To μετέωρο βήμα της Ρωσίας και τα καθήκοντα του ΚΚΡΟ

Εισήγηση του προέδρου της ΚΕ του Κόμματος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ στην τρίτη ευρεία ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλιος 2026)

Πριν από λίγες μέρες έγινε η ΙΙΙ Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΡΟ με την συμμετοχή και των μελών της κεντρικής επιτροπής ελέγχου του κόμματος καθώς και των μελών της εξελεγκτικής επιτροπής. Την εισήγηση έκανε ο πρόεδρος της ΚΕ, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ.

Η εισήγηση είναι πολύ διδακτική, κυρίως για εκείνους που παρασύρονται από έναν φιλορωσικό οίστρο λόγω της ολοφάνερης επίθεσης του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού κατά της τεράστιας και πλούσιας σε παραγωγικές πηγές χώρας, που ταυτόχρονα διαθέτει ένα υψηλής ειδίκευσης εργατικό δυναμικό. Ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά του και να βρει μια διέξοδο στα λιμνάζοντα κεφάλαιά της χρηματοπιστωτικής κάστας μέσω της διάλυσης της Ρωσίας και της “αποικιοποίησής” της.

Εκείνοι που το αντιλαμβάνονται αυτό σαφώς και υπερασπίζονται την αντίσταση που προβάλλει η Ρωσία απέναντι στον ιμπεριαλισμό διαχωρίζοντας τη θέση τους από τους “ισαποστάκηδες” και παρακολουθώντας με αγωνία την άρνηση της Ρωσίας να ακολουθήσει τα χνάρια του δωσίλογου Γιέλτσιν.

Αλλά συχνά η βάρκα ‘μπατάρει’ από την άλλη μεριά και στη Ρωσία αποδίδονται χαρακτηριστικά σοσιαλιστικής χώρας, παραβλέπεται ο καπιταλιστικός χαρακτήρας του κοινωνικού της σχηματισμού. Φτάσαμε ακόμη και στο σημείο να κατακρίνονται όσοι μιλούν για Ρώσους ολιγάρχες, αυτό το ιδιαίτερο κράμα αστικής τάξης που προέκυψε μέσα από την λεηλασία της δημόσιας περιουσίας της ΕΣΣΔ και το οποίο συνεχίζει να ευημερεί παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ρωσικός λαός.

Από αυτή την άποψη, η εισήγηση του προέδρου της ΚΕ του ΚΚΡΟ είναι ιδιαίτερα διδακτική καθώς τοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους θέση και προοπτική και γι’ αυτό ξοδεύτηκαν αρκετές ώρες ώστε να μεταφραστούν τα εκτενή αποσπάσματα που παραθέτουμε εδώ.

Με δυο λόγια, το ΚΚΡΟ υποστηρίζει ότι χωρίς την πορεία προς το σοσιαλισμό, η αντίσταση που προβάλλει η Ρωσία στον ιμπεριαλισμό θα αποτύχει. Περιγράφει αναλυτικά τα φαινόμενα ταξικής κυριαρχίας των ολιγαρχών που οδηγούν στην αποσύνθεση της χώρας και στην κατάρρευση της αντίστασής της, ενώ ταυτόχρονα προβάλλει την εναλλακτική πορεία προς τον σοσιαλισμό μέσω συγκεκριμένων βημάτων και μέτρων.

Προχωρούμε στη μετάφραση δύο εκτεταμένων αποσπασμάτων με έμφαση στην επιλογή αυτών που αφορούν τη γενικότερη ανάλυση και όχι τα συγκεκριμένα μέτρα που προτείνει η εισήγηση για τη Ρωσία. Αυτό δεν γίνεται με κάποιο κριτήριο ‘αξιολόγησης’, αλλά από έλλειψη χρόνου για μια πλήρη μετάφραση. Για όποιον δεν διαθέτει τον χρόνο, προτείνεται η ανάγνωση του δεύτερου αποσπάσματος από τα δύο. Τέλος, στη δημοσιευμένη εισήγηση πολλές προτάσεις είναι με έντονη γραμματοσειρά (bold) για έμφαση. Προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε πλάγια γραμματοσειρά (italic) αντί για την έντονη στη μετάφραση.

Η σφιχτή λαβή της κρίσης και η λογική των καπιταλιστών

Η κατάσταση στον πλανήτη έχει επιδεινωθεί δραματικά. Τα γεγονότα που αλλάζουν την εικόνα του κόσμου ξεχύνονται σαν από το κέρας της αφθονίας. Και όλα απαιτούν άμεσες και ακριβείς εκτιμήσεις.

Η χρονιά ξεκίνησε με την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της, Νικολάου Μαδούρο, και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες. Ο κόσμος δεν είχε ακόμη συνέλθει από μια τόσο ληστρική ενέργεια, και ήδη είχε ξεκινήσει η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν. Και αυτό — με φόντο τις προηγούμενες φλεγόμενες συγκρούσεις: τις μάχες στην Ουκρανία, τα χτυπήματα του Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, τον αποκλεισμό της Κούβας, τα παιχνίδια με τα νεύρα στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού. Από τη στιγμή της συντριβής του γερμανικού φασισμού και του ιαπωνικού μιλιταρισμού το 1945, η απειλή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου δεν ήταν ποτέ περισσότερο ορατή.

Δυστυχώς, ακόμη και από το στρατόπεδο των αριστερών δυνάμεων ακούγονται αρκετά πρωτόγονες εκτιμήσεις. Ως αιτία της όξυνσης της διεθνούς κατάστασης αναφέρουν μερικές φορές τον τυχοδιωκτισμό του Ντόναλντ Τραμπ που ξαφνικά εκδηλώθηκε. «Εμείς, — παραπονιούνται, — ελπίζαμε ότι θα υποστηρίξει το βιομηχανικό κεφάλαιο, θα νικήσει τους παγκοσμιοποιητές, θα αρνηθεί τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και θα ασχοληθεί με τα θέματα της χώρας του». Αλλά δεν ανταποκρίθηκε σε αυτές τις ελπίδες.

Στην πολιτική ανάλυση, αγαπητοί σύντροφοι, δεν πρέπει να υπάρχει χώρος για αφέλεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν προγεφύρωμα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Και αυτό το σύστημα εμφανίστηκε, εδραιώθηκε και συνεχίζει να υπάρχει χάρη στην εκμετάλλευση — τόσο εντός των χωρών του όσο και στην παγκόσμια σκηνή. Μπορούν οι ισχυροί αστικοί κύκλοι να επιτρέψουν να καταλάβει την προεδρία των ΗΠΑ ένα άτομο ξένο προς τα συμφέροντά τους; Φυσικά όχι.

Ο Τραμπ λέει συχνά ότι ήρθε για να σώσει την «Αμερική των απλών πολιτών». Αλλά τι δεν λέει κανείς στον αγώνα για την κατάκτηση των ψήφων των εκλογέων! Μόνο ένας πολίτης χωρίς πολιτική εμπειρία μπορεί να πιστέψει αυτές τις δηλώσεις κατά γράμμα. Μετά τις εκλογές, οι ύμνοι προς την «απλή Αμερική» μετατράπηκαν σε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων και εργασιακών δικαιωμάτων. Αντίθετα, οι φόροι για τις εταιρείες μειώθηκαν, ενώ δισεκατομμυριούχοι από τη Γουόλ Στριτ έγιναν υπουργοί.

Οι υποσχέσεις για την αντιμετώπιση εσωτερικών προβλημάτων απλώς έκρυβαν την προετοιμασία για νέες εισβολές. Η Ουάσιγκτον ενέτεινε δραστικά τον εκβιασμό και τις απειλές, άρχισε να επιβάλλει εξωφρενικούς δασμούς και σκληρές κυρώσεις. Χωρίς να συναντά αξιοπρεπή αντίσταση, ο Τραμπ αισθάνθηκε πλήρη ατιμωρησία και προχώρησε στον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των συσσωρευμένων προβλημάτων. Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ ξεπέρασαν το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια και συνεχίζουν να αυξάνονται. Η στρατηγική της άσκησης πίεσης με τη βία παραμένει το κύριο εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής.

Ναι, η ιστορία της ανθρωπότητας έχει γνωρίσει πολλές πολέμους. Αλλά, με την έλευση του καπιταλισμού, ο αγώνας για τους πόρους και την επιρροή έφτασε σε ένα νέο επίπεδο. Το κεφάλαιο υποτάσσει στα συμφέροντα του πολέμου τόσο την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο όσο και τις τεχνολογίες χειραγώγησης της συνείδησης. Αυτό το μέσο υποταγής και λεηλασίας χρησιμοποιείται όλο και ευρύτερα. Παλαιστίνη, Βενεζουέλα, Ιράν, Λίβανος, Συρία — ο κατάλογος των «καυτών σημείων» που έχουν πυρποληθεί από τους Αμερικανούς είναι μακράν ατελής.

Οι συγκρούσεις είναι απαραίτητες για την παγκόσμια ολιγαρχία, προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε πόρους και διαδρόμους μεταφοράς. Και επίσης, για να καταστείλει τα εστίες αντίστασης στη «νέα παγκόσμια τάξη». Όλα αυτά χρησιμεύουν ταυτόχρονα ως προετοιμασία για μελλοντικούς, πιο εκτεταμένους και αιματηρούς πολέμους.

Είναι εντελώς λανθασμένο να αποδίδουμε τη συμπεριφορά του Τραμπ στην προσωπική του παρορμητικότητα. Είναι γέννημα-θρέμμα της ολιγαρχικής τάξης, πλεγμένος μαζί της από την ιδιαίτερη θέση του και τα πάρτι στο νησί του Επστήν. Ο Τραμπ είναι η αιχμή του δόρατος στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου. Όπως και ολόκληρη η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ, αποτελεί απλώς μέρος της παγκόσμιας «μπουρζουαζίας».

Ο στόχος αυτών των κύκλων είναι η μεγιστοποίηση των κερδών με κάθε κόστος. Αλλά ακριβώς εδώ σκοντάφτουν στην κρίση του καπιταλισμού. Ο Καρλ Μαρξ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η τάση του ποσοστού κέρδους είναι πτωτική. Ο σύγχρονος Βρετανός οικονομολόγος Μάικλ Ρόμπερτς ανέλυσε αυτό το φαινόμενο. Το 1965, στον μη χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ, το κέρδος ανερχόταν στο 22,8%. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όμως, μειώθηκε στο 12,7%. Κατά την περίοδο των «Ριγκανόμικς», τα νεοφιλελεύθερα μέτρα ενέτειναν την εκμετάλλευση των εργαζομένων και φούσκωσαν τη χρηματοπιστωτική φούσκα. Αυτό ανέβασε το ποσοστό κέρδους στον «πετρελαϊκό τομέα» στο 17,2%. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 2020, έπεσε και πάλι στο 14%.

Η μείωση των κερδών αποτελεί την κύρια αιτία της επιδείνωσης της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Αυτό αντανακλάται άμεσα στην πολιτική. Πόσο μάλλον που η στασιμότητα του καπιταλισμού συμβαίνει με φόντο την άνθηση της Κίνας, της οποίας το μερίδιο στο παγκόσμιο ΑΕΠ αυξήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια από 1,5% σε 20%!

Έτσι, το σημερινό στάδιο της κρίσης του καπιταλισμού έχει συστημικό και παγκόσμιο χαρακτήρα. Δεν αφορά μεμονωμένες χώρες ή κλάδους, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή είναι η πρώτη του ιδιαιτερότητα.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η απότομη ενίσχυση της κοινωνικής ανισότητας και η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Στις καπιταλιστικές χώρες καταργούνται οι κοινωνικές εγγυήσεις που είχαν κατακτηθεί υπό την επίδραση του παραδείγματος της ΕΣΣΔ. Ενισχύεται η εκμετάλλευση της εργασίας. Επιταχύνεται η κοινωνική διαστρωμάτωση. Αυτό αφορά και τη σύγχρονη αστική Ρωσία.

Το τρίτο χαρακτηριστικό της κρίσης είναι η αυξανόμενη επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού. Προσπαθώντας να ξεπεράσει την κρίση, το κεφάλαιο καταφεύγει στη στρατιωτικοποίηση και σε μεθόδους βίας. Ο κίνδυνος μεγάλων στρατιωτικών συγκρούσεων αυξάνεται ραγδαία.

Απειλούμενοι με την απώλεια της κυριαρχίας τους, οι ιμπεριαλιστές απορρίπτουν κάθε ευπρέπεια. Δεν διστάζουν να καταφύγουν στον πόλεμο, τον τρόμο, τον φασισμό και τη γενοκτονία. Είναι έτοιμοι να στείλουν με ένα χαμόγελο στη σφαγή ολόκληρους λαούς. Το διεθνές δίκαιο πετιέται στον κάδο των αχρήστων μαζί με το κύριο σύμβολό του — τον ΟΗΕ.

Το «φαινόμενο Τραμπ», η ενεργοποίηση των δεξιών δυνάμεων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, καθώς και η αύξηση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού συνδέονται άμεσα με την επιθυμία του μεγάλου κεφαλαίου να διατηρήσει την παγκόσμια εξουσία. Η «μιλιταριστική ψώρα» έχει ως στόχο να τονώσει την παρακμάζουσα οικονομία της Δύσης στον αγώνα εναντίον της Κίνας και άλλων αντιπάλων της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. «Από πολιτική άποψη, ο ιμπεριαλισμός είναι γενικά η τάση προς τη βία και την αντίδραση», προειδοποιούσε ήδη ο Λένιν.

Οι ηγέτες της Δύσης παρασύρουν όλους στη δίνη των εγκλημάτων τους. Κανείς δεν θα καταφέρει να μείνει αμέτοχος. Ούτε η Ρωσία θα καταφέρει να διατηρήσει τη θέση του παρατηρητή. Η παγκόσμια ολιγαρχία δεν θα μας αφήσει ήσυχους από καλή θέληση. Οι πλούσιοι πόροι της Ρωσίας, η τεράστια επικράτειά της και η σοβιετική κληρονομιά δεν αφήνουν ήσυχο το παγκόσμιο κεφάλαιο. Καταλαβαίνει: δεν του επιτρέπεται να απολαμβάνει ήσυχα τη δύναμή του, όσο η Κίνα αναπτύσσεται ραγδαία και η Ρωσία παραμένει μια τεράστια, αδιαίρετη πυρηνική χώρα.

*          *         *

Ανάπτυξη σημαίνει σοσιαλισμός

Η περίοδος της προδοτικής καταστροφής και ταπείνωσης της χώρας μας τη δεκαετία του 1990 έδειξε με απόλυτη σαφήνεια: η Δύση δεν θα μας δεχτεί ως ισότιμο εταίρο. Οι ιμπεριαλιστές είναι ικανοί να μεταβούν προσωρινά από τη στρατιωτική αντιπαράθεση σε κολακευτικές υποσχέσεις. Αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τους στόχους της διάσπασης, της υποταγής και της λεηλασίας της Ρωσίας. Για αυτούς, αυτό συνιστά ζήτημα διατήρησης της ισχύος.

Η Ρωσία θα διατηρήσει την κυριαρχία της και τα πολιτισμικά της θεμέλια μόνο πάνω στις ράγες του σοσιαλισμού. Και αυτό δεν είναι ουτοπία. Διαθέτουμε μεγάλη εμπειρία στην αντίσταση ενάντια στις διεκδικήσεις του δυτικού κεφαλαίου. Οι Ρώσοι Μπολσεβίκοι, με επικεφαλής τον Λένιν, ήταν οι πρώτοι μεταξύ των μαρξιστών που έδωσαν μια επιστημονική εκτίμηση του ιμπεριαλισμού. Επίσης, ήταν οι πρώτοι που επισήμαναν τις αυξανόμενες αξιώσεις της αμερικανικής αστικής τάξης για παγκόσμια κυριαρχία. Τον Αύγουστο του 1917, στο 6ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (μπ.) επισημάνθηκε ότι «στη σκηνή εμφανίστηκε ένας νέος γίγαντας του ιμπεριαλισμού και διεκδικητής της παγκόσμιας ηγεμονίας».

Πάνω από έναν αιώνα πριν, η Ρωσία ηγήθηκε της παγκόσμιας αναζήτησης για διέξοδο από το αδιέξοδο. Η αυτοκρατορία, που είχε διαλυθεί σε κομμάτια από τον αστικό εθνικισμό, συγκροτήθηκε σε μια ενιαία, ισχυρή ένωση λαών. Μόλις πέντε χρόνια μετά την ξένη επέμβαση, η χώρα άρχισε να αναπνέει ελεύθερα. Απέκτησε ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα με το «χρυσό τσερβονέτς». Δημιουργήθηκε ένα ενιαίο ενεργειακό σύστημα. Ο δρόμος της δημιουργίας οδήγησε σε εκπληκτικά αποτελέσματα.

Όταν οι ΗΠΑ βίωναν τη «Μεγάλη Ύφεση», η ΕΣΣΔ προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς. Η εκβιομηχάνιση δημιούργησε ολόκληρους οικονομικούς κλάδους. Η μεταμόρφωση της υπαίθρου έβαλε τέλος στην τακτική και μαζική πείνα. Η υπερηφάνεια της χώρας ήταν τα καλύτερα στον κόσμο συστήματα εκπαίδευσης και ανατροφής της νεολαίας, η δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, η προηγμένη επιστήμη. Η πιο σκληρή δοκιμασία, που απέδειξε τον σωτήριο χαρακτήρα του σοσιαλισμού, ήταν ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος. Ένα εξαιρετικά λαμπρό επίτευγμα της Σοβιετικής Πατρίδας μας ήταν η επέκταση στο διάστημα.

Το 1991, η Ρωσία, ως αποτέλεσμα προδοσίας, υποχώρησε στη θέση της καπιταλιστικής περιφέρειας. Το ισχυρότερο πλήγμα δέχτηκαν οι επιχειρήσεις του στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος, η στρατιωτική επιστήμη και η ιατρική. Για χάρη του εχθρού καταστράφηκαν τα καλύτερα οπλικά συστήματα, οι πιο μαχητικές στρατιωτικές μονάδες και σχηματισμοί. Όπως παραδέχτηκε αργότερα ο Β.Β. Πούτιν, στο περιβάλλον του Τσουμπάις[1] «εργάζονταν ως σύμβουλοι μόνιμοι υπάλληλοι της CIA των ΗΠΑ». Όμως, η ευθύνη για τα γεγονότα αυτά δεν αποδόθηκε ποτέ. Ο Τσουμπάις έφυγε ελεύθερα για το Ισραήλ. Επίσης, πέντε αναπληρωτές του Γκρεφ από τη Sberbank εγκατέλειψαν τη Ρωσία[2]. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί!

Όπως συνέβαινε και στις αρχές του 20ού αιώνα, σήμερα ο ρωσικός καπιταλισμός πλουτίζει απίστευτα τους ολιγάρχες, τα ανώτατα στελέχη της διοίκησης, τους λακέδες τους και τους «δυτικούς εταίρους». Αυτοί οι κύκλοι, κοροϊδεύουν ανοιχτά όταν ακούνε λόγια για πατριωτισμό και ανεξαρτησία. Η ανεξέλεγκτη κλοπή στις δομές της εξουσίας δεν έχει σταματήσει. Η ασθένεια έχει γίνει συστημική. Σκάνδαλα διαφθοράς συγκλονίζουν το Ροστόφ, την περιφέρεια του Κρασνοντάρ και άλλες περιοχές. Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας συμμετείχαν στη λεηλασία τεράστιων ποσών, ακόμη και κατά τη διάρκεια της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

*          *         *

Η όξυνση της κρίσης του καπιταλισμού υποδεικνύει ξεκάθαρα τα όρια αυτού του συστήματος. Ο σοσιαλισμός αποτελεί τη λογική εναλλακτική λύση έναντι του καπιταλισμού. Τα κράτη που ακολουθούν τον δρόμο της σοσιαλιστικής ανάπτυξης έχουν αποδείξει ότι ο σοσιαλισμός είναι αποτελεσματικότερος από οποιαδήποτε φιλελεύθερη αγορά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας αυξάνεται πολλαπλάσια. Ο στόχος μας είναι να αποκαλύψουμε στον λαό την πραγματική φύση των γεγονότων που συμβαίνουν. Πρέπει να εξηγήσουμε στους ανθρώπους ότι οι δυσκολίες τους, η αύξηση των τιμών, η απειλή του πολέμου είναι αποτέλεσμα του κομπραδόρικου καπιταλισμού. Πρέπει να ενισχύσουμε τις τάξεις μας, να εντείνουμε τη δουλειά μας στις εργατικές συλλογικότητες, στους νεανικούς κύκλους, στον στρατό.

Το ΚΚΡΟ πρέπει να γίνει το σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο θα συσπειρωθούν όλες οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας. Η ιστορική αποστολή του κόμματός μας συνίσταται στο να ηγηθεί της διαδικασίας της κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης. Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη για το μέλλον της χώρας. Η υλοποίηση του Προγράμματος Νίκης μας θα επιτρέψει να ξεπεράσουμε το αδιέξοδο του καπιταλισμού και θα οδηγήσει τη χώρα στον δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης.

Τα έγγραφα χάραξης στρατηγικής των δυτικών δυνάμεων και των στρατιωτικών συνασπισμών παρουσιάζουν ορισμένες διαφορές. Ωστόσο, είναι ομόφωνα ως προς τον προσδιορισμό των απειλών για την ηγεμονία τους. Αυτή η «μαύρη λίστα» αρχικά περιελάμβανε τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία. Σήμερα, περιλαμβάνει το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα. Το Ιράν έχει ήδη δεχτεί επίθεση. Δεν πρέπει να ελπίζουμε ότι, έχοντας στο στόχαστρό τους την Κίνα, οι ιμπεριαλιστές θα μας λυπηθούν. Η Ρωσία παραμένει μεταξύ των κύριων στόχων τους.

Είναι έτοιμη η χώρα μας να δεχτεί την πρόκληση; Η ιστορία γνωρίζει πώς κατέρρευσαν ισχυρά κράτη, επειδή υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους και υποτίμησαν τις απειλές. Υπάρχουν γνωστά παραδείγματα και από τη δική μας ιστορία.

Η Ρωσική Αυτοκρατορία, αν και οικονομικά υπερείχε της Ιαπωνίας, έχασε τον πόλεμο του 1904-1905. Αυτό επιτάχυνε την έναρξη της Πρώτης Ρωσικής Επανάστασης. Η κρίση της αυτοκρατορίας ολοκληρώθηκε με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ανέδειξε την τεχνολογική καθυστέρηση, την ανεξέλεγκτη διαφθορά, την απομάκρυνση της κυβερνώσας ελίτ από την πραγματικότητα. Ενώ εκατομμύρια άνθρωποι σάπιζαν στα χαρακώματα και πέθαιναν στις μάχες, οι αστοί μετρούσαν τα κέρδη τους και επιδίδονταν σε εκλεπτυσμένες απολαύσεις.

Αλλά υπήρξαν και παραδείγματα διαφορετικού είδους. Το 1941, η Σοβιετική Ένωση δεν αντιμετώπισε μόνο τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, όπως συνέβη το 1914. Μπήκε σε μάχη με ολόκληρη τη φασιστική Ευρώπη και πέτυχε τη Νίκη!

Η υπεράσπιση της χώρας μας και η διάσωση του κόσμου από έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο είναι στόχοι της ίδιας κλίμακας. Πρέπει να δημιουργηθούν ισχυρά αντίβαρα στον ηγεμονισμό των ΗΠΑ και στις φιλοδοξίες του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, τα κύρια συμπεράσματα πρέπει να εξαχθούν εντός της χώρας. Και αμέσως. Για το Πρόγραμμα της Νίκης χρειαζόμαστε μια πατριωτική και ενωμένη κοινωνία. Προτείναμε στο «κόμμα της εξουσίας» τον δρόμο προς αυτόν τον στόχο. Όμως, αυτοί δεν έχουν την επιθυμία να διεξάγουν έναν ουσιαστικό διάλογο. Δεν θέλουν να μάθουν τίποτα.

*          *         *

Να συνειδητοποιήσουμε και να διορθώσουμε

Σύντροφοι! Τα μαύρα σύννεφα πάνω από τη Ρωσία έχουν πάλι πυκνώσει. Για να προχωρήσουμε μπροστά απαιτείται η συγκέντρωση όλων των δυνάμεων και των πόρων. Εμείς όμως εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες της προδοσίας του Γκορμπατσόφ και του «Μαϊντάν» του Γέλτσιν της περιόδου 1991-1993. Για τον λόγο αυτό, η Μόσχα είναι εξαιρετικά αδύναμη να ανταποκριθεί στις τρομερές προκλήσεις. Η κατάρρευση που προκάλεσε η φιλελεύθερη περίοδος των αναταράξεων δεν έχει ξεπεραστεί. Και δεν μπορεί να ξεπεραστεί χωρίς αλλαγή του συστήματος, χωρίς την εφαρμογή μιας νέας πορείας.

Το 1990 λειτουργούσαν στη Ρωσία περισσότερες από 36 χιλιάδες μεγάλες επιχειρήσεις. Ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης και των μεταρρυθμίσεων, το 2020 είχαν απομείνει 6 χιλιάδες. Η κατάληψη στρατηγικών βιομηχανικών κλάδων από τους ολιγάρχες αποδυνάμωσε τον κρατικό προϋπολογισμό. Ο τομέας της υψηλής τεχνολογίας υπέστη σοβαρή καταστροφή. Καταστράφηκαν τα επιστημονικά και εκπαιδευτικά επιτεύγματα της σοβιετικής εποχής. Η οικονομία, η επιστήμη, ο κοινωνικός τομέας και οι ένοπλες δυνάμεις τέθηκαν σε καθεστώς λιμοκτονίας.

Αντίθετα, οι «νέοι ιδιοκτήτες» έκαναν πάρτι. Με ευρηματικό τρόπο μετέφεραν περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, έχτιζαν παλάτια και αγόραζαν γιοτ. Ο πλούτος που δημιουργήθηκε με τον κόπο πολλών γενεών Σοβιετικών πολιτών, έφευγε ελεύθερα στο εξωτερικό. Αντί να επενδύουν στην ανάπτυξη της Ρωσίας, οι ολιγάρχες επένδυαν σε χρεόγραφα ξένων εταιρειών, στην ανάπτυξη της δυτικής οικονομίας, στα πιο ακριβά ακίνητα του κόσμου.

Τι κέρδισαν οι λαϊκές μάζες; Την κοινωνικοοικονομική υποβάθμιση της χώρας, την επικίνδυνη τεχνολογική της καθυστέρηση, τη διαφθορά και την ευπάθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος, έναν κρατικό προϋπολογισμό που είναι χρόνια εξαρτημένος από την πορεία της αγοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Όλα αυτά στερούν από τους πολίτες ένα αξιοπρεπές μέλλον.

Οι αυτόκλητοι πατριώτες διαμαρτύρονται για το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της νέας γενιάς και την αδιαφορία της για τη μοίρα της χώρας. Ξεχνούν όμως να διευκρινίσουν ποιος φέρει την ευθύνη για αυτή την ηθική κρίση. Από το 1991 καταστρέφονταν τα ίδια τα θεμέλια του εθνικού κράτους, η ταυτότητά του, η ιστορία και ο πολιτισμός του.

Η λατρεία του εύκολου κέρδους και της φτηνής «τέχνης» πλημμύριζε για πολλά χρόνια τα μέσα ενημέρωσης. Ακόμα και σήμερα δεν έχουν υψωθεί ισχυρά εμπόδια για να σταματήσουν τα φαινόμενα που καταστρέφουν την ψυχή. Τα συνθήματα για την αγάπη προς την Πατρίδα εναλλάσσονται με την απροκάλυπτη χυδαιότητα. Μπορεί κανείς να αναθρέψει ηρωικούς υπερασπιστές της Πατρίδας όταν καλλιεργεί τον καταναλωτικό πυρετό; Όχι, αυτό δεν γίνεται!

Με την έλευση του 21ου αιώνα, η ρωσική κοινωνία απορρίπτει όλο και πιο επίμονα τη τρομερή κληρονομιά της εθνικής συνθηκολόγησης. Οι αρχές αναγκάστηκαν να λάβουν υπόψη αυτές τις διαθέσεις. Το 2007, ο πρόεδρος Β.Β. Πούτιν δήλωσε στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου ότι η Ρωσία αρνείται να συμβιβαστεί με το ρόλο του ανίσχυρου δορυφόρου της Δύσης. Κηρύχθηκε η πορεία προς την επιστροφή στην πραγματική κυριαρχία.

Σε συνεργασία με την Κίνα, η Ρωσία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των BRICS και του SCO. Αυτό το δυναμικό είναι ικανό να αποτελέσει ένα ισχυρό αντίβαρο στην νεοαποικιακή πολιτική των ΗΠΑ. Το 2014, κατά τη διάρκεια της «Άνοιξης της Κριμαίας», δείξαμε την ετοιμότητά μας να υπερασπιστούμε τον Ρωσικό Κόσμο, ενώ το 2022 εισήλθαμε σε μάχη κατά του νεοφασισμού. Σήμερα η χώρα μας στέκεται απέναντι στη στρατιωτικο-πολιτική μηχανή της Δύσης — σε αυτή την αλαζονική επιθετικότητα που απειλεί κάθε άνθρωπο.

Ο ρόλος της Ρωσίας στον κόσμο έχει πράγματι επαναπροσδιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, αυτό δεν συνοδεύεται από αναθεώρηση της κοινωνικοοικονομικής πολιτικής. Το ΚΚΡΟ επισημαίνει συνεχώς αυτή τη διχοτόμηση της εξουσίας ως απειλή. Και είναι πολύ επικίνδυνη!

Τον Οκτώβριο του 2021, στο Φόρουμ του Βαλντάι[3], ο Πρόεδρος Πούτιν παραδέχτηκε ότι ο καπιταλισμός έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Ωστόσο, δεν υπήρξε καμία αποφασιστική απόρριψη των καταστροφικών συνταγών της «άγριας δεκαετίας του ’90». Ακόμη και εν μέσω της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, το μέτωπο εξακολουθεί να στερείται της απαραίτητης υποστήριξης από το οικονομικό και χρηματοοικονομικό στρατόπεδο. Στα υψηλά κλιμάκια εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να ενεργούν σύμφωνα με τα πρότυπα εκείνων των δυνάμεων που τώρα έχουν ξεκινήσει πόλεμο εναντίον μας.

Οι στρατηγικοί κλάδοι της οικονομίας εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την κατάληψη της ολιγαρχίας. Ακόμη και οι κρατικές εταιρείες λειτουργούν και κατανέμουν τα κέρδη τους όπως οι ιδιωτικές εταιρείες. Το κεφάλαιο δεν βιάζεται να επενδύσει στην ανάπτυξη και δεν επιθυμεί να βοηθήσει στο μέτωπο.

Η κατάσταση αποδεικνύει ότι έχουμε δίκιο: το κεφάλαιο δεν θα ενεργήσει σύμφωνα με τα εθνικά συμφέροντα. Είναι απασχολημένο με την αναζήτηση κέρδους. Η ίδια η φύση του δεν του επιτρέπει να επιλύσει στρατηγικά ζητήματα τεχνολογικής καινοτομίας και βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. Τα συμφέροντά του δεν του επιτρέπουν να δει τα προβλήματα με τόσο ευρεία οπτική, πόσο μάλλον να τα επιλύσει.

Στις δύσκολες μέρες του 1917, ο Β. Ι. Λένιν το κατέδειξε με σαφήνεια, υποδεικνύοντας την μετατροπή του μονοπωλιακού καπιταλισμού σε κρατικό-μονοπωλιακό. Έδειξε ότι, τελικά, είχε εγκατασταθεί ένας στρατιωτικός-κρατικός μονοπωλιακός καπιταλισμός, δηλαδή «η στρατιωτική καταναγκαστική εργασία για τους εργάτες, η στρατιωτική προστασία των κερδών των καπιταλιστών». Και στη συνέχεια, όπως επισήμανε ο ιδρυτής του μπολσεβικισμού, υπάρχουν δύο δρόμοι: ή ένα αντιδραστικό-γραφειοκρατικό κράτος προς όφελος των καπιταλιστών ή ο σοσιαλισμός.

Απαιτώντας τις εθνικοποιήσεις, το ΚΚΡΟ επισημαίνει επίσης την εντελώς φορμαλιστική υπαγωγή της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας στο κράτος. De facto, αυτή στερείται ουσιαστικού ρόλου ως χρηματοπιστωτικού ρυθμιστή. Χωρίς αυτό, η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να διαμορφώσει τα θεμέλια της ανάπτυξης της χώρας. Στην ουσία, η αποστολή της είναι τώρα εντελώς διαφορετική: η Κεντρική Τράπεζα υπαγορεύει το επιτόκιο δανεισμού, το οποίο στραγγαλίζει την οικονομία.

Οι τραπεζίτες έχουν γίνει μια ξεχωριστή κάστα. Τα συνολικά ετήσια κέρδη τους κατά την περίοδο 2023-2025 ανήλθαν σε 3-4 τρισεκατομμύρια ρούβλια. Παράλληλα, το δημόσιο ταμείο παρέμενε ελλειμματικό, ενώ τα τρία τέταρτα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων δεν είχαν πόρους για ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός. Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού εξακολουθεί να υπακούει στη φιλελεύθερη λογική. Χρόνο με το χρόνο, αυτός περιορίζει την ανάπτυξη της οικονομίας και του κοινωνικού τομέα. Ο προϋπολογισμός συγκεντρώνει όλο και μικρότερο μερίδιο του εθνικού πλούτου. Όλο και μεγαλύτερο μέρος του καταλήγει στις τσέπες των ολιγαρχών.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουν αποτύχει τα σημαντικότερα εθνικά έργα και οι προεδρικές οδηγίες για την αντιμετώπιση της δημογραφικής κρίσης.

Γι’ αυτό η χρηματοδότηση της περίθαλψης, της εκπαίδευσης και των υποδομών κοινής ωφέλειας υστερεί σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες και τον πληθωρισμό.

Γι’ αυτό οι δαπάνες για την επιστημονική έρευνα ανέρχονται στο ασήμαντο 0,85% του ΑΕΠ, γεγονός που ακυρώνει κάθε πιθανότητα τεχνολογικών καινοτομιών σημαντικής σημασίας.

Ακούστε, κύριοι της «Ενωμένης Ρωσίας»! Εσείς οι ίδιοι χειροκροτήσατε τα μηνύματα του Προέδρου! Γιατί λοιπόν δεν τον στηρίξατε; Γιατί δεν έχουν επιλυθεί τα πιο σημαντικά για τη χώρα ζητήματα; Με τι θα πάτε στους ψηφοφόρους;! Πώς θα λογοδοτήσετε; Σε τι ελπίζετε; Μόνο σε χειραγωγήσεις;

Θάλεγε κανείς ότι η στρατιωτική σύγκρουση και οι κυρώσεις των χωρών του ΝΑΤΟ θα απαιτούσαν την αναθεώρηση της αναπτυξιακής στρατηγικής, την απομάκρυνση από τον περιφερειακό-ολιγαρχικό καπιταλισμό. Όμως συμβαίνει το αντίθετο. Πριν από τέσσερα χρόνια, στη λίστα του «Forbes» εμφανίζονταν 101 δισεκατομμυριούχοι (σε δολάρια) από τη Ρωσία. Πέρυσι ήταν 146, και τώρα είναι ήδη 155! Η συνολική περιουσία αυτής της χούφτας πλουσίων έφτασε το ρεκόρ των 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σε ρούβλια, αυτό ξεπερνά σχεδόν κατά ένα τρίτο τα έσοδα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Εκατό πενήντα πλούσιοι διαθέτουν περισσότερα χρήματα από ό,τι το δημόσιο ταμείο ενός κράτους 150 εκατομμυρίων κατοίκων! Αυτό είναι το αποκορύφωμα της αδιαντροπιάς και της ανευθυνότητας!

Το ΚΚΡΟ συνεχίζει τον επίμονο αγώνα του κατά της μεταφοράς κεφαλαίων στο εξωτερικό. Και το θέμα δεν αφορά μόνο τις υπεράκτιες εταιρείες. Η ίδια η κυβέρνηση, για πολλά χρόνια, δεν διοχέτευε τα έσοδα από τις εξαγωγές στον προϋπολογισμό, αλλά στα «διεθνή αποθέματα». Εκεί έχουν συσσωρευτεί πάνω από 800 δισεκατομμύρια δολάρια, ή 60 τρισεκατομμύρια ρούβλια. Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χτιστούν και να εξοπλιστούν πολλές επιχειρήσεις, σχολεία, νοσοκομεία, να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, να τονωθεί η εσωτερική ζήτηση. Αλλά όχι! Λόγω του πείσματος των κυβερνητικών χρηματοοικονομικών διαχειριστών, 300 δισεκατομμύρια δολάρια απλά εκλάπησαν από τη Ρωσία[4]. Και εν τούτοις τα συστήματα εκροής κεφαλαίων συνεχίζουν να λειτουργούν!

Η πολιτική υποκατάστασης των εισαγωγών κατέληξε σε κενές κουβέντες. Όλα περιορίστηκαν στην αντικατάσταση ορισμένων πηγών εισαγωγών από άλλες και δεν συνέβαλαν στην ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής. Από το 2017 έως το 2025, η Κίνα αύξησε τις προμήθειες γεωργικών μηχανημάτων στη Ρωσία κατά 7,7 φορές. Οι εισαγωγές κινεζικών τρακτέρ, σε χρηματική αξία, αυξήθηκαν κατά 26 φορές.

Η βιομηχανία μας χάνει τον ανταγωνισμό. Στην Κίνα, ο βασικός συντελεστής ΦΠΑ είναι 13%. Για τον κατασκευαστικό τομέα, τα γεωργικά προϊόντα και τις τηλεπικοινωνίες, ανέρχεται στο 9%. Οι μικρές επιχειρήσεις πληρώνουν μόλις 3%. Στη Ρωσία, αντίθετα, ο βασικός συντελεστής ΦΠΑ είναι 22%. Πολύ χαμηλότερο είναι και το επιτόκιο δανεισμού στην Κίνα — έως 3,5%. Πώς να ανταγωνιστείς έτσι;

Το 2024, ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας μας ξεπέρασε τον παγκόσμιο μέσο όρο. Όμως, ήδη το 2025, καταρρεύσαμε: το ΑΕΠ αυξήθηκε μόλις κατά 1%. Το τρέχον έτος σημαδεύεται από πτώση της οικονομίας κατά 2% και μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 0,9% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους. Ακόμη πιο σοβαρά πλήττεται η μεταποιητική βιομηχανία. Συνολικά, ο ιδιωτικός τομέας συρρικνώθηκε πέρυσι κατά 7%. Φέτος, η πτώση της παραγωγής συνδυάζεται με τη συνεχή αύξηση των τιμών. Η βιομηχανία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε στασιμοπληθωρισμό και η οικονομία σε ύφεση.

Το πρόβλημα της τεχνολογικής καθυστέρησης της Ρωσίας γίνεται όλο και πιο οξύ. Για να πετύχουμε μια προηγμένη «οικονομία της γνώσης», ο αριθμός των πολιτών με ανώτατη εκπαίδευση πρέπει να υπερβαίνει το 60% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Ωστόσο, το μερίδιο των δαπανών του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση μειώθηκε κατά τη διάρκεια του έτους από 4,8% σε 4,2%. Σε αυτόν τον τομέα δαπανάται μόλις το 1,1% του ΑΕΠ. Στη δεκαετία του 1950, όταν η ΕΣΣΔ ακόμη επούλωνε τις πληγές του Μεγάλου Πολέμου, η χώρα δαπανούσε για το μέλλον της το 10-12%, ενώ στη δεκαετία του 1970 — τουλάχιστον το 7% του ΑΕΠ.

Η έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης έδωσε ώθηση στην οικονομία της Ρωσίας. Ωστόσο, αυτή η ώθηση έχει εξαντληθεί. Χωρίς συστημικές αλλαγές, η επιδείνωση της κρίσης είναι αναπόφευκτη. Τα έσοδα του προϋπολογισμού μειώθηκαν σημαντικά λόγω της πτώσης των εσόδων από τις πρώτες ύλες. Τα πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή προκάλεσαν αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Ωστόσο, δεν υπάρχουν λόγοι για χαρά. Πρώτον, αυτή η αύξηση θα είναι προσωρινή. Δεύτερον, οι κερδισμένοι θα είναι κυρίως οι ολιγάρχες των πρώτων υλών. Τρίτον, το στιγμιαίο κέρδος προέκυψε εν μέσω απότομης αύξησης των εξωτερικών απειλών.

Πώς αντιδρά η εξουσία; Όπως συνήθως, βάζει χέρι στις τσέπες. Όχι όμως των δισεκατομμυριούχων, αλλά όλων των υπόλοιπων πολιτών. Οι μέθοδοι εκμετάλλευσης είναι δοκιμασμένες. Για παράδειγμα, αυξάνονται οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης. Αποτέλεσμα: αύξηση της τιμής των καυσίμων και του κόστους των μεταφορών. Ταυτόχρονα, αυξάνεται ο ΦΠΑ και οι ασφαλιστικές εισφορές για τις μικρές επιχειρήσεις. Όλο και περισσότερα τέλη και πρόστιμα για τον πληθυσμό. Το λεγόμενο «τεχνολογικό τέλος» θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών των οικιακών συσκευών και θα ανεβάσει τα τέλη κοινής ωφέλειας.

Οι οφειλές των πολιτών και των επιχειρήσεων σε φόρους και τέλη πλησιάζουν τα 4 τρισεκατομμύρια ρούβλια. Τον περασμένο χρόνο έκλεισαν 70 χιλιάδες περισσότερες επιχειρήσεις από όσες άνοιξαν. Κάθε τρίτη επιχείρηση αποδείχθηκε ζημιογόνος.

Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 20% μέσα σε ένα χρόνο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα πλησίασε τα 7 τρισεκατομμύρια και μπορεί να φτάσει τα 10 τρισεκατομμύρια μέχρι το τέλος του έτους. Χωρίς να πειράζει τα κέρδη των ολιγαρχών, το Υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει να μειώσει τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Είναι προφανές ότι θα πληγούν ο κοινωνικός τομέας, οι επενδύσεις στην παραγωγή και ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα της Ρωσίας είναι ο κοινωνικός διαχωρισμός. Κάνει τη χώρα ιδιαίτερα ευάλωτη στις εξωτερικές απειλές. Ο λαός είναι τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των μελών των οικογενειών τους. Είναι η νέα γενιά, στα χέρια της οποίας θα πέσει η τύχη της Πατρίδας. Είναι οι συνταξιούχοι, που έχτισαν και δίδαξαν, θεράπευσαν και προστάτευσαν. Και η απόλυτη πλειοψηφία όλων αυτών των ανθρώπων ζει στη φτώχεια.

Πάνω από 10 εκατομμύρια πολίτες έχουν εισόδημα κάτω από το ελάχιστο όριο διαβίωσης. Για πολλούς, το επίπεδο των εισοδημάτων τους είναι ελάχιστα υψηλότερο. Συνολικά, 35 εκατομμύρια πολίτες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ακόμη και η ηγεσία της Κεντρικής Τράπεζας το αναγνωρίζει: έως και το 70% των Ρώσων δεν διαθέτει αποταμιεύσεις για «δύσκολες μέρες».

Η κοινωνική ανισότητα αυξάνεται συνεχώς. Αυτή η αδικία αποτελεί την κύρια πηγή ιδεολογικών και πολιτικών διχασμών στη ρωσική κοινωνία. Αυτοί οι διχασμοί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι ενόψει της απειλής ενός μεγάλου πολέμου. Χρειάζονται επείγοντα μέτρα. Εμείς τα προτείναμε!

*          *         *

Πρόγραμμα για ένα αξιοπρεπές μέλλον

Αξιότιμοι συμμετέχοντες στην ολομέλεια!

Οι φιλοκυβερνητικοί προπαγανδιστές επιμένουν ότι το σημερινό μοντέλο είναι το βέλτιστο: λένε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση και ότι δεν πρέπει να αλλάζουμε κάτι που είναι καλό επιδιώκοντας το καλύτερο. Η σταθερότητα, υποστηρίζουν, είναι μεγάλη αξία, ενώ τα υπάρχοντα κακά δεν είναι και τόσο τρομερά. Αν ο λαός διαθέτει πατριωτισμό, όλα θα λυθούν από μόνα τους.

Πρόκειται για μια επικίνδυνη πλάνη, αν όχι για δολιοφθορά. Εμείς υποστηρίζουμε το αντίθετο. Αν τα κακά της χώρας στραγγαλίζουν την ανάπτυξή της, τότε αποτελούν εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο. Αν η εξουσία συμβιβάζεται με ένα ελαττωματικό κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, οι πληγές σαπίζουν όλο και περισσότερο. Αν κάθε μέρα οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την αδικία, αυτό δεν βοηθά στην ανατροφή πατριωτών. Αν ο λαός αφανίζεται και φτωχαίνει με ραγδαίους ρυθμούς — η χώρα δεν έχει μέλλον.

Γι’ αυτό το ΚΚΡΟ και οι λαϊκές-πατριωτικές δυνάμεις προτείνουν μια πραγματική στρατηγική ανάπτυξης. Η υλοποίηση του Προγράμματος Νίκης μας — είναι ο δρόμος για την υπέρβαση της κρίσης. Όχι μόνο τα επιχειρήματα των κομμουνιστών, αλλά και η ίδια η ζωή απέδειξε: η πρόοδος είναι δυνατή μόνο με βάση τον σοσιαλισμό.

*          *         *

[παραλείπεται το τελευταίο μέρος της ομιλίας που αφορά προγραμματικά ζητήματα της πάλης του ΚΚΡΟ]

Μεταφράζει ο Κωστής Μηλολιδάκης

Πηγή: Πράβδα Νο 44 (31825) 28-29 Απριλίου

[1] Ο Ανατόλι Μπορίσοβιτς Τσουμπάις είναι Ρώσο-Ισραηλινός πολιτικός και οικονομολόγος, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 καθοδήγησε την αρπαγή της δημόσιας περιουσίας ως επιφανές μέλος της κυβέρνησης του Μπόρις Γέλτσιν, υπεύθυνος για τις ιδιωτικοποιήσεις. Επί Πούτιν βαθμιαία περιθωριοποιήθηκε, παραμένοντας όμως σε δημόσιες θέσεις. Τον Μάρτιο του 2022 τάχθηκε κατά της ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, παραιτήθηκε από τη θέση του ως ειδικού απεσταλμένου του Ρώσου προέδρου για ζητήματα συνεργασίας με διεθνείς οργανισμούς σε θέματα αειφόρου ανάπτυξης, και έφυγε από τη χώρα προτιμώντας να ζήσει στο Ισραήλ.

[2] Ο Χέρμαν Γκρεφ (Herman Gref) είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος (CEO) και Πρόεδρος της Sberbank, της μεγαλύτερης κρατικής τράπεζας της Ρωσίας. Θεωρείται ένας από τους πιο στενούς και μακροχρόνιους συμμάχους του Βλαντίμιρ Πούτιν. Η αναφορά σχετίζεται με το κύμα παραιτήσεων ανώτατων στελεχών από τη Sberbank μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

[3] Ο Όμιλος Βαλντάι αποτελεί ίσως την γνωστότερη ‘δεξαμενή σκέψης’ της ρωσικής πολιτικής ελίτ. Κάθε χρόνο, ανάμεσα στις υπόλοιπες εκδηλώσεις, ο Όμιλος Βαλντάι διοργανώνει μια πολύωρη συζήτηση των προσκεκλημένων του με τον πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας που παίρνει τη μορφή ερωτωαπαντήσεων.

[4] Εδώ ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ αναφέρεται στα διαθέσιμα του ρωσικού κράτους που βρέθηκαν στο εξωτερικό κατά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης με αποτέλεσμα να τα αρπάξει η Δύση.