Άρθρα

Σχετικά με τη (μη) διδασκαλία της Ρωσικής γλώσσας σε Ρωσόφωνους

Πρόσφατα διαβάσαμε την είδηση ότι στην περιφέρεια του Κιέβου στην Ουκρανία απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ρωσικής γλώσσας στην προσχολική και στη δημόσια σχολική εκπαίδευση, πράγμα που αποτελεί και τυπική παράβαση του άρθρου 10 του Ουκρανικού συντάγματος που θεωρεί ότι «Στην Ουκρανία η ελεύθερη ανάπτυξη, χρήση και προστασία της Ρωσικής και των άλλων γλωσσών των εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας είναι εγγυημένη» ενώ μέχρι το 2019 η Ρωσική απολάμβανε τα δικαιώματα της επίσημης γλώσσας σε μια σειρά από περιφέρειες της Ουκρανίας. Ο καθ΄ ύλην αρμόδιος Βαντίμ Βάσιλτσουκ, πρόεδρος της επιτροπής του Συμβουλίου για την εκπαίδευση, δήλωσε ότι το μέτρο «θα αποτρέψει την κλιμάκωση των εντάσεων στην κοινωνία και θα ενισχύσει την προστασία του χώρου της εκπαίδευσης στο Κίεβο από τις υβριδικές δραστηριότητες του εχθρικού κράτους» προσθέτοντας ότι «Η γλώσσα έχει σημασία και, σε καιρό πολέμου, είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας».

Εικόνα από την καταστροφή του αγάλματος του μεγάλου Ρώσου ποιητή Αλεξάντερ Πούσκιν στις 11 Οκτωβρίου 2022 στο Κίεβο.

Ο διαβόητος Πέτρο Ποροσένκο, πρόεδρος της Ουκρανίας πριν τον Ζελένσκι, πριν τη λήξη της θητείας του πέρασε ένα νόμο που στην ουσία[1] αποσκοπούσε στην εξάλειψη της Ρωσικής γλώσσας από τους Ρωσόφωνους της Ουκρανίας, οι οποίοι στην απογραφή του 2001 (τη μοναδική που έχει γίνει στην Ουκρανία από την πρόσφατη ανεξαρτησία της) αποτελούσαν περίπου το 30% του πληθυσμού ενώ ήταν η πλειοψηφία στη νότια και ανατολική Ουκρανία. Ο νόμος αυτός εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Ζελένσκι φέτος τον Ιανουάριο, προκαλώντας τις διαμαρτυρίες ακόμη και αυτών των αρμόδιων οργάνων της ΕΕ ως αντίθετος με τα κεκτημένα του Ευρωπαϊκού δικαίου (πράγμα που φυσικά έχει “ξεχαστεί” εντελώς σήμερα).

Όμως, τι αξία μπορεί να έχουν οι διαμαρτυρίες όταν κοτζάμ σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας της Ουκρανίας, ο επίσης διαβόητος Αλεξέι Ντανίλοβ δηλώνει ότι «Η Ρωσική γλώσσα πρέπει να εξαφανιστεί εξ ολοκλήρου από τις περιοχές μας καθώς αποτελεί στοιχείο της Ρωσικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου του πληθυσμού μας».

Είναι βέβαια γνωστό ότι ήδη πριν από τον Φεβρουάριο του 2022 οι κάτοικοι των Ρωσόφωνων περιοχών αντιμετώπιζαν σοβαρές ποινές εάν μιλούσαν στη μητρική τους γλώσσα. Ο ανεξάρτητος Αμερικανός δημοσιογράφος Πάτρικ Λάνκαστερ, που μεταδίδει ζωντανά από τις υπό Ρωσικό έλεγχο περιοχές, είχε ανεβάσει στις 25 Μαρτίου τη συζήτησή του με μια γιαγιά από το χωριό Σαρτανά στην περιοχή της Μαριούπολης (Ελληνικής καταγωγής μάλιστα), η οποία ανέφερε με παράπονο τα πρόστιμα που της είχαν επιβληθεί, όπως και στην ταμία, επειδή στο σούπερ μάρκετ καλησπερίστηκαν στη μητρική τους γλώσσα, τα ρωσικά. Υποθέτω ότι αν δεν ήταν γιαγιά, θα την είχε περιλάβει το σύνταγμα Αζόφ.

Πλέον τα βιβλία που είναι γραμμένα στη Ρωσική έχουν αποσυρθεί από σχολεία και βιβλιοθήκες και έχουν σταλεί για πολτοποίηση. Μάλιστα ορισμένα εθνικιστικά Ουκρανικά sites αναφέρουν με υπερηφάνεια ότι τώρα ο Ντοστογιέφσκι και ο Τολστόι θα καταλήξουν εκεί που τους αναλογεί, επειδή θα μετατραπούν σε χαρτί τουαλέτας.

Αλλά εδώ δεν μας ενδιαφέρει η περίπτωση της Ουκρανίας, που έχει σταματήσει να μας εκπλήσσει με τα νεοναζιστικά κρεσέντα των ιθυνόντων της, αλλά η περίπτωση της Λετονίας, η οποία θεωρείται μια τυπική και αναπτυγμένη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα στον ύμνο που της πλέκει η Wikipedia διαβάζουμε: «Η Λετονία είναι μια ανεπτυγμένη χώρα, με προηγμένη οικονομία υψηλού εισοδήματος- κατατάσσεται πολύ ψηλά στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Έχει ευνοϊκές επιδόσεις στις μετρήσεις των πολιτικών ελευθεριών, της ελευθερίας του Τύπου, της ελευθερίας του διαδικτύου, της δημοκρατικής διακυβέρνησης, του βιοτικού επιπέδου και της ειρήνης».

Πριν περάσουμε στο πιο πρόσφατο παράδειγμα καταστολής στα δικαιώματα στη χρήση της μητρικής τους γλώσσας των Ρωσόφωνων πληθυσμών της Λετονίας, να υπενθυμίσουμε ότι πρόσφατα ο πρέσβης στη Ρωσία αυτής της υποδειγματικής «Ευρωπαϊκής δημοκρατίας», Maris Riekstins, επισκέφθηκε το χωριό Bobrovka στην περιοχή Omsk και εκεί, μιλώντας προς τους δημοσιογράφους, έκανε εκπληκτικές δηλώσεις όταν ρωτήθηκε γιατί η κυβέρνησή του γκρεμίζει τα μνημεία που έχουν αφιερωθεί στη νίκη του Κόκκινου Στρατού κατά των Χιτλερικών ορδών. Ούτε λίγο ούτε πολύ είπε για τη χώρα του ότι, επειδή η Ρωσία λέει ότι η ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία αποτελεί συνέχεια εκείνου του πολέμου κατά των Χιτλερικών, η Λετονία καταστρέφει τώρα τα αγάλματα που είχαν στηθεί προς τιμήν του Κόκκινου Στρατού στις μάχες κατά των Χιτλερικών, αφού αντιτίθεται στη Ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία. Έμμεσα δηλαδή λέει ότι όπως η Λετονία ήταν με την πλευρά του Χίτλερ τότε, έτσι και τώρα είναι με την πλευρά των σημερινών υποστηρικτών του[2].

Λετονοί βετεράνοι του Β’ ΠΠ παρελαύνουν στη Ρίγα τραγουδώντας θούρια των SS

Ως γνωστόν, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 140,000 Λετονοί κατατάχθηκαν στα SS και πολέμησαν στο Ανατολικό Μέτωπο, όπου βρήκαν τον θάνατο 50,000 από αυτούς, όπως επισημαίνει η Ισραηλινή Haaretz σε ρεπορτάζ της για τις ναζιστικές λαμπαδηδρομίες που κάθε Μάρτιο οργανώνουν οι ναζί στη Ρίγα προς τιμήν των Λετονών SS του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι μόλις τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Λετονός υπουργός άμυνας Artis Pabriks είχε δηλώσει ότι: «Οι Λετονοί Λεγεωνάριοι [ΣΗΜ. εννοεί αυτούς που στρατεύθηκαν στο πλευρό των Χιτλερικών] αποτελούν την τιμή του Λετονικού λαού και Κράτους. Θα τιμούμε την μνήμη των λεγεωναρίων που έπεσαν και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να την αμαυρώσει. Είναι καθήκον μας να τιμούμε αυτούς τους Λετονούς πατριώτες από τα βάθη της ψυχής μας».

Αλλά, ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Η Λετονία ανεξαρτητοποιήθηκε το 1991. Αν και το “Λαϊκό Μέτωπο” της Λετονίας που ηγήθηκε της μετάβασης στην ανεξαρτησία της χώρας είχε ως θέση του ότι όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι της Λετονίας θα μπορούσαν να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας των 1,9 εκατομμυρίων κατοίκων—άλλωστε οι κάτοικοι αυτοί είχαν δικαίωμα ψήφου στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της χώρας—η κυβέρνηση πέτυχε τον αποκλεισμό της απόλυτης πλειοψηφίας (!) του πληθυσμού εισάγοντας ως προϋπόθεση για να αποκτήσει υπηκοότητα ένας πολίτης να ήταν αυτός ή οι απόγονοί του πολίτες της ανεξάρτητης (προ του 1940) Λετονίας.

Εννοείται ότι οι “μη-πολίτες” στερούνταν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι το οποίο προοριζόταν για εκείνους στις φλέβες των οποίων κυλούσε γνήσιο Λετονικό αίμα, όπως οι εικονιζόμενοι απόμαχοι των SS. Πάντως, οφείλω να παραδεχτώ την άγνοιά μου για τους τρόπους ελέγχου της φυλετικής καθαρότητας των πολιτών από το Λετονικό κράτος. Για παράδειγμα, πόσο ποσοστό των προγόνων του πρέπει να έχει γνήσιο “Λετονικό” αίμα για να θεωρηθεί κάποιος ότι όντως είναι απόγονος Λετονών;

Εννοείται ότι οι αποκλεισμένοι από δικαιώματα κάτοικοι ήταν βασικά οι Ρωσόφωνοι. Βέβαια, στη συνέχεια, οι υπόλοιποι μόνιμοι κάτοικοι, μη-πολίτες, που παρέμειναν στη χώρα παρά τις διακρίσεις και διώξεις, απέκτησαν και αυτοί το δικαίωμα να γίνουν πολίτες μετά από μια σειρά…εξετάσεων ενώ και τα παιδιά κάτω των 15 ετών απέκτησαν αργότερα επίσης δικαιώματα πολίτη. Το 2015, σύμφωνα με την Wikipedia, υπήρχαν ακόμη περίπου 290,000 μη-πολίτες (14.1% των μόνιμων κατοίκων) οι οποίοι στερούνταν υπηκοότητας τόσο της Λετονίας όσο και οποιασδήποτε άλλης χώρας και δεν είχαν δικαίωμα ψήφου στις εκλογές.

Δύο παρατηρήσεις πριν προχωρήσουμε: Αντίστοιχα ισχύουν και για την Εσθονία όσο αφορά τους πολίτες χωρίς υπηκοότητα[3]. Και επίσης, άλλη μία απόδειξη της μεροληψίας που επιδεικνύει η Wikipedia στην παροχή πληροφοριών, αποτελεί η συνύπαρξη στο ίδιο άρθρο των επαίνων για τις ελευθερίες που απολαμβάνουν οι πολίτες της «αναπτυγμένης» Λετονίας, της τεράστιας δημοκρατικότητας και σεβασμού στις ανθρώπινες ελευθερίες που επιδεικνύει αυτή η χώρα αφενός και της εν τάχει και ασχολίαστης παρουσίασης της περίπτωσης των “μη-πολιτών” καθώς και της αποσιώπησης της αποδοχής και ενθάρρυνσης των ναζί από την κυβέρνηση της χώρας αλλά και της καταπάτησης των δικαιωμάτων στη γλώσσα του Ρωσόφωνου πληθυσμού αφετέρου.

Πρόσφατα απαγορεύτηκε και στη Λετονία η χρήση και διδασκαλία της Ρωσικής γλώσσας. Τα τελευταία νέα που μας έρχονται από την χώρα αυτή είναι κωμικοτραγικά: Μια σειρά από σχολεία δεν θα λειτουργήσουν επειδή οι δάσκαλοι σε αυτά αποκλείστηκαν στις πρόσφατες …εξετάσεις στα Λετονικά που επιβλήθηκαν από το κράτος. Μεταφράζω την είδηση από την “Πράβδα”, την εφημερίδα του ΚΚΡΟ, η οποία με τη σειρά της την έχει πάρει από το Baltnews.

………………………………………………………..

ΣΚΛΗΡΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ

Pravda, No. 126 11-14 Νοεμβρίου 2022

Της Ilga VETROVA.

Οι μαθητές στη Λετονία, αναφέρει το Baltnews.com, έλαβαν ουσιαστικά μια δεύτερη περίοδο διακοπών: τα μαθήματα έπρεπε να ακυρωθούν λόγω της θέσης σε διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών που απέτυχαν στο κρατικό τεστ γλωσσομάθειας.

Η Δημοκρατία διεξάγει ελέγχους σε σχέση με τις τροποποιήσεις του εκπαιδευτικού νόμου, οι οποίες τέθηκαν σε ισχύ στις 25 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τους νέους όρους, η πρωτοβάθμια και προσχολική εκπαίδευση πρέπει να περάσει στη λετονική γλώσσα εντός τριών ετών.

Ιδού τι λέει, για παράδειγμα, η επικεφαλής του τμήματος εκπαίδευσης του δημοτικού συμβουλίου του Salaspils, Inga Elksne: “Στο βασικό σχολείο του Salaspils (που βρίσκεται κοντά στη Ρίγα. – σ.σ.), αμέσως [μετά την τροποποίηση του νόμου], στις 25 Οκτωβρίου, το κρατικό κέντρο γλωσσών πραγματοποίησε έλεγχο. Οι επιθεωρητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πέντε από τους 11 εκπαιδευτικούς δεν είχαν το απαιτούμενο επίπεδο γνώσης της λετονικής γλώσσας. Και σύμφωνα με τις αλλαγές στο νόμο, σε αυτή την περίπτωση, ο διευθυντής πρέπει να θέσει αμέσως τους εκπαιδευτικούς σε διαθεσιμότητα από την εργασία τους για τρεις μήνες. Στο διάστημα αυτό, πρέπει να βελτιώσουν τις γνώσεις τους στο απαιτούμενο επίπεδο Γ1, να περάσουν τις εξετάσεις και μετά θα μπορέσουν να επιστρέψουν στο σχολείο”.

Όπως σημειώνει η επικεφαλής του συνδικάτου των εργαζομένων στην εκπαίδευση Inga Vanaga, τέτοιες εξετάσεις διεξάγονται σε όλη τη Λετονία σε όλα τα σχολεία και τα νηπιαγωγεία. Κατά τη γνώμη της, η απόφαση του υπουργείου να μεταφέρει την εκπαίδευση στη λετονική γλώσσα είναι “εννοιολογικά σωστή”, ωστόσο, πριν τη λήψη της, ήταν απαραίτητο να διαπιστωθεί η πραγματική κατάσταση στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. “Εμείς, ως συνδικαλιστική οργάνωση, βλέπουμε ότι ούτε οι πολιτικοί στο κοινοβούλιο ούτε οι υπάλληλοι στο υπουργείο προβληματίστηκαν από αυτό. Αλλά ήταν απαραίτητο πρώτα να καταλάβουμε πόσοι εκπαιδευτικοί πρέπει να επιμορφωθούν και ποια θα είναι η κατάσταση στα σχολεία και τους παιδικούς σταθμούς”, δήλωσε η Vanaga.

Το Σαϊμά (Λετονικό κοινοβούλιο) υιοθέτησε σκληρές τροπολογίες με στόχο την εξάλειψη της ρωσικής γλώσσας, το Κρατικό Κέντρο Γλώσσας χαιρέτησε πάραυτα [τις αποφάσεις και έσπευσε να τις εφαρμόσει] και τώρα οι εκπαιδευτικοί απομακρύνονται από την εργασία τους και οι μαθητές από τη μελέτη. Προφανώς, οι γονείς των μικρών παιδιών θα πρέπει να τα πάρουν από τους παιδικούς σταθμούς…

[1] Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά, επειδή δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου η ιστορική αναδρομή στην προσπάθεια των αρχών του Κιέβου να εξαλείψουν τη Ρωσική γλώσσα.

[2] Η ακριβής διατύπωσή του ήταν μάλλον χειρότερη: “Πρόκειται για τη συνέχεια του πολέμου που έλαβε χώρα στα μέσα του περασμένου αιώνα – του αγώνα κατά του φασισμού. Δεν θα κρατήσουμε τέτοια σύμβολα στην πατρίδα μας, επειδή είμαστε εναντίον αυτού του πολέμου”.

[3] Η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ έχει αφιερώσει ένα φυλλάδιο σε χαρακτηριστικές περιπτώσεις των μη-πολιτών της Λετονίας και Εσθονίας

Το Ευρώ χωρίς τη Γερμανία

Η αντίδραση στο σαμποτάζ τριών από τους τέσσερις αγωγούς Nord Stream 1 και 2 σε τέσσερα σημεία τη Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου, έχει επικεντρωθεί σε εικασίες σχετικά με το ποιος το έκανε και αν το ΝΑΤΟ θα κάνει μια σοβαρή προσπάθεια να ανακαλύψει την απάντηση. Ωστόσο, αντί για πανικό, υπήρξε ένας μεγάλος αναστεναγμός διπλωματικής ανακούφισης, ακόμη και ηρεμίας. Η απενεργοποίηση αυτών των αγωγών τερματίζει την αβεβαιότητα και τις ανησυχίες των διπλωματών των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, οι οποίες παραλίγο να φτάσουν σε βαθμό κρίσης την προηγούμενη εβδομάδα, όταν πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις στη Γερμανία με αίτημα να τερματιστούν οι κυρώσεις και να τεθεί σε λειτουργία ο Nord Stream 2 για την επίλυση της ενεργειακής έλλειψης.

Η γερμανική κοινή γνώμη άρχισε να καταλαβαίνει τι σήμαινε ότι οι χαλυβουργίες, οι εταιρείες λιπασμάτων, οι εταιρείες γυαλιού και οι εταιρείες χαρτιού τουαλέτας έκλειναν. Οι εταιρείες αυτές προέβλεπαν ότι θα έπρεπε να βάλουν λουκέτο εξ ολοκλήρου -ή να μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες- εάν η Γερμανία δεν αποσυρόταν από τις εμπορικές και νομισματικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας και δεν επέτρεπε να ξαναρχίσουν οι εισαγωγές φυσικού αερίου και πετρελαίου πιθανότατα υποχωρώντας από την αστρονομική οκταπλάσια έως δεκαπλάσια αύξησή της τιμής τους.

Ωστόσο, το γεράκι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Βικτόρια Νούλαντ, είχε ήδη δηλώσει τον Ιανουάριο ότι “με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ο Nord Stream 2 δεν θα προχωρήσει” αν η Ρωσία απαντήσει στις επιταχυνόμενες στρατιωτικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ/Ουκρανίας στις ρωσόφωνες ανατολικές περιοχές. Ο πρόεδρος Μπάιντεν υποστήριξε την αμερικανική επιμονή στις 7 Φεβρουαρίου, υποσχόμενος ότι “δεν θα υπάρξει πλέον Nord Stream 2. Θα βάλουμε τέλος σε αυτό. … Σας υπόσχομαι ότι θα είμαστε σε θέση να το κάνουμε”.

Οι περισσότεροι παρατηρητές υπέθεσαν απλώς ότι οι δηλώσεις αυτές αντανακλούσαν το προφανές γεγονός ότι οι Γερμανοί πολιτικοί ήταν πλήρως στο τσεπάκι των ΗΠΑ/του ΝΑΤΟ. Επέμειναν σταθεροί στην άρνησή τους να αδειοδοτήσουν τον Nord Stream 2, και ο Καναδάς σύντομα κατάσχεσε τους συμπιεστές της Siemens που χρειάζονταν για να στείλουν φυσικό αέριο μέσω του Nord Stream 1. Αυτό φάνηκε να διευθετεί τα πράγματα μέχρι που η γερμανική βιομηχανία – και ένας αυξανόμενος αριθμός ψηφοφόρων – άρχισαν τελικά να υπολογίζουν τι ακριβώς θα σήμαινε για τη γερμανική βιομηχανική βάση ο αποκλεισμός του ρωσικού φυσικού αερίου.

Η προθυμία της Γερμανίας να επιβάλει στον εαυτό της μια οικονομική ύφεση κλονιζόταν – αν και όχι οι πολιτικοί της ή η γραφειοκρατία της ΕΕ. Αν οι Γερμανοί πολιτικοί έβαζαν πρώτα τα γερμανικά επιχειρηματικά συμφέροντα και το βιοτικό επίπεδο, θα έσπαγαν οι κοινές κυρώσεις του ΝΑΤΟ και το μέτωπο του Νέου Ψυχρού Πολέμου. Η Ιταλία και η Γαλλία θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Αυτός ο εφιάλτης της ευρωπαϊκής διπλωματικής ανεξαρτησίας κατέστησε επιτακτική την ανάγκη να αφαιρεθούν οι αντιρωσικές κυρώσεις από τα χέρια των δημοκρατικών διαδικασιών και να διευθετηθούν τα πράγματα με το σαμποτάζ των δύο αγωγών. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια πράξη βίας, αποκατέστησε την ηρεμία στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών πολιτικών.

Δεν υπάρχει πλέον αβεβαιότητα για το αν η Ευρώπη μπορεί και να ξεφύγει από τους στόχους του Νέου Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ, αποκαθιστώντας το αμοιβαίο εμπόριο και τις επενδύσεις με τη Ρωσία. Αυτή η επιλογή έχει πλέον αποκλειστεί. Η απειλή ότι η Ευρώπη θα απομακρυνθεί από τις εμπορικές και οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας έχει λυθεί, φαινομενικά για το ορατό μέλλον, καθώς η Ρωσία ανακοίνωσε ότι καθώς η πίεση του φυσικού αερίου πέφτει σε τρεις από τους τέσσερις αγωγούς, η έγχυση αλμυρού νερού θα διαβρώσει ανεπανόρθωτα τους σωλήνες. (Tagesspiegel, 28 Σεπτεμβρίου.)

Πού πηγαίνουν το ευρώ και το δολάριο από εδώ και πέρα;

Εξετάζοντας πώς αυτή η εμπορική “λύση” θα αναδιαμορφώσει τη σχέση μεταξύ του δολαρίου και του ευρώ, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί δεν έχουν συζητηθεί ανοιχτά οι φαινομενικά προφανείς συνέπειες της διακοπής των εμπορικών δεσμών της Γερμανίας, της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών οικονομιών με τη Ρωσία. Η “συζήτηση για τις κυρώσεις” έχει λυθεί με ένα γερμανικό και μάλιστα πανευρωπαϊκό οικονομικό κραχ. Για την Ευρώπη, η επόμενη δεκαετία θα είναι μια καταστροφή. Μπορεί να υπάρξουν αλληλοκατηγορίες για το τίμημα που πλήρωσε επειδή άφησε την εμπορική της διπλωματία να υπαγορεύεται από το ΝΑΤΟ, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν περιμένει (ακόμη) ότι θα ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Αυτό που αναμένεται είναι να καταρρεύσει το βιοτικό της επίπεδο.

Οι βιομηχανικές εξαγωγές της Γερμανίας ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας που στήριζε την ισοτιμία του ευρώ. Το μεγάλο δέλεαρ για τη Γερμανία για να μεταβεί από το γερμανικό μάρκο στο ευρώ ήταν ότι έτσι θα μπορούσε να αποφύγει την άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας του γερμανικού μάρκου εξαιτίας του πλεονάσματος των εξαγωγών της σε βαθμό που τα γερμανικά προϊόντα να βρεθούν εκτός των παγκόσμιων αγορών. Η επέκταση του νομίσματος ώστε να συμπεριλάβει την Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και άλλες χώρες με ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών θα απέτρεπε την εκτίναξη του νομίσματος στα ύψη. Και αυτό θα προστάτευε την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας.

Μετά την εισαγωγή του το 1999 στα 1,12 δολάρια, το ευρώ όντως βυθίστηκε στα 0,85 δολάρια μέχρι τον Ιούλιο του 2001, αλλά ανέκαμψε και πράγματι ανήλθε στα 1,58 δολάρια τον Απρίλιο του 2008. Έκτοτε διολισθαίνει σταθερά προς τα κάτω και από τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους οι κυρώσεις οδήγησαν την ισοτιμία του ευρώ κάτω από την ισοτιμία με το δολάριο στα 0,97 δολάρια αυτή την εβδομάδα. Ο σημαντικότερος παράγοντας ήταν η άνοδος των τιμών του εισαγόμενου φυσικού αερίου και πετρελαίου, καθώς και προϊόντων όπως το αλουμίνιο και τα λιπάσματα που απαιτούν μεγάλες ενεργειακές εισροές για την παραγωγή τους. Και καθώς η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ υποχωρεί έναντι του δολαρίου, το κόστος διαχείρισης του χρέους του σε δολάρια ΗΠΑ – ο συνήθης όρος για τις συνεργαζόμενες εταιρείες με Αμερικανικές πολυεθνικές – θα αυξηθεί, συμπιέζοντας τα κέρδη τους.

Αυτό δεν είναι το είδος της ύφεσης που οι “αυτόματοι σταθεροποιητές” μπορούν να επεξεργαστούν “μέσω της μαγείας της αγοράς” για να αποκαταστήσουν την οικονομική ισορροπία. Η ενεργειακή εξάρτηση είναι δομική. Και οι ίδιοι οι οικονομικοί κανόνες της ευρωζώνης περιορίζουν τα δημοσιονομικά της ελλείμματα σε μόλις 3% του ΑΕΠ. Αυτό εμποδίζει τις εθνικές κυβερνήσεις της να στηρίξουν την οικονομία με ελλειμματικές δαπάνες. Οι υψηλότερες τιμές της ενέργειας και των τροφίμων – και η εξυπηρέτηση του χρέους σε δολάρια – θα αφήσουν πολύ λιγότερο εισόδημα για να δαπανηθεί σε αγαθά και υπηρεσίες.

Φαίνεται περίεργο ότι το αμερικανικό χρηματιστήριο εκτινάχθηκε – 500 μονάδες για τον Dow Jones Industrial Average την Τετάρτη. Ίσως επρόκειτο απλά για μια παρέμβαση της Plunge Protection Team που προσπάθησε να καθησυχάσει τον κόσμο ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά η οικονομική πραγματικότητα σήκωσε το άσχημο κεφάλι της την Πέμπτη και το χρηματιστήριο επέστρεψε τα πλασματικά κέρδη του.

Είναι αλήθεια ότι το τέλος του γερμανικού βιομηχανικού ανταγωνισμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες σφραγίστηκε στο εμπορικό ισοζύγιο. Αλλά στο ισοζύγιο κεφαλαίου, η υποτίμηση του ευρώ θα μειώσει την αξία των αμερικανικών επενδύσεων στην Ευρώπη και την αξία σε δολάρια των όποιων κερδών που μπορεί να αποφέρουν ακόμη αυτές οι επενδύσεις καθώς η ευρωπαϊκή οικονομία συρρικνώνεται. Έτσι, τα δηλωθέντα κέρδη των αμερικανικών πολυεθνικών θα μειωθούν.

Ως τελευταίο λάκτισμα, ο Pepe Escobar επισήμανε στις 28 Σεπτεμβρίου ότι “η Γερμανία είναι συμβατικά υποχρεωμένη να αγοράζει τουλάχιστον 40 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ρωσικού αερίου ετησίως μέχρι το 2030. … Η Gazprom έχει το νόμιμο δικαίωμα να πληρωθεί ακόμη και χωρίς να στείλει αέριο. Αυτό είναι το πνεύμα ενός μακροπρόθεσμου συμβολαίου. … Το Βερολίνο δεν παίρνει όλο το φυσικό αέριο που χρειάζεται, αλλά και πάλι πρέπει να πληρώνει”. Μοιάζει με μια μακρά δικαστική διαμάχη προτού τα χρήματα αλλάξουν χέρια – αλλά η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει θα αποδυναμώνεται συνεχώς.

Για το θέμα αυτό, η ικανότητα πολλών χωρών να πληρώσουν φτάνει ήδη στο σημείο θραύσης.

Η επίδραση των αμερικανικών κυρώσεων και ο Νέος Ψυχρός Πόλεμος εκτός Ευρώπης

Οι διεθνείς πρώτες ύλες εξακολουθούν να τιμολογούνται κυρίως σε δολάρια, οπότε η άνοδος της συναλλαγματικής ισοτιμίας του δολαρίου θα αυξήσει αναλογικά τις τιμές εισαγωγής για τις περισσότερες χώρες. Αυτό το πρόβλημα της συναλλαγματικής ισοτιμίας εντείνεται από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, οι οποίες ανεβάζουν τις παγκόσμιες τιμές του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και των σιτηρών. Πολλές χώρες της Ευρώπης και του Παγκόσμιου Νότου έχουν ήδη φθάσει στα όρια της ικανότητάς τους να εξυπηρετούν τα χρέη τους σε δολάρια, και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την πανδημία του Covid. Δεν έχουν την πολυτέλεια να εισάγουν την ενέργεια και τα τρόφιμα που χρειάζονται για να ζήσουν, αν πρέπει να πληρώσουν τα εξωτερικά τους χρέη. Η παγκόσμια οικονομία υπερβαίνει πλέον τα όρια του χρέους της, οπότε κάτι πρέπει να γίνει.

Την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου, όταν έγινε γνωστή η είδηση των επιθέσεων κατά των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν έχυσε κροκοδείλια δάκρυα και δήλωσε ότι η επίθεση κατά των ρωσικών αγωγών δεν ήταν “προς το συμφέρον κανενός”. Αλλά αν όντως ίσχυε αυτό, κανείς δεν θα είχε επιτεθεί στους αγωγούς φυσικού αερίου.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί υπεύθυνοι στρατηγικής διαθέτουν ένα σχέδιο παιχνιδιού για το πώς θα προχωρήσουν από εδώ και πέρα, και ότι θα το υλοποιήσουν έτσι ώστε να είναι όντως στην κατεύθυνση που οι νεοσυντηρητικοί ισχυρίζονται ότι είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ – δηλαδή τη διατήρησης μιας μονοπολικής νεοφιλελευθεροποιημένης και χρηματιστικοποιημένης παγκόσμιας οικονομίας για όσο περισσότερο μπορούν.

Εδώ και καιρό έχουν ένα σχέδιο για τις χώρες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στα εξωτερικά τους χρέη. Το ΔΝΤ θα τους δανείσει τα χρήματα, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα-οφειλέτης θα συγκεντρώσει το συνάλλαγμα για να αποπληρώσει τα (ολοένα και ακριβότερα) δάνεια σε δολάρια, ιδιωτικοποιώντας ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία, την κληρονομιά φυσικών πόρων και άλλα περιουσιακά στοιχεία, κυρίως σε Αμερικανούς χρηματοοικονομικούς επενδυτές και τους συμμάχους τους.

Θα πετύχει; Ή θα ενωθούν οι χώρες-οφειλέτες και θα βρουν τρόπους να αποκαταστήσουν τον φαινομενικά χαμένο κόσμο των προσιτών τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, των τιμών των λιπασμάτων, των σιτηρών και άλλων τροφίμων καθώς και των μετάλλων ή των πρώτων υλών που παρέχονται από τη Ρωσία, την Κίνα και τους συμμάχους Ευρασιατικούς γείτονές τους;

Αυτή είναι η επόμενη μεγάλη ανησυχία για τους διαμορφωτές της παγκόσμιας στρατηγικής των ΗΠΑ. Φαίνεται λιγότερο εύκολο να επιλυθεί από ό,τι έγινε μέσω του σαμποτάζ των Nord Stream 1 και 2. Αλλά η λύση φαίνεται να είναι μέσω της συνήθους αμερικανικής προσέγγισης: κάτι στρατιωτικής φύσης, νέες έγχρωμες επαναστάσεις. Ο στόχος είναι να αποκτήσουν την ίδια δύναμη πάνω στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου και της Ευρασίας που η αμερικανική διπλωματία ασκούσε πάνω στη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες μέσω του ΝΑΤΟ.

Αν δεν δημιουργηθεί μια θεσμική εναλλακτική λύση στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Δικαστήριο, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τους πολυάριθμους οργανισμούς του ΟΗΕ που σήμερα λειτουργούν μεροληπτικά, εξαρτημένοι από τους Αμερικανούς διπλωμάτες και τους τοποτηρητές τους, οι επόμενες δεκαετίες θα δουν την οικονομική στρατηγική των ΗΠΑ για οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία να εξελίσσεται όπως έχει σχεδιάσει η Ουάσιγκτον.

Το πρόβλημα είναι ότι σε σχέση με τα σχέδιά της, μέχρι στιγμής ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι αντιρωσικές κυρώσεις έχουν λειτουργήσει ακριβώς αντίστροφα από ό,τι είχε ανακοινωθεί. Αυτό μπορεί να δώσει κάποια ελπίδα για το μέλλον του κόσμου. Η αντίθεση, ακόμη και η περιφρόνηση των Αμερικανών διπλωματών προς άλλες χώρες που ενεργούν με βάση τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα και τις δικές τους κοινωνικές αξίες είναι τόσο ισχυρή που δεν είναι πρόθυμοι να σκεφτούν πώς ακριβώς αυτές οι χώρες θα μπορούσαν να αναπτύξουν τη δική τους εναλλακτική λύση στο παγκόσμιο σχέδιο των ΗΠΑ.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πόσο επιτυχώς αυτές οι άλλες χώρες μπορούν να αναπτύξουν την εναλλακτική τους νέα οικονομική τάξη και πώς μπορούν να προστατευτούν από τη μοίρα που μόλις επέβαλε στον εαυτό της η Ευρώπη για την επόμενη δεκαετία.

Πηγή: naked capitalism

Δεν γίνεται να έχουμε και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο

Είναι σαφές ότι από την αρχή η Ρωσία προσπάθησε, έστω και αν αυτό μεγένθυνε τις δικές της απώλειες, να περιοριστεί σε εντελώς στρατιωτικούς στόχους μέσω «χειρουργικών» χτυπημάτων. Οι απώλειες σε αμάχους από Ουκρανικής πλευράς είναι πραγματικά αμελητέες σε σύγκριση με το μέγεθος των επιχειρήσεων–μια σύγκριση με τις απώλειες των Ιρακινών αμάχων κατά την αντίστοιχου χρόνου διάρκεια των Αμερικανικών επιχειρήσεων στο Ιράκ (εκατό φορές περισσότεροι άμαχοι νεκροί και σακατεμένοι) το αποδεικνύει.

Αντίθετα, η Ουκρανία από την αρχή επιδιώκει να εμπλέξει τη Ρωσία σε ολοκληρωτικό πόλεμο, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει το ΝΑΤΟ σε άμεση επέμβαση–πράγμα που πάντα ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα στρατηγικός στόχος της Ουκρανίας. Οι Ουκρανικοί βομβαρδισμοί αποκλειστικά αμάχων στο Ντονμπάς, στη Ζαπορίζια και στην Χερσώνα αποτελούν μόνιμο και καθημερινό φρικιαστικό “φόντο” αυτού του πολέμου.

Η Ρωσία σπατάλησε πολύ χρόνο και έκαψε τη στρατηγική πρωτοβουλία που διέθετε χάριν της επιδίωξής της να βρεθεί κάποιος τρόπος συμφωνίας με την Ουκρανία. Κατά τη γνώμη μου, οι πράξεις της Ρωσίας δεν συμβαδίζουν με τις εκτιμήσεις που (είναι η αλήθεια, μόνο τελευταία) διατυπώνει ο Πούτιν ότι η Δύση πάντα αποσκοπούσε στη διάλυσή της ως κράτος. Η Ρωσία οδηγήθηκε σε άσχημη θέση άμυνας επειδή παρέμεινε αναποφάσιστη (και παραμένει ενδεχομένως ακόμη) για τον χαρακτήρα αυτού του πολέμου. Ναι, οι Δυτικοί υποδαυλίζουν και ενισχύουν με κάθε τρόπο την αυτοκτονική συμπεριφορά της Ουκρανίας. Αλλά είναι η υποχωρητικότητα και η προτάσεις καλής θέλησης προς ώτα μη ακουόντων ο τρόπος χειρισμού αυτής της κατάστασης;

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα «Ρωσικής αυτοσυγκράτησης» που κατέληξε μπούμερανγκ σε βάρος της Ρωσικής «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης» είναι η άρνηση της Ρωσίας να χτυπήσει γέφυρες και σιδηροδρομικούς κόμβους, εκτός και αν εκεί βρισκόταν άμεσα συγκεντρωμένο στρατιωτικό υλικό. Ουσιαστικά, μεγάλο μέρος των μεταφορών των εφοδίων από τη Δύση προς το μέτωπο διεξαγόταν και διεξάγεται χωρίς σοβαρή παρεμπόδιση, στο όνομα του να μην πληγεί η Ουκρανική πολιτική υποδομή, τη στιγμή που η Ουκρανία πλήττει όσο περισσότερο μπορεί τις αντίστοιχες Ρωσικές υποδομές, όχι μόνο στο Ντονμπάς και τη Χερσώνα, αλλά και στην Κριμαία, στο Μπέλγκοροντ και στο Κουρσκ.

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις έχουν εντοπίσει από τις αρχές του καλοκαιριού ότι οι Ρωσικές δυνάμεις στην ξηρά ήταν πολύ αδύνατες και δε θα μπορούσαν να κρατήσουν το μέτωπο σε περίπτωση Ουκρανικής αντεπίθεσης. Ρώσοι στρατηγοί είχαν ζητήσει επιστράτευση εδώ και μήνες προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. Αντ’ αυτού, μακαρίως οι Ρωσικές αρχές μοίραζαν Ρωσικά διαβατήρια στους κατοίκους της περιοχής του Χαρκόβου και ο Ρωσικός προπαγανδιστικός μηχανισμός διαφήμιζε τις νέες πινακίδες κυκλοφορίας που έμπαιναν στα αυτοκίνητα των κατοίκων της περιοχής του Ίζιουμ, σύμφωνα με τις οποίες αυτά πλέον ανήκαν σε μια νέα περιοχή—του Χαρκόβου—στο Ρωσικό σύστημα ταξινόμησης.

Αυτές τις μέρες εκδηλώνεται ένα κύμα περιστολής των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων σε πολλές πόλεις της Ρωσίας με στόχο τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν να δοθούν για την ενίσχυση του στρατού, κυρίως σε είδη πρώτης ανάγκης για τους στρατιώτες. Μοιάζει αυτή η πρωτοβουλία να έχει ενοχλήσει τόσο την Ρωσική προεδρία όσο και το υπουργείο άμυνας. Η αιτία είναι ότι κάτι τέτοιο θα διαταράξει την εικόνα της “κανονικότητας” που καλλιεργείται από τον Ρωσικό προπαγανδιστικό μηχανισμό, η οποία συνεχίζεται ακόμη και μετά από όλα όσα έχουν συμβεί. Ενώ στην πραγματικότητα, η πρωτοβουλία αυτή ακριβώς έρχεται να φέρει σε επαφή το Ρωσικό κοινό με την πραγματικότητα, ζητώντας του να «συνεισφέρει».

Κατά την πρόσφατη μερική επιστράτευση αναφέρθηκαν πάμπολλα περιστατικά όπου εκατοντάδες επίστρατοι παρατιόντουσαν στη γη του πουθενά, στο ύπαιθρο ή σε ακίνητα τραίνα, για μέρες, χωρίς φαγητό και κρεβάτια. Επίσης πάρα πολλά περιστατικά ελλιπούς εφοδιασμού, τον οποίο οι στρατιώτες έπρεπε να προμηθευτούν από ιδιωτικές πηγές.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι ο Ρωσικός κρατικός μηχανισμός δεν το έχει πάρει απόφαση ότι διεξάγεται ΠΟΛΕΜΟΣ. Καλώς ή κακώς όμως, πόλεμος διεξάγεται και δεν έχει νόημα, από τη στιγμή που αυτός διεξάγεται και η Ουκρανική πλευρά όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένη να συζητήσει, αλλά απαιτεί και την άνευ όρων συνθηκολόγηση της …Ρωσίας, να συντηρείται μια επίφαση «κανονικότητας», που τελικά μόνο κακό προκαλεί στην κοινωνία, όταν αυτή τελικά συνειδητοποιεί πώς έχουν τα πράγματα.

Τα χαστούκια που δέχεται αυτός ο “Ρωσικός” τρόπος διεξαγωγής του πολέμου έρχονται απανωτά, με τελευταίο την αχρήστευση της γέφυρας της Κριμαίας, που θα μπορούσε να έχει σοβαρότατες συνέπειες στον εφοδιασμό των στρατευμάτων της Χερσώνας όπου δίνεται μάχη επιβίωσης, ακόμη και αν αυτή η αχρήστευση κρατήσει λίγες ημέρες ή εβδομάδες[i]. Και να μην αναφερθούμε στην περίπτωση επίθεσης των Ουκρανών προς Μελιτόπολη και Μαριούπολη…

Θα συνέλθει η Ρωσική διοίκηση; Αν δεν σκοπεύει να το πράξει, τότε καλύτερα θα είναι να προχωρήσει στην άνευ όρων συνθηκολόγηση που ζητάνε οι Ουκρανοί. Τουλάχιστον έτσι θα σωθούν και κάποιες ζωές, έστω και αν ακολουθήσει εκατόμβη για τους Ρωσόφωνους πληθυσμούς που θα παραδοθούν στο έλεος των νεο-ναζί.

Διαφορετικά, είναι καιρός να δοθούν τα πραγματικά δεδομένα στον Ρωσικό λαό, να ενημερωθεί και να αποφασίσει αν η Ρωσία θα πολεμήσει στα σοβαρά για την ακεραιότητα της χώρας του. Εδώ που έφτασαν τα πράγματα δεν γίνεται να μείνει και η πίττα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος.

[i] Νεότερη ανακοίνωση του υπουργείου μεταφορών εκτιμά ότι η σιδηροδρομική επικοινωνία θα αποκατασταθεί σήμερα στις 20:00 ώρα Μόσχας (και Ελλάδας).

Διεξάγοντας ψυχολογικό πόλεμο κατά της Ρωσίας

Το άρθρο γνώμης των στελεχών ψυχολογικού πολέμου Αμερικανικών υπηρεσιών David Shedd και Ivana Stradner στο έγκριτο Politico είναι αποκαλυπτικό στον κυνισμό με τον οποίο προτρέπει σε ενέργειες ψυχολογικού/γνωστικού πολέμου με στόχο την υπονόμευση, την εσωτερική αναστάτωση και εν τέλει τη διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας επ’ ευκαιρία της σύρραξης στην Ουκρανία, θεωρώντας ότι έχει ανοίξει μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για τέτοιου είδους επιχειρήσεις.

Το άρθρο διαγράφει αναλυτικά τις κατευθυντήριες γραμμές στις οποίες θα έπρεπε να ανα-προσανατολιστούν οι επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου των υπηρεσιών των ΗΠΑ μέσα στη Ρωσία. Ο όρος “ψυχολογικός πόλεμος” χρησιμοποιείται στο άρθρο ως συνώνυμος του μοντέρνου όρου “γνωστικός πόλεμος” και οι “γνωστικές επιχειρήσεις” (ή αλλιώς “επιχειρήσεις πληροφόρησης”) που προτείνονται σε αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από επιτήδεια διοχέτευση “πληροφοριών” που έχουν ως στόχο να μεταβάλουν τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, στη συγκεκριμένη περίπτωση του ρωσικού κοινού.

Να υπενθυμίσουμε ότι σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες των ΝΑΤΟικών μυστικών υπηρεσιών, στα πέντε συνήθη πεδία στρατιωτικών  επιχειρήσεων (αέρας, ξηρά, θάλασσα, διάστημα και κυβερνοχώρος) προστίθεται ένα έκτο: «το ανθρώπινο πεδίο». Οι επιχειρήσεις στο “ανθρώπινο πεδίο” συνιστούν αυτό που παραδοσιακά αποκαλείται “ψυχολογικός πόλεμος”, όρος που πλέον έχει αντικατασταθεί από τον “γνωστικό πόλεμο”.  Όπως γράφουν ΝΑΤΟικά πονήματα, το ανθρώπινο πεδίο επιχειρήσεων είναι «η περιοχή ενδιαφέροντος όπου μπορούν να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν στρατηγικές και επιχειρήσεις οι οποίες, μέσω της στόχευσης των γνωστικών ικανοτήτων ατόμων και/ή κοινοτήτων μέσω ενός συνόλου ειδικών εργαλείων και τεχνικών, ιδιαιτέρως ψηφιακών, θα επηρεάσουν την αντίληψή τους και θα αλλοιώσουν τις ικανότητες συλλογισμού τους, αποκτώντας επομένως τον έλεγχο των μοχλών λήψης αποφάσεων, αντιλήψεων και συμπεριφορών προκειμένου να επιτευχθούν επιδιωκόμενα αποτελέσματα».

Η ανάγνωση τέτοιων άρθρων βοηθά να κατανοήσουμε τις διαδικασίες χειραγώγησης της κοινής γνώμης και τους τρόπους δράσης των διάφορων υπηρεσιών (από τα think tanks μέχρι τις ποικίλες μυστικές υπηρεσίες) στη διοχέτευση επιλεκτικής και στοχευμένης παραπληροφόρησης.

Ακολουθεί η ακριβής μετάφραση του άρθρου με όλες τις παραπομπές του.

Κωστής Μηλολιδάκης

*          *          *

ΔΙΕΞΑΓΟΝΤΑΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

ΟΙ ΗΠΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

Άρθρο Γνώμης των DAVID R. SHEDD και IVANA STRADNER

7 Σεπτεμβρίου 2022

Ο David R. Shedd είναι πρώην εκτελών χρέη διευθυντή της DIA (“Defense Intelligence Agency”-Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών).

Η Ivana Stradner είναι σύμβουλος του Barish Center for Media Integrity στο Foundation for Defense of Democracies (FDD)—Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών.

[ΣΗΜ. Η Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών είναι ομοσπονδιακή υπηρεσία των ΗΠΑ στο πλαίσιο του Υπουργείου Άμυνας, και λειτουργεί ως η κύρια οργάνωση στρατιωτικής κατασκοπείας της χώρας στο εξωτερικό. Το Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών είναι ένα αδιαφανώς χρηματοδοτούμενο, ακραίων απόψεων Αμερικανικό νεοσυντηρητικό think tank, το οποίο έχει επισήμως καταγραφεί ως μέλος του Ισραηλινού λόμπι στην Ουάσιγκτον.]

Ο αγώνας για την Ουκρανία δεν θα κερδηθεί μόνο στο πεδίο της μάχης. Παρά τα όπλα υψηλής τεχνολογίας που έχει παραδώσει η Δύση, ο ψυχολογικός πόλεμος κατά της Ρωσίας παραμένει μια μοναδική ευκαιρία για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ιστορικά, μια τέτοια προσέγγιση [ΣΗΜ. δηλ. ο διεξαγόμενος στο παρελθόν ψυχολογικός πόλεμος] επικεντρωνόταν στο να πουλά στους Ρώσους το αμερικανικό όνειρο. Αλλά αυτή η στρατηγική είναι ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου, ακατάλληλο για τη σημερινή Ρωσία. Αντί να διαφημίζουν τα οφέλη των Levi’s και του Χόλυγουντ, οι αμερικανικές γνωστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον ρωσικό εθνικισμό για να γυρίσουν το χαρτί εναντίον του Κρεμλίνου—τονίζοντας τη ζημιά που προκαλεί ο πόλεμος στη Ρωσία, εκθέτοντας την κυβερνητική διαφθορά και τις ανισότητες στο εσωτερικό της Ρωσίας και εκμεταλλευόμενες τη δυσαρέσκεια μεταξύ των εθνικών μειονοτήτων της Ρωσίας. Αυτές οι, τολμούμε να πούμε, ρωσικού τύπου τακτικές θα αποδώσουν περισσότερους καρπούς από τα παραμύθια για τα θαύματα της αμερικανικής δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν είναι καθόλου ξένη προς τις γνωστικές επιχειρήσεις αυτού του είδους. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, για να αναδείξει τις αδυναμίες της Σοβιετικής Ένωσης και να παράσχει γνήσιες ειδήσεις στα αιχμάλωτα έθνη της σοβιετικής αυτοκρατορίας, η Ουάσιγκτον πρωτοστάτησε στη μετάδοση παγκόσμιων ειδήσεων μέσω της πρωτοβουλίας της Φωνή της Αμερικής και του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ελεύθερη Ευρώπη/Ραδιόφωνο Ελευθερία. Αυτά τα προγράμματα ενημέρωσης του κοινού ήταν καθοριστικής σημασίας για την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Από τότε που ξεκίνησε την εισβολή του στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκλεισε ό,τι είχε απομείνει από τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης της Ρωσίας και περιόρισε την πρόσβαση των Ρώσων σε μεγάλες δυτικές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και σε διάφορα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων. Αλλά μέσω της ευρείας χρήσης της πρόσβασης στο διαδίκτυο μέσω VPN, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να παραδίδουν πληροφορίες στο εσωτερικό της Ρωσίας, καθώς και να χρησιμοποιούν Ρώσους υποκατάστατους [παρένθετους χρήστες] για να δημοσιεύουν μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε ρωσικές πλατφόρμες.

Φυσικά, υπάρχουν διαφορές μεταξύ της σύγχρονης Αμερικής και της σύγχρονης Ρωσικής Ομοσπονδίας- οι περισσότεροι Ρώσοι σήμερα δεν θέλουν η χώρα τους να μιμηθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες – νοσταλγούν τη “Μεγάλη Ρωσία”. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις του ανεξάρτητου Levada-Center της Μόσχας, το 75% των Ρώσων, που τρέφονται σταθερά με αντιαμερικανισμό και ρωσική προπαγάνδα από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, βλέπουν αρνητικά τις ΗΠΑ. Ο εθνικισμός αυξάνεται σταθερά και στη Ρωσία, με το 56% των πολιτών να θεωρεί πλέον τον Ιωσήφ Στάλιν ως “μεγάλο ηγέτη”.

Αυτή η άνοδος του εθνικισμού μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα για τις ΗΠΑ στον ψυχολογικό τους πόλεμο εναντίον του Κρεμλίνου. Οι Ρώσοι είναι πολύ περήφανοι για τη χώρα τους και ο Πούτιν έχει υποδαυλίσει αυτό το συναίσθημα με δύο δεκαετίες εθνικιστικής ρητορικής. Ως αποτέλεσμα, η προώθηση της δημοκρατίας ως εναλλακτικού συστήματος διακυβέρνησης είναι απίθανο να προσελκύσει τον μέσο Ρώσο. Αντίθετα, όπως το περίφημο βίντεο του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ που καταδίκαζε την επίθεση του Πούτιν στην Ουκρανία, μια πιο αποτελεσματική προσέγγιση θα ήταν να υπογραμμιστεί το πώς ακριβώς ο Πούτιν έχει υποβαθμίσει το “μεγαλείο” της Ρωσίας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με τον αιματηρό του πόλεμο στην Ουκρανία. Η ακριβής, ουδέτερη πληροφόρηση είναι ένα ισχυρό όπλο εν μέσω αδιάκοπης προπαγάνδας. Οι αποτελεσματικές γνωστικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να δείξουν στους Ρώσους πώς η χώρα τους μετατράπηκε από ένα έθνος που έχαιρε διεθνούς σεβασμού και κύρους σε έναν παγκόσμιο παρία. Αντί να απορρίπτει εθνικιστικές τάσεις, μια τέτοια προσπάθεια θα έπαιζε με την επιθυμία πολλών Ρώσων να ανακτήσουν τη χαμένη δόξα της χώρας τους.

Ομοίως, η υπονόμευση της προσεκτικά καλλιεργημένης εικόνας του Πούτιν ως ισχυρού άνδρα μπορεί να υπονομεύσει την υποστήριξη από βασικές φιλο-κρεμλινικές εκλογικές ομάδες. Αυτά τα μηνύματα θα μπορούσαν να επισημάνουν πόσο αδύναμη ήταν η επιδίωξη του πολέμου από τον Πούτιν, καθώς και το πώς ο ίδιος και οι σύμμαχοί του έχουν πλουτίσει, ακόμη και όταν οι πολίτες αγωνίζονται. Εκτός από την αποκάλυψη του πλούτου των ολιγαρχών, για παράδειγμα, μια επιτυχημένη εκστρατεία θα επικεντρωνόταν επίσης στο πώς ο ηγέτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, ο Πατριάρχης Κύριλλος, απολαμβάνει το πολυτελές ρολόι Breguet των 40.000 δολαρίων, ενώ σχεδόν 20 εκατομμύρια Ρώσοι ζουν στη φτώχεια. Ακόμη και οι ίδιοι οι σοβιετικοί ηγέτες τιμωρήθηκαν πειθαρχικά επειδή αμφισβήτησαν τον ρωσικό εθνικισμό. Ο Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ, επικεφαλής του Τμήματος Προπαγάνδας της Κεντρικής Επιτροπής, υποβιβάστηκε το 1972 μετά τη δημοσίευση ενός άρθρου στη Literaturnaya Gazeta όπου επέκρινε τον ρωσικό εθνικισμό. Παρομοίως, ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν απελάθηκε και του αφαιρέθηκε η υπηκοότητα λόγω της “συστηματικής εκτέλεσης πράξεων που είναι ασυμβίβαστες με την ιδιότητα του πολίτη“, μετά από μια εκστρατεία στον Τύπο που τον παρουσίασε ως “πνιγμένο από παθολογικό μίσος” και χωρίς πατριωτισμό για τη Σοβιετική Ένωση.

Το χιούμορ μπορεί να είναι ένα ισχυρό εργαλείο σε αυτές τις προσπάθειες. Εν μέσω των δρακόντειων νόμων λογοκρισίας της Μόσχας, ο κανόνας “η γλώσσα σου είναι ο χειρότερος εχθρός σου” – δηλαδή να προσέχεις τι λες – ήταν πάντα το κλειδί για την επιβίωση. Το 2019, το ρωσικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο που απειλεί με 15 ημέρες φυλάκιση για “κατάφωρη ασέβεια” προς το κράτος, τους αξιωματούχους του και τη ρωσική κοινωνία. Αλλά ακόμη και ο Στάλιν δεν μπόρεσε να σταματήσει τη σάτιρα, η οποία έγινε η πιο δημοφιλής μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

Οι τρέχουσες γνωστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ θα πρέπει να αναβιώσουν μια παρόμοια εστίαση στο χιούμορ – και να δώσουν στους Ρώσους τροφή για να λένε τα δικά τους αστεία. Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ο Πούτιν έχει επικαλεστεί πολλές φορές την κληρονομιά του Στάλιν. Λοιπόν, δύο μπορούν να παίξουν σε αυτό το παιχνίδι. Πάρτε το περίφημο σύνθημα του Στάλιν “Η ζωή έχει γίνει καλύτερη, σύντροφοι”! Αυτό θα μπορούσε εύκολα να προσαρμοστεί στην τρέχουσα κατάσταση στη Ρωσία για να διακωμωδήσει τον Πούτιν. Το Κρεμλίνο γνωρίζει ότι το χιούμορ μπορεί να είναι επικίνδυνο εργαλείο στις επιχειρήσεις πληροφόρησης- μόλις πριν από λίγα χρόνια, το υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσίας απαγόρευσε τη σατιρική επιτυχία “Ο θάνατος του Στάλιν” με την αιτιολογία ότι η ταινία ήταν “εξτρεμιστική” και “αποσκοπούσε στην ταπείνωση του ρωσικού λαού”. Αλλά δεν μπορεί να εντοπίζει και να μπλοκάρει κάθε κομμάτι σάτιρας που εισέρχεται στον χώρο της πληροφόρησης.

Οι γνωστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ θα πρέπει επίσης να επιδιώκουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά όσο αφορά τα παράπονα κατά του Κρεμλίνου μεταξύ των εθνοτικών μειονοτήτων της Ρωσίας. Ομάδες όπως οι Μπουριάτες, οι Γιακούτσοι και οι Τσετσένοι αντιμετωπίζουν συνεχείς διακρίσεις, ενώ το κράτος κάνει τα στραβά μάτια. Εν τω μεταξύ, κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, ο ρωσικός στρατός στρατολόγησε πολύ υψηλότερα ποσοστά στρατιωτών από μειονοτικές ομάδες σε σχέση με άλλες ομάδες, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ποσοστό των θυμάτων μειονοτήτων. Αυτή η διαδικασία στρατολόγησης αντιπροσωπεύει τη συνεχή εκμετάλλευση από το Κρεμλίνο όσων ζουν σε φτωχότερες περιοχές και δεν έχουν ευκαιρίες απασχόλησης. Ο Πούτιν φοβάται ήδη ότι οι εθνικές μειονότητες θα μπορούσαν να σχηματίσουν αποσχιστικά κινήματα που θα διχάσουν την πολυεθνική κοινωνία της Ρωσίας. Ως εκ τούτου, έχει επιδιώξει να επιβάλει την “κάθετη εξουσία” του σε αυτές τις ομάδες. Για παράδειγμα, η Μόσχα μόλις αφαίρεσε από τον επικεφαλής της Ρωσικής Δημοκρατίας του Ταταρστάν τον τίτλο του προέδρου της περιοχής, η οποία είχε επιδιώξει την ανεξαρτησία της τη δεκαετία του 1990. Η Ουάσιγκτον θα πρέπει να διασφαλίσει ότι κάθε Τάταρος στη Ρωσία γνωρίζει τι έχουν απωλέσει και να τους ενθαρρύνει να παλέψουν για τα δικαιώματά τους.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ υποστήριζαν ομάδες αντιφρονούντων φανερά και κρυφά. Αν και είναι σημαντικό να ασχοληθούμε με τους εξόριστους Ρώσους αντιφρονούντες και να ενισχύσουμε τις φωνές τους, αυτή δεν είναι απαραίτητα η πιο αποτελεσματική μέθοδος για να προσεγγίσουμε τους απλούς Ρώσους και να αλλάξουμε τις αντιλήψεις τους. Οι Ρώσοι που υποστηρίζουν τον Πούτιν δεν παρακολουθούν κανάλια αντιφρονούντων. Μια πιο αποτελεσματική μέθοδος για να προσεγγίσει κανείς την ενδοχώρα του Πούτιν είναι να εργαστεί μέσα στην ίδια τους την κοινότητα. Μια κρίσιμη πτυχή της ρωσικής κουλτούρας είναι η εμπιστοσύνη. Όταν οι απόψεις των αντιφρονούντων προέρχονται από πηγές που οι Ρώσοι θεωρούν αξιόπιστες, χαλαρώνουν την επιφυλακή τους. Ως εκ τούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιδιώξουν να σχηματίσουν αθόρυβα συνεργασίες με ρωσόφωνους παράγοντες επιρροής (influencers) των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να τους βοηθήσουν να διαδώσουν μηνύματα στο εσωτερικό της Ρωσίας για να αντιμετωπίσουν τη διάχυτη παραπληροφόρηση του Κρεμλίνου.

Ο Πούτιν έχει εισχωρήσει με ζήλο στον πληροφοριακό χώρο της Δύσης τα τελευταία χρόνια. Έχει παρέμβει σε εκλογές στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει υποδαυλίσει εσωτερικές διαμάχες στο εσωτερικό της χώρας μας και αλλιώς, προσπάθησε να αποδυναμώσει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Τώρα, η κυβέρνηση Μπάιντεν μπορεί να αναγκάσει τον Ρώσο δικτάτορα να περάσει σε άμυνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν στη διάθεσή τους μια ποικιλία εργαλείων για να διεξάγουν αποτελεσματικές γνωστικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας – και απλά η διάδοση της αλήθειας για την πραγματική αδυναμία του Πούτιν είναι το πιο ισχυρό όπλο από όλα.

Ραντεβού στη Σαμαρκάνδη

Μόνο στην Αμερική, τη χώρα του οπορτουνισμού, μπορείς να ξυπνήσεις μια φθινοπωρινή Κυριακή και να δεις έναν τέτοιο τίτλο στην εφημερίδα, που κάποτε, αλλά όχι πια, ήταν η κορυφαία: “Οι ΗΠΑ ορκίστηκαν να υπερασπιστούν τις δημοκρατίες της Κεντρικής Αμερικής. Οι αυταρχικές κυβερνήσεις τους όμως είχαν άλλα σχέδια”.

Αγαπητοί αναγνώστες, σκεφτείτε το αυτό για λίγα λεπτά. Γελάστε ή κλάψτε, ή ίσως κάντε και τα δύο, όπως έκανα κι εγώ.

Τώρα μπορούμε να συζητήσουμε για το πώς ο δυτικός Τύπος μίλησε για τη σύνοδο κορυφής των μη δυτικών δυνάμεων στη Σαμαρκάνδη την περασμένη εβδομάδα και τι συνέβη όταν ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ρώσος πρόεδρος, συναντήθηκε με τον Σι Τζινπίνγκ και τον Ναρέντρα Μόντι, τους Κινέζους και Ινδούς ομολόγους του.

Για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι οι New York Times είναι απολύτως πρόθυμοι να μας πουν ότι η νύχτα δεν είναι σκοτεινή, ότι ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος και ότι το νερό δεν τρέχει από τις βρύσες. Για άλλη μια φορά οι κλίκες της ελίτ που εκπροσωπούν οι Times δεν θέλουν να καταλάβουμε τον κόσμο όπως πραγματικά είναι.

Η συγκέντρωση την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή στο Ουζμπεκιστάν ήταν η 22η σύνοδος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, μιας διάσκεψης ασιατικών και κεντροασιατικών εθνών που η Κίνα δημιούργησε το 2001 – ή το 1996, αν υπολογίσουμε έναν μικρότερο πρόδρομο που ονομάστηκε S-5. Επί του παρόντος, ο SCO έχει οκτώ μέλη – την Κίνα, τη Ρωσία, τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, την Ινδία και το Πακιστάν – συν την παλιά Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, τον Οργανισμό του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας και πολλούς παρατηρητές και “εταίρους διαλόγου”.

Η σύνοδος κορυφής της περασμένης εβδομάδας ήταν αξιοσημείωτη για μερικούς λόγους. Όπως αναμενόταν, το Ιράν και η Λευκορωσία καλωσορίστηκαν ως νέα μέλη, γεγονός που θα διευρύνει τον SCO σε 10 όταν προσχωρήσουν πλήρως. Η ένταξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς φέρνει το Ιράν σε αυτό που ισοδυναμεί με μια ολοένα και μεγαλύτερης επιρροής συνένωση ευρασιατικών εθνών, το ευθυγραμμίζει με την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου του Πεκίνου και την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση της Μόσχας και επιτρέπει νέα μέσα υπέρβασης του καθεστώτος κυρώσεων που έχει επιβάλει η Ουάσινγκτον.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Τουρκία συμμετείχε ως ένας από τους εννέα εταίρους διαλόγου. Οι προθέσεις της Άγκυρας δεν είναι ακόμη σαφείς, καθώς σπάνια είναι σαφές τι θα κάνει στη συνέχεια ο πρόεδρος Ρετζέπ Ερντογάν, αλλά η παρουσία του ασταθούς Ερντογάν σε ένα φόρουμ μη δυτικών δυνάμεων εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις μεσοπρόθεσμες δεσμεύσεις ενός μακροχρόνιου συμμάχου των ΗΠΑ, μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιου για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η γη τελικά γυρίζει, είτε οι Αμερικανοί το αντιλαμβάνονται, είτε όχι.

Συνομιλίες Πούτιν-Σι

Οι μεγαλύτερες συμφωνίες στη Σαμαρκάνδη την περασμένη εβδομάδα προέκυψαν από τις συνομιλίες που είχε ο Πούτιν ατομικά με τον Σι και τον Μόντι. Να θυμάστε από εδώ και πέρα, ο Πάπας δεν είναι καθολικός και οι αρκούδες δεν αφοδεύουν στο δάσος.

Οι συνομιλίες Πούτιν-Σι ήταν η πολλοστή συνάντηση μεταξύ των δύο – πρέπει να έχουν φτάσει περίπου τις 40 συνόδους κορυφής μέχρι τώρα – αλλά ήταν η πρώτη τους πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλία μετά την επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία τον περασμένο Φεβρουάριο και σηματοδότησε το πρώτο ταξίδι του Σι εκτός Κίνας μετά το χτύπημα της πανδημίας του Covid-19 το 2020.

Ιδού πώς ξεκίνησαν οι Times το ρεπορτάζ τους -από μεγάλη απόσταση, καθώς δεν είχαν κανέναν στη Σαμαρκάνδη- με τίτλο «Τα νεύματα του Πούτιν στις “ανησυχίες” του Σι και τα όρια της συνεργασίας τους»:

«Αντί να κάνουν μια επίδειξη ευρασιατικής ενότητας απέναντι στη Δύση, καθώς η Ρωσία αγωνιζόταν να ανακάμψει από την ταπεινωτική στρατιωτική υποχώρηση της περασμένης εβδομάδας στη βορειοανατολική Ουκρανία, οι δύο ηγέτες επέδειξαν ασυμφωνία στις δημόσιες δηλώσεις τους – και ο κ. Σι δεν έκανε καμία αναφορά στην Ουκρανία.

“Εκτιμούμε ιδιαίτερα την ισορροπημένη θέση των Κινέζων φίλων μας σε σχέση με την ουκρανική κρίση”, δήλωσε ο κ. Πούτιν σε τηλεοπτικές δηλώσεις κατά την έναρξη της συνάντησης. “Κατανοούμε τις ερωτήσεις και τις ανησυχίες σας σχετικά με το θέμα αυτό”».

Ερωτήματα και ανησυχίες, όρια, δυσαρμονίες: Ουάου. Υπάρχει πρόβλημα. Αυτό που έχουμε εδώ, αυτό που θέλουν οι Times να γνωρίζουμε, είναι τα σημάδια μιας μεγάλης ρήξης στην πολυδιαφημισμένη σινορωσική συνεργασία. Επιστρέφουμε στον Βλαδίμηρο τον απομονωμένο. Η ενασχόληση του Σι ήταν να ηρεμήσει τα νεύρα των άλλων παρευρισκομένων, που ήταν νευρικοί επειδή ο μεγαλομανής Ρώσος ηγέτης θα εισέβαλε την επόμενη φορά σε αυτούς:

“Η Κίνα επιδιώκει να προσφέρει ρητορικές διαβεβαιώσεις στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας που έχουν ανησυχήσει από τον πόλεμο στην Ουκρανία – μια εισβολή που προβλημάτισε ορισμένους ότι ο κ. Πούτιν είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει βία για να προσπαθήσει να ξαναχτίσει τη σοβιετική αυτοκρατορία”.

Τι χάος πρέπει να επικρατούσε στη Σαμαρκάνδη…

Ένας μοχθηρός επίδοξος τσάρος, ο καλύτερός του φίλος να του κάνει απλώς νεύματα και τα γόνατα των υπολοίπων να χτυπούν νευρικά γύρω από το τραπέζι των συσκέψεων.

Όλοι στρατεύτηκαν σε αυτή την κατεύθυνση. Η Wall Street Journal: Ο Πούτιν λέει ότι ο Σι Τζινπινγκ της Κίνας εξέφρασε “ανησυχίες” για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Politico: “Ο Πούτιν παραδέχεται ότι η Κίνα έχει “ερωτήσεις” και “ανησυχίες” για τον πόλεμο στην Ουκρανία”. CNBC: “Ο Πούτιν παραδέχεται ότι η Κίνα έχει ‘ανησυχίες’ για την εισβολή στην Ουκρανία”.

Πάντα αγαπούσα τα mainstream μέσα ενημέρωσης για την ποικιλομορφία τους, τη θαρραλέα αποφασιστικότητά τους να σκέφτονται τα πράγματα αυτόνομα και ανεξάρτητα και να τα λένε όπως αληθινά τα βλέπουν.

Αυτές οι ίδιες εφημερίδες και τα ίδια δίκτυα χτύπησαν για άλλη μια φορά μετά τη συνάντηση του Πούτιν με τον Μόντι. “Ξέρω ότι η σημερινή εποχή δεν είναι η εποχή του πολέμου”, σημείωσε ο Ινδός πρωθυπουργός. “Σήμερα θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πώς μπορούμε να προχωρήσουμε στο δρόμο της ειρήνης”.

Απομόνωση της Ρωσίας στην παγκόσμια σκηνή

Ουάου και πάλι. Σε δύο προτάσεις ο Μόντι “υπογράμμισε τη διευρυνόμενη απομόνωση της Ρωσίας στην παγκόσμια σκηνή”, ανέφεραν οι Times. Και στη συνέχεια:

“Η τηλεοπτική κριτική του κ. Μόντι σε μια περιφερειακή σύνοδο κορυφής στο Ουζμπεκιστάν ήρθε μόλις μια μέρα αφότου ο κ. Πούτιν αναγνώρισε ότι ο Σι Τζινπίνγκ, ο ηγέτης της Κίνας, είχε “ερωτήσεις και ανησυχίες” σχετικά με τον πόλεμο.

Στο σύνολό τους, η απομάκρυνση από τον κ. Πούτιν από τους επικεφαλής των δύο πολυπληθέστερων χωρών του κόσμου -και οι δύο από τις οποίες έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση της ρωσικής οικονομίας απέναντι στις κυρώσεις της Δύσης- ακρωτηρίασε το μήνυμα του Κρεμλίνου ότι η Ρωσία απέχει πολύ από το να είναι ένας παγκόσμιος παρίας”.

Για άλλη μια φορά, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συμπεριφέρθηκαν σαν μια καλά προβαρισμένη εκκλησιαστική χορωδία. Το Reuters έγραψε ότι ο Μόντι “επιτέθηκε” στον Πούτιν για το ζήτημα της Ουκρανίας. Το Newsweek -αυτοί οι ευαίσθητοι άνθρωποι- σημείωσε ότι ο Μόντι “αποφεύγει τον εναγκαλισμό με τον Πούτιν”.

Ο Πούτιν ο μη αγαπητός, ο Πούτιν, που είναι τελικά ένας παρίας. Επιπλέον, φαίνεται ότι η συνεργασία της Κίνας και της Ινδίας μετά την επέμβαση της 24ης Φεβρουαρίου ίσως οδεύει προς το τέλος της. Πάω στοίχημα ότι ο Πούτιν εύχεται να μην είχε περάσει ούτε καν κοντά από τη Σαμαρκάνδη, τόσο καταστροφική αποδείχθηκε η παρουσία του εκεί.

Ας ακολουθήσουμε τον παλιό μου κανόνα: Διαβάζουμε τους New York Times για να μάθουμε τι υποτίθεται ότι πρέπει να πιστεύουμε ότι συνέβη. Μετά πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τι συνέβη.

Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να πάμε παραπέρα από την ιστοσελίδα του Κρεμλίνου, η οποία είναι πολύ καλή με τις μεταφράσεις και τις απομαγνητοφωνήσεις των σημαντικότερων περιστατικών, καθώς και μερικές ινδικές και κινεζικές πηγές.

Εδώ είναι η αναφορά του Kremlin.ru για τη συνάντηση Πούτιν-Σι και εδώ είναι η αναφορά της συνάντησης Πούτιν-Μόντι. Εδώ είναι ένα ρεπορτάζ για την πρώτη συνάντηση στην Global Times, την αγγλόφωνη εφημερίδα που εκδίδει η People’s Daily, και εδώ είναι η αναφορά που έδωσε στη δημοσιότητα το Νέο Δελχί για τη συνομιλία του Μόντι με τον Πούτιν.

Αυτές οι αναφορές και τα ρεπορτάζ ευθυγραμμίζονται, επιβεβαιώνοντας η καθεμία την ακρίβεια της άλλης. Αυτό που διαπιστώνουμε, πρώτον, είναι ότι τα αποσπάσματα που ο δυτικός Τύπος άρπαξε από τα μαλλιά και τα τράβηξε χιλιόμετρα μακριά, ήταν ριζικά αποκομμένα από τα συμφραζόμενα. Υπήρξε δηλαδή απολύτως προφανής πρόθεση των δυτικών ΜΜΕ να παραπλανήσουν τους αναγνώστες και τους τηλεθεατές τους.

Βρίσκουμε, δεύτερον, τρίτον και τέταρτον, εκφράσεις φιλίας, υποσχέσεις αλληλεγγύης και δηλώσεις δέσμευσης στον κοινό σκοπό της οικοδόμησης της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων για την οποία έχουν μιλήσει ο Πούτιν και ο Σι, μαζί και χωριστά, από εκείνο το αξιοσημείωτο έγγραφο που εξέδωσαν από κοινού την παραμονή των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου στις αρχές Φεβρουαρίου.

Ο Σι προς τον Πούτιν, σύμφωνα με την αναφορά της Μόσχας:

“Μπροστά στις συνεχιζόμενες τρομερές παγκόσμιες αλλαγές που δεν έχουν υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία, είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με τους Ρώσους συναδέλφους μας για να δώσουμε το παράδειγμα του τι είναι μια υπεύθυνη παγκόσμια δύναμη και να αναλάβουμε ηγετικό ρόλο προκειμένου να φέρουμε τον ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο σε μια πορεία βιώσιμης και θετικής ανάπτυξης”.

Ακολουθεί ο Μόντι προς τον Πούτιν, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας:

“Η σχέση μεταξύ της Ινδίας και της Ρωσίας έχει εμβαθύνει πολλαπλά. Εκτιμούμε επίσης αυτή τη σχέση καθώς είμαστε τέτοιοι φίλοι που είμαστε μαζί κάθε στιγμή στις τελευταίες δεκαετίες, και όλος ο κόσμος επίσης γνωρίζει πώς ήταν η σχέση της Ρωσίας με την Ινδία και πώς ήταν η σχέση της Ινδίας με τη Ρωσία και επομένως ο κόσμος επίσης γνωρίζει ότι πρόκειται για μια άρρηκτη φιλία”.

Και ούτω καθεξής, με πολλές παραλλαγές, σε όλα αυτά τα έγγραφα. Ο τίτλος των Global Times ήταν: “Ο Σι και ο Πούτιν συναντώνται στη σύνοδο κορυφής του SCO, σφυρηλατώντας στενότερους δεσμούς εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής που προκαλούν οι ΗΠΑ”.

Τι μένει να πούμε για το τι υποτίθεται ότι συνέβη στη Σαμαρκάνδη, και τι πραγματικά συνέβη; Έχω δύο εκδοχές.

Πρώτον, ποτέ στη μακρά επί δεκαετίες πορεία μου στη δημοσιογραφική σχολή δεν έχω δει τόσο ξεδιάντροπη δημοσιογραφική διαφθορά όσο εδώ. Οι αναφορές που διαβάζουμε στους Times και σε όλα τα έντυπα που ακολουθούν την καθοδήγηση των Times σαν μικρά ψάρια δίπλα σε φάλαινα, είναι 180° ανάποδα από την άμεσα επαληθεύσιμη αλήθεια. Τα ψέματα, οι συσκοτίσεις, οι παραλείψεις και παρόμοιες πρακτικές δεν είναι κάτι καινούργιο στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Αυτό όμως φαίνεται να είναι ένα νέο ιστορικό χαμηλό.

Δεύτερον, οι δυτικές αναφορές στη διάσκεψη της Σαμαρκάνδης – αντίθετα από τι πραγματικά έγινε – μας φέρνει αντιμέτωπους με το βαθμό στον οποίο οι Αμερικανοί έχουν περιοριστεί σε ένα γυάλινο πύργο άγνοιας για θέματα παγκόσμιας σημασίας. Υποτίθεται ότι δεν πρέπει να βλέπουμε τον κόσμο να γυρίζει.

Ευρασιατική Ενότητα

Ο SCO (Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης) είναι αφιερωμένος στην Ευρασιατική ενότητα και έχει σχέση με τη διάσημη θέση του Halford MacKinder για το Παγκόσμιο Νησί (σ..μ. κοινή προέλευση της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής), ο οποίος διατύπωσε το 1904 την άποψη ότι ο Ευρασιατικός χώρος προοριζόταν να αναδειχθεί σε “γεωγραφικό άξονα της ιστορίας”. Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, η Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου, ο SCO: Αυτά είναι το οργανωτικό υπόβαθρο, όσο αυτή η στροφή του τροχού της ιστορίας πραγματοποιείται.

Γι’ αυτό δεν διαβάσαμε σχεδόν τίποτα την περασμένη εβδομάδα – επιφανειακά σχόλια και τίποτε περισσότερο, και σίγουρα καμία ουσιαστική ανάλυση. Οι συνομιλίες Πούτιν-Σι και Πούτιν-Μόντι δεν μπορούσαν να αγνοηθούν εντελώς, οπότε έπρεπε να παραποιηθούν κυριολεκτικά μέχρι το σημείο να μην αναγνωρίζονται.

Και οι δύο αυτές διμερείς συνομιλίες ήταν, στην πραγματικότητα, σημαντικές αποτυχίες για την Ουάσιγκτον – και ως εκ τούτου, προέκυψε φυσικά, η διαστρέβλωση. Το καθεστώς Μπάιντεν φαντασιώνεται εδώ και καιρό ότι μπορεί να διαταράξει την αυξανόμενη εταιρική σχέση μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου. Οι ΗΠΑ αυταπατώνται ακόμη περισσότερο ότι το Νέο Δελχί, (το οποίο τιμά την αρχή της αδέσμευτης Ινδίας που διατύπωσε ο Νεχρού σαν να είναι θέσφατο), μπορεί να στραφεί τόσο εναντίον του Πεκίνου όσο και της Μόσχας.

Αυτό που μόλις παρακολουθήσαμε είναι η έκταση αυτών των αυταπατών. Ας επεκτείνουμε, λοιπόν, απλώς αυτές τις αυταπάτες περαιτέρω, γιατί αυτοί που υποτίθεται ότι ηγούνται της δημοκρατίας μας απλά δεν μπορούν να διαχειριστούν τον 21ο αιώνα όπως αυτός εξελίσσεται μπροστά μας. Εμείς, υποτίθεται, δεν πρέπει να βλέπουμε αυτό που αρνούνται να αποδεχτούν.

Πηγή: Consortium News

Μετάφραση: antapocrisis

Καιρός να ξεφορτωθούμε τις αυταπάτες. Η Δύση κάνει πόλεμο για να καταστρέψει τη Ρωσία.

Το antapocrisis αναδημοσιεύει για ενημερωτικούς λόγους σχόλιο του Vladimir Kornilov που δημοσιεύτηκε στο RIA-Novosti και αναφέρεται εκτενώς στις εκκλήσεις αποσύνθεσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Πρόκειται για την πιο επιθετική εκδοχή της δυτικής επιθετικότητας που δεν αρκείται στην πολεμική κλιμάκωση, με όλο το ΝΑΤΟ να έχει πέσει πάνω από την Ουκρανία, ούτε καν στην επιχείρηση «αλλαγής καθεστώτος» στο Κρεμλίνο, αλλά στην ίδια τη διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την αντικατάστασή της από μικρά και αδύναμα κρατίδια, έρμαια των δυτικών βλέψεων. Εμμέσως το άρθρο αντιπαρατίθεται σε ισχυρή πτέρυγα μέσα στη Ρωσία που θεωρεί ότι η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν έχει υπαρξιακή σημασία για τη Ρωσία, αλλά είναι συγκυριακή και αφορά μόνο και αποκλειστικά τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία.

Η ιστορία της Bucha-2.0 ( μια προβοκάτσια με τους δήθεν ανακαλυφθέντες “μαζικούς τάφους των θυμάτων των Ρώσων επιτιθέμενων” στο Ιζιούμ) είναι σαφής απόδειξη ότι, παράλληλα με την εξέλιξη της στρατιωτικής σύγκρουσης στην Ουκρανία, εντείνεται και η ειδική επιχείρηση πληροφοριών κατά της Ρωσίας. Το θέμα εδώ δεν αφορά καν την αντίδραση του Κιέβου – αυτοί επινοούν πρωτόγονες απάτες εναντίον του κράτους και του στρατού μας όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς να σταματούν. Ενδεικτικό είναι πώς αυτή η πρόκληση έγινε αμέσως αντιληπτή από τους δυτικούς πολιτικούς, οι οποίοι ήδη ζητούν την επείγουσα δημιουργία ενός “διεθνούς δικαστηρίου” για την τιμωρία της Ρωσίας, και από τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία εν χορώ, προβαίνουν σε ανυπόστατες δηλώσεις για “μαζικές εκτελέσεις και βασανιστήρια στο Ίζιουμ” στα πρωτοσέλιδά τους.

Η μυθοπλασία είναι πρωτόγονη και διαψεύδεται εύκολα. Αλλά από αυτήν την ομόφωνη αντίδραση της Δύσης, είναι σαφές ότι δεν έχει απολύτως καμία σημασία για κανέναν εκεί το πώς και το πότε σκοτώθηκαν οι άνθρωποι που είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο. Ο “ένοχος” ορίστηκε εκ των προτέρων – και θα έπρεπε να είναι η Ρωσία. Διότι μόνο αυτή η ετυμηγορία ταιριάζει στη συνολική στρατηγική της τρέχουσας εκστρατείας στην Ουκρανία.

Και αυτή η εκστρατεία, όπως βλέπουμε, δεν έχει καμία σχέση με την Ουκρανία. Ό,τι κι αν συμβεί στους Ουκρανούς, όποιος κι αν τους σκοτώσει (ακόμη και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας ή ξένοι μισθοφόροι), όσοι κι αν πεθάνουν, η Δύση αδιαφορεί πλήρως. Επειδή διεξάγει πόλεμο σε αυτό το έδαφος όχι για τους Ουκρανούς και πολύ περισσότερο όχι για την Ουκρανία. Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά και ανοιχτά: η Δύση διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον του ρωσικού κράτους ως τέτοιο. Και όλο και λιγότερο συχνά το καλύπτει αυτό με ένα φύλλο συκής από φλυαρία περί “υπεράσπισης της δημοκρατίας”. Όλο και περισσότερο, λέγεται ευθέως ότι η Ρωσία πρέπει να καταστραφεί. Για πάντα και παντοτινά! Αμετάκλητα!

Πρόσφατα, ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς εμπειρογνώμονες πολωνικής καταγωγής, ο Janusz Bugaisky, δημοσίευσε το βιβλίο “Ένας οδηγός για τη διάλυση της Ρωσίας”. Αξίζει να τονιστεί ότι το βιβλίο δεν αποτελεί αντίδραση στην ουκρανική ειδική επιχείρηση, αλλά μια λογική συνέχεια όλων όσων ο εν λόγω Κρεμλινολόγος λέει και γράφει δημόσια εδώ και πολλά χρόνια. Στις αρχές του 2019, δηλαδή τρία χρόνια πριν από την ΕΣΕ, δημοσίευσε στις σελίδες της έγκυρης εφημερίδας της Ουάσιγκτον The Hill ένα άρθρο πολιτικής με τίτλο “Managing Russia’s Disintegration” [ΣΗΜ. «Διαχειριζόμενοι τη διάλυση της Ρωσίας»].

Δεν επρόκειτο απλώς για μια πρόβλεψη ή θεωρητική συλλογιστική κάποιου ονειροπόλου, ήταν μια άμεση έκκληση για δράση από έναν διαβόητο ρωσοφοβικό. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι ο Bugaisky ενθάρρυνε τότε ανοιχτά τον Λευκό Οίκο να δράσει: “Η Ουάσιγκτον πρέπει να προωθήσει την περιφερειακή και εθνοτική αυτοδιάθεση εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας….. Η αποσύνθεση πρέπει να δικαιολογηθεί λογικά”. Και υποστήριζε ταυτόχρονα ποιες περιοχές του κράτους που θα κατέστρεφε η Δύση θα έπρεπε να λάβουν ανεξαρτησία και ποιες θα έπρεπε να δοθούν στην Ουκρανία, τη Φινλανδία, την Ιαπωνία, ακόμη και την Κίνα.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι το άρθρο του Bugaisky ήταν το μοναδικό θεωρητικό έργο πάνω στο θέμα της διάλυσης του κράτους μας και της εξαφάνισής του από τον παγκόσμιο χάρτη. Αλλά οι υπόλοιπες αναφορές (σε κάθε περίπτωση, στη δημόσια σφαίρα) εξακολουθούσαν να προσπαθούν να συγκαλύψουν τις άμεσες εκκλήσεις για την υποχρεωτική διάλυση της Ρωσίας με επιχειρήματα σχετικά με την ανάγκη “διασποράς” και αποδυνάμωσης του κράτους μας. Όπως, για παράδειγμα, έγινε με την εντυπωσιακή μελέτη της αμερικανικής εταιρείας πληροφοριών RAND, που συντάχθηκε με εντολή του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας το ίδιο έτος, 2019.

Υπενθυμίζεται ότι οι συντάκτες της εν λόγω έκθεσης περιέγραψαν ευθέως τον στόχο : την ανάπτυξη μιας στρατηγικής για την καταπολέμηση της Ρωσίας, ώστε “να υπερεκταθεί στρατιωτικά ή οικονομικά”. Και ως συστάσεις, συμβούλευαν να μειωθεί στο ελάχιστο η προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη, να παρασχεθούν θανατηφόρα όπλα στην Ουκρανία και να δυσφημιστεί η Ρωσία σε διεθνές επίπεδο. Σε γενικές γραμμές, όλα όσα οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόζουν τώρα στην πράξη, αναγκάζοντας τους πιστούς δορυφόρους τους να ακολουθήσουν αυτόν τον καταστροφικό δρόμο. Ωστόσο, η έκκληση για διαμελισμό της Ρωσίας σε αυτή την ανάλυση μπορούσε να διαβαστεί μόνο ανάμεσα στις γραμμές.

Τώρα, όμως, οι μάσκες πέφτουν, τώρα τα στελέχη των ρωσοφοβικών μπορούν να διατυπώσουν ανοιχτά τα παλιά τους όνειρα. Τις προάλλες, στις σελίδες της βρετανικής εφημερίδας The Daily Telegraph , ο πρώην διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, και τώρα απόστρατος στρατηγός Μπεν Χότζες, έγραψε ένα ηχηρό άρθρο: “Προετοιμαστείτε για τη διάλυση της Ρωσίας”. Ο Hodges είναι τώρα, ίσως, ένα από τα πιο ενεργά “ομιλούντα κεφάλια” για την ουκρανική κρίση στη δυτική τηλεόραση. Και είναι αδύνατο να παραγνωρίσει κανείς τις εκκλήσεις του.

Ο στρατηγός δικαιολογεί τα όνειρά του για την κατάρρευση του κράτους μας με την εθνική μας ποικιλομορφία και τις ελπίδες του ότι οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης θα δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία θα είναι αδύνατο να θρέψουμε 144 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Αμερικανός προφανώς δεν σκέφτηκε πόσο εφαρμόσιμα είναι αυτά τα επιχειρήματα στην πατρίδα του, η οποία έχει διαλυθεί τα τελευταία χρόνια κατά μήκος φυλετικών και εθνικών γραμμών, καθώς και από τις οικονομικές δυσκολίες που προκαλούνται από τις ίδιες αντιρωσικές κυρώσεις.

Με το ελαφρύ χέρι του Χότζες, η ιδέα αυτή υιοθετήθηκε με χαρά και αναπτύχθηκε από μικρότερες φιγούρες που δραστηριοποιούνται στο ιδεολογικό πεδίο της ρωσοφοβίας. Το περιοδικό Νέα Ανατολική Ευρώπη, που εκδίδεται στην Πολωνία, δημοσιεύει ένα άρθρο με χαρακτηριστικό τίτλο: “Η αποδόμηση της Ρωσίας και η ανοικοδόμηση του “μεταρωσικού χώρου”: Ένα ριψοκίνδυνο αλλά αναπόφευκτο σενάριο”. Οι συγγραφείς καλούν τη Δύση να ηγηθεί της διαδικασίας αποσύνθεσης του κράτους μας ήδη από τώρα.

Τους επαναλαμβάνει ο καναδο-βρετανός καθηγητής ουκρανικής καταγωγής Taras Kuzio στις σελίδες της ιστοσελίδας του κύριου φερέφωνου των ρωσοφοβικών θεωρητικών Atlantic Council. Αναγγέλλει επίσης με χαρά την έναρξη της διαδικασίας της “κατάρρευσης της ρωσικής αυτοκρατορίας του Πούτιν”.

Σχεδόν λέξη προς λέξη, οι θέσεις του Hodges επαναλαμβάνονται από τον Vladimir Yushkin, τον επικεφαλής Εσθονό Κρεμλινολόγο, στις σελίδες της ιστοσελίδας του Διεθνούς Κέντρου Άμυνας και Ασφάλειας. Βέβαια, προσθέτοντας στοιχεία που έχουν ληφθεί από τους ίδιους σχετικά με τον δήθεν αναπτυσσόμενο “αποικισμό της Σιβηρίας από τους Κινέζους” – οι Εσθονοί αναλυτές είναι σαφές ότι δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν στατιστικές.

Όλες αυτές οι “προφητείες” μεταφέρθηκαν σε εντελώς επίσημο επίπεδο από τον πρόεδρο της ίδιας της Εσθονίας, Alar Karis. Ανοίγοντας το συνέδριο της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ στο Ταλίν την περασμένη Παρασκευή, νουθέτησε ανοιχτά τους επιτελάρχες της συμμαχίας με μια έκκληση να εγκαταλείψουν “τον φόβο της αποσταθεροποίησης της κατάστασης στη Ρωσία”. Τονίζουμε ότι δεν πρόκειται πλέον για κάποιον στρατηγό εν αποστρατεία, ούτε για έναν ιδιώτη με καθηγητική ιδιότητα – πρόκειται για τον επίσημο επικεφαλής της γειτονικής μας χώρας, μέλους του ΝΑΤΟ. Και αυτός, χωρίς ντροπή, καλεί την ανώτατη διοίκηση της συμμαχίας σε μια συνειδητή πολιτική υπονόμευσης και δημιουργίας κατάστασης αστάθειας στη Ρωσία. Τι άλλες αποδείξεις χρειάζεται κανείς για το ποιον και για ποιο λόγο πολεμά η συλλογική Δύση;

Το ιδεολογικό όργανο των Ευρωπαίων φιλελεύθερων, το περιοδικό The Economist, αφιέρωσε το τελευταίο τεύχος του στο πώς η Δύση πρέπει να εξασφαλίσει τη νίκη της Ουκρανίας επί της Ρωσίας. Εκτός από τις παραδοσιακές συμβουλές για περαιτέρω εξοπλισμό του καθεστώτος του Κιέβου, το περιοδικό απαιτεί ρητά: “Η Δύση θα πρέπει να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια σφήνα ανάμεσα στο καθεστώς και τον ρωσικό λαό”. Για τον σκοπό αυτό, οι δυτικοί ηγέτες προτρέπονται να ποντάρουν στους Ρώσους φιλελεύθερους που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, οι οποίοι, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορούν με ασφάλεια να χαρακτηριστούν προδότες. Και πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς ανθρώπους που χρησιμοποιούνται πλέον ανοιχτά από τους εχθρούς της Ρωσίας, οι οποίοι τώρα δεν κρύβονται, για να εφαρμόσουν ένα απραγματοποίητο σχέδιο διαμελισμού της κοινής μας πατρίδας!

Έτσι, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι η συλλογική Δύση έχει ήδη περάσει από τα λόγια στην πράξη και αμφισβητεί ανοιχτά την ίδια την ύπαρξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι ιδεολόγοι της και ορισμένοι κορυφαίοι πολιτικοί δεν κρύβουν το γεγονός ότι, χρησιμοποιώντας τη σύγκρουση στην Ουκρανία, δημιουργούν σκόπιμα μια υπαρξιακή απειλή για το κράτος μας. Όσο πιο γρήγορα το αναγνωρίσουμε επίσημα εμείς οι ίδιοι, τόσο πιο αποτελεσματικά θα μπορέσουμε να περάσουμε σε ένα διαφορετικό στάδιο τόσο των σχέσεων με τους γείτονές μας όσο και της ίδιας της ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία.

Εξακολουθούμε να τηρούμε ορισμένους κανόνες του “παιχνιδιού κυρίων” που υιοθετήθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά τώρα τα διακυβεύματα έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Όχι, ο συγγραφέας σε καμία περίπτωση δεν καλεί σε αντιγραφή των εγκληματικών ενεργειών της Ουκρανίας. Εμείς, σε αντίθεση με αυτούς, δεν σκοτώνουμε παιδιά, δεν βασανίζουμε αιχμαλώτους πολέμου, δεν εξοντώνουμε αμάχους.

Αλλά μπροστά στις αυξανόμενες απειλές για τους πολίτες της Ρωσίας, δεν μας μένει άλλη επιλογή από το να δράσουμε πολύ πιο αποφασιστικά κατά των στρατιωτικών υποδομών που χρησιμοποιούνται και από πολίτες, κατά των κέντρων λήψης αποφάσεων, κατά των ατόμων που είναι άμεσα υπεύθυνα για την τρομοκρατία και τις δολοφονίες, όπου κι αν βρίσκονται, και κατά των κρατών που ακολουθούν εχθρικές πολιτικές. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε περίπτωση υπαρξιακής απειλής για τη Ρωσία, έχουμε πολύ πιο σκληρές απαντήσεις. Πρέπει να υπενθυμίζονται συνεχώς σε όλους εκείνους που θέλουν να δοκιμάσουν την πατρίδα μας.

Πηγή: Ria Novosti

Μετάφραση: Κ. Μηλολιδάκης

Ο λαός των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς θέτει ντε φάκτο το ζήτημα της αλλαγής του χαρακτήρα της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης»

Πανηγυρισμοί στην κεντρική πλατεία Λένιν του Ντονέτσκ μετά την αναγνώριση από τη Ρωσία των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς

Χθες, 19 Σεπτεμβρίου, οι Βουλές των Αντιπροσώπων των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς ζήτησαν από τους επικεφαλής των κυβερνήσεών τους την άμεση διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για την ένταξη των χωρών τους στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Διαβάζουμε από το RIA-NOVOSTI: ΝΤΟΝΕΤΣΚ, 19 Σεπτεμβρίου – RIA Novosti. Τα κοινοβούλια της ΛΔ του Λουγκάνσκ και της ΛΔ του Ντονιέτσκ έκαναν έκκληση προς τους επικεφαλής των δημοκρατιών Leonid Pasechnik και Denis Pushilin να προβούν άμεσα σε δημοψήφισμα για την ένταξή τους στη Ρωσία.

Με τη σειρά του, ο αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης της περιοχής Χερσώνα, Kirill Stremousov, μίλησε επίσης για παρόμοια αιτήματα από τους κατοίκους της περιοχής. Σύμφωνα με τον ίδιο, το δημοψήφισμα δεν θα είναι το τελικό σημείο και ο πληθυσμός θέλει να λάβει εγγυήσεις για την ένταξη της περιοχής στη Ρωσία.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, Alexander Kofman, τώρα είναι η ώρα να “σβήσουμε τα ανύπαρκτα σύνορα μεταξύ των κρατών μας”. Τόνισε επίσης τη σημασία ΄τα σύνορα μεταξύ της DPR και της Ουκρανίας να είναι ρωσικά.

“Σε σχέση με όλα τα παραπάνω, ζητώ από τον επικεφαλής της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ Denis Pushilin και το Λαϊκό Συμβούλιο [δηλ. την κυβέρνηση] της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ να λάβουν την ενδεδειγμένη απόφαση για την άμεση διεξαγωγή δημοψηφίσματος”, δήλωσε ο Kofman.

Διευκρίνισε ότι η έκκληση θα αποσταλεί άμεσα τόσο στον επικεφαλής της DPR όσο και στο Λαϊκό Συμβούλιο.

Το Κοινοβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ σημείωσε ότι η προσχώρηση στη Ρωσία δεν θα ήταν μόνο ένας θρίαμβος της ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά θα εξασφάλιζε και το έδαφός της. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σώματος Alexei Karyakin , ο τοπικός πληθυσμός πιστεύει ότι η σταθερότητα θα έρθει μετά το δημοψήφισμα. Παράλληλα, τόνισε ότι το δημοψήφισμα “δεν είναι θέμα μιας ημέρας”, οπότε είναι πρόωρο να μιλάμε για την ημερομηνία διεξαγωγής του.

Αργότερα, ο επικεφαλής της DPR, Denis Pushilin, συζήτησε τις εκκλήσεις των Κοινοβουλίων με τον συνάδελφό του από την LPR, Leonid Pasechnik, εισηγούμενος να συμμετάσχει ο ίδιος στις προσπάθειες των διοικήσεων και των κοινοβουλευτικών μηχανισμών να επεξεργαστούν βήματα για να αρχίσουν να προετοιμάζονται για το δημοψήφισμα. Συζήτησαν επίσης την από κοινού μελέτη θεμάτων ασφάλειας από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Σύμφωνα με τον Pushilin, οι εκκλήσεις για τα δημοψηφίσματα αποτελούν πλέον έκφραση της γνώμης του λαού, η οποία “βρίσκεται στον αέρα εδώ και πολύ καιρό”.

“Νομίζω ότι με τέτοια σκέψη, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, κατά τη διάρκεια αυτών των οκτώ ετών, όταν οι δημοκρατίες γεννήθηκαν σε μια στιγμή, όταν οι δημοκρατίες έκαναν δημοψήφισμα σε μια μέρα το ’14, θα καταφέρουμε το ίδιο και εδώ, αλλά οι ενέργειές μας θα πρέπει να είναι συγχρονισμένες”, τόνισε ο επικεφαλής της DPR.

*          *          *

Κανένας αναρωτιέται τι θα αλλάξει αν οι ΛΔ ενταχθούν στη Ρωσία. Η απάντηση είναι ότι δεδομένης της σταθερής ομόφωνης τοποθέτησης των Ρωσικών διοικήσεων ότι δεν παραχωρούν ούτε σπιθαμή Ρωσικού εδάφους, θα πρέπει η Ρωσία να μην εγκαταλείψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τις δύο ΛΔ αφού αυτές θα έχουν γίνει τμήμα του εδάφους της. Ουσιαστικά, τα δύο κοινοβούλια ζητούν από τη Ρωσία να δώσει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα τις εγκαταλείψει στα χέρια του καθεστώτος του Κιέβου.

Είναι πολύ νωρίς για να γίνει μια ολοκληρωμένη ανάλυση αυτής της συνταρακτικής, κατά τη γνώμη μας, είδησης. Και ασφαλώς, η εκ των υστέρων αξιολόγηση της σημασίας της θα εξαρτηθεί από την έκβαση της εξελισσόμενης Ουκρανικής αντεπίθεσης, Εδώ θα επιχειρήσουμε μια άμεση εκτίμηση της κατάστασης που διαμορφώνουν αυτές οι αποφάσεις των δύο κοινοβουλίων.

Ρωσικές σημαίες πλάι στις σημαίες της ΛΔ του Ντονιέτσκ στην πλατεία Λένιν της πόλης του Ντονιέτσκ.

Α. Η υποχώρηση από το Χάρκοβο και οι Ουκρανικές θηριωδίες που επακολουθούν έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των Ρωσόφωνων της Νότιας και Ανατολικής Ουκρανίας στους χειρισμούς της Ρωσικής κυβέρνησης. Ο κόσμος φοβάται ότι θα αφεθεί στη μοίρα του από τους Ρώσους. Δεδομένου ότι το 100% του πληθυσμού στις ΛΔ είναι “συνεργάτες του κατακτητή” σύμφωνα με τους ορισμούς του καθεστώτος του Κιέβου–πράγμα που αποδεικνύεται και από τους συνεχείς και βάρβαρους βομβαρδισμούς των αμάχων εκεί από την Ουκρανία–σε περίπτωση που μπει μέσα η Ουκρανία (και αυτό δεν αποκλείεται να συμβεί π.χ. στο Λυσιτσάνσκ) θα επακολουθήσει γενοκτονία. Η απαίτηση για δημοψήφισμα ένταξης στη Ρωσία αποτελεί έκφραση της ανησυχίας και των ερωτηματικών του λαού στις ΛΔ για τη σοβαρότητα με την οποία η Ρωσική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα της “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης”.

Β. Αν γίνουν τα δημοψηφίσματα, η Ρωσία δεν είναι υποχρεωμένη να τα δεχτεί. Αλλά όμως, τυχόν άρνηση να το πράξει θα εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Πούτιν, ιδιαίτερα αν επακολουθήσουν σφαγές των αμάχων των ΛΔ που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στη Ρωσία.

Γ. Τα δημοψηφίσματα δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στο πεδίο ούτε μπορούν να αποκλείσουν την εισβολή των Ουκρανών στο ελεύθερο Ντονμπάς. Αυτό που θα αλλάξουν όμως είναι τον ίδιο τον τρόπο που οι Ρώσοι οφείλουν να βλέπουν την κατάσταση. Αν ο Πούτιν δεν ακολουθήσει, θα φέρει ιστορικές ευθύνες και αυτό θα του καταλογιστεί. Αν ακολουθήσει, τότε η όλη δομή και τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης” ντε φάκτο μεταβάλλονται.

Δ. Τα αδιέξοδα στα οποία έχει βρεθεί η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” γίνονται εμφανέστερα μετά το αίτημα των λαών των ΛΔ. Διότι, τι σημαίνει “αποστρατιωτικοποίηση” της Ουκρανίας όταν αυτή βρίσκεται με στρατό ενός εκατομμυρίου, οργανωμένο κατά τα ΝΑΤΟικά πρότυπα και οπλισμένου με τα πλέον σύγχρονα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα (μείον την αεροπορία, το οποίο είναι ζήτημα χρόνου); Και τι σημαίνει “αποναζιστικοποίηση” όταν οι ναζιστικές θεωρίες του Μπαντέρα και του Ντοντσόφ είναι ισχυρότερες από ποτέ άλλοτε μέσα στην Ουκρανική κοινωνία; Η Ρωσία ξεκίνησε κάτι το οποίο είναι σαφές ότι δε μπορεί να περπατήσει πάνω στα χνάρια που έχουν χαρακτεί.

Ε. Η απόφαση των δύο κοινοβουλίων, με τον εξαιρετικά επείγοντα και δραματικό χαρακτήρα της, έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον εφησυχασμό που βασίλευε μέχρι τα τέλη Αυγούστου στη Ρωσική πλευρά, η οποία ήδη μοίραζε Ρωσικές πινακίδες αυτοκινήτων στους κατοίκους του Ίζιουμ και κορόιδευε τους φόβους για το ενδεχόμενο να επανέλθει το Κίεβο εκεί. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ρωσική πλευρά έχει αρχίσει να συνέρχεται, αλλά δυστυχώς αυτές είναι ακόμη ισχνές. Θα τρανταχτεί άραγε τώρα μετά την απόφαση των δύο κοινοβουλίων;

Αθλιότητα χωρίς πάτο: Ένα σχόλιο πάνω σε μια δολοφονία

Μία διακεκριμένη νέα δημοσιογράφος, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ, δολοφονήθηκε άνανδρα λίγο έξω από τη Μόσχα. Εν χορώ τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να “ξεπλύνουν” τη δολοφονία με ιστορίες που ανεβάζουν τον πήχη της παραπληροφόρησης και δείχνουν πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι Αμερικανο-νατοϊκοί στον “γνωστικό” πόλεμο που έχουν κηρύξει.

H φωτογραφία είναι του Ρώσου φιλοσόφου και πολιτικού σχολιαστή Aleksandr Dugin και της κόρης του Darya Dugina και τραβήχτηκε σε ένα φεστιβάλ λίγες ώρες πριν το αυτοκίνητο του πρώτου ανατιναχθεί από βόμβα λίγο έξω από τη Μόσχα στις 9:30 μ.μ. το Σάββατο 20 Αυγούστου. Αν και ο Dugin επρόκειτο να επιστρέψει με το αυτοκίνητό του, την τελευταία στιγμή αποφάσισε να φύγει με ένα φίλο και το αυτοκίνητό του οδηγούσε η κόρη του, η οποία διαμελίστηκε από την έκρηξη.

Πέρα από το τραγικό γεγονός, το πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι ο Dugin έχει στοχοποιηθεί ως ο …πνευματικός πατέρας του Πούτιν, αυτός που διαμορφώνει την κοσμοθεωρία του Ρώσου ηγέτη, ένα είδος “πατέρα του πατέρα” που κινεί τα νήματα της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία καθώς και διαμορφώνει τους προσανατολισμούς της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. Αν κάνετε αυτή τη στιγμή μια πρόχειρη αναζήτηση στο Google, θα δείτε όλα τα μεγάλα και “έγκυρα” (ο Θεός να τα κάνει) ειδησεογραφικά πρακτορεία να επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια το τροπάρι του “Ρασπούτιν” Dugin, που φυσικά έμμεσα καλύπτει τέτοιες μαφιόζικες πρακτικές δολοφονιών και τρομοκρατίας. Αν μη τι άλλο, οι εξελίξεις δείχνουν ότι θα δούμε πολλά ακόμη–οι Δυτικοί δείχνουν να τα παίζουν όλα για όλα στην Ουκρανία.

Σταχυολογώ μερικούς τίτλους και αποσπάσματα.

Εικόνα από πρόχειρη αναζήτηση στο Google των τεσσάρων πρώτων προτεινομένων ειδήσεων για την μαφιόζικη δολοφονία. Χαρακτηριστικά, κανένα Δυτικό ΜΜΕ δεν βρίσκει να πει μια λέξη καταδίκης για την άθλια αυτή πράξη ενώ σχεδόν όλα, στα πλαίσια του πολέμου της παραπληροφόρησης, αναγορεύουν τον Ντούγκιν σε …”πνευματικό πατέρα του Πούτιν”, “Ρασπούτιν του Πούτιν”, “αρχιτέκτονα της εισβολής στην Ουκρανία”, “διαμορφωτή της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του οποίου η ιδεολογία έχει κυριαρχήσει στη Ρωσία” και ό,τι άλλο γλοιώδες μπορούν να ανασύρουν από τους υπονόμους όπου κατοικούν.

BBC: «Αν και ο ίδιος ο Alexander Dugin δεν είναι κρατικός αξιωματούχος, είναι ωστόσο μια συμβολική φιγούρα στη ρωσική πολιτική. Η αντιδυτική, υπερεθνικιστική φιλοσοφία του έχει γίνει η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία στη Ρωσία και έχει συμβάλει στη διαμόρφωση της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Πούτιν, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ουκρανία………… θεωρείται στενός σύμμαχος του Ρώσου προέδρου και έχει χαρακτηριστεί ως “ο Ρασπούτιν του Πούτιν”».

CNN: «Παγιδευμένο αυτοκίνητο σκότωσε την κόρη του “πνευματικού οδηγού” της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία…Ο πατέρας του Dugina είναι ένας Ρώσος συγγραφέας και ιδεολόγος, ο οποίος θεωρείται ο αρχιτέκτονας ή “πνευματικός οδηγός” της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Φέρεται να έχει σημαντική επιρροή στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και χαρακτηρίστηκε ως “ο εγκέφαλος του Πούτιν”…

Independent: «Η κόρη του “πνευματικού καθοδηγητή” του Πούτιν σκοτώθηκε σε παγιδευμένο αυτοκίνητο “που προοριζόταν για τον πατέρα της».

The Telegraph: «Η κόρη του “Ρασπούτιν του Πούτιν” Αλεξάντερ Ντούγκιν σκοτώθηκε σε μυστηριώδη έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου στη Μόσχα».

Washington Post: «Η Ντάρια Ντούγκινα ήταν κόρη ακροδεξιού, σημαίνοντος συμμάχου του Πούτιν … αναφέρεται μερικές φορές ως “ο Ρασπούτιν του Πούτιν” ή “ο εγκέφαλος του Πούτιν”».

Mirror: «Ο “Ρασπούτιν” του Βλαντιμίρ Πούτιν κρατά το κεφάλι στα χέρια καθώς η βόμβα που “προοριζόταν γι’ αυτόν” σκοτώνει την κόρη του».

*          *          *

Γράφω αυτό το σημείωμα για να υπογραμμίσω το βαθμό της κυνικής παραπληροφόρησης που διοχετεύει ο Δυτικός προπαγανδιστικός μηχανισμός και για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσω δύο αποσπάσματα. Το πρώτο είναι από το Russia Today και το δεύτερο από μελέτη της γνωστής μας Rand Corporation, του κεντρικού think tank των ΗΠΑ που χρησιμοποιείται ευρύτατα από όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες (με βασικότερες τις υπηρεσίες πληροφοριών και το Πεντάγωνο) για τη διαμόρφωση της πολιτικής τους. Και τα δύο αποσπάσματα “βάζουν στη θέση τους” τις χυδαιότητες των Δυτικών ΜΜΕ, αλλά ποιος ακούει;

Γράφει η Russia Today: «Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν παρουσιάσει τον Ντούγκιν ως μια κινητήρια δύναμη πίσω από την εξωτερική πολιτική του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την τελευταία δεκαετία. Τους τελευταίους μήνες, το CBS τον χαρακτήρισε ως “τον ακροδεξιό θεωρητικό πίσω από το σχέδιο του Πούτιν”, ενώ η Washington Post τον αποκάλεσε “ακροδεξιό μυστικιστή συγγραφέα που συνέβαλε στη διαμόρφωση της άποψης του Πούτιν για τη Ρωσία”. Στη Ρωσία, ο υποτιθέμενος σκιώδης χειριστής των μαριονετών θεωρείται σε μεγάλο βαθμό περιθωριακή φιγούρα. Αν και έχει διατελέσει σύμβουλος αρκετών πολιτικών, ο Ντούγκιν δεν γνώρισε ποτέ την επίσημη αποδοχή του Κρεμλίνου. Το 2014 απολύθηκε από τη θέση του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όταν επικριτές ερμήνευσαν την έκκλησή του να “σκοτώσουμε, σκοτώσουμε, σκοτώσουμε” όσους βρίσκονται πίσω από σφαγές στην Ουκρανία, όπως η τραγωδία της Οδησσού, ως έκκληση για γενοκτονία κατά του ουκρανικού λαού”…»

Με τίτλο: “Οι Ρωσικές απόψεις για τη διεθνή τάξη” (2017), η μελέτη των Andrew Radin και Clint Reach της Rand Corporation αναφέρει[i]: «Ο Dugin, ίσως ο πιο επιφανής ευρασιατιστής στη Ρωσία σήμερα, προτείνει κάποιες ιδέες που μοιάζουν ως εάν να συμβαδίζουν και ενδεχομένως και να επηρεάζουν τη ρωσική ηγεσία. Για παράδειγμα, ο Ντούγκιν έγραψε για τη δημιουργία Ευρασιατικής Ένωσης ήδη από το 2001, όταν έγραψε το Ευρασιατικό του Μανιφέστο ως πλατφόρμα για ένα πολιτικό κόμμα της Ευρασίας. Στο έγγραφο, ο Ντούγκιν γράφει: “Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο ευρασισμός [που τώρα ονομάζεται Ευρασιατισμός] συνεπάγεται μια ευρεία διαδικασία στρατηγικής ολοκλήρωσης. Ανασυγκρότηση στη βάση της ΚΑΚ [Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών] μιας συμπαγούς Ευρασιατικής Ένωσης (ανάλογης με την ΕΣΣΔ σε μια νέα ιδεολογική, οικονομική και διοικητική βάση)”.»

Αφού οι συγγραφείς του άρθρου έχουν ήδη επισημάνει ότι

«Οι ευρασιατιστές ενίοτε αναφέρονται ως σημαντικοί για την ανάπτυξη των αντιλήψεων της ρωσικής στρατιωτικής και εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της δραστηριότητας της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά δεν φαίνεται να επηρεάζουν άμεσα τη διακυβέρνηση», συνεχίζουν τις προηγούμενες παρατηρήσεις για τον Ντούγκιν ως εξής: «Η προτεινόμενη από τον Ντούγκιν Ευρασιατική Ένωση είναι πολύ διαφορετική από την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση που τελικά δημιουργήθηκε. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει κάποιο κοινό έδαφος.»

Αφού περιγράψει αυτό το φαινομενικά κοινό έδαφος, που είναι ότι τόσο η Ρωσική κυβέρνηση όσο και ο Ντούγκιν χρησιμοποιούν τον όρο “πολύ-πολικότητα”, το άρθρο παρατηρεί:

«Εξετάζοντας πιο προσεκτικά τη σκέψη του Ντούγκιν, αν και υπάρχει κάποια αλληλοεπικάλυψη μεταξύ των ιδεών του και των πιο κυρίαρχων ρωσικών απόψεων που συζητήθηκαν στο τρίτο κεφάλαιο, υπάρχουν επίσης σημαντικές αποκλίσεις. Η κεντρική γεωπολιτική θέση του Ντούγκιν είναι ότι, λόγω της μοναδικής ασιατικής της ιστορίας και της γεωγραφικής της θέσης, η Ρωσία είναι θεμελιωδώς ασυμβίβαστη με τη Δύση. Αντ’ αυτού, υποστηρίζει ο Ντούγκιν, η Ρωσία θα πρέπει να επιδιώξει να κυριαρχήσει στην Ευρασιατικό χώρο, τον οποίο ορίζει ως όλες τις δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και ορισμένα στοιχεία άλλων γειτονικών χωρών. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, η Ρωσία θα πρέπει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που θα προωθεί “τον αυταρχισμό, την ιεραρχία και την επιβολή των αρχών ενός βασισμένου στις κοινότητες έθνους-κράτους ενάντια στα μικρά ανθρώπινα, ατομικιστικά, ηδονιστικά και οικονομικά συμφέροντα”. Σύμφωνα με το σχήμα του, ο Ντούγκιν υποστηρίζει περαιτέρω ότι η Κεντρική και η Δυτική Ευρώπη θα πρέπει να περιέλθουν σε μια ζώνη γερμανικής κυριαρχίας, απαλλαγμένη από τη φθοροποιό επιρροή των “ατλαντικών” χωρών της Μεγάλης Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών».

Και λίγο παρακάτω, η έκθεση της Rand αναφέρει:

«Επιπλέον, η Κίνα αποτελεί απειλή για τη Ρωσία, γι’ αυτό ο Ντούγκιν συνιστά την αναζήτηση βοήθειας από την Κορέα, το Βιετνάμ, την Ινδία και την Ιαπωνία για να εξασφαλιστεί η “εδαφική αποσύνθεση, η διάσπαση και ο πολιτικός και διοικητικός διαμελισμός του [κινεζικού] κράτους”. Με την πιθανή εξαίρεση της Ουκρανίας, αυτές δεν φαίνεται να είναι ρεαλιστικές ιδέες που να έχουν κάποια αξιόλογη αποδοχή από τους Ρώσους αξιωματούχους. Επιπλέον, ενώ ο Ντούγκιν φέρεται να έχει διασυνδέσεις και δεσμούς με Ρώσους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας, και παρόλο που οι Ρώσοι ηγέτες μπορεί να επικαλούνται το έργο ή τις ιδέες του, δεν φαίνεται ότι έχει άμεση επιρροή στη χάραξη της ρωσικής πολιτικής. Ίσως είναι καλύτερο να θεωρείται ως ένας εξτρεμιστής προβοκάτορας με κάποια περιορισμένη και περιφερειακή επίδραση παρά ως ένας σημαντικός αναλυτής με άμεσο αντίκτυπο στην πολιτική. Δεν φαίνεται να έχει άμεση εμπλοκή με τα μεγάλα πολιτικά κόμματα -όπως η Ενωμένη Ρωσία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας και το Ροντίνα- που υποστηρίζουν αντιδυτικές και επιθετικές περιφερειακές πολιτικές. Επίσης, απομακρύνθηκε από τη θέση του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας αφότου προέτρεψε στη δολοφονία ουκρανών εθνικιστών και έχει εκφράσει σημαντικές επικρίσεις για τις πολιτικές του Πούτιν στην Ουκρανία.»

Ασχοληθήκαμε εκτεταμένα με την αντικειμενική αξιολόγηση της επιρροής του πολιτικού φιλόσοφου Ντούγκιν πάνω στη Ρωσική ηγεσία για να καταδειχθεί το πού έχουν φτάσει τα Δυτικά ΜΜΕ στην προσπάθειά τους να δικαιώσουν έμμεσα ένα τόσο άθλιο γεγονός. Από κάτι τέτοια περιστατικά γίνεται φανερό ότι η εμπλοκή της Δύσης στην Ουκρανία θα γίνεται όλο και πιο λυσσασμένη και οι κίνδυνοι που έχουμε μπροστά μας είναι πολύ σοβαροί.

[i] Δεν δίνουμε τις παραπομπές του άρθρου της Rand στα αποσπάσματα που παραθέτουμε. Ο ενδιαφερόμενος ας δει το πρωτότυπο. Τα πλάγια γράμματα είναι δικά μας στα παρατιθέμενα αποσπάσματα.

Η Ευρώπη παρέδωσε στη Ρωσία ένα υπερόπλο κατά του εαυτού της

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το άρθρο του σχολιαστή του RIA Novosti Sergey Savchuk σχετικά με την ενεργειακή κρίση την οποία η ίδια η ΕΕ προκάλεσε στις χώρες – μέλη της. Το άρθρο προφανώς απηχεί την οπτική της κυβέρνησης της Μόσχας, ωστόσο αποτυπώνει πλήρως την θλιβερή πραγματικότητα για την ηγεσία της Ευρώπης. Η αντιρωσική υστερία των ευρωπαϊκών ηγεσιών είναι απολύτως αυτοκαταστροφική για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οικονομίες στο βαθμό που δεν μπορεί να βρεθεί άμεσα υποκατάστατο των ρωσικών ροών ενέργειας.

Η ευρωπαϊκή φρενίτιδα για το φυσικό αέριο που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες μπορεί δικαίως να θεωρηθεί το υπ’ αριθμόν ένα από τα ενεργειακά θέματα. Με δεδομένη την ένταση της ενημερωτικής και πολιτικής υστερίας που συνοδεύει τις προσπάθειες εγκατάλειψης του ρωσικού φυσικού αερίου ή τουλάχιστον μείωσης της εξάρτησης από αυτό, τώρα, ακόμα και αν μια αντιπροσωπεία εξωγήινων προσγειωνόταν στο Ανόβερο, κανείς δεν θα τους έδινε ιδιαίτερη σημασία.

Ωστόσο, αυτό είναι απολύτως κατανοητό.

Η χθεσινή ημέρα ξεκίνησε από τα 2.100 δολάρια, όσο ακριβώς κοστίζουν χίλια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο φυσικού αερίου TTF. Το ποσό αυτό καθαυτό, αν και εξαιρετικά επώδυνο για κάθε κρατικό προϋπολογισμό, δεν αποτελούσε ρεκόρ. Ωστόσο κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι με τη δύση του ηλίου η ίδια ποσότητα καυσίμου θα κόστιζε ήδη 2.500 δολάρια.

Η τιμή εκτοξεύθηκε σαν αστραπή μετά τη δήλωση της Gazprom ότι η άντληση αερίου μέσω του Nord Stream είχε μειωθεί στο 20% της σχεδιαστικής ικανότητας του αγωγού φυσικού αερίου. Ο δυτικός Τύπος, σε πλήρη κατάσταση παραφροσύνης, επιτέθηκε και πάλι στη Ρωσία με κατηγορίες ότι χρησιμοποιεί τους ενεργειακούς μεταφορείς ως υβριδικό όπλο, μοχλό για να προωθήσει τα συμφέροντα της εξωτερικής της πολιτικής και λοστό για να διασπάσει την ευρωπαϊκή ενότητα.

Οι δηλώσεις αυτές είναι τόσο συνηθισμένες όσο και ψευδείς.

Η άντληση φυσικού αερίου μέσω του κεντρικού αγωγού στον πυθμένα της Βαλτικής Θάλασσας μειώθηκε όχι ως μέρος του ύπουλου σχεδίου του ρωσικού Γενικού Επιτελείου, αλλά επειδή μια άλλη μονάδα άντλησης φυσικού αερίου βγήκε εκτός λειτουργίας για προγραμματισμένη συντήρηση. Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν υπάρχουν πια ενδιάμεσοι σταθμοί συμπίεσης σε όλη τη διαδρομή προς τις ακτές της Γερμανίας, είναι καθαρά θέμα Φυσικής ότι η άντληση από τα συνήθη 164 εκατομμύρια κυβικά μέτρα την ημέρα θα πέσει το πολύ στα 30.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτό είναι το δεύτερο επεισόδιο στη σειρά μιας τραγικοκωμωδίας που εκτυλίσσεται δυτικά του Σμολένσκ .

Τον τελευταίο μήνα, όλη η Ευρώπη παρακολουθεί από κοντά τις περιπέτειες της πρώτης τουρμπίνας, την οποία η Siemens Energy (μετά από σύσταση της Rostekhnadzor, με την οποία συμφώνησε πλήρως) απενεργοποίησε, αποσυναρμολόγησε και έστειλε για επισκευή στον Καναδά. Η Οτάβα , κατόπιν αιτήματος της Ουάσιγκτον, κατακράτησε τη μονάδα, επικαλούμενη την αντιρωσική πολιτική κυρώσεων, και αρνήθηκε να την επιστρέψει μέχρις ότου η κατάσταση στην αγορά φυσικού αερίου, στη Γερμανία ειδικότερα και στην Ευρώπη συνολικά, να καταρρεύσει έως τον πάτο της απελπισίας. Το Βερολίνο, μετά από πολυάριθμες και μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, κατάφερε να ξαναγυρίσει την περιουσία του πίσω και μπορεί κανείς να μαντέψει σε τι ταπεινώσεις έπρεπε να υποβληθούν οι Γερμανοί.

Ωστόσο, η άτυχη τουρμπίνα δεν έφτασε ποτέ στο σταθμό συμπίεσης φυσικού αερίου Portovaya, κολλημένη σε ένα πλέγμα πολιτικών ίντριγκας και διπροσωπίας. Η Γερμανία κατηγόρησε για άλλη μια φορά τη Ρωσία ότι δεν θέλει να πάρει την τουρμπίνα και, για το λόγο αυτό, καθυστερεί την εκτέλεση των τελωνειακών εγγράφων. Απαντώντας, η Gazprom, πολύ λογικά, εξήγησε ότι δεν έχει επεξηγηθεί η τρέχουσα κατάσταση της [θεωρητικά επισκευασμένης] μονάδας ούτε οι πιθανοί περαιτέρω περιορισμοί που μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του αγωγού φυσικού αερίου και της συντήρησης της υποδομής του.

Με απλά λόγια, πώς θα συμπεριφερθεί η [υποτίθεται] φιλική δυτική ομάδα.

Για παράδειγμα, είναι ακόμη εντελώς ασαφές αν ο Καναδάς θα επιτρέψει την εισαγωγή, επισκευή και επιστροφή των υπόλοιπων στροβίλων της Siemens χωρίς εμπόδια ή αν κάθε μονάδα θα πρέπει να επιστραφεί σχεδόν δίνοντας μάχη και με απροσδιόριστη χρονική καθυστέρηση. Επιπλέον, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του τεχνικού εμπειρογνώμονα που αναγνωρίζει η γερμανική πλευρά, τους επόμενους μήνες θα πρέπει να επισκευαστούν οι υπόλοιπες μονάδες συμπιεστών αερίου. Τα ερωτήματα της Gazprom είναι απολύτως λογικά: η εταιρεία πρέπει να πληροφορηθεί τον ορίζοντα παραγωγής και άντλησης, διότι το φυσικό αέριο δεν είναι άνθρακας, δεν μπορεί να στοιβάζεται στο λιμάνι αναχώρησης και να περιμένει την άδεια εξαγωγής. Παράγεται και μεταφέρεται αυστηρά σε συμβατικές ποσότητες, γνωστές από πολύ νωρίτερα.

Όλο αυτό το γαϊτανάκι των τουρμπινών λαμβάνει χώρα με φόντο τα απελπισμένα καραγκιοζιλίκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προσπαθεί να ξεπεράσει τους νόμους του σύμπαντος.

Όλος ο προηγούμενος μήνας πέρασε υπό το σήμα των τελεσίδικων απαιτήσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής , η οποία ουσιαστικά εκβίαζε τις χώρες μέλη της συμμαχίας να μειώσουν την κατανάλωση φυσικού αερίου κατά 15%. Με δεδομένο ότι ολόκληρη η ευρωζώνη καταναλώνει 396,6 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα μπλε καυσίμου ετησίως, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πρέπει να βρουν τρόπο να αφαιρέσουν σχεδόν 60 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα από την κατανάλωση χωρίς να σκοτώσουν τη βιομηχανία της κάθε χώρας ξεχωριστά. Για λόγους κατανόησης, ας προσθέσουμε ότι αυτό είναι μόνο λίγο λιγότερο από ό,τι καταναλώνει ολόκληρη η βιομηχανία και ο πληθυσμός της Γερμανίας μαζί.

Για να καταλάβουμε πόσο κρίσιμη είναι η σημερινή κατάσταση, αρκεί να πούμε ότι το σχέδιο τορπιλίστηκε σχεδόν αμέσως από μια σειρά χωρών, οι κυβερνήσεις των οποίων δεν μπορούσαν να βρουν μια αποδεκτή απάντηση στα νέα ενεργειακά μαθηματικά. Αυτή τη φορά, δεν ήταν η Ουγγαρία, αυτή η αιώνια υπονομεύτρια της Ευρώπης, που αντιτάχθηκε στην απαίτηση ως σαμποτέρ, αλλά η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ελλάδα, οι οποίες πάντα ενεργούσαν ως ενιαίο μέτωπο συναίνεσης . Οι ντόπιοι πιστωτές και οι μηχανικοί ενέργειας δεν έχουν βρει πώς να περάσουν το χειμώνα χωρίς ρωσικό αέριο, αν είναι να μη παγώσουν μέρος του πληθυσμού και να μη διαλύσουν μέρος των επιχειρήσεών τους στην πορεία. Οι διαμάχες διήρκεσαν τόσο πολύ και χωρίς επιτυχία που, ως αποτέλεσμα, το Συμβούλιο απέφυγε να επικυρώσει το σχέδιο και αποφάσισε ότι οι χώρες θα πρέπει να αναλάβουν τέτοιες υποχρεώσεις μεμονωμένα και όχι με απόφαση της πλειοψηφίας των Βρυξελλών. Στην πραγματικότητα, τώρα γινόμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης της περιβόητης ευρωπαϊκής ενότητας, που σκίστηκε στις ραφές στην πρώτη απειλή για τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα.

Η Ευρώπη είναι όμηρος της δικής της εντελώς υποτελούς πολιτικής απέναντι στις ΗΠΑ . Από τη μία πλευρά, τα μέλη της δυτικής συμμαχίας θέλουν πραγματικά να τιμωρήσουν τους πεισματάρηδες και ανυποχώρητους Ρώσους. Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση επιδεινώνεται τόσο ραγδαία που αν, ας πούμε, η Αυστρία επιδείκνυε αύριο ανεξαρτησία και προσπαθούσε να διαπραγματευτεί ξεχωριστά με τη Μόσχα για τον ενεργειακό εφοδιασμό, θα ανακηρυσσόταν αμέσως προδότης, θα στιγματιζόταν για ατιμία και θα έσπευδε αμέσως να ευθυγραμμιστεί. Φαίνεται ότι, έτσι που γίνεται τώρα, δεν είναι και τόσο ντροπιαστικό.

Η έλλειψη φυσικού αερίου, σαν σκουριασμένος λεκές στην επιφάνεια μετάλλου, εξαπλώνεται πέρα από την ευρωζώνη. Μόλις τις προάλλες υπήρξαν εκκλήσεις από το Κίεβο προς την Αμερική να οργανώσει ένα είδος “δανεισμού φυσικού αερίου” (lend and lease) για τη νεαρή δημοκρατία. Σύμφωνα με υπολογισμούς ντόπιων ειδικών, η Ουκρανία χρειάζεται αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο αξίας δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων για να επιβιώσει και να περάσει την περίοδο φθινόπωρου-χειμώνα. Με όλους τους τερματικούς σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου στις ΗΠΑ να λειτουργούν στα όριά τους και τα περιθώρια οικονομικής βοήθειας προς την Ουκρανία να περιορίζονται επίμονα, η επιθυμία του Κιέβου, το οποίο δεν διαθέτει ούτε έναν τερματικό σταθμό επαναεριοποίησης, είναι συγκρίσιμη με το όνειρο να περπατήσει κανείς στην επιφάνεια του Άρη χωρίς διαστημική στολή. [ΣΗΜ. Έχει αποκαλυφθεί όμως από την πρώην πρωθυπουργό της Ουκρανίας, Γιούλια Τιμοσένκο, ότι η Ουκρανία στην πραγματικότητα είναι αυτάρκης και ότι η όλη προσπάθεια αποτελεί ένα ακόμη κόλπο της Ουκρανικής ελίτ για να αποσπάσει χρήματα—μάλιστα αποκαλεί το σχέδιο αυτό ως τη «μεγαλύτερη απάτη του αιώνα».]

Η ευκολότερη λύση θα ήταν η εκκίνηση του Nord Stream 2, του οποίου η χωρητικότητα των 55 δισ. κυβικών μέτρων, αν δεν λύσει όλα τα προβλήματα, θα μείωνε σημαντικά την κρίση, αλλά ακόμη και εδώ το πρώτο βιολί δεν είναι η λογική, αλλά η πολιτική. Τις προάλλες στις Βρυξέλλες, ο Robert Habek, αντικαγκελάριος της Γερμανίας και υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων και Προστασίας του Κλίματος, δήλωσε ότι η ενεργοποίηση του δεύτερου αγωγού θα αποτελέσει συνθηκολόγηση της Ευρώπης και κατάρρευση της πολιτικής των κυρώσεων. Ακούστηκε πολύ ωραίο, αν και οι ενδιαφερόμενοι δεν πληροφορήθηκαν ποτέ τη συνταγή με την οποία θα αντικατασταθεί η ρωσική παροχή καυσίμων.

Είμαστε μάρτυρες ενός μοναδικού ιστορικού θεάματος. Αυτό που βλέπουμε είναι μια φάρσα σε πλήρη ανάπτυξη, στην οποία ρωσόφοβοι πολιτικοί απαιτούν από τους ίδιους τους πολίτες τους να πλένονται λιγότερο, να κλείνουν τα κλιματιστικά στο αποκορύφωμα του καύσωνα του Ιουλίου, να επιλέγουν τη μετακίνηση με ποδήλατα αντί για αυτοκίνητα και, τέλος πάντων, να βλάπτουν με κάθε τρόπο τη Ρωσία. Η ανεπίλυτη αντίφαση μεταξύ ευσεβών πόθων και πραγματικότητας βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει υποκατάστατο της ρωσικής ενέργειας. Καμία περιοχή ή χώρα δεν συμφώνησε ποτέ να αντικαταστήσει έστω και το ήμισυ των ρωσικών εξαγωγών και χώρες όπως η Σαουδική Αραβία έφτασαν ακόμη και να προτείνουν στους πετρελαιοπαραγωγούς μας να συντονίσουν τις προσπάθειες και τον όγκο παραγωγής τους. Η Ευρώπη, ευσεβώς πεπεισμένη ότι είναι μια υπερεθνική οντότητα ικανή να υπαγορεύει τη θέλησή της σε χώρες και ολόκληρες ηπείρους, σπαρταρά, καταπίνει τις τελευταίες γουλιές αερίου σωτηρίας – και αυτό δεν είναι βέβαια οξυγόνο.

Η χώρα μας κατηγορείται επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ότι χρησιμοποιεί το φυσικό αέριο ως όπλο, ώστε αυτός ο υποβόσκων φόβος έχει πάρει πραγματικές διαστάσεις. Το αστείο είναι ότι η Ρωσία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα γι’ αυτό.

Πηγή: RIA Novosti

Μετάφραση: Κωστής Μηλολιδάκης

Οσο αδυνατίζει η θέση των ΗΠΑ στον κόσμο, τόσο πιο επιθετική θα γίνεται η κυρίαρχη ελίτ της

Το antapocrisis αναδημοσιεύει για λόγους ενημέρωσης μια ακόμα παρέμβαση του Sergey Glazyev. Έχουμε ήδη αναφερθεί στην αντιπαράθεση ανάμεσα σε μια φιλοδυτική και αντιδυτική πτέρυγα στη Ρωσία, με τη δεύτερη να επιδιώκει να φέρει την αντιπαράθεση με τη Δύση μέχρι τη λογική της κατάληξη (αποσύνδεση του Ευρασιατικού χώρου από το δολάριο και τους οργανισμούς επιρροής των ΗΠΑ) και την πρώτη να επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες και να μην υπάρξουν ανεπανόρθωτες ρήξεις.

Ο Glazyev έχει ταχθεί εδώ και χρόνια υπέρ της δυνατότητας ανάκτησης της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας της Ρωσίας ως τμήμα μιας ευρύτερης στρατηγικής μετάβασης σε έναν κόσμο που δεν καθορίζεται μονοσήμαντα από τις επιταγές των ΗΠΑ και του Ατλαντισμού. Προφανώς εξακολουθεί να μιλά από τη σκοπιά της ελεύθερης οικονομίας και αγοράς, με έντονα όμως στοιχεία κεντρικού σχεδιασμού και κρατικού ελέγχου. Βέβαια, είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε ότι η Ρωσία είναι μια χώρα με μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες, τεράστιους φυσικούς πόρους και αποθέματα ενέργειας, όπως και ότι η Ευρασιατική Οικονομική Ολοκλήρωση αντλεί καύσιμα από το γεγονός της αναπόφευκτης ανάδειξης της Κίνας ως πρώτης οικονομικής δύναμης στον πλανήτη.

Επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε την παρακάτω παρέμβαση, καθώς σε αυτή παρουσιάζεται πολύ συνοπτικά μια δέσμη μέτρων που είναι στην κατεύθυνση της ρήξης με το δυτικό νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικό μοντέλο που κυριαρχεί από τη δεκαετία του 70 και μετά, χωρίς φυσικά να υπερβαίνει τα όρια του καπιταλισμού. Ορισμένα από αυτά τα μέτρα η Ρωσία τα έλαβε υπό την πίεση των δυτικών κυρώσεων και την ανάγκη να ανταπεξέλθει σε αυτά, ορισμένα άλλα είναι αντικείμενο συζήτησης και αντιπαράθεσης στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Ρωσίας. Σε κάθε περίπτωση είναι γεγονός ότι εντείνεται η αναζήτηση νέων υποδειγμάτων στον κόσμο που αναδύεται.

Έχοντας επιλέξει τη Ρωσία ως κατεύθυνση του κύριου χτυπήματός τους, οι ΗΠΑ θα φτάσουν μέχρι τέλους σε μια προσπάθεια να αποδείξουν σε όλο τον κόσμο το ρόλο τους ως παγκόσμιος ηγεμόνας.

Για να επιβιώσουμε στη μάχη ενάντια στον εχθρό, ο οποίος είναι μια τάξη μεγέθους ανώτερος από εμάς από πλευράς χρηματοπιστωτικής, οικονομικής και τεχνολογικής ισχύος, είναι απαραίτητο να κινητοποιήσουμε όλους τους πόρους που διαθέτει η χώρα. Μέχρι τώρα, χάνουμε δυνάμεις ανεπιστρεπτί: η διαρροή εγκεφάλων και κεφαλαίων συνεχίζεται (65 δισεκατομμύρια δολάρια το πρώτο τρίμηνο του 2022), εξάγουμε τη συντριπτική πλειοψηφία των φυσικών πόρων, και η μισή παραγωγική ικανότητα της χώρας μένει αδρανής.

Αντί να προτείνουν μέτρα για την κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων ελεύθερων πόρων, οι οικονομικές μας υπηρεσίες, ακολουθώντας το ΔΝΤ, συντάσσουν δυσοίωνες προβλέψεις για μείωση του ΑΕΠ, των επενδύσεων και του εισοδήματος των νοικοκυριών κατά 6-10% φέτος. Εν τω μεταξύ, το διαθέσιμο εύρος πόρων καθιστά δυνατή την αύξηση αυτών των δεικτών κατά 5-15% στο βαθμό που ακολουθηθεί μια επιστημονικά τεκμηριωμένη οικονομική πολιτική.

Παράδειγμα μιας τέτοιας πολιτικής ήταν η δράση της κυβέρνησης Πριμάκοφ-Γκερασένκο (στμ. κυβέρνηση κατά το 1998 – 99 αμέσως μετά τη ρωσική οικονομική κρίση του 1998), η οποία, στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, κατάφερε να σταθεροποιήσει τη μακροοικονομική κατάσταση μέσα σε ένα μήνα και να επιτύχει αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής έως και 2% μηνιαίως. Αντί να αυξήσει το βασικό επιτόκιο σε επίπεδο υψηλότερο του πληθωρισμού, ο Γκερασένκο το άφησε στο ίδιο επίπεδο. Ταυτόχρονα, η συναλλαγματική θέση των εμπορικών τραπεζών καθορίστηκε με κεντρική απόφαση και οι έλεγχοι στις ροές συναλλάγματος αυστηροποιήθηκαν. Αυτό προστάτευσε την αγορά συναλλάγματος από τους κερδοσκόπους και υπό την επίδραση του θετικού εμπορικού ισοζυγίου, η συναλλαγματική ισοτιμία του ρουβλίου σταθεροποιήθηκε γρήγορα. Οι δασμοί στις υπηρεσίες των μονοπωλίων σε φυσικά αγαθά πάγωσαν και η αντιμονοπωλιακή πολιτική ενισχύθηκε, καθώς και αποκαταστάθηκαν οι δασμοί στην εξαγωγή πρώτων υλών, γεγονός που μείωσε το πληθωριστικό κύμα και προσέφερε σημαντικά έσοδα στον προϋπολογισμό. Υπήρξαν νέες ευκαιρίες για υποκατάσταση των εισαγωγών χάρη στη ροή φθηνών δανείων μέσω των μηχανισμών που εισήγαγε ο Γκερασένκο, με στοχευμένη αναχρηματοδότηση των εμπορικών τραπεζών ώστε να χορηγηθούν δάνεια σε μεταποιητικές επιχειρήσεις. Η ραγδαία αύξηση της παραγωγής εγχώριων αγαθών επέτρεψε την κάλυψη της αγοράς και την καταστολή του πληθωρισμού. Η οικονομία πλέον μπήκε σε κύκλο διευρυμένης αναπαραγωγής, στηριζόμενη στη δική της βάση.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μετά τη χρεοκοπία τον Αύγουστο του 1998, το ΔΝΤ προσπάθησε να επιβάλει στην τότε ηγεσία τα ίδια μέτρα που λαμβάνει σήμερα η Τράπεζα της Ρωσίας: απότομη αύξηση του επιτοκίου αναχρηματοδότησης με απελευθέρωση της εξωτερικής οικονομικής δραστηριότητας. Τότε απορρίφθηκαν, εξαιτίας των καταστροφικών συνεπειών στις οποίες έχει επανειλημμένα οδηγήσει μια τέτοια πολιτική στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η συσσωρευμένη ζημία από την άσκηση μιας τέτοιας πολιτικής στη Ρωσία από το 2014 και μετά, εκτιμάται σε 30 τρισεκατομμύρια ρούβλια από προϊόντα που δεν παράγονται στο 100% της δυνατότητας παραγωγής τους, και 15 τρισεκατομμύρια ρούβλια μη πραγματοποιημένων επενδύσεων.

Τα μέτρα που αναφέρονται παραπάνω, τα οποία έχουν αποδειχθεί ικανοποιητικά κατά την περίοδο υπέρβασης των συνεπειών της αθέτησης πληρωμών του 1998, στην παρούσα κατάσταση θα πρέπει να συμπληρωθούν από τις ακόλουθες λύσεις στο οικονομικό μας σύστημα.

Στρατηγική διαχείριση της ανάπτυξης και οικονομική κυριαρχία.

1. Ανάπτυξη στρατηγικού σχεδίου για την κινητοποίηση των διαθέσιμων πόρων προκειμένου να εφοδιαστούν οι ένοπλες δυνάμεις και ο πληθυσμός με τα απαραίτητα αγαθά και να υπάρξει κανονιστικό πλαίσιο για την εφαρμογή του. Η εφαρμογή του σχεδίου αυτού θα πρέπει να βασίζεται σε σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Να χρηματοδοτηθεί από την Τράπεζα της Ρωσίας μέσω ειδικών μέσων αναχρηματοδότησης των εξουσιοδοτημένων εμπορικών τραπεζών, οι οποίες πρέπει να χορηγούν στοχευμένα δάνεια σε επιχειρήσεις, στο πλαίσιο συμβάσεων για την παραγωγή προϊόντων σύμφωνα με το συγκεκριμένο σχέδιο.

2. Δημιουργία μιας συγκεντρωτικής διοικητικής δομής με επικεφαλής τον Πρόεδρο, παρόμοια με την Κρατική Επιτροπή Άμυνας της ΕΣΣΔ, οι αποφάσεις της οποίας πρέπει να έχουν ισχύ νόμου, και στην οποία πρέπει να υπακούουν όλες οι αρχές, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας, των τραπεζών και των συστημικών εταιρειών, των διοικήσεων όλων των οργάνων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι κρατικές τράπεζες και οι επιχειρήσεις, οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες θα πρέπει να τεθούν σε αυστηρό πλαίσιο για την εφαρμογή των αποφάσεων του εν λόγω οργάνου και για την εκπλήρωση των κυβερνητικών παραγγελιών σε κεντρικά καθορισμένες τιμές.

Οι εξαγωγές και οι εισαγωγές στρατηγικά σημαντικών αγαθών θα πρέπει να ελέγχονται από την κυβέρνηση, ώστε να παρέχονται στις ένοπλες δυνάμεις όλοι οι απαραίτητοι πόροι. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υπάρξει μια διαδικασία για τη δημιουργία κρατικού αποθεματικού μέσω της υποχρεωτικής πώλησης στην κυβέρνηση ενός μέρους των εσόδων από το συνάλλαγμα, σε σταθερή ισοτιμία.

3. Υπαγωγή της μακροοικονομικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της νομισματικής της συνιστώσας, στους στόχους του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης της παραγωγής στρατιωτικών προϊόντων υψηλής τεχνολογίας και προϊόντων διπλής χρήσης (στμ. Τα dual-use products αναφέρονται σε προϊόντα που έχουν εμπορική χρήση αλλά μπορούν να μετατραπούν και σε στρατιωτικού σκοπού, πχ drones). Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να οργανωθούν πιστoληπτικές γραμμές με επιτόκιο που δεν θα υπερβαίνει το 2% ετησίως για τις δανειζόμενες επιχειρήσεις που κατασκευάζουν προϊόντα με κυβερνητικές παραγγελίες και εργάζονται στο πλαίσιο κυβερνητικών προγραμμάτων.

4. Δημιουργία αποθεμάτων στρατηγικής σημασίας πρώτων υλών και υλικών απαραίτητων για την παραγωγή στρατιωτικών προϊόντων και την εξασφάλιση της κοινωνικοοικονομικής ασφάλειας της χώρας με την απόκτησή τους ως κρατικό απόθεμα της Τράπεζας της Ρωσίας μαζί με τον χρυσό και τις νομισματικές αξίες.

Εξωτερική οικονομική ασφάλεια.

5. Επανεθνικοποίηση του Χρηματιστηρίου της Μόσχας με την υπαγωγή του στην Τράπεζα της Ρωσίας. Αποκατάσταση του ελέγχου της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ρουβλίου. Προστασία του νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος από κερδοσκοπικές επιθέσεις με βάση τα συνήθη μέτρα συγκράτησης της αγοράς, την εισαγωγή αδειοδότησης στα κεφάλαια και περιορισμών στις μη εμπορικές πράξεις, τον καθορισμό της συναλλαγματικής θέσης των εμπορικών τραπεζών. Εισαγωγή φόρου επί της πώλησης νομισμάτων και τίτλων που αγοράστηκαν λιγότερο από ένα έτος πριν. Ριζική αύξηση της αποτελεσματικότητας του νομισματικού ελέγχου. Να σταματήσει η offshore-ποίηση της οικονομίας και να διακοπεί η παράνομη εξαγωγή κεφαλαίων σύμφωνα με τις συστάσεις που παρουσιάστηκαν προηγουμένως.

6. Τερματισμός της εμπλοκής των Οίκων Αξιολόγησης και των ελεγκτικών, συμβουλευτικών και νομικών εταιρειών από τις μη φιλικές χώρες στις πολιτικές και τις δραστηριότητες των νομισματικών αρχών, στις εργασίες των κυβερνητικών υπηρεσιών, των τραπεζών και των εταιρειών.

7. Επέκταση της Ευρασιατικής Οικονομικής Ολοκλήρωσης (EAEU) τόσο ως προς το σύνολο των λειτουργιών οικονομικής ρύθμισης (με τη συμπλήρωσή τους με τη συναλλαγματική, νομισματική, εκπαιδευτική και πληροφοριακή πολιτική), όσο και ως προς τον αριθμό των χωρών της EAEU.

8. Μετάβαση σε εθνικά νομίσματα στο αμοιβαίο εμπόριο και τις επενδύσεις όχι μόνο στην EAEU και την ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών – περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν), αλλά και στις χώρες BRICS και SCO (Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης). Αποχώρηση από τα κοινά αναπτυξιακών ιδρύματα της ζώνης του δολαρίου. Δημιουργία ενός συστήματος πληρωμών ανεξάρτητου από εχθρικές χώρες και ενός συστήματος ανταλλαγής διατραπεζικών πληροφοριών.

Στις συνθήκες του οικονομικού πολέμου κατά της Ρωσίας, είναι σημαντικό να επιτευχθεί η υλοποίηση του στόχου που έθεσε ο Πρόεδρος για πληρωμή των εξαγωγών μας σε ρωσικό ρούβλι, γεγονός που θα οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός ριζικά διαφορετικού – σταθερά πλεονασματικού συστήματος εξωτερικού εμπορίου. Το πλεόνασμα του εξωτερικού εμπορίου μόνο το 2022 λόγω της προτεινόμενης πολιτικής, εκτιμάται σε 25 τρισεκατομμύρια ρούβλια.

Στο πλαίσιο της άρνησης συναλλαγών σε νομίσματα των μη φιλικών χωρών, είναι απαραίτητο να επιταχυνθεί η “αποσύνδεση” της αναπαραγωγής της ρωσικής οικονομίας από τη δυτική τιμολόγηση των εγχώριων δικών μας προϊόντων, καθορίζοντας σταθερές εγχώριες τιμές για αυτά, και παγώνοντας τα τιμολόγια για την ηλεκτρική ενέργεια και τις μεταφορές για το τρέχον έτος. Μια τέτοια πολιτική θα οδηγήσει στην υποκατάσταση των εισαγωγών και στην ανάπτυξη της δικής μας βιομηχανίας, στην αύξηση των εισοδημάτων των πολιτών και στην κυριαρχία του ενιαίου οικονομικού χώρου της Ευρασιατικής Οικονομικής Ολοκλήρωσης.

Νέα αρχιτεκτονική των διεθνών νομισματικών και χρηματοπιστωτικών σχέσεων.

Στην παρούσα κατάσταση, η Ρωσία πρέπει να ενεργήσει ως παγκόσμιος ηγέτης για να αρχίσει η μετάβαση σε ένα νέο παγκόσμιο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα. Θα πρέπει να βασίζεται σε μια διεθνή συμφωνία που θα προβλέπει διαφανείς κανόνες για την έκδοση και την κυκλοφορία ενός ψηφιακού διεθνούς νομίσματος διακανονισμού, το οποίο θα υποστηρίζεται από ένα καλάθι εθνικών νομισμάτων των χωρών που συμμετέχουν στη συμφωνία αυτή και από τα αποθέματα ανταλλακτικών αγαθών που παράγονται σε αυτές τις χώρες (“δέσμη εμπορευμάτων”). Το μαθηματικό μοντέλο για την κατασκευή ενός τέτοιου νομίσματος έδειξε την υψηλή σταθερότητά του. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός τιμολόγησης στο νόμισμα αυτό, ο οποίος απαιτεί τη διαμόρφωση του δικού του συναλλαγματικού χώρου, η ιδέα του οποίου αναπτύσσεται στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.

Πηγή: glazev.ru

Μετάφραση: antapocrisis