Άρθρα

Fuck Europe: Τo σαμποτάζ των δύο αγωγών Nord Stream

«Ευχαριστούμε ΗΠΑ» γράφει στο Twitter ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, νυν ευρωβουλευτής και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής (Steering Committee) της Λέσχης Bilderberg, Ρομάν Σικόρσκι, αναφερόμενος στο σαμποτάζ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, κατά των δύο υποθαλάσσιων αγωγών Nord Stream που μεταφέρουν φυσικό αέριο από τη Ρωσία στη Γερμανία. Ο Σικόρσκι επιχαίρει γιατί η Ρωσία πληρώνει το τίμημα της ουκρανικής κρίσης, βλέποντας τον αγωγό που κόστισε είκοσι δισεκατομμύρια να κείται άχρηστος στα βάθη της Βαλτικής.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαψεύδουν ότι έχουν οποιαδήποτε σχέση με το σαμποτάζ των αγωγών. Τον περασμένο Ιανουάριο πάντως, ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε τον εξής διάλογο με τους δημοσιογράφους:

– Αν η Ρωσία εισβάλλει (στην Ουκρανία)… δεν θα υπάρχει πλέον Nord Stream 2. Θα τον τερματίσουμε.
– Μα πώς θα το κάνετε; Ο αγωγός είναι υπό γερμανικό έλεγχο.
– Σας υπόσχομαι ότι θα μπορέσουμε να το κάνουμε.

Την ίδια «πρόβλεψη» έκανε και η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, πρωτεργάτης του πραξικοπήματος στο Κίεβο το 2014 (και «εφευρέτης» της πενταμερούς για την Κύπρο): «Αν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ο Nord Stream 2 δεν θα προχωρήσει» (η υπογράμμιση δική μας).

Τη Ρωσία έσπευσε στο μεταξύ να κατηγορήσει για το σαμποτάζ (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις) κατά των δύο υποθαλάσσιων αγωγών που μεταφέρουν ρωσικό αέριο στη Γερμανία ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι.

Η άποψή του βέβαια έχει την ίδια σοβαρότητα με τον άλλο ισχυρισμό του ότι οι Ρώσοι βομβαρδίζουν οι ίδιοι τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια που κατέχουν. (Ή και τον άλλο, ότι πράκτορες του Πούτιν ανατινάζουν στη Μόσχα τα αυτοκίνητα Ρώσων δημοσιογράφων που υποστηρίζουν την επέμβαση στην Ουκρανία).

Αν και γελοίοι, αυτοί οι ισχυρισμοί είναι χρήσιμοι στις εξτρεμιστικές δυνάμεις και τις υπηρεσίες που ελέγχουν τον Ζελένσκι και τον χρησιμοποιούν ως διεθνή προβοκάτορα, να λέει δηλαδή αυτά που δεν μπορούν να πουν άλλοι, ακόμα και να επεμβαίνει στην εσωτερική ζωή της Γερμανίας για λογαριασμό του διεθνούς «κόμματος του πολέμου».

Σε ένα δημόσιο περιβάλλον στη Δύση που κυριαρχείται από αντιρωσική υστερία, είναι απλώς σχεδόν αδύνατο να βρεθούν μέσα μαζικής ενημέρωσης που να εκθέσουν τη γελοιότητα των ισχυρισμών αυτών, αν μη τι άλλο για να μην εμφανιστούν φιλορωσικά.

Τιθέμενοι προ του διλήμματος να πιστέψουν τα μέσα που εμπιστεύονται ή το μυαλό τους εναντίον τους, οι πολίτες περιπίπτουν σε γενικευμένη σύγχυση. Αυτή είναι και η λογική του Γκέμπελς: πες, πες, κάτι θα μείνει.

Με τους δύο αγωγούς σε καλή κατάσταση η Ρωσία κρατάει στο χέρι της σε μεγάλο βαθμό τον ενεργειακό εφοδιασμό της Γερμανίας. Μπορεί, αν θέλει, να παράσχει αέριο και αν δεν θέλει, να το σταματήσει. Για να είναι όπλο στα χέρια της οι αγωγοί, όπως υποστηρίζει το Bloomberg, χρειάζεται οι αγωγοί να υπάρχουν και να μπορούν να λειτουργήσουν.

Αλλά και η Γερμανία μπορεί, αν αποφασίσει να μεταβάλλει την πολιτική της, πιεζόμενη και από την έλλειψη ενέργειας, να αποκαταστήσει άμεσα την πλήρη ροή του ρωσικού φυσικού αερίου προς την ίδια.

Αντίθετα, με τους δύο αγωγούς εκτός λειτουργίας, το Βερολίνο εξαρτάται απελπιστικά από τις ΗΠΑ για τον εφοδιασμό του σε ενέργεια, άρα θα του είναι πολύ δυσκολότερο να αλλάξει πολιτική στο Ουκρανικό.

Αυτό που κάνουν δηλαδή τα σαμποτάζ των δύο αγωγών είναι ότι αφενός στερούν τη Ρωσία από το «όπλο» της, αφετέρου δένουν περαιτέρω την Γερμανία, δηλαδή την Ευρώπη, σε έναν πόλεμο που ναι μεν έχει εξαπολυθεί κατά της Ρωσίας, στην πραγματικότητα όμως, εμμέσως πλην σαφώς, στοχεύει την ίδια την Ευρώπη.

Η Ευρώπη πληρώνει το κόστος των κυρώσεων, τα κράτη, οι ένοπλες δυνάμεις και οι υπηρεσίες της, οι μηχανισμοί, τα μέσα της και η οικονομία της ελέγχονται όλο και περισσότερο από τις αμερικανικές υπηρεσίες. Χάνει τη δυνατότητα ισορροπημένων σχέσεων και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία που είναι η βασική προϋπόθεση για την αυτονομία της.

Αυτή είναι και η επιδίωξη που ετέθη ήδη με την έκθεση Wolfowitz και με το Σχέδιο για έναν Nέο Αμερικανικό Αιώνα, από τη δεκαετία του 1990. Να αποτραπεί οποιαδήποτε συνεργασία δύο μεγάλων δυνάμεων (όπως π.χ. της Ευρώπης με τη Ρωσία ή της Ρωσίας με την Κίνα) που θα απειλήσει την αμερικανική παντοκρατορία.

Για αυτό και στη διάρκεια της κρίσης στην Ουκρανία το 2014, όταν οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. (Γάλλος, Γερμανός και Πολωνός) κατάφεραν να καταλήξουν με τον Γιανουκόβιτς σε συμφωνία για ειρηνική εκτόνωση της κρίσης, τα όπλα μίλησαν αμέσως μόλις απογειώθηκε από το Κίεβο το αεροπλάνο τους.

«Fuck the EU», όπως είπε στην ιστορική της φράση η Νούλαντ προς τον Τζέφρι Πάιατ, πρεσβευτή τότε των ΗΠΑ στο Κίεβο και μετέπειτα στην Αθήνα.

Δεν μπορούμε να κάνουμε εικασίες για το ποιος έκανε το σαμποτάζ. Ελάχιστες χώρες στον κόσμο έχουν την τεχνική δυνατότητα να κάνουν κάτι τέτοιο και θα ήταν λάθος να προεξοφλήσουμε ποια από αυτές είναι υπεύθυνη.

Αυτό που πρέπει να θεωρείται όμως πρακτικά βέβαιο, αντίθετα, είναι ότι το σαμποτάζ των αγωγών έχει να κάνει με κέντρα της «βαθιάς αυτοκρατορίας» και του «Κόμματος του Πολέμου», που ελέγχουν ακόμα και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τη δράση τους διαπιστώσαμε επανειλημμένως όχι μόνο στο ουκρανικό μέτωπο, αλλά επίσης και σε αυτά της Μέσης Ανατολής και της Κίνας. Η κυρία Νούλαντ είναι ο «άνθρωπος-γέφυρα» που συνδέει τις δυνάμεις που ξεκίνησαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή με αυτούς που προκάλεσαν την κρίση στην Ουκρανία.

Όσο δεν αντιμετωπίζει καμιά σοβαρή αντίσταση ούτε από το δυτικό πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο, ούτε από μαζικά κινήματα και κόμματα στην Ευρώπη και την Αμερική, ούτε από τους «διανοούμενους», το «κόμμα του Πολέμου», γενικεύοντας χωρίς όρια και περιορισμούς τη σύγκρουση με τη Ρωσία, δεν θα «νικήσει» μεν τη Ρωσία, τείνει όμως να οδηγήσει τη «συλλογική Δύση» στον («νεοκλασικό» ή «μεταμοντέρνο») νέο-Φασισμό και στον ολοκληρωτικό Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

“Οι άνθρωποι αισθάνονται όλο και περισσότερο τις συνέπειες της φιλοπόλεμης πολιτικής στο πορτοφόλι τους”, Συνέντευξη του Όσκαρ Λαφοντέν.

Tο antapocrisis σε συνέχεια της αναδημοσίευσης του σχολίου της Βάγκεκνεχτ, αναδημοσιεύει τη συνέντευξη του Όσκαρ Λαφοντέν στο Junge Welt τον περασμένο Μάιο. Ο Λαφοντέν, πρώην συμπρόεδρος του Κόμματος της Αριστεράς, αποχώρησε από το Κόμμα θεωρώντας ότι δεν εκπροσωπούνται πλέον τα συμφέροντα των εργαζομένων. Κομβικής σημασίας στην εξέλιξη αυτή ήταν η φιλική στάση που κράτησε η πλειοψηφία του die Linke στην πολιτική της Γερμανικής κυβέρνησης για επανεξοπλισμό της Γερμανίας, παράδοση όπλων στην Ουκρανία, πλειοδοσία στην αντιρωσική υστερία και υποταγή στα αμερικανικά συμφέροντα.

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας διαρκεί τώρα σχεδόν τρεις μήνες. Η απάντηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ήταν: επανεξοπλισμός της Ουκρανίας και παράδοση όπλων. Συμφωνείτε με τον καγκελάριο Όλαφ Σολτς: Βιώνουμε σήμερα ένα “σημείο καμπής”;

Όχι, δεν πρόκειται για σημείο καμπής – τουλάχιστον όσον αφορά τη γεωπολιτική κατάσταση. Βρισκόμαστε εδώ και καιρό σε μια φάση όπου η Ρωσία και η Κίνα είναι στρατιωτικά περικυκλωμένες από τις ΗΠΑ. Εδώ και 20 χρόνια η Μόσχα λέει ότι η Ουκρανία δεν πρέπει να γίνει δεκτή στο ΝΑΤΟ. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να αναπτυχθούν αμερικανικοί πύραυλοι στα ουκρανορωσικά σύνορα. Αυτά τα συμφέροντα ασφαλείας έχουν αγνοηθεί συστηματικά. Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με τη δυτική πολεμική συμμαχία, η κυβέρνηση του Κιέβου, όπως και εκείνες της Βαρσοβίας ή της Βουδαπέστης, μπορούν να λάβουν κυρίαρχες αποφάσεις σχετικά με την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Δεν είναι έτσι;

Το επιχείρημα ότι κάθε κράτος μπορεί να αποφασίσει μόνο του σε ποια συμμαχία θα ενταχθεί είναι ψευδές. Όλοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ δεν θα δέχονταν ποτέ την είσοδο της Κούβας σε μια στρατιωτική συμμαχία με τη Ρωσία ή την εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό ή τον Καναδά.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό δεν αφορά την εισδοχή στο ΝΑΤΟ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Μπορούν να εγκατασταθούν πύραυλοι στα σύνορα μιας πυρηνικής δύναμης οι οποίοι δεν έχουν επαρκή χρόνο προειδοποίησης; Αυτό ήταν ήδη ένα μεγάλο ζήτημα στο ειρηνευτικό κίνημα της δεκαετίας του 1980. Τότε επρόκειτο για τη στάθμευση πυραύλων Pershing II στη Γερμανία, εναντίον της οποίας διαδηλώσαμε. Ο χρόνος πτήσης τους προς τη Μόσχα θα ήταν μόνο περίπου δέκα λεπτά. Από τα ουκρανορωσικά σύνορα, ο χρόνος πτήσης είναι πολύ μικρότερος.

Κατά τη γνώμη σας, πώς μπορεί να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία; Σε αυτή τη χώρα, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι δεν θα υπάρξει καμιά υπαγορευμένη ειρήνη με τη Ρωσία.

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να κατανοήσουμε τη σύγκρουση. Μπορούν να διακριθούν τρεις φάσεις. Η πρώτη ήταν η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά. Πολλές σημαντικές φωνές στις ΗΠΑ προειδοποίησαν επειγόντως ενάντια σε κάτι τέτοιο. Ακόμη και τότε είχε προβλεφθεί ότι ένα τέτοιο βήμα θα οδηγούσε σε στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε με την απόφαση του Βλαντιμίρ Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία. Καταδικάζω αυτόν τον πόλεμο, όπως καταδικάζω ανεπιφύλακτα και όλους τους άλλους πολέμους που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Η τρίτη φάση, για την οποία η γερμανική κοινή γνώμη δεν έχει ακούσει ακόμη, είναι ο πόλεμος φθοράς του Τζο Μπάιντεν. Τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια που διέθεσε το αμερικανικό Κογκρέσο την περασμένη εβδομάδα, κυρίως για πωλήσεις όπλων στην Ουκρανία, είναι η απόδειξη ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν την ειρήνη. Θέλουν να αποδυναμώσουν την αντίπαλό τους, τη Ρωσία, και το λένε ανοιχτά.

Η εγχώρια συζήτηση αφορά επίσης πρωτίστως νέες παραδόσεις όπλων. Επί δεκαετίες, η γερμανική εξωτερική πολιτική βασιζόταν στην αρχή ότι δεν πρέπει να παραδίδονται όπλα σε εμπόλεμες περιοχές. Πιστεύατε ότι αυτή η αλλαγή πορείας ήταν δυνατή;

Τις τελευταίες δεκαετίες έμαθα ότι οι πολιτικές αρχές συχνά δεν αντέχουν στο χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, εξεπλάγην από το πόσο γρήγορα μια τόσο κεντρική αρχή πετάχτηκε στη θάλασσα. Ανεξάρτητα από το αν τα όπλα για την Ουκρανία προέρχονται από τις ΗΠΑ ή την ΕΕ, με αυτή την πρακτική, ο πόλεμος θα παραταθεί και όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα πεθαίνουν.

Εν τω μεταξύ, οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής της κλιμάκωσης έχουν αντιστρέψει το επιχείρημα και ισχυρίζονται ότι ο πόλεμος θα παραταθεί αν δεν παραδίδονται όλο και περισσότερα όπλα. Συμφωνούν στο ότι η Ρωσία πρέπει να ηττηθεί στο πεδίο της μάχης.

Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο με όρους νίκης ή ήττας. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα, η διάσωση ανθρώπινων ζωών, προφανώς δεν παίζει κανένα ρόλο. Όποιος δεν θέλει να πεθάνουν περισσότεροι άνθρωποι πρέπει να είναι κατά της παράτασης του πολέμου και επομένως και κατά της παράδοσης όπλων. Το επιχείρημα ότι αυτή η αναβάθμιση θα προστατεύσει την Ουκρανία είναι απίθανο. Κανείς δεν σκέφτηκε να υποστηρίξει τις χώρες που εισέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με την προμήθεια γερμανικών όπλων. Αυτό δείχνει πόσο ανέντιμοι είμαστε αυτή τη στιγμή.

Εκτός από τις παραδόσεις όπλων, η Δύση αντιδρά με κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Τονίζεται ότι πρέπει να γίνει ό,τι είναι δυνατόν σε άμεση εμπόλεμη κατάσταση για να νικηθεί η Ρωσία. Η υπουργός Εξωτερικών και πολιτικός των Πρασίνων Annalena Baerbock μίλησε για καταστροφή της χώρας . Ο ζήλος που επιδεικνύεται εδώ είναι απαράμιλλος.

Έτσι είναι τα πράγματα. Ειδικά από τη στιγμή που οι κυρώσεις βλάπτουν όλο και περισσότερο τους ανθρώπους σε αυτή τη χώρα – ειδικά εκείνους με χαμηλά εισοδήματα που δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας. Εξαιτίας της βλακείας των Πρασίνων, των άλλων πολιτικών του τρικολόρε συνασπισμού (σ.μ. συνασπισμός που έχει τα χρώματα των φαναριών – κόκκινο (Σοσιαλδημοκράτες), κίτρινο (Φιλελεύθεροι Δημοκράτες), πράσινο (Πράσινοι)), αλλά και των CDU/CSU που τους υποστηρίζουν, οι γερμανικές επιχειρήσεις χάνουν την ανταγωνιστικότητά τους. Πυροβολούμε τα πόδια μας. Οι ΗΠΑ πιθανόν να μας κοροϊδεύουν, επειδή ελάχιστα επηρεάζονται από τις κυρώσεις, μπορούν τώρα να πουλήσουν περισσότερο από το υγροποιημένο φυσικό τους αέριο στην Ευρώπη, ενώ και η βιομηχανία όπλων τους κάνει τεράστιες δουλειές.

Δεν είναι καινούργιο στοιχείο ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να βάλουν σφήνα μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ο νικητής της σημερινής κατάστασης;

Βραχυπρόθεσμα ναι. Με την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και την απερίσκεπτη απόφαση του Πούτιν να ξεκινήσει τον πόλεμο, οι ΗΠΑ πέτυχαν τον στόχο τους να στρέψουν τη Ρωσία και τη Γερμανία τη μία εναντίον της άλλης. Μακροπρόθεσμα, όμως, κάνουν ένα σοβαρό λάθος σπρώχνοντας τη Ρωσία στο πλευρό της Κίνας. Με τον τρόπο αυτό, θα ενισχύσουν τη χώρα που είναι ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι Γερμανοί δεν είναι σε θέση να ενεργήσουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Αντιθέτως, προκαλούν μεγάλη ζημιά στον εαυτό τους στο ρόλο του πιστού υποτελούς των ΗΠΑ.

Πώς θα εξηγούσατε σε έναν άπειρο ψηφοφόρο ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακολουθεί πολιτική ενάντια στα γερμανικά συμφέροντα;

Η είσοδος των Πρασίνων στην κυβέρνηση είναι καθοριστική. Από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τον ρόλο που έπαιξε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, είναι σαφές ότι οι Πράσινοι είναι ο μόνιμος βραχίονας των ΗΠΑ στην Γερμανική Βουλή. Υποστηρίζουν κάθε απόφαση των ΗΠΑ όταν πρόκειται για πολέμους. Αυτοαποκαλούνται κόμμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά γνωρίζουν μόνο για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Ρωσία ή την Κίνα. Οι μονόφθαλμοι Πράσινοι αδυνατούν να δουν ότι οι ΗΠΑ είναι υπεύθυνες για τις περισσότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως αποτέλεσμα των πολέμων τους. Παρεμπιπτόντως, κακό ρόλο παίζει και ο Τύπος, ο οποίος είναι εξίσου τυφλός απέναντι στα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ και αφήνει τον εαυτό του να χαλιναγωγηθεί από πολεμοκάπηλους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, στο πρόσωπο του υπουργού Οικονομίας Habeck, επίσης πολιτικού των Πρασίνων, ανακοίνωσε με σχετική ειλικρίνεια ότι “όλοι” θα χάσουμε κάτι από την ευημερία μας στο μέλλον. Η ενέργεια ή τα τρόφιμα που γίνονται πιο ακριβά είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να σταματήσει ο πόλεμος. Ποιος πληρώνει τις κυβερνητικές πολιτικές ;

Ο Habeck ή ο Baerbock μπορούν να εμφανίζονται έτσι μόνο επειδή οι Πράσινοι έχουν γίνει το κόμμα που εκπροσωπεί τα υψηλότερα εισοδήματα. Αν γνώριζαν κάτι για τις συνθήκες διαβίωσης όσων έχουν χαμηλά εισοδήματα, τότε δεν θα μιλούσαν τόσο ανόητα. Γιατί τελικά, αυτοί οι άνθρωποι είναι που θα πληρώσουν το λογαριασμό για την “πράσινη” υπερτιμολόγηση. Μακροπρόθεσμα θα χαθούν θέσεις εργασίας. Η αγορά φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα θέσης για τη γερμανική οικονομία. Τώρα καταστρέφεται, με την υποκίνηση των Πρασίνων. Και η γερμανική οικονομία εμφανίζει πολύ μικρή αντίσταση σε αυτό.

Η συνειδητοποίηση των συνεπειών αυτής της πολιτικής δεν φαίνεται να είναι επαρκώς ανεπτυγμένη μεταξύ των θιγόμενων.

Η εντύπωσή μου είναι ότι ένα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού συνειδητοποιεί τώρα ότι ο κίνδυνος πολέμου για τη Γερμανία αυξάνεται με τις παραδόσεις όπλων και ότι οι τιμές συνεχίζουν να αυξάνονται. Ελπίζω ότι οι συνέπειες αυτής της λανθασμένης πολιτικής θα αναγνωριστούν και ότι θα υπάρξουν διαμαρτυρίες και κινήματα αντίδρασης. Δυστυχώς, πολλοί αντίπαλοι του πολέμου έμειναν μακριά από τις εκλογές της NRW. Οι “πράσινοι” πολεμοκάπηλοι επωφελήθηκαν από αυτό.

Αναφερθήκατε στο ρόλο των μέσων ενημέρωσης σε αυτή τη χώρα. Λόγω της ομοιόμορφης στάσης του αστικού τύπου σε σχέση με τη Ρωσία, τίθεται το ερώτημα πώς ένα σχετικό τμήμα του πληθυσμού μπορεί να καταλήξει να σκέφτεται με κριτικό τρόπο τις εξελίξεις.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται όλο και περισσότερο τις συνέπειες αυτής της πολιτικής στο πορτοφόλι τους. Επιπλέον, παρά τη συνεχιζόμενη πολεμοκαπηλεία, όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τους κινδύνους που ενέχει. Τέλος, ο ίδιος ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος επέστησε την προσοχή στον κίνδυνο κλιμάκωσης του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου ενός πυρηνικού πλήγματος.

Εκτός από τις παραδόσεις όπλων, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θέλει να αυξήσει δραστικά τον αμυντικό προϋπολογισμό και να κατοχυρώσει ως βασικό νόμο ένα λεγόμενο ειδικό ταμείο για την Bundeswehr. Από πού θα κόψει ο υπουργός Οικονομικών του FDP Christian Lindner για να χρηματοδοτήσει τον επανεξοπλισμό;

Όταν πρόκειται για τη μείωση του χρέους στο μέλλον, το FDP θα σκεφτεί κυρίως να κόψει τον κοινωνικό προϋπολογισμό. Ο Lindner θα εκπροσωπεί τις επιδιώξεις της πελατείας του, δηλαδή των υψηλότερων εισοδημάτων και των οικονομικών συμφερόντων. Το καταπληκτικό όμως είναι ότι όταν πρόκειται για τις τιμές της ενέργειας, ο πολιτικός του FDP ενεργεί ενάντια στα συμφέροντα των επιχειρήσεων. Αν αναγνώριζε τις συνέπειες της τρέχουσας πολιτικής για τη γερμανική οικονομία, θα έπρεπε να απειλήσει με έξοδο του FDP από τον συνασπισμό.

Λαμβάνοντας υπόψη την πολιτική πολέμου και φτωχοποίησης της “κοκκινοπράσινης” ομοσπονδιακής κυβέρνησης υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τώρα είναι το SPD, οι Πράσινοι και το FDP που καθορίζουν την πορεία του επανεξοπλισμού;

Αυτό δεν με εξέπληξε. Πρέπει να δείτε τις αλλαγές που έχουν γίνει στα τρικολόρε κόμματα. Το SPD δεν είναι πλέον το κόμμα του Βίλι Μπραντ, το οποίο έκανε εκστρατεία για την ειρήνη, τον αφοπλισμό και τις κοινωνικές βελτιώσεις. Ο σημερινός καγκελάριος των Σοσιαλδημοκρατών, ο Σολτς, υποστηρίζει τον επανεξοπλισμό και τις κοινωνικές περικοπές. Οι Πράσινοι, που κάποτε είχαν μια ισχυρή ειρηνιστική πτέρυγα, έχουν γίνει οι μεγαλύτεροι πολεμοκάπηλοι της Γερμανίας μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Και το FDP δεν διαθέτει κανέναν του διαμετρήματος του πρώην υπουργού Εξωτερικών Χανς Ντίντριχ Γκένσερ ή του Γκουίντο Βαστερβέλε. Ο Γκένσερ προσπάθησε τα πάντα για να αποτρέψει μια πολιτική που θα έκανε πιο πιθανό έναν πυρηνικό πόλεμο που θα περιοριζόταν στην Ευρώπη. Και ο Βεστερβέλε είχε το θάρρος να δείξει στους Αμερικανούς την ψυχραιμία του κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη.

Ο συμπρόεδρος του SPD Λαρς Κλινγκμπέλ δήλωσε ότι η αρχή ότι η ειρήνη και η ασφάλεια στην Ευρώπη μπορούν να διατηρηθούν μόνο με τη Ρωσία και όχι εναντίον της, είναι πλέον ξεπερασμένη. Πώς βλέπετε την εξέλιξη του κόμματος του οποίου προεδρεύσατε από το 1995 έως το 1999;

Όποιος πιστεύει στις μέρες μας ότι είναι λάθος η ιδέα ότι η ειρήνη στην Ευρώπη μπορεί να υπάρξει συμπεριλαμβάνοντας τη Ρωσία, πρέπει να εξεταστεί η ψυχική του κατάσταση. Η πολιτική της ύφεσης οδήγησε στην ειρήνη στην Ευρώπη και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική της αντιπαράθεσης που ξεκίνησε μετά την πτώση του Τείχους και την οποία ακολούθησαν οι ΗΠΑ οδήγησε πρώτα στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και τώρα στον πόλεμο της Ουκρανίας. Βασικά, δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι η ύφεση, δηλαδή η προσπάθεια συνεννόησης, οδηγεί στην ειρήνη και η αντιπαράθεση τελικά στον πόλεμο. Ωστόσο, ζούμε σε εποχές μεγάλης πνευματικής σύγχυσης.

Υπό τον τίτλο “Ζώντας χωρίς το ΝΑΤΟ – ιδέες για την ειρήνη” θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σάββατο στο Βερολίνο ένα συνέδριο, στο οποίο θα μιλήσετε για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Περιγράψατε τις προκλήσεις για το γερμανικό κίνημα ειρήνης. Ανταποκρίνεται σε αυτές στη σημερινή του κατάσταση;

Όχι, αλλά πολλοί ανησυχούν ότι ο πόλεμος εξαπλώνεται. Επομένως, θα πρέπει τώρα να βγούμε ξανά στους δρόμους σε μεγάλους αριθμούς, ακολουθώντας την παράδοση του κινήματος ειρήνης της δεκαετίας του 1980 ή των διαδηλώσεων πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ.

Τα καθήκοντα που περιγράφονται πρέπει να είναι κεντρικής σημασίας και για το κόμμα Die Linke. Τον Μάρτιο δηλώσατε την αποχώρησή σας από το κόμμα που κάποτε βοηθήσατε να ιδρυθεί. Θα πρέπει να κατανοήσει κανείς ότι αυτό το βήμα σημαίνει ότι οι θέσεις σας για την πολιτική ειρήνης δεν εκπροσωπούνται εκεί;

Όχι αρκετά πλέον. Υπήρξαν επανειλημμένες προσπάθειες να γίνουμε “κυβερνητοποιήσιμοι” ως κόμμα. Κάποιοι θέλουν να αλλάξουν το πρόγραμμα ώστε να υποστηρίζουν πολέμους υπό την εντολή του ΟΗΕ και να αποφασίζουν για τις αποστολές όπλων κατά περίπτωση. Για πολλά χρόνια αυτές οι προσπάθειες δεν κατέληξαν κάπου. Όταν στη συνέχεια ο Σολτς ανακοίνωσε το “σημείο καμπής” στην ομιλία του στη Γερμανική Βουλή, υπήρξε πίεση από βουλευτές γύρω από τον πρώην επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας Γκρεγκόρ Γκίζι και την τότε επικεφαλής του κόμματος Σουζάν Χένινγκ Βελσοου να συμφωνήσουν με την πρόταση για τους εξοπλισμούς. Δόξα τω Θεώ εκείνοι που ζητούσαν να απορριφθεί η πρόταση αυτή επικράτησαν την τελευταία στιγμή. Ωστόσο, η συζήτηση στο κόμμα στη συνέχεια δείχνει ότι εξακολουθούν να γίνονται προσπάθειες να βρεθεί η Αριστερά σε παρόμοια πορεία με το SPD και τους Πράσινους. Αν αυτή η πορεία επικυρωθεί πραγματικά στο συνέδριο του κόμματος στα τέλη Ιουνίου, τότε το κόμμα θα έχει τελειώσει.

Δεν θεωρείτε ότι οι αριστερές δυνάμεις εντός του κόμματος θα μπορέσουν να ανατρέψουν τα πράγματα;

Υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θέμα είναι πώς οι ψηφοφόροι κρίνουν την πολιτική του κόμματος της Αριστεράς – όχι ποια ομάδα οργανώνει την πλειοψηφία στο συνέδριο του κόμματος. Όχι μόνο στο κόμμα Die Linke εμφανίζεται το μεγάλο λάθος να πιστεύει κανείς δημοκρατία είναι να διαμορφώνεται πλειοψηφία στις εσωτερικές διαμάχες. Σε μια δημοκρατία, όμως, η πλειοψηφία πρέπει να καταμετρηθεί στον πληθυσμό, όχι στα συνέδρια των κομμάτων.

Χωρίς τις εκτεταμένες διαμαρτυρίες κατά της πολιτικής της “Ατζέντας 2010”, τα πρώτα επιτυχημένα χρόνια του κόμματος της Αριστεράς δεν θα ήταν δυνατά. Αυτή ήταν μια ιδιαίτερη ιστορική αφετηρία. Η σημερινή κατάσταση δίνει λόγο να αμφιβάλλει κανείς ότι ένα νέο αριστερό κόμμα θα μπορούσε σύντομα να εκλεγεί στην Μπούντεσταγκ.

Όπου η αριστερή πολιτική είναι επιτυχής, εκπροσωπείται το σωστό πρόγραμμα. Όταν κάναμε κυρίως εκστρατεία για τα συμφέροντα των εργαζομένων – χωρίς να χάσουμε από τα μάτια μας την προστασία του κλίματος – είχαμε επιτυχία. Από τότε που αυτή η πολιτική άλλαξε πριν από μερικά χρόνια, χάνουμε τις εκλογές. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτό είναι προφανή. Είναι σχεδόν γελοίο να υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει δυναμικό για ένα κόμμα που θέτει την ειρήνη και τις κοινωνικές ανησυχίες σε προτεραιότητα. Ιδιαίτερα όταν βλέπεις το βαθμό στον οποίο οι κοινωνικά μειονεκτούντες εξαθλιώνονται πλέον από τις ανόητες πολιτικές της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ένα αριστερό κόμμα που εκπροσωπεί τα πραγματικά συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού θα είχε σήμερα μεγαλύτερη υποστήριξη από τους Πράσινους.

Πηγή: Junge Welt

Μετάφραση: antapocrisis

Η ιδεολογία των Μπαντεριστών

Αν ο Στεπάν Μπαντέρα ήταν πράκτορας της Γκεστάπο και άφησε μόνο τη (θετική για ορισμένους) ανάμνηση των σφαγών και των βασανιστηρίων που οργάνωσε, ο Ντμίτρο Ντοντσόφ ήταν -και εξακολουθεί να είναι- ο στοχαστής αναφοράς των ουκρανών εθνικιστών. Είναι αυτός που εφηύρε τον ουκρανικό ρατσισμό και φαντάστηκε τον φανατισμό των ουκρανών εθνικιστών ως όπλο.

Στη σκανδιναβική μυθολογία, οι Βαλκυρίες είναι υπηρέτριες του θεού Όντιν. Ιππεύουν πάνω σε λύκους. Αλλά οι Γερμανοί τις αναπαριστούν πάνω σε άλογα. Η “Ιππασία των Βαλκυριών”, μελοποιημένη από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, αναγγέλλει τόσο τον θάνατο των ηρώων όσο και το ένδοξο πεπρωμένο τους στην επερχόμενη μάχη στο τέλος του χρόνου [ο μύθος της τελευταίας μάχης πρέπει να τροφοδοτεί την φαντασία των πραγματικών Ουκρανών κατά τον Ντοντσόφ].

Σε προηγούμενα άρθρα έχω παρουσιάσει την ιστορία του κινήματος των Μπαντεριστών από τον Μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα, όμως θα ήθελα να μιλήσω εδώ για την ιδεολογία τους.

Ο διανοούμενος αναφοράς τους, τότε και τώρα, είναι ο Dmytro Dontsov (1883-1973). Αν και πέθανε στον Καναδά και θάφτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα έργα του δεν έχουν μεταφραστεί, αλλά οι οπαδοί του μας τα έκαναν γνωστά. Αυτή η απουσία στα βιβλιοπωλεία άλλων χωρών εξηγεί γιατί είναι άγνωστος στο εξωτερικό. Ωστόσο, μετά από μια μακρά περίοδο απουσίας, είναι ένας από τους συγγραφείς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια.

Τρεφόμενος, όπως οι Ναζί, από την δική του ερμηνεία του Νίτσε, ο Dmytro Dontsov κάλεσε στη γέννηση ενός “νέου ανθρώπου” με “φλεγόμενη πίστη και πέτρινη καρδιά”, ο οποίος δεν θα φοβόταν να καταστρέψει τους εχθρούς της Ουκρανίας χωρίς έλεος. Στοχαστής του “ολοκληρωμένου ουκρανικού εθνικισμού”, έχτισε μια φιλοσοφία όπου κάθε τι εθνικιστικό είναι εναντίον της Ρωσίας και εναντίον των Εβραίων.

Ήθελε να δημιουργήσει έναν λαό ελίτ, μακριά από την “ισονομία των σκλάβων” της Ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης και τα “οικουμενικά ιδανικά” της Γαλλικής Επανάστασης.

Είπε ότι η φαντασία των πραγματικών Ουκρανών πρέπει να “τροφοδοτείται από τον μύθο της τελευταίας μάχης”, την “άρνηση αυτού που είναι” και τη “συναρπαστική εικόνα της καταστροφής που θα φέρει κάτι νέο”. Πρέπει να υπηρετούν “μια κατηγορική προσταγή” με “υπακοή χωρίς ενδοιασμούς”.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο “ουκρανικός εθνικισμός” χαρακτηρίζεται από:

— “τη διεκδίκηση της θέλησης για ζωή, της δύναμης, της επέκτασης” (προωθεί “το δικαίωμα των ισχυρών φυλών να οργανώνουν λαούς και έθνη για να ενισχύσουν την υπάρχουσα κουλτούρα και τον πολιτισμό”)

— “την επιθυμία για αγώνα και τη συνειδητοποίηση της ακρότητάς της” (επαινεί τη “δημιουργική βία της μειονότητας που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία”)

Οι ιδιότητές της είναι οι εξής:

— “φανατισμός” ,

— “ανηθικότητα”.

Ο φανατισμός αναφέρεται στον θρησκευτικό χαρακτήρα του δόγματός του. Ο Dontsov σημειώνει ότι αυτό είναι που κάνει τους πολεμιστές ανίκητους. Επομένως, είναι απολύτως λογικό ότι μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο ο Stepan Bandera και ο Yaroslav Stetsko συμφώνησαν να συνεργαστούν στο Μόναχο με τη μυστική κοινωνία των Αδελφών Μουσουλμάνων ή ότι το 2007 οι οπαδοί τους κατάφεραν να σχηματίσουν ένα αντιρωσικό μέτωπο με τους τζιχαντιστές της Τσετσενίας.

Στην αρχή του έργου του, ο Dontsov δεν εμπνέεται από τον ιταλικό φασισμό ή τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, αλλά φαίνεται να χαρακτηρίζεται από την ίδια λογική με την κροατική Ουστάσα, τη ρουμανική Σιδηρά Φρουρά, τον σλοβάκο Glinka, τον πολωνό Oboz Narodowo-Radykalny.

Συμπλέοντας με τους Ναζί, ο Ντοντσόφ άρχισε να διεκδικεί μια μυθική γεωγραφία και ιστορία. Οι “αληθινοί Ουκρανοί” έλεγε ότι είχαν σκανδιναβική ή πρωτογερμανική καταγωγή και ότι κατάγονταν από τους Βαρέγκες, μια φυλή Βίκινγκς από τη Σουηδία. Οι πρόγονοί τους ίδρυσαν την πόλη Νόβγκοροντ στη Ρωσία και υπέταξαν τους Ρώσους Σλάβους.

Σε αυτή τη μυθολογία, οι “Ουκρανοί εθνικιστές” είναι οι Καλοί, ενώ οι “Μοσχοβίτες” είναι οι Κακοί. Είναι επομένως απολύτως φυσιολογικό ότι η μούσα του κόμματος Svoboda (Ελευθερία), η βουλευτής Irina Farion, δήλωσε πολύ πριν από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση: “Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να καταστρέψουμε τη Μόσχα”.

Dmytro Dontsov, ο στοχαστής του “ολοκληρωμένου ουκρανικού εθνικισμού”. Η ανάγνωση των έργων του είναι υποχρεωτική για όλους τους εθνικιστές Ουκρανούς στρατιώτες, ιδιαίτερα για εκείνους του συντάγματος Azov.

Το 2015, ο πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο και ο πρωθυπουργός του Αρσένι Γιάτσενιουκ ψήφισαν μια σειρά νόμων που αφενός απαγόρευαν τα κομμουνιστικά και ναζιστικά σύμβολα και αφετέρου αποκαθιστούσαν τα σύμβολα των Μπαντεριστών. Στην πράξη, επειδή κανείς δεν ισχυριζόταν ότι ήταν ναζιστής, τα μνημεία για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού επί των ναζί καταστράφηκαν και αντικαταστάθηκαν από άλλα προς τιμήν του Στεπάν Μπαντέρα -ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία 1,6 εκατομμυρίων συμπατριωτών του- και του κύριου στοχαστή του, Ντμίτρο Ντοντσόφ.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης επέκρινε αυτούς τους νόμους “αποκομμουνιστοποίησης”, οι οποίοι καταδικάζουν καθεστώτα γενικά, χωρίς να αναφέρουν τις πράξεις που καταδικάζουν.

Ως αποτέλεσμα αυτών των νόμων, το σύνθημα των Μπαντεριστών έγινε μέρος της επίσημης ρητορείας: “Δόξα στην Ουκρανία”. Φυσικά, δεν έχω τίποτα εναντίον αυτού του συνθήματος, όπως δεν έχω τίποτα εναντίον της κραυγής των μουσουλμάνων “Αλλάχ Ακμπάρ!”, αλλά αφού το άκουσα να τραγουδιέται από τους τζιχαντιστές που ήθελαν να μου κόψουν το λαιμό, δεν μπορώ πλέον να σκέφτομαι ότι “Ο Θεός είναι μεγάλος!” και εξακολουθώ να στοιχειώνομαι από το τι εννοούν οι τζιχαντιστές με αυτό.

Ομοίως, βγάζει νόημα το γεγονός ότι η Ουκρανία έχει ένα νομικό πλαίσιο που νομιμοποιεί μια μορφή φυλετικών διακρίσεων. Στις 21 Ιουλίου 2021, ο πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι υπέγραψε έναν νόμο, που εισήχθη με δική του πρωτοβουλία, σχετικά με τους “αυτόχθονες λαούς της Ουκρανίας”. Σε αυτόν αναφέρεται ότι οι Τάταροι και οι Εβραίοι καραΐτες έχουν “το δικαίωμα στην πλήρη απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών” (sic). Αυτό το κείμενο, που φαίνεται πολύ γενναιόδωρο, δεν είναι καθόλου έτσι, γιατί ερμηνεύεται “εξ ορισμού”. Συμπληρώνει τα κείμενα που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των Ουκρανών σκανδιναβικής ή πρωτογερμανικής καταγωγής. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιείται από τα δικαστήρια για να αρνηθούν τα δικαιώματα των Ουκρανών που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο γενικό ορισμό, ούτε σε μία από αυτές τις μειονότητες, με άλλα λόγια σε εκείνους που λένε ότι είναι σλαβικής καταγωγής. Οι τελευταίοι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να επικαλεστούν ενώπιον δικαστηρίου το “δικαίωμά τους στην πλήρη απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών” [ακριβώς επειδή δεν περιλαμβάνονται σε αυτούς που εξ ορισμού το διαθέτουν].

Στις 20 Μαρτίου 2022, ο πρόεδρος Volodymyr Zelensky δήλωσε σε βίντεο που αναρτήθηκε στον λογαριασμό του στο Telegram: “Οποιαδήποτε δραστηριότητα εκ μέρους των πολιτικών που συμμετέχουν στη διαίρεση της κοινωνίας ή συνεργάζονται με τον εχθρό δεν θα επιτύχει και θα λάβει αυστηρή απάντηση”. Με τον τρόπο αυτό, απαγόρευσε 11 πολιτικά κόμματα (Πλατφόρμα της Αντιπολίτευσης – Για τη Ζωή, Κόμμα του Σαρίτζι, Νάτσι, Μπλοκ της Αντιπολίτευσης, Αριστερή Αντιπολίτευση, Ένωση Αριστερών Δυνάμεων, Ντερζάβα, Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, Σοσιαλιστές, Μπλοκ του Βολοντίμιρ Σάλντο). Αν και τα περισσότερα από αυτά δεν εκπροσωπούνταν στο κοινοβούλιο, τη Βερκόβνα Ράντα, η Πλατφόρμα Αντιπολίτευσης για τη Ζωή ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Έλαβε το 13% των ψήφων και κέρδισε 43 από τους 450 βουλευτές.

Επίσης, στις 20 Μαρτίου, ο πρόεδρος Ζελένσκι υπέγραψε διατάγματα με τα οποία απαγορεύτηκαν για πέντε χρόνια τρία κανάλια της αντιπολίτευσης που βρίσκονταν σε “αναστολή” για αρκετούς μήνες. Επιπλέον, συγχώνευσε όλα τα υπόλοιπα κανάλια υπό τον έλεγχο του Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας.

Έτσι, δεν υπάρχει πλέον ελευθερία έκφρασης, ούτε για τους πολιτικούς ούτε για τους δημοσιογράφους. Η ουκρανική δημοκρατία είναι νεκρή, όχι από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση, αλλά από τη θέληση της ίδιας της κυβέρνησής της.

Ένα Συμβούλιο για την ανάπτυξη των βιβλιοθηκών δημιουργήθηκε στις 5 Μαΐου 2022. Μεταξύ άλλων, πρέπει να αποφασίσει για τα ρωσικά βιβλία που υπερφορτώνουν τα ράφια. Ο υπουργός Πολιτισμού και Πολιτικής Πληροφοριών, δημοσιογράφος Oleksandr Tkachenko, δήλωσε ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρώτη ύλη για την εκτύπωση ουκρανικών βιβλίων σε ανακυκλωμένο χαρτί.

Οι πυρπολήσεις βιβλίων είναι ένα κλασικό φαινόμενο των δικτατοριών. Αυτή τη φορά, δεν θα κάψουμε τίποτα δημόσια, αλλά θα ανακυκλώσουμε το χαρτί. Είναι λιγότερο εμφανές και πιο οικολογικό.

Ας έρθουμε τώρα στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Μια ιδιαιτερότητα του ουκρανικού στρατού είναι αξιοσημείωτη: δεν μαζεύει τα πτώματα των νεκρών στρατιωτών του. Όλοι οι άλλοι στρατοί στον κόσμο δεν διστάζουν να διακινδυνεύσουν γι’ αυτό. Το να δώσουν μια αξιοπρεπή ταφή στους νεκρούς τους είναι απαραίτητο στα μάτια τους. Το να μην το κάνουν αυτό θα είχε καταστροφικές συνέπειες στο ηθικό των συντρόφων τους. Γιατί λοιπόν ο ουκρανικός στρατός ενεργεί διαφορετικά;

Αν καταλαβαίνω τη σκέψη του Dmytro Dontsov, αυτό αποτελεί προετοιμασία για την εσχατολογική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Σύμφωνα με τη σκανδιναβική μυθολογία, όταν δόθηκε μια μάχη από τους Βαρέγκες, οι Βαλκυρίες κατέβηκαν στο πεδίο της μάχης καβάλα σε λύκους. Αποφάσισαν ποιος από τους γενναίους Βίκινγκς θα πέθαινε. Στη συνέχεια πήραν τις ψυχές τους στη Βαλχάλα για να σχηματίσουν μαζί τους τον μελλοντικό στρατό της “τελευταίας μάχης”. Έτσι, οι άνδρες που έπεσαν στο πεδίο της τιμής δεν ήταν θύματα της μοίρας, αλλά επιλέχθηκαν για ένα ένδοξο πεπρωμένο.

Αυτή η ιερή ιδεολογία παραπέμπει στην “Προσευχή των Ουκρανών εθνικιστών”, που γράφτηκε από τον Josef Mashchak το 1922. Διδάσκεται και απαγγέλλεται στα στρατόπεδα νεολαίας των Μπαντεριστών. Βρίσκεται στο επίκεντρο των τελετών του μυστικού τάγματος Centuria, το οποίο οι Μπαντεριστές εισήγαγαν στους στρατούς του ΝΑΤΟ.

Ο πόλεμος των “ουκρανών εθνικιστών” κατά των Σλάβων έχει επομένως μόλις αρχίσει.

Πηγή: Voltairenet

Μετάφραση: Κωστής Μηλολιδάκης

Καιρός να ξεφορτωθούμε τις αυταπάτες. Η Δύση κάνει πόλεμο για να καταστρέψει τη Ρωσία.

Το antapocrisis αναδημοσιεύει για ενημερωτικούς λόγους σχόλιο του Vladimir Kornilov που δημοσιεύτηκε στο RIA-Novosti και αναφέρεται εκτενώς στις εκκλήσεις αποσύνθεσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Πρόκειται για την πιο επιθετική εκδοχή της δυτικής επιθετικότητας που δεν αρκείται στην πολεμική κλιμάκωση, με όλο το ΝΑΤΟ να έχει πέσει πάνω από την Ουκρανία, ούτε καν στην επιχείρηση «αλλαγής καθεστώτος» στο Κρεμλίνο, αλλά στην ίδια τη διάλυση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την αντικατάστασή της από μικρά και αδύναμα κρατίδια, έρμαια των δυτικών βλέψεων. Εμμέσως το άρθρο αντιπαρατίθεται σε ισχυρή πτέρυγα μέσα στη Ρωσία που θεωρεί ότι η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν έχει υπαρξιακή σημασία για τη Ρωσία, αλλά είναι συγκυριακή και αφορά μόνο και αποκλειστικά τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία.

Η ιστορία της Bucha-2.0 ( μια προβοκάτσια με τους δήθεν ανακαλυφθέντες “μαζικούς τάφους των θυμάτων των Ρώσων επιτιθέμενων” στο Ιζιούμ) είναι σαφής απόδειξη ότι, παράλληλα με την εξέλιξη της στρατιωτικής σύγκρουσης στην Ουκρανία, εντείνεται και η ειδική επιχείρηση πληροφοριών κατά της Ρωσίας. Το θέμα εδώ δεν αφορά καν την αντίδραση του Κιέβου – αυτοί επινοούν πρωτόγονες απάτες εναντίον του κράτους και του στρατού μας όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς να σταματούν. Ενδεικτικό είναι πώς αυτή η πρόκληση έγινε αμέσως αντιληπτή από τους δυτικούς πολιτικούς, οι οποίοι ήδη ζητούν την επείγουσα δημιουργία ενός “διεθνούς δικαστηρίου” για την τιμωρία της Ρωσίας, και από τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία εν χορώ, προβαίνουν σε ανυπόστατες δηλώσεις για “μαζικές εκτελέσεις και βασανιστήρια στο Ίζιουμ” στα πρωτοσέλιδά τους.

Η μυθοπλασία είναι πρωτόγονη και διαψεύδεται εύκολα. Αλλά από αυτήν την ομόφωνη αντίδραση της Δύσης, είναι σαφές ότι δεν έχει απολύτως καμία σημασία για κανέναν εκεί το πώς και το πότε σκοτώθηκαν οι άνθρωποι που είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο. Ο “ένοχος” ορίστηκε εκ των προτέρων – και θα έπρεπε να είναι η Ρωσία. Διότι μόνο αυτή η ετυμηγορία ταιριάζει στη συνολική στρατηγική της τρέχουσας εκστρατείας στην Ουκρανία.

Και αυτή η εκστρατεία, όπως βλέπουμε, δεν έχει καμία σχέση με την Ουκρανία. Ό,τι κι αν συμβεί στους Ουκρανούς, όποιος κι αν τους σκοτώσει (ακόμη και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας ή ξένοι μισθοφόροι), όσοι κι αν πεθάνουν, η Δύση αδιαφορεί πλήρως. Επειδή διεξάγει πόλεμο σε αυτό το έδαφος όχι για τους Ουκρανούς και πολύ περισσότερο όχι για την Ουκρανία. Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά και ανοιχτά: η Δύση διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον του ρωσικού κράτους ως τέτοιο. Και όλο και λιγότερο συχνά το καλύπτει αυτό με ένα φύλλο συκής από φλυαρία περί “υπεράσπισης της δημοκρατίας”. Όλο και περισσότερο, λέγεται ευθέως ότι η Ρωσία πρέπει να καταστραφεί. Για πάντα και παντοτινά! Αμετάκλητα!

Πρόσφατα, ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς εμπειρογνώμονες πολωνικής καταγωγής, ο Janusz Bugaisky, δημοσίευσε το βιβλίο “Ένας οδηγός για τη διάλυση της Ρωσίας”. Αξίζει να τονιστεί ότι το βιβλίο δεν αποτελεί αντίδραση στην ουκρανική ειδική επιχείρηση, αλλά μια λογική συνέχεια όλων όσων ο εν λόγω Κρεμλινολόγος λέει και γράφει δημόσια εδώ και πολλά χρόνια. Στις αρχές του 2019, δηλαδή τρία χρόνια πριν από την ΕΣΕ, δημοσίευσε στις σελίδες της έγκυρης εφημερίδας της Ουάσιγκτον The Hill ένα άρθρο πολιτικής με τίτλο “Managing Russia’s Disintegration” [ΣΗΜ. «Διαχειριζόμενοι τη διάλυση της Ρωσίας»].

Δεν επρόκειτο απλώς για μια πρόβλεψη ή θεωρητική συλλογιστική κάποιου ονειροπόλου, ήταν μια άμεση έκκληση για δράση από έναν διαβόητο ρωσοφοβικό. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι ο Bugaisky ενθάρρυνε τότε ανοιχτά τον Λευκό Οίκο να δράσει: “Η Ουάσιγκτον πρέπει να προωθήσει την περιφερειακή και εθνοτική αυτοδιάθεση εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας….. Η αποσύνθεση πρέπει να δικαιολογηθεί λογικά”. Και υποστήριζε ταυτόχρονα ποιες περιοχές του κράτους που θα κατέστρεφε η Δύση θα έπρεπε να λάβουν ανεξαρτησία και ποιες θα έπρεπε να δοθούν στην Ουκρανία, τη Φινλανδία, την Ιαπωνία, ακόμη και την Κίνα.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι το άρθρο του Bugaisky ήταν το μοναδικό θεωρητικό έργο πάνω στο θέμα της διάλυσης του κράτους μας και της εξαφάνισής του από τον παγκόσμιο χάρτη. Αλλά οι υπόλοιπες αναφορές (σε κάθε περίπτωση, στη δημόσια σφαίρα) εξακολουθούσαν να προσπαθούν να συγκαλύψουν τις άμεσες εκκλήσεις για την υποχρεωτική διάλυση της Ρωσίας με επιχειρήματα σχετικά με την ανάγκη “διασποράς” και αποδυνάμωσης του κράτους μας. Όπως, για παράδειγμα, έγινε με την εντυπωσιακή μελέτη της αμερικανικής εταιρείας πληροφοριών RAND, που συντάχθηκε με εντολή του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας το ίδιο έτος, 2019.

Υπενθυμίζεται ότι οι συντάκτες της εν λόγω έκθεσης περιέγραψαν ευθέως τον στόχο : την ανάπτυξη μιας στρατηγικής για την καταπολέμηση της Ρωσίας, ώστε “να υπερεκταθεί στρατιωτικά ή οικονομικά”. Και ως συστάσεις, συμβούλευαν να μειωθεί στο ελάχιστο η προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη, να παρασχεθούν θανατηφόρα όπλα στην Ουκρανία και να δυσφημιστεί η Ρωσία σε διεθνές επίπεδο. Σε γενικές γραμμές, όλα όσα οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόζουν τώρα στην πράξη, αναγκάζοντας τους πιστούς δορυφόρους τους να ακολουθήσουν αυτόν τον καταστροφικό δρόμο. Ωστόσο, η έκκληση για διαμελισμό της Ρωσίας σε αυτή την ανάλυση μπορούσε να διαβαστεί μόνο ανάμεσα στις γραμμές.

Τώρα, όμως, οι μάσκες πέφτουν, τώρα τα στελέχη των ρωσοφοβικών μπορούν να διατυπώσουν ανοιχτά τα παλιά τους όνειρα. Τις προάλλες, στις σελίδες της βρετανικής εφημερίδας The Daily Telegraph , ο πρώην διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, και τώρα απόστρατος στρατηγός Μπεν Χότζες, έγραψε ένα ηχηρό άρθρο: “Προετοιμαστείτε για τη διάλυση της Ρωσίας”. Ο Hodges είναι τώρα, ίσως, ένα από τα πιο ενεργά “ομιλούντα κεφάλια” για την ουκρανική κρίση στη δυτική τηλεόραση. Και είναι αδύνατο να παραγνωρίσει κανείς τις εκκλήσεις του.

Ο στρατηγός δικαιολογεί τα όνειρά του για την κατάρρευση του κράτους μας με την εθνική μας ποικιλομορφία και τις ελπίδες του ότι οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης θα δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία θα είναι αδύνατο να θρέψουμε 144 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Αμερικανός προφανώς δεν σκέφτηκε πόσο εφαρμόσιμα είναι αυτά τα επιχειρήματα στην πατρίδα του, η οποία έχει διαλυθεί τα τελευταία χρόνια κατά μήκος φυλετικών και εθνικών γραμμών, καθώς και από τις οικονομικές δυσκολίες που προκαλούνται από τις ίδιες αντιρωσικές κυρώσεις.

Με το ελαφρύ χέρι του Χότζες, η ιδέα αυτή υιοθετήθηκε με χαρά και αναπτύχθηκε από μικρότερες φιγούρες που δραστηριοποιούνται στο ιδεολογικό πεδίο της ρωσοφοβίας. Το περιοδικό Νέα Ανατολική Ευρώπη, που εκδίδεται στην Πολωνία, δημοσιεύει ένα άρθρο με χαρακτηριστικό τίτλο: “Η αποδόμηση της Ρωσίας και η ανοικοδόμηση του “μεταρωσικού χώρου”: Ένα ριψοκίνδυνο αλλά αναπόφευκτο σενάριο”. Οι συγγραφείς καλούν τη Δύση να ηγηθεί της διαδικασίας αποσύνθεσης του κράτους μας ήδη από τώρα.

Τους επαναλαμβάνει ο καναδο-βρετανός καθηγητής ουκρανικής καταγωγής Taras Kuzio στις σελίδες της ιστοσελίδας του κύριου φερέφωνου των ρωσοφοβικών θεωρητικών Atlantic Council. Αναγγέλλει επίσης με χαρά την έναρξη της διαδικασίας της “κατάρρευσης της ρωσικής αυτοκρατορίας του Πούτιν”.

Σχεδόν λέξη προς λέξη, οι θέσεις του Hodges επαναλαμβάνονται από τον Vladimir Yushkin, τον επικεφαλής Εσθονό Κρεμλινολόγο, στις σελίδες της ιστοσελίδας του Διεθνούς Κέντρου Άμυνας και Ασφάλειας. Βέβαια, προσθέτοντας στοιχεία που έχουν ληφθεί από τους ίδιους σχετικά με τον δήθεν αναπτυσσόμενο “αποικισμό της Σιβηρίας από τους Κινέζους” – οι Εσθονοί αναλυτές είναι σαφές ότι δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν στατιστικές.

Όλες αυτές οι “προφητείες” μεταφέρθηκαν σε εντελώς επίσημο επίπεδο από τον πρόεδρο της ίδιας της Εσθονίας, Alar Karis. Ανοίγοντας το συνέδριο της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ στο Ταλίν την περασμένη Παρασκευή, νουθέτησε ανοιχτά τους επιτελάρχες της συμμαχίας με μια έκκληση να εγκαταλείψουν “τον φόβο της αποσταθεροποίησης της κατάστασης στη Ρωσία”. Τονίζουμε ότι δεν πρόκειται πλέον για κάποιον στρατηγό εν αποστρατεία, ούτε για έναν ιδιώτη με καθηγητική ιδιότητα – πρόκειται για τον επίσημο επικεφαλής της γειτονικής μας χώρας, μέλους του ΝΑΤΟ. Και αυτός, χωρίς ντροπή, καλεί την ανώτατη διοίκηση της συμμαχίας σε μια συνειδητή πολιτική υπονόμευσης και δημιουργίας κατάστασης αστάθειας στη Ρωσία. Τι άλλες αποδείξεις χρειάζεται κανείς για το ποιον και για ποιο λόγο πολεμά η συλλογική Δύση;

Το ιδεολογικό όργανο των Ευρωπαίων φιλελεύθερων, το περιοδικό The Economist, αφιέρωσε το τελευταίο τεύχος του στο πώς η Δύση πρέπει να εξασφαλίσει τη νίκη της Ουκρανίας επί της Ρωσίας. Εκτός από τις παραδοσιακές συμβουλές για περαιτέρω εξοπλισμό του καθεστώτος του Κιέβου, το περιοδικό απαιτεί ρητά: “Η Δύση θα πρέπει να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια σφήνα ανάμεσα στο καθεστώς και τον ρωσικό λαό”. Για τον σκοπό αυτό, οι δυτικοί ηγέτες προτρέπονται να ποντάρουν στους Ρώσους φιλελεύθερους που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, οι οποίοι, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορούν με ασφάλεια να χαρακτηριστούν προδότες. Και πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς ανθρώπους που χρησιμοποιούνται πλέον ανοιχτά από τους εχθρούς της Ρωσίας, οι οποίοι τώρα δεν κρύβονται, για να εφαρμόσουν ένα απραγματοποίητο σχέδιο διαμελισμού της κοινής μας πατρίδας!

Έτσι, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι η συλλογική Δύση έχει ήδη περάσει από τα λόγια στην πράξη και αμφισβητεί ανοιχτά την ίδια την ύπαρξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι ιδεολόγοι της και ορισμένοι κορυφαίοι πολιτικοί δεν κρύβουν το γεγονός ότι, χρησιμοποιώντας τη σύγκρουση στην Ουκρανία, δημιουργούν σκόπιμα μια υπαρξιακή απειλή για το κράτος μας. Όσο πιο γρήγορα το αναγνωρίσουμε επίσημα εμείς οι ίδιοι, τόσο πιο αποτελεσματικά θα μπορέσουμε να περάσουμε σε ένα διαφορετικό στάδιο τόσο των σχέσεων με τους γείτονές μας όσο και της ίδιας της ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία.

Εξακολουθούμε να τηρούμε ορισμένους κανόνες του “παιχνιδιού κυρίων” που υιοθετήθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά τώρα τα διακυβεύματα έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Όχι, ο συγγραφέας σε καμία περίπτωση δεν καλεί σε αντιγραφή των εγκληματικών ενεργειών της Ουκρανίας. Εμείς, σε αντίθεση με αυτούς, δεν σκοτώνουμε παιδιά, δεν βασανίζουμε αιχμαλώτους πολέμου, δεν εξοντώνουμε αμάχους.

Αλλά μπροστά στις αυξανόμενες απειλές για τους πολίτες της Ρωσίας, δεν μας μένει άλλη επιλογή από το να δράσουμε πολύ πιο αποφασιστικά κατά των στρατιωτικών υποδομών που χρησιμοποιούνται και από πολίτες, κατά των κέντρων λήψης αποφάσεων, κατά των ατόμων που είναι άμεσα υπεύθυνα για την τρομοκρατία και τις δολοφονίες, όπου κι αν βρίσκονται, και κατά των κρατών που ακολουθούν εχθρικές πολιτικές. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε περίπτωση υπαρξιακής απειλής για τη Ρωσία, έχουμε πολύ πιο σκληρές απαντήσεις. Πρέπει να υπενθυμίζονται συνεχώς σε όλους εκείνους που θέλουν να δοκιμάσουν την πατρίδα μας.

Πηγή: Ria Novosti

Μετάφραση: Κ. Μηλολιδάκης

Ο λαός των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς θέτει ντε φάκτο το ζήτημα της αλλαγής του χαρακτήρα της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης»

Πανηγυρισμοί στην κεντρική πλατεία Λένιν του Ντονέτσκ μετά την αναγνώριση από τη Ρωσία των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς

Χθες, 19 Σεπτεμβρίου, οι Βουλές των Αντιπροσώπων των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς ζήτησαν από τους επικεφαλής των κυβερνήσεών τους την άμεση διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για την ένταξη των χωρών τους στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Διαβάζουμε από το RIA-NOVOSTI: ΝΤΟΝΕΤΣΚ, 19 Σεπτεμβρίου – RIA Novosti. Τα κοινοβούλια της ΛΔ του Λουγκάνσκ και της ΛΔ του Ντονιέτσκ έκαναν έκκληση προς τους επικεφαλής των δημοκρατιών Leonid Pasechnik και Denis Pushilin να προβούν άμεσα σε δημοψήφισμα για την ένταξή τους στη Ρωσία.

Με τη σειρά του, ο αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης της περιοχής Χερσώνα, Kirill Stremousov, μίλησε επίσης για παρόμοια αιτήματα από τους κατοίκους της περιοχής. Σύμφωνα με τον ίδιο, το δημοψήφισμα δεν θα είναι το τελικό σημείο και ο πληθυσμός θέλει να λάβει εγγυήσεις για την ένταξη της περιοχής στη Ρωσία.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, Alexander Kofman, τώρα είναι η ώρα να “σβήσουμε τα ανύπαρκτα σύνορα μεταξύ των κρατών μας”. Τόνισε επίσης τη σημασία ΄τα σύνορα μεταξύ της DPR και της Ουκρανίας να είναι ρωσικά.

“Σε σχέση με όλα τα παραπάνω, ζητώ από τον επικεφαλής της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ Denis Pushilin και το Λαϊκό Συμβούλιο [δηλ. την κυβέρνηση] της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ να λάβουν την ενδεδειγμένη απόφαση για την άμεση διεξαγωγή δημοψηφίσματος”, δήλωσε ο Kofman.

Διευκρίνισε ότι η έκκληση θα αποσταλεί άμεσα τόσο στον επικεφαλής της DPR όσο και στο Λαϊκό Συμβούλιο.

Το Κοινοβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ σημείωσε ότι η προσχώρηση στη Ρωσία δεν θα ήταν μόνο ένας θρίαμβος της ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά θα εξασφάλιζε και το έδαφός της. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σώματος Alexei Karyakin , ο τοπικός πληθυσμός πιστεύει ότι η σταθερότητα θα έρθει μετά το δημοψήφισμα. Παράλληλα, τόνισε ότι το δημοψήφισμα “δεν είναι θέμα μιας ημέρας”, οπότε είναι πρόωρο να μιλάμε για την ημερομηνία διεξαγωγής του.

Αργότερα, ο επικεφαλής της DPR, Denis Pushilin, συζήτησε τις εκκλήσεις των Κοινοβουλίων με τον συνάδελφό του από την LPR, Leonid Pasechnik, εισηγούμενος να συμμετάσχει ο ίδιος στις προσπάθειες των διοικήσεων και των κοινοβουλευτικών μηχανισμών να επεξεργαστούν βήματα για να αρχίσουν να προετοιμάζονται για το δημοψήφισμα. Συζήτησαν επίσης την από κοινού μελέτη θεμάτων ασφάλειας από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Σύμφωνα με τον Pushilin, οι εκκλήσεις για τα δημοψηφίσματα αποτελούν πλέον έκφραση της γνώμης του λαού, η οποία “βρίσκεται στον αέρα εδώ και πολύ καιρό”.

“Νομίζω ότι με τέτοια σκέψη, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, κατά τη διάρκεια αυτών των οκτώ ετών, όταν οι δημοκρατίες γεννήθηκαν σε μια στιγμή, όταν οι δημοκρατίες έκαναν δημοψήφισμα σε μια μέρα το ’14, θα καταφέρουμε το ίδιο και εδώ, αλλά οι ενέργειές μας θα πρέπει να είναι συγχρονισμένες”, τόνισε ο επικεφαλής της DPR.

*          *          *

Κανένας αναρωτιέται τι θα αλλάξει αν οι ΛΔ ενταχθούν στη Ρωσία. Η απάντηση είναι ότι δεδομένης της σταθερής ομόφωνης τοποθέτησης των Ρωσικών διοικήσεων ότι δεν παραχωρούν ούτε σπιθαμή Ρωσικού εδάφους, θα πρέπει η Ρωσία να μην εγκαταλείψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τις δύο ΛΔ αφού αυτές θα έχουν γίνει τμήμα του εδάφους της. Ουσιαστικά, τα δύο κοινοβούλια ζητούν από τη Ρωσία να δώσει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα τις εγκαταλείψει στα χέρια του καθεστώτος του Κιέβου.

Είναι πολύ νωρίς για να γίνει μια ολοκληρωμένη ανάλυση αυτής της συνταρακτικής, κατά τη γνώμη μας, είδησης. Και ασφαλώς, η εκ των υστέρων αξιολόγηση της σημασίας της θα εξαρτηθεί από την έκβαση της εξελισσόμενης Ουκρανικής αντεπίθεσης, Εδώ θα επιχειρήσουμε μια άμεση εκτίμηση της κατάστασης που διαμορφώνουν αυτές οι αποφάσεις των δύο κοινοβουλίων.

Ρωσικές σημαίες πλάι στις σημαίες της ΛΔ του Ντονιέτσκ στην πλατεία Λένιν της πόλης του Ντονιέτσκ.

Α. Η υποχώρηση από το Χάρκοβο και οι Ουκρανικές θηριωδίες που επακολουθούν έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των Ρωσόφωνων της Νότιας και Ανατολικής Ουκρανίας στους χειρισμούς της Ρωσικής κυβέρνησης. Ο κόσμος φοβάται ότι θα αφεθεί στη μοίρα του από τους Ρώσους. Δεδομένου ότι το 100% του πληθυσμού στις ΛΔ είναι “συνεργάτες του κατακτητή” σύμφωνα με τους ορισμούς του καθεστώτος του Κιέβου–πράγμα που αποδεικνύεται και από τους συνεχείς και βάρβαρους βομβαρδισμούς των αμάχων εκεί από την Ουκρανία–σε περίπτωση που μπει μέσα η Ουκρανία (και αυτό δεν αποκλείεται να συμβεί π.χ. στο Λυσιτσάνσκ) θα επακολουθήσει γενοκτονία. Η απαίτηση για δημοψήφισμα ένταξης στη Ρωσία αποτελεί έκφραση της ανησυχίας και των ερωτηματικών του λαού στις ΛΔ για τη σοβαρότητα με την οποία η Ρωσική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα της “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης”.

Β. Αν γίνουν τα δημοψηφίσματα, η Ρωσία δεν είναι υποχρεωμένη να τα δεχτεί. Αλλά όμως, τυχόν άρνηση να το πράξει θα εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Πούτιν, ιδιαίτερα αν επακολουθήσουν σφαγές των αμάχων των ΛΔ που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στη Ρωσία.

Γ. Τα δημοψηφίσματα δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στο πεδίο ούτε μπορούν να αποκλείσουν την εισβολή των Ουκρανών στο ελεύθερο Ντονμπάς. Αυτό που θα αλλάξουν όμως είναι τον ίδιο τον τρόπο που οι Ρώσοι οφείλουν να βλέπουν την κατάσταση. Αν ο Πούτιν δεν ακολουθήσει, θα φέρει ιστορικές ευθύνες και αυτό θα του καταλογιστεί. Αν ακολουθήσει, τότε η όλη δομή και τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης” ντε φάκτο μεταβάλλονται.

Δ. Τα αδιέξοδα στα οποία έχει βρεθεί η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” γίνονται εμφανέστερα μετά το αίτημα των λαών των ΛΔ. Διότι, τι σημαίνει “αποστρατιωτικοποίηση” της Ουκρανίας όταν αυτή βρίσκεται με στρατό ενός εκατομμυρίου, οργανωμένο κατά τα ΝΑΤΟικά πρότυπα και οπλισμένου με τα πλέον σύγχρονα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα (μείον την αεροπορία, το οποίο είναι ζήτημα χρόνου); Και τι σημαίνει “αποναζιστικοποίηση” όταν οι ναζιστικές θεωρίες του Μπαντέρα και του Ντοντσόφ είναι ισχυρότερες από ποτέ άλλοτε μέσα στην Ουκρανική κοινωνία; Η Ρωσία ξεκίνησε κάτι το οποίο είναι σαφές ότι δε μπορεί να περπατήσει πάνω στα χνάρια που έχουν χαρακτεί.

Ε. Η απόφαση των δύο κοινοβουλίων, με τον εξαιρετικά επείγοντα και δραματικό χαρακτήρα της, έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον εφησυχασμό που βασίλευε μέχρι τα τέλη Αυγούστου στη Ρωσική πλευρά, η οποία ήδη μοίραζε Ρωσικές πινακίδες αυτοκινήτων στους κατοίκους του Ίζιουμ και κορόιδευε τους φόβους για το ενδεχόμενο να επανέλθει το Κίεβο εκεί. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ρωσική πλευρά έχει αρχίσει να συνέρχεται, αλλά δυστυχώς αυτές είναι ακόμη ισχνές. Θα τρανταχτεί άραγε τώρα μετά την απόφαση των δύο κοινοβουλίων;

Πρώτα συμπεράσματα από την ουκρανική αντεπίθεση

Ενώ η παγκόσμια κοινωνία του θεάματος τιμά το λαμπρό της τέκνο, τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ και ετοιμάζει νέες σαπουνόπερες με επίκεντρο τη βασιλική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου, σοβαρά γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο μέτωπο της Ουκρανίας, τα οποία αφενός προσφέρουν χρήσιμα μαθήματα στρατιωτικής και πολιτικής διαχείρισης, αφετέρου επηρεάζουν την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

Οι ουκρανικές δυνάμεις, μετά την αποτυχημένη αντεπίθεσή τους στην περιοχή της Χερσώνας, εξαπέλυσαν μια πολύ ισχυρότερη, προσεκτικότερη και αποτελεσματικότερη αντεπίθεση στην περιοχή του Ιζιούμ, στο Χάρκοβο. Θα πρέπει προκαταβολικώς να πούμε ότι ούτε μπορούμε να έχουμε απολύτως καθαρή εικόνα για την πορεία των μαχών, ούτε έχει νόημα να αποπειραθούμε να δώσουμε σε ένα τέτοιο άρθρο πλήρη περιγραφή των πολεμικών γεγονότων, μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές.

Οι αντεπιθέσεις των Ουκρανών είχαν προαναγγελθεί από αρκετές εβδομάδες πριν. Με δεδομένο ότι ο πόλεμος είναι πάντα η συνέχιση της πολιτικής και με άλλα μέσα, η εξαπόλυση τέτοιων αντεπιθέσεων, πέρα από τους επιχειρησιακούς στόχους (ανακατάληψη εδαφών και παρεμπόδιση του ανεφοδιασμού ρωσικών δυνάμεων στην επαρχία του Χαρκόβου, ώστε σταδιακώς να αποκοπούν από τις φίλιες δυνάμεις και να καταστραφούν) εξυπηρετούν τους πολιτικούς στόχους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, που άλλωστε έχουν αναλάβει στην πραγματικότητα τη διεξαγωγή του πολέμου από την πλευρά της Ουκρανίας.

Οι στόχοι αυτοί είναι, πρώτον, να αποδειχτεί ενόψει ενός καταστροφικού για την Ε.Ε. χειμώνα και ενόψει ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, ότι η Ουκρανία κερδίζει και ότι δεν πηγαίνουν χαμένα τα δισεκατομμύρια βοήθειας ημών των πολιτών της «Δύσης». Δεύτερον, να πληγεί το γόητρο και η ισχύς των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και του Ρώσου προέδρου. Τρίτον, να δοκιμαστεί ο νέος ΝΑΤΟ-ουκρανικός στρατός στο πεδίο της μάχης, ο οποίος προετοιμάζεται εδώ και οκτώ χρόνια, αλλά κυρίως το τελευταίο εξάμηνο.

Επιστρέφοντας στο πεδίο των μαχών υπό το φως των ανωτέρω λοιπόν, στην περιοχή του Χαρκόβου έχουμε μέχρι τώρα συγκέντρωση ισχυρών ουκρανικών δυνάμεων, οι οποίες πέτυχαν να διασπάσουν τις ρωσικές αμυντικές γραμμές, χρησιμοποιώντας ένα υβρίδιο νατοϊκών και σοβιετικών τακτικών. Μάλιστα φαίνεται ότι αξιοποίησαν και τακτικές ISIS (δηλαδή του ΝΑΤΟ, επιτρέψτε μας να πούμε), με επιθέσεις μικρών και ευκίνητων ομάδων, οι οποίες αποδιοργανώνουν τις αντίπαλες άμυνες, ανοίγοντας ρήγματα.

Αξιοποίησαν τον υπερσύγχρονο οπλισμό από τη Δύση και έριξαν στη μάχη τις πλέον έμπειρες και καλά εκπαιδευμένες δυνάμεις τους, όπως και πολλούς ξένους μισθοφόρους (ουσιαστικά στελέχη, στρατών του ΝΑΤΟ). Παρότι η αντεπίθεσή τους είχε προαναγγελθεί, κατόρθωσαν να αιφνιδιάσουν τις ρωσικές δυνάμεις, κάτι που σίγουρα γεννά ερωτηματικά για το επίπεδο της ρωσικής διοίκησης, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περιοχή του μετώπου.

Οι ουκρανικές δυνάμεις πέτυχαν μέχρι τουλάχιστον την 9η Σεπτεμβρίου να έχουν τον μερικό έλεγχο στο συγκεκριμένο πεδίο, παρά την υπεροχή των Ρώσων σε αεροπορικά μέσα και σε δυνάμεις πυροβολικού γενικώς στο πλαίσιο του πολέμου.

Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, οι Ρώσοι μεταφέρουν εσπευσμένα δυνάμεις (τους μισθοφόρους της Wagner και ελίτ δυνάμεις, μαζί με πυροβολικό) προκειμένου να αμυνθούν πρώτα επιτυχώς και έπειτα να αντεπιτεθούν. Αν για τους Ουκρανούς το διακύβευμα είναι η αποκοπή των ρωσικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή του Χαρκόβου, για τους Ρώσους, μια πετυχημένη καθήλωση της ουκρανικής αντεπίθεσης και ανάληψη της πρωτοβουλίας, θα σημάνει ότι ενδεχομένως οι Ουκρανοί θα χάσουν τις καλύτερες δυνάμεις τους, με συνέπεια μια συνολικότερη αποδιάρθρωση ή και κατάρρευση της αμυντικής τους δυναμικής.

Ωστόσο, η δουλειά των Ρώσων, τόσο ως προς την άμυνα, όσο και ως προς την αντεπίθεσή τους, κάθε άλλο παρά εύκολη είναι και η νίκη τους, κάθε άλλο παρά δεδομένη.

Τα παραπάνω ζητήματα μας προσφέρουν ορισμένα διδάγματα: το πρώτο συνίσταται στο ότι έχουμε περάσει σε μια νέα φάση του συγκεκριμένου πολέμου. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία έχουμε περάσει στον απευθείας, πλην όχι κατακλυσμιαίο ακόμα, παγκόσμιο πόλεμο με χώρο διεξαγωγής την Ουκρανία.

Ο πόλεμος λαμβάνει χώρα, εμφανώς πλέον, μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ, όχι μόνο εξοπλίζει την Ουκρανία και μάλιστα με υπερσύγχρονο οπλισμό, αλλά και εκπαιδεύει νέες ουκρανικές μονάδες, παρέχει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για την εξέλιξη των επιχειρήσεων σε ζωντανό χρόνο, συμμετέχει στη λήψη όλων των αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα διοίκησης και παρέχει μισθοφόρους, δηλαδή στην πραγματικότητα στελέχη.

Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις του Φεβρουαρίου του 2022 ήταν πολύ ανώτερες από τις αντίστοιχες του 2014, όπως και οι σημερινές από εκείνες του Φεβρουαρίου. Ο έλεγχος από τις ΗΠΑ είναι απόλυτος στο στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, ενώ μια εξόχως προβληματική και διεφθαρμένη, πλην όμως υπαρκτή και διαρκής, ροή οπλισμού έχει κατοχυρωθεί.

Οι Ρώσοι, όσο παρατείνεται ο πόλεμος θα έχουν να αντιμετωπίζουν ικανότερες και διεθνοποιημένες ένοπλες δυνάμεις.

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι ενώ το ΝΑΤΟ «πάτησε» ρωσικές κόκκινες γραμμές ως προς τον οπλισμό τον οποίο στέλνει στους Ουκρανούς, η Ρωσία δεν απάντησε, όπως προειδοποιούσε, με επιθέσεις στα κέντρα λήψης απόφασης μέσα στην Ουκρανία, ούτε και εκτός αυτής. Αυτή η κατάσταση, ενδεχομένως πείθει κύκλους της Ουάσιγκτον να γίνουν ακόμα πιο τολμηροί. Η Ρωσία πλήρωσε στη θάλασσα την μη αποτροπή μεταφοράς του εν λόγω οπλισμού με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο.

Δεύτερον, ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το πώς διεξάγεις έναν ολοκληρωτικό ως προς το σκοπό του πόλεμο χωρίς ολοκληρωτικά μέσα. Οι Ρώσοι διεξάγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ως προς το σκοπό του (πλήρης έλεγχος της Ουκρανίας). αλλά ακόμα σαφέστερα ως προς το αντικειμενικό του αποτέλεσμα: το πρώτο βήμα προς έναν πολυκεντρικό κόσμο ή τη διάλυση της Ρωσίας. Σε ένα γιγάντιο μέτωπο και πολεμώντας με το ΝΑΤΟ, η Ρωσία έχει παρατάξει όχι πάνω από 250.000 στελέχη, χωρίς να έχει προβεί σε επιστράτευση κανενός είδους.

Είναι κατανοητό ότι σε μια καταναλωτική κοινωνία όπως είναι η ρωσική, ο πρόεδρος Πούτιν θέλει να μην διαταράξει με κανέναν τρόπο την αίσθηση κανονικότητας στη ρωσική κοινωνία. Με την ύφεση να απορροφάται, τον πληθωρισμό να ελέγχεται και τα κρατικά ταμεία να γεμίζουν με ρούβλια, η ρωσική ηγεσία επαίρεται ότι ταυτοχρόνως πολεμά με το ΝΑΤΟ και κρατά τη ρωσική κοινωνία και οικονομία σταθερή ή ακόμα και σε καλύτερη κατάσταση από τις αντίστοιχες της Δύσης.

Κάτι αντίστοιχο έκαναν μετά το Βιετνάμ οι ΗΠΑ. Μόνο που το έκαναν απέναντι σε εμφανώς υποδεέστερους αντιπάλους και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την επικράτειά τους. Και παρεμπιπτόντως, στο τέλος έχασαν σε όλους αυτούς τους πολέμους.

Η Ρωσία χρειάζεται πολλές, πολύ καλά εκπαιδευμένες δυνάμεις. Αυτό προϋποθέτει κάποιου είδους κινητοποίηση του λαού. Προς το παρόν, την περιορίζει στην περιοχή του Ντονμπάς και σε επαγγελματικές ή μισθοφορικές δυνάμεις. Ο έλεγχος όμως κατ’ ουσίαν ολόκληρης της Ουκρανίας προϋποθέτει μια πολύ ευρύτερη κινητοποίηση.

Τρίτον, και οι δύο πλευρές, Ρωσία και ΝΑΤΟ επιλέγουν έναν πόλεμο φθοράς. Η Ρωσία θεωρεί ότι ο χειμώνας δουλεύει προς όφελός της και έχει δίκιο. Το ΝΑΤΟ εκτιμά ότι μπορεί μετατρέποντας την Ουκρανία σε ένα ευρωπαϊκό Αφγανιστάν, να κουράσει και να γονατίσει τη Ρωσία. Το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο έχει έναν υψηλότερο βαθμό επισφάλειας από το ρωσικό, για λόγους τους οποίους έχουμε αναλύσει και σε προηγούμενα άρθρα μας, με σημαντικότερη την αστική και εθνοτική σύνθεση της Ουκρανίας.

Αντιθέτως, ο ρωσικός οικονομικός πόλεμος φθοράς παράγει ήδη αποτελέσματα. Η Ρωσία έχει κάθε λόγο να περιμένει τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και την πολιτική αναταραχή στην Ε.Ε. Ωστόσο, ο πολύ λογικός αυτός σχεδιασμός από ρωσικής πλευράς οφείλει να συμπορεύεται με τις εξελίξεις στο μέτωπο. Για να αποδειχτεί πετυχημένος, θα πρέπει να συνοδεύεται από μια σταθερά καλή κατάσταση για τις ρωσικές δυνάμεις επί του πεδίου. Καταστάσεις όπως η συγκεκριμένη ουκρανική αντεπίθεση είναι πιθανό να επιδράσουν με μη γραμμικό τρόπο στην ψυχολογία και επομένως στη συνολική αποτελεσματικότητα της ρωσικής στρατιωτικής και πολιτικής μηχανής, αν δεν ελεγχθούν άμεσα.

Τέταρτον, ενώ η Δύση διαθέτει καλοδουλεμένους από δεκαετίες, μηχανισμούς οικονομικής, στρατιωτικής και επικοινωνιακής συνεργασίας, η Ρωσία, η Κίνα και οι σύμμαχοί τους δεν έχουν αντίστοιχους μηχανισμούς συνεργασίας ακόμα. Λογικό μεν, προβληματικό δε. Στο επίπεδο της οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας, το «αντι-δυτικό μέτωπο» έχει πολύ δρόμο να διανύσει, έως ότου πλησιάσει το βαθμό εσωτερικής συνεργασίας που διαθέτει η Δύση. Στις δεδομένες πολεμικές συνθήκες, πρόκειται για ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο θα κληθεί ενδεχομένως να αντιμετωπίσει και η Κίνα ως προς την Ταϊβάν, αλλά και το Ιράν σε σχέση με τις δικές του πολεμικές εμπλοκές.

Σε κάθε περίπτωση, η ουκρανική αντεπίθεση θα προκαλέσει σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Η λογική λέει ότι η ρωσική πλευρά θα κατορθώσει να σταθεροποιήσει το μέτωπο και ότι με έστω σημαντικές απώλειες θα ανακόψει τον κίνδυνο. Αν η νίκη οποιασδήποτε πλευράς είναι καθαρή (πράγμα αρκετά πιθανό) μπορεί να προκύψει μεγαλύτερη διάθεση για διαπραγματεύσεις (αν και στην πλευρά της Ουκρανίας, είναι μάλλον απίθανο οι ΗΠΑ να τις επιτρέψουν). Ακόμα και στην περίπτωση ρωσικής νίκης επίσης, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα δούμε ένα νέο γύρο αλλαγών στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και στις τακτικές τους.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Επαληθεύοντας τα γεγονότα για τους …επαληθευτές των γεγονότων

To Facebook έχει αυτοανακηρυχτεί σε θεματοφύλακα της “αλήθειας”, συχνά διαγράφοντας ή βάζοντας ετικέτες σε αναρτήσεις οι οποίες κρίνονται ως αναληθείς από—υποτίθεται ανεξάρτητους και αντικειμενικούς—παρατηρητές που έχει προσλάβει. Αλλά πόσο αμερόληπτοι είναι αυτοί οι “επαληθευτές γεγονότων”; Η στάση τους στο Ουκρανικό δίνει την ευκαιρία να εξεταστεί αναλυτικά και συγκεκριμένα το ερώτημα. Ο ειδικός σε θέματα προπαγάνδας Βρετανός επιστήμονας Alan MacLeod έχει να πει αρκετά απ’ αυτού.

Οι περισσότεροι από τους οργανισμούς «επαλήθευσης γεγονότων» που χρησιμοποιεί το Facebook για την Ουκρανία, χρηματοδοτούνται άμεσα από την Ουάσιγκτον.

Οι περισσότεροι από τους οργανισμούς ελέγχου των γεγονότων με τους οποίους συνεργάζεται το Facebook για την παρακολούθηση και τη ρύθμιση των πληροφοριών σχετικά με την Ουκρανία χρηματοδοτούνται άμεσα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, είτε μέσω της πρεσβείας των ΗΠΑ είτε μέσω του διαβόητου Εθνικού Ιδρύματος για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy–NED).

Με αφορμή την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος πληροφοριών εξίσου σκληρός με τις μάχες στο έδαφος και το Meta (η επίσημη ονομασία του Facebook) ανακοίνωσε ότι συνεργάζεται με εννέα οργανισμούς για να το βοηθήσουν να ξεχωρίζει τα γεγονότα από τη μυθοπλασία για τους Ουκρανούς, Ρώσους και άλλους χρήστες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι εννέα οργανισμοί είναι οι ακόλουθοι: VoxCheck, Fact Check Georgia, Demagog, Myth Detector, Lead Stories, Patikrinta 15min, Re:Baltica και Delfi.

“Για να μειώσουμε τη διάδοση της παραπληροφόρησης και να παρέχουμε πιο αξιόπιστες πληροφορίες στους χρήστες, συνεργαζόμαστε με ανεξάρτητους τρίτους φορείς ελέγχου γεγονότων σε παγκόσμιο επίπεδο”, έγραψε ο γίγαντας της Silicon Valley και πρόσθεσε: «Οι ανεξάρτητοι τρίτοι φορείς ελέγχου γεγονότων του Facebook είναι όλοι πιστοποιημένοι από το Διεθνές Δίκτυο Ελέγχου Γεγονότων (IFCN). Το IFCN, μια θυγατρική του οργανισμού δημοσιογραφικής έρευνας Poynter Institute, είναι αφιερωμένο στο να φέρνει σε επαφή τους ελεγκτές γεγονότων παγκοσμίως».

Τι πρόβλημα υπάρχει; Τουλάχιστον πέντε από τους εννέα οργανισμούς είναι απευθείας στη μισθοδοσία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, ενός από τους κύριους εμπόλεμους στη σύγκρουση. Το Ινστιτούτο Poynter χρηματοδοτείται επίσης από το NED. Επιπλέον, πολλοί από τους άλλους οργανισμούς, που έχουν αναλάβει να ελέγχουν τα γεγονότα, επίσης έχουν βαθιές διασυνδέσεις με άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης χρηματοδότησης.

STOPFAKE

Ίσως η πιο γνωστή και διαβόητη από τις εννέα ομάδες είναι η StopFake. Η StopFake ιδρύθηκε το 2014 και χρηματοδοτείται από το Ατλαντικό Συμβούλιο του ΝΑΤΟ, από το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, τη βρετανική πρεσβεία στην Ουκρανία και το υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας. Έχει επίσης λάβει χρήματα από τις ΗΠΑ μέσω του National Endowment for Democracy, αν και το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά διατυμπανίζεται από τους εμπλεκομένους.

Ένας πιθανός λόγος για αυτό αναφέρθηκε σε ένα άρθρο του 2016 που αναδημοσιεύτηκε από το ίδιο το StopFake. Όπως σημειώνει το άρθρο, «στην περίπτωση του StopFake.org, όταν αντίπαλοι θέλουν να προσβάλουν το έργο [μας], επικαλούνται αμέσως την υποστήριξη [μας] από τους χορηγούς του National Endowment for Democracy ως απόδειξη της εμπλοκής της αμερικανικής κυβέρνησης και της CIA».

Μετά τη ρωσική εισβολή, το NED απέσυρε από το διαδίκτυο όλα τα δημόσια αρχεία των προγραμμάτων του στην Ουκρανία. Παρ’ όλα αυτά, ελλιπή αρχειοθετημένα αντίγραφα αυτών των αρχείων επιβεβαιώνουν μια οικονομική σχέση μεταξύ των ομάδων.

Η StopFake εξαρχής στήθηκε ως ένας ανοιχτά μεροληπτικός οργανισμός. Όπως σημειώνει μια εγκωμιαστική έκθεση γι’ αυτούς από το Διεθνές Δίκτυο Δημοσιογράφων, η πλειοψηφία των επαληθεύσεων του StopFake αφορά δημοσιεύσεις από ρωσικά μέσα ενημέρωσης, και το κίνητρο για τη δημιουργία του ήταν «η κατοχή της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και η εκστρατεία της για να παρουσιάσει την Ουκρανία ως ένα φασιστικό κράτος όπου ευδοκιμούσε ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός, η ομοφοβία και η ξενοφοβία».

Αν και είναι πράγματι εσφαλμένος ο χαρακτηρισμός της Ουκρανίας ως φασιστικού κράτους, η χώρα σαφώς διαθέτει ένα από τα ισχυρότερα ακροδεξιά κινήματα οπουδήποτε στην Ευρώπη. Και δυστυχώς, το ίδιο το StopFake κάθε άλλο παρά απολιτικός θεατής αυτής της ανόδου είναι. Πολλά καθιερωμένα δυτικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των New York Times, έχουν αναφερθεί στους δεσμούς του StopFake με ομάδες της λευκής δύναμης ή των ναζί. Όταν η ντόπια δημοσιογράφος Ekaterina Sergatskova αποκάλυψε αυτούς τους δεσμούς, οι απειλές θανάτου από ακροδεξιούς την ανάγκασαν να εγκαταλείψει το σπίτι της.

Πράγματι, σύμφωνα με ορισμένους, μία από τις πρωταρχικές λειτουργίες του StopFake φαίνεται ότι είναι η προώθηση της ακροδεξιάς. Ένα μακροσκελές αποκαλυπτικό άρθρο του Lev Golinkin στο The Nation κατέγραψε αυτό που αποκάλεσε ιστορικό του StopFake στο «επιθετικό ξέπλυμα δύο ουκρανικών νεοναζιστικών ομάδων με μακρύ ιστορικό βίας, συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων πολέμου».

Σίγουρα η πιο διάσημη πρώην παρουσιάστρια του StopFake είναι η Nina Jankowicz. Η Jankowicz διετέλεσε για λίγο επικεφαλής του νεοσύστατου Συμβουλίου Διακυβέρνησης Παραπληροφόρησης [Disinformation Governance Board] του Προέδρου Μπάιντεν πριν η δημόσια κατακραυγή την αναγκάσει να παραιτηθεί. Με την προσωνυμία “Υπουργείο της Αλήθειας”, τόσο το συμβούλιο όσο και η Jankowicz προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ωστόσο, λίγοι ανέφεραν το γεγονός ότι, ενώ ανήκε στο StopFake, η ίδια η Jankowicz είχε, μπροστά στην κάμερα [on camera], εξυμνήσει με ενθουσιασμό τις αρετές πολλαπλών φασιστικών παραστρατιωτικών οργανώσεων.

Σε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα του 2017 για τα Τάγματα Aidar, Dnipro-1 και Azov, η Jankowicz παρουσίασε αυτές τις ομάδες ως ηρωικούς εθελοντές που υπερασπίζονται την Ουκρανία από την “παραπέρα καταπάτηση από τους Ρώσους αυτονομιστές”. Όπως ακριβώς το διατύπωσε,

«Το εθελοντικό κίνημα στην Ουκρανία εκτείνεται πολύ πέρα από την κατάταξη στο στρατό. Οι εθελοντικές ομάδες δραστηριοποιούνται στην υποστήριξη του στρατού της Ουκρανίας με τρόφιμα, ρουχισμό, φάρμακα και αποκατάσταση μετά τη μάχη, καθώς και εργάζονται ενεργά με τους σχεδόν δύο εκατομμύρια εσωτερικούς πρόσφυγες που εκτοπίστηκαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία».

Αυτή η “κορνίζα” έρχεται σε σύγκρουση με πολλαπλές εκθέσεις από ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Διεθνής Αμνηστία, οι οποίες υποστηρίζουν ότι το Τάγμα Αϊντάρ είναι ένοχο για μια μακροσκελή ακολουθία κακοποιήσεων, «συμπεριλαμβανομένων απαγωγών, παράνομων κρατήσεων, κακομεταχείρισης, κλοπών, εκβιασμών και πιθανών εκτελέσεων». Η Αμνηστία κατηγορεί επίσης το Aidar και το Dnipro-1 ότι «χρησιμοποιούν την λιμοκτονία των αμάχων ως μέθοδο πολέμου».

Το Azov, εν τω μεταξύ, είναι η πιο κακόφημη οργάνωση της παρέας. Τα διακριτικά της ομάδας είναι απευθείας παρμένα από τη 2η Μεραρχία Πάντσερ της Waffen-SS, μια μονάδα που ήταν υπεύθυνη για την εκτέλεση μερικών από τα χειρότερα εγκλήματα του χιτλερικού ολοκαυτώματος. Στο Τάγμα Azov βουτάνε επίσης τις σφαίρες τους σε χοιρινό λίπος πριν από τη μάχη ως ένα υπολογισμένο έγκλημα μίσους, προσπαθώντας να εμποδίσουν τους Εβραίους ή μουσουλμάνους εχθρούς από μια καλύτερη μεταθανάτια ζωή. Ο Andriy Biletsky, ο ιδρυτής της ομάδας, δήλωσε το 2010 ότι πιστεύει ότι η αποστολή της Ουκρανίας είναι να «οδηγήσει τις λευκές φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία … εναντίον των καθοδηγούμενων από σημίτες υπανθρώπων (Untermenschen)» – η λέξη που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ για να περιγράψει τους Εβραίους, τους Πολωνούς, τους Ουκρανούς και άλλους λαούς που είχε σημαδέψει για εξόντωση.

Τον Φεβρουάριο, το Facebook ανακοίνωσε ότι αλλάζει τους κανόνες του σχετικά με τη ρητορική μίσους για να επιτρέψει τον έπαινο και την προβολή του Τάγματος Αζόφ. Αυτό έγινε κατόπιν σύστασης του StopFake; Η MintPress [ο δημοσιογραφικός οργανισμός του συγγραφέα της παρούσας έρευνας] ζήτησε από τη Meta/Facebook να σχολιάσει τους δεσμούς του συνεργάτη τους για την επαλήθευση γεγονότων με ακροδεξιές ομάδες και αν το StopFake επηρέασε την απόφασή τους να επιτρέψουν φιλοναζιστικό περιεχόμενο στην πλατφόρμα τους, αλλά δεν έλαβε απάντηση.

Όπως σημείωσε ο Golinkin στο άρθρο του για το The Nation, το StopFake έχει επίσης υπερασπιστεί την C14, μια άλλη φασιστική παραστρατιωτική οργάνωση, περιγράφοντάς την απλώς ως “κοινωνική οργάνωση”, επικαλούμενο την άρνηση της ίδιας της C14 για τα πογκρόμ της κατά των Ρομά ως “απόδειξη” της αθωότητάς της. Αυτός ο χαρακτηρισμός έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο κατατάσσει την C14 ως “εθνικιστική ομάδα μίσους”. Το “14” στο όνομά της παραπέμπει στο σύνθημα των “14 λέξεων” της λευκής υπεροχής.

Το StopFake έχει προβάλει διάφορους αμφιλεγόμενους ισχυρισμούς, μεταξύ άλλων ότι η αύξηση του αντισημιτισμού στην Ουκρανία είναι “ψεύτικη πληροφορία” – φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίζει καθιερωμένα μέσα όπως το NBC News και το Al-Jazeera ότι δημοσιεύουν ψεύτικες ειδήσεις σχετικά με το ρόλο του Τάγματος Αζόφ σε αυτό. Σε ένα άρθρο με τίτλο “Η Ρωσία ως σατανική [δύναμη]: Ψευδείς ιστορικοί παραλληλισμοί. Ορισμένες ιδιαιτερότητες της ρωσικής πολιτικής κουλτούρας”, επέμεινε επίσης ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ είχαν ως πρότυπο τα ρωσικά στρατόπεδα που είχε δημιουργήσει ο Βλαντιμίρ Λένιν. Στην πραγματικότητα, η γερμανική κυβέρνηση πρωτοστάτησε στη χρήση στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των λαών Χερέρο και Ναμάκουα μεταξύ 1904 και 1908 στη Ναμίμπια. Οι Βρετανοί και οι Ισπανοί ήταν επίσης από τους πρώτους που τα υιοθέτησαν.

Επιπλέον, το StopFake έχει στενούς δεσμούς με την The Kyiv Post, ένα ουκρανικό μέσο που εκπαιδεύεται και χρηματοδοτείται απευθείας από το National Endowment for Democracy [NED]. Από το 2016, η Post έχει δημοσιεύσει 191 εκθέσεις του StopFake.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ NED?

Ο λόγος για τον οποίο η λήψη χρηματοδότησης από το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy, δηλ. NED) θα πρέπει να εγείρει αμέσως υποψίες για οποιαδήποτε οργάνωση είναι επειδή το NED ιδρύθηκε ρητά από την κυβέρνηση Ρέιγκαν ως οργάνωση βιτρίνα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Central Intelligence Agency).

Αν και χρηματοδοτείται από την Ουάσιγκτον και στελεχώνεται από κρατικούς αξιωματούχους, τεχνικά είναι ιδιωτική εταιρεία και επομένως δεν υπόκειται στους ίδιους νομικούς κανονισμούς και δημόσιο έλεγχο με τους κρατικούς θεσμούς.

Η CIA έχει χρησιμοποιήσει το NED για να πραγματοποιήσει πολλές από τις πιο αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις της. Τα τελευταία χρόνια, έχει εκπαιδεύσει και διοχετεύσει χρήματα στους ηγέτες των διαδηλωτών του Χονγκ Κονγκ για να κρατήσει ζωντανή την εξέγερση, υποδαύλισε μια πανεθνική εκστρατεία διαδηλώσεων στην Κούβα και βοήθησε σε προσπάθειες να ανατραπεί η κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Ωστόσο, ίσως το πιο σημαντικό για την παρούσα ιστορία είναι ότι το NED συμμετείχε επίσης στο πραξικόπημα του 2014 που απομάκρυνε τον Ουκρανό πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς από την εξουσία. Η αλλαγή καθεστώτος είναι, εν ολίγοις, μία από τις πρωταρχικές λειτουργίες του.

Το NED το επιτυγχάνει αυτό με την ίδρυση, χρηματοδότηση, υποστήριξη και κατάρτιση κάθε είδους πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ομάδων στις χώρες-στόχους. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεσή του για το 2019, η Ουκρανία αποτελεί την “κορυφαία προτεραιότητα” του NED. Ο οργανισμός έχει δαπανήσει (επίσημα) πάνω από 22 εκατομμύρια δολάρια στην Ουκρανία από το 2014.

Στις πιο ειλικρινείς στιγμές τους, οι ηγέτες του NED είναι σαφείς σχετικά με τον ρόλο του οργανισμού τους. “Θα ήταν φρικτό για τις δημοκρατικές ομάδες σε όλο τον κόσμο να φαίνεται ότι επιχορηγούνται από τη CIA”, δήλωσε ο Carl Gershman, πρόεδρος του NED από το 1984 έως το 2021, εξηγώντας γιατί ιδρύθηκε ο οργανισμός του. Ο συνιδρυτής του NED, Allen Weinstein, συμφώνησε: “Πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα γίνονταν κρυφά πριν από 25 χρόνια από τη CIA”, δήλωσε στην Washington Post.

VOXCHECK

Το VoxCheck λαμβάνει σημαντική χρηματική βοήθεια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέσω του NED και της πρεσβείας των ΗΠΑ. Χρηματοδοτείται επίσης από την ολλανδική και τη γερμανική κυβέρνηση. Τα ελλιπή αρχεία του NED δείχνουν ότι το VoxCheck λαμβάνει σημαντικές ετήσιες επιχορηγήσεις και έχει δεχθεί συνολικά περίπου 250.000 δολάρια.

Αυτό το είδος των χρημάτων αποτελεί σημαντικό ποσό στην Ουκρανία, η οποία είναι μακράν το φτωχότερο έθνος στην Ευρώπη. Το κατά κεφαλήν ΑΕΕ της χώρας, που ανέρχεται σε 3.500 δολάρια ετησίως, είναι πολύ χαμηλότερο ακόμη και από αυτό της Ρωσίας, το οποίο ανέρχεται σε 10.700 δολάρια. Μια επιχορήγηση ύψους 15.000 δολαρίων από το NED που δόθηκε σε ένα ουκρανικό ίδρυμα μέσων ενημέρωσης, για παράδειγμα, ήταν αρκετή για να πληρωθούν πάνω από 100 άρθρα που γράφτηκαν.

Παρά τις πηγές χρηματοδότησής του, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν το VoxCheck εξαιρετικά θετικά. Η Washington Post, για παράδειγμα, τους περιγράφει ως “μια μικρή ομάδα ανεξάρτητων ελεγκτών γεγονότων”. Στην κοινή γλώσσα, η λέξη “ανεξάρτητη” προορίζεται συνήθως για κάθε ομάδα μέσων ενημέρωσης που δεν ανήκει ή δεν χρηματοδοτείται από κυβερνήσεις (λες και αυτός είναι ο μόνος τύπος εξάρτησης). Αλλά ακόμη και με αυτόν τον εξαιρετικά χαμηλό πήχη, το VoxCheck αποτυγχάνει.

Ένα ντοκουμέντο από το NED δείχνει μια χορηγία που έλαβε το VoxUkraine

Στο άρθρο, η Washington Post περιγράφει τη διαδικασία επαλήθευσης των γεγονότων από το VoxCheck, η οποία συνίσταται σε μεγάλο βαθμό στην «αναζήτηση αξιόπιστων ειδησεογραφικών πηγών – όπως ένα άρθρο του BBC», και στη συνέχεια στον χαρακτηρισμό των ρωσικών ισχυρισμών ως ψευδών βάσει αυτού. Με άλλα λόγια, το επίσημο κρατικό φερέφωνο της βρετανικής κυβέρνησης -που συνέβαλε καθοριστικά στην προώθηση των ψεμάτων που οδήγησαν στην εισβολή στο Ιράκ και τη Λιβύη– θεωρείται ιερό και απαραβίαστο.

Αυτό που γίνεται κατανοητό από το επαινετικό, αποκαλυπτικό, άρθρο της Post είναι ότι το προσωπικό του VoxCheck επιδεικνύει ελάχιστα προσχήματα ουδετερότητας και βλέπει τους εαυτούς του ως ψηφιακούς πεζικάριους σε μια σταυροφορία κατά της Ρωσίας. Όπως δήλωσε ένας υπάλληλος, η αποστολή τους είναι να “αποτρέψουν κάποιον από το να πέσει στα ρωσικά ψέματα και τη χειραγώγηση”. Πράγματι, ένας από το προσωπικό παραιτήθηκε από τη δουλειά του για να καταταγεί εθελοντικά στον ουκρανικό στρατό. Άλλοι υπάλληλοι του VoxCheck αποκάλυψαν ότι αισθάνονται ένοχοι που δεν το έκαναν οι ίδιοι και συνεισφέρουν μόνο εικονικά στον αγώνα.

Φυσικά, η Ρωσία λέει συνεχώς ψέματα κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου- ολόκληρη η εισβολή βασίστηκε σε ένα ψέμα. [το άρθρο εδώ δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό του] Καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα, Ρώσοι αξιωματούχοι επαναλάμβαναν σταθερά ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να εισβάλουν στην Ουκρανία. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, εν τω μεταξύ, ισχυρίζονταν ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι είχε εγκαταλείψει τη χώρα μετά την εισβολή. Αλλά στον πόλεμο, όλες οι πλευρές λένε ψέματα. Και όταν ένα εγχείρημα επαλήθευσης των γεγονότων ασκεί συνεχώς κριτική μόνο στη μία πλευρά και μένει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλό για την άλλη, έχει σαφώς πάρει θέση στη σύγκρουση και συνεπώς ενεργεί μεροληπτικά. Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται να σκέφτονται κριτικά θα πρέπει να υποβάλλουν σε έλεγχο τους ισχυρισμούς όλων των πλευρών.

FACT CHECK GEORGIA

Το Fact Check Georgia περιγράφει τον εαυτό του ως «έναν ανεξάρτητο και αμερόληπτο ιστότοπο που προσφέρει στους αναγνώστες του ερευνημένες, επαληθευμένες και τεκμηριωμένες πληροφορίες». Ωστόσο, χρηματοδοτείται από μια σειρά αμφίβολων οργανισμών, όπως το NED και η πρεσβεία των ΗΠΑ, το German Marshall Fund, η ολλανδική κυβέρνηση και το European Endowment for Democracy, μια ευρωπαϊκή κυβερνητικά χρηματοδοτούμενη “ιδιωτική” οργάνωση που έχει ρητά ως πρότυπο το NED.

Το “Σχετικά με Εμάς” (About Us) του Fact Check Georgia είναι άκρως αποκαλυπτικό
για το αληθινό είδος της “ανεξαρτησίας” αυτού του οργανισμού επαλήθευσης.

Η ανεξαρτησία του Fact Check Georgia δυνητικά υπονομεύεται από το γεγονός ότι στο κάτω μέρος κάθε σελίδας του ιστότοπού του, εμφανίζει τα οικόσημα τόσο του NED όσο και της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Γεωργία. Αυτό συνοδεύεται από την εξής δήλωση αποποίησης ευθυνών: «Οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται σε αυτόν τον ιστότοπο ανήκουν στο Factcheck.ge και δεν αποτελούν τις απόψεις και τις γνώμες των οργανισμών υποστήριξης του έργου» – μια φράση που δεν θα ήταν απαραίτητο να επισυνάπτεται εάν ένας οργανισμός ήταν πραγματικά ανεξάρτητος.

Επιπλέον, ορισμένα από τα μέλη του προσωπικού του έχουν αξιοσημείωτο παρελθόν. Το πρώτο πρόσωπο που αναφέρεται στην ενότητα “Η Ομάδα μας” του Fact Check Georgia προηγουμένως είχε διατελέσει Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας της Γεωργίας – μιας χώρας που πολέμησε εναντίον της Ρωσίας το 2008.

MYTH DETECTOR

Μια άλλη εταιρεία με έδρα τη Γεωργία, η Myth Detector, χρηματοδοτήθηκε από την πρεσβεία των ΗΠΑ με 42.000 ευρώ το οικονομικό έτος 2021. Ο γερμανικός κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Deutsche Welle συνεισέφερε 41.000 ευρώ. Επίσης, με δωρεά 41.000 ευρώ πέρυσι, σύμφωνα με τον οικονομικό απολογισμό του Myth Detector, συμμετέχει μια ομάδα με την ονομασία “Zinc”. Πρόκειται πολύ πιθανόν για το Zinc Network, μια σκοτεινή εταιρεία πληροφοριών που διεξάγει επιχειρήσεις πληροφοριακού πολέμου για λογαριασμό των κυβερνήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ.

DEMAGOG

Η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Πολωνία όχι μόνο χρηματοδοτεί τη Demagog, αλλά και την εκπαιδεύει στον τρόπο σκέψης. Ο ιστότοπος της Demagog σημειώνει ότι η πρεσβεία ίδρυσε μια «ακαδημία [δηλ. σχολή] επαλήθευσης των γεγονότων» για το «πώς να αντιμετωπίζετε τις ψευδείς πληροφορίες». «Χάρη στη συνεργασία με [την πρεσβεία]», σημειώνεται, «πραγματοποιήθηκαν μαθήματα για μαθητές και εκπαιδευτικούς σχετικά με τις ψευδείς ειδήσεις, τις αξιόπιστες πηγές πληροφοριών και τον έλεγχο των γεγονότων».

Εκτός από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η Demagog λαμβάνει επίσης χρήματα από την πολωνική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και οργανισμούς του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου.

*          *          *

Μαζί, οι δραστηριότητες αυτών των πέντε οργανώσεων χρηματοδοτούνται όλες απευθείας από την Ουάσιγκτον. Ωστόσο, επίσης πολλές από τις άλλες ομάδες επαλήθευσης των γεγονότων που πληρώνει το Facebook για να λειτουργούν ως αστυνομία λογοκρισίας για την πλατφόρμα του έχουν αντίστοιχες στενές σχέσεις με τη Δυτική κρατική εξουσία. Πράγματι, η μόνη από τις εννέα που εμφανίζεται σχετικά απαλλαγμένη από άμεσες κυβερνητικές συνεργασίες είναι η αυτοχρηματοδοτούμενη μονάδα Lead Stories.

PATIKRINTA 15MIN       

Το λιθουανικό μέσο Patikrinta 15min επιμένει ότι είναι μια ανεξάρτητη, μη προκατειλημμένη ομάδα. Όπως αναφέρεται στην ενότητα “About” (Σχετικά): «Χορηγοί της Patikrinta 15min δεν μπορούν να είναι πολιτικά κόμματα, πολιτικοί, κρατικοί οργανισμοί ή εταιρείες ή οργανισμοί που σχετίζονται με πολιτικούς». Δέχονται, ωστόσο, χρηματοδότηση από το Ινστιτούτο Poynter, τον δημοσιογραφικό όμιλο στον οποίο ανήκει ο αμερικανικός οργανισμός ελέγχου των γεγονότων Politifact. Από το 2016, το Ινστιτούτο Poynter έχει ζητήσει και έχει λάβει τουλάχιστον επτά επιχορηγήσεις από το National Endowment for Democracy (NED), συνολικού ύψους πολύ πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένες από αυτές τις επιχορηγήσεις είναι σαφώς ένας τρόπος διοχέτευσης χρημάτων σε ομάδες επαλήθευσης των γεγονότων στην Ανατολική Ευρώπη. Όπως σημειώνεται σε μια περίληψη επιχορήγησης του NED ύψους 78.000 δολαρίων, ο στόχος των χρημάτων είναι να «προωθηθεί η χρήση ιστοσελίδων επαλήθευσης των γεγονότων ως αποτελεσματικό εργαλείο λογοδοσίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και να ενισχυθεί η παγκόσμια κοινότητα επαλήθευσης των γεγονότων». Το NED συνεχίζει σημειώνοντας ότι το Poynter θα φέρει πάνω από 70 δημοσιογράφους σε μια εκπαιδευτική σύνοδο κορυφής και στη συνέχεια θα συνεχίσει να “εκπαιδεύει”, να “καθοδηγεί”, να “υποστηρίζει” και να βοηθά τους ίδιους και τις οργανώσεις τους με την “ανάπτυξη ικανοτήτων”.

Μία από τις πολλές επιχορηγήσεις που δόθηκαν στο φαινομενικά ουδέτερο Ινστιτούτο Poynter
από τo NED του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ένας κυνικός θα μπορούσε να συμπεράνει ότι το NED απλώς προσπαθούσε να ξεπλύνει τα χρήματά του μέσω του Poynter. Η MintPress ζήτησε από την Patikrinta 15min να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει αν ήταν μία από τις ομάδες της Ανατολικής Ευρώπης που αναφέρονται στα αρχεία του NED, αλλά δεν έλαβε απάντηση.

Όπως συμβαίνει και με άλλες από τις ομάδες, η αμερόληπτη βιτρίνα της Patikrinta 15min συχνά καταρρέει. Αυτό φαίνεται σε τίτλους όπως “Ο ρωσικός κυνισμός δεν έχει όρια” και στο γεγονός ότι συχνά υπερασπίζονται ναζιστικές ομάδες όπως το Τάγμα Αζόφ.

Όπως και το StopFake, n 15min έχει υποστηρίξει ότι η χρήση του συμβόλου των Waffen SS από το τάγμα Azov αποτελεί σύμπτωση. Παρουσίασε επίσης το Azov ως μια απολιτική οργάνωση και έχει χρησιμοποιήσει αποσπάσματα από τον ιδρυτή του Azov Andriy Biletsky – πιθανότατα τον πιο διαβόητο εν ζωή νεοναζί στον κόσμο – ως “απόδειξη” ότι οι κατηγορίες εναντίον του [Azov] είναι ρωσική παραπληροφόρηση.

RE:BALTICA

Ενώ δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η Re:Baltica έχει οικονομική σχέση με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, η μερίδα του λέοντος της χρηματοδότησής της εξακολουθεί να προέρχεται από τη Δύση. Όπως σημειώνουν στον ιστότοπό τους, περίπου τα δύο τρίτα της χρηματοδότησής τους προέρχονται «από τα ιδρύματα που εδρεύουν σε χώρες της ΕΕ/του ΝΑΤΟ». Αναφέρουν επίσης «το Βασίλειο της Ολλανδίας» ως έναν από τους «φίλους» τους – δηλαδή τους δωρητές.

Η Re:Baltica χρηματοδοτείται απλόχερα από δυτικές κυβερνήσεις και ΜΚΟ, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος για μια Ανοιχτή Κοινωνία του George Soros

DELFI

To Delfi είναι μια σημαντική διαδικτυακή πύλη στην Ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική. Η εταιρεία δεν αποκαλύπτει αν λαμβάνει χρηματοδότηση από το εξωτερικό. Έχει, ωστόσο, αναμφισβήτητα, στενή σχέση με το NED. Το 2015, το Delfi πήρε συνέντευξη από τον Κρίστοφερ Γουόκερ, ένα ανώτερο στέλεχος του NED, σχετικά με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη ρωσική προπαγάνδα. Δύο χρόνια αργότερα, ο πρόεδρος του NED Gershman μίλησε στο λιθουανικό κοινοβούλιο, αποκαλύπτοντας ότι η οργάνωσή του είχε,

«Συνεργαστεί με τη Λιθουανία για την αντιμετώπιση των ρωσικών προσπαθειών να υπονομεύσουν και να καταστρέψουν τη δημοκρατία στη Λιθουανία, στην Ευρώπη και στην ίδια τη Ρωσία. Υποστηρίξαμε το έργο του Delfi και του Κέντρου Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών με έδρα τη Λιθουανία για την παρακολούθηση, την τεκμηρίωση και την καταπολέμηση της ρωσικής παραπληροφόρησης στη Λιθουανία και τις χώρες της Βαλτικής».

Αργότερα την ίδια χρονιά, το Delfi συνεργάστηκε με το NED για τη διοργάνωση της 1ης Συνάντησης Νέων Ηγετών του Βίλνιους, κατά την οποία προσκλήθηκαν επιλεγμένοι νέοι ακτιβιστές να συναναστραφούν με δημοσιογράφους και κατασκόπους από όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την ελπίδα να δημιουργηθεί μια φιλική προς τη Δύση δύναμη στην κοινωνία των πολιτών.

Οι Delfi, Re:Baltica και StopFake εντοπίστηκαν ως προτεινόμενα μέλη για ένα δίκτυο “αντι”-προπαγάνδας που ελπίζει να δημιουργήσει το Δίκτυο EXPOSE. Το EXPOSE φέρεται να ήταν μια μυστική πρωτοβουλία χρηματοδοτούμενη από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία θα έφερνε σε επαφή δημοσιογράφους και κρατικά στελέχη σε έναν συνασπισμό με στόχο τη διαμόρφωση του δημόσιου λόγου με τρόπο που να ευνοεί περισσότερο τις προτεραιότητες των δυτικών κυβερνήσεων.

Ένας πίνακας που αποκαλύπτει τη διοικητική δομή του δικτύου EXPOSE ο οποίος δημοσιεύτηκε
στα πλαίσια του Integrity Initiative Leak 7 [ΣΗΜ. Ο σύνδεσμος εδώ δεν υπάρχει στο πρωτότυπο].

Όπως έγραψε το EXPOSE, «υπάρχει μια ευκαιρία να αναβαθμιστούν οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών σε όλη την Ευρώπη, ενισχύοντας τις υπάρχουσες δραστηριότητές τους και απελευθερώνοντας το δυναμικό τους, ώστε να αποτελέσουν την επόμενη γενιά ακτιβιστών στον αγώνα κατά της παραπληροφόρησης του Κρεμλίνου».

«Ο συντονισμός των δραστηριοτήτων τους», έγραψε το EXPOSE, «αντιπροσωπεύει μια μοναδική ευκαιρία» για τη βρετανική κυβέρνηση στον αγώνα της κατά της Ρωσίας. Δυστυχώς, παραπονέθηκαν, η «μονομανής εμμονή» του StopFake με τη Ρωσία έχει πλήξει την αξιοπιστία του.

Είναι αξιοσημείωτο ότι το EXPOSE έγραψε επίσης ότι «ένα άλλο εμπόδιο στην καταπολέμηση της παραπληροφόρησης είναι το γεγονός ότι ορισμένες αφηγήσεις που υποστηρίζονται από το Κρεμλίνο είναι εκ των πραγμάτων αληθινές» – μια παραδοχή που υπογραμμίζει ότι, για πολλές κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης, η “παραπληροφόρηση” αρχίζει γρήγορα να σημαίνει απλώς “πληροφορίες με τις οποίες διαφωνούμε”.

Τα ονόματα των ατόμων που καταγράφονται ως υποψήφιοι να προσληφθούν σε αυτό το δίκτυο συνιστούν ένα who’s who συνδεδεμένων με το κράτος πρακτόρων, συμπεριλαμβανομένου του δικτύου Zinc Network, πολλών ατόμων από την ιστοσελίδα ερευνητικής δημοσιογραφίας Bellingcat που χρηματοδοτείται από το NED καθώς και ο Ben Nimmo, πρώην εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, ο οποίος τώρα είναι επικεφαλής της παγκόσμιας υπηρεσίας πληροφοριών του Facebook.

Ο ΚΥΒΕΡΝΟΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ FACEBOOK

Ωστόσο, ο Νίμο είναι μόνο ένας από τους πολλούς πρώην κρατικούς πράκτορες που εργάζονται τώρα στα ανώτερα κλιμάκια του Facebook. Τον περασμένο μήνα, η MintPress δημοσίευσε μια μελέτη που αποκάλυπτε ότι ο γίγαντας της Silicon Valley έχει προσλάβει δεκάδες πρώην στελέχη της CIA σε σημαίνουσες θέσεις εντός της εταιρείας, ιδίως στους τομείς της ασφάλειας, της διαιτησίας περιεχομένου και της εμπιστοσύνης και προστασίας.

Δεδομένου της επιρροής που ασκεί το Facebook ως γίγαντας των μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, αυτού του είδους οι σχέσεις συνιστούν ζήτημα εθνικής ασφάλειας για κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Και αυτή δεν είναι επίσης μια υποθετική απειλή. Τον Νοέμβριο, ο Nimmo ηγήθηκε μιας ομάδας που ουσιαστικά προσπάθησε να μεταστρέψει τις εκλογές στη Νικαράγουα από το κυβερνών κόμμα των Σαντινίστας προς τον υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ υποψήφιο. Τις ημέρες που προηγήθηκαν των εκλογών, το Facebook διέγραψε εκατοντάδες λογαριασμούς και σελίδες μέσων ενημέρωσης φιλικά διακείμενων προς τους Σαντινίστας.

Η ενέργεια αυτή υπογραμμίζει το γεγονός ότι το Facebook δεν είναι μια διεθνής εταιρεία που υπάρχει μόνο στον αιθέρα, αλλά μια Αμερικανική επιχείρηση που δεσμεύεται από τους Αμερικανικούς νόμους. Και ολοένα και περισσότερο, αυτό κινείται πλησιέστερα προς την ίδια την Κυβέρνηση των ΗΠΑ.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ [ΜΑΣ] ΦΥΛΑΕΙ [ΑΠΟ] ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ;

Οι ψεύτικες ειδήσεις αφθονούν στο διαδίκτυο και εμείς ως κοινωνία είμαστε εντελώς απροετοίμαστοι να τις αντιμετωπίσουμε. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διαπίστωσε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων -ακόμη και οι νέοι με ψηφιακές γνώσεις- δεν ήταν σε θέση να διακρίνουν τις πραγματικές αναφορές από τα προφανή ψεύδη στο διαδίκτυο. Πολλοί θα πέσουν στην παγίδα της ρωσικής προπαγάνδας. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης πράγματι διοχετεύουν συνεχώς παραπλανητικές πληροφορίες. Αλλά το ίδιο κάνουν και οι χώρες του ΝΑΤΟ. Και αν οι επαληθευτές των γεγονότων που έχουν προσφερθεί εθελοντικά να ξεχωρίζουν για λογαριασμό μας την αλήθεια από τη μυθοπλασία επιτίθενται ανελέητα στη Ρωσία, αλλά σιωπούν για τις διαστρεβλώσεις της δικής τους πλευράς, πολλοί περισσότεροι θα πέσουν στην παγίδα της δυτικής προπαγάνδας.

Η σιωπηρή θεώρηση πολλών από αυτές τις ομάδες ελέγχου γεγονότων είναι ότι “μόνο η Ρωσία λέει ψέματα”. Αυτή είναι η θέση μιας μεροληπτικής οργάνωσης, μιας οργάνωσης που ενδιαφέρεται ελάχιστα για την αλήθεια και περισσότερο για την επιβολή ελέγχου στα μέσα επικοινωνίας. Και όλα αυτά γίνονται στο όνομα της διαφύλαξης της ασφάλειάς μας.

Ποιος επαληθεύει τους ισχυρισμούς των επαληθευτών γεγονότων; Δυστυχώς, εναπόκειται σε μικρά, ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης να το κάνουν. Ωστόσο, η MintPress [ο φορέας του συγγραφέα του άρθρου αυτού] έχει αντιμετωπίσει διαρκή καταστολή επειδή κάνει [ακριβώς] αυτό, έχοντας αποκλειστεί από την επικοινωνία με τους 400.000 και πλέον οπαδούς μας στο Facebook, ενώ επίσης καταστέλλεται αλγοριθμικά από τους γίγαντες της Silicon Valley και διαγράφεται από υπηρεσίες οικονομικών συναλλαγών, όπως η PayPal.

Η λύση είναι η διδασκαλία και η ανάπτυξη της κριτικής παιδείας στα μέσα ενημέρωσης. Όλα τα μέσα ενημέρωσης έχουν προκαταλήψεις και ατζέντες. Εναπόκειται στο [κάθε] άτομο να τα εντοπίζει και να εξετάζει και να αξιολογεί διαρκώς ό,τι διαβάζει. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις δεν θέλουν οι πληθυσμοί τους να σκέφτονται κριτικά- θέλουν το μήνυμά τους να είναι κυρίαρχο, ένας λόγος για τον οποίο το NED χρηματοδοτεί αθόρυβα τόσους πολλούς οργανισμούς επαλήθευσης των γεγονότων ώστε να διεκπεραιώνουν τη δουλειά του.

Πηγή: MintPress News

Μετάφραση: Κωστής Μηλολιδάκης

Έχει παρουσιαστεί αστάθεια στο καθεστώς του Κιέβου;

Τι ακριβώς σηματοδοτούν οι σκληρές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Ουκρανικής κυβερνητικής ελίτ και ποια η σημασία τους για τις μελλοντικές εξελίξεις; Συζητάμε το ζήτημα και παραθέτουμε ένα εξαιρετικό άρθρο του Αμερικανού μελετητή Gordon M. Hahn που συνδέει το θέμα με την εμφάνιση του “καθεστώτος του Μαϊντάν” το 2014.

Χάος στο Κίεβο. Μαϊντάν, 2014.

Τελευταία παρατηρούμε μια εντεινόμενη αστάθεια του Ουκρανικού καθεστώτος. Ο Ζελένσκι έχει στραφεί εναντίον των πάντων: Αφού απαγόρευσε όλα τα πολιτικά κόμματα με εξαίρεση τις πολυάριθμες νεοφασιστικές ομάδες και τα αδύνατα κόμματα του πρώην προέδρου Ποροσένκο, του οποίου όμως απαγόρευσε την έξοδο από τη χώρα και αρχικά συνέλαβε, και της πρώην πρωθυπουργού Γιούλια Τιμοσένκο, έχει επίσης «εθνικοποιήσει» όλα τα ανεξάρτητα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ ενώ στη χώρα βασιλεύει σιδερένια λογοκρισία και επιβάλλεται μαζική πλύση εγκεφάλου.

Ο Ζελένσκι όμως έχει προχωρήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις και πρώην στενών του συνεργατών ενώ βρίσκεται πλέον σε ευθεία σύγκρουση με τον επί οκτώ έτη κρυφό κυρίαρχο του Ουκρανικού κράτους, τον πρώην υπουργό εσωτερικών Αρσέν Άβακοφ, του οποίου η στενή συνεργάτης, Λιουντμίλα Ντενίσοβα, που ο ίδιος ο Ζελένσκι είχε διορίσει επίτροπο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρόσφατα καθαιρέθηκε με πρωτοβουλία του κόμματος των «Υπηρετών του Λαού», που πλέον, μετά την εκδίωξη όλων σχεδόν των υπόλοιπων κομμάτων από το Ουκρανικό κοινοβούλιο, διαθέτει πάνω από το 90% των εναπομενουσών εδρών.

Πριν από λίγες μέρες προχώρησε και στις καθαιρέσεις του παιδικού του φίλου και επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας Ιβάν Μπακάνοφ, τον οποίο είχε διορίσει επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SBU) καθώς και της Γενικής Εισαγγελέως της Ουκρανίας, Ιρίνα Βενεντίκτοβα. Οι καθαιρέσεις αυτές συνοδεύτηκαν από ιδιαίτερα προσβλητικά σχόλια, σύμφωνα με τα οποία τόσο η SBU όσο και οι δικαστικές υπηρεσίες είναι διάτρητες λόγω της μαζικής διείσδυσης σε αυτές Ρώσων πρακτόρων. Ιδιαίτερα η περίπτωση Μπακάνοφ, ο οποίος είναι ασαφές εάν επιπλέον έχει συλληφθεί, υπογραμμίζει την υστερία που έχει καταλάβει τον ίδιο τον Ζελένσκι, δεδομένου ότι ο Μπακάνοφ, σύμφωνα με τα Pandora Papers και την Guardian, είναι ο εγκέφαλος του δαιδαλώδους σχήματος off-shore εταιριών του προεδρικού κύκλου.

Οι τελευταίες εκκαθαρίσεις προχώρησαν μέχρι και τον διαβόητο ολιγάρχη Κολομοΐσκι, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της καθόδου του Ζελένσκι στις εκλογές, χρηματοδότησε την προεκλογική του εκστρατεία και τον στήριξε μέσω των τηλεοπτικών καναλιών που ελέγχει. Αν και ο Κολομοΐσκι, μαζί με τον συνεταίρο του, έχουν κλέψει 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια από τις καταθέσεις της κάποτε μεγαλύτερης Ουκρανικής τράπεζας—σύμφωνα με την κατάθεση της πρώην διοικήτριας της Κεντρικής Τράπεζας της Ουκρανίας, Βαλερία Χοντάρεβα: «Μεγάλης κλίμακας συντονισμένες δόλιες ενέργειες των μετόχων της τράπεζας και της διοίκησής της οδήγησαν σε απώλειες 5,5 δις δολαρίων για την χώρα. Αυτό αποτελεί το 33% των καταθέσεων του πληθυσμού…[και] το 40% της νομισματικής βάσης της χώρας» —εξακολουθεί να διάγει βίο πλουσιοπάροχο μετακινούμενος μεταξύ Ελβετίας και Ισραήλ.

Αιφνιδιαστικά ο Ζελένσκι, λες και τον τσίμπησε μύγα, τάβαλε με τον Κολομοΐσκι μετά από τόσο καιρό που λειτουργούσε ως ο “άνθρωπός” του. Του πήρε(;) το Ουκρανικό διαβατήριο και κυρίως παρενοχλεί σοβαρά τους ανθρώπους του στη «στενή» του έδρα, την μεγάλη πόλη Ντνίπρο (Ντιεπροπετρόβσκ) που αποτελεί το “τσιφλίκι” του συστήματος Κολομοΐσκι. Έτσι, πριν λίγες μέρες, ο Ζελένσκι απαγόρευσε την επανείσοδο στην Ουκρανία και αφαίρεσε το διαβατήριο του επικεφαλής των μονάδων εδαφικής άμυνας της περιοχής αυτής Γεννάδι Κορμπάν, γεγονός που θεωρήθηκε ως κήρυξη πολέμου από την ομάδα Κολομοΐσκι.

Ο δήμαρχος του Ντνίπρο (Dnepropetrovsk), Μπόρις Φιλάτοφ κατηγόρησε τον Ζελένσκι ανοιχτά για σφετερισμό εξουσίας, ανέφερε το Politico στις 29 Ιουλίου, λόγω της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ουκρανία του επικεφαλής της εδαφικής άμυνας του Ντνεπροπετρόφσκ Γεννάδι Κορμπάν. “Ελπίζω ότι πρόκειται απλώς για ένα τραγικό λάθος. Πραγματικά δεν θα ήθελα η κεντρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι στη χώρα μας διεξάγονται εχθροπραξίες, να αρχίσει, ας πούμε, να δημιουργεί μια απολυταρχία”, δήλωσε ο Φιλάτοφ.

Η ραγδαία εντεινόμενη αστάθεια της κυβέρνησης Ζελένσκι, που πια καταρρέουν και οι πλέον εσωτερικοί αρμοί της, δημιουργεί το εύλογο ερώτημα: Σε ποιες δυνάμεις άραγε στηρίζεται πλέον ο Ζελένσκι;

Η απάντηση είναι ότι όσο ο στενός κύκλος περί τον Ζελένσκι απομονώνεται από τον Ουκρανικό λαό, τόσο περισσότερο παρεμβαίνουν οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι που αποτελούν πλέον το βασικό υποστήριγμα μιας στενής ομάδας ανθρώπων που παίρνουν όλες τις αποφάσεις. Τελικά, δηλαδή, η Ουκρανία αυτή τη στιγμή διοικείται σχεδόν απευθείας από τους Αμερικανούς, έχοντας περιπέσει σε μια κατάσταση αντίστοιχη με εκείνην στην οποία είχε βρεθεί στο παρελθόν το Νότιο Βιετνάμ επί κυβερνήσεως του δικτάτορα Ντιεμ—ακόμη και ο βαθμός της απευθείας συμμετοχής των διάφορων Αμερικανικών υπηρεσιών στις εχθροπραξίες σήμερα στην Ουκρανία είναι απολύτως αντίστοιχος με εκείνον της συμμετοχής τους τότε στο Βιετνάμ, αφού η μεγάλη Αμερικανική διείσδυση άρχισε μετά την ανατροπή του Ντιεμ και όχι πριν.

Να υπενθυμίσουμε ότι η κυβέρνηση που στήριζαν οι Αμερικανοί στο Νότιο Βιετνάμ προ του 1963 διοικούνταν από τον δικτάτορα Νγκο Ντιεμ ο οποίος βαθμιαία αποξενώθηκε από όλο τον πληθυσμό και τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, διοικώντας με τρομοκρατία, ακραίο αυταρχισμό και νεποκρατία. Τελικά, οι Αμερικανοί βαρέθηκαν τον Ντιεμ, ιδιαίτερα μετά την πλήρη αποτυχία του να ελέγξει τις δυνάμεις του Απελευθερωτικού Μετώπου καθώς και την σύγκρουσή του με τους Βουδιστές, και ενθάρρυναν πραξικόπημα του στρατού εναντίον του, το οποίο εκδηλώθηκε την 1η Νοεμβρίου 1963 κάτω από την καθοδήγηση της κυβέρνησης Κέννεντι. Ο Ντιεμ εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. Φυσικά, οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ήταν ανδρείκελα των Αμερικανών, η απομόνωσή τους δεν ξεπεράστηκε ποτέ και οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε όλο και πιο άμεση επέμβαση στη χώρα, με τη γνωστή τελική έκβαση.

Το σχήμα δηλαδή είναι το εξής: Η κυβέρνηση Ζελένσκι αποξενώνεται όλο και περισσότερο από την κοινωνία των πολιτών ενώ οι διάφορες φατρίες της επιδίδονται σε αγώνες αλληλοεξόντωσης. Καταλύτης για αυτή την κατάσταση είναι οι καταστροφές που υφίσταται το Κίεβο στα στρατιωτικά μέτωπα. Ο Ζελένσκι δεν έχει άλλο στήριγμα από τους Αμερικανούς-Άγγλους-Πολωνούς, στους οποίους πλέον δίνει άμεσα λογαριασμό. Όμως, οι ξένοι υποστηρικτές του, και κυρίως οι Αμερικανοί, έχουν αρχίσει να ανησυχούν σοβαρά για την τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις και για την αδυναμία του Ζελένσκι να αποκτήσει κοινωνικά στηρίγματα.

Όπως φαίνεται, ακόμα και την προσωπική ασφάλεια του Ζελένσκι έχουν αναλάβει οι Αμερικανοί. Έτσι, πρόσφατα ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζέικ Σάλιβαν, αποκάλυψε ότι «η προσωπική ασφάλεια του Προέδρου Ζελένσκι είναι κάτι που μας απασχολεί» προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ βοηθούν στη «διευκόλυνση» της ασφάλειας του Ουκρανού ηγέτη, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Επομένως, η μεγάλη εσωτερική αστάθεια του στενού κύκλου περί τον Ζελένσκι ανοίγει το δρόμο για ενδεχόμενη εκδήλωση πραξικοπήματος από τον στρατό ή εξέγερσης. Και τα δύο είναι ανοικτά ως ενδεχόμενα αλλά είναι δύσκολο να συμβούν αυτή τη στιγμή: Το πρώτο θα συμβεί, ίσως, όταν οι Αμερικανοί θελήσουν να αντικαταστήσουν τον Ζελένσκι με τον αρχηγό του στρατού Ζαλούζνι, και η δεύτερη, αν εκδηλωθεί, θα είναι αποτέλεσμα της δράσης των ακραία εθνικιστικών/νεοφασιστικών σχηματισμών καθώς όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που αμφισβητούν το Ουκρανικό εθνικιστικό αφήγημα έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου.

Όμως, καθώς η απομόνωση του στενού κύκλου του Ζελένσκι εντείνεται, τα ενδεχόμενα αυτά θα έρθουν στο προσκήνιο εφόσον καταρρεύσει ο Ουκρανικός στρατός στο Ντονμπάς, όπως αναμένεται και ήδη διαφαίνεται ότι θα συμβεί το ερχόμενο δίμηνο.

Από την άποψη αυτή, οι προειδοποιητικές βολές των Αμερικανών και οι εκφράσεις ανησυχίας τους για την ραγδαία επιδεινούμενη εσωτερική ισορροπία και ευστάθεια του περί τον Ζελένσκι ηγετικού κύκλου εντείνονται και είναι πλέον ευρύτατα ορατές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το αναλυτικό σχόλιο της 1ης Αυγούστου ενός από τους πλέον βασικούς σχολιογράφους επί εξωτερικών θεμάτων των New York Times, του Thomas L. Friedman, βραβευμένου τρεις φορές με το βραβείο Pulitzer. Γράφει ο Friedman:

«Αγαπητέ αναγνώστη: Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει τελειώσει. Και κατ’ ιδίαν, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησυχούν πολύ περισσότερο για την ηγεσία της Ουκρανίας απ’ ό,τι αφήνουν να εννοηθεί. Υπάρχει βαθιά δυσπιστία μεταξύ του Λευκού Οίκου και του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι – σημαντικά περισσότερη από ό,τι έχει αναφερθεί.

Και στο Κίεβο συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Στις 17 Ιουλίου, ο Ζελένσκι απέλυσε τον γενικό εισαγγελέα της χώρας του και τον επικεφαλής της υπηρεσίας εσωτερικών πληροφοριών – ο σημαντικότερος ανασχηματισμός στην κυβέρνησή του μετά τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο. Θα ήταν το ισοδύναμο της απόλυσης από τον Μπάιντεν των Μέρικ Γκάρλαντ και Μπιλ Μπερνς την ίδια ημέρα. Αλλά δεν έχω ακόμη δει καμία αναφορά που να εξηγεί πειστικά περί τίνος επρόκειτο. Είναι σαν να μην θέλουμε να κοιτάξουμε πολύ προσεκτικά κάτω από την κουκούλα στο Κίεβο από φόβο για το τι διαφθορά ή καραγκιοζιλίκια θα μπορούσαμε να δούμε, όταν έχουμε επενδύσει τόσα πολλά εκεί. (Περισσότερα για τους κινδύνους επ’ αυτού σε μια άλλη μέρα.)»

Στο σημείο αυτό αξίζει να συζητήσουμε και ίσως να δούμε κάτω από την οπτική γωνία των εσωτερικών συγκρούσεων της Ουκρανικής πολιτικής ελίτ, το τελευταίο επεισόδιο στην αλυσίδα των Ουκρανικών εγκλημάτων: τον βομβαρδισμό των αιχμαλώτων πολέμου του συντάγματος Αζόφ στο κέντρο κράτησης Ολενίβκα κοντά στο χωριό Γελενόβκα του Ντονέτσκ στις 29 Ιουλίου, που οδήγησε στο θάνατο 50 αιχμαλώτων και στον τραυματισμό 65. Ο βομβαρδισμός έγινε με πλήγμα ακριβείας των νέο-αποκτηθέντων HIMARS, όπως αποδεικνύουν τα θραύσματα από τους πυραύλους που χρησιμοποιήθηκαν. Η θέση της κράτησης των αιχμαλώτων ήταν γνωστή από μήνες, δεδομένου ότι το κέντρο αυτό κράτησης είχε επισκεφθεί ομάδα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού που διαπίστωσε ότι οι συνθήκες κράτησης συνάδουν με τη σύμβαση της Γενεύης.

Το κέντρο κράτησης των αιχμαλώτων μετά τον βομβαρδισμό.
Αυτή είναι μία από τις “ηπιότερες” φωτογραφίες—έχουν εμφανιστεί άλλες πολύ φρικτότερες.

Η αρχική εκδοχή των Ουκρανών ήταν ότι στην πραγματικότητα, ο βομβαρδισμός έγινε από τους Ρώσους για να αποκρυβεί ο βασανισμός και οι εκτελέσεις κρατουμένων. Παρά τη διάδοση αυτής της εκδοχής από τα Δυτικά ΜΜΕ, η αναξιοπιστία της είναι περισσότερο από προφανής—άλλωστε για το λόγο αυτό τα πιο σοβαρά Δυτικά ΜΜΕ προσέθεσαν την γνωστή επωδό ότι τόσο η Ρωσική όσο και η Ουκρανική εκδοχή δεν έγινε δυνατό να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα. Όμως, όλως περιέργως, την Ουκρανική εκδοχή έσπευσε να υπονομεύσει και ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου την ίδια μέρα λέγοντας ότι: «…εάν το χτύπημα προήλθε από την Ουκρανική πλευρά, σας υπόσχομαι καταρχήν ότι δεν το εννοούσαν, εντάξει;…» («Here’s the last thing I’d say, if it happened to be a Ukrainian strike, I promise you, number one, they didn’t mean to do that, right?»).

Ακολούθησαν οι οργισμένες δηλώσεις του νέο-ναζί, θεμελιωτή του Συντάγματος Αζόφ, Αντρέι Μπιλέσκι, ο οποίος, αν και θεωρεί ότι το έγκλημα οφείλεται στους Ρώσους, εν τούτοις προειδοποίησε ότι οι Αζόφοι θα βρουν και θα εξοντώσουν όποιον έχει συμμετάσχει στο βομβαρδισμό, όπου κι αν αυτός βρίσκεται. Εδώ, πολλοί διεθνείς παρατηρητές “διάβασαν” μια αμφισημία.

Την 1η Αυγούστου, ο αναπληρωτής διευθυντής των υπηρεσιών στρατιωτικής κατασκοπείας της Ουκρανίας, στρατηγός Βαντίμ Σκιμπίτσκι, σε συνέντευξη στην Βρετανική “The Telegraph” αποκάλυψε ότι οι Αμερικανοί είναι εκείνοι που παρέχουν δορυφορικές πληροφορίες στα Ουκρανικά HIMARS σε πραγματικό χρόνο. Ειδικότερα τόνισε ότι πριν από το χτύπημα οποιουδήποτε στόχου προηγείται άμεση επικοινωνία με τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και ότι η Ουάσιγκτον μπορεί «να σταματήσει το χτύπημα εάν δεν της αρέσει ο στόχος που έχει επιλεγεί». Διερωτάται κανείς: γιατί άραγε ο ανώτερος εκπρόσωπος των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού να βγει τώρα και να κάνει τη σχετική ενημέρωση; Εδώ και πάλι, πολλοί διεθνείς παρατηρητές επισήμαναν ότι με αυτή την δήλωση ο Ουκρανικός στρατός έμμεσα ρίχνει την ευθύνη για το χτύπημα του κέντρου κράτησης και τη σφαγή των Αζόφων αιχμαλώτων στους Αμερικανούς.

Αλλά τι σχέση έχει η εντεινόμενη αστάθεια του Ουκρανικού καθεστώτος, που αποτελεί το θέμα μας, με τον βομβαρδισμό των αιχμαλώτων Αζόφων; Σύμφωνα με την υπόθεση που κάνουμε, και η οποία είναι μόνο μία από πολλές εναλλακτικές υποθέσεις, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για προειδοποίηση των Αμερικανών προς τους ακροδεξιούς να μην επιχειρήσουν πραξικόπημα/εξέγερση κατά του Ζελένσκι, στον οποίο αυτή τη στιγμή ποντάρουν οι Αμερικανοί. Και ο στρατός (δηλαδή ο Ζαλούζνι), που είναι ο άλλος παράγοντας που αλληθωρίζει προς τον προεδρικό θώκο, σπεύδει να νίψει τας χείρας του, δείχνοντας έμμεσα τον ένοχο του βομβαρδισμού, ο οποίος φυσικά εξυπηρετεί και τον ίδιο στην εσωτερική διαπάλη.

*          *          *

Το θέμα της εντεινόμενης εσωτερικής αστάθειας του κυβερνητικού σχήματος του Κιέβου διερευνά, σε ένα εξαιρετικό από ιστορική, κοινωνιολογική και πολιτική άποψη άρθρο, ο Gordon M. Hahn, senior researcher at the Center for Terrorism and Intelligence Studies (CETIS), αναλυτής στο Corr Analytics και στην Geostrategic Forecasting Corporation του Σικάγο. Ο Gordon M. Hahn έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και μελετών και έχει διδάξει στα Αμερικανικά Πανεπιστήμια Boston, American, Stanford, San Jose State, και San Francisco State καθώς και στο St. Petersburg State University της Ρωσίας.

Το άρθρο μεταφράζουμε πλήρως και πιστά, ακριβώς στη μορφή που το έχει αναρτήσει ο συγγραφέας του.

 

*          *          *

 

ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ;

29 Ιουλίου 2022

του Gordon M. Hahn

Οι δυτικοί ηγέτες, με επικεφαλής τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, έχουν επιλέξει έναν διαιωνιζόμενο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας, τουλάχιστον μέχρι να “κερδίσει” η Ουκρανία τον πόλεμο που ξεκίνησε όταν οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στη δυτική γειτονική χώρα στις 24 Φεβρουαρίου. Ο Μπάιντεν έβγαλε τη γάτα από το σακί όταν δήλωσε ότι ο στόχος της μαζικής δυτικής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς το Κίεβο είναι να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος ή τουλάχιστον την απομάκρυνση από την εξουσία του δημοφιλούς, αν και αυταρχικού, προέδρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν. Ωστόσο, καθώς οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ουκρανίας σιγά-σιγά αποδυναμώνονται, αυξάνονται οι ενδείξεις για σημαντικές διαιρέσεις στους κόλπους του καθεστώτος, [που συνιστούν] προϋπόθεση για στρατιωτικά ή κρατικά πραξικοπήματα, εξεγέρσεις, επαναστάσεις και άλλες μορφές αλλαγής καθεστώτος.

Η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Μαϊντάν μπορεί να αναμένεται προεκτείνοντας [στο μέλλον] ορισμένους παράγοντες και αποδεικνύεται όλο και περισσότερο από αρκετούς άλλους. Η προσδοκία της αποσταθεροποίησης υποστηρίζεται από: (1) το ιστορικό μοτίβο των στρατιωτικών ηττών που οδηγούν σε αποσταθεροποίηση ενός καθεστώτος και μερικές φορές σε κρατικά πραξικοπήματα ή επαναστάσεις και (2) την πραγματικά αδύναμη λαϊκή υποστήριξη του Zelenskiy. Η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος φαίνεται στον αυξανόμενο αυταρχισμό του κράτους και στις διασπάσεις εντός της ελίτ του καθεστώτος. Αυτές οι τάσεις μόνο θα εντείνονται καθώς το Κίεβο θα αντιμετωπίζει περαιτέρω στρατιωτικές ήττες και ίσως την κατάρρευση του ουκρανικού στρατού και των συνδεδεμένων με αυτόν νεοφασιστικής κυριαρχίας εθνικών ταγμάτων, πιθανών υποψηφίων για την οργάνωση πραξικοπήματος ή κοινωνικής εξέγερσης.

Η στρατιωτική ήττα είναι συχνά η καμπάνα του θανάτου για τους πολιτικούς ηγέτες, τα καθεστώτα (τύπους διακυβέρνησης), ακόμη και τα κράτη. Για να βρει κανείς αποδείξεις για την αστάθεια που προκαλεί η στρατιωτική ήττα, δεν χρειάζεται να πάει πιο μακριά από την τοπική ιστορία της Ουκρανίας και του περίγυρού της, είτε ως μέρος της αυτοκρατορικής Ρωσίας είτε της ΕΣΣΔ. Η ήττα της Ρωσίας στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1904 οδήγησε σε βίαιη κοινωνική αναταραχή κατά την τελικά αποτυχημένη, αλλά ευρεία και σχεδόν επιτυχημένη “επανάσταση” του 1905, η οποία επέβαλε μετασχηματισμούς του καθεστώτος, όπως η εγκαθίδρυση του κοινοβουλίου της Κρατικής Δούμας, οι ελεύθερες εκλογές στη Δούμα και η διακήρυξη και εφαρμογή πολλών κοινωνικών, πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η στρατιωτική αποτυχία της Ρωσίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στην επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917. Το καλοκαίρι του 1917 η αποτυχημένη “Επίθεση Κερένσκι” και η πορεία των Γερμανών προς την Αγία Πετρούπολη οδήγησαν στην κατάρρευση της οιονεί δημοκρατικής Προσωρινής Κυβέρνησης του Αλεξάντερ Κερένσκι και στο επιτυχές πραξικόπημα των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο. Η αναταραχή στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της επανάστασης, του πραξικοπήματος και του εμφυλίου πολέμου του 1917-1921 ήταν ένας διαβολικά ιλιγγιώδης ανεμοστρόβιλος χάους και βίας που προκλήθηκε από μια μυριάδα ανταγωνιστικών πολέμαρχων, ιδεολογιών και κινημάτων, ίσως μια πρόγευση του μέλλοντος στη σημερινή Ουκρανία. Οι αποτυχίες των σοβιετικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, που οδήγησαν στην επακόλουθη αποχώρησή τους το 1985, αποτέλεσαν σημαντικό παράγοντα στην απόφαση του σοβιετικού κομμουνιστικού κομματικού κρατικού καθεστώτος να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, την περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η οποία τελικά οδήγησε στην κατάρρευση τόσο του σοβιετικού κομματικού κρατικού καθεστώτος όσο και στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που δημιούργησε το σημερινό ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εισβολή της Ρωσίας τον Φεβρουάριο θέτει υπό αμφισβήτηση την αδύναμη νομιμότητα, τη σταθερότητα και τη βιωσιμότητα του καθεστώτος του Μαϊντάν, πράγμα που μπορεί κάλλιστα να είχε ως στόχο ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

Το καθεστώς του Μαϊντάν είχε εξαρχής περιορισμένη νομιμοποίηση. Αρκεί να θυμηθούμε την ιδρυτική του πράξη – τη σφαγή από ελεύθερους σκοπευτές του Μαϊντάν στις 20 Φεβρουαρίου 2014 – κατά την οποία η νεοφασιστική πτέρυγα του κινήματος Μαϊντάν πυροβόλησε τις δυνάμεις ασφαλείας της διεφθαρμένης κυβέρνησης του Βίκτορ Γιανουκόβιτς αλλά κυρίως τους ίδιους τους διαδηλωτές του Μαϊντάν. Η γνώση στους κύκλους της ελίτ της αλήθειας αυτής της επιχείρησης υπό ψεύτικη σημαία [δηλ. ότι επρόκειτο για προβοκάτσια] ήταν μια κρυφή νάρκη που θα μπορούσε να ανατινάξει το καθεστώς του Μαϊντάν ανά πάσα στιγμή. Πράγματι, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο ίδιος ο νυν εν ενεργεία πρόεδρος της Ουκρανίας Volodomyr Zelenskiy αναφέρθηκε κρυφά στην παρανομία του καθεστώτος του Μαϊντάν και στην τρομοκρατική επίθεση των ελεύθερων σκοπευτών. Σε μια προφανή αινιγματική αναφορά στον αντίπαλό του, τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο (ο οποίος στην πραγματικότητα μπορεί να αντιτάχθηκε στους πυροβολισμούς) και στη σφαγή από τους ελεύθερους σκοπευτές στις 20 Φεβρουαρίου 2014, ο Zelenskiy σχολίασε: “Οι άνθρωποι που ήρθαν στην εξουσία με αίμα επωφελούνται από το αίμα” (www.pravda.com.ua/news/2019/02/26/7207718/). Αργότερα, κατήγγειλε την “εξαφάνιση των εγγράφων σχετικά με τη σφαγή” (https://interfax.com.ua/news/political/640586.html?fbclid=IwAR0K4kGEZPEfsmOQActT7UXn3A3yRBmawO5MuqcYe6OiIEQMa_JbxrZOHuU). Ήταν αυτή η φαινομενική ειλικρίνεια που οδήγησε στη σαρωτική εκλογή του Zelenskiy στην ουκρανική προεδρία. Κάποια μέρα μπορεί να τον σκοτώσει, και οι νεοφασίστες της Ουκρανίας είναι οι πρώτοι στη λίστα των πιθανών δραστών.

Την ίδια στιγμή, ακούμε συχνά ότι τα ποσοστά δημοτικότητας του προέδρου Ζελένσκι έχουν φτάσει σε επίπεδα Πούτιν μετά τη ρωσική εισβολή. Αυτό, ωστόσο, πρέπει να ψαχτεί λιγάκι για να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη και βαθύτερη εικόνα. Την παραμονή του πολέμου, η διοίκηση Ζελένσκι ήταν εξαιρετικά αδύναμη, όπως και ο συνολικός κρατικός μηχανισμός της Ουκρανίας, διαιρεμένος από αμφιλεγόμενες πολιτικές, ιδεολογικές, ολιγαρχικές και εγκληματικές φατρίες. Ολόκληρη το ουκρανικό πολιτικό σύστημα ήταν τότε αντίθετο με τον Ζελένσκι. Τα ποσοστά δημοτικότητάς του είχαν πέσει στο 25-30%. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις την παραμονή του πολέμου, ο Zelenskiy θα λάμβανε 23% και ο προκάτοχός του στην Bankovaya, Petro Poroshenko – 21%. Το κόμμα “Υπηρέτες του Λαού” ή “Slugy naroda” του Zelenskiy προηγούνταν των υπόλοιπων κομμάτων με 19 τοις εκατό, αλλά αυτό θα πρέπει να συγκριθεί με το 70 τοις εκατό που έλαβε όταν είχαν γίνει οι προηγούμενες εκλογές και το 14 τοις εκατό για το κόμμα “Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη” του Poroshenko (http://www.kiis.com.ua/?lang=ukr&cat=reports&id=1090&page=1&fbclid=IwAR0-qs5D-9Hli6YNeKunjtR9N-cAnTSISnB2vn5ot3PXmvd4Q5YGoqFxJwA). Αυτό σημαίνει ότι τα σημερινά υψηλά ποσοστά δημοτικότητας του Ζελένσκι κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι σχεδόν σίγουρα ισχνά και επομένως εξαιρετικά ευάλωτα στη συνεχή ροή κακών ειδήσεων από το μέτωπο, παρά το ότι ο Ζελένσκι σφίγγει τις βίδες και χειραγωγεί τις πληροφορίες για την κατάσταση στο μέτωπο. Επιπλέον, ο Zelenskiy δίνει σίγουρα την εντύπωση ότι συμμετέχει και στην πραγματικότητα φαίνεται να εμπλέκεται πολύ στη διαμόρφωση της πολεμικής στρατηγικής της Ουκρανίας. Κάνει συχνές δημόσιες στρατιωτικές και στρατηγικές ανακοινώσεις και νυχτερινές αναφορές για το μέτωπο και τη γεωπολιτική κατάσταση. Αυτή η εμπροσθοβαρής θέση καθιστά τον πρόεδρο ακόμη πιο ευάλωτο στους πολιτικούς κινδύνους που περιβάλλουν τη στρατιωτική αποτυχία. Υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλά ακόμη κακά νέα.

 

Πριν από τον πόλεμο, η χειραγώγηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η απόλυτη παραπληροφόρηση και τα ψέματα αποτελούσαν σήμα κατατεθέν του καθεστώτος του ηθοποιού/παραγωγού Zelenskiy – ένα καθεστώς γεμάτο παραγωγούς, σεναριογράφους και επαγγελματίες δημοσίων σχέσεων. Η συγκάλυψη της πραγματικότητας από τον Zelenskiy με την πανταχού παρούσα πλέον μεταμοντέρνα εικονικότητα και τα ψεύδη της “στρατηγικής επικοινωνίας” αποκαλύπτονται και επιτείνουν την απονομιμοποιητική επίδραση του πολέμου. Η εικονική προσομοίωση, ωστόσο, απουσιάζει όταν πρόκειται για τον αυξανόμενο αυταρχισμό του ίδιου του μετά το Μαϊντάν καθεστώτος, τόσο πριν από τον πόλεμο, καθώς τα ποσοστά του Zelenskiy βυθίζονταν, όσο και μετά τον πόλεμο, ως σπασμωδική αντίδραση στην απειλή για τη σταθερότητα του καθεστώτος που έθετε ο πόλεμος.

Πριν από τον πόλεμο, ο Zelenskiy είχε αποδειχθεί ειδικός στο να αποξενώνει κάθε πολιτική δύναμη στη χώρα από την ομάδα του και το κόμμα του “Slugi naroda”, που πήρε το όνομά του από την επιτυχημένη τηλεοπτική εκπομπή του για έναν Ουκρανό πρόεδρο. Ο Ζελένσκι απαγόρευσε τους τηλεοπτικούς σταθμούς της αντιπολίτευσης, οι εισαγγελείς του απήγγειλαν κατηγορίες για προδοσία στον πρώην πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και τον έθεσαν σε de facto κατ’ οίκον περιορισμό, αναδιαμόρφωσε το Ανώτατο Δικαστήριο κατά παράβαση του ουκρανικού συντάγματος και υπέγραψε νόμους που έκαναν διακρίσεις εις βάρος της ρωσικής γλώσσας και ουσιαστικά απαγόρευσαν στους ολιγάρχες να ασχολούνται με την πολιτική. Το μόνο τμήμα του πολιτικού φάσματος με το οποίο μπόρεσε να βρει ένα modus vivendi ήταν τα πιο εξέχοντα νεοφασιστικά κόμματα της Ουκρανίας. Για παράδειγμα, ο νεοφασίστας ιδρυτής του εξτρεμιστικού κόμματος Δεξιός Τομέας, διοικητής του ημιαυτόνομου Ουκρανικού Εθελοντικού Στρατού και εγκέφαλος του τρομοκρατικού πογκρόμ της Οδησσού στις 2 Μαΐου 2014, Ντμίτρο Γιάρος, έγινε επίσημος σύμβουλος του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων επί των ημερών του Ζελένσκι.

Μετά την έναρξη του πολέμου, ο Zelenskiy έθεσε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια υπό ενιαία διοίκηση με ομοιόμορφη μετάδοση που δεν προσέφερε σχεδόν καμία διαφορετική φωνή. Απαγόρευσε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εκτός από το αρκετά εθνικιστικό κόμμα “Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη” του Ποροσένκο καθώς και τα πολυάριθμα αν και μικρά υπερεθνικιστικά, νεοφασιστικά.  “Οποιαδήποτε δραστηριότητα των πολιτικών με στόχο τη διάσπαση ή τη συνεργασία δεν θα επιτύχει”, εξήγησε ο Ζελένσκι (https://news.yahoo.com/ukraine-ban-11-political-parties-141310973.html?fr=sycsrp_catchall). Αλλά ο Ζελένσκι παίζει με τη φωτιά, καθώς τα ριζοσπαστικά κόμματα προετοιμάζονται να καταλάβουν την εξουσία με μια “εθνικιστική επανάσταση” από τότε που οι πρώτες βολές ελεύθερων σκοπευτών αντηχούσαν στο Μαϊντάν. Ο πόλεμος μπορεί να προσφέρει την ευκαιρία για ένα πραξικόπημα, καθώς η διοίκηση του Ζελένσκι βοηθά στην εγκαθίδρυση του αυταρχισμού [που λειτουργεί θετικά] για τους νεοφασίστες και καθώς οι αυξανόμενες ήττες και υποχωρήσεις στο μέτωπο υπονομεύουν τη νομιμότητα του καθεστώτος του Μαϊντάν.

Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα σημάδια αυξανόμενης κομματικοποίησης, πόλωσης και διάσπασης στο εσωτερικό της ουκρανικής ελίτ, γεγονός που ωθεί τον Ζελένσκι να λάβει αυταρχικά αντίμετρα. Το πιο πρόσφατο σημάδι των αυξανόμενων ρήξεων ήταν η δημοσίευση από έναν πρώην βουλευτή της Rada που πρόσκειται στον Zelenskiy, τον Sergei Leshchenko, ενός σχεδίου προεδρικού διατάγματος που θα αφαιρούσε την υπηκοότητα από τον επιχειρηματία και πολιτικό προστάτη του Zelenskiy, Ihor Kolomoiskii. Καταζητούμενος για διάφορα εγκλήματα στις ΗΠΑ, ο Kolomoiskii ήρθε σε σύγκρουση με τον προκάτοχο του Zelenskiy, τον Poroshenko, και του αφαιρέθηκε το κυριότερο περιουσιακό του στοιχείο, η Privat Bank. Εκτός από τον Kolomoiskii, ο Hennadii Korban και δύο άλλοι συμπεριλήφθηκαν στο ίδιο σχέδιο διατάγματος. Ο Korban, όπως και ο Kolomoiskii, ήταν προστάτης των νεοφασιστικών εθελοντικών ταγμάτων που επανδρώθηκαν από τον Δεξιό Τομέα και άλλους νεοφασιστικούς τύπους κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου στο Ντονμπάς, τα οποία πρόσφατα μετατράπηκαν σε Ουκρανικό Εθελοντικό Στρατό και Εθνικό Σώμα. Έτσι, ο Γιάρος [ο αρχηγός του Ουκρανικού Εθελοντικού Στρατού] υπέγραψε μαζί με άλλα 115 μέλη της ουκρανικής ελίτ, μεταξύ των οποίων και ο ισχυρός δήμαρχος του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο, ένα ψήφισμα που απευθυνόταν στον Ζελένσκι για να μην προβεί σε μια τέτοια ενέργεια εναντίον του Κόρμπαν (και κατ’ επέκταση και του Κολομόισκι) με την αιτιολογία ότι μια τέτοια ενέργεια παραβιάζει το σύνταγμα (https://www.facebook.com/dyastrub/posts/pfbid0vA6f26FMacYCyPwpmvtUhhLUqiLRwrRsk3kNcXUYvKo6BejDtagx9frbQcMpF4pgl). Αυτό το επεισόδιο μπορεί να είναι ένα ακόμη στο σήριαλ των επεισοδίων που μερικές φορές επιδεινώνουν τις ενίοτε εριστικές σχέσεις του Zelenskiy με τους υπερεθνικιστές και τους νεοφασίστες ακόμη από πριν τον πόλεμο.

Οι αναποτελεσματικές, συχνά κραυγαλέα παράλογες και εξωφρενικές στρατηγικές επικοινωνίας του εκπροσώπου του Γραφείου του Προέδρου Αλεξέι Αρέστοβιτς, συμπεριλαμβανομένων πολυάριθμων ψευδών ειδήσεων για τον πόλεμο, δυσφήμισαν τις στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες και σηματοδότησαν πιθανή πρώιμη ανάπτυξη ρήγματος μεταξύ τους (https://gordonhahn.com/2022/04/15/kvartal-22-zelenskiys-simulacra/). Από την άνοιξη, έχουν αναφερθεί αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας, καθώς η ρωσική απόσυρση από τα βόρεια του Κιέβου οδήγησε σε μια νέα [Ρωσική] στρατηγική με κεντρική εστίαση στο ανατολικό μέτωπο του Donbass και στο νότιο μέτωπο της Novorossiya κατά μήκος των ακτών του Αζόφ και της Μαύρης Θάλασσας. Η κατάληψη από τη Ρωσία του λιμανιού της Μαριούπολης στη θάλασσα του Αζόφ, η αποκάλυψη εγκλημάτων πολέμου από το νεοφασιστικό τάγμα Azov, και η μακρά ρωσική πολιορκία του χαλυβουργείου Azovstal, όπου οι μαχητές του Azov οχυρώθηκαν και πίεσαν το καθεστώς και τον στρατό να στείλουν δυνάμεις για να τους απεγκλωβίσουν από τη ρωσική περικύκλωση, δημιούργησαν εντάσεις στην κοινωνία και τον στρατό με [αλληλοκατηγορίες και] αποδιοπομπαίους τράγους, επιδεινώνοντας επίσης τις εντάσεις του καθεστώτος με τους νεοφασίστες. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Azovstal που σφράγισε τη μοίρα της Μαριούπολης, ο αναπληρωτής διοικητής των μαχητών του νεοφασιστικού τάγματος Azov εκεί επέκρινε πολιτικούς όπως ο Αρέστοβιτς που προειδοποιούσε τους Αζόφους να “κοιτάξουν τη δουλειά τους”. Σε όλον τον ουκρανικό κοινωνικό ιστό υπήρχε διάχυτη ανησυχία για το γεγονός ότι οι πολιτικές αρχές δεν έκαναν αρκετά για να σπάσουν την περικύκλωση είτε στρατιωτικά είτε μέσω διαπραγματεύσεων (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html). Η δήλωση του ουκρανικού υπουργείου Άμυνας ότι μια στρατιωτική επιχείρηση για τη διάσπαση της περικύκλωσης της Azovstal δεν ήταν δυνατή, θα μπορούσε να θεωρηθεί από ορισμένους ότι ήταν το αποτέλεσμα της κάμψης των στρατηγών κάτω από την πίεση των πολιτών (https://strana.news/news/390472-v-minoborony-schitajut-chto-azovstal-nevozmozhno-deblokirovat-voennym-putem.html).

Οι κοινωνικο-στρατιωτικές εντάσεις γενικεύτηκαν στις αρχές Μαΐου. Ο Αρέστοβιτς επέκρινε ανοιχτά τη στρατιωτική ηγεσία, κάνοντας λόγο για “εγκληματικότητα” και “προδοσία” που πρέπει να διερευνηθούν και να τιμωρηθούν. Μάλιστα, επέκρινε ολόκληρη την κρατική γραφειοκρατία ως απάντηση στις κατηγορίες για ανικανότητα σε προεδρικό επίπεδο: “Και οι 360 χιλιάδες γραφειοκράτες ανάμεσα σε εμάς και τη χώρα; Ποιοι είναι αυτοί; Έχουν να λογοδοτήσουν για κάτι; Και η στρατιωτική διοίκηση, για την οποία υπάρχουν ήδη πολλά ερωτήματα;” Φωνές που εκπροσωπούν τον στρατό και τον κατηγορούμενο ηγέτη της αντιπολίτευσης, πρώην πρόεδρο Ποροσένκο, ανταπέδωσαν, επικρίνοντας τον Αρέστοβιτς και άλλους πολιτικούς επικριτές. Μια στρατιωτική φωνή που φέρεται να βρίσκεται κοντά στον αρχηγό του γενικού επιτελείου των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων Ζαλιούζνιι υποστήριξε: “Εκατοντάδες σκοτωμένοι και τραυματισμένοι άνδρες και γυναίκες εξασφαλίζουν καθημερινά τον νόστιμο καφέ (σας) στο ηλιόλουστο Κίεβο. Κάθε μέρα. Και το να ψάχνουμε σήμερα να βρούμε κάποιον να κατηγορήσουμε ανάμεσά τους απέχει πολύ από την καλύτερη ιδέα. Οι ένοχοι δεν βρίσκονται στον στρατό, αν και υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να λογοδοτήσουν για κάτι, οι ένοχοι βρίσκονται στα υψηλά αξιώματα που διαμόρφωσαν την πολιτική του προϋπολογισμού και καθόρισαν ποιοι θα υπηρετήσουν σε θέσεις-κλειδιά”. Ένας Ουκρανός δημοσιογράφος προέβλεψε ότι αν το Γραφείο του Προέδρου συνεχίσει να ασκεί κριτική στον στρατό, οι συνέπειες για τους επικριτές θα είναι “καταστροφικές” (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html).

Στις αρχές Ιουνίου, ο Zelenskiy και ο διοικητής των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Viktor Zalyuzhniy διαφώνησαν σχετικά με τον χρόνο απόσυρσης από το Severodonetsk και το πού θα σχηματιστεί μια νέα αμυντική γραμμή κατά της ρωσικής επίθεσης στις περιοχές Luhansk και Donetsk. Ο Zelenskiy απαίτησε από τον στρατό να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στο Severodonetsk και να δημιουργήσει μια αμυντική γραμμή κοντά στην πόλη, διακινδυνεύοντας την περικύκλωση χιλιάδων στρατιωτών, ενώ ο Zalyuzhniy ζήτησε να αποσυρθεί σχηματίζοντας μια αμυντική γραμμή που θα διέρχεται από βορρά προς νότο μέσω του Kramatorsk (https://strana.news/news/394302-zelenskij-prokommentiroval-situatsiju-v-severodonetske.html?fbclid=IwAR0aJ4UE07ep1mLoeV1tsI48kqicxIX_uvcLFnPnnC7cWFsObmyHh28RF9w).

Η πολιτική ηγεσία μαστίζεται περαιτέρω από αποστασίες και διαφθορά στα όργανα πληροφοριών και επιβολής του νόμου. Στις 17 Ιουλίου ο Ζελένσκι απέλυσε τον επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SBU) Ιβάν Μπακάνοφ και τη Γενική Εισαγγελέα της Ουκρανίας Ιρίνα Βενεντίκτοβα, κατηγορώντας τους κατά τα φαινόμενα για τον μεγάλο αριθμό αποστασιών προς τη Ρωσία μεταξύ των αξιωματούχων της ασφάλειας και της επιβολής του νόμου. Ανακοίνωσε ότι “καταχωρήθηκαν 651 ποινικές διαδικασίες για εσχάτη προδοσία και δραστηριότητες συνεργασίας [με τη Ρωσία] από υπαλλήλους της εισαγγελίας, των προανακριτικών οργάνων και άλλων υπηρεσιών επιβολής του νόμου. Σε 198 ποινικές διαδικασίες εντοπίστηκαν πρόσωπα ως ύποπτα και περισσότεροι από 60 υπάλληλοι των οργάνων και της SBU παρέμειναν στα κατεχόμενα και εργάζονται εναντίον του κράτους μας”. Οι απολύσεις ήταν προφανώς μια απάντηση σε αυτό που ο Zelenskiy αποκάλεσε “μια σειρά από εγκλήματα κατά των θεμελίων της εθνικής ασφάλειας του κράτους και τις συνδέσεις που καταγράφηκαν μεταξύ των υπαλλήλων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου της Ουκρανίας και των ειδικών υπηρεσιών της Ρωσίας”. Ο βοηθός του Μπακάνοφ και πρώην επικεφαλής της SBU της Κριμαίας Όλεγκ Κούλινιτς συνελήφθη για κατασκοπεία (https://strana.news/news/399930-zelenskij-rasskazal-ob-uvolnenijakh-venediktovoj-i-bakanova-video.html, https://strana.news/news/399927-zaderzhanie-eks-hlavy-sbu-kryma-i-konflikt-s-ermakom-podopljoka-otstavki-bakanova.html και https://vesti.ua/strana/est-sereznye-voprosy-prezident-obyasnil-kadrovye-resheniya). Την επόμενη ημέρα ο Zelenskiy απέλυσε 28 υπαλλήλους της SBU (https://strana.news/news/400073-zelenskij-nameren-uvolit-28-sotrudnikov-sbu-video-18-ijulja.html). Στις 20 Ιουλίου, ο Zelenskiy απέλυσε τον αναπληρωτή επικεφαλής της SBU και τους περιφερειακούς επικεφαλής της SBU στο Χάρκοβο, το Sumy και την Πολτάβα. Η σοβαρότητα αυτής της κρίσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ο Bakanov και ο Zelenskiy είναι [παιδικοί] φίλοι από τον καιρό που ζούσαν στην ίδια γειτονιά στην πόλη Kryvyi Rih. Στη συνέχεια, ο Bakanov διηύθυνε την εταιρεία ψυχαγωγίας του Zelenskiy καθώς και την προεδρική του εκστρατεία το 2019. Στη συνέχεια, ο Zelenskiy διόρισε τον Bakanov προϊστάμενο της SBU το 2019. Ενδέχεται τουλάχιστον ορισμένες από αυτές τις απολύσεις να είναι αποτέλεσμα μιας αποτυχημένης επιχείρησης των [Ουκρανικών] μυστικών υπηρεσιών για να πειστούν αρκετοί Ρώσοι πιλότοι να αυτομολήσουν με τα πολεμικά αεροσκάφη τους, για την οποία συνελήφθησαν επτά Ρώσοι στρατιωτικοί, όπως ανακοινώθηκε στις 25 Ιουλίου. Οι ρωσικές αναφορές υποστηρίζουν ότι κατά τη διαδικασία των συνομιλιών των πρακτόρων των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών με τους Ρώσους πιλότους, που προφανώς παρακολουθούνταν από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, αποκαλύφθηκαν στη Ρωσία οι τοποθεσίες, η δομή και άλλες λεπτομέρειες του συστήματος αεράμυνας της Ουκρανίας. Οι περισσότερες [απολύσεις] όμως είναι αποτέλεσμα των αυτομολήσεων προς τη Ρωσία που σημείωσε ο Ζελένσκι- κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να επιλεγεί ως άλλοθι [αιτιολογία] για να καλυφθεί η αποτυχημένη επιχείρηση ή κάτι άλλο, καθώς δυσφημεί σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνησή του, αν όχι το ίδιο το καθεστώς του Μαϊντάν.

Οι ξένοι παράγοντες, και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούν να περιπλέξουν την πολωμένη πολυεπίπεδη σκακιστική παρτίδα στην οποία εξελίσσεται η ουκρανική πολιτική εν μέσω αυτού του πολέμου. Στις 8 Ιουλίου, λιγότερο από τρεις εβδομάδες πριν από τις απολύσεις της SBU και άλλων siloviki, η Ουκρανικής καταγωγής βουλευτής των ΗΠΑ Βικτόρια Σπάρτς ζήτησε από την κυβέρνηση Μπάιντεν “να ενημερώσει το Κογκρέσο για τις διαδικασίες δέουσας επιμέλειας και εποπτείας [από τις Αμερικανικές αρχές] του προσωπάρχη του προέδρου Ζελένσκι, Αντρίι Γέρμακ, κατά την προγραμματισμένη απόρρητη ενημέρωση του Κογκρέσου για την εποπτεία στις 12 Ιουλίου 2022. Με βάση διάφορες πληροφορίες και ενέργειες του κ. Yermak στην Ουκρανία, το Κογκρέσο πρέπει να λάβει αυτές τις πληροφορίες επειγόντως”. Η Spartz τόνισε ότι η δραστηριότητα του Yermak “εγείρει πολλές ανησυχίες σε διάφορους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες και διεθνώς”, αν και ο Yermak “χαίρει μεγάλης εκτίμησης” από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Biden, Jake Sullivan. Η αναφορά της Spartz σε ενέργειες στον τομέα των “πληροφοριών” που υποτίθεται ότι έγιναν από τον Yermak υποδηλώνει ότι ο προσωπάρχης του Zelenskiy μπορεί να είναι ύποπτος για το θαλάσσωμα ή και την άμεση υπονόμευση της ασφάλειας, μεταξύ άλλων της επιχείρησης για τη στρατολόγηση των πιλότων της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας μαζί με τα αεροπλάνα τους (https://spartz.house.gov/sites/evo-subsites/spartz.house.gov/files/evo-media-document/Spartz%20Letter%20to%20Biden_Yermak%20_red.pdf). Υπενθυμίζεται ότι παρόμοιες κατηγορίες διατυπώθηκαν εναντίον του Yermak όταν η προσπάθεια των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών να συλλάβουν Ρώσους μαχητές της ομάδας Wagner που κατευθύνονταν στη Συρία πήγε στραβά το 2021 και αντ’ αυτού “κρατήθηκαν” στη Λευκορωσία αφού ο Zelenskiy ακύρωσε την επιχείρηση και ο Yermak ενημέρωσε τις αρχές της Λευκορωσίας για την παρουσία του προσωπικού Wagner στη χώρα τους (https://uawire.org/ukrainian-journalist-accuses-zelensky-s-administration-head-of-derailing-special-operation-to-detain-wagner-mercenaries).

Εκτός από τις εντάσεις μεταξύ πολιτών και γραφειοκρατών (siloviki) και τις σοβαρές πολιτικές συνέπειες της απαγόρευσης περισσότερων από δέκα πολιτικών κομμάτων και μάλλον όλων των ισχυρών ολιγαρχών της Ουκρανίας από την πολιτική, ο Ζελένσκι δημιούργησε μια νέα κουστωδία εχθρών όταν ανακοίνωσε ότι θα εφαρμοστούν φέτος σχέδια για τη μείωση της ουκρανικής κρατικής γραφειοκρατίας κατά τα δύο τρίτα. Αυτό θα θέσει εκτός εργασίας εκατοντάδες χιλιάδες πικραμένους αξιωματούχους με λεπτομερή γνώση των μηχανισμών της κρατικής οργάνωσης, λειτουργίας και χρηματοδότησης, ρίχνοντάς τους κυριολεκτικά στους δρόμους να ψάχνουν για δουλειά σε μια χώρα που μαστίζεται από τον πόλεμο και η οποία έχει νομοθεσία επιστράτευσης, απαιτώντας από όλους τους αρτιμελείς άνδρες πολίτες να υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις, ενώ υποτίθεται ότι εκκρεμεί η νομοθεσία που θα βάλει και τις γυναίκες στην εξίσωση. Αυτοί οι απόκληροι διατηρούν επαφές με πρώην συναδέλφους τους στη γραφειοκρατία και μπορούν να διεξάγουν ίντριγκες για να υπονομεύσουν τον Ζελένσκι, τις πολιτικές του και το ίδιο το καθεστώς.

Αν και μπορεί να είναι νωρίς για να συμπεράνουμε ένα υψηλό επίπεδο εντάσεων μεταξύ πολιτών και siloviki, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για την πολιτική διαμάχη μεταξύ του Zelenskiy και του πρώην προέδρου Poroshenko [καθώς] και με άλλους ολιγάρχες. Ο Ποροσένκο θα μπορούσε να είναι ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος αντίπαλος. Είχε καλές σχέσεις με τον Μπάιντεν όταν ο τελευταίος ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και ηγήθηκε της πολιτικής Ομπάμα για την Ουκρανία και βρίσκεται στριμωγμένος στη γωνία αφού του απαγγέλθηκαν κατηγορίες και αναγκάστηκε να διαφύγει στο εξωτερικό. Οι υποστηρικτές του παραμένουν στη χώρα και η ισχνή υποστήριξη προς τον Ζελένσκι [καθώς] και οι εκκαθαρίσεις του πολιτικού τοπίου [από τον τελευταίο] έχουν δημιουργήσει μια πληθώρα εχθρών, τους οποίους ο Ποροσένκο μπορεί να κερδίσει ή να εξαγοράσει. Μια όξυνση της σύγκρουσης Zelenskiy-Ποροσένκο θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάμειξη του στρατηγού Zalyuzhniy. Αυτός έχει τακτικές επαφές με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, οι οποίες κάποια μέρα μπορεί να κουραστούν από τον Zelenskiy καθώς ο πόλεμος θα παρατείνεται. Όλα αυτά συγκροτούν μια πιθανή εκρηκτική δυναμική, αν η κατάσταση στο μέτωπο συνεχίσει να επιδεινώνεται για την Ουκρανία. Προσθέστε σε αυτό το μείγμα τον φιλορωσικό παράγοντα (με την ευρεία έννοια που περιλαμβάνει το φιλορωσικό γλωσσικό συναίσθημα, τις ρωσικές εθνοτικές διεκδικήσεις για το δικαίωμα να ζουν στην Ουκρανία και να συντελούν στη διαμόρφωση της, καθώς και το φιλορωσικό συναίσθημα), που αναζωπυρώνεται από τη σύλληψη του ηγέτη του φιλορωσικού μπλοκ της αντιπολίτευσης Μεντβέντσουκ, και υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος επανάληψης της κατάρρευσης της χώρας μέσω πραξικοπήματος ή επανάστασης [με διαχωρισμό] σε αντιμαχόμενες φατρίες, όπως συνέβη μετά το 1917 (https://strana.news/articles/analysis/392270-pokazanija-medvedchuka-na-poroshenko-naskolko-verojaten-arest-pjatoho-prezidenta.html). Σε αυτή την περίπτωση, περιοχές θα μπορούσαν να περιέλθουν στον έλεγχο σύγχρονων πολέμαρχων που εκπροσωπούν αυτές τις διάφορες τάσεις και υποστηρίζονται από ολιγάρχες και διάφορα ενδιαφερόμενα εξωτερικά μέρη.

Στη συνέχεια, προσθέστε στο μείγμα επίσης το ξεχωριστό παιχνίδι των νεοφασιστών για την εθνική επανάσταση και την οργή τους για το θάνατο και την αιχμαλωσία του πυρήνα του νεοφασιστικού τάγματος Αζόφ και τις συνεχιζόμενες απώλειες στα πεδία των μαχών γενικά. Ο Αρέστοβιτς υπαινίχθηκε συνειδητά ή ασυνείδητα αυτή τη νεοφασιστική επαναστατική απειλή, όταν σημείωνε τον Μάιο το «όχι και τόσο έξυπνο αφήγημα: “ήρωες στο πεδίο της μάχης ενάντια σε προδότες στο γραφείο (του Προέδρου) και χοντροκέφαλους στρατηγούς στα επιτελεία”» (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html).

Επιπλέον, το ΑΕΠ της Ουκρανίας θα συρρικνωθεί κατά σχεδόν 50% φέτος, και το ένα τέταρτο των ουκρανικών επιχειρήσεων έχει κλείσει, με τη Ρωσία να έχει καταλάβει τον άνθρακα, τις γεωργικές εκτάσεις και τα λιμάνια της χώρας, που αποτελούν περίπου το 60% της ουκρανικής οικονομίας. Πολλά γράφονται για την ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη και την Αμερική, καθώς το καλοκαίρι θα μετατρέπεται σε φθινόπωρο και οι θερμοκρασίες θα αρχίζουν να πέφτουν. Λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στις συνέπειες των ενεργειακών ελλειμμάτων στην ίδια την Ουκρανία. Η κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα θα αποκοπεί σίγουρα από το ρωσικό φυσικό αέριο, πετρέλαιο και άνθρακα, ενώ ο δικός της άνθρακας στο Ντονμπάς βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο. Ο ενεργειακός της τομέας βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, καθώς οι οικιακοί και επιχειρηματικοί πελάτες δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Ένα παγωμένο, πεινασμένο έθνος που χάνει έναν πόλεμο θα τείνει να κατηγορήσει τον Ζελένσκι και το “δημοκρατικό” καθεστώς του Μαϊντάν και να ακολουθήσει όχι και τόσο ελκυστικούς ηγέτες. Θα είναι ευάλωτοι σε δημαγωγούς, και οι υπερβολικά πολυάριθμοι νεοφασίστες της Ουκρανίας θα μπορούσαν να ταιριάξουν στο λογαριασμό. Οι τελευταίοι είναι τώρα ακόμη καλύτερα οπλισμένοι από ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο και επαινούνται στην πατρίδα τους και στη Δύση ως ήρωες που υπερασπίστηκαν το Azovstal, τη Μαριούπολη, το Κίεβο και το Χάρκοβο. Ο Ουκρανικός Εθελοντικός Στρατός του νεοφασιστικού Δεξιού Τομέα της Ουκρανίας (ο πρώτος διοικείται και ο δεύτερος ιδρύθηκε από τον σύμβουλο του Ζαλιούζνι, Ντμίτρο Γιάρος), το Εθνικό Σώμα (με επικεφαλής τον ιδρυτή της Αζόφ, τον νεοφασίστα Αντρίι Μπιλέτσκι) και άλλες υπερεθνικιστικές και νεοφασιστικές ομάδες συνεχίζουν να θυσιάζονται στο μέτωπο σε πλήρη αντίθεση με εκείνους που πίνουν καφέ στο Κίεβο και κάνουν φωτογραφίσεις σε γυαλιστερά δυτικά περιοδικά για γυναίκες, όπως μόλις έκαναν οι Ζελένσκι.

Εν κατακλείδι, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος αποσταθεροποιεί το υβριδικό δημοκρατικό-ολιγαρχικό-υπερεθνικιστικό καθεστώς του Μαϊντάν – ένα καθεστώς που από την αρχή σπαράσσεται από πολιτικό, ιδεολογικό και ολιγαρχικό φατριασμό. Κάτω από την κορυφή του ημι-δημοκρατικού καθεστώτος του Μαϊντάν, του οποίου ηγείται ένας ελάχιστα δημοφιλής φρόντμαν, ελλοχεύουν κακοήθεις δυνάμεις ολιγαρχικής διαφθοράς και εγκληματικότητας και ριζοσπαστικού εθνικισμού και νεοφασισμού. Ο πόλεμος κάλυψε προσωρινά τις εσωτερικές διαιρέσεις των ηγετικών ομάδων, ενώνοντάς τες παρά τα πολυποίκιλα συμφέροντα, τους στόχους και τις συγκρούσεις τους. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, ο πόλεμος και η αργά κινούμενη συντριβή του ουκρανικού στρατού θα φθείρουν το λεπτό στρώμα σοβά που συγκρατεί αυτές τις ομάδες στον αγώνα τους κατά των Ρώσων. Ταυτόχρονα, η διαφθορά, η εγκληματικότητα και η πολυεθνικότητα στην Ουκρανία καθιστούν το καθεστώς του Μαϊντάν ευάλωτο στη διείσδυση του ρωσικού κράτους. Επιπλέον, ο πόλεμος μαζί με την περιορισμένη δέσμευση για δημοκρατική διακυβέρνηση που δίνει η ουκρανική ελίτ επιδεινώνουν το συγκρουσιακό περιβάλλον και την πολιτικό πολιτισμό της χώρας. Αποτελούμενη από ανταγωνιστικές και όλο και πιο βίαιες ολιγαρχικές και υπερεθνικιστικές φατρίες, η ουκρανική κουλτούρα θα είναι όλο και πιο πιθανό να καταλήξει σε αυξανόμενη ενδοεθνική βία και πολιτική αναταραχή. Η τάση αυτή θα ενταθεί με ιδιαίτερη σφοδρότητα εάν ή όταν ο πόλεμος καταστεί σαφώς χαμένος και η Δύση αρχίσει να εγκαταλείπει την ουκρανική υπόθεση ή να προσπαθεί απεγνωσμένα να τη διασώσει μέσω μιας αποφασιστικής πολιτικής παρέμβασης, όπως ένα πραξικόπημα. Πολυάριθμα σενάρια πραξικοπήματος ή επανάστασης αποτελούν πλέον μέρος της εικόνας και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο.

Ο Ζελένσκι με ευχαρίστησε αυτοπροσώπως σαράντα φορές που ήρθα να πολεμήσω

Ο JLC με τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βλ. Ζελένσκι, που τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο. Κατά τον JLC, την φωτογραφία τράβηξε αυτοπροσώπως ο Ζελένσκι, ο οποίος τον ευχαρίστησε «σαράντα φορές» για τις υπηρεσίες του και του υποσχέθηκε ότι, αν χρειαστεί, θα έρθει ο ίδιος για να του παραδώσει το μετάλλιό του.

Το κείμενο που ακολουθεί παραθέτει αποσπάσματα από δύο αποκαλυπτικά ρεπορτάζ της Ισπανικής εφημερίδας La Razón, το πρώτο από τις 10 Απριλίου και το δεύτερο από τις 29 Ιουλίου. Τα ρεπορτάζ αφορούν την ιστορία ενός Ισπανού μισθοφόρου στην Ουκρανία, του οποίου η εφημερίδα παραθέτει μόνο τα αρχικά, JLC, ο οποίος σακατεύτηκε πρόσφατα.

Τι ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι ρήσεις και τα κατορθώματα ενός μισθοφόρου, που, όπως ο ίδιος λέει, πληρώνεται ως έξτρα μπόνους επιπλέον 300 δολάρια για κάθε Ρώσο στρατιώτη που εξακριβωμένα σκοτώνει;

Το πρώτο ενδιαφέρον σημείο είναι η απροκάλυπτη παραδοχή ότι οι ιδιωτικές εταιρείες εμπλέκονται μαζικά στη σύγκρουση—«δεν έχω δει ένοπλες πολιτοφυλακές εδώ, αυτό που έχουμε είναι στρατιωτικές εταιρείες από πολλές χώρες», λέει ο JLC.

Το δεύτερο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η διοίκηση των σχηματισμών των μισθοφόρων έχει αναληφθεί από Αμερικανούς—αυτοί, όπως αποτελεί κοινό μυστικό, είναι εν ενεργεία στρατιωτικοί ή μέλη κυβερνητικών υπηρεσιών—οι οποίοι έχουν αναλάβει τη διοίκηση αλλά και τον χειρισμό των νέων περίπλοκων οπλικών συστημάτων που υποτίθεται ότι παραδίδονται στους Ουκρανούς.

Το τρίτο ενδιαφέρον σημείο είναι η παραδοχή ότι οι μισθοφόροι («όλοι το κάνουν αυτό» λέει ο JLC για να δικαιολογηθεί) συμπεριφέρονται βάναυσα προς τους αμάχους. Ενδιαφέρον σημείο στη διήγηση του αποτελεί η ιστορία σύμφωνα με την οποία κυνηγήθηκε από τη μονάδα του επειδή προσέφερε μια σοκολάτα σε ένα «όμορφο ξανθό κορίτσι τριών ή τεσσάρων ετών». Γιατί άραγε;

Το τέταρτο ενδιαφέρον σημείο είναι η περιγραφή της μεταφοράς κοκαΐνης μέσω του φορτηγού που τον μετέφερε από την Ισπανία. Το φορτηγό μετέφερε «ανθρωπιστική βοήθεια» και ως εκ τούτου περνούσε όλα τα σύνορα χωρίς κανέναν έλεγχο.

Το πέμπτο σημείο είναι η παρατήρηση ότι δεν ξέρει ποια είναι η κατάληξη των Ρώσων αιχμαλώτων και ούτε θέλει να μάθει.

Το έκτο σημείο είναι η παρατήρηση ότι οι μισθοφόροι είναι εκείνοι που βγάζουν τη «βρώμικη δουλειά», είναι η «εργατική δύναμη» του πολέμου. Ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το λέει περιγράφοντας μια επιχείρηση αγοραπωλησίας όπλων—αλλά γιατί να γίνεται αυτή με τόση μυστικότητα όση περιγράφει και γιατί να την θεωρεί «βρώμικη δουλειά», αν πρόκειται για νόμιμη δραστηριότητα; Και πιο κάτω μιλά για μια «μαύρη επιχείρηση, μια επιχείρηση χωρίς σημαία που θα εκτελέσει με τρεις συναδέλφους του υπό Αμερικανική διοίκηση».

Αλλά το βασικότερο σημείο είναι η περιγραφή της επίσκεψης του προέδρου Ζελένσκι, ο οποίος μάλιστα παρασημοφόρησε—αυτό το παρέλειψα από τα αποσπάσματα—τον JLC, στο νοσοκομείο όπου τώρα νοσηλεύεται σακατεμένος. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η Ουκρανική διοίκηση νοιάζεται πολύ περισσότερο για τους μισθοφόρους παρά για τους δικούς της ανθρώπους. Και φυσικά, η μόνη εξήγηση είναι το ποντάρισμα της Ουκρανικής ελίτ στην εικόνα που θα μεταδώσουν οι μισθοφόροι στο εξωτερικό, προκειμένου να συνεχίσουν οι Δυτικοί να στέλνουν χρήματα και όπλα. Αλλά όχι μόνον αυτό. Αν διαβάσετε τα ρεπορτάζ, θα δείτε ότι η δράση ενός “στρατιώτη της τύχης”, που επιπλέον σακατεύτηκε, αγιοποιείται και παρουσιάζεται—έμμεσα—ως άξια μίμησης, έστω για ένα κοινό που θα καταπιεί αμάσητες τις σάλτσες που εγώ παρέλειψα από τα δύο ρεπορτάζ.

Διότι είναι γεγονός ότι και τα δύο ρεπορτάζ σερβίρονται με μπόλικες σάλτσες περί των δήθεν βαθύτατα ανθρωπιστικών κινήτρων του JLC, με στόχο να στηρίξουν τους ισχυρισμούς του ότι αυτά όλα τα κάνει όχι για τα λεφτά, αλλά για να βοηθήσει τους Ουκρανούς πολίτες. Φυσικά, και μόνο όσα λέει σε άλλα σημεία των δύο ρεπορτάζ αρκούν για να αναιρεθούν οι ισχυρισμοί περί ανθρωπιστικών κινήτρων και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τόσο αυτός όσο και η εφημερίδα αντιμετωπίζουν το ακροατήριό τους ως αφελείς.

Ακολουθούν τα αποσπάσματα από τα δύο ρεπορτάζ.

*          *          *

Στις 18 Ιουλίου, το ρωσικό πυροβολικό έπληξε το τάγμα που διοικούσε ένας πρώην Ισπανός λεγεωνάριος στην περιοχή της Χερσώνας. Δύο από τους άνδρες του σκοτώθηκαν και ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά. Πέρασε πέντε ημέρες στη ΜΕΘ ενός ουκρανικού στρατιωτικού νοσοκομείου, όπου τώρα αναρρώνει από τα επακόλουθα και όπου χθες (28 Ιουλίου) δέχθηκε μια απροσδόκητη επίσκεψη από τον Ουκρανό πρόεδρο, Volodimir Zelenski: «Με ευχαρίστησε σαράντα φορές που ήρθα να πολεμήσω για τη χώρα του», λέει.

Μιλώντας στο LA RAZÓN, ο Ισπανός σκοπευτής εξηγεί πώς ήταν η επίθεση. «Βρισκόμασταν σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο που βρισκόταν δίπλα σε ένα ποτάμι…η τρίτη οβίδα πέρασε μέσα από ένα από τα παράθυρα- χτύπησε περίπου 20 μέτρα μακριά από μένα. Τα είδα όλα σε αργή κίνηση. Ήμουν περικυκλωμένος από ένα σύννεφο κόκκινου και μαύρου καπνού και μύριζα πολύ μπαρούτι. Ένιωθα σαν να ήμουν στην κόλαση. Κοίταξα το δεξί μου χέρι και ήταν σπασμένο και μου έλειπε το μισό δεξί μου πόδι. Έχω χάσει αρκετές φάλαγγες τριών δακτύλων του δεξιού μου χεριού, ολόκληρο τον αντίχειρα και μέρος του μηρού του δεξιού μου ποδιού. Έχω τρία σπασμένα πλευρά, ένα κατεστραμμένο συκώτι και νεφρό, ένα σώμα γεμάτο τρύπες από θραύσματα…. Αλλά είμαι ακόμα ζωντανός.»

Στις 10 Απριλίου, η LA RAZÓN είχε δημοσιεύσει μια συνομιλία με αυτόν τον επίλεκτο Ισπανό σκοπευτή, όταν ήδη βρισκόταν σε ουκρανικό έδαφος για μόλις ένα μήνα. Ο Χουάν, που δέχεται να αναφερθούν τα αρχικά του, J.L.C., υπολόγιζε ήδη τότε ότι η πιθανότητα να σκοτωθεί στη μάχη ήταν “περίπου 50%”. Αυτός ο πρώην λεγεωνάριος του Tercio Gran Capitán είπε τότε ότι πολεμά τους Ρώσους για περισσότερες από δύο εβδομάδες και ότι για κάθε “άνθρωπο που σκοτώνεται” λαμβάνει 300 δολάρια από μια αμερικανική εταιρεία ασφαλείας.

Το κτίσμα στο οποίο βρισκόταν ο JLC μετά την προσβολή του από το Ρωσικό πυροβολικό.

Σύμφωνα με όσα είχε πει τον Απρίλιο, η τελευταία αποστολή του ήταν στο Irpin. Ήταν μια γρήγορη επιχείρηση που διήρκεσε μόνο λίγες ώρες και συμμετείχε σε μια ομάδα με άλλους πέντε πρώην στρατιωτικούς. Επαγγελματίες στρατιώτες που προσλαμβάνονται από ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας, οι οποίοι, σύμφωνα με τον 42χρονο πρώην λεγεωνάριο, παίζουν βασικό ρόλο σε ένα μέρος των πολεμικών επιχειρήσεων και, παρεμπιπτόντως, κάνουν και άλλες δουλειές.

Πρώην δεκανέας του Tercio Gran Capitán de la Legión, όπου υπηρέτησε επί δεκατρία χρόνια ως ελεύθερος σκοπευτής, ζητά να μην εμφανίζεται το πρόσωπό του και να τον αναφέρουμε μόνο με τα αρχικά του.

Εκτός από τη σκληρότητα μιας σύγκρουσης στην οποία “όλοι ενεργούν με απάνθρωπο τρόπο απέναντι στους αμάχους”, ο επίλεκτος σκοπευτής από τη Μαδρίτη εξεπλάγη από την παρουσία τόσων πολλών ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας στο Κίεβο. «Δεν έχω δει ένοπλες πολιτοφυλακές εδώ. Αυτό που έχουμε είναι στρατιωτικές εταιρείες από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας. Σας παίρνει συνέντευξη ένας διοικητής, σας γνωρίζει, σας φωτογραφίζει. Βλέπουν όλα όσα είστε και υπήρξατε. Υπάρχουν Πολωνοί, Σουηδοί, Δανοί και, κυρίως, Αμερικανοί. Συγκροτούν ομάδες των έξι ατόμων και, αν είστε το χαρτί που τους λείπει από την τράπουλα, σας προσλαμβάνουν. Καταλαβαίνω ότι το νούμερο τέσσερα του Ζελένσκι είναι υπεύθυνο για το συντονισμό των επιχειρήσεων με τους διοικητές, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Αμερικανοί. Είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο.»

Ο JLC με πλήρη εξάρτηση ποζάρει υπερήφανα για την La Razón στο ρεπορτάζ της 10ης Απριλίου, όταν ακόμη είχε το ποδαράκι του, το συκώτι και το νεφρό του και το σώμα του δεν ήταν «γεμάτο τρύπες».

Ο J.L.C. έφτασε με τη σκέψη να ενταχθεί στη Λεγεώνα των Ξένων που δημιούργησε ο Ουκρανός πρόεδρος για να ενσωματώσει μαχητές από άλλες χώρες. Δεν είχε καμία πρόθεση να “πληρωθεί ούτε δεκάρα” αλλά κατέληξε να υπογράψει συμβόλαιο με αμερικανική εταιρεία επειδή «έτσι λειτουργούν τα πράγματα». Τον εξέπληξε επίσης το ταξίδι έως την Πολωνία, το οποίο πραγματοποίησε με ένα τροχόσπιτο που μετέφερε ανθρωπιστικό υλικό: εκτός από είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα και φάρμακα, μετέφεραν και τέσσερα μαύρα πακέτα που άφησαν πίσω τους στη Γερμανία. «Φαντάζομαι ότι ήταν κοκαΐνη, και δεν είναι όλα τόσο όμορφα όσο τα παρουσιάζουν. Τουλάχιστον, ο συγκεκριμένος οδηγός εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι αυτά τα φορτηγά δεν σταματούν ούτε ερευνώνται από κανέναν, ούτε στα σύνορα ούτε στο τελωνείο, για να βγάλει ένα μπόνους», επισημαίνει.

Ο μισθοφόρος JLC παρουσιάζει εδώ με υπερηφάνεια την εξάρτησή του, Αν δεν κάνω λάθος, το καπελάκι με τη φούντα δεν έχει σχέση με την Ουκρανία, αλλά με το Φρανκικό παρελθόν της Ισπανίας.

Ο Χουάν δεν θέλει να πει το όνομα του εργοδότη του, ούτε τον μισθό που του καταβάλλεται σε έναν ουκρανικό λογαριασμό κάθε δεκαπενθήμερο. Διευκρινίζει ότι το ποσό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα προσόντα και την εργασία, «δεν πληρώνουν το ίδιο έναν παραϊατρικό με έναν ελεύθερο σκοπευτή. Ή ένα χειριστή μη επανδρωμένου αεροσκάφους με έναν ελεύθερο σκοπευτή ή έναν πυροτεχνουργό.»

Στη συνέχεια όμως, εκτός από τον μισθό, υπάρχουν και τα “μπόνους”. «Στην περίπτωσή μου, είναι 300 δολάρια για κάθε άνθρωπο που σκοτώνω. Και όχι, δεν πρόκειται να σας πω πόσα μπόνους έχω ήδη λάβει, απλά ότι εσείς [οι μισθοφόροι] δεν πληρώνετε από την τσέπη σας για να είστε εδώ και για αυτό που κάνετε. Και ούτε έχει σημασία πόσα χρήματα σας πληρώνουν. Κυρίως επειδή πρέπει να στέκεσαι πολύ καλά ψυχολογικά για να κάνεις αυτή τη δουλειά και να βλέπεις αυτά που βλέπεις». [ΣΗΜ. Μάλλον το αντίθετο ισχύει, αλλά η λογική είναι το πρώτο θύμα σε αυτή την ιστορία].

Αυτός ο πρώην λεγεωνάριος δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιεί τον όρο “μισθοφόρος” για τον εαυτό του και τους 200 άνδρες με τους οποίους μοιράζεται μια βάση επιχειρήσεων στην περιοχή του Κιέβου. «Αυτοί σαν κι εμένα, όσο άσχημο κι αν ακούγεται, είναι μισθοφόροι. Καθαροί μισθοφόροι που μπορούν να συμμετάσχουν στην εξαγωγή σημαντικών ατόμων από ένα κτίριο ή στην αγορά νόμιμων όπλων. Έχω κάνει δύο. Δύο πολίτες πηγαίνουν ως δόλωμα οδηγώντας δύο φορτηγά σε ένα σημείο, αγοράζουμε τα όπλα μαζί με έναν μεσάζοντα και τα μεταφέρουμε στον προορισμό. Σε κάθε πόλεμο υπάρχουν μισθοφόροι, ώστε οι άλλοι να μην χρειάζεται να λερώσουν τα χέρια τους. Εμείς οι στρατιώτες είμαστε η εργατική δύναμη, οι άλλοι έρχονται μετά και βγάζουν χρήματα και αυτό με θυμώνει, ναι.»

Και άλλος εξοπλισμός του μισθοφόρου—η εφημερίδα λέει ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε στο δωμάτιό του στο Κίεβο. Η ορθοπεδική ζώνη μάλλον προσθέτει μια κωμική νότα.

Ζουν σε ένα κτίριο από το οποίο δεν μπορούν να φύγουν, παρά μόνο μέχρι την πόρτα για να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Και τρώνε σιωπηλά: «Δεν αλληλοεπιδρούμε καθόλου μεταξύ μας ή με τους Ουκρανούς. Δεν μιλάμε στην τραπεζαρία, υπάρχει απόλυτη μυστικότητα. Δεν υπάρχει συντροφικότητα, φαντάζομαι ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν όρεξη να μιλήσουν μετά από όλα όσα έχουν δει. Κάθεσαι, τρως, σηκώνεσαι και φεύγεις. Όποιος μιλάει, ανοίγει παρτίδες.»

Μετά από μια συγκεκριμένη επιχείρηση μπορεί να περάσουν τρεις ή τέσσερις ημέρες χωρίς καθόλου δράση. Ξεκουράζονται, πηγαίνουν στο γυμναστήριο και είναι γενικά ανυπόμονοι. Συχνά τους δίνουν μόλις πέντε λεπτά προειδοποίησης και πρέπει να τρέξουν αμέσως για την αποστολή τους. «Κανονικά, είμαι μπροστά από την ομάδα μου, υποτίθεται ότι είμαι τα μάτια της. Καλύπτομαι, βρίσκω μια θέση που προσπαθώ, αν είναι δυνατόν, να είναι ψηλά. Πρώτα πρέπει να δω πού βρίσκεται ο εχθρός κάτω από κάποιους χάρτες, κάποιες κατευθυντήριες γραμμές. Παίρνω θέση και δεν μπορώ να κουνηθώ. [ΣΗΜ. Θυμίζουμε ότι ο JLC αρχικά προσλήφθηκε ως ελεύθερος σκοπευτής]. Από εκεί συντονίζομαι με τους άλλους, οι οποίοι μπορεί να καθαρίζουν νάρκες από το δρόμο ή να καθαρίζουν ύποπτα οχήματα και εγώ πρέπει απλώς να τους καλύπτω. Αν δω κίνηση, πυροβολώ.»

Μερικές φορές, λέει, πρέπει να μείνει πίσω και να επιστρέψει μόνος του λόγω της φύσης της επιχείρησης. «Μερικές φορές πέρασα ολόκληρη τη μέρα χωρίς να μετακινηθώ από τη θέση μου, επειδή ο εχθρός ήταν ακριβώς δίπλα μου. Και αν κουνηθείς, σε σκοτώνουν. Κατουριέσαι πάνω σου, δεν τρως, είσαι σχεδόν νεκρός. Και περιμένεις να φύγουν. Τι σκέφτομαι τις νεκρές ώρες; Αν σας έλεγα ότι είμαι πάντα κυρίαρχος του παιχνιδιού, θα σας έλεγα ψέματα. Δεν είμαι ο Ράμπο, αυτό είναι ψέμα. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τίποτα και καταλήγω να σκέφτομαι τα πάντα. Από εκείνη την κοπέλα που έχασα επειδή ήταν ηλίθια μέχρι το πώς θα είναι το ποδήλατό μου, το οποίο έπρεπε να βάλω στην άκρη. Τα πάντα περνούν από το κεφάλι σας, παράλογα θέματα, χωρίς λογική ή αιτία. Έτσι σκοτώνεις την ώρα σου. Και όποιος σας λέει το αντίθετο είναι είτε υποκινούμενος είτε φρικιό.»

Αυτός ο επίλεκτος σκοπευτής διαβεβαιώνει ότι στην Ουκρανία έχει νιώσει τον κίνδυνο περισσότερο από ό,τι σε άλλες συγκρούσεις και ότι μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες κοιτάζεται στον καθρέφτη και βλέπει τον εαυτό του πιο γεραμένο, πιο αδύνατο και με περισσότερα γκρίζα μαλλιά: «Φυσικά, πάντα φοβάσαι, από την πρώτη μέρα που φτάνεις. Διακινδυνεύεις τη ζωή σου. Εξάλλου, είμαι μόνος εδώ, με συναδέλφους που δεν γνωρίζω και που δεν μιλούν τη γλώσσα μου. Αισθάνεστε ανασφάλεια στο 100 τοις εκατό του χρόνου. Υπολογίζω ότι οι πιθανότητες να βγω ζωντανός από εδώ είναι 50%.»

Ομολογεί ότι κάποια στιγμή του έβαλαν τις φωνές «επειδή παραμέλησα την προστασία μου, την ασφάλειά μου». Υπήρξε μια μέρα που άφησε την άμυνά του πιο χαλαρή απ’ ό,τι έπρεπε: «Βγήκε από την ψυχή μου, πλησίασα ένα ξανθό κορίτσι, τριών ή τεσσάρων ετών, που ήταν με τη μητέρα της. Ήταν όμορφη. Έβγαλα μια σοκολάτα Nestlé από το σακίδιό μου – έφερα πολλές μαζί μου – και της έδωσα μία. Οι συνάδελφοί μου επέστησαν την προσοχή για αυτή τη χειρονομία. Είμαι υπέρ αυτού που είμαι, αλλά αυτό βγαίνει από μέσα μου. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, παρόλο που είχαν δίκιο. Ίσως είναι ένα ένστικτο που πηγάζει από το γεγονός ότι δεν υπήρξα πατέρας, κάτι που θα ήθελα».

Ούτε τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τους Ρώσους: «Δεν με αφήνουν να τους μιλήσω, οι περισσότεροι από εμάς δεν επιτρέπεται να το κάνουν. Ούτε και οι Ουκρανοί. Τους δένουμε, τους αφαιρούμε τα όπλα τους, ελέγχουμε ότι δεν έχουν συσκευές στο σώμα τους και τους απομακρύνουμε. Υποθέτω ότι θα τους ανακρίνουν και θα τους ανταλλάξουν αργότερα. Δεν ξέρω περισσότερα και δεν θέλω να μάθω περισσότερα.»

Ο Χουάν [πάντα παραμένουμε στο ρεπορτάζ του Απριλίου] είναι σίγουρος ότι θα μείνει μέχρι να τελειώσουν όλα. Ένα τέλος που δεν το βλέπει πολύ κοντά, παρά το γεγονός ότι ανακτούν πόλεις και η θριαμβολογία εξαπλώνεται στις τάξεις των Ουκρανών: «Αυτό θα συνεχιστεί για πολύ καιρό και θα γίνει ακόμη χειρότερο. Αυτό που κάνουν τα ρωσικά στρατεύματα είναι να υποχωρούν για να ανασυνταχθούν και να ανασυγκροτηθούν και να ξαναγίνουν σημαντικός αριθμός για να επιτεθούν ξανά. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα με πιάσει εδώ. Δεν ξέρω. Βλέπω 75% πιθανότητα να μεγαλώσει.»

Η επόμενη αποστολή για την οποία έχει μόλις προσληφθεί θα είναι μια “μαύρη επιχείρηση”, μια επιχείρηση χωρίς σημαία, την οποία θα εκτελέσει με τρεις συναδέλφους του υπό αμερικανική διοίκηση. Αν συλληφθούν, κανείς δεν θα τους υποστηρίξει. «Είναι μια αποστολή κάτω από το ραντάρ. Επίσημα, ας πούμε ότι δεν υπάρχει. Δεν ξέρω πότε θα πραγματοποιηθεί.»

Παρόλο που τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως ήλπιζε, θα ερχόταν ξανά στο κάλεσμα του Ζελένσκι: «Δεν μετανιώνω που ήρθα εδώ, η ζωή μου είναι γεμάτη λάθη όπως και του καθενός. Είμαι εδώ από τότε που γεννήθηκα. Από τότε που γεννήθηκα. Αυτό είναι ένα ακόμη σημάδι. Μια άλλη εμπειρία.»

Η Ουκρανία εξαπέλυσε μια αντεπίθεση. Ένα άρθρο της Irina Alksnis και κάποιες σκέψεις που γεννιούνται από αυτό

Τελικά θα γίνει η προαναγγελλόμενη από όλα τα διεθνή ΜΜΕ “μεγάλη Ουκρανική αντεπίθεση” στο Νότο που προετοιμάζεται με εντολή Ζελένσκι; Γιατί διαφημίζεται με τέτοια ένταση και ποιοι θα είναι οι στόχοι της; Ποια η σχέση της με τις φυγόκεντρες τάσεις που αρχίζουν να εμφανίζονται στο Δυτικό στρατόπεδο και το διαφαινόμενο ξέσπασμα κοινωνικών διαμαρτυριών και εξεγέρσεων στην ΕΕ και στις ΗΠΑ;

Ουκρανοί στρατιώτες βάλλουν με ένα Αμερικανικό howitzer M777 στο Ντονμπάς

Μεταφράζω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με πολιτικές εκτιμήσεις για την μετά πολλών σαλπισμάτων προαναγγελθείσα Ουκρανική αντεπίθεση στο Νότο (Χερσώνα) της Ρωσίδας σχολιάστριας Irina Alksnis προσθέτοντας κάποια δικά μου σχόλια.

Πριν καν συζητήσουμε επί της ουσίας όμως, μια εύλογη ερώτηση είναι γιατί να προαναγγείλουν τη μεγάλη αντεπίθεσή τους οι Ουκρανοί, αφού έτσι χάνουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού; Και ειδικότερα, δεδομένου ότι κάθε τόσο προαναγγέλλουν μεγάλες αντεπιθέσεις που δεν πραγματοποιούνται, μήπως έτσι καίνε και άλλο ένα χαρτί από όση αξιοπιστία τους έχει απομείνει;

Στην ερώτηση αυτή υπάρχουν πολλές απαντήσεις, που ενδεχομένως να ισχύουν όλες μαζί. Τις καταγράφω κατά τη σειρά που νομίζω ότι αυτές βαρύνουν: (α) Προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή των Ρώσων από τις μάχες στο Ντονμπάς και να τους αναγκάσουν να μετακινήσουν δυνάμεις προς την Χερσώνα, (β) Προκειμένου να τρομοκρατήσουν τον τοπικό πληθυσμό που αν και Ρωσόφωνος, φοβάται ενδεχόμενη επιστροφή των Ουκρανών. Αυτό έχει σημασία, επειδή πρόκειται να διεξαχθούν δημοψηφίσματα που θα καθορίσουν το μέλλον αυτών των περιοχών και είναι ζωτική ανάγκη για τη Ρωσία να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων, (γ) Τελευταία έχουν ενταθεί σε μέγιστο βαθμό οι πιέσεις των Ουκρανών προς τις ΗΠΑ, την ΕΕ κ.λπ. για χρήματα και όπλα. Από 5 δις ευρώ τον μήνα, τώρα ανέβηκαν στα 9 δις ευρώ το μήνα ενώ ταυτόχρονα ζητάνε και όλα τα πυραυλικά συστήματα HIMARS που διαθέτει ο Αμερικανικός στρατός. Επομένως, είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάσουν κάποια κινητικότητα που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποστηρικτικό επιχείρημα των απαιτήσεών τους προς τη Δύση.

Όσο για τις αιτιάσεις ότι αν δεν κάνουν τη μεγάλη αντεπίθεση θα χάσουν την αξιοπιστία τους, να υπενθυμίσουμε ότι, κατά την αφήγηση των Δυτικών ΜΜΕ, οι Ουκρανοί κερδίζουν τον πόλεμο και ήδη έχουν πραγματοποιήσει μια πολύ μεγάλη και επιτυχημένη αντεπίθεση που έδιωξε τους Ρώσους από το Κίεβο. Η αφήγηση αυτή έχει αρχίσει να τροποποιείται ελαφρά τον τελευταίο καιρό, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση του άρθρου της συντακτικής επιτροπής των New York Times στις 19 Μαΐου, που προσπάθησε να βάλει φρένο στις Αμερικανικές εξαλλοσύνες. Το άρθρο εκείνο, αν και μιλούσε για εκπληκτικές επιτυχίες του Ουκρανικού στρατού, υπογράμμιζε ότι οι διακινούμενες απόψεις για ανακατάληψη των Ουκρανικών εδαφών και νίκη της Ουκρανίας αποτελούν «επικίνδυνη εικασία» για τις ΗΠΑ. Παρόλ’ αυτά, η αφήγηση περί επιτυχών Ουκρανικών αντεπιθέσεων στο πεδίο της μάχης παραμένει η κυρίαρχη στα Δυτικά ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι οι Ρώσοι αποχώρησαν με δική τους πρωτοβουλία από τον Ουκρανικό βορρά και ότι αυτή η αντεπίθεση ανήκει στον χώρο της ονειροφαντασίας είναι άγνωστο σε όποιον ενημερώνεται αποκλειστικά από τα Δυτικά ΜΜΕ. Ομοίως, το ίδιο ακροατήριο αγνοεί ότι η Ουκρανική αντεπίθεση στο Χάρκοβο (που πράγματι συνέβη) κατέληξε σε μεγάλες απώλειες του Ουκρανικού στρατού, ο οποίος ακολούθησε τους Ρώσους στη συντεταγμένη τακτική υποχώρησή τους με αποτέλεσμα να βρεθεί στο ανοικτό πεδίο κάτω από τις βολές του Ρωσικού πυροβολικού ενώ πλέον οι Ρώσοι ουσιαστικά έχουν επιστρέψει πίσω στα εδάφη από τα οποία είχαν αποχωρήσει εκεί.

Δηλαδή, αν και όντως οι Δυτικοί αναλυτές γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση νίκης της Ουκρανίας, εν τούτοις η αφήγηση που διακινούνταν μέχρι πολύ πρόσφατα λέει άλλα και επομένως, προς το παρόν τουλάχιστον, η αξιοπιστία της δεν αμφισβητείται από το πλατύ κοινό παρόλους τους ορατούς τριγμούς.

Οι αναλυτές είναι διχασμένοι για το αν ποτέ θα πραγματοποιηθεί η «μεγάλη Ουκρανική αντεπίθεση» στο νότο. Προσωπικά συντάσσομαι με την άποψη ότι αυτή όντως θα πραγματοποιηθεί προκειμένου να αιτιολογηθούν οι χρηματικές απαιτήσεις της Ουκρανικής ελίτ. Ας δούμε το ζήτημα αναλυτικά.

Πριν λίγες μέρες ο υπουργός στρατιωτικών της Ουκρανίας, Alexey Reznikov, που η μεγάλη του αδυναμία είναι να παίρνει «στρατιωτικές πόζες» μπροστά στον φακό αν και δικηγόρος κατ’ επάγγελμα, αφού ισχυρίστηκε ότι έχουν ετοιμάσει στρατό ενός εκατομμυρίου ανδρών για να ανακαταλάβουν τον Ουκρανικό νότο με εντολή Ζελένσκι, είπε στους Times του Λονδίνου: ««Οι εταίροι μας στο Λονδίνο και την Ουάσιγκτον και σε άλλες πρωτεύουσες, έχουν επενδύσει σε εμάς, όχι μόνο χρήματα αλλά και προσδοκίες ότι πρέπει να κάνουμε το Κρεμλίνο να χάσει. Πρέπει να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο μαζί».

Για να “πετύχει” η Ουκρανική αντεπίθεση, δηλαδή για να πείσει του Δυτικούς να στείλουν την επόμενη δόση από φρεσκοτυπωμένα δολάρια, δεν χρειάζεται να υπάρξουν πραγματικά στρατιωτικά αποτελέσματα επί του πεδίου. Αρκεί να προξενήσουν όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορούν στα Ρωσικά στρατεύματα, στις πολιτοφυλακές των Λαϊκών Δημοκρατιών και στους άμαχους Ρωσόφωνους κατοίκους. Και αυτός ο ισχυρισμός απαιτεί αιτιολόγηση, την οποία θα παρουσιάσουμε παρακάτω.

Ότι οι Ρώσοι δεν υποτιμούν τον κίνδυνο υλοποίησης μιας Ουκρανικής αντεπίθεσης στο νότο φαίνεται από τη μεγάλη αύξηση της ποσότητας και της έντασης των βομβαρδισμών Ουκρανικών σχηματισμών στην ευρύτερη περιοχή του Νικολάγιεβ από το Ρωσικό πυροβολικό και την αεροπορία κατά τις τελευταίες μέρες.

Ο πολεμοχαρής Ουκρανός υπουργός άμυνας σε φωτογραφία που είχε ανεβάσει ο ίδιος στο F/B
τον Μάρτιο φέτος για να επιδείξει τις πολεμικές αρετές του.

Αλλά, ας περάσουμε στο άρθρο της Irina Alksnis, σχολιάστριας του Ρωσικού RIA-Novosti[1].

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΞΑΠΕΛΥΣΕ ΜΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

της Irina Alksnis

Το Κίεβο εξαπέλυσε μια αντεπίθεση – μέχρι στιγμής στο μέτωπο της πληροφόρησης, αλλά έχει ήδη προκαλέσει μεγάλο θόρυβο. Αμέσως δημοσιεύτηκαν συνεντεύξεις του υπουργού άμυνας της Ουκρανίας Oleksiy Reznikov στην αμερικανική The Wall Street Journal και στους βρετανικούς The Times.

Στην πρώτη συνέντευξη, ο Reznikov, αναγνωρίζοντας τις μεγάλες απώλειες και την εξάντληση των πόρων των Ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τόνισε την ανάγκη για την παροχή νέων προμηθειών όπλων από τη Δύση. Αλλά ήταν στη δεύτερη συνέντευξη όπου μια δήλωσή του έγινε αποδεκτή με την πιο πλατιά ανταπόκριση. Σύμφωνα με τον υπουργό, ο Ουκρανικός στρατός σχηματίζει «μια δύναμη ενός εκατομμυρίου μαχητών εξοπλισμένων με δυτικά όπλα» για να εκπληρώσει την εντολή του Volodymyr Zelensky να «απελευθερώσει» τις νότιες παράκτιες περιοχές, «ζωτικής σημασίας για την οικονομία της χώρας». Διευκρίνισε από πού προήλθε ο αριθμός του ενός εκατομμυρίου στρατιωτικού προσωπικού: ο αριθμός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας φτάνει τις 700 χιλιάδες άτομα, συν την Εθνική Φρουρά, την αστυνομία και τη συνοριακή υπηρεσία, η οποία μπορεί επίσης να εμπλακεί σε εχθροπραξίες.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τη συνέντευξη του Reznikov, η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ουκρανίας Irina Vereshchuk απευθύνθηκε προς τους κατοίκους των νότιων, ελεγχόμενων από τη Ρωσία εδαφών με έκκληση να τα εγκαταλείψουν επειγόντως λόγω της αντεπίθεσης που σχεδιάζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Είναι αλήθεια ότι δεν διευκρίνισε το χρονοδιάγραμμα αυτού του γεγονότος, αλλά δημιούργησε την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στο πολύ εγγύς μέλλον.

Στη Ρωσία, συνηθίζεται να κοροϊδεύουν τις ουκρανικές ελίτ – και αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό [και στην παρούσα περίπτωση]. Από πολλές απόψεις, αλλά όχι από όλες. Σε αυτό που δεν μπορεί να υποτιμήσει κανένας το Κίεβο είναι η επιδέξια εργασία στον τομέα των πληροφοριών. Από μία άποψη, είναι λογικό ότι ένας επιτυχημένος σόουμαν και κωμικός κατέληξε επικεφαλής της Ουκρανίας, δηλαδή ένας άνθρωπος που δουλεύει επαγγελματικά με το κοινό και ξέρει πώς να το χειρίζεται.

Και υπάρχει ένα ακόμη σημείο σε σχέση με το οποίο οι αρχές του Κιέβου συχνά υποτιμώνται. Συνήθως θεωρούνται ως απόλυτες μαριονέτες της Δύσης (κυρίως της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου), πλήρως αποστερημένες από δική τους θέληση, που πειθήνια εκπληρώνουν τις οδηγίες που έρχονται από εκεί.

Αυτό είναι λάθος—και μεγάλο.

Στην πραγματικότητα, οι ουκρανικές ελίτ, αν και όχι εντελώς, κυριαρχούνται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενισμό και πάντα καθοδηγούνται από προσωπικά συμφέροντα πάνω από όλα. Ταυτόχρονα, όντας—για να μιλήσουμε ειλικρινά—στενόμυαλοι και απαίδευτοι ως πολιτικές προσωπικότητες (πράγμα που οδήγησε το ουκρανικό κράτος σε θλιβερές συνέπειες), αντισταθμίζουν αυτό το μειονέκτημα με την πανουργία και την ακραία επιμονή στην υπεράσπιση των δικών τους [συμφερόντων]. Γι’ αυτό η Δύση αναγκάστηκε το 2014 να οικοδομήσει ένα σύνθετο σύστημα για τη διαχείριση των νεοαποκτηθέντων υποτακτικών την Ουκρανικής πλευράς, αφού εκείνοι πετύχαιναν να τορπιλίζουν τις όποιες πρωτοβουλίες των επικυρίαρχων αντέβαιναν τα συμφέροντά τους. Αυτό αφορούσε κυρίως τις περικοπές προϋπολογισμών καθώς και τις κλοπές περιουσιακών στοιχείων και πολύτιμων πόρων.

Έτσι, το κύριο τρέχον ενδιαφέρον των ουκρανικών ελίτ είναι η συνέχιση του πολέμου. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή το Κίεβο προχώρησε σε μια ισχυρή ομοβροντία στον πόλεμο των πληροφοριών, ταυτόχρονα και προς όλες τις κατευθύνσεις: τόσο προς το Δυτικό κοινό, όσο και προς το Ουκρανικό, καθώς και προς το ρωσικό όπως και προς τους ανθρώπους που ζουν στα απελευθερωμένα εδάφη .

Η αιτία βρίσκεται στη σταθερή επιδείνωση των Ουκρανικών ζητημάτων.

Η αναταραχή και οι ταλαντεύσεις έχουν ξεκινήσει στο δυτικό Κατεστημένο και γίνονται ολοένα και πιο φανερές, ορατές ακόμη και με γυμνό μάτι. Αν στις 24 Φεβρουαρίου όλες οι πολιτικές δυνάμεις εκεί [στη Δύση] στοιχήθηκαν κάτω από την αντιρωσική μανία, τώρα ο ρωσοφοβικός ενθουσιασμός φθίνει μέρα με τη μέρα.

Η Δυτική Ευρώπη, που χτύπησε το στήθος της και ορκίστηκε ότι όπου νάναι θα εγκαταλείψει το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, τώρα καταλαμβάνεται από υστερία στην προοπτική ότι αυτό μπορεί πράγματι να συμβεί—και προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί προσεκτικά από τα πλέον ριζοσπαστικά αντιρωσικά βήματα. Η γνώμη της Ανατολικής Ευρώπης, φυσικά, δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Οι Βρετανοί, με επικεφαλής τον ξέφρενο Μπόρις, ήταν το στήριγμα της Ουκρανίας στον Παλαιό Κόσμο. Όμως ο Τζόνσον “έφυγε” και υπάρχουν ανησυχητικές φήμες ότι οι Βρετανοί, που παρασύρονται από την κοινωνικο-οικονομική καταιγίδα, μπορεί τώρα να προτιμούν μια λιγότερο «γερακίσια» φιγούρα στην πρωθυπουργική καρέκλα, που θα ασχολείται κυρίως με τα εσωτερικά προβλήματα.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι δυσκολίες απειλούν μια παταγώδη αποτυχία του Δημοκρατικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Και η πορεία της [Αμερικανικής] εκστρατείας στην Ουκρανία δεν βοηθά με κανέναν τρόπο στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά αντίθετα, απειλεί να γίνει άλλο ένα βαρίδι μέχρι το Φθινόπωρο, που θα πνίξει τους κομματικούς συντρόφους του Μπάιντεν.

Την ίδια ώρα, ολόκληρο το κυρίαρχο ρεύμα των μέσων ενημέρωσης στη Δύση ήδη δηλώνει εν χορώ ότι η Ουκρανία όχι μόνο χάνει στο μέτωπο, αλλά, κατ’ αρχήν, δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει.

Βεβαίως, υπάρχουν δυνάμεις στη Δύση—και με μεγάλη επιρροή—που εξακολουθούν να υπολογίζουν στη συνέχιση των εχθροπραξιών και στη στρατιωτική νίκη της Ουκρανίας, αλλά η αντιρωσική συναίνεση της Δύσης καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Επιπλέον, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να προβλέψει ότι η κατάσταση θα χειροτερεύει κατ’ αυτή την έννοια από βδομάδα σε βδομάδα. Αυτό σημαίνει ότι στο Κίεβο θα λαμβάνουν ολοένα και λιγότερη βοήθεια –και γι’ αυτούς μια τέτοια εξέλιξη θα είναι σκέτη καταστροφή.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δήλωση του Reznikov ότι η Ουκρανία συγκεντρώνει μια στρατιωτική γροθιά ενός εκατομμυρίου ανδρών, και μάλιστα εξοπλισμένη με δυτικά όπλα, εμφανίστηκε αυτή τη στιγμή. Αποσκοπεί στην ανάσχεση των διαδικασιών αποσύνθεσης του αντιρωσικού συνασπισμού και στην ώθηση των αμφιταλαντευόμενων κυβερνήσεων σε ένα νέο κύμα βοήθειας προς το Κίεβο, τόσο στρατιωτικής όσο και οικονομικής.

Δεν είναι τυχαία η έμφαση στην επιλογή των νότιων παρακτίων εδαφών ως στόχου της επερχόμενης αντεπίθεσης, επειδή αυτά είναι ζωτικής σημασίας για την ουκρανική οικονομία. Κατά τη διάρκεια των μηνών της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, η Δύση κατάφερε να αντιληφθεί πόσο βαριά θα ήταν μια βαλίτσα χωρίς χερούλι, όπως θα είναι η Ουκρανία αν αποστερηθεί τις πιο σημαντικές περιοχές της από οικονομική άποψη. Στο κάτω κάτω, αυτό που αποτελούσε πλεονέκτημα [για τη Δύση] στην μετά το Μαϊντάν περίοδο—ότι δηλαδή χάρη στη γεωγραφική της θέση και τη σοβιετική κληρονομιά η Ουκρανία όχι μόνο μπορούσε να συντηρεί τον εαυτό της, αλλά επίσης είχε μεταβληθεί σε ένα Klondike [ΣΗΜ. Σημείο συρροής χρυσοθήρων] για λεηλασία από το Δυτικό Κατεστημένο, [πλέον έχει ανατραπεί]. Τώρα, για να συνεχίσει το Κίεβο να λειτουργεί ως όπλο ενάντια στη Ρωσία, η Δύση πρέπει να δώσει χρήματα. Και το γεγονός ότι από τυπική άποψη αυτά είναι δανεικά δεν παρηγορεί κανέναν—είναι σαφές ότι αυτά τα χρέη είναι μη ανακτήσιμα.

Έτσι λοιπόν, ο κύριος στόχος της τρέχουσας πληροφοριακής επίθεσης είναι η Δύση, ή καλύτερα, οι δυτικές ελίτ που έχουν αρχίσει να αμφιταλαντεύονται. Μπροστά τους, η Ουκρανία κρέμασε ένα καρότο: εδώ έχουμε έναν στρατό ενός εκατομμυρίου σχεδόν έτοιμο, που θα απελευθερώσει τη Χερσώνα και τη Μαριούπολη, απλά δώστε μας περισσότερα χρήματα και όπλα.

Ωστόσο, αν και είναι ο κύριος, η Δύση δεν είναι ο μόνος στόχος του Κιέβου. Παράλληλα, προσπαθεί να σκοτώσει μερικά ακόμα πουλιά με μια πέτρα.

Οι επιδεικτικές δηλώσεις θάρρους σχετικά με την επερχόμενη αντεπίθεση λειτουργούν επίσης υποστηρικτικά για της δημόσια κινητοποίηση [επιστράτευση] μέσα στην Ουκρανία. Αυτό γίνεται ολοένα και περισσότερο επίκαιρο καθώς διαρρέουν πληροφορίες για τις καταστροφές στο μέτωπο και τις τεράστιες απώλειες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, παρά τη βαριά λογοκρισία και τη λειτουργία της ουκρανικής μηχανής πλύσης εγκεφάλου σε πλήρη ισχύ.

Επιπλέον, πρόκειται για μια προσπάθεια να ρίξουν το ηθικό της ρωσικής κοινωνίας και—ιδιαίτερα—των ανθρώπων στα απελευθερωμένα εδάφη, να σπείρουν σε αυτούς ανησυχία και αβεβαιότητα. Γίνονται τακτικές τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αξιωματούχων που εργάζονται στις νέες διοικήσεις [των απελευθερωμένων περιοχών]. Να προσθέσουμε ακόμη ότι διαδίδουν φήμες πως η Ρωσία θα φύγει από εκεί, και το Κίεβο θα επιστρέψει και θα σφαγιάσει όλους όσους με κάποιο τρόπο συνεργάστηκαν και ήρθαν σε επαφή με τους Ρώσους.

Με αυτή την έννοια, αυτά που λένε οι Reznikov και Vereshchuk αποτελούν ένα αξιόλογο σαμποτάζ [που εντάσσεται] στον πόλεμο της πληροφόρησης, το οποίο δεν πρέπει να υποτιμάται. Τέτοιες ενέργειες του Κιέβου πρέπει να αποκρουστούν με τρόπο ισχυρό και επαρκή.

Σε ό,τι τώρα αφορά το πόσο πραγματοποιήσιμα είναι τα σχέδια του Κιέβου για την “ανακατάληψη” των νότιων περιοχών, αξίζει τον κόπο να τους  πει κάποιος να μη λένε «χοπ» προτού πραγματοποιήσουν το άλμα.

*                            *                            *

Αυτό ήταν το άρθρο της Irina Alksnis. Ακολουθούν κάποια σχόλια.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

(Α) Πιστεύουν πραγματικά στην Ουκρανική “νίκη” οι Δυτικοί;

Είναι γεγονός ότι παρόλη την προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων (Ρωσικές και πολιτοφυλακές των Λαϊκών Δημοκρατιών), το Κίεβο και οι «εταίροι» επιμένουν, αν όχι στην ολοκληρωτική νίκη και στην συνθηκολόγηση άνευ όρων της Ρωσίας—όπως μέχρι πρόσφατα επέμεναν—τουλάχιστον στην επιστροφή των εδαφών που κάποτε ανήκαν στην Ουκρανία (της Κριμαίας συμπεριλαμβανομένης).

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, οι συμμετέχοντες απευθυνόμενοι προς τους Ουκρανούς τους ζήτησαν να μην αρκεστούν σε τίποτα λιγότερο από την στρατιωτική επίλυση της σύγκρουσης. Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, συνοψίζοντας είπε: «Είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να μιλάμε με τον πρόεδρο Βολοντιμίρ Ζελένσκι τονίζοντας ότι ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί μόνο στο πεδίο της μάχης, και οφείλουμε να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον πρόεδρο Ζελένσκι και τον λαό της Ουκρανίας έτσι ώστε να νικήσουν στο πεδίο της μάχης».

Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Alexander de Croo, ο οποίος ανέλαβε να μεταφέρει στον Ζελένσκι την άποψη της τελευταίας ΝΑΤΟικής συνάντησης κορυφής ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία οφείλει να επιλυθεί «αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα».

Αντίθετα, ο Χένρι Κίσινγκερ, που στο Νταβός υποστήριξε τις διαπραγματεύσεις με στόχο την επιστροφή στην κατάσταση προ της 24ης Φεβρουαρίου φέτος—θέση οπωσδήποτε μη ρεαλιστική, αλλά πάντως διαφορετική από τις ΝΑΤΟικές ανοησίες—κατατάχθηκε στη λίστα Myrotvorets των εχθρών της Ουκρανίας.

Η πολιτική αυτή προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Είναι δυνατόν τόσοι και τόσοι έμπειροι διπλωμάτες και πολιτικοί να έχουν τυφλωθεί; Διερωτάται κανένας αν αυτές οι διακηρύξεις περί Ουκρανικής “νίκης” είναι πιστευτές από τους ίδιους που τις εκφωνούν.

Σε ένα πολύ πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs με τίτλο «Οι απίθανες θεωρίες νίκης της Ουκρανίας» και υπότιτλο «Η φαντασίωση περί Ρωσικής ήττας και η υπόθεση της διπλωματίας», ο Barry R. Posen (Ford International Professor of Political Science at MIT) εξετάζει εξαντλητικά τις θεωρίες περί νίκης της Ουκρανίας χαρακτηρίζοντας «ετοιμόρροπες θεμελιώσεις» τις λογικές τους αφετηρίες. Γράφει στην σύνοψη/συμπεράσματα του άρθρου του: «Οι ηγέτες της Ουκρανίας και οι υποστηρικτές τους μιλούν λες και η νίκη είναι ακριβώς πίσω από τη γωνία. Αλλά όλο και περισσότερο, αυτή η άποψη μοιάζει να είναι μία φαντασίωση. Η Ουκρανία και η Δύση πρέπει επομένως να αναθεωρήσουν τις φιλοδοξίες τους και να μετακινηθούν από μία στρατηγική που αποσκοπεί στη νίκη στον πόλεμο προς μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση: την εύρεση ενός διπλωματικού συμβιβασμού που θα λήξει τις εχθροπραξίες.» Και μόνο το γεγονός της εμφάνισης αυτού του άρθρου στο έγκριτο (στους κύκλους των Δυτικών διπλωματών) Foreign Affairs κάνει φανερή την εξάπλωση ρωγμών στο Δυτικό στρατόπεδο.

Είναι άλλο όμως να αναλύει κάποιος τα υποτιθέμενα επιχειρήματα και τις λογικές κατασκευές των υποστηρικτών της “Ουκρανικής νίκης” και άλλο να απαντά στο ερώτημα αν πραγματικά υπάρχουν σοβαροί Δυτικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες που στ’ αλήθεια να πιστεύουν σ΄αυτήν. Το τελευταίο ερώτημα είναι κρίσιμο, επειδή αρνητική απάντηση σε αυτό θέτει άμεσα το επόμενο ερώτημα, που είναι «τότε ποιος είναι ο πραγματικός στόχος των υποστηρικτών της “Ουκρανικής νίκης”;

Αν όντως στις Δυτικές ηγεσίες υπάρχει ειλικρινής εκτίμηση περί Ουκρανικής νίκης, τότε όντως, σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου αυτές οι ηγεσίες θα έχουν δίκιο, οι Ουκρανοί θα αντεπιτεθούν με ένα εκατομμύριο στρατό και θα πετάξουν τους Ρώσους στη θάλασσα. Αλλά, προς το παρόν, αυτό που βλέπουμε είναι οι εκατόμβες των Ουκρανών στρατιωτών, ως επί το πλείστον χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση και διοίκηση, πεινασμένων και χωρίς υποστήριξη από πυροβολικό, να πολλαπλασιάζονται—έχουμε φτάσει τους 1,000 νεκρούς τη μέρα—και οι πόλεις στο Ντονμπάς να πέφτουν τόσο σύντομα που εκπλήσσονται και οι ίδιοι οι Ρώσοι.

Αν όμως στις Δυτικές ηγεσίες ΔΕΝ υπάρχει στην πραγματικότητα εκτίμηση για Ουκρανική νίκη, τότε προκύπτει ότι η συνολική Δυτική φανφαρολογία αποσκοπεί σε κάποια άλλα από τα διακηρυσσόμενα ως ζητούμενα. Δηλαδή, τότε ο αληθινός στόχος δεν θα είναι η ανακατάληψη των «απολεσθέντων» εδαφών αλλά, από πλευράς μεν των Δυτικών εταίρων, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αιμορραγία της Ρωσίας (μέχρι του τελευταίου Ουκρανού), από πλευράς δε της Ουκρανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απομύζηση των “εταίρων” σε χρήματα και οπλισμό. Το βασικό όφελος για την Ουκρανική ελίτ είναι μεν τα χρήματα που απομυζά, αλλά και ο οπλισμός είναι επίσης αναγκαίος επειδή, όταν δεν καταλήγει στη μαύρη αγορά, αποτελεί το μέσο για να συνεχίζεται η συγκεκριμένη αιματηρή οικονομική επιχείρηση αυτής της ελίτ.

Το άρθρο της Irina Alksnis, που μεταφράσαμε, υποστηρίζει ότι όντως υπάρχουν δυνάμεις στη Δύση που υπολογίζουν σε νίκη της Ουκρανίας. Αν ο στόχος είναι να αποκρουσθεί ολόκληρη η γκάμα της Δυτικής επιχειρηματολογίας, τότε έχει νόημα να απαντά κάποιος και σε εκείνους που υποτίθεται ότι ακόμη πιστεύουν σε νίκη της Ουκρανίας. Αλλά υπάρχουν στ’ αλήθεια ακόμη τέτοιοι;

Η δική μας άποψη είναι ότι η υποστήριξη της Ουκρανίας στη συνέχιση των επιχειρήσεων από σημαντικό μέρος του Δυτικού κόσμου δεν οφείλεται σε κάποια τέτοια αυταπάτη αλλά στον διακαή πόθο τους να προκληθεί όσο μεγαλύτερη ζημιά είναι δυνατόν στην Ρωσία. Απώτερος στόχος είναι ο διαμελισμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας και η μετατροπή των εδαφών της σε νέο Ελντοράντο για τα λιμνάζοντα και πλεονάζοντα Δυτικά κεφάλαια. Σχετικά έχουμε γράψει εκτεταμένα αλλού.

Ο μη φημιζόμενος για την ευφυΐα του, πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ George Bush Jr., το είπε καθαρά, νομίζοντας ότι απευθύνεται στον Ζελένσκι κατά τη γνωστή φάρσα των Vovan & Lexus: «Αποστολή σας είναι να καταστρέψετε όσο περισσότερα Ρωσικά στρατεύματα μπορείτε» και όχι «Στόχος σας είναι να νικήσετε».

Πουθενά δεν μπήκε στα σοβαρά ως στόχος η «νίκη της Ουκρανίας», ό,τι κι αν λέγεται ή γράφεται περί του αντιθέτου στις προπαγανδιστικές αφηγήσεις των Δυτικών ΜΜΕ. Από την πρώτη στιγμή, ο στόχος ήταν να πολεμήσει η Ουκρανία μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, όπως χαρακτηριστικά είπε σεβάσμιος και παλαίμαχος διπλωμάτης των ΗΠΑ και επανέλαβε ο Noam Chomsky.

Η πραγματική επιδίωξη της Δύσης δεν αποτελεί μυστικό για την Ουκρανική ελίτ, που άλλωστε διακρίνεται για τον κυνισμό της. Αυτή είναι η προσέγγιση που έχει αποδεχτεί και αυτή είναι η προσέγγιση που ακολουθεί όταν ζητά περισσότερα χρήματα και όπλα. Μάλιστα, αντιλαμβανόμενοι την προσπάθεια του Δυτικού κόσμου να διαλύσει τη Ρωσία ως κράτος, πλασάρουν τους εαυτούς τους στην αγορά ως σημαντικό γρανάζι του όλου επιχειρήματος. Γι’ αυτό και ο Alexey Reznikov, στη συνέντευξη στους Times του Λονδίνου που αναφέραμε, προσθέτει: «Είμαι σίγουρος ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε διαδοχικές διακηρύξεις ανεξαρτησίας στο ρωσικό έδαφος. Η Ρωσική Ομοσπονδία θα διαλυθεί σε πολλές διαφορετικές χώρες – Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν κ.λπ.». Επιχειρεί έτσι να δώσει ένα σήμα στους Δυτικούς, από τους οποίους ζητά λεφτά και όπλα, ότι στο Κίεβο αντιλαμβάνονται την έγνοια τους και θα κάνουν ό,τι μπορούν, εφόσον φυσικά τους δοθούν αυτά που ζητάνε.

O ιδιαίτερα σεβαστός στους Αμερικανικούς διπλωματικούς κύκλους, παλαίμαχος πρέσβης Chas Freeman, στέλεχος των υπουργείων εξωτερικών και άμυνας των ΗΠΑ επί δεκαετίες, χρησιμοποίησε πρώτος την έκφραση που συμπυκνώνει την ουσία της Δυτικής πολιτικής στο Ουκρανικό: «Οι ΗΠΑ θα πολεμήσουν τους Ρώσους μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό». Η θρυλική πλέον διατύπωση έγινε στην εξαιρετική εκπομπή Pushback του Αμερικανού δημοσιογράφου Aaron Maté.  

Ότι το θέμα για τους Δυτικούς δεν είναι η νίκη της Ουκρανίας αλλά η καταστροφή της Ρωσίας φαίνεται επίσης καθαρά όταν δούμε την επιχειρηματολογία όσων, απόστρατων στρατηγών, τρωκτικών των Think Tanks, ακαδημαϊκών αναλυτών και άλλων—υποτίθεται—ειδικών ζητάνε την άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ κ.λπ. στην Ουκρανία. Τα επιχειρήματά τους συνοψίζονται στο ότι αν ο πραγματικός στόχος είναι να καταστραφεί η Ρωσία, τον πρώτο ρόλο σε αυτό το έργο δεν μπορεί να τον παίξει η Ουκρανία και γι’ αυτό απαιτείται η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ. Σχετικά έχουμε γράψει αρκετά στο παρελθόν.

Αν η ανάλυσή μας ευσταθεί, τότε από αυτήν προκύπτει το λογικό συμπέρασμα ότι τελικά όντως θα επιχειρηθεί “ουκρανική αντεπίθεση” στο νότο. Όχι με στόχο την ανακατάληψη της …Χερσώνας, αλλά με στόχο να γίνει όσο μεγαλύτερη ζημιά είναι δυνατόν, τόσο στα συμμαχικά στρατεύματα όσο και στους άμαχους Ρωσόφωνους.

Έτσι θα αιτιολογηθεί και προς στους Δυτικούς υποστηρικτές του η ανταποδοτική αξία των χρημάτων που θα έχει λάβει το Κίεβο. Δηλαδή, εδώ μιλάμε για μία στυγνή εμπορική πράξη που στη διεκπεραίωσή της το αίμα και ο πόνος των ίδιων των Ουκρανών στρατιωτών και των οικογενειών τους, τα βάσανα του Ουκρανικού λαού δεν μετρούν· αυτοί είναι αναλώσιμοι για τις Ουκρανικές ελίτ.

(Β) Σχετικά με τις αμφιταλαντεύσεις στο Δυτικό στρατόπεδο

Οι πλέον ενδιαφέρουσες “δεύτερες σκέψεις” στην ΕΕ προέρχονται από τη Γερμανία, όπου μάλιστα οι αποκλίνουσες θεωρήσεις δύο κυβερνητικών κομμάτων, των “Ελεύθερων Δημοκρατών” και των “Πράσινων” θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού. Οι “Πράσινοι” αποτελούν τυπική περίπτωση κόμματος που δεν έχει αποκτήσει πολιτική ταυτότητα και τα στελέχη του ακολουθούν τυχοδιωκτική πολιτική χωρίς περίσκεψη. Στην περίπτωση της Ουκρανίας είναι υπέρ κάθε μορφής βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες ανεξάρτητα από το τίμημα που θα καταβάλει η ίδια τους η χώρα. Οι “Ελεύθεροι Δημοκράτες” είναι ένα παλαιό συντηρητικό κόμμα γειωμένο με την άρχουσα τάξη της χώρας, που έχει μάθει από χρόνια να μετρά τις συνέπειες των πράξεων της Γερμανικής κυβέρνησης.

Αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση των Γερμανικών αμφιταλαντεύσεων η ιστορία με την τουρμπίνα συμπίεσης του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream που είχε αποσταλεί στον Καναδά για επισκευή και ο Καναδάς δεν την επέστρεφε στη Γερμανία εν ονόματι των κυρώσεων που αυτός είχε επιβάλει στη …Ρωσία, με το σκεπτικό ότι τελικά η τουρμπίνα θα κατέληγε στη Ρωσία. Για το θέμα αυτό έχουμε γράψει αναλυτικά και δεν θα επεκταθούμε άλλο εδώ, αλλά παραμένει ένα εξαιρετικό παράδειγμα της ταλάντευσης της βασικότερης χώρας της ΕΕ μεταξύ των εθνικών της συμφερόντων και των ΑμερικανοΝΑΤΟικών εντολών.

Εδώ θα επεκταθούμε λίγο στο θέμα του δανείου που η Κομισιόν έταξε στους Ουκρανούς όταν αυτοί άρχισαν να ζητάνε επίμονα 5 δισεκατομμύρια ευρώ το μήνα, τα οποία μάλιστα ανέβασαν στα 9 πρόσφατα, προκειμένου να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο της “Ακρόπολης” του ελευθέρου κόσμου. Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν για τα αρχικά στάδια αυτής της ιστορίας ας ανατρέξουν εδώ.

Στις 10 Ιουλίου, η Ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera αποκάλυψε ότι ο Γερμανός υπουργός χρηματοοικονομικών (finance) Christian Lindner, προερχόμενος από τους Ελεύθερους Δημοκράτες, μπλοκάρει το Ουκρανικό δάνειο της Κομισιόν παρόλο που η Γερμανία είχε προηγουμένως δώσει το πράσινο φως σε συνάντηση κορυφής της ΕΕ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα: «Για περισσότερο από ένα μήνα, η Γερμανία μπλοκάρει το πακέτο βοήθειας των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ που αντιπροσωπεύει την κύρια μορφή στήριξης της ΕΕ προς την Ουκρανία. Το αδιέξοδο, που επιβεβαιώθηκε από διάφορους πρωταγωνιστές τόσο στο Κίεβο όσο και στις Βρυξέλλες, θα μπορούσε να είναι ένας από τους λόγους που ώθησαν χθες τον Volodymyr Zelensky να απομακρύνει ξαφνικά και μάλλον βάναυσα τον Ουκρανό πρέσβη στο Βερολίνο Andryi Melnyk.»

H δημοσιοποίηση από την Ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera του μπλοκαρίσματος του “δανείου” των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ από τον Γερμανό υπουργό Χρηματοοικονομικών.

Και η εφημερίδα συνεχίζει: «Η ιδέα της βοήθειας των 9 δισεκατομμυρίων, που γεννήθηκε την άνοιξη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επιβεβαιώθηκε από όλους τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα τέλη Μαΐου. Το έργο προβλέπει δάνειο στο Κίεβο με αποπληρωμή μετά από 25 χρόνια και ουσιαστικά χωρίς τόκους, χάρη στα κεφάλαια που η ίδια η Επιτροπή θα εισέπραττε από την έκδοση ομολογιακού δανείου το οποίο θα εγγυούνταν μέσω περιουσιακών στοιχείων τους οι χώρες μέλη. Αλλά η Γερμανία, ο μεγαλύτερος και πιο σταθερός από τους εγγυητές αυτής της μορφής ευρωομολόγου, είναι αντίθετη: αφού έδωσε τη συγκατάθεση κατά τη συνάντηση κορυφής [σύμφωνα με την Ιταλική εφημερίδα], τώρα άλλαξε γνώμη. Στον υπουργό χρηματοοικονομικών του Βερολίνου, τον φιλελεύθερο Christian Lindner, δεν αρέσει το γεγονός ότι οι Βρυξέλλες καταφεύγουν στο κοινό ευρωπαϊκό χρέος για την ουκρανική κρίση όπως έκαναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας [το λεγόμενο SURE]. Προς το παρόν, ο Γερμανός υπουργός έχει δώσει την έγκρισή του μόνο για μια πρώτη δόση ενός δισεκατομμυρίου, τα έσοδα της οποίας θα πρέπει να καταβληθούν στο Κίεβο μέχρι τον Ιούλιο. Εν τω μεταξύ, όσο περνάει ο καιρός, το Κίεβο ισχυρίζεται ότι χρειάζεται 5 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα σε βοήθεια [για να πληρώνει… μισθούς και συντάξεις] ενώ θεωρείται βέβαιο ότι τον Σεπτέμβριο η Ουκρανία θα αθετήσει μια εξόφληση εξωτερικού χρέους ύψους 900 εκατομμυρίων ευρώ.»

Ο εκ των Ελευθέρων Δημοκρατών διάδοχος του Σόιμπλε, υπουργός Χρηματοοικονομικών (Finance) της Γερμανίας, Christian Lindner, ο οποίος μπλόκαρε αυτή την εβδομάδα δάνειο 9 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε αποφασίσει να χορηγήσει η Κομισιόν στην Ουκρανία.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η Γερμανία, που καλείται να εγγυηθεί τα δανεικά και αγύριστα της Ουκρανίας, βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Ήδη εκεί προγραμματίζουν την περικοπή των ωρών διδασκαλίας στα σχολεία λόγω αδυναμίας να τα θερμάνουν το χειμώνα, τον περιορισμό του φωτισμού των πόλεων και ετοιμάζονται για δελτίο στα καύσιμα. Ο επιχειρηματικός κόσμος της συνεχώς προειδοποιεί για επερχόμενη βαθιά ύφεση και κύμα κλεισίματος επιχειρήσεων. Και όλα αυτά, ενώ οι ίδιοι ανέστειλαν τον Nord Stream 2, ο οποίος ήταν εντελώς έτοιμος να λειτουργήσει. Πώς να μην τρίζει μετά το πολιτικό οικοδόμημα στη Γερμανία;

Στις 11 Ιουλίου, για το θέμα που έχει προκύψει κάνει σχόλια, περιέργως μάλλον ήπια σε σχέση με τις εξαλλοσύνες που μας έχουν συνηθίσει οι Ουκρανοί, ο δικός τους υπουργός χρηματοοικονομικών, Sergey Marchenko. «Χρειαζόμαστε 5 δισ. ευρώ το μήνα, αλλά τον Απρίλιο λάβαμε 1,6 δισ. ευρώ. Τον Μάιο πήραμε 1,5 δισ. ευρώ. Τον Ιούνιο 4,4 δισ. ευρώ. Τον Ιούλιο, αναμένουμε περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά εξαρτόμαστε από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία», είπε σε συνέντευξή του επίσης στην Corriere Della Sera. Και προσέθεσε: «Φυσικά λαμβάνουμε όπλα και στρατιωτική βοήθεια, αλλά αυτό δεν αρκεί… Είναι σαφές σημάδι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο υπόλοιπος κόσμος γύρω από την Ουκρανία έχουν κουραστεί λίγο από αυτόν τον πόλεμο. Αυτό είναι κατανοητό. Υποφέρουν από τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου». Σχολιάζοντας την καθυστέρηση του πακέτου βοήθειας της ΕΕ, ο Marchenko είπε ότι «ορισμένες κυβερνήσεις δεν είναι έτοιμες να υποστηρίξουν την Ουκρανία με τέτοιο ποσό χρημάτων». Και μάλιστα δανεικών και αγύριστων, θα προσθέταμε εμείς.

Στις 15 Ιουλίου το θέμα πιάνεται από το Bloomberg, με πολύ ήπιο τρόπο είναι η αλήθεια. Με τίτλο: «Η ΕΕ χρονοτριβεί με τη βοήθεια στην Ουκρανία καθώς οι φόβοι για την κρίση του φυσικού αερίου στις χώρες μέλη κορυφώνονται» και υπότιτλους: «Το μεγαλύτερο μέρος των δανείων έκτακτης ανάγκης παραμένει κολλημένο στις λεπτομέρειες των πακέτων. Η Επιτροπή προειδοποιεί για τον κίνδυνο οικονομικής κόπωσης μεταξύ των Ευρωπαίων», το ρεπορτάζ του Bloomberg περιγράφει την μεγάλη ανάγκη των Ουκρανών για δανεικά και προσθέτει ότι ήδη η Κομισιόν έχει προσφερθεί να χορηγήσει το μεγαλύτερο μέρος των 750 δις ευρώ (!!) που έχει ανάγκη η Ουκρανία για την μελλοντική ανοικοδόμησή της!

Από ποια λεφτά θα δώσει το ποσό αυτό η Κομισιόν παραμένει άγνωστο. Πάντως, το Bloomberg προσθέτει: «Η προσφορά της επιτροπής τρομοκράτησε ορισμένα κράτη μέλη, που ανησυχούν για τη μαζική προσπάθεια που απαιτείται για την ανοικοδόμηση της χώρας και ενδεχόμενα ζητήματα διαφθοράς, είπαν άνθρωποι που γνωρίζουν τη συζήτηση [που διεξάγεται μεταξύ των αρμόδιων υπουργών]. Οι επιπτώσεις από τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου επιβαρύνουν τις κυβερνήσεις της ΕΕ καθώς αυτές άρχισαν να ανησυχούν για τον κίνδυνο μείωσης της λαϊκής υποστήριξης [των λαών τους] προς το Κίεβο τους επόμενους μήνες, ιδιαίτερα εάν η ενέργεια γίνει πιο σπάνια και ακριβότερη.»

Και το ρεπορτάζ του Bloomberg συνεχίζει: «Όταν οι υπουργοί Χρηματοοικονομικών της ΕΕ συζήτησαν για τη βοήθεια προς την Ουκρανία σε μια συνάντηση την Τρίτη, περίπου το ένα τρίτο των 27 κρατών μελών προειδοποίησαν ότι θα χρειαστούν νέα μέτρα για την υποστήριξη των πιο ευάλωτων ομάδων στις χώρες τους που πλήττονται από τη συνεχιζόμενη κρίση εάν είναι να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια [των λαών της ΕΕ] προς το Κίεβο, είπαν άνθρωποι πληροφορημένοι γι’ αυτά που συζητήθηκαν.»

Ο μαζικός ξεσηκωμός πριν από μια βδομάδα των Ολλανδών αγροτών και η συνένωσή τους με Γερμανούς αγρότες σκεπάστηκε από εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ όλων των Ευρωπαϊκών χωρών. 

Προσέξτε τη λογική: Αν είναι να συνεχίσουμε τον Ουκρανικό τυχοδιωκτισμό πρέπει κάτι να δώσουμε στις ευάλωτες ομάδες των χωρών μας, για να μην υπάρξει ξεσηκωμός…

Η Γερμανία ζητά τώρα να αναλάβουν το χρέος της Ουκρανίας οι άλλες χώρες μέλη της ΕΕ, θεωρώντας ότι αυτή έχει ήδη πράξει το καθήκον της. Ταυτόχρονα, ένα ακόμη δάνειο 1,5 δις ευρώ που έχει τάξει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων στην Ουκρανία παραμένει καθηλωμένο, δεδομένου ότι είναι σαφές ότι η Ουκρανία θα χρεοκοπήσει και επίσημα και προκύπτει το ζήτημα ποιος θα μείνει με τον μουτζούρη στο χέρι.

Οι αμφιταλαντεύσεις των Ευρωπαϊκών χωρών, που επίσης περιγράφονται στο άρθρο της Irina Alksnis που μεταφράσαμε, θα εντείνονται όσο γίνεται πιο φανερή στους λαούς της ΕΕ η περιπέτεια στην οποία έχουν οδηγηθεί λόγω της υποταγής των ηγεσιών τους στην εκπορευόμενη από τις ΗΠΑ ατλαντική γραμμή, η οποία οξύνει ταυτόχρονα τόσο την οικονομική ύφεση όσο και την εκτίναξη των τιμών. Στις συνθήκες αυτές είναι ζωτική ανάγκη για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς να υποδαυλίσουν νέες συνθήκες κρίσης ώστε να ξαναχώσουν τις Ευρωπαϊκές χώρες στο μαντρί.

Από πού θα προκύψει η νέα ένταση της κρίσης στο Ουκρανικό που θα επιτρέψει τη συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πορείας των χωρών της ΕΕ;

Ένα σενάριο που ήδη “παίζει” είναι το χτύπημα πολιτικών στόχων βαθιά μέσα στη Ρωσία (π.χ. χτύπημα της πόλης του Kursk) μέσω αναβαθμισμένων οπλικών συστημάτων που υποτίθεται ότι δίνονται στους Ουκρανούς για να τα διαχειριστούν αποκλειστικά αυτοί, αλλά αποτελεί κοινό μυστικό ότι ελέγχονται στενά και άμεσα από τους Αμερικανούς.

Ο Αμερικανικός έλεγχος είναι πλήρης, τόσο σε ό,τι αφορά τον καθορισμό των εκάστοτε στόχων και την προμήθεια των ανάλογων συντεταγμένων μέσω δορυφορικών κατοπτεύσεων όσο και σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των κινήσεων του οπλικού συστήματος και γενικότερα τη στενή διαχείριση του—εδώ παίζει σημαντικό ρόλο και ο φόβος ότι αυτά μπορεί να πουληθούν στους Ρώσους, όπως άλλωστε πληροφορούμαστε από πολλές πηγές ότι ήδη έχει συμβεί.

Μια άλλη εκδοχή, για την οποία έχουμε ξαναγράψει σε ανύποπτο χρόνο, είναι να χτυπηθεί η γέφυρα του Kerch που συνδέει την Κριμαία με την Ηπειρωτική Ρωσία (και είναι η μεγαλύτερη γέφυρα στην Ευρώπη), επιδίωξη που επανειλημμένα έχουν προπαγανδίσει ως επιδιωκόμενο στόχο υψηλά ιστάμενοι Ουκρανοί αξιωματούχοι. Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα απαντήσει χτυπώντας τα κέντρα αποφάσεων στο Κίεβο, στο Λβιβ και αλλού—δηλαδή υπουργεία και κρατικές/κυβερνητικές υπηρεσίες.

Μια εικόνα των Κυβερνητικών κτιρίων του Κιέβου στις φλόγες θα ήταν ενδεχομένως ικανή να ξεσηκώσει νέο κύμα αντι-Ρωσικής υστερίας και να επιτρέψει το παραπέρα τάισμα της Ουκρανικής ελίτ για να συνεχίζει τον πόλεμο. Αλλά μια τέτοια εξέλιξη θα μας έφερνε μαθηματικά κοντύτερα στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ κάθε άλλο από το θα ανέτρεπε τη δυστυχία που περιμένει τους Ευρωπαϊκούς λαούς στο εγγύς μέλλον—το αντίθετο μάλιστα.

Το κακό είναι ότι μια τέτοια προβοκάτσια θα ελέγχεται από τους Αμερικανούς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά στενοχωριούνται από την οικονομική κρίση που αγκαλιάζει τις Ευρωπαϊκές χώρες—το αντίθετο μάλιστα.

Υποστηρικτικό του σχεδίου που περιγράφουμε τώρα, δηλαδή της παροχής από τους Αμερικανούς πυρομαχικών που να έχουν μακρά εμβέλεια (300 Km και άνω) για τα HIMARS που έχουν μεταφέρει στην Ουκρανία ώστε να χτυπηθούν μεγάλοι πολιτικοί στόχοι στα Ρωσικά μετόπισθεν, είναι έγγραφο της Αμερικανικής πρεσβείας που αποκάλυψε το κανάλι Military Summary, το πλέον έγκυρο ανεξάρτητο μέσο μετάδοσης πληροφοριών για την κατάσταση στο πεδίο της Ουκρανίας. Σύμφωνα με το έγγραφο, καλούνται όλοι οι Αμερικανοί πολίτες να φύγουν άμεσα από την Ουκρανία ενώ επίσης σταματά η εξυπηρέτηση προξενικών υπηρεσιών και κάθε άλλης υπηρεσίας προς του πολίτες. Οι υπηρεσίες αυτές, από τις 13 Ιουλίου, έχουν μεταφερθεί στο Λβοφ (Lviv), την πρωτεύουσα της Δ. Ουκρανίας, όπως ακριβώς είχε συμβεί στην αρχή του πολέμου, όταν οι Αμερικανοί εκτιμούσαν ότι θα χτυπηθεί το Κίεβο. Το Military Summary επισημαίνει ότι αυτές οι αλλαγές δεν έχουν εντοπιστεί από τα Δυτικά ΜΜΕ και θεωρεί ότι πρέπει να παρακολουθούμε αν θα ακολουθήσουν και άλλες πρεσβείες, όπως του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν δούμε κάτι τέτοιο τις επόμενες μέρες, τότε, κατά την ίδια πηγή, «κάτι μεγάλο επίκειται».

Το καλό είναι ότι μοιάζει ως εάν τελευταία οι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί να ξυπνάνε από τον λήθαργό τους, όπως δείχνουν οι μεγάλες κινητοποιήσεις των Ολλανδών και Γερμανών αγροτών που έχουν συναντήσει ένα εντυπωσιακό τείχος αποσιώπησης από όλα ανεξαίρετα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Και επίσης καλό είναι ότι πλέον οι εξελίξεις δεν περιορίζονται εντός του Δυτικού στρατοπέδου, αλλά σε αυτές συμμετέχουν με ανεξάρτητες κινήσεις οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Και εκεί, όπως είπε και ο σπινθηροβόλος  επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Josep Borrell, η Δύση κατηγορείται για διπλά μέτρα και σταθμά μη έχοντας καταφέρει να κερδίσει την «μάχη των αφηγήσεων» στο Ουκρανικό.

[1] Η μετάφραση έγινε στα Αγγλικά με google translate και από εκεί στα Ελληνικά. Ο Βασίλης Μακρίδης μου έλυσε την απορία για την παροιμία στο τέλος και τον ευχαριστώ.