Άρθρα

Τι μάθαμε από τη σημερινή μέρα

Μάθαμε ότι συγκέντρωση με περιορισμένο αριθμό ατόμων, με φυσικη αποστασιοποίηση, με υποδειγματική τήρηση όλων των μέτρων ασφαλείας, με μάσκες, αποστάσεις κλπ, είναι δυνατή. Επομένως επιβεβαιώσαμε ότι η γενική απαγόρευση συναθροίσεων που αποφάσισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι απλά ήταν εκτός συνταγματικών ορίων, αλλά αποδείχθηκε και μη αναγκαία καθώς και αντίθετη στην αρχή της αναλογικότητας.

Μάθαμε λοιπόν τι είναι υγειονομικά ακίνδυνο και τι είναι συνταγματικά επικίνδυνο: Αν είχαμε Επιτροπή Λοιμωξιολόγων που δεν μιλά με πολιτικές σκοπιμότητες, θα μας επιβεβαίωνε ότι αν δεν υπήρχε η απαγόρευση της κυβέρνησης, παρά μόνο η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυγκράτηση των διαδηλωτών, σήμερα δεν θα υπήρχε επιβάρυνση για την εξέλιξη της πανδημίας. Και αν είχαμε και δικαστική εξουσία που δεν νομολογεί ανάλογα με τα κέφια της εκτελεστικής εξουσίας, θα μας επιβεβαίωνε ότι η γενική απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των 4, είναι μέτρο που τσαλακώνει το Σύνταγμα χάριν των πρωθυπουργικών μικροϋπολογισμών.

Μάθαμε έτσι, ότι η ανησυχία της κυβέρνησης για την εξάπλωση της πανδημίας στις εκδηλώσεις τιμής του Πολυτεχνείου ήταν απλώς προπέτασμα καπνού για την προαποφασισμένη πολιτική όξυνση. Η οποία όξυνση με τη σειρά της, επιλέχθηκε από το κυβερνητικό επιτελείο ως ο προσφορότερος τρόπος για να ξεφύγει η δημόσια συζήτηση από τις ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τον εκτροχιασμό της πανδημίας. Γιατί όταν η χώρα φτάνει από τα μηδενικά κρούσματα του Ιουνίου, στη σημερινή κατάσταση, η συζήτηση περί των ευθυνών πρέπει με κάποιο τρόπο να εξαφανιστεί.

Μάθαμε ακόμα, ότι παρά τις διαβεβαιώσεις Μητσοτάκη πως υπήρχαν και Δεξιοί στο Πολυτεχνείο, το Πολυτεχνείο σήμερα επιστράφηκε στους διαδηλωτές, τα κόμματα της Αριστεράς, τα σωματεία και τους φορείς του λαϊκού κινήματος. Το κράτος έχρισε “ιδιοκτήτη” του Νοέμβρη όσους σήμερα είχε απέναντι. Η μία και μοναδική φορά που αρχηγός της ΝΔ κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο ήταν η μία και μοναδική φορά που στο Πολυτεχνείο ήταν μόνο τα ΜΑΤ και υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας. Μόνο και μόνο αυτό το γεγονός αποδεικνύει ότι οι δεξιοί που υπήρχαν στο Πολυτεχνείο το 1973 ήταν μόνο έξω από την πύλη του.

Μάθαμε επίσης, ότι απέναντι στην πανδημία η κυβέρνηση έχει δύο και μοναδικά σχέδια: Πρώτον να ανοιγοκλείνει με λοκντάουν την κοινωνία και την οικονομία επ’ αόριστον μέχρι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Δεύτερον, να δέρνει. Το αρρωστημένο μίσος της Δεξιάς για το Πολυτεχνείο, την ιστορική μνήμη και την “ιδεολογική ηγεμονία” της Αριστεράς μεταφράζεται σε αυταρχικό παροξυσμό. Η πολιτική διαπάλη, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, διεξάγεται με ξυλοδαρμό. Πράγμα αναμενόμενο για εμάς τους μαρξιστές, αλλά το ακραίο κέντρο του φιλελευθερισμού ας μην πέφτει από τα σύννεφα.

Μάθαμε και κάτι περί της υγείας: οι βασικές εστίες μετάδοσης του ιού ήταν σήμερα τα μπουλούκια των ημιμαθών βουβαλόπαιδων της ΕΛΑΣ τα οποία συνωστίζονταν χωρίς αποστάσεις και μέσα προστασίας μετατρέποντας εαυτόν σε υγειονομική βόμβα. Η βόμβα αυτή πρέπει άμεσα να αφοπλιστεί μεταφορικώς και κυριολεκτικώς. Οι δε διαδηλωτές, τη μόνη στιγμή που παραβίασαν τα υγειονομικά πρωτόκολλα ήταν όταν κυνηγήθηκαν, ψεκάστηκαν ή χτυπήθηκαν από τις αφιονισμένες ορδές των βαρβάρων. Εάν η δικαστική εξουσία ήταν όντως ανεξάρτητη, ο κ. Χρυσοχοΐδης έπρεπε να παραπεμφθεί και να συλληφθεί.

Μάθαμε ακόμα ότι οι κυβερνητικοί παπαγάλοι (ορισμένοι από δαύτους περνιούνται και για διανοητές) δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν μια εθνική εορτή που οργανώνεται (και αν χρειαστεί ακυρώνεται) από το κράτος και την πολιτεία, από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των πολιτών να διαμαρτύρονται ενάντια στο κράτος και την πολιτεία. Το γεγονός ότι οι εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους απλώς ακυρώθηκαν από τον διοργανωτή τους, ενώ οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο έπρεπε να περάσουν μέσα από την αναστολή άρθρου του Συντάγματος, διέφυγε από τα “φιλελεύθερα” θινκ τανκς.

Μάθαμε τέλος ότι οι διαδηλώσεις μπορούν να είναι κοινωνικά, υγειονομικά και πολιτειακά απολύτως αναγκαιες. Γιατί πέρα από κυβερνήσεις που νομοθετούν μίζες για τα ΜΜΕ και προσλήψεις αστυνομικών, αλλά όχι χρηματοδότηση της υγείας και προσλήψεις γιατρών, πρέπει να υπάρχει κι ο λαϊκός έλεγχος και η πίεση για το αντίθετο. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία των πολιτικών δικαιωμάτων. Και αυτή είναι και η διαφορά του Πολυτεχνείου με τις εθνικές γιορτές.

Ο Μητσοτάκης πήγε για μαλλί. Μπορεί να βγει κουρεμένος;

Ο Κ. Μητσοτάκης, τα τελευταία 24ωρα, με κυνικό υπολογισμό προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του για την ανεξέλεγκτη εξέλιξη του δεύτερου κύματος της πανδημίας σε μια χώρα που είχε μηδενίσει τα εγχώρια κρούσματα πριν 4 μήνες.

Θέλει να βγει από το κάδρο των ευθυνών για το χρεοκοπημένο άνοιγμα του τουρισμού, για τη μηδενική προετοιμασία των Νοσοκομείων, για την άρνηση συγκρότησης μηχανισμών ελέγχων, ανίχευσης, απομόνωσης.

Ζητά διέξοδο από τη φθορά που για πρώτη φορά εμφανίζεται καθώς καθίσταται βασικός υπεύθυνος για την πορεία της πανδημίας.

Επιδιώκει, πολύ χειρότερα, να “χρεώσει” την αύξηση κρουσμάτων και απωλειών στους πολιτικούς του αντιπάλους και στην ίδια την κοινωνία.

Σχεδίασε να βγει κι από πάνω, ώστε από εκεί που θα έπρεπε να απολογείται για τον εκτροχιασμό του δεύτερου κύματος της πανδημίας, να παριστάνει τον τιμητή και να μας κουνά το δάχτυλο.

Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της αντιδημοκρατικής εκτροπής που επιχείρησε με την καθολική απαγόρευση των συναθροίσεων.

Απαγορεύοντας όχι απλά την πορεία και την διαδήλωση, αλλά κάθε τιμητική εκδήλωση, ακόμα και κατάθεση στεφάνου με πλήρη μέτρα προφύλαξης, γνώριζε ότι παίζει με τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας. Συνειδητά θέλησε να προκαλέσει όλη την αντιπολίτευση, από το ΚΙΝΑΛ και πέρα, που έχει αναφορά στην εξέγερση του Νοέμβρη, ανεξάρτητα από τις αθλιότητες και τις εξαργυρώσεις που έχει διαπράξει έκτοτε.

Αποφάσισε να επιτεθεί με τον πιο υβριστικό και ιταμό τρόπο στην Αριστερά, επιδιώκοντας μια όξυνση που θα του επέτρεπε να παριστάνει τον θεματοφύλακα της υγειονομικής ασφάλειας. Το σχήμα “οι δεξιοί νοικοκυραίοι είναι προσεκτικοί” και οι “αριστεροί διαδηλώνουν αρνούμενοι τα μέτρα προφύλαξης” είναι το μόνο διαβατήριο που του απομενει για την έξοδο από το βασανιστικό απολογισμό της εξέλιξης της πανδημίας.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.

Με τον χολερικό τρόπο που μίλησε για την εξέγερση του Νοέμβρη και την Αριστερά, επεδίωξε να συσπειρώσει το κομματικό του ακροατήριο που παθαίνει αναφυλαξία με το Πολυτεχνείο. Γνωρίζει ότι θα χρειαστεί άμεσα σκληρές γραμμές άμυνας καθώς η κοινωνία θα αρχίσει να του χρεώνει την ολοκληρωτική έλλειψη προετοιμασίας για το φθινοπωρινό κύμα της πανδημίας.

Επεδίωξε ακόμα τον μόνιμο στόχο της αστικής εξουσίας: την προληπτική θωράκιση απέναντι σε κάθε κοινωνική αμφισβήτηση ή διαμαρτυρία, την κανονικοποίηση της καταστολής, του κράτους εξαίρεσης, των απαγορεύσεων, της ανάδειξης της αστυνομίας σε διαμορφωτή της πολιτικής σκηνής. Έρχονται δύσκολες μέρες για την κοινωνία και η κυβέρνηση θωρακίζεται σε ενδεχόμενες λαϊκές αναταραχές.

Ο Κ. Μητσοτάκης είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι και η κίνηση αυτή θα του βγει. Ωστόσο δύο γεγονότα ψαλίδισαν την αλαζονεία του.

Πρώτα, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν δίστασε να χαρακτηρίσει ευθέως ως αντισυνταγματική την …αντισυνταγματική απαγόρευση συναθροίσεων άνω των 3 ατόμων. Ο ξέφρενος ρυθμός μικροπολιτικού κυνισμού του Μητσοτάκη δεν μπορεί να ακολουθηθεί ακόμα και από φίλιες ή έστω συντηρητικές δυνάμεις.

Δεύτερον, το ΚΚΕ, το ΜΕΡΑ25 και ο ΣΥΡΙΖΑ συνυπέγραψαν κείμενο διαμαρτυρίας, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο, αν όχι πρωτάκουστο για τα σύγχρονα πολιτικά χρονικά.

Ούτε προφανώς η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, ούτε η κοινή κίνηση των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης ορθώνει αξιόπιστο και μαχητικό τείχος δημοκρατίας. Δεν θα ανακόψουν τον αυταρχικό κατήφορο της κυβέρνησης, δεν ξεπλένουν κανένα κόμμα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης από τις ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, δεν είναι σανίδα σωτηρίας για τον συνυπεύθυνο ΣΥΡΙΖΑ, δεν δείχνουν κανέναν δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον.

Και τα δύο ωστόσο γεγονότα συνιστούν μια μερική ήττα της απόπειρας Μητσοτάκη να περιφέρεται ως Βοναπάρτης έναντι του Συντάγματος και ταυτόχρονα να παριστάνει τον σωτήρα της χώρας. Και τον έφερε στην γελοία κατάσταση να προτείνει αντιπροσωπεία κομμάτων με επικεφαλής την -άλαλη για το αντιδημοκρατικό χάλι- ΠτΔ να καταθέσει ένα λουλούδι στο Πολυτεχνείο, κατά παράβαση του νόμου που ο ίδιος την προηγούμενη μέρα επέβαλε. Τέτοιες αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές και αλληλοαναιρούμενες προτάσεις δείχνουν ότι η προσπάθεια Μητσοτάκη να κρύψει τις ευθύνες του και να τσαλακώσει την Αριστερά και την αγωνιστική μνήμη, δεν περπάτησε.

Ο Κ. Μητσοτάκης πήγε για μαλλί, αλλά με την περισσή αλαζονεία του και τον κραυγαλέο κυνισμό του, (που πλέον συνομολογείται ανοικτά από εχθρούς και φίλους), κινδυνεύει να βρεθεί κουρεμένος.

Υποστηρίζουμε όμως ότι για να βρεθεί όντως κουρεμένος θα πρέπει να μην μπορέσει να αποσείσει ούτε γραμμάριο από την ευθύνη που τον βαραίνει προσωπικά για την εξέλιξη των κρουσμάτων και των απωλειών, για τη διάλυση της οικονομίας και της κοινωνίας.

Και αυτό εξαρτάται ΚΑΙ από την Αριστερά. Η οποία θα πρέπει στις εκδηλώσεις τιμής προς την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και να είναι, αλλά και να φαίνεται, από τη μια ανυποχώρητη στις αντιδημοκρατικές εκτροπές της κυβέρνησης, και από την άλλη πρωτοπόρα στην προστασία της υγείας του λαού και της κοινωνίας. Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου δεν πρέπει να δώσει την παραμικρή αφορμή σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα να σκεφτούν ότι οι εκδηλώσεις εγκυμονούν κινδύνους.

Ο τρόπος και η εξέλιξη των εκδηλώσεων τιμής και μνήμης πρέπει να αποδείξει και στους πιο δύσπιστους ότι ο Μητσοτάκης επιχείρησε να κουρελιάσει το Σύνταγμα για να προχωρήσει το προσωπικό ιδιοτελές του σχέδιο για απόσειση των ευθυνών του.

Το σχέδιο Μητσοτάκη να εμφανίσει εαυτόν ως εγγυητή της υγειονομικής προστασίας και την Αριστερά ως φορέα της πανδημίας πρέπει να ξεδοντιαστεί ολοκληρωτικά. Να τιμήσουμε το Πολυτεχνείο, βάζοντας το λιθαράκι μας στην ανατροπή του σημερινού αρνητικού συσχετισμού δύναμης.

Το κουρέλιασμα του Συντάγματος δεν μπορεί να κρύψει τις εγκληματικές ευθύνες για τους 71 νεκρούς σε μία ημέρα

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Η απαγόρευση των συναθροίσεων από την Αστυνομία ενόψει Πολυτεχνείου, κατά παράβαση του Συντάγματος, υπαγορεύεται από την απόπειρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να κρύψει τις εγκληματικές της ευθύνες για το δεύτερο φονικό κύμα της πανδημίας, να φορτώσει τους δεκάδες νέους καθημερινούς θανάτους στη συμπεριφορά της ίδιας της κοινωνίας, να ενοχοποιήσει την Αριστερά και τους αγωνιζόμενους υγειονομικούς.

Πρόκειται για μια κυνική απόσειση ευθυνών που δεν διστάζει να πετσοκόψει το Σύνταγμα και να επιβάλει κράτος έκτακτης ανάγκης για τις ιδιοτελείς σκοπιμότητες του πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης.

Ο έλεγχος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει χαθεί. Η πανδημία καλπάζει και το μόνο μέτρο που έχουν στο μυαλό τους είναι το επαναλαμβανόμενο επί μήνες λοκ ντάουν. Άνοιξαν ανεύθυνα και δουλοπρεπώς τον τουρισμό, αρνήθηκαν να συγκροτήσουν μηχανισμούς μαζικών ελέγχων, ιχνηλατήσεων, απομονώσεων, αδιαφόρησαν για την ενίσχυση του ΕΣΥ. Σήμερα θερίζουν τα αποτελέσματα της πολιτικής τους.

Όσο και αν επικαλούνται την κατάσταση στην υπόλοιπη Ευρώπη, η πραγματικότητα λέει ότι παρέλαβαν μια χώρα στις αρχές Ιούλη με μηδαμινά κρούσματα (μία από τις ελάχιστες στον δυτικό κόσμο) και την έκαναν σήμερα να πληρώνει βαρύ φόρο αίματος. Η διαρκής επίκληση της κατάστασης άλλων χωρών δεν μπορεί να κρύψει ότι η Ελλάδα ξεκίνησε το καλοκαίρι από κυριολεκτικά μηδενική βάση.

Η χώρα μπορούσε να τα είχε καταφέρει, χωρίς τετραψήφιο αριθμό νεκρών που όλο και ανεβαίνει, αν η κυβέρνησή της ιεραρχούσε υψηλότερα την ανθρώπινη ζωή από την πίστη της στην ιδιωτικοποίηση των πάντων και από το μίσος της για τα κοινωνικά αγαθά.

Ο πραγματικός λόγος για τον αντιδημοκρατικό, χολερικό παροξυσμό του Μητσοτάκη και της ΝΔ απέναντι στο Πολυτεχνείο, την ιστορική μνήμη και την Αριστερά, είναι αυτός.

Το σχέδιό τους ήταν σαφές: Η ευθύνη για την καταστροφική διαχείριση και μηδενική προετοιμασία μπροστά στο δεύτερο κύμα να χρεωθεί οπουδήποτε αλλού, πέρα από τους πραγματικούς υπεύθυνους, τους ίδιους.

Ο Μητσοτάκης με το γνωστό άσβεστο μίσος για την Αριστερά αλλά και εμφανή πανικό για την εξέλιξη της πανδημίας επιτέθηκε στις εκδηλώσεις τιμής στο Πολυτεχνείο μέσα στη Βουλή. Ο Γεωργιάδης αναρωτήθηκε αν πρέπει να στείλουν στα δικαστήρια τους λοιμωξιολόγους που «έπεσαν έξω». Ο Χρυσοχοΐδης μίλησε για «εορτασμό με φέρετρα». Τα ΜΜΕ λασπολογούν ακατάπαυστα τους αγωνιζόμενους υγειονομικούς.

Η καλοπληρωμένη προπαγανδιστική πολεμική μηχανή του Μαξίμου επιχειρεί να εμφανίσει την Αριστερά και τους μαχόμενους υγειονομικούς ως ανεύθυνους φορείς της πανδημίας, την ώρα που η κυβέρνηση φέρει ολόκληρη και ακέραια την ευθύνη για την εγκληματική διαχείριση από τον Ιούλιο και μετά.

Από κάθε πόρο της κυβερνητικής πολιτικής αναδύεται η μπόχα της απόσεισης των απαράγραπτων ευθυνών τους.

Δεν θα τους περάσει.

Όπως δεν θα περάσει και ο αντιδημοκρατικός κατήφορος της απαγόρευσης συναθροίσεων, τη στιγμή που ήταν δυνατό να τιμηθεί το Πολυτεχνείο με μέτρα και τρόπους που δεν θα έθεταν σε κίνδυνο ούτε μία ανθρώπινη ζωή. Την ώρα που τα αεροδρόμια παραμένουν ανοικτά, οι χώροι εργασίας απροστάτευτοι, και τα μέσα μεταφοράς συνωστισμένα από κόσμο.

Έχουμε μια κυβέρνηση που παραβιάζει το Σύνταγμα χρησιμοποιώντας το ως κουρελόπανο για να κρύψει τις εγκληματικές της πολιτικές απέναντι στη Δημόσια Υγεία. Για να συσπειρώσει το σκληρό δεξιό ακροατήριο ώστε να επιβιώσει πολιτικά μπροστά σε έναν εξαιρετικά δύσκολο χειμώνα. Για να βγάλει λάδι τις δικές της ευθύνες, την ώρα που η κοινωνία της χρεώνει καθαρά το δεύτερο κύμα και τη διαχείρισή του. Για να ενοχοποιήσει και προληπτικά να εξουδετερώσει κάθε κοινωνική αγωνιστική διαμαρτυρία, κάθε κίνημα αντίστασης για την οικονομική και υγειονομική καταστροφή που έρχεται.

Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει ότι ο Μητσοτάκης είναι υπεύθυνος για την εξέλιξη.

Ο Μητσοτάκης δεν διστάζει να κουρελιάσει το Σύνταγμα, να σπείρει το μίσος και τον διχασμό, για να επιμερίσει στους πάντες το κόστος της πολιτικής του απέναντι στην πανδημία και να επιβιώσει ο ίδιος.

Χρέος μας είναι να ξεσηκωθούμε για να μην τα καταφέρει.

Χρέος των δημοκρατικών και προοδευτικών κομμάτων, οργανώσεων και κινήσεων είναι να τιμήσουν το Πολυτεχνείο. Να σπάσουν την αντισυνταγματική απαγόρευση και τον αυταρχικό παροξυσμό της κυβέρνησης. Να διασφαλίσουν ότι η τιμή στην εξέγερση του Νοέμβρη μπορεί να υπάρξει με την απόλυτη διασφάλιση των υγειονομικών κανόνων και των μέτρων προφύλαξης, γνωρίζοντας ότι οι φετινές εκδηλώσεις δε μπορούν να έχουν το μαζικό χαρακτήρα που είχαν κάθε χρόνο, όχι λόγω των απαγορεύσεων και των προστίμων, αλλά λόγω της ανάγκης προστασίας της δημόσιας υγείας.

Και σε κάθε περίπτωση, ο δημοκρατικός και προοδευτικός κόσμος δεν μπορεί να επιτρέψει στο παραμικρό, σε μια αδίστακτη κυβέρνηση, να αποπροσανατολίσει και να αποσείσει τις δικές της ευθύνες για την τραγική εξέλιξη της πανδημίας.

Αντιδημοκρατικό παραλήρημα μπροστά στον πανικό της κυβερνητικής αποτυχίας σε υγειονομικό και οικονομικό επίπεδο

Καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας έχει επιβληθεί άλλες δύο φορές στην μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Στις 21.04.1967, οπότε και επιβλήθηκε το στρατωτικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών, και η δεύτερη την 17.11.1973, στα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η τρίτη έρχεται στις 15.11.20, από τον Μητσοτάκη και τον Χρυσοχοΐδη.

Ισχύοντος του παρόντος Συντάγματος, είναι η πρώτη φορά σήμερα, επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη που επιβάλλεται καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας.

Οι πρόσφατες συλλήψεις αγωνιστών σε παρεμβάσεις για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου συμπληρώνουν το κάδρο των σπασμωδικών κινήσεων επίδειξης ισχύος μίας αποτυχημένης κυβέρνησης. Είχε άλλωστε προηγηθεί η απόπειρα τρομοκράτησης της συνδικαλίστριας ιατρού Δάφνης Κατσίμπα από την προκαταρκτική εξέταση εισαγγελέα και οι απειλές σε βουλευτές του ΚΚΕ και του ΜΕΡΑ25 για συλλήψεις τους, αν συμμετέχουν στον εορτασμό.

Όλες οι παραπάνω ενέργειες είχαν σοβαρό θέμα νομιμότητας, καθώς η Κοινή Υπουργική Απόφαση της 6.11.2020, που επέβαλε το γενικό Lockdown, ρητά διατυπώνει την όποια αναστολή συναθροίσεων υπό την επιφύλαξη των δημόσιων υπαίθριων συναθροίσεων (όπως οι διαδηλώσεις), που κατοχυρώνονται από το δικαίωμα του συνέρχεσθαι στο άρθρο 11 του Συντάγματος. Το άρθρο αυτό, η διατύπωση και η ουσία του, εξαφανίζει οποιοδήποτε υπόβαθρο νομιμότητας από τις ποινικές διώξεις και τις συλλήψεις που έγιναν, και για τις οποίες ξεθάφτηκαν διατάξεις ξεχασμένες και σε αχρησία του ποινικού κώδικα.

Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι κατοχυρώνεται στην αποτελεσματική άσκηση του από το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος και, όσο αφορά τους περιορισμούς του, κατοχυρώνεται στον στενό πυρήνα του. Οι μόνες θεμιτές περιπτώσεις αναστολής του συνταγματικού δικαιώματος είτε τυποποιούνται εξαντλητικά στο ίδιο το άρθρο, στην παράγραφο 2, είτε σε περίπτωση πολέμου, την περιβόητη κατάσταση πολιορκίας, κατά το άρθρο 48 παρ. 1 του Συντάγματος.

Στο άρθρο 11 παρ. 2 του Συντάγματος η δημόσια υγεία ΔΕΝ προβλέπεται ως λόγος περιορισμού του δικαιώματος στην συνάθροιση. Οι μόνοι περιορισμοί που επιτρέπει το Σύνταγμα σε τέτοιες περιπτώσεις θα μπορούσαν να αφορούν μόνο ατομικούς περιορισμούς, όχι όμως κατάλυση/αναστολή ενός συνταγματικού δικαιώματος, ούτε καν με νόμο, πόσο μάλλον με απλή απόφαση διοικητικού οργάνου (Αρχηγός Ελληνικής Αστυνομίας). Ούτε, δε, πόλεμο ή εκδήλωση ένοπλου κινήματος έχουμε, όπως περιοριστικά και εξαντλητικά απαιτεί το άρθρο 48 του Συντάγματος, όπου ακόμα και σε τέτοια περίπτωση,  αποφασίζει η Βουλή, μετά από πρόταση της κυβέρνησης.

Ο μόνος που παρανομεί, που καταλύει την όποια νομιμότητα που επιφυλάσσει για τον εαυτό του και υποχρεώνει σε υπακοή τους πολίτες, είναι η κυβέρνηση. Με ανήκουστες ενέργειες προχωρά σε ένα παραλήρημα αντιδημοκρατικού αυταρχισμού, μπροστά στον πανικό της από τις συνέπειες της αποτυχίας της σε υγειονομικό και οικονομικό επίπεδο.

Ξέρουν ότι πλέον έχουν απέναντι όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας και προσπαθούν να επιδείξουν πυγμή και αποδοτικότητα. Επιχειρούν να συγκροτήσουν το σκληρό κομματικό ακροατήριο της Δεξιάς, το οποίο μισεί το Πολυτεχνείο, για να διασωθούν από την πάνδημη κατακραυγή που σιγά σιγά εκφράζεται για την αποτυχημένη διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας.

Και έτσι, ασελγούν πάνω στο σώμα των συνταγματικών διατάξεων, των αγωνιστών ιατρών πρώτης γραμμής, της ίδιας της ιστορίας.

Οι δημόσιες αρχές, θεωρητικά σε ένα αστικό κράτος δικαίου, οφείλουν να δρούν στα πλαίσια του νόμου, της νομιμότητας που οι ίδιες έχουν θεσπίσει. Περιπτώσεις που κρατικές αρχές αναστέλλουν τις αρχές του κράτους δικαίου και της νομιμότητας έχουμε δει μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις: σε (στρατιωτικά) πραξικοπήματα.

Να θυμίσουμε, όμως, και την δικλείδα ασφαλείας που το Σύνταγμα έχει επιφυλάξει στον εαυτό του, σε περιπτώσεις που κάποιος σφετερίζεται, καταχράται με στρατιωτικά ή άλλα μέσα την εξουσία, καταλύει το ίδιο Σύνταγμα ευθέως και τις αρχές της νομιμότητας και του κράτους δικαίου. Άρθρο 120 παράγραφος 2 και παράγραφος 4 του Συντάγματος: Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στο πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία.

Αθώα η Χούντα, ένοχο το Πολυτεχνείο!

Το νέο εγχείρημα των σημαιοφόρων της αμόρφωτης και ανεπίγνωστης Αριστείας είναι η αθώωση των εγκλημάτων της Χούντας και η σπίλωση του Πολυτεχνείου. Το εγχείρημά τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ιστορικού αναθεωρητισμού που κάνει τα θύματα θύτες, και τους θύτες τους βγάζει λάδι. Οι Γερμανοί στα Καλάβρυτα; Προκλήθηκαν από τον ΕΛΑΣ. Οι Οθωμανοί στη Χίο; Προκλήθηκαν από τους επαναστατημένους Έλληνες. Η Χούντα του Ιωαννίδη; Προκλήθηκε από το Πολυτεχνείο. Αν δεν ήταν το Πολυτεχνείο, δεν θα ερχόταν ο Ιωαννίδης, δεν θα έκανε κίνημα ο Σαμψών, δεν θα είχαμε τον Αττίλα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Όπερ έδει δείξαι λοιπόν.

Η κοινή λογική και ο ορθός λόγος βιάζονται βάναυσα, μαζί με την ιστορική αλήθεια. Η σκοπιμότητα είναι προφανής: Όταν οι λαοί και τα έθνη αγωνίζονται, προκαλούν μόνο κακό. Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν θα έρθει από τους αγώνες, αλλά από την ξένη επέμβαση. Είτε έστω, από ομαλές διαδικασίες εκπολιτισμού και διαδοχικών εκδημοκρατισμών. Οι αγώνες είναι βλαβεροί, είναι επιζήμιοι, είναι αυτοχειριασμός. Όχι μόνο δεν έχουν θετικό αποτέλεσμα, αλλά προκαλούν και κακό.

Ο ιστορικός αναθεωρητισμός της άρχουσας τάξης έχει ένα στόχο: Να αμαυρώσει κάθε ιστορική και εθνική μνήμη ξεσηκωμού, ριζοσπαστισμού, εξέγερσης ή επανάστασης. Να «διαπαιδαγωγήσει» τη σύγχρονη κοινωνία στον ραγιαδισμό, στην παθητική αναμονή, στην αναζήτηση ισχυρών προστατών. Αυτή είναι η γραμμή που συνδέει την αστική αναθεώρηση της ιστορίας του ’21, του ‘40, του ‘73.

Ο αστικός αναθεωρητισμός είχε αιχμή το ξαναγράψιμο της ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου. Επιτέθηκε σκαιά στο ΚΚΕ και στο ΕΑΜ για να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη στάση του τότε αστικού κόσμου. Ο οποίος επέλεξε είτε τον ανοικτό δοσιλογισμό, είτε την απόδραση από το εθνικό καθήκον της Αντίστασης. Ο αναθεωρητισμός όμως, επεκτείνεται και στα τρία ορόσημα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Το ’21 ως πιο μακρινό και ενδεδυμένο του κύρους της εθνικής παλιγγενεσίας, την έχει σχετικώς σκαπουλάρει. Όχι όμως για πολύ. Ο γνωστός για την αντιδραστική ιστοριογραφία του Εμφυλίου και της Εθνικής Αντίστασης καθηγητής Σ. Καλύβας θα συμμετάσχει στην επιτροπή «Ελλάδα 2021» για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση. Αν αναρωτιέστε τι θα κάνει εκεί, δικαίως αναρωτιέστε. Το ’21 δεν υπήρχαν γερμανοτσολιάδες για να πρέπει κάποιος να τους δικαιώσει. Η απάντηση όμως είναι απλή. Το πνεύμα της αστικής αντιδραστικής αναθεώρησης πρέπει να μεταφερθεί παντού.

Ποια επανάσταση και ποιος αγώνας το 1821; Ένα μάτσο κατσαπλιάδες, κλέφτες και ληστές, τρώγονταν μεταξύ τους. Πλιατσικολογούσαν αλλήλους και λεηλατούσαν αγάδες. Η απελευθέρωση δεν ήρθε από τους αγώνες των Ελλήνων αλλά από την επέμβαση των τριών δυνάμεων και τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Άκυρος ο ξεσηκωμός, άσκοπο το αίμα που χύθηκε, αδίκως οι μάχες και οι πολιορκίες. Κι αυτός ο Σολωμός το παράκανε στην εξιδανίκευση. Αντί να πολεμούν και να πεθαίνουν οι πολιορκημένοι, θα μπορούσαν να περιμένουν τις μεγάλες δυνάμεις. Λαϊκιστές όμως, τι περιμένεις; Πήγαν και σκοτώθηκαν. Και αντί να γιορτάζουμε την Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827, γιορτάζουμε το 1821.

Ο αστικός αναθεωρητισμός θα πιάσει επιμέρους και αποσπασματικά θραύσματα της πραγματικότητας και θα αφαιρέσει τη λογική συνοχή, την αιτία και το αιτιατό, και κυρίως τη διαλεκτική ενότητα αντίθετων κινήσεων. Παίρνει μια επιμέρους μικρή αλήθεια και τη γενικεύει, της δίνει καθολική ισχύ, φτιάχνοντας έτσι ένα τεράστιο ψέμα. Μπορεί κάτι τέτοιο να μην έχει την παραμικρή σχέση με την ιστορία ως επιστήμη, ούτε καν με την κοινή λογική. Βολεύει όμως μια χαρά την αστική ιδεολογία.

Αντίστοιχα νοητικά άλματα κάνουν οι αναθεωρητές του Πολυτεχνείου. Δεν μπορούν να αναπαράξουν τον «μύθο των νεκρών του Πολυτεχνείου» όπως οι ακροδεξιοί κολλητοί τους. Αναγκάζονται λοιπόν να παραδεχτούν ότι η Χούντα έβαψε τα χέρια της αίμα. Η ύβρις όμως απέναντι στους νεκρούς διαπράττεται με πιο ύπουλο τρόπο: Όπως μας εξηγεί για παράδειγμα ο κ. Απόστολος Δοξιάδης, το Πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε τη χούντα αλλά έφερε τη σκληρότερη χούντα του Ιωαννίδη, ο οποίος οργάνωσε το πραξικόπημα στην Κύπρο, το οποίο προκάλεσε τον Αττίλα. Ο πονηρούτσικος τρόπος με τον οποίο στήνεται ο σύγχρονος, δεύτερος, και πιο επικίνδυνος, αντιδραστικός «μύθος του Πολυτεχνείου», είναι ότι η εξέγερση του Νοέμβρη, λίγο ή πολύ, προκάλεσε την κυπριακή τραγωδία.

Ο κ. Δοξιάδης όμως είναι μεγαλόκαρδος με τους αγωνιστές και τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δεν τους χρεώνει την πρόθεση να διχοτομήσουν την Κύπρο, ή να φέρουν τον Ιωαννίδη. Πάλι καλά δηλαδή. Τους αναγνωρίζει τις αγνές προθέσεις της επαναστατημένης νιότης. Παρόλο που θέλει όμως να κρύψει τη μνησικακία του, αυτή δεν κρύβεται: «το Πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε τη Χούντα, αλλά πήγε κάθε προσπάθεια να ανατραπεί προς τα πίσω. Πολύ-πολύ πίσω», ισχυρίζεται. Και συνεχίζει: «Χωρίς τον Ιωαννίδη, η τραγωδία της Κύπρου δεν θα είχε συμβεί. Και χωρίς το Πολυτεχνείο, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχε πάρει το πάνω χέρι ο Ιωαννίδης».

Εδώ, ο κ. Δοξιάδης που φροντίζει πάντα να είναι αρεστός στην άρχουσα τάξη και ειδικά στις πιο αντιδραστικές της πτέρυγες, επιδίδεται στις πιο κυνικές νοητικές ακροβασίες. Γίνεται εκπρόσωπος του πιο φτωχού εμπειρισμού. Και πράγματι, σύμφωνα με τη διανοητική σύλληψη του κ. Δοξιάδη, ο Νοέμβρης χάλασε τα σχέδια φιλελευθεροποίησης του Παπαδόπουλου, επιτάχυνε (ή και προκάλεσε) την κίνηση Ιωαννίδη, αυτή έφερε την σκλήρυνση, το πραξικόπημα ενάντια στο Μακάριο, την τουρκική εισβολή.

Ακολουθώντας όμως την ίδια ακριβώς διανοητική μέθοδο, ο Αττίλας έφερε την πτώση της Χούντας, τον Καραμανλή, τη μεταπολίτευση, τη δημοκρατία, την ευρωπαϊκή πορεία και τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Πρόκειται απλώς για αναπόφευκτη επέκταση του ισχυρισμού Δοξιάδη. Αν ισχύει ότι ο Αττίλας οφείλεται στο Πολυτεχνείο, πρέπει να ισχύει και ότι η δημοκρατία οφείλεται στον Αττίλα.

Γιατί όσο πρέπει να χρεώνουμε τον Αττίλα στο Πολυτεχνείο (και άρα να οικτίρουμε τους τιμούντες τον Νοέμβρη ως περίπου απολογητές της τουρκικής εισβολής και κατοχής), άλλο τόσο πρέπει να χρεώνουμε τη μεταπολίτευση στον Αττίλα (και επομένως να ευγνωμονούμε τους Τούρκους που εισέβαλαν στην Κύπρο, προκάλεσαν την πτώση της Χούντας και την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος). Γιατί αρκεί στους εκπρόσωπους της Αριστείας να αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο ως μήτρα της χούντας του Ιωαννίδη και του Αττίλα;

Έχει στα αλήθεια το θάρρος ο κ. Δοξιάδης και οι λοιποί εκπρόσωποι του αστικού ιστορικού αναθεωρητισμού, να χαιρετίσουν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ως μήτρα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας; Γιατί ανεξάρτητα βεβαίως από τις προθέσεις των τούρκων εισβολέων, αυτοί λειτούργησαν το δίχως άλλο θετικά.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για δύο παράλογους, αλλά εντελώς όμοιους, αντίστοιχους ισχυρισμούς, που στερούνται κάθε ιστορικής, πολιτικής, κοινωνικής ποιότητας. Μόνο που η σκοπιμότητα της ενοχοποίησης του Νοέμβρη και της αθώωσης της χούντας δεν κρύβεται.

Δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει ιστορία για να αντιλαμβάνεσαι ότι η ιστορία δεν εξελίσσεται ως φυσικό πείραμα εργαστηρίου, δράσης – αντίδρασης, μονοσήμαντα και γραμμικά. Είναι εντελώς προφανές, ακόμα και για παιδιά του Δημοτικού ότι στην ιστορία επενεργούν αστάθμητες δυνάμεις, συχνά ανταγωνιστικές και συνεχώς μεταβαλλόμενοι συσχετισμοί.

Για το Βατερλό επί παραδείγματι, ουδείς φωστήρας άριστος σκέφτηκε να κατηγορήσει τον …Μιραμπό. Παρόλο που η Γαλλική Επανάσταση έφερε τον Βοναπάρτη, ο Βοναπάρτης κατέκτησε την Ευρώπη και η αντισυσπείρωση εναντίον του, γέννησε το Βατερλό.

Αν κανείς πάρει στα σοβαρά τον κ. Δοξιάδη και τους ομοϊδεάτες του, θα μπορούσε να επιχειρήσει να απαντήσει με λογικά επιχειρήματα: Η εξέγερση του Νοέμβρη (την οποία ο ίδιος τη βάζει σε εισαγωγικά) τίναξε στον αέρα τη φιλελευθεροποίηση, δηλαδή μάλλον μας γλύτωσε από μια μακρόχρονη ημι-δημοκρατία / ημι-δικτατορία τύπου Τουρκίας, που ουδείς γνωρίζει πότε θα τελείωνε. Όξυνε στο έπακρο τις αντιθέσεις του χουντικού καθεστώτος, αλλά δεν «έφερε» τον Ιωαννίδη. Μόνο μωρός μπορεί να ισχυριστεί ότι η χούντα του Ιωαννίδη, ετοιμάστηκε και κυριάρχησε μέσα σε μία βδομάδα. Το να κλαίνε αναδρομικά κάποιοι για τη «χαμένη ευκαιρία» της φιλελευθεροποίησης Μαρκεζίνη δεν τους δίνει δημοκρατικά ένσημα. Το αντίθετο.

Και φυσικά ποτέ στην ιστορία δεν χρεώνουμε την παλινόρθωση στην επανάσταση. Παρόλο που πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, μια θερμιδοριανή αντίδραση ή μια λευκή αντεπανάσταση θα έρθει μετά από μια επανάσταση.

Αυτά βέβαια, αν κανείς θέλει να μιλήσει λογικά.

Όμως η συζήτηση και η αντιπαράθεση με τον ιστορικό αναθεωρητισμό της υπερ-συντηρητικής αντίδρασης δεν αφορά κάποια λογικά επιχειρήματα ή πλαίσια. Οι συκοφάντες των μεγάλων στιγμών αντίστασης, εξέγερσης και αγώνα του ελληνικού λαού δεν ενδιαφέρονται για τη λογική. Θέλουν απλώς να θάψουν βαθιά κάθε αγωνιστικό λαϊκό και εθνικό φρόνημα που θυμίζει στις θεραπαινίδες της εξουσίας ότι «υπάρχει κι άλλος δρόμος».

Υπήρχε και άλλος δρόμος. Και ακολουθήθηκε. Και το ’21 και το ’40 και το ’73. Οι Άριστοι σήμερα τον συκοφαντούν, τον θάβουν, τον αγνοούν, επιχειρούν να τον ξεριζώσουν από τη μνήμη και τη συλλογική ταυτότητα. Στην περίπτωση του Νοέμβρη, ενοχοποιούν ευθέως το Πολυτεχνείο για να αθωώσουν εμμέσως τη Χούντα. Και να υμνήσουν το «ρεαλισμό» που αναγνωρίζει και υποτάσσεται στους συσχετισμούς.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος και σήμερα.

Τέτοιους αμερικανοτσολιάδες είχαμε να δούμε από τη Χούντα

45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου – Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

«Χρωστάμε νομίζω όλοι μαζί ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ και στη σημερινή κυβέρνηση. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης το εκκρεμές πήγε πάρα πολύ αριστερά. Το τσουνάμι του λαϊκισμού και της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορούσε να συγκρατηθεί μετά τη δικτατορία.

Χρειάστηκε μια «αριστερή» κυβέρνηση για να σπρώξει το εκκρεμές προς το Κέντρο, εκεί όπου έπρεπε να είναι εξαρχής. Κανείς μας, όσο και αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε να το πετύχει αυτό τα τελευταία σαράντα και κάτι χρόνια…

Ηλθε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και γκρέμισε ταμπού και κλισέ δεκαετιών…ένα ταμπού που γκρεμίσθηκε είναι ο αντιαμερικανισμός. Σήμερα έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση που επιδιώκει ανοικτά, και χωρίς περιστροφές, τη στενή σχέση με τις ΗΠΑ, είτε με Ομπάμα πρόεδρο είτε με Τραμπ. Η Αριστερά επένδυσε πολύ στον αντιαμερικανισμό, σήμερα τον αποδομεί στην πράξη…»

Καθημερινή, Αλ. Παπαχελάς, 19-03-2017

Ότι δεν κατάφεραν τα ΜΜΕ, οι ολιγάρχες, οι ιμπεριαλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, 45 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη, το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης εξευτέλισε και χλεύασε το πολιτικό και αξιακό φορτίο της Αριστεράς γενικά, και ειδικά τις αντιμπεριαλιστικές και αντιαμερικανικές παραδόσεις του λαϊκού κινήματος.

45 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το σύνθημα για ψωμί και για παιδεία κονιορτοποιείται για τις ανάγκες των δανειστών και των πρωτογενών πλεονασμάτων. Το αίτημα για ψωμί είναι παράλογο, γιατί όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση Τσίπρα, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Όσο για την Ελευθερία, η υποτέλεια και η εξάρτηση είναι στο μεγαλύτερο βαθμό της 45ετίας, η χώρα και ο λαός στραγγαλίζονται από την υποταγή σε ό,τι επιβάλλει η ΕΕ. Κάθε αγώνας για τα δίκαια αιτήματα του λαού χλευάζεται γιατί «δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το συμβιβασμό», όπως είπε ο Τσίπρας πρόσφατα στη Γερμανία.

Για το όνειδος, που κάποτε μιλούσε εξ ονόματος της Αριστεράς, και λέγεται Τσίπρας, μόνο ένα «θερμό» κεφάλι θα επέλεγε τη σύγκρουση με το σύστημα της ευρωζώνης. Όπως θερμά κεφάλια, 45 χρόνια πριν, επέλεξαν τη σύγκρουση με τη Χούντα. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, και η Αριστερά που ανέθρεψε τα σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, το 1973 βάφτιζε τους εξεγερμένους θερμοκέφαλους και προβοκάτορες. Η Αριστερά που είχε τότε «καθαρό μυαλό», προσέβλεπε σε μια ομαλή φιλελευθεροποίηση του χουντικού καθεστώτος. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα με «καθαρό μυαλό» επιλέγει την εξόντωση της κοινωνίας και τον εξευτελισμό της χώρας. Γιατί, για τη συγκεκριμένη συνομοταξία που δηλώνει αριστερά και πράττει δεξιά, ούτε τότε, ούτε σήμερα, «υπάρχει εναλλακτική».

Εκεί όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε τις προσδοκίες των ιμπεριαλιστών και της άρχουσας τάξης είναι ο φιλοαμερικανισμός του. Θέσεις, αρχές και αξίες που θεμελίωσε ο Νοέμβρης του 1973 και η αντιιμπεριαλιστική ριζοσπαστικοποίηση των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης, χλευάζονται από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ θεωρείται αγκαλιά προστασίας και όχι μήτρα κινδύνων. Κουκουλώνεται ο Αττίλας του 1974 που έδειξε περίτρανα τι σημαίνει «εθνική ασφάλεια» υπό τις ΗΠΑ.

Οι νέες βάσεις και οι περισσότερες διευκολύνσεις για τις ΗΠΑ θεωρούνται «ενεργητική εξωτερική πολιτική». Πρόκειται για όνειδος και υποτέλεια, για τσάκισμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας

Τα ταξίδια με τις εκκλήσεις στις ΗΠΑ για επενδύσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, οι παραγγελίες οπλικών συστημάτων απευθείας στον Τραμπ, εμπεδώνουν μια κυβέρνηση πλασιέ που εκλιπαρεί για μερικά δολάρια για να έρθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις για να επιβιώσει ένα μοντέλο ανάπτυξης πλιάτσικου και παρασιτισμού.

«Λύθηκε» το «μακεδονικό» προς όφελος του ΝΑΤΟ και ετοιμάζεται «λύση» του Κυπριακού.

Σε ασκήσεις του ΝΑΤΟ περικύκλωσης της Ρωσίας στη Συρία και στριμώγματος της Τουρκίας στη ΝΑ Μεσόγειο, η Ελλάδα σπεύδει να διαθέσει πλοία, αεροπλάνα, αεροδρόμια. Τόσο υστερική φιλοαμερικανική πολιτική η χώρα είχε να δει από το μισαλλόδοξο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς. Σήμερα την ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η συμμαχία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ βαφτίζεται επίσης ενεργητική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Πρόκειται για τυχοδιωκτισμό, για χωρίς αρχές συνεργασία με ένα κράτος δολοφόνων, με ένα κράτος που βρίσκεται σήμερα στην πρώτη γραμμή της ρατσιστικής κι απάνθρωπης συμπεριφοράς.

Ότι είχε απομείνει από το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της μεταπολίτευσης, ως αιτήματα, ως γενικοί στόχοι, ως λαϊκά αισθήματα ανεξαρτησίας και υπερηφάνιας απέναντι στους ιμπεριαλιστές, ποδοπατήθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα σήμερα, και αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να ανατρέψουμε.

Για τις αριστερές δυνάμεις, οργανώσεις, ομάδες, για τους αγωνιστές που επιμένουν στο πνεύμα του Νοέμβρη, που δεν ακυρώνουν 45 χρόνια αντίστασης και που δεν ενσωματώθηκαν στον Πασοκισμό (του παλιού ΠΑΣΟΚ και του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ), το πένθος για το Νοέμβρη δεν τους αντιστοιχεί.

Στην Ελλάδα πρέπει να γεννηθεί μια νέα πολιτική κίνηση της αριστεράς. Με ταξική πολιτική, με μετωπική πολιτική, με αντιιμπεριαλιστική πολιτική. Οι παρούσες δυνάμεις της αριστεράς δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το καθήκον. Υπάρχουν όμως αρκετές αξιόλογες δυνάμεις και μια μεγάλη μάζα αριστερών αγωνιστών που αναζητούν, ανησυχούν και προσπαθούν έξω πέρα αλλά και μέσα στην υπαρκτή αριστερά, να χαράξουν ένα δρόμο, να ενωθούν στις κοινές αναζητήσεις και πρακτικές, να οικοδομήσουν μια άλλη κατάσταση και μια άλλη αριστερά που να μην επαναλαμβάνει τουλάχιστον τα λάθη της σημερινής.

Το επαναστατικό, αντιιμπεριαλιστικό πνεύμα του Νοέμβρη έχει να μας προσφέρει πολλά σε αυτό το καθήκον. Πολλά περισσότερα από το πνεύμα που κυριάρχησε στην αριστερά στην μεταπολίτευση. Το πνεύμα του κοινοβουλευτισμού, της ειρηνικής συνύπαρξης με το σύστημα, του κοσμοπολιτισμού-ευρωπαϊσμού, της δικαιωματικής πολιτικής, του σεχταρισμού-μαγαζακισμού.

Τα αιτήματα του Νοέμβρη δε δικαιώθηκαν, μοιάζουν να ματαιώθηκαν προσωρινά, όμως δεν μπορεί να ακυρώθηκαν, γιατί η ιστορία δεν ακυρώνεται.

  • Έξω το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ
  • Θάνατος στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό
  • Κύπρος Ενιαία Ανεξάρτητη
  • Όχι στον πόλεμο – Αλληλεγγύη των λαών
  • Για Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή κυριαρχία απέναντι στο σύγχρονο καθεστώς της υποτέλειας, της χρεοκρατίας, του ευρωσυστήματος και της Ε.Ε., της αμερικανοδουλείας.