαιοσύνη. Με τους Παλαιστίνιους, μέχρι τη δικαίωση για την ίδρυση δικού τους κράτους. Αν και εκείνη τη στιγμή, η κριτική και η στάση μας θα πρέπει να αλλάξει, για να αναδείξει όλες τις στρεβλώσεις, τα κακώς κείμενα και τα προβλήματα της ίδιας τόσο προβληματικής εθνοκρατικής νεωτερικότητας που σήμερα πυρπολεί ξανά τη Μέση Ανατολή και την πολυαίμακτη γη της Παλαιστίνης για το δικαίωμα τάχα της αυτοάμυνας μιας ισχυρής και δεσπόζουσας, κρατικής οντότητας ενάντια στους αδύναμους καταπιεσμένους της παρίες.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Πώς δημιουργήθηκε το Ισραήλ και πώς η Παλαιστινιακή Αρχή μετατράπηκε σε εργολάβο της κατοχής

Το antapocrisis αναδημοσιεύει τη συνέντευξη του καθηγητή Νικόλα Κοσματόπουλου για την ιστορική εξέλιξη του Παλαιστινιακού ζητήματος. Τη συνέντευξη πήρε ο Ν. Γιαννόπουλος για το news247.gr

Κ. Κοσματόπουλε, σας ευχαριστώ που δεχθήκατε να κάνουμε αυτήν την κουβέντα. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από την ιστορική αναδρομή του παλαιστινιακού ζητήματος, διότι πολύς κόσμος δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες οι οποίες, ωστόσο, έχουν μεγάλη σημασία…

Καταρχάς να πούμε ότι μια σύντομη αναδρομή που θα επιχειρήσω εδώ σίγουρα δεν καλύπτει πολλές πλευρές ενός ιδιαίτερα πολύπλοκου ζητήματος. Βασικό είναι ότι το ζήτημα ξεκινάει πολύ πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Νάκμπα – Καταστροφής – το 1948. Με μια έννοια, ξεκινάει με την Ναπολεόντεια κατοχή της Αιγύπτου και της Συρίας το 1798, όταν πρωτοδιατυπώνεται από τον Γάλλο αποικιοκράτη η ιδέα για ένα κράτος των Ευρωπαίων Εβραίων εκτός Ευρώπης. Το συγκεκριμένο πλάνο πρέπει να το κατανοήσουμε στο πλαίσιο τόσο της εξάπλωσης της αποικιοκρατίας στον πλανήτη, όσο και του αντισημιτισμού στη χριστιανική Ευρώπη. Απέναντι σε αυτό το ζήτημα και την ανάδειξη ομογενοποιημένων εθνικών κρατών, οι Εβραίοι θεωρήθηκαν από εθνικές ελίτ ως παρίες, απέναντι στους οποίους τα ευρωπαϊκά κράτη ακολούθησαν διαφορετικές πολιτικές, όπως έχει δείξει ο ιστορικός Έντσο Τραβέρσο στο συγκλονιστικό βιβλίο του για την εβραϊκή νεωτερικότητα.

Όταν λέτε διαφορετικές πολιτικές τι εννοείτε;

Στη Γαλλία, ας πούμε, επικράτησε το δόγμα των Εβραίων του κράτους, η αντίληψη ότι οι Εβραίοι μπορούν να υπηρετήσουν το κράτος σε γραφειοκρατικές θέσεις. Στη Γερμανία-Αυστροουγγαρία υπήρξαν τάσεις αποκλεισμού τους από πολλά στρατηγικά επαγγέλματα, με αποτέλεσμα μέλη των εβραϊκών κοινοτήτων να στραφούν προς τις επιστήμες-θετικές και θεωρητικές- και να μεγαλουργήσουν με κλασικά παραδείγματα τους Φρόυντ κι Αϊνστάιν. Ο ευρωαποικιακός αντισημιτισμός προϋπήρχε της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοά, δηλ. του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος. Για πολλούς Ευρωπαίους εθνικιστές της εποχής, οι Εβραίοι αποτελούσαν μία εξίσωση που παρέμενε άλυτη. Ως θύματα του ευρωαποικιακού ρατσισμού, οι Εβραίοι διανοούμενοι συζητούσαν την καλύτερη λύση, με πολλούς από αυτούς να επιλέγουν τον σοσιαλιστικό διεθνισμό ως απάντηση.

Ωστόσο, μέσα από την εβραϊκή κοινότητα – ειδικά στον γερμανόφωνο χώρο – ξεπήδησε μία τάση η οποία προώθησε την ιδέα ενός εβραϊκού έθνους, μετατρέποντας έτσι την θρησκεία τους σε μια ιδεατή “κοινότητα αίματος” στα πρότυπα του γερμανικού εθνικισμού. Κι έτσι γεννήθηκε ο σιωνισμός ως ένας συνδυασμός εθνικοποίησης της εβραϊκής θρησκείας κι ενός αποικιοκρατικού σχεδίου εκτός Ευρώπης στο πλαίσιο της τότε εξελισσόμενης αποικιοκρατικής επέκτασης της Δύσης σε όλον τον κόσμο. Ήδη από το 1870 ο πλανήτης έχει χωριστεί σε ζώνες κυριαρχίας των αποικιοκρατών, Βέλγων, Άγγλων, Γάλλων, Ιταλών, Γερμανών και άλλων. Για τον τόπο στον οποίο θα ιδρυόταν το κράτος υπήρχαν διάφορες προτάσεις. Υπήρξαν προτάσεις για την Νότια Αμερική, μέρη της Αφρικής, αλλά για ιστορικούς-θεολογικούς λόγους προτιμήθηκε η Παλαιστίνη ως η καλύτερη λύση.

Πότε αυτό;

Το 1897 έχουμε την πρώτη ουσιαστική προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση με το σιωνιστικό συνέδριο στην Βέρνη της Ελβετίας. Η λύση αυτή άρχισε να προωθείται μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων, αλλά και των ευρωπαϊκών ελίτ. Οι Σιωνιστές ηγέτες προώθησαν αυτήν την ιδέα σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και την ιδεολογία του εκπολιτισμού των βαρβάρων. Η πιθανότητα ίδρυσης ενός εβραϊκού εθνικού κράτους στην Παλαιστίνη έγινε πολύ περισσότερο ρεαλιστική, όταν κατέρρευσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1914 και τις τύχες της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής ανέλαβαν, ως γνωστόν, οι Αγγλογάλλοι. Η Κοινωνία των Εθνών έδωσε το πληρεξούσιο για την κατοχή της περιοχής. Το 1916 οι δύο μεγάλες δυνάμεις, η Αγγλία και η Γαλλία, έκοψαν και έραψαν τη Μέση Ανατολή ανάλογα με τις σφαίρες επιρροής τους. Η Παλαιστίνη πέρασε στους Άγγλους, η Συρία στους Γάλλους κ.τ.λ.

Το 1917 ο Μπαλφούρ, ο επικεφαλής της βρετανικής διπλωματίας, με επίσημη ανακοίνωση παραχωρεί το δικαίωμα για μία εβραϊκή εθνική εστία στη γη της Παλαιστίνης. Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι ο Μπαλφούρ ήταν ένας αντισημίτης υπουργός. Πάρα πολλοί υποστηρικτές του Σιωνισμού στην Ευρώπη ήταν αντισημίτες και ήθελαν τους Εβραίους εκτός Ευρώπης. Από την άλλη, οι πατέρες του σιωνισμού, όπως ο Χερτζλ για παράδειγμα, θεώρησαν το διάχυτο αντισημιτικό ρατσισμό της Ευρώπης ως σύμμαχο στο σχέδιό τους να πείσουν τους Εβραίους της Ευρώπης να συνταχτούν πίσω από τον εποικισμό της Παλαιστίνης. Αυτός είναι ο λόγος της φαινομενικά παράλογης συμμαχίας αντισημιτών και σιωνιστών που σε διαφορετικές εκφάνσεις υπάρχει ακόμα και σήμερα. Για παράδειγμα, οι πιο φανατικοί σύμμαχοι του Ισραήλ στις ΗΠΑ είναι οι φονταμενταλιστές Προτεστάντες Χριστιανοί που χρηματοδοτούν πολιτικούς, σπιλώνουν αντιπάλους, επιτίθενται στον ΟΗΕ και στηρίζουν τυφλά το Ισραήλ.

Τελικώς κάτω από ποιες συνθήκες φτάνουμε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948;

Οι Παλαιστίνιοι, όπως ήταν αναμενόμενο, αντέδρασαν σε αυτό το σχέδιο της ίδρυσης ενός ευρω-αποικιοκρατικού κράτους στη γη τους, από πολύ νωρίς. Το 1922 πάντως η Κοινωνία των Εθνών εγκρίνει το αγγλικό σχέδιο και ουσιαστικά του προσφέρει τη μέγιστη δυνατή νομιμοποίηση από τη Δύση. Το 1933 ξεσπούν μεγάλες διαμαρτυρίες κι απεργίες των γηγενών και εν συνεχεία μια μεγαλειώδης παλαιστινιακή εξέγερση, την οποία καταπνίγουν οι Άγγλοι. Το 1938 ένα γκρουπ οπλισμένων σιωνιστών αρχίζει επιθέσεις προς τους Παλαιστίνιους και το 1939 διαλύουν και καταστέλλουν την αραβική εξέγερση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη από το 1936.

Το 1942 διεξάγεται η μεγάλη συνάντηση των σιωνιστών στη Νέα Υόρκη και εκεί οι ΗΠΑ μπαίνουν στο πλάνο της υποστήριξης του σιωνισμού. Το 1946 η Χαγκανά και η Στερνγάνκ – ομάδες οπλιτών- αρχίζουν στρατιωτική δράση εναντίον Άγγλων και Παλαιστινίων ταυτόχρονα. Το 1947 με το ψήφισμα 181 του ΟΗΕ αποφασίζεται η ίδρυση δύο κρατών με την οποία όμως οι Ισραηλινοί παίρνουν γη δυσανάλογα περισσότερη του πληθυσμού τους. Οι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν αυτό το πλάνο και το 1948 αρχίζει ένοπλη σύρραξη, στην οποία πρωτοστατούν οργανώσεις-προπομπές του μετέπειτα ισραηλινού στρατού. Κι εδώ μπαίνει σε εφαρμογή το plan dalet, ένα πλάνο εθνοκάθαρσης και μαζικής εκδίωξης του ιθαγενικού πληθυσμού και καταστροφής ολόκληρων χωριών και πόλεων (βλ. Ilan Pappe, The Ethnic Cleansing Of Palestine).

Εβραίοι μετανάστες πριν μπουν στο καμπ του Αθλίτ. Τους υποδέχονται Παλαιστίνιοι αστυνομικοί. AP

Τον Μάιο του 1948 ιδρύεται το κράτος του Ισραήλ το οποίο αναγνωρίζουν αμέσως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Σοβιετική Ένωση. Κατά τη γνώμη μου, οι Σοβιετικοί έκαναν λάθος στην εκτίμησή τους. Αλλά τότε η Ευρώπη κι ο κόσμος ήταν συγκλονισμένος από το αποτρόπαιο έγκλημα του Ολοκαυτώματος. Από την άλλη, η μεταπολεμική Ευρώπη πέτυχε δύο νίκες με μια κίνηση. Καταρχάς, δαιμονοποιώντας τον Χίτλερ αποσιώπησε τόσο τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό όσο και την δυτική αποικιοκρατία που διέπραξε γενοκτονίες κι ολοκαυτώματα σε όλον τον κόσμο για αιώνες. Δεύτερον, συνδέοντας το Ολοκαύτωμα με την ίδρυση του Ισραήλ, μετέτρεψε τις δυτικές ευθύνες για το Ολοκαύτωμα σε βάρος ενός ιθαγενικού λαού εκτός Ευρώπης. Παράλληλα αναδείχτηκε σε ηθικό ηγεμόνα σε παγκόσμιο επίπεδο φυλάσσοντας για τον εαυτό της τον ρόλο του απόλυτου θύματος και μετέπειτα κριτή.

Παρόλα αυτά, ο OΗΕ, με το ψήφισμα 194, καθιστά ξεκάθαρο ότι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες πρέπει να επιστρέψουν στις εστίες τους, αλλά από τότε μέχρι και σήμερα αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν πρόσφυγες.

Μιλάμε δηλαδή για τρεις, τουλάχιστον, γενιές προσφύγων…

Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν και πέθαναν σε στρατόπεδα Παλαιστίνιων προσφύγων. Η Δύση για να αντιμετωπίσει αυτό το πρωτοφανέρωτο προσφυγικό κύμα ίδρυσε την περίφημη UNRWA η οποία αποτελεί το μοντέλο πάνω στο οποίο χτίστηκε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Τι σηματοδοτεί στη συνέχεια ο πόλεμος των έξι ημερών του 1967;

Ας δούμε πρώτα πώς ήταν ο κόσμος το 1967. Εκείνη την περίοδο καταγραφόταν μία ανάδυση του παγκόσμιου νότου με το αντιαποικιακό κίνημα. Τέτοιου είδους κινήματα είχαμε στην Γκάνα, την Κούβα, την Αλγερία, το Βιετνάμ και αλλού. Υπήρχε, επίσης, το Κίνημα των Αδέσμευτων στο οποίο πρωτοστατούσε η Αίγυπτος του Νάσερ. Την ίδια ώρα το Ισραήλ δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση το παλαιστινιακό να συνδεθεί με το αντι-αποικιακό πλαίσιο. Από την αρχή της πορείας του κράτους τους, οι Ισραηλινοί θέλησαν να αποσιωπήσουν τους δεσμούς του σιωνισμού με την αποικιοκρατία, αλλά και κάθε σύγκριση μεταξύ του Ισραήλ και του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής, την οποία όμως εκείνη την περίοδο έκαναν πολλά αντι-αποικιακά κινήματα.

Το 1967 λοιπόν δεν λαμβάνει χώρα μόνο μία σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Είναι μία σύγκρουση μεταξύ αποικιοκρατίας και αντιαποικιακού κινήματος. Το παλαιστινιακό, έτσι και αλλιώς, είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα με πλευρές που αφορούν όλο τον πλανήτη. Υπό αυτήν την έννοια, η νίκη του Ισραήλ το 1967 ήταν μία νίκη της αποικιοκρατίας, σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, εναντίον ενός αντιαποικιακού κινήματος το οποίο συγκροτούσαν η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος του Νάσερ και η Συρία.

Το αντιαποικιακό κίνημα πρότεινε ένα κοινό κράτος, Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη γη της Παλαιστίνης. Αυτό εννοούσαν με την καταστροφή του Ισραήλ, την κατάργηση του απαρτχάιντ, κι όχι φυσικά τον μαζικό θάνατο ανθρώπων. Ένα κοινό κράτος για όλους. Αυτό προέβλεπε και το προσχέδιο της PLO το 1969, ένα ενιαίο κράτος κόντρα στην πολιτική του Ισραήλ να επιβάλει ένα “εθνοκαθαρτικό” μοντέλο στην περιοχή.

Με την Νάκμπα (ήττα) του 1967 τελειώνει η ελπίδα για την αραβική ανεξαρτησία και ένωση την οποία πολέμησαν οι Δυτικοί από την αρχή της. Οι Ευρωπαίοι ήταν ενάντια σε κάθε είδους πολιτικής ένωσης σε μια περιοχή με κοινή γλώσσα και πανταχού παρούσες θρησκείες, παρά το γεγονός ότι στην ήπειρό τους είχαν ήδη ξεκινήσει να εφαρμόζουν το σχέδιο που αργότερα κατέληξε στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πώς εξηγείτε την πρωτοκαθεδρία της Χαμάς σήμερα στην Παλαιστίνη; Πώς προκύπτει αυτό ενώ τα προηγούμενα χρόνια η Φατάχ ήταν πολύ μαζική και εξέφραζε την πλειοψηφία;

Πρέπει, αρχικά, να πάμε λίγο πίσω, στο 1987 έτος κατά το οποίο λαμβάνει χώρα η πρώτη Ιντιφάντα. Λίγο πιο πίσω, το 1982, οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν από τη Βηρυτό κι έφτασαν στην Τυνησία. Και εκεί που όλοι νόμιζαν ότι το παλαιστινιακό ζήτημα έχει τελειώσει με οριστική ήττα των Παλαιστίνιων (οι Ισραηλινοί ήδη πανηγύριζαν για την τριχοτόμηση του παλαιστινιακού πληθυσμού) άρχισε η Ιντιφάντα από τους Παλαιστίνιους στο εσωτερικό της χώρας και στα κατεχόμενα. Άρχισαν, εν συνεχεία, οι διαπραγματεύσεις οι οποίες τελικά οδήγησαν στην προβληματική συμφωνία του Όσλο, το 1993, με την οποία κάτω από το βάρος της γεωπολιτικής αλλαγής (με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης), οι Παλαιστίνιοι αναγνωρίζουν το κράτος του Ισραήλ, ενώ οι ίδιοι αποδέχονται ένα αρχιπέλαγος εδαφών και μια αόριστη υπόσχεση δημιουργίας κράτους στο μέλλον. Ήταν μια συμφωνία ειρήνης που απλά συνέχιζε τον πόλεμο με άλλα μέσα.

Ο Γιάσερ Αραφάτ, ο Γιτζάκ Ράμπιν και ο Σιμόν Περές φωτογραφίζονται με τα βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στο Οσλο στις 10 Δεκεμβρίου του 1994. AP

Γιατί το λέτε αυτό;

Διότι οι Ισραηλινοί ζήτησαν από τους Παλαιστίνιους να αναγνωρίσουν το κράτος του Ισραήλ χωρίς να τους δίνουν το δικαίωμα να ιδρύσουν το δικό τους κράτος. Την ίδια στιγμή, έλεγξαν την πολιτική του ηγεσία μέσα από χρηματοδοτήσεις και άνοιξαν το δρόμο για συνεχόμενους εποικισμούς μέσα από την καντονοποίηση της Δυτικής Όχθης. Τελικά δημιούργησαν μια βιομηχανία “ειρήνης”, μέσα από την οποία η Παλαιστινιακή Αρχή μετατραπήκε σε εργολάβο της ισραηλινής κατοχής. Δόθηκαν, για παράδειγμα, πολλά κονδύλια για τη δημιουργία της παλαιστινιακής αστυνομίας, η οποία κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε κατά των Παλαιστινίων. Η Παλαιστινιακή Αρχή φυλάκισε-και έχει ακόμα στις φυλακές-Παλαιστίνιους αγωνιστές απαλλάσσοντας από τον κόπο και τα έξοδα την κατοχική δύναμη. Ένα γνωστό σενάριο σε αποικιοκρατικές καταστάσεις αλλού.

Άρα, κάπως έτσι αυξάνεται και η δημοφιλία της Χαμάς στον πληθυσμό…

Ακριβώς. Η Χαμάς προκύπτει ως ένα ανεξάρτητο αδιάφθορο κίνημα εναντίον της συνεργασίας της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ και κερδίζει τις εκλογές του 2006. Οι εκλογές όμως, αν και ήταν οι δημοκρατικότερες που είχαν γίνει ποτέ στον αραβικό κόσμο, δεν αναγνωρίζονται από την Δύση και η διάσπαση παίρνει χαρακτηριστικά ένοπλης ενδοπαλαιστινιακής διαμάχης. Η Δύση ανακηρύσσει τον νικητή των εκλογών τρομοκράτη κι ανέχεται το εμπάργκο της Γάζας που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, αποκόπτοντας την περιοχή από την Δυτική Όχθη και τον υπόλοιπο πλανήτη ουσιαστικά.

Στη Δυτική Όχθη ο Αμπάς εξελίσσεται ουσιαστικά σε μία μαριονέττα του Ισραήλ συνεχίζοντας το μοντέλο υποκατάστασης της κατοχής. Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ – και τώρα μερικές χώρες στη Δύση- πολέμησαν με νύχια και με δόντια το μη βίαιο κίνημα του BDS – Μποϋκοτάζ, Κυρώσεις, Αποεπενδύσεις – φράζοντας έτσι τον δρόμο προς κάθε ειρηνική διαμαρτυρία. Αν θυμάστε, ελεύθεροι σκοπευτές σημάδευαν γόνατα και γυμνά στήθη στις ειρηνικές πορείες της Παρασκευής όλον τον προηγούμενο καιρό.

Για τα γεγονότα που εξελίσσονται τώρα στην περιοχή, μία εξήγηση έχει να κάνει με τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ο Νετανιάχου στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ. Απειλείται και με φυλάκιση καθώς έχει εμπλακεί σε σημαντικές υποθέσεις διαφθοράς. Άρα ωθεί την κατάσταση στα άκρα. Είναι επαρκής αυτή η εξήγηση;

Μερικώς μόνο. Η πολιτική του Νετανιάχου σίγουρα παίζει έναν κομβικό ρόλο, πρόκειται για έναν κυνικό πολιτικό ο οποίος καταφεύγει στον εθνικισμό, όπως συχνά κάνουν πολιτικοί για να αποπροσανατολίσουν. Είναι όμως μόνο μέρος του προβλήματος. Είναι βασικό ότι οι πληθυσμοί που αυτήν τη στιγμή ξεσηκώνονται, όχι μόνο στην Ιερουσαλήμ, αλλά και αλλού στο Ισραήλ, έχουν απομονωθεί πολιτικά κι έχουν εξωθηθεί στη φτώχεια. Ζουν στην καθημερινότητά τους το απαρτχάιντ μέσα από πολιτικές οι οποίες, για παράδειγμα, προβλέπουν υποχρηματοδότηση των αραβικών σχολείων του Ισραήλ. Γειτονιές Παλαιστινίων στις λεγόμενες mixed cities σπρώχνονται επίσης στη βία και στην ανομία και διαμορφώνονται έτσι συνθήκες αμερικανικών γκέτο, όπου κυριαρχεί η ενδοπαλαιστινιακή βία, Παλαιστινίων εναντίον Παλαιστινίων.

Στη δε Ιερουσαλήμ συνεχίζεται ο εποικισμός κανονικά. Απλώς αυτήν τη φορά ξεχείλισε το ποτήρι και γίνονται αυτά που γίνονται. Ο καταδικασμένος Πρωθυπουργός του Ισραήλ θέλησε να προσεταιριστεί τους ακροδεξιούς εθνικιστές. Μία επίθεση κατά των Παλαιστινίων φέρνει ψήφους και στήριξη από το εθνικιστικό στρατόπεδο. Ωστόσο, και ο υποτιθέμενος φιλελεύθερος ηγέτης, Μπένυ Γκαντς λέει ότι η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί. Αυτή η ρητορική δηλαδή, της εθνοκάθαρσης, δεν αφορά μόνο τον Νετανιάχου. Τα τελευταία χρόνια έχει επεκταθεί σε μεγάλο πολιτικό φάσμα στη χώρα.

Από την άλλη, παρατηρούμε για πρώτη φορά Παλαιστίνιους να ξεσηκώνονται με ένα κοινό πλαίσιο ιστορικής ανάλυσης το οποίο λέει: Είμαστε πρόσφυγες στην ίδια μας τη χώρα, είμαστε θύματα ενός απαρτχάιντ, μιας συνεχιζόμενης Νάκμπα. Υπάρχει μία ποιοτική αλλαγή στο πώς αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως δεύτερης και τρίτης διαλογής πολίτες του κράτους. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν εντός καταλαβαίνουν ότι πλέον δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν σε σχέση με τους εκτός των τειχών. Βλέπουν, αντίθετα, ότι όλοι είναι θύματα του θεσμικού ρατσισμού του ισραηλινού κράτους.

Θα ήθελα να κλείσουμε με τη στάση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο ζήτημα τα τελευταία 40 χρόνια. Φτάσαμε από τον πολιτικό “έρωτα” του Ανδρέα Παπανδρέου για τον Γιάσερ Αραφάτ στα τριεθνή σχήματα με το Ισραήλ με στόχο, προφανώς, την απομόνωση της Τουρκίας. Έλληνες Υπουργοί σήμερα δηλώνουν δημοσίως ότι στηρίζουν απόλυτα το Ισραήλ. Πώς έχει γίνει αυτό; Πώς την κρίνετε την ελληνική εξωτερική πολιτική σε αυτό το ζήτημα;

Σίγουρα είναι αφελής σε πολλαπλές αναγνώσεις. Καταρχάς, αποξενώνει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας στις χώρες της περιοχής. Πρόκειται για πολιτική που στοχεύει μόνο στις ελίτ. Η κυβέρνηση λέει ότι την ενδιαφέρουν μόνο οι κυβερνήσεις – οι περισσότερες δικτατορίες- και οι αραβικές οικονομικές ελίτ. Η πολιτική αυτή είναι καθαρά κυνική και αντίθετη σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ σε περιπτώσεις στις οποίες η Ελλάδα θα ζητήσει την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου για την ίδια.

Είναι τραγικό λάθος να ανοίξει μέτωπο με τον Παγκόσμιο Νότο ο οποίος υπερασπίζεται αναφανδόν το δίκαιο στο ζήτημα της Παλαιστίνης. Θα την χαρακτήριζα ακόμα ως μια επικίνδυνη πολιτική, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη στην περιοχή. Ο συναγελασμός και η ανοικτή στρατιωτική συνεργασία με χώρες που πρωτοστατούν σε επιθετικούς πολέμους όπως το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, και τα Εμιράτα είναι πραγματικά αυτοκτονική και βολονταριστική. Είναι πολύ σαθρά τα θεμέλια αυτών των συνεργασιών. Ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ πρόκειται να βάλουν πλάτη σε μία ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπάρξει πόλεμος με την Τουρκία, και ακόμα περισσότερο μια τρελή κούρσα εξοπλισμών δύο χωρών σε βαθιά οικονομική κρίση, είναι πραγματικά καταστροφικό για τους λαούς της περιοχής.

Η δυνατότητα να μπορείς να μιλάς με όλους είναι πολύ σημαντική, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή. Πρέπει να επιδιώξουμε μία δίκαιη λύση του Παλαιστινιακού, μέσα από την προώθηση του διεθνούς δικαίου, των αποφάσεων του ΟΗΕ και του κοινού περί δικαιοσύνης αισθήματος. Οτιδήποτε άλλο είναι επικίνδυνοι λεονταρισμοί χωρίς συναίσθηση της εκρηκτικότητας της κατάστασης και του απρόβλεπτου μέλλοντος.

Πηγή: news247

Δεν υπάρχουν δύο πλευρές που συγκρούονται στην Ιερουσαλήμ: Η μία εγκληματεί και η άλλη εξοντώνεται

O τελευταίος μήνας ήταν ιδιαίτερα πυκνός για την γειτονιά του Σεΐχ Τζαράχ στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.  Οι μαζικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις των Παλαιστίνιων κατοίκων με την Ισραηλινή αστυνομία, με αφορμή την εκδίωξη 38 παλαιστίνιων οικογενειών έφεραν στην επιφάνεια μια σειρά διακρίσεων που έχουν ως στόχο να εξορίσουν τους Παλαιστινίους έξω από την Ιερουσαλήμ και να διατηρήσουν την εβραϊκή πλειοψηφία.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Η πολύπαθη γειτονιά του Σεΐχ Τζαράχ αποτέλεσε καταφύγιο για τους Παλαιστινίους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν βίαια στις 15 Μάιου του 1948, γνωστή και ως ημέρα της καταστροφής για τους Παλαιστινίους. Από τους συνολικά 750.000 πρόσφυγες που δημιούργησαν οι διωγμοί των σιωνιστικών δυνάμεων, περίπου 80.000 προέρχονταν από την Ιερουσαλήμ και τα γύρω χωριά του Ντερ Γιάσιν, της Μάλχα, της Λίφτα και του Εΐν Κερέμ. Πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ στις 30 Απριλίου του 1948, όλα τα χωριά της Δυτικής Ιερουσαλήμ καταχτήθηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις και καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Το Σεΐχ Τζαράχ  βρίσκεται λιγότερο από ένα χιλιόμετρο μακριά από τα τείχη της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ. Την περίοδο της Χασεμίτικης Διακυβέρνησης του Βασιλείου της Ιορδανίας της Δυτικής Όχθης, επετράπη σε 28 Παλαιστινιακές οικογένειες, που μέχρι τότε ζούσαν σε προσφυγικά στρατόπεδα στο Λίβανο, στην Συρία και στην Ιορδανία, να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ. Η Ιορδανία είχε χτίσει σπίτια για τις 28 παλαιστινιακές οικογένειες με την έγκριση της υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, UNRWA. Στη δεκαετία του 1960, οι οικογένειες έκαναν μια συμφωνία με την κυβέρνηση της Ιορδανίας που θα τους έκανε ιδιοκτήτες της γης και των σπιτιών, λαμβάνοντας επίσημες κτηματολογικές πράξεις που θα μεταγράφονταν στα ονόματά τους μετά από τρία χρόνια. Σε αντάλλαγμα, θα έπρεπε να παραιτηθούν από το καθεστώς του πρόσφυγα.

Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Στις 5 Ιουνίου το 1967 ξεκινάει ο Πόλεμος των 6 ημερών. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ισραηλινός στρατηγός Χόντ «16 ετών σχέδια χρειάστηκαν για αυτά τα τελευταία 80 λεπτά. Ζούσαμε με το σχέδιο κοιμόμασταν πάνω στο σχέδιο, τρώγαμε πάνω στο σχέδιο. Με επιμονή το τελειοποιήσαμε». Το Ισραήλ προσάρτησε τα εδάφη της ανατολικής Ιερουσαλήμ, μαζί με τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, σε μία κίνηση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή.

Το 1972, ομάδες εποίκων δήλωσαν στις οικογένειες ότι καταπατούν εβραϊκή γη. Αυτή ήταν η αρχή μιας μακράς νομικής μάχης που κατά τους τελευταίους μήνες κορυφώθηκε με εντολές εκδίωξης εναντίον 38 οικογενειών στο Σεΐχ Τζαράχ και δύο άλλες γειτονιές στην ανατολική Ιερουσαλήμ. Ισραηλινές ομάδες δικαιωμάτων πιστεύουν ότι άλλες οικογένειες είναι επίσης ευάλωτες, εκτιμώντας ότι περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι κινδυνεύουν να εκδιωχθούν. Οι ισχυρές ομάδες ισραηλινών εποίκων, βασίζουν τους ισχυρισμούς τους σε ανύπαρκτα έγγραφα ιδιοκτησίας της γης από Εβραίους πριν την περίοδο του 1948.

Παρά την έκδηλη ανυπαρξία νομιμοποιητικών εγγράφων από την πλευρά των Εβραίων, το Ανώτατο Δικαστήριο αρνείται να κάνει έρευνα γνησιότητας των εγγράφων αυτών. Την ίδια στιγμή εθελοτυφλεί σε ότι αφορά τις αυτοδίκαιες εξώσεις που έχουν πραγματοποιήσει με την βία Ισραηλινοί Έποικοι. Τον Απρίλιο, ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας Ayman Safadi παρέδωσε έγγραφα που αποδεικνύουν την ιδιοκτησία των Παλαιστινίων για τις περιουσίες τους στο Σεΐχ Τζαράχ, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί μια νέα μαζική έξωση.

Την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση της Ιορδανίας επικύρωσε 14 συμφωνητικά έγγραφα από τη δεκαετία του 1960 με τις παλαιστινιακές οικογένειες στο Σεΐχ Τζαράχ για την ενίσχυση της θέσης τους εναντίον των ισραηλινών δικαστηρίων.

Ο Adel Budeiri δείχνει ένα έγγραφο σε δικαστική υπόθεση για αρκετές παλαιστινιακές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένης της δικής του, που κινδυνεύουν από βίαια έξωση από τα σπίτια τους στη γειτονιά Σεΐχ Τζαράχ της ανατολικής Ιερουσαλήμ, την Κυριακή 9 Μαΐου 2021. (AP Photo / Maya Alleruzzo)

Αυτήν την στιγμή υπάρχουν 38 παλαιστινιακές οικογένειες που ζουν στο Σεΐχ Τζαράχ, τέσσερις από αυτές αντιμετωπίζουν επικείμενη έξωση, ενώ τρεις αναμένεται να απομακρυνθούν την 1η Αυγούστου. Παράλληλα σε περίπτωση που η έκβαση του δικαστηρίου δεν βγει υπέρ τους, που είναι και το πιο πιθανό σενάριο, είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν 20.000 σέκελς στους Εβραίους Εποίκους για τα νομικά τους έξοδα.

Το Ισραήλ διακηρύττει ότι η κατάσταση στο Σεΐχ Τζαράχ είναι μια ιδιωτική διαμάχη ακινήτων την οποία έχουν ξεκινήσει οι Παλαιστίνιοι για να υποκινήσουν γεγονότα βίας. Η πραγματικότητα είναι όμως πολύ διαφορετική. Είναι η προσπάθεια  των εποίκων και του  Μπέντζαμιν Νετανιάχου για αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της Ιερουσαλήμ με στόχο την προώθηση μακροπρόθεσμων σχεδιασμών για νομιμοποίηση και διεθνή αναγνώριση της σαν “πρωτεύουσα του Ισραήλ”.

Η Ιερουσαλήμ είναι πόλη για λίγους

Το Ισραήλ θεωρεί όλη την Ιερουσαλήμ ως την ενοποιημένη πρωτεύουσα του και λέει ότι οι κάτοικοι της αντιμετωπίζονται ισότιμα. Όμως οι κάτοικοι της Ανατολικής Ιερουσαλήμ έχουν διαφορετικά δικαιώματα ανάλογα με το αν είναι Εβραίοι ή Παλαιστίνιοι.

Οι Εβραίοι που γεννήθηκαν στην ανατολική Ιερουσαλήμ αποκτούν αυτόματα ισραηλινή υπηκοότητα και οι Εβραίοι από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο δικαιούνται να γίνουν Ισραηλινοί πολίτες.

Οι Παλαιστίνιοι που γεννιούνται στην Ανατολική Ιερουσαλήμ έχουν μια μορφή μόνιμης διαμονής που μπορεί να ανακληθεί εάν περάσουν πολύ χρόνο ζώντας έξω από την πόλη. Μπορούν να υποβάλουν αίτηση για ισραηλινή ιθαγένεια, αλλά πρέπει να περάσουν από μια δύσκολη και αβέβαιη γραφειοκρατική διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει μήνες ή χρόνια. Οι περισσότεροι αρνούνται, επειδή δεν αναγνωρίζουν την προσάρτηση του Ισραήλ.

Μετά την προσάρτηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ το 1967,η Ισραηλινή κυβέρνηση «προσέφερε» στους Παλαιστίνιους κατοίκους της περιοχής την ιδιότητα του κατοίκου μόνο εφόσον δεν διέμεναν έξω από το Ισραήλ για 7 χρόνια και πάνω, δεν είχαν γίνει υπήκοοι άλλης χώρας και δεν είχαν κάνει αίτηση για άλλη εθνικότητα. ( Law of Entry to Israel 1952, 1974). Με αυτό το νομοθετικό περιεχόμενο, το Ισραήλ στόχευε στην δημιουργία ενός δυσμενούς καθεστώτος για τους Παλαιστινίους ενώ ξεκίνησε καμπάνια κατασχέσεως αδειών διαμονής Παλαιστίνιων κατοίκων της Ιερουσαλήμ που διέμεναν στην Δυτική Όχθη και στην Γάζα.

Πλέον το 37%  πληθυσμού της πόλης αποτελείται από Παλαιστινίους εντούτοις απορροφά μόνο το 10% του προϋπολογισμού της πόλης. Οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζονται επίσης με διαφορετικό τρόπο όσον αφορά τη στέγαση, κάτι που θα δυσκολέψει τις οικογένειες του Σεΐχ Τζαράχ να παραμείνουν στην Ιερουσαλήμ εάν εκδιωχθούν. Οι Παλαιστίνιοι επιτρέπεται να χτίσουν μόνο στο 14% της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, το υπόλοιπο 34% αποτελεί γη που έχει προσαρτηθεί από το Ισραήλ και το 52% θεωρείται  πράσινη γραμμή και δεν επιτρέπεται η οικοδόμηση.

Μετά το 1967, το Ισραήλ επέκτεινε τα δημοτικά όρια της πόλης για να καταλάβει μεγάλες περιοχές ανοιχτής γης, όπου έκτοτε έχει κατασκευάσει εβραϊκούς οικισμούς που φιλοξενούν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ταυτόχρονα, έθεσε όρια στις παλαιστινιακές γειτονιές, περιορίζοντας την ανάπτυξή τους.

Σήμερα, περισσότεροι από 220.000 Εβραίοι ζουν στην ανατολική Ιερουσαλήμ, κυρίως σε κατοικημένες περιοχές που το Ισραήλ θεωρεί γειτονιές της πρωτεύουσας του. Οι περισσότεροι από τους 350.000 Παλαιστίνιους κατοίκους της ανατολικής Ιερουσαλήμ είναι στριμωγμένοι σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές όπου υπάρχει λίγος χώρος για να χτιστούν νέα σπίτια.

Οι Παλαιστίνιοι ισχυρίζονται  ότι το κόστος και η δυσκολία απόκτησης αδειών τους αναγκάζει να χτίσουν παράνομα ή να μετακινηθούν στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη, κινδυνεύοντας έτσι να χάσουν την κατοικία τους στην Ιερουσαλήμ. Ισραηλινές ομάδες δικαιωμάτων εκτιμούν ότι από τα 40.000 σπίτια σε παλαιστινιακές γειτονιές, τα μισά έχουν χτιστεί χωρίς άδειες και κινδυνεύουν να κατεδαφιστούν.

Η ισραηλινή αστυνομία περιφρουρεί καθώς οι Παλαιστίνιοι Μουσουλμάνοι νηστεύουν κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα του Ραμαζανιού και οι Εβραίοι έποικοι συγκεντρώνονται για να ξεκινήσουν το Σαμπάτ σε ένα παλαιστινιακό σπίτι που έχουν καταλάβει οι έποικοι, στη γειτονιά του Σεΐχ Τζαρά, στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, την Παρασκευή 7 Μαΐου 2021. (AP φωτογραφία / Maya Alleruzzo)

Πολιτική Διακρίσεων

Απηχώντας τα ευρήματα της Ισραηλινής Οργάνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «B’Tselem», το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε πρόσφατη έκθεση του κατήγγειλε τις  πολιτικές διακρίσεων στην ανατολική Ιερουσαλήμ και έκρινε ότι το Ισραήλ είναι ένοχο για το έγκλημα του Απαρτχάιντ.

Σύμφωνα με την έκθεση, τα εγκλήματα του Απαρτχάιντ του Ισραήλ περιλαμβάνουν την πολιορκία εδώ και δεκαετία της Γάζας, τον σοβαρό περιορισμό της κυκλοφορίας των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, τη δήμευση περισσότερου από το ένα τρίτο της γης στη Δυτική Όχθη, τις πολιτικές διωγμών στη Δυτική Όχθη που οδήγησαν σε βίαιη μεταφορά χιλιάδων Παλαιστινίων, την άρνηση των δικαιωμάτων παραμονής για τους Παλαιστινίους και τους συγγενείς τους στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και τη συνεχιζόμενη άρνηση των βασικών πολιτικών δικαιωμάτων σε εκατομμύρια Παλαιστινίους.

Σε όλη τη γη που ελέγχει το Ισραήλ, επισημαίνει η έκθεση, οι ισραηλινές αρχές «επιδίωξαν να μεγιστοποιήσουν τη γη που διατίθεται για εβραϊκές κοινότητες και να συγκεντρώσουν τους περισσότερους Παλαιστίνιους σε πυκνά κέντρα πληθυσμού».

«Δεν είναι διαμαρτυρία, είναι δικαίωμά μας να είμαστε εδώ»

Οι πρόσφατες νυχτερινές συγκρούσεις ξεκίνησαν στις αρχές του Ραμαζανιού, όταν η ισραηλινή αστυνομία έβαλε εμπόδια έξω από την Πύλη της Δαμασκού της Παλιάς Πόλης, ένα δημοφιλές σημείο συγκέντρωσης μετά τις απογευματινές προσευχές κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα, όταν οι Μουσουλμάνοι νηστεύουν από την αυγή έως το σούρουπο.

Η λαϊκή διαμαρτυρία ώθησε την αστυνομία να αφαιρέσει τους διαχωριστικούς φράκτες που είχαν τοποθετήσει οι ισραηλινές αρχές για να εμποδίσουν τους Παλαιστίνιους να καθίσουν στις σκάλες. «Η νίκη εκεί έδωσε τη δύναμη στους νέους, είδαν ότι μπορούν να επιτύχουν αποτελέσματα, και τώρα, ακόμα κι αν υπάρχει κατοχή, όπως εδώ, εμφανίζονται», δήλωσε ο Μωάμεθ Αμπού Χούμο, ένας Παλαιστίνιος ακτιβιστής από το Issawiya.

Ενώ τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν αυτήν την παράσταση αλληλεγγύης ως «ταραχές» ή «συγκρούσεις», στην πραγματικότητα, οι παλαιστίνιοι νέοι απλώς κάθονται έξω από σπίτια που κινδυνεύουν από βίαια έξωση. H παλαιστινιακή νεολαία πρωτοστατεί στις κινητοποιήσεις έστω και με το φόβο της ασυγκράτητης βίας της Ισραηλινής Αστυνομίας αλλά και των εποίκων. Χαρακτηριστικό είναι το βίντεο που δείχνει έναν έποικο στις 10/5 να ρίχνει το αμάξι του με φόρα πάνω στο διαμαρτυρόμενο πλήθος.

Μέσα στον  τελευταίο μήνα φανατισμένοι έποικοι έχουν συγκεντρωθεί στο κέντρο της πόλης φωνάζοντας «Θάνατος στους Άραβες» μαζί με ακροδεξιούς εξτρεμιστές της ρατσιστικής οργάνωσης Λεχάβα. Ανάμεσα σε αυτούς ο αντιδήμαρχος της Ιερουσαλήμ Αριέχ Κινγκ, την προηγούμενη εβδομάδα ευχήθηκε δημόσια τον θάνατο ενός διακεκριμένου Παλαιστίνιου ακτιβιστή.

Περισσότεροι από 305 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις κοντά στο Τέμενος Αλ Άκσα, συμπεριλαμβανομένων 205 που μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία και κλινικές για θεραπεία, σύμφωνα με τους γιατρούς της Παλαιστινιακής  Ερυθράς Ημισελήνου, με πέντε περιστατικά σε σοβαρή κατάσταση. Υπάρχουν αναφορές ότι η αστυνομία έκανε χρήση πλαστικών σφαιρών με κύριο στόχο το πρόσωπο και ζωτικά όργανα, αλλά και για την παρουσία ελεύθερων σκοπευτών.

Το Ισραήλ επιτίθεται στη Γάζα μετά την ήττα της Ιερουσαλήμ

Ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα διαρκώς αυξάνεται, καταγράφοντας 149 νεκρούς μέχρι και την 7η μέρα των ταραχών, συμπεριλαμβανομένων 41 παιδιών, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας.

Oι σκηνές βαρβαρότητας στην Ιερουσαλήμ προκάλεσαν οργή μεταξύ των Παλαιστινίων αλλά και αλληλέγγυων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, παρά τον πρωτοφανή μηχανισμό προπαγάνδας του κράτους του Ισραήλ που εμφανίζει τους θύτες εγκλημάτων εθνοκάθαρσης και Απαρτχάιντ ως θύματα.

Στις 10/5 η στρατιωτική πτέρυγα της παλαιστινιακής οργάνωσης αντίστασης Χαμάς εξέδωσε τελεσίγραφο στο Ισραήλ  για μια ώρα – έως τις 18:00 τοπική ώρα – για να αποσύρει τις δυνάμεις του από την Αλ-Άκσα και την κατεχόμενη γειτονιά της Ανατολικής Ιερουσαλήμ του Σέιχ Τζαράχ, και να ελευθερώσει κρατούμενους. Όταν πέρασε η προθεσμία, ομάδες αντίστασης στη Γάζα εκτόξευσαν ρουκέτες προς την Ιερουσαλήμ για πρώτη φορά μετά τον καλοκαιρινό πόλεμο του 2014.

Το Ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε εναέρια επίθεση εναντίον του εδάφους της Γάζας, με έναν ισραηλινό στρατιωτικό εκπρόσωπο να λέει ότι η επίθεση «θα διαρκέσει λίγες μέρες».

Χθες το πρωί (Σάββατο 15/5) το Ισραήλ κατεδάφισε βομβαρδίζοντας το πολυώροφο κτήριο που στέγαζε το Al Jazeera και το Associated Press επιχειρώντας να σιγήσει τη μετάδοση εικόνας και ήχου από τη Γάζα.

«Το Ισραήλ θα απαντήσει με μεγάλη δύναμη», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, προσθέτοντας ότι «όποιος μας επιτεθεί θα πληρώσει βαρύ τίμημα».

Αυτές οι προειδοποιήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από απειλές συλλογικής τιμωρίας αμάχων στη Γάζα.

Έτσι, το Ισραήλ βομβάρδισε κατοικίες αμάχων, με αποτέλεσμα για παράδειγμα το θάνατο ενός από τους ελάχιστους Νευρολόγους που υπηρετούσαν στη Λωρίδα της Γάζας, του Dr. Moeen Alalool μαζί με τα πέντε του παιδιά, βομβάρδισε επίσης όλους τους δρόμους που οδηγούσαν στο μεγαλύτερο Νοσοκομείο, το Shifa Hospital, καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση σε αυτό.

Η επίθεση σε αμάχους συνεχίζεται μέχρι και σήμερα (Κυριακή 16/5), με τον αριθμό των νεκρών να αναμένεται να αυξηθεί. Οι ισχυρισμοί του Ισραήλ ότι χτυπά στόχους με στρατιωτική σημασία ή κρυσφήγετα της Χαμάς, ακυρώνονται από εικόνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας με οικογένειες θαμένες στα ερείπια των σπιτιών τους.

Το Ισραήλ και συγκεκριμένα ο Νετανιάχου επιθυμεί την κλιμάκωση της βίας με τον βομβαρδισμό της Γάζας. Επιδιώκει την δημιουργία ενός κλίματος «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που σκοπό έχει να εμφυσήσει στην Ισραηλινή κοινωνία την αντίληψη ότι το Ισραήλ βρίσκεται υπό συνεχή απειλή. Η τεράστια συντηρητικοποίηση της Ισραηλινής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, ευνοεί την αντι- Παλαιστινιακή ρητορική.

Η θέση του Νετανιάχου  φαίνεται να κλονίζεται από τις προσπάθειες δημιουργίας κυβέρνησης συνασπισμού από τον Γιαίρ Λαπίντ του κόμματος “Υπάρχει Μέλλον” (το οποίο στηρίζεται από το δεξιό κόμμα του Γιαμίνα) με τον Ναφτάλι Μπένετ, το αριστερό κόμμα Μέρετζ  και μέχρι πριν τα τελευταία γεγονότα στην Γάζα το αραβικό ισλαμικό κόμμα Ρά’αμ του Μανσούρ Αμπάς.

Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Νετανιάχου θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει τον φόβο των Ισραηλινών προκειμένου να προβάλει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που χρειάζεται η χώρα αυτή τη στιγμή της «κρίσης» και ότι είναι ο μόνος υποψήφιος αρκετά ισχυρός για να αντιμετωπίσει μια τέτοια «απειλή».

Το Ισραήλ ξεπέρασε το όριο: Ένοχο για εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα, για καθεστώς Απαρτχάιντ και Διώξεων

Με αφορμή τη νέα επίθεση των δυνάμεων του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα (μέχρι σήμερα) πάνω από 700 τραυματίες, 24 νεκρούς, ανάμεσά τους 9 παιδιά, το antapocrisis αναδημοσιεύει την έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με αυτήν, το κράτος του Ισραήλ είναι ένοχο για χαρακτηρισμένα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, όπως αυτά του Απαρτχάιντ και των Διώξεων. Το πρωί της Δευτέρας 10/5 η αστυνομία και ο στρατός του Ισραήλ επιτέθηκε σε Παλαιστίνιους μέσα και γύρω από το τέμενος Αλ-Άκσα, θέλοντας να “γιορτάσει” με αίμα την «ημέρα της Ιερουσαλήμ», δηλαδή την επέτειο της κατάληψης της ανατολικής Ιερουσαλήμ από τον Ισραηλινό στρατό στον πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Όλες τις προηγούμενες ημέρες, οι ισραηλινές δυνάμεις έκαναν επιθέσεις στη στη γειτονιά Σεΐχ Τζάρα όπου έδιωχναν Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους για να εγκαταστήσουν Ισραηλινούς εποίκους.

Η Human Rights Watch (HRW), ένας κορυφαίος οργανισμός στην καταγραφή και στην καταπολέμηση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο, δημοσίευσε μια έκθεση την Τρίτη κατηγορώντας το Ισραήλ για το έγκλημα του απαρτχάιντ.

Η έκθεση των 213 σελίδων, με τίτλο «Το όριο που ξεπεράστηκε: Οι Ισραηλινές αρχές και τα εγκλήματα του Απαρτχάιντ και των Διώξεων», διαπίστωσε ότι το Ισραήλ είναι υπεύθυνο για τη διάπραξη «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας» σε ολόκληρη την επικράτεια υπό τον έλεγχό του, από τον Ιορδάνη ποταμό έως τη Μεσόγειο Θάλασσα.

Συμφωνώντας με τα ευρήματα της κορυφαίας ισραηλινής ομάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’ Tselem, η οποία δημοσίευσε τη δική της έκθεση κατηγορώντας το Ισραήλ για το απαρτχάιντ νωρίτερα φέτος, η έκθεση του Παρατηρητηρίου (HRW) ισχυρίζεται ότι το Ισραηλινό κράτος, μέσα από πολιτικές διακρίσεων «μεθοδικά πριμοδοτεί» τους Ισραηλινούς Εβραίους έναντι των Παλαιστινίων.

“Η Human Rights Watch καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ισραηλινή κυβέρνηση έχει επιδείξει την πρόθεσή της να διατηρήσει την κυριαρχία των Εβραίων Ισραηλινών έναντι των Παλαιστινίων σε ολόκληρο το Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη”, ανέφερε η ομάδα.

Ενώ ο όρος απαρτχάιντ επινοήθηκε για το σύστημα του θεσμοθετημένου φυλετικού διαχωρισμού που υπήρχε στη Νότια Αφρική μέχρι τη δεκαετία του 1990, η έκθεση HRW ορίζει το ισραηλινό απαρτχάιντ σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το οποίο ορίζει το απαρτχάιντ ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που αποτελείται από τρία βασικά στοιχεία:

  1. Πρόθεση για διατήρηση της κυριαρχίας μιας φυλετικής ομάδας επί της άλλης.
  2. Πλαίσιο συστηματικής καταπίεσης από την κυρίαρχη ομάδα έναντι της υποτελούς ομάδας.
  3. Απάνθρωπες πράξεις.

Η έκθεση διαπίστωσε ότι το έγκλημα του Απαρτχάιντ συντελείται ιδιαίτερα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, όπου οι Παλαιστίνιοι ζουν υπό δρακόντεια στρατιωτική κυριαρχία, ενώ οι Ισραηλινοί Εβραίοι ζουν με ξεχωριστό τρόπο στην ίδια επικράτεια, αλλά έχουν πλήρη δικαιώματα σύμφωνα με το ισραηλινό αστικό δίκαιο.

Σύμφωνα με την έκθεση, τα εγκλήματα του Απαρτχάιντ του Ισραήλ περιλαμβάνουν την πολιορκία, εδώ και μια δεκαετία, της Γάζας, τον αυστηρό περιορισμό της κυκλοφορίας των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, τη δήμευση περισσότερου από το ένα τρίτο της γης στη Δυτική Όχθη, εκτοπισμούς πληθυσμών στη Δυτική Όχθη που οδήγησαν σε βίαια μεταφορά χιλιάδων Παλαιστινίων, την άρνηση των δικαιωμάτων παραμονής για τους Παλαιστινίους και τους συγγενείς τους στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και τη συνεχιζόμενη άρνηση βασικών πολιτικών δικαιωμάτων σε εκατομμύρια Παλαιστινίους.

Σε όλη τη γη που ελέγχει το Ισραήλ, επισημαίνει η έκθεση, οι ισραηλινές αρχές «επιδίωξαν να μεγιστοποιήσουν τη γη που διατίθεται για εβραϊκές κοινότητες και να συγκεντρώσουν τους περισσότερους Παλαιστίνιους σε πυκνά κέντρα πληθυσμού».

Τέτοιες πολιτικές, οι οποίες αντιμετωπίζουν ρητά τους Παλαιστίνιους ως «δημογραφική απειλή» είναι πιο εμφανείς σε μέρη όπως η Ιερουσαλήμ, όπου ο ισραηλινός δήμος της πόλης έχει θέσει το στόχο της «διατήρησης μιας σταθερής εβραϊκής πλειοψηφίας στην πόλη και ακόμη προσδιορίζει τις δημογραφικές αναλογίες που ελπίζει να διατηρήσει », σημείωσε η HRW.

Το Kufr Aqab, μια Παλαιστινιακή περιοχή στο βορειότερο άκρο των ορίων του Δήμου της Ιερουσαλήμ οριοθετείται από το Ισραήλ, το οποίο το περικλείει στα δυτικά από το τείχος, στα νότια με το σημείο ελέγχου Qalandiya που χωρίζει τις πόλεις της Ραμάλα και της Ιερουσαλήμ, στα ανατολικά με το στρατόπεδο προσφύγων της Qalandiya και τον οικισμό του Kochav Ya’akov, χτισμένος εν μέρει στη γη του Kufr Aqab, και προς τα βόρεια με τη Ραμάλα. (Χάρτης: Human Rights Watch / ευγενική προσφορά της Planet Labs Inc. 2021)

Τέτοιες πολιτικές εισάγουν διακρίσεις  που στοχεύουν συγκεκριμένα τις παλαιστινιακές κοινότητες και περιορίζουν το βιοτικό τους επίπεδο, σε συνδυασμό με το ότι το κράτος παρέχει στους Ισραηλινούς Εβραίους την ελευθερία να μετακινούνται και να ζουν όπου θέλουν, συντελούν στο έγκλημα του απαρτχάιντ του Ισραήλ, υπογραμμίζει η HRW.

«Αυτές οι πολιτικές, οι οποίες παρέχουν στους Εβραίους Ισραηλινούς τα ίδια δικαιώματα και προνόμια όπου κι αν ζουν και κάνουν διακρίσεις εναντίον των Παλαιστινίων όπου κι αν ζουν, αντικατοπτρίζουν μια πολιτική προνομιακής μεταχείρισης ορισμένων ατόμων εις βάρος άλλων», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής του HRW Κένεθ Ροθ.

Παρόμοια με την απάντησή του στην έκθεση της B’ Tselem που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, το Ισραήλ χαρακτήρισε την έκθεση ως «προπαγάνδα», με το Ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών να κατηγορεί την HRW ότι «δαιμονοποιεί το Ισραήλ».

«Το Human Rights Watch είναι γνωστό ότι έχει μια μακροχρόνια ατζέντα κατά του Ισραήλ, επιδιώκοντας ενεργά για χρόνια για την προώθηση μποϊκοτάζ εναντίον του Ισραήλ», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών.

Το υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίστηκε ότι η HRW δεν  κοινοποίησε την έκθεσή του στο Ισραήλ ώστε αυτη να αναθεωρηθεί ή να σχολιαστεί, ένας ισχυρισμός που αρνείται η HRW.

Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αναλάβει δράση

Η έκθεση ανέφερε ότι μέσω της έγκρισης νόμων όπως «ο Νόμος για το Κρατικό Έθνος του 2018», ο οποίος θεωρεί ότι «το δικαίωμα άσκησης εθνικής αυτοδιάθεσης εντός του κράτους του Ισραήλ αφορά αποκλειστικά τον εβραϊκό λαό», σε συνδυασμό με την αυξημένη επέκταση των οικισμών τα τελευταία χρόνια, έχει «ξεκαθαρίσει την πρόθεσή του Ισραήλ να διατηρήσει την κυριαρχία που ασκούν οι Εβραίοι Ισραηλινοί».

Ως αποτέλεσμα, η HRW επανέλαβε ότι τα έθνη και η διεθνής κοινότητα πρέπει να λάβουν ορισμένα μέτρα για να καταστήσουν το Ισραήλ υπεύθυνο για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας και για το έγκλημα του απαρτχάιντ.

Στις συστάσεις της, η HRW προτείνει ότι τα πορίσματά της για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας θα πρέπει να ωθήσουν τη διεθνή κοινότητα να αλλάξει την προσέγγισή της απέναντι στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, αποφεύγοντας την ατελείωτη «ειρηνευτική διαδικασία» και τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις, και προχωρώντας σε μια προσέγγιση που βασίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ανάληψη ευθύνης.

«Ενώ μεγάλο μέρος του κόσμου αντιμετωπίζει την κατοχή μισού αιώνα του Ισραήλ ως προσωρινή κατάσταση που σύντομα θα διορθωθεί από μια «ειρηνευτική διαδικασία» δεκαετιών, η καταπίεση των Παλαιστινίων έχει ξεπεράσει το όριο και αποκτά μια μονιμότητα που πλέον πληρεί τους ορισμούς των εγκλημάτων του απαρτχάιντ και της δίωξης», είπε ο Ροθ.

Μεταξύ των συστάσεων της ομάδας είναι οι εξής:

  • Διερεύνηση και διώξεις από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) για άτομα που εμπλέκονται με αποδείξεις σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και σε εγκλήματα απαρτχάιντ.
  • Επιβολή μεμονωμένων κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων των απαγορεύσεων ταξιδιού και τo πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων των ατόμων που είναι υπεύθυνα για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων.
  • Οι χώρες θα μπορούν να παρέχουν όπλα και στρατιωτική βοήθεια και ασφάλεια στο Ισραήλ με τον όρο ότι «οι ισραηλινές αρχές θα λαμβάνουν συγκεκριμένα και επαληθεύσιμα μέτρα για τον τερματισμό της διάπραξης αυτών των εγκλημάτων».
  • Οι τρέχουσες συμφωνίες και συνεργασίες με το Ισραήλ, όπως οι εμπορικές, θα πρέπει να επανεκτιμηθούν ώστε να διασφαλιστεί ότι τέτοιες συμφωνίες δεν συμβάλλουν άμεσα στη διάπραξη των εγκλημάτων του απαρτχάιντ.
  • Οι χώρες πρέπει να συστήσουν εξεταστική επιτροπή στον ΟΗΕ για να «διερευνήσουν συστηματικές διακρίσεις και καταστολή στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη»
  • Οι χώρες πρέπει να ορίσουν έναν παγκόσμιο απεσταλμένο εκ μέρους του ΟΗΕ για τα εγκλήματα των διωγμών και του απαρτχάιντ «με εντολή να κινητοποιήσει τη διεθνή δράση για τον τερματισμό των διώξεων και του απαρτχάιντ».

Ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και έχει καθυστερήσει πολύ

Την κυκλοφορία της έκθεσης της Human Rights Watch, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες, ακτιβιστές και ομάδες δικαιωμάτων τη χαιρέτισαν σε μεγάλο βαθμό ως ένα θετικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς χαιρέτισε την έκθεση, ενώ το Παλαιστινιακό Υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να χρησιμοποιήσει τα πορίσματα των εκθέσεων και να αναλάβει «άμεση και αποτελεσματική» δράση κατά του «Ισραηλινού καθεστώτος απαρτχάιντ».

«Η έκθεση αποκαλύπτει τη φύση της αποικιακής κατοχής του Ισραήλ ως εδραιωμένου καθεστώτος εβραϊκής υπεροχής και κυριαρχίας απέναντι στον παλαιστινιακό λαό, που έχει σχεδιαστεί για να νομιμοποιήσει την επιχείρηση εγκατάστασης εποίκων στο κατεχόμενο έδαφος του Κράτους της Παλαιστίνης και να επηρεάσει κάθε πτυχή της παλαιστινιακής ζωής», ανέφερε το υπουργείο.

Ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός Δρ. Mohammad Shtayyeh χαρακτήρισε την έκθεση «μια αξιοσημείωτη προσθήκη σε προηγούμενες διεθνείς εκθέσεις και δικαστικές αποφάσεις, η οποία επιβεβαιώνει την επείγουσα ανάγκη της διεθνούς κοινότητας να αναλάβει τις ευθύνες της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθιστώντας το Ισραήλ υπεύθυνο για τα εγκλήματα που διαπράττει, δηλαδή την κατοχή, τους εποικισμούς, το καθεστώς απαρτχάιντ και διωγμών, όπως αυτά κωδικοποιούνται στους Ισραηλινούς νόμους και πολιτικές».

«Η παραδοσιακή κατάσταση, όπου πολλές χώρες παγκοσμίως ανακοινώνουν τη θέση τους ενάντια στην κατοχή χωρίς πραγματικές κυρώσεις και χωρίς να αναθεωρούν σχέσεις και συμφωνίες με το Ισραήλ σε διπλωματικό, πολιτιστικό και εμπορικό επίπεδο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί», δήλωσε ο Shtayyeh.

Το Νομικό Κέντρο για τα Δικαιώματα των Αραβικών Μειονοτήτων στο Ισραήλ (Adalah) χαιρέτισε την έκθεση HRW, λέγοντας ότι «ο ρατσιστικός χαρακτήρας του ισραηλινού καθεστώτος πρέπει να αποτελέσει πρωταρχικό μέλημα της διεθνούς κοινότητας».

Άλλοι Παλαιστίνιοι ερευνητές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επεσήμαναν ότι, ενώ η έκθεση του Παρατηρητηρίου HRW ήταν ένα απαραίτητο και ευπρόσδεκτο βήμα, η οργάνωση, μαζί με άλλες ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «απλώς πλησιάζει» σε όσα λένε οι Παλαιστίνιοι εδώ και χρόνια.

Πηγή: Mondoweiss

Μετάφραση: antapocrisis

Τι πραγματικά αποκαλύπτουν οι διάλογοι Παππά – Μιωνή

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του ισραηλινού στρατού και απόφοιτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας, ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκατ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος, στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι “πετσοκομμένοι” και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο. Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παππά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων.

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της, που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών, όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος, καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ, ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Νίκο Παππά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση (ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;). Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις πέντε επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (Νοέμβριο 2015, Γενάρη 2016, Δεκέμβριο 2016, Ιούνιο 2017 και Δεκέμβριο 2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ.

Οι ηχογραφημένοι διάλογοι αποτελούν ντροπή για ένα αριστερό κόμμα όχι επειδή ο Νίκος Παππάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα Μητσοτάκη, ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παππά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του τότε υπουργού: “Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία!”. Επίσης, “ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δεν γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει ‘Τι γίνεται; Πώς πας;’ αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί”.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους-τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η κόκκινη γραμμή μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα…

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παππά είναι διαφωτιστική επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος “θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό”. Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: “Εμένα μου είπαν ευθέως ‘εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό’, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!”. Η τελευταία φράση σημαίνει ότι αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις ήταν ήδη “πιασμένες” και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους. Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να “χτυπάει” πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εξοντωμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα “Τα Νέα”, με αφορμή την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε “σύμπτωση”, την επίσκεψη του Νίκου Παππά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και ήμερα δεν διστάζουν να τον “πουλήσουν” μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…

Υ.Γ.: στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του “πολυπράγμονα” Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη κυβέρνηση Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Νομιμοποίηση της κάνναβης και διωγμός των Παλαιστίνιων

Ένα ακροδεξιό κόμμα, που εγκωμιάζει ταυτόχρονα τη νομιμοποίηση της κάνναβης και την εκδίωξη των Παλαιστίνιων, θα μπορούσε να είναι η έκπληξη των προσεχών κοινοβουλευτικών εκλογών του Ισραήλ.

Η κάνναβη δεν οδηγεί απαραίτητα στον πασιφισμό, καθώς μπορεί ταυτόχρονα να είναι ο Δούρειος Ίππος των «καθαρών» εξτρεμισμών. Αυτό ισχύει ιδίως στην περίπτωση του ισραηλινού πολιτικού μορφώματος Ζεχούτ (Ταυτότητα), μέχρι πρότινος λοιδωρούμενου, το οποίο όμως πλέον κερδίζει από 3 ως 7 έδρες σύμφωνα με δημοσκοπήσεις για τις κοινοβουλευτικές εκλογές της 9ης Απριλίου (σ’ ένα σύνολο 120 εδρών στην Κνεσέτ). Ο Moshe Feiglin, ιδρυτής και επικεφαλής του Ζεχούτ, ήδη πέτυχε ένα εντυπωσιακό μπεστ-σέλλερ με την εκλογική του πλατφόρμα «Ένας ελεύθερος Εβραίος: Κράτος του Ισραήλ, οδηγίες χρήσης» το οποίο πρόσκαιρα εκθρόνισε το τελευταίο μπεστ-σέλλερ του Ισραηλινού φιλόσοφου Youval-Noah Harari. Η πιο δημοφιλής πρόταση του Feiglin αφορά την «άρση της δίωξης των χρηστών κάνναβης» μέσω της νομιμοποίησης του εμπορίου της «όπως συμβαίνει με την πώληση του αλκοόλ». Η νομιμοποίηση θα μπορούσε να τον φέρει πιο κοντά σε ένα νεανικό εκλογικό κοινό, που αναμφίβολα δεν έχει πλήρη αντίληψη της προσήλωσης του Feiglin στο να εκδιώξει τους Παλαιστίνιους από τα κατεχόμενα εδάφη.

Η περίπτωση μιας ακομπλεξάριστης δεξιάς

Μηχανικός υπολογιστών και 56 ετών, ο Feiglin μπήκε στην πολιτική το 1993 διαμέσου της ανελέητης αντιπολίτευσης του στις συμφωνίες ειρήνης του Όσλο μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Δίνει μάλιστα τον τόνο σε ένα κίνημα πολιτικής ανυπακοής με την ονομασία «Είναι η δική μας γη!», το οποίο αντισταθμίζει τον χαρακτήρα γκρουπούσκουλου με το μπλοκάρισμα κόμβων, που προκαλούν εκτεταμένο μποτιλιάρισμα. Αυτού του είδους ο ακτιβισμός, που τον καθιστά αντι-δημοφιλή, του χρεώνει επίσης σοβαρά μπερδέματα με τη δικαιοσύνη. Λαμβάνοντας υπόψη λοιπόν τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης πολιτικής περιθωριοποίησης, ο Feiglin επιχειρεί εισοδισμό στο Λικούντ, προκειμένου εντός του ιστορικού δεξιού ισραηλινού κόμματος να εμφυτέψει ένα ακροδεξιό ρεύμα. Η κίνηση αυτή, η «Εβραϊκή Κατεύθυνση», συσπειρώνει δυνάμεις ιδίως μεταξύ των εποίκων, ενώ ο Feiglin είναι και ο ίδιος κάτοικος του εποικισμού Karnei Chomron, κοντά στη Ναμπλούς.

Στο ξεκίνημα της δεύτερης Ιντιφάντα, το 2000, ο Feiglin, καλεί σε κυρώσεις εναντίον των Παλαιστινίων της Ναμπλούς με πρόθεση την εκδίωξη τους στην Ιορδανία. Τιμά τη μνήμη του Ισραηλινού εποίκου, που το 1994 δολοφόνησε 29 Παλαιστίνιους που προσεύχονταν στη Χεβρώνα. Τολμά να παρουσιάζεται εναντίον του Νετανιάχου για την ηγεσία του Λικούντ, κερδίζοντας το 12% των ψήφων στις εσωκομματικές εκλογές του 2005 και το 24% το 2007. Αυτή η πρόοδος του ανοίγει τις πόρτες της Κνεσέτ, όπου και κατέχει έδρα ως μέλος του Λικούντ το διάστημα 2013-2015, έχοντας παράλληλα τη θέση του αντιπροέδρου του κοινοβουλίου. Στη συνέχεια εγκαταλείπει το Λικούντ για να στήσει το δικό του κόμμα, το Ζεχούτ, σφυρηλατώντας το πρόσταγμα μιας ολοκληρωτικής ιουδαιοποίησης του «Όρους του Ναού», που απευθύνεται στην Πλατεία των Τζαμιών της Ιερουσαλήμ. Ο Feiglin αξιώνει το πέρασμα του τρίτου ιερού χώρου του Ισλάμ στον αποκλειστικό έλεγχο του Μεγάλου Ραββίνου, την έξωση όλων των Παλαιστίνιων που θα αρνούνται την ισραηλινή κυριαρχία στο σύνολο της Ιερουσαλήμ καθώς και τη μεταφορά της Κνεσέτ και των υπουργείων στην παλιά πόλη.

Μαλακά ναρκωτικά και σκληρή δεξιά

O Feiglin υποστηρίζει γενικά την καθαρή προσάρτηση της ανατολικής Ιερουσαλήμ και της Δυτικής Όχθης, κατεχόμενες κι οι δυο από το 1967, καθώς και την «παροχή βοήθειας για μετανάστευση» στον παλαιστινιακό πληθυσμό, δηλαδή την μαζική μεταφορά του στην Ιορδανία και σε άλλες χώρες. Δε θα τους επιτρεπόταν να διαβιούν στη γη τους παρά μόνο ως «σταθεροί κάτοικοι», έχοντας προηγουμένως επιβεβαιώσει την απρόσκοπτη υπακοή τους στο κράτος του Ισραήλ και προς μια μικρή πλειοψηφία «πολιτών με πλήρη δικαιώματα». Αυτός ο έκδηλος και διαπιστευμένος ρατσισμός ήδη γνωρίζει μια ανησυχητική έκφραση στον ίδιο τον εποικισμό που ζει ο Feiglin. Γονείς μαθητών του Karnei Chomron μόλις πέτυχαν την αποπομπή του αραβικού προσωπικού καθαριότητας του σχολείου τους, με το αιτιολογικό ότι: «η ζωή των παιδιών μας βρίσκεται σε προτεραιότητα, είμαστε ρατσιστές και λατρεύουμε την εβραϊκή φυλή».

Η τωρινή ενδυνάμωση του Ζεχούτ στα πολιτικά γκάλοπ δεν θα γίνει πραγματικότητα παρά μόνο αν το κόμμα υπερβεί το όριο του 3, 25% των ψήφων, προκειμένου να μπει στην Κνεσέτ. Η δημοφιλία του Feglin αποδεικνύει σε κάθε περίπτωση ότι τα διαπιστευτήρια που δίνει ο Νετανιάχου στην σκληροπυρηνική δεξιά, παρά να συγκρατήσουν τον ριζοσπαστισμό της, ευνοούν αντίθετα το υπερθεμάτισμα των άκρων. Ο στιγματισμός των Αράβων του Ισραήλ από τον πρωθυπουργό είναι ήδη αρκετά προβληματικός. Ακόμα χειρότερα, η συμμαχία που συγκρότησε με τους σουπρεματιστές της «Εβραϊκής Ισχύος» αξιολογήθηκε σε ένα editorial της εφημερίδας Le Monde ως « μια σκοτεινή αποτύπωση κυνισμού στην πολιτική». Η υποψηφιότητα του αρχηγού της «Εβραϊκής Ισχύος» έχει εξάλλου κηρυχθεί άκυρη από το Ανώτατο Δικαστήριο, ακόμη κι αν αυτό το ανοιχτά ρατσιστικό μόρφωμα, πρόσφατα ενσωματωμένο εντός ενός κόμματος του κυβερνητικού συνασπισμού, θα συμμετέχει στις επόμενες εκλογές.

Αυτό είναι επακριβώς το βεβαρυμένο πλαίσιο, όπου το αποτέλεσμα του Ζεχούτ στις 9 Απριλίου θα λάβει όλη του τη σημασία. Μια εκλογική επιτυχία του Feglin, δίχως να θλίβει τους φίλους της κάνναβης, θα έφερνε πρωτίστως στο προσκήνιο ένα φοβερό μήνυμα μίσους και βίας.

 

Δημοσιεύτηκε στο lemonde.fr στις 24 Μαρτίου 2019 με τίτλο:
Légalisation du cannabis et expulsion des Palestiniens.

Μετάφραση: Κολοκυθάς Κωνσταντίνος

Σχόλια μετάφρασης

Κνεσέτ: Κοινοβούλιο του Ισραήλ

Λικούντ: Κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού με πρόεδρο τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου

Σουπρεματιστές: εδώ οι οπαδοί της υπεροχής της εβραϊκής φυλής

Να μη συνηθίσουμε τη σιωνιστική βαρβαρότητα. Να μη σιωπήσουμε για τη σφαγή 43 Παλαιστινίων από το Ισραήλ.

Χρέος κάθε ανθρώπου που θέλει να λέγεται άνθρωπος είναι να πάρει θέση για το νέο έγκλημα του σιωνισμού. Σήμερα σφαγιάστηκαν 43 Παλαιστίνιοι διαδηλωτές στη Γάζα και πάνω από 2.000 τραυματίστηκαν από αληθινά πυρά και χημικά. Τη σκανδάλη στο νέο αυτό μαζικό έγκλημα πάτησε το κράτος του Ισραήλ, αλλά το όπλο οπλίστηκε από την απόφαση -πρόκληση των ΗΠΑ να αγνοήσουν δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ ενάντια στην παράνομη κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ από τον ισραηλινό στρατό το 1967 και να μεταφέρουν την πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ. Η διεθνής νομιμότητα απαιτούσε από το Ισραήλ να αποσυρθεί από την κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Η διεθνής κοινότητα χειροκροτεί την κατοχή, τη νομιμοποιεί και δικαιολογεί τις νέες σφαγές του σιωνισμού.

Η σφαγή στη Γάζα ήταν η απάντηση του σιωνιστικού κράτους στη διαδήλωση 35.000 Παλαιστινίων ενάντια στη μεταφορά της πρωτεύουσας του Ισραήλ στα Ιεροσόλυμα. Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ για μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ υλοποίησε μια επί χρόνια ειλημμένη απόφαση όλων των πτερύγων του αμερικανικού κατεστημένου και αποτέλεσε άμεση στήριξη στην επιχειρούμενη από το σιωνισμό διεθνή νομιμοποίηση της κατοχής της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Οι Παλαιστίνιοι παρομοιάζουν τη συγκεκριμένη κίνηση με μια νέα Νάκμπα («Καταστροφή»). Η Νάκμπα, η Ολοκληρωτική Καταστροφή, η μαζική έξοδος των Παλαιστίνιων από τα σπίτια και τη γη τους εξαιτίας του επιθετικού Ισραηλινού εποικισμού, κλείνει αύριο ακριβώς 70 χρόνια. Στη θλιβερή επέτειο της Καταστροφής, το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ αποφάσισε να θυμίσει σε όλο τον κόσμο τη φύση του.

Οι ΗΠΑ βάψαν και πάλι τα χέρια τους στο αίμα με αυτή τους την απόφαση. Η ΕΕ υποκριτικά από τη μια ψηφίζει υπέρ της διεθνούς νομιμότητας και από την άλλη στηρίζει και ενισχύει τον εξευτελισμό της από τις πράξεις του Ισραήλ. Και η πλέον αμερικανόδουλη και φιλοσιωνιστική κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η κυβέρνηση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στέκεται στο πλευρό του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ και στηρίζει με ένοχη σιωπή το νέο αιματοκύλισμα.

Όλοι αύριο 15/5 στις 19.30 στην πρεσβεία του Ισραήλ.

Στην Παλαιστίνη χρειαζόμαστε επανάσταση, Συνέντευξη με τον Μοχάμεντ Κάτιμπ

Συναντήσαμε και συζητήσαμε με τον Μοχάμεντ Κάτιμπ, εκπρόσωπο του PFLP (Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) στην Ελλάδα

Ποια είναι η κατάσταση στην Παλαιστίνη τώρα και πως έχει αυτή αλλάξει μετά την απόφαση του Τράμπ να μετακινήσει την Αμερικανική Πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ;

Για να μιλήσουμε για το Παλαιστινιακό ζήτημα, θα πρέπει πρώτα να ορίσουμε τις Παλαιστινιακές κοινότητες σήμερα. Στην Βόρεια Παλαιστίνη σήμερα ζουν πάνω από 1,2 εκ. Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα. Ο αριθμός αυτός κατά την άποψη μου είναι θετικός καθώς για την οντότητα του Ισραήλ θεωρείται στρατηγικός κίνδυνος, ενώ πλέον βλέπουμε διαδηλωτές στο Τελ Αβίβ να υψώνουν την Παλαιστινιακή σημαία, κάτι που απαγορευόταν το 40 ή το 50. Στην Haifa και στην Jaffa λειτουργούν πολιτιστικά κέντρα τα οποία ασχολούνται με την Παλαιστινιακή κοινότητα, η οποία είναι ξεχασμένη από την Παλαιστινιακή Αρχή (PA) και τα Αραβικά κράτη.

Οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης ζουν κάτω από πάρα πολύ σκληρή κατοχή. Σχεδόν κάθε χωριό και πόλη απομονώνεται και ελέγχεται είτε από τα checkpoints, είτε από το τείχος του apartheid. Παιδιά δολοφονούνται στο δρόμο από τις Ισραηλινές δυνάμεις, ενώ πάνω από 400 παιδιά βρίσκονται στις Ισραηλινές φυλακές με υπέρμετρες ποινές απλά επειδή πετούσαν πέτρες. Συνολικά, 4.000 Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στις Ισραηλινές φυλακές είναι από την Δυτική Όχθη.

Ουσιαστικά η Παλαιστινιακή Αρχή είναι το χέρι του Ισραήλ στην Δυτική Όχθη, καθώς έχει την λεγόμενη συνεργασία προστασίας με το Ισραήλ, με αποτέλεσμα να κάνουν ότι δεν μπορεί να κάνει εκείνο.

Τις ίδιες ευθύνες για την κατοχή έχει η Παλαιστινιακή Αρχή και στην Γάζα. Η Γάζα βρίσκεται υπό κατοχή για πάνω από 10 χρόνια. Η νεολαία στην Γάζα είναι απελπισμένη. Δεν υπάρχουν δουλειές, οι παροχές σε νερό και ρεύμα είναι ελάχιστες, ενώ η ζωή γίνεται όλο και ακριβότερη.

Η Παλαιστινιακή διασπορά αποτελεί σημαντικό κομμάτι του Παλαιστινιακού ζητήματος καθώς καλύπτει 7 εκ. του συνολικού πληθυσμού της Παλαιστίνης των 12 εκ. Είναι μια ξεχασμένη κοινότητα και από την Παλαιστινιακή Αρχή και από τα Αραβικά κράτη. Από τους εγγεγραμμένους 500.000 Παλαιστίνιους στο Λίβανο οι 300.000 εργάζονται ως φθηνό εργατικό δυναμικό στις χώρες του Κόλπου. Στους προσφυγικούς καταυλισμούς, πχ της Ain Al Hileh πάνω από 100.00 Παλαιστίνιοι ζουν σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο, χωρίς την δυνατότητα να μετακινηθούν. Στην Συρία όσοι έμειναν υποφέρουν όπως και ο Συριακός πληθυσμός. Στην Ιορδανία ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού αποτελείται από Παλαιστίνιους οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα να εκπροσωπηθούν και να δράσουν πολιτικά, ή να οργανωθούν στο χώρο εργασίας τους. Στην Ευρώπη ζούνε κατά βάση σαν πρόσφυγες, πολλοί χωρίς χαρτιά και χωρίς δυνατότητα οργάνωσης και δράσης.

Τώρα για να είμαι ειλικρινής η απόφαση αυτή του Τράμπ, δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι μια απόφαση που το Αμερικανικό Κογκρέσο έχει πάρει ήδη από το 1995. Πιστεύουμε όμως ότι είχε θετική επίδραση. Η Ιερουσαλήμ είναι ολόκληρη υπό κατοχή. Η Δυτική πλευρά είναι γεμάτη εποικισμούς Καναδών, Αμερικάνων και Ευρωπαίων, οι οποίοι έχουν κριθεί παράνομοι. Στην Ανατολική Ιερουσαλήμ οι Παλαιστίνιοι έχουν χάσει την υπηκοότητα τους. Έχουν είτε ισραηλινή άδεια είτε ιορδανικό διαβατήριο. Οι φόροι που τους επιβάλλονται είναι υπέρογκοι. Bλέπουμε μάλιστα Παλαιστίνιους άντρες και γυναίκες να γκρεμίζουν με τα ίδια τους τα χέρια τα σπίτια τους, για να μην αναγκαστούν να πληρώσουν στο κράτος του Ισραήλ, για να τους το γκρεμίσει αυτό το ίδιο!

Επομένως η απόφαση του Τράμπ έκανε πολύ ξεκάθαρο πλέον στον Παλαιστινιακό λαό, στην διασπορά και στα κινήματα αλληλεγγύης, αφενός ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν έχει μέλλον καθώς είναι απλά μαριονέτα των Ισραηλινών και των Αμερικάνων, ενώ απέδειξε ότι οι Συμφωνίες του Όσλο και η συμφωνία των δύο κρατών είναι μη ρεαλιστικές και ενάντια στα συμφέροντα των Παλαιστινίων.

Σήμερα βλέπουμε στις διαδηλώσεις κάτι που δεν βλέπαμε στο παρελθόν. Ο παλαιστινιακός λαός διαδηλώνει σύσσωμος ενάντια στην Αμερική και στον ρόλο που αυτή έχει στην περιοχή σαν ιμπεριαλιστική δύναμη.

Το Παλαιστινιακό ζήτημα δεν το αφορά η θέση της Αμερικανικής Πρεσβείας. Η απόφαση αυτή όμως ένωσε όλο τον Παλαιστινιακό λαό ενάντια στον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό, το Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή.

Στον Μαχμούντ Αμπάς προτάθηκε μια συμφωνία, για ένα παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό?

Το ζήτημα των δύο κρατών είναι κάτι που προέκυψε από τις Συμφωνίες του Όσλο. Στην πραγματικότητα δεν πρότειναν τίποτα στον Μαχμούτ Αμπάς, αλλά αντίθετα τον διέταξαν να συμφωνήσει η ΗΠΑ και η Σ. Αραβία. Η συμφωνία αυτή έχει μοναδικό σκοπό να διαλύσει το Παλαιστινιακό κίνημα και την Παλαιστινιακή αντίσταση δημιουργώντας μια Παλαιστινιακή “οντότητα” με αμφισβητούμενη ανεξαρτησία, χωρίς στρατό και χωρίς σύνορα.

Η αστική τάξη της Παλαιστίνης στην οποία ανήκει και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, είναι αυτή που για να διατηρήσει τα συμφέροντα της μέσα στην κατοχή, χρησιμοποιεί την Παλαιστινιακή Αρχή. Επομένως δεν είναι ο λαός αυτός που αποφασίζει για το μέλλον του.

Ίσως το 70 να μην ήταν ξεκάθαρο αυτό, σήμερα όμως ο ταξικός αγώνας μέσα στην Παλαιστίνη είναι ένα πολύ υπαρκτό ζήτημα.

Οι τωρινές εξελίξεις στην Συρία και στην Μ. Ανατολή επηρεάζουν την Παλαιστίνη;

Επηρεάζουν βασικά στο ζήτημα των χιλιάδων προσφύγων που ζούνε στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Οι εξελίξεις αυτές μας δείχνουν βέβαια ότι το Παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι το πρωτεύον στην περιοχή τώρα. Οι λαοί των Αραβικών κρατών, πχ της Συρίας, της Τυνησίας, της Ιορδανίας, του Μαρόκου, είναι απασχολημένοι με τα δικά τους εσωτερικά ζητήματα.

Συγκεκριμένα η Συριακή κοινωνία και η Κούρδοι ήταν πάντα πολύ υποστηρικτικοί απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό. Όμως όσο αυξάνονται οι διαμάχες στην Μ. Ανατολή βλέπουμε ότι περνάμε από την εποχή που τα αραβικά κράτη ήταν μαριονέτες των ΗΠΑ, στο να μην υπάρχουν καθόλου κράτη! Σήμερα ο Αραβικός κόσμος βρίσκεται κάτω από μια νέα μορφή αποικισμού, με στρατιωτικές βάσεις να ‘χουν κατακλίσει την περιοχή και την ελεύθερη αγορά να κάνει κουμάντο στην αραβική οικονομία. Ο αραβικός κόσμος είναι η πίτα από την οποία όλοι θέλουν ένα κομμάτι.

Οι εξελίξεις που επηρεάζουν την Παλαιστίνη είναι κομμάτι της στρατηγικής της Σ. Αραβίας και των άλλων Αραβικών αντιδραστικών καθεστώτων για το άνοιγμα ενός καινούργιου αιρετικού και φασιστικού πεδίου στην περιοχή, δημιουργώντας έτσι ασάφεια στους αραβικούς λαούς για το ποιος μάχεται εναντίον ποιού.

Ποια είναι η θέση της Ελλάδας στο Παλαιστινιακό ζήτημα;

Ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης αυτή την στιγμή είναι τρομακτικός. Ποτέ στην ιστορία των δύο χωρών δεν υπήρξαν τόσο στενές σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ. Αυτή η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη τόσο για τον ελληνικό όσο και για τον παλαιστινιακό λαό. Το Ισραήλ θέλει τον έλεγχο της περιοχής και βλέπει την Ελλάδα ως κομμάτι αυτής. Συγκεκριμένα τώρα με την νέα συμφωνία για το αέριο (EastMed) καθιερώνεται ο ρόλος της Ελλάδας στην περιοχή ως αποικιοκρατική χώρα, κάτι που ποτέ δεν ήταν η Ελλάδα καθώς έχει αρκετά κοινή ιστορία με την Παλαιστίνη, αντίστασης και όχι κατοχής. Η δήθεν αριστερή Ελληνική κυβέρνηση, διαγράφει όλη αυτήν την ιστορία του λαού της και πουλάει την ελληνική γη και τον ελληνικό λαό στους Γερμανούς, στους Αμερικανούς και τώρα στους Ισραηλινούς.

Εμείς ως PFLP πιστεύουμε ότι αυτή η συμφωνία συνιστά κλοπή του αερίου, ολόκληρης της περιοχής, της Συρίας και της Ιορδανίας. Εμείς το θεωρούμε έγκλημα αυτό. ‘Έγκλημα όπως το να κλέβεις την γη μας και να σκοτώνεις τον λαό μας και θεωρούμε ότι η Ελλάδα συμμετέχει σε αυτό το έγκλημα.

Για αυτό θέλουμε να αγωνιστούμε δίπλα σε όσες επαναστατικές δυνάμεις στην Ελλάδα είναι αποφασισμένες να σταματήσουν αυτήν την συμφωνία.

Δεν συμφωνούμε με την ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο λόγω της στάσης της απέναντι στο παλαιστινιακό ζήτημα, αλλά και λόγω των αντιλαϊκών πολιτικών της στην Ελλάδα. Η ελληνική αστυνομία χρησιμοποιεί τα ίδια ισραηλινά μέσα καταστολής απέναντι στους διαδηλωτές όπως αυτά που χρησιμοποιούνται στην Παλαιστίνη.

Εμείς ως Παλαιστίνιοι δεν πιστεύουμε ότι το πρόβλημα μας είναι μόνο το Ισραήλ. Είναι ο Δυτικός ιμπεριαλισμός, τα Αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα και η παλαιστινιακή αστική τάξη. Η Ελλάδα παίρνει μέρος στις στρατιωτικές ασκήσεις στο Ισραήλ. Στέλνει κόσμο στον στρατό του Ισραήλ, ο οποίος αποτελείται από Ευρωπαίους κατά βάση πολίτες. Πιστεύουμε ότι αν η Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητο κράτος θα έπρεπε να αποσυρθεί από την περιοχή και να δικάσει τους Έλληνες που πηγαίνουν στον Ισραηλινό στρατό για να σκοτώνουν Παλαιστίνιους.

Ποιές είναι οι άλλες πολιτικές δυνάμεις στην Παλαιστίνη και ποιόν ρόλο παίζουν στην Παλαιστινιακή αντίσταση;

Η κυβέρνηση στην Παλαιστίνη διχάζεται μεταξύ της Φατάχ και της Χαμάς, η Φατάχ είναι υπεύθυνη για το Βόρειο κομμάτι της Παλαιστίνης και την Δυτική Όχθη, ενώ η Χαμάς έχει την εξουσία της Γάζας. Οι υπόλοιπες δυνάμεις στην Παλαιστίνη που έχουν δυνάμεις και στη διασπορά, χωρίζονται σε τρία γκρουπ. Την δεξιά ισλαμική πτέρυγα που καλύπτουν κόμματα όπως η Χαμάς και η Μουσουλμανική  Αδελφότητα, την συντηρητική δεξιά την οποία αποτελούν κόμματα όπως η Φατάχ και διάφορα άλλα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα. Τέλος  έχουμε την αριστερή πτέρυγα στην οποία ανήκει και το PFLP, η οποία βέβαια δεν είναι πολύ ισχυρή. Είναι δύσκολο να δούμε ποιες δυνάμεις υποστηρίζει ο κόσμος και σε τι ποσοστά, αφού δεν υπάρχουν νόμιμες εκλογές εδώ και πολλά χρόνια. Βλέπουμε όμως ότι ο κόσμος θα στηρίξει όποια δύναμη μάχεται κατά της κατοχής.

Τι συμβαίνει με τις συζητήσεις περί ενότητας Χαμάς και Φατάχ;

Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο, είναι μια ιστορία που διαρκεί για πάνω από δέκα χρόνια. Ο κίνδυνος που ενέχει βέβαια, έχει να κάνει με το σλόγκαν “της ενότητας του παλαιστινιακού λαού” στην οποία υποτίθεται ότι αποβλέπει η συνένωση αυτή. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται περί αυτού, ο παλαιστινιακός λαός είναι πολύ ενωμένος στους αγώνες, η συνεργασία αυτή είναι πολιτικό τέχνασμα. Οι Παλαιστίνιοι διαχωρίζονται πρακτικά από τα τσεκ ποιντς, τα προσφυγικά γκέτο, την κατοχή της Γάζας, από τους ίδιους τους Σιωνιστές.

Ποιος οργανώνει τις κινητοποιήσεις στην Παλαιστίνη αυτήν την στιγμή?

Στην Γάζα οι διαδηλώσεις οργανώνονται από μια λαϊκή επιτροπή, η οποία περιλαμβάνει όλες τις πολιτικές δυνάμεις και κινήματα, οπότε δεν είναι αυθόρμητες, ούτε όμως ελεγχόμενες από μια συγκεκριμένη πολιτική δύναμη, κάτι που είναι πολύ θετικό. Αυτοί που πρωτοστατούν στις διαδηλώσεις είναι ο ίδιος ο Παλαιστινιακός λαός και κυρίως η νεολαία.

Στην Δυτική Όχθη, βλέπουμε συνέχεια διαδηλώσεις στα checkpoint, οι οποίες είναι τελείως αυθόρμητες, με συμμετοχή ανθρώπων που ανήκουν σε οργανώσεις. Βλέπουμε κάθε μέρα να συλλαμβάνονται πολλοί σύντροφοί μας, μαζί με πολύ κόσμο που το Ισραήλ θεωρεί ότι υπάρχει πιθανότητα να συμμετέχει στις διαδηλώσεις και για τον λόγο αυτό, βλέπουμε να συλλαμβάνονται και τόσα πολλά ανήλικα παιδιά.

Τι ρόλο έχει η Ρωσία στην Παλαιστίνη;

Δεν υπάρχει ξεκάθαρος και ευθύς ρόλος της Ρωσίας στην Παλαιστίνη. Παίζουν και με τα δύο χέρια στο τραπέζι, καθώς από την μια έχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ και από την άλλη προσπαθούν να τα ‘χουν καλά και με τις παλαιστινιακές οργανώσεις. Στηρίζει όμως τόσο την Παλαιστινιακή Αρχή όσο και την λύση των δύο κρατών. Θέλουν προφανώς να έχουν μερίδιο από το μοίρασμα της Μ. Ανατολής, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι ίδιος ο ρόλος της Ρωσίας με αυτόν των ΗΠΑ.

Tι χρειάζεται να γίνει στην Παλαιστίνη, κάτω από ποια συνθήματα πρέπει ο Παλαιστινιακός λαός να ενωθεί και ποιες δυνάμεις χωράει μια αντίσταση στην Παλαιστίνη;

Στην Παλαιστίνη χρειαζόμαστε επανάσταση. Καθημερινά βιώνουμε εξεγέρσεις, ιντιφάντες, διαδηλώσεις. Είχαμε την πρώτη ιντιφάντα, μετά την δεύτερη το 1987, η οποία ξεθύμανε από το 1990 όταν ο YasserArafatξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τις συμφωνίες του Όσλο που κυριολεκτικά διέλυσαν το κίνημα. Έληξε όμως οριστικά το 1992 με την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, όπου και οριστικά πλεον ξεχάστηκε το ζήτημα της επιστροφης των Παλαιστίνιων προσφύγων και η Παλαιστινιακή ηγεσία εγκατέλειψε την χώρα για την Τυνισία.

Η Παλαιστίνη δεν μπορεί να απελευθερωθεί με δικαιωματικά κινήματα. Χρειαζόμαστε όλες τις δραστικές μορφές πάλης για να νικήσουμε. Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα εθνικό μέτωπο, πείτε το όπως θέλετε, δημοκρατικό, λαϊκό, δεν έχει σημασία. Σε αυτό χωράνε όλες οι δυνάμεις στην Παλαιστίνη που θέλουν να παλέψουν ενάντια στην κατοχή.

Τι θα πρέπει να διεκδικούμε; Μια Παλαιστίνη. Από τον ποταμό μέχρι την θάλασσα. Ένα κράτος, ενιαίο και δημοκρατικό για όλους, Άραβες και Εβραίους

Αυτό ζητούσαν οι Παλαιστίνιοι ήδη απο το 1967. Ένα δημοκρατικό κράτος για όλους, παράδειγμα ενάντια στα αντιδραστικά καθεστώτα στην περιοχή.

Για εμάς είναι πολυ ξεκάθαρο. Η λύση των δύο κρατών είναι μια λύση απαρτχάιντ. Με αυτήν την λύση το Ισραήλ δρα με τους δικούς του ρατσιστικούς όρους. Δεν θα υπάρξει ποτέ καμία συζήτηση για την επιστροφή των Παλαιστίνιων προσφύγων, που αποτελούν σχεδόν το μισό του Παλαιστινιακού πληθυσμού, θα υπάρχει μόνο περισσότερη καταπίεση ακόμα και για τους ίδιους τους ισραηλινούς πολίτες. Οπότε για μας είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Η Παλαιστίνη είναι ένα κράτος το οποίο κατακτήθηκε το 1948 και χρειάζεται να απελευθερωθεί.

Πολιτικές οργανώσεις στην Ελλάδα, κάποιες εκ των οποίων συμμετέχουν στην ΛΑΕ, διάφορα άτομα, συζητάνε την δημιουργία ενός αντι-ιμπεριαλιστικού, αντιπολεμικού φόρουμ, με ξεκάθαρη τοποθέτηση για τον ρόλο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Ποια είναι η γνώμη σας ως PFLP για αυτό;

Κατά την γνώμη μας υπάρχει πάντα ανάγκη για κινήσεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, ενάντια στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, απο αριστερή επαναστατική σκοπιά. Θεωρούμε βέβαια πολύ σημαντικό να προστεθεί στην κουβέντα το ζήτημα του αποικισμού. Γιατί δεν είναι μόνο η Παλαιστίνη που βρίσκεται σε αποικιοκρατία, πλέον βρισκόμαστε σε μια καινούργια φάση όπου μπορείς να μιλήσεις και για οικονομικής μορφής αποικιοκρατία. Πολυ καλό παράδειγμα για αυτό αποτελεί η Ελλάδα, η οποία είναι αποικία των Αμερικανών και των Γερμανών.

Πιστεύουμε ότι το να μάχεσαι ενάντια στον ιμπεριαλισμό στις Δυτικές χώρες είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από ότι μέσα στην Παλαιστίνη. Ελπίζουμε πως όποια αριστερή δύναμη θέλει να βρεθεί σε αυτόν τον αγώνα μαζί μας, θα αναγνωρίσει την Παλαιστινη ως κράτος το οποίο κατεκτήθη το 1948, και από αυτήν την βάση πιστεύουμε πως μπορούμε να αναλύσουμε είτε το ζήτημα του αγωγού αερίου, είτε το ζήτημα των προσφύγων.