Άρθρα

Να ηττηθεί το ΝΑΤΟ!

Ας ξεκινήσουμε από τα πολύ θεμελιώδη: ο πλανήτης είναι εγγύτερα παρά ποτέ σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και δεν βρίσκεται απλώς εγγύτερα παρά ποτέ, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται πολύ κοντά. Χωρίς να θέλουμε να σταθούμε επί μακρόν σε πράγματα που έχουμε αναλύσει ήδη σε προηγούμενα άρθρα, πρέπει να επισημάνουμε ότι οι αιτίες δεν πρέπει να αναζητώνται, ούτε στον «παρανοϊκό δικτάτορα» Πούτιν, ούτε στον «γεροξεκούτη» Μπάιντεν, ούτε στους σαλτιμπάγκους που παριστάνουν τους πολιτικούς ηγέτες στην Ε.Ε. Ακόμα και αν κάποιες από αυτές τις κατηγορίες ευσταθούν, κανένας παγκόσμιος (και όχι μόνο) πόλεμος δεν ξεκινά από το καπρίτσιο ή τις ιδιότητες ενός ανθρώπου.

Φυσικά, είναι πιθανό οι προσωπικές ιδιότητες των ηγετών να επιταχύνουν και να χειροτερεύουν τα πράγματα. Όμως στην πραγματικότητα, ακόμα και αν ο άνθρωπος αποτελεί τον κρίσιμο πυροκροτητή την κρίσιμη στιγμή, η εκρηκτική ύλη μαζεύεται πολύ καιρό πριν και από άλλες, δομικές αιτίες.

Η αναζήτηση των ευθυνών σε συγκεκριμένες ομάδες εξουσίας, παρότι πληρέστερη και πάλι δεν μπορεί να φωτίσει επαρκώς τις αιτίες. Είναι βέβαιο, ότι η άνοδος των νεοσυντηρητικών στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου μας «έδωσε» μια νέα εποχή βαρβαρότητας, με διαρκείς, καταστροφικούς πολέμους: Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Υεμένη, χιλιάδες εξωδικαστικές δολοφονίες συνιστούν μερικά από τα αποτελέσματα της νεοσυντηρητικής κυριαρχίας. Πώς όμως και γιατί ισχυροποιήθηκαν τόσο αυτές οι ομάδες εξουσίας; Πώς κατόρθωσαν να ξεκινήσουν τόσους πολέμους, να τους χάσουν όλους και παρόλα αυτά να παραμένουν στην εξουσία;

Το 2021, η Παγκόσμια Τράπεζα κυκλοφόρησε έναν συλλογικό τόμο, με τίτλο “Global Productivity: Trends, Drivers, and Policies”. Σε ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα κεφάλαια του τόμου, το βασικό εύρημα συνίσταται στο ότι η παραγωγικότητα της εργασίας, από την δεκαετία του ’80 έχει μειωθεί στο μισό και “η επακόλουθη ύφεση κινδυνεύει να καταστεί εδραιωμένη επιβράδυνση”. Επιπλέον, η πτώση της παραγωγικότητας, μετά την κρίση του 2007- 2008 είναι η πιο μακρόχρονη, η πιο βαθιά και η πιο πολύχρονη πτώση ποτέ, τις τελευταίες 4 δεκαετίες, επηρεάζοντας το 70% των οικονομιών του κόσμου. Οι αναπτυγμένες οικονομίες εμφανίζουν σταθερά άσχημα αποτελέσματα, ενώ μετά την κρίση του 2007 επλήγησαν καίρια και οι αναδυόμενες οικονομίες. Οι παραγωγικές επενδύσεις μειώθηκαν δραματικώς, ενώ οι αναγκαίες δημόσιες επενδύσεις δεν βρέθηκαν – προφανώς ελέω νεοφιλελευθερισμού, θα συμπληρώναμε εμείς.

Παρόλη την ποσοτική χαλάρωση, κοινώς παρόλο το χρήμα που κόπηκε από τις κεντρικές τράπεζες, και παρά την περηφάνια μας για τις εξωτικές τεχνολογίες που ανακαλύπτουμε (Τεχνητή Νοημοσύνη, πέρασμα από τον αυτοματισμό στην αυτονομία, εξυπνο-οτιδήποτε, από εργοστάσια έως κινητά, βιοτεχνολογίες) η εργασία είναι πολύ λιγότερο αποδοτική από ό,τι στο παρελθόν. Δεν πρέπει να ξεχνούμε μάλιστα, ότι από πλευράς παραγωγικότητας, χάνει σταθερά ο αναπτυγμένος κόσμος.

Τα τρις δολάρια και ευρώ, αντί να γίνουν παραγωγή, εργοστάσια, κοινωνικές παροχές, δικαιώματα με υλική υπόσταση, έγιναν σε πολύ μεγάλο βαθμό θαλασσοδάνεια, κρυπτονομίσματα, παιχνίδια ομολόγων, σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η φούσκα που έσκασε το 2008, αντιμετωπίστηκε με νέες φούσκες. Επιπλέον, η ανισότητα γιγαντώθηκε, με αποτέλεσμα, αφενός τα μεγάλα δυτικά μονοπώλια να πνίγουν την ανάπτυξη της οικονομίας και αφετέρου ακόμα περισσότερο, η πολιτική εξουσία να μετατρέπεται σε φέουδο των υπερπλουσίων και των λίγων, ισχυρών ομάδων πίεσης.

Διαμορφώθηκε έτσι μια τριπλά προβληματική κατάσταση: Ατελείωτες φούσκες, με ελάχιστη πραγματική υλική βάση στον δυτικό (και όχι μόνο βέβαια) καπιταλισμό. Μετακίνηση του κέντρου ισχύος του καπιταλισμού μακριά από την Δύση. Διεύρυνση της οικονομικοκοινωνικής και επομένως πολιτικής ανισότητας, με αποτέλεσμα την παρακμή της αστικής δημοκρατίας στην Δύση, λόγω απώλειας της σχετικής αυτονομίας του κράτους και περιορισμού του λαϊκού στοιχείου σε διακοσμητικό ρόλο.

Από τη στιγμή που διαμορφώθηκαν οι τρεις παραπάνω συνθήκες συνδυαστικά, ήταν σαφές ότι η τόσο αναγκαία δημιουργική καταστροφή του καπιταλισμού, θα εκδηλωνόταν μέσα από μια λυσσαλέα σύγκρουση για την πλανητική κυριαρχία μεταξύ ΗΠΑ (της μόνης ολοκληρωμένης, ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης) και της Κίνας, του βασικού εκπροσώπου του αναδυομένου κόσμου. Οι συνήθεις νεοφιλελεύθερες μέθοδοι, απλώς δεν δουλεύουν. Οι «σούπερ-σταρ» κεντρικοί τραπεζίτες έριξαν χρήμα «από το ελικόπτερο», αλλά απέτυχαν να αναζωογονήσουν θεμελιωδώς τον καπιταλισμό και ιδίως στην Δύση. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε ξεκινήσει πριν ακόμα τον πόλεμο, η διατάραξη των εφοδιαστικών αλυσίδων εν μέσω πανδημίας και η ενεργειακή κρίση επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάσταση. Η σύγκρουση σε παγκόσμια κλίμακα καθίσταται μονόδρομος. Μια τέτοια σύγκρουση φυσικά, δεν μπορεί παρά να γίνει και στρατιωτική τελικά.

Σε αυτήν την σύγκρουση, η επιθετική πλευρά μοιραία είναι οι ΗΠΑ. Όχι γιατί οι Αμερικανοί είναι χειρότεροι άνθρωποι, αλλά επειδή η υποχωρούσα δύναμη αισθάνεται τον χρόνο να τρέχει εις βάρος της από την μια, ενώ διαθέτει (ή αισθάνεται ότι διαθέτει) ακόμα υπέρτερη ισχύ από τους ανταγωνιστές της. Προσθέστε τον θεμελιωμένο «εξαιρετισμό» στην κουλτούρα των ΗΠΑ, τις μανιχαϊστικές αναλύσεις και την τάση της Δύσης να πιστεύει την προπαγάνδα της και έχουμε την συνταγή του πολέμου.

Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα αποτελούν επιμέρους ζητήματα. Σημαντικά, πλην όμως επιμέρους. Το ότι λ.χ. οι ΗΠΑ εκδήλωσαν πιο έντονα την επιθετικότητά τους προς την Ρωσία, αντί για την Κίνα, με την προσέγγιση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της πρώτης, έχει να κάνει με την γεωγραφία, την ίδια την νατοϊκή δομή, την εκτίμηση των δυτικών περί της ρωσικής ισχύος και με τους μηχανισμούς εξουσίας μέσα στην Ουάσιγκτον. Το ποιος κάθε φορά στο πεδίο, σε τακτικό επίπεδο φαίνεται πιο επιθετικός έναντι του άλλου, επίσης αποτελεί επιμέρους ζήτημα. Εύκολο άλλωστε είναι για τις ΗΠΑ να προβοκάρουν την αντίδραση ενός ανταγωνιστή τους και δεν είναι η πρώτη φορά που το πράττουν, εν προκειμένω στην Ουκρανία.

Η μεγάλη εικόνα συνίσταται στο ότι ο καπιταλισμός χρειάζεται μια δημιουργική καταστροφή και ότι ο πόλεμος την προσφέρει με τον καλύτερο τρόπο. Κεφάλαια, άνθρωποι, υποδομές, μηχανές θα καταστραφούν. Ένα πάρτι κατανάλωσης θα λάβει χώρα. Λεφτά θα επενδυθούν. Αγορές θα κατακτηθούν ή θα επανακτηθούν. Η άλλη πτυχή της μεγάλης εικόνας είναι ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται να νικήσουν στρατιωτικώς τους αντιπάλους τους και να τους καταστρέψουν οικονομικώς (και μάλιστα τους ισχυρότερους εξ αυτών). διότι δεν έχουν άλλον τρόπο και χρόνο.

Άλλωστε, τι έδειξαν οι κυρώσεις, τις οποίες επέβαλε η Δύση στην Ρωσία; Ότι οι ΗΠΑ, πέραν της Ε.Ε., της Ιαπωνίας και της Βρετανίας, δυσκολεύονται να πείσουν σχεδόν οποιονδήποτε άλλον να τις ακολουθήσει. Στην πραγματικότητα, η επιρροή τους, χωρίς να είναι ασήμαντη (κάθε άλλο) βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό. Το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ούτε συγκινείται από τις εικόνες του πολέμου (πολλοί τις έχουν ζήσει, εξαιτίας των ΗΠΑ), ούτε είναι διατεθειμένο να ποντάρει για νικητή αυτής της αντιπαράθεσης, προτού να έχει κριθεί το παιχνίδι. Σε έναν κυνικώς φτιαγμένο κόσμο, ο κυνισμός θεωρείται σοφία, όχι καιροσκοπισμός.

Γυρνώντας στα παραπάνω, το πρόβλημα έγκειται στο ότι η «δημιουργική καταστροφή» του πολέμου, όταν εξασκείται συμπεριλαμβάνοντας απειλούμενες πυρηνικές δυνάμεις (ή έστω πυρηνικές δυνάμεις που νιώθουν ότι απειλούνται) μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε «καταστροφική καταστροφή».

Αλλά και αυτό να μην συμβεί, τρία άλλα πράγματα θα συμβούν: πρώτον, θα διεξαχθούν πολλοί, πολύ αιματηροί πόλεμοι. Όπως έχουμε γράψει και αλλού, το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει παγκόσμιος πόλεμος, αλλά πώς διεξάγεται. Σπονδυλωτά ή άμεσα. Προς το παρόν, ισχύει το πρώτο αλλά το δεύτερο ενδεχόμενο καθίσταται πιθανότερο. Δεύτερον, στο όνομα του σε εξέλιξη παγκοσμίου (και πολεμικού) ανταγωνισμού, επιβάλλεται ήδη, μια περαιτέρω συρρίκνωση της δημοκρατίας παντού και επομένως και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το τρίτο είναι ότι τα δύο παραπάνω, σε συνδυασμό με την νέα φάση καπιταλιστικής κρίσης την οποία ήδη βιώνουμε θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση τόσο του πολιτικού ρόλου του κόσμου της εργασίας όσο και του βιοτικού του επιπέδου. Θα υπάρξει άμεση καταστροφή ανθρωπίνων και υλικών πόρων και καταπίεση των υπολοίπων, προκειμένου να διασωθεί και να ανακάμψει η κερδοφορία του τμήματος του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, που θα επιβιώσει.

Εδώ έχουμε το εξής εντυπωσιακό όμως ή και όχι τόσο εντυπωσιακό: ενώ μεγάλα τμήματα του λαϊκού κόσμου, έστω θολά αντιλαμβάνονται τα παραπάνω και στρέφονται με σκεπτικισμό απέναντι στην δυτική προπαγάνδα και στον υστερικό, ρατσιστικό αντιρωσισμό, τα κόμματα των διαφόρων εκδοχών της αριστεράς και τα στρώματα της διανόησης, επιμένουν σε όλες τις στερεοτυπικές, τυφλωμένες από την συγκίνηση και από την κυριαρχία του ειδικού επί του γενικού, προσεγγίσεις.

Πρόκειται για απόδειξη του αδιεξόδου στο οποίο έχουν περιέλθει, αλλά και των ντροπιαστικών συμβιβασμών έως βαθμού πλήρους υποταγής της σοσιαλδημοκρατίας, του δικαιωματισμού, ακόμα και ευρύτερων πλευρών της κομμουνιστικής αριστεράς και του αναρχισμού. Μάλιστα είναι εντυπωσιακή η διαφορά στάσης μεταξύ αντιστοίχων τμημάτων της αριστεράς από τον αναπτυσσόμενο κόσμο, σε σχέση με εκείνα της «Δύσης». Δεν μας ενδιαφέρει να πάρουμε κάποιο «αριστερόμετρο» εν προκειμένω. Μας ενδιαφέρει γιατί έχει παρακμάσει τόσο η «αριστερά» στην Δύση και τι φιλειρηνικό κίνημα χρειαζόμαστε, προκειμένου να αναχαιτίσουμε ή και να ανατρέψουμε τις προαναφερθείσες εξελίξεις.

Χρειάζεται όμως να πούμε ότι η διάκριση μεταξύ αριστεράς της Δύσης και εκτός Δύσης αποδεικνύει κάτι το οποίο είναι από παλιά γνωστό, αλλά έχει ξεχαστεί: το εθνικό πλαίσιο εντός του οποίου δρα κάθε πολιτικός φορέας (ως εκπρόσωπος ενός κοινωνικού μπλοκ ή ακόμα περισσότερο ως όργανο του εν λόγω μπλοκ) επικαθορίζει τις πολιτικές του θέσεις. Τις επικαθορίζει επειδή το επίπεδο ανάπτυξης αλλά και το πολιτικό- πολιτιστικό εποικοδόμημα επηρεάζει την συνείδηση όλων των κοινωνικών στρωμάτων, αν και με διαφορετικό τρόπο ή ένταση.

Με άλλα λόγια, ο Βρετανός, ο Έλληνας, ο Γερμανός και ο Σύρος εργάτης δεν μπορούν να βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο, ή τουλάχιστον όχι πάντα και παντού, διότι ζουν ακόμα σε έναν καπιταλιστικό κόσμο, με πανίσχυρο τον ρόλο των εθνικών κρατών και με γιγαντιαίες διακρατικές, εκτός των άλλων, ανισότητες. Χωρίς ένα πραγματικό σχέδιο, μεγαλύτερης διακρατικής ισότητας, στο πλαίσιο μιας νέας, διεθνούς οικονομικής τάξης, οι όποιες εκκλήσεις ή τα σχετικά ευχολόγια, δεν πετυχαίνουν τίποτα άλλο πέρα από το να προδίδουν διάχυτο μικροαστισμό.

Στην πραγματικότητα μάλιστα, πίσω από τις ψευτο-διεθνιστικές προσεγγίσεις δεν κρύβεται τίποτε περισσότερο από την αδυναμία της «δυτικής» αριστεράς να καταλάβει πώς είναι δυνατόν να μην θέλει ο οποιοσδήποτε να γίνει «Δύση» (από την μια) και επιπλέον να μην αποδέχεται οποιαδήποτε εξαγώγιμη εκδοχή «Δύσης», ως τουλάχιστον καλύτερη από οποιαδήποτε εκδοχή μη-Δύσης.

Η δυτική αριστερά είναι περισσότερο δυτική, παρά αριστερά. Όχι μόνο γιατί οι ηγεσίες της έχουν εγκαταλείψει συνειδητώς τα θεμελιωδέστερα και ριζοσπαστικότερα προτάγματα των εκδοχών της αριστεράς. Αλλά επιπλέον, επειδή όταν βλέπεις τον κόσμο κατά βάση μέσα από την λογική της ανωτερότητας της Δύσης επί των υπολοίπων, μέσα από την Δύση ως «τέλος της ιστορίας», καταλήγεις αναγκαστικώς στην απολογητική της νεοαποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, στην αποδοχή του καπιταλισμού και του αστικού φιλελευθερισμού ως μονοδρόμου – ακόμα και όταν έχεις, όχι αστικοφιλελεύθερη δημοκρατία αλλά αστικοφιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως συμβαίνει σήμερα.

Επιπλέον, η μακρόχρονη απαξίωση των οργανωμένων κομμάτων μαζών, ιδίως στην Δύση, οδήγησε σε έναν αποκομμένο από το ζωντανό λαϊκό στοιχείο, ταυτοτισμό: στην λατρεία των ομάδων πίεσης, του επιμέρους, του σχετικισμού και του υποκειμενισμού, γιγαντώνοντας την κυριαρχία των στελεχών, των ειδικών (οι «επαγγελματίες- τεχνοκράτες» στα κόμματά μας) εις βάρος της λαϊκής στράτευσης μέσα στα κόμματα και μάλιστα τα αριστερά.

Η κυριαρχία των «ειδικών της πολιτικής», μιας κάστας με δικά της, ειδικά συμφέροντα, επεκτάθηκε και στα αριστερά (ή πρώην αριστερά) κόμματα κάθε είδους. Και μαντέψτε τι: αυτά τα στελέχη, αυτοί οι επαγγελματίες, νιώθουν πολύ πιο ωραία με τις ανέσεις του δυτικού τρόπου άσκησης πολιτικής, ο οποίος στην πραγματικότητα εξασφαλίζει μονιμότητα και ησυχία, παρά με τις βίαιες αναταράξεις ενός κόσμου του οποίου τα κέντρα ισχύος μετατοπίζονται. Συνεπώς, είτε δεν μπορούν, είτε και δεν θέλουν να αναλύσουν την πραγματικότητα και να δράσουν επί αυτής.

Η άρνηση των στελεχών της αριστεράς να σκεφτούν πέρα από την Δύση, προστίθεται λοιπόν στην άρνηση των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων της Δύσης να δούνε τον κόσμο γενικά και πέρα από την δυτική ματιά. Η οποία δυτική ματιά είναι γεμάτη συγκίνηση, θέαμα, υποκειμενισμό, δαιμονοποίηση, απλούστευση και εντελώς μυωπική.

Κάπως έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση, του πολέμου στην Ουκρανία, ή κατεξοχήν σε αυτήν την περίπτωση, έχουμε τις κλασικές τακτικές χειραγώγησης των λαών, με πρωταγωνιστές τους μικροαστούς διανοουμένους, οι οποίοι πια είναι ενδημικοί στον χώρο της αριστεράς:

α) Έμφαση μόνο στο επιμέρους. Η Ρωσία στις 24 Φεβρουαρίου κήρυξε τον πόλεμο στην Ουκρανία, άρα η Ρωσία φέρει την ευθύνη. Ενώ είναι η αλήθεια ότι η συγκεκριμένη κήρυξη έγινε από την Ρωσία, η συγκεκριμένη επιχείρηση, αποτελεί μόνο τμήμα ενός ευρύτερου πολέμου και ανταγωνισμού. Ενός πολέμου που ξεκίνησε από το 2014 και ενός ανταγωνισμού που, όπως εξηγούμε παραπάνω, ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με στρατηγικώς επιτιθέμενη την Δύση. Οι τωρινές συγκρούσεις στην Ουκρανία αποτελούν επομένως στρατηγικώς αμυντική και τακτικώς μόνο επιθετική κίνηση της Ρωσίας – ή αλλιώς, αντεπίθεση στον δυτικό, ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

β) Έμφαση στην συγκίνηση, με τα εργαλεία της κοινωνίας του θεάματος. Φυσικά και είναι τραγικό να σκοτώνονται άνθρωποι. Αλλά σε ποιον ακριβώς πόλεμο δεν συμβαίνει αυτό; Θα λέγαμε ότι κακώς πολεμήσαμε μέχρι την τελική και ολοκληρωτική ήττα του ναζισμού-φασισμού, επειδή σε αυτόν τον πόλεμο, εμείς, οι σύμμαχοι, σκοτώσαμε χιλιάδες αμάχων Γερμανών, συμπεριλαμβανομένων και παιδιών, για παράδειγμα με το carpet-bombing που εφαρμόσαμε; Έχουμε ξεχάσει τις δύο πυρηνικές βόμβες; Βεβαίως πρέπει να υπάρχει πρόνοια ως προς το ποιοι στόχοι χτυπιούνται και να τιμωρηθούν όσοι χτυπούν αμάχους χωρίς να πράττουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν τέτοιες επιθέσεις. Να ελεγχθούν όλοι λοιπόν. Όλοι οι εμπλεκόμενοι και σε αυτήν την σύγκρουση και στον οκταετή πόλεμο αλλά και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Δύσης συνολικά. Ξεχνάμε ότι σήμερα, τις ίδιες ακριβώς στιγμές, λαμβάνει χώρα η κατοχή στην Παλαιστίνη και στο ένα τρίτο της Συρίας, καθώς και ο πόλεμος στην Υεμένη. Φοβάμαι όμως ότι δεν θα βρούμε πολλούς προθύμους για συνολική απονομή δικαιοσύνης.

γ) Έμφαση στον υποκειμενισμό. Είναι ο Πούτιν παρανοϊκός; Κακός άνθρωπος; Μήπως είναι αντικομμουνιστής; Μήπως είναι δεξιός; Δικτάτορας; Είναι εντυπωσιακό ότι αυτήν την υποκειμενιστική θεώρηση έναντι της αντικειμενικής (όχι ποιος λέω εγώ ή λένε οι άλλοι ότι είμαι αλλά τι κάνω) την έχει ασπαστεί ακόμα και το ΚΚΕ, αποστασιοποιούμενο από την βασική μαρξική μεθοδολογία – και όχι μόνο μαρξική, εδώ που τα λέμε. Ξεκίνησε με την γραμμή περί αντιπάλων ιμπεριαλιστών και όταν αυτή η προσέγγιση κατέρρευσε (δύσκολο να υποστηρίξεις ότι η Ρωσία δια των εταιρειών της κατέχει μείζονα θέση στα παγκόσμια μονοπώλια) στράφηκε στην ανάλυση περί «ληστών» των λαών. Αλλά, ένα λεπτό! Όλοι οι καπιταλιστές-αστοί δεν είναι με έναν τρόπο «ληστές» των λαών; Όποτε λοιπόν πολεμούν μεταξύ τους αστικά κράτη, οι κομμουνιστές δεν παίρνουν θέση υπέρ κανενός; Διότι ακόμα και αν είχαμε μια επανάληψη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και έναν ενδο-ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η λενινιστική γραμμή επιβάλλει να πολεμήσουμε εναντίον του δικού μας ιμπεριαλιστή, δηλαδή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Όχι να κρατούμε ίσες αποστάσεις. Ασχέτως του ποιος είναι και τι θέλει ο Πούτιν, η Ρωσία στην Συρία σταμάτησε το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο βίαιου επανασχεδιασμού του χάρτη της Μέσης Ανατολής. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα στην καρδιά της Ευρώπης. Η αναίρεση της εξάπλωσης της επέκτασης του ΝΑΤΟ, ο τραυματισμός και η ταπείνωση του ΝΑΤΟ περνάει μέσα από την ρωσική νίκη. Όσο και αν δεν συμπαθεί κάποιος το πολιτικό και οικονομικό σύστημα στην Ρωσία, η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ότι ή το ΝΑΤΟ θα θριαμβεύσει ή το ΝΑΤΟ θα ηττηθεί δια της ρωσικής ήττας ή νίκης αντιστοίχως. Άλλωστε, ούτε ο Μιλόσεβιτς, ούτε ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν οι μέγιστοι δημοκράτες. Και λοιπόν; Έπρεπε να σταθούμε στην μέση και τότε, με τα «ούτε… ούτε»;

δ) Λογοκρισία και απόκρυψη πληροφοριών. Χωρίς καν να βρισκόμαστε σε πόλεμο επισήμως (ανεπισήμως και χωρίς να έχουν ερωτηθεί οι λαοί, ήδη συμμετέχουμε στον εξελισσόμενο πόλεμο) η λογοκρισία έχει ήδη επιβληθεί, τόσο ευθέως, όσο και εμμέσως. Η διακοπή αναμετάδοσης του RT και του Sputnik, σε συνδυασμό με τoν σχεδόν πλήρη αποκλεισμό των μη αντιρωσικών προσεγγίσεων από τον δημόσιο διάλογο, αποδεικνύουν πόσο ευάλωτες είναι οι αστικοφιλελεύθερες ολιγαρχίες μας εν μέσω ιστορικών γεγονότων, προς οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση. Το ζήσαμε και επί μνημονίων και ακόμα εντονότερα εν μέσω πανδημίας. Οι μικροαστοί διανοούμενοί μας ωστόσο, ενώ είναι πολύ πρόθυμοι να ξεψαχνίσουν λ.χ. την δημοκρατικότητα ή μη της Ρωσίας, προτιμούν να σωπαίνουν όταν αφορά τα του οίκου μας ή να τα υποβαθμίζουν, σαν ένα δυσάρεστο, μεμονωμένο επεισόδιο. Δεν είναι στην πραγματικότητα μεμονωμένα επεισόδια, αλλά μια μόνιμη κατάσταση. Η λειτουργία των δυτικών μέσων ενημέρωσης ως προπαγανδιστικών μηχανισμών ελάχιστα διαφέρει από εκείνη των ρωσικών. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, το RT υπήρξε πολύ πιο αποκαλυπτικό από τα αντίστοιχα δυτικά μέσα. Ξεχνούμε επίσης ότι εν μέσω πανδημίας κυβερνώμεθα με διατάγματα.

Αν όλα τα παραπάνω ισχύουν (και ισχύουν) το γνήσια φιλειρηνικό και αντιπολεμικό κίνημα δεν έχει καμία σχέση με τα αντικειμενικώς φιλονατοϊκά ξεσπάσματα, ούτε με τις ίσες αποστάσεις. Το πραγματικό φιλειρηνικό κίνημα, μετά από δεκαετίες πραξικοπημάτων και πολέμων ερωτά ποια είναι η μεγάλη, η κατεξοχήν ιμπεριαλιστική δύναμη του πλανήτη. Απαντά ότι είναι οι ΗΠΑ, είτε μόνες τους, είτε με την βοήθεια του ΝΑΤΟ.

Απαντά ότι για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν αποφασίσει να αντιμετωπίσουν την Ρωσία και την Κίνα ως εχθρούς, τόσο στο πεδίο της οικονομίας, όσο και το στρατιωτικό και αυτή η επιλογή μπορεί να οδηγήσει στο ξέσπασμα παγκοσμίου πολέμου.

Ακόμα και σήμερα, είναι η νατοϊκή εμπλοκή εκείνη η οποία γεννά τον κίνδυνο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Επομένως, το φιλειρηνικό κίνημα πρέπει να έχει ένα σύνθημα: «να ηττηθεί το ΝΑΤΟ». Είναι πολύ δυσάρεστο, αλλά δυστυχώς, οι στρατιωτικοί συνασπισμοί, μόνο στρατιωτικο-πολιτικώς ηττώνται.

Το φιλειρηνικό κίνημα πρέπει να θέλει έναν μη δυτικο-κεντρικό ή αν προτιμάτε, μη ευρωπαιογενή κόσμο, αλλά έναν κόσμο στον οποίο θα χωρά με ίσους όρους, κάθε ήπειρος. Το φιλειρηνικό κίνημα δεν μπορεί παρά να ηγεμονεύεται στον πυρήνα του από εκείνες τις σοσιαλιστικές δυνάμεις που βλέπουν ότι το σύμπλεγμα ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού πρέπει δομικώς να αντιμετωπιστεί και να ηττηθεί.

Ένας κόσμος στον οποίο θα σταματήσει η επέκταση του ΝΑΤΟ και στον οποίο το ΝΑΤΟ θα τραυματιστεί καίρια, θα είναι ένας σοσιαλιστικός παράδεισος; Όχι βέβαια. Είναι ο Πούτιν ο νέος Λένιν; Επίσης όχι. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αν κατορθώσουν να μετατραπούν σε παγκόσμιους κυρίαρχους οι χώρες τους, η κινεζική και η ρωσική μεγαλοαστική τάξη δεν θα αποδειχτούν καλύτερες από του Αγγλοσάξονες «συναδέλφους» τους. Όμως κάθε φορά πρέπει να επιλέγουμε τον κύριο αντίπαλο. Και σήμερα, ο κύριος αντίπαλος είναι ο γιγαντωμένος ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ. Η ήττα τους και η ήττα του ΝΑΤΟ θα απελευθερώσει δυνάμεις. Ίσως μάλιστα δώσει στην Ευρώπη επιτέλους, δυνάμεις οι οποίες θα επιδιώκουν γνήσια, έναν ισχυρό ευρωπαϊκό ρόλο, αντί για το σημερινό παράρτημα της Ουάσιγκτον που έχουμε ως Ε.Ε.

Οι μικροαστοί διανοούμενοι έχουν ήδη βρει το νέο τους «πιστεύω» και στα καθ’ ημάς. Εξευρωπαΐστηκαν πια. Η αριστερά στην υπόλοιπη Ευρώπη, ήδη από τους βομβαρδισμούς στην Σερβία είχε ανακαλύψει πόσο βολικό είναι να καλύπτεις τον φιλονατοϊσμό σου πίσω από τις κατηγορίες περί δικτατόρων και γενοκτόνων. Κάποιοι μάλιστα, οι πλέον «προοδευτικοί», έφτασαν να μιλούν για τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό του Πούτιν, που πρέπει να ηττηθεί. Προφανώς από τον «ελευθεριακό νεοφιλελευθερισμό» των ΗΠΑ. Άλλοι θυμήθηκαν ότι πρέπει να ηττηθούν οι Ρώσοι ολιγάρχες. Προφανώς από τους δυτικούς «σταρ» του καπιταλισμού, οι οποίο δεν φτιάχνουν μονοπώλια, δεν έχουν γιοτ, δεν καταπιέζουν τον κόσμο της εργασίας, δεν κάνουν βρωμοδουλειές με μαφίες. Τι και αν στις 100 μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες του κόσμου δεν βρίσκεις ούτε μία ρωσική; Ακόμα μάλιστα και όταν ο Πούτιν στρέφεται εναντίον των δικών του ολιγαρχών, ανακαλύπτουμε ότι είναι κρυπτοφασίστας, εθνικιστής. Θα έπρεπε να είναι διεθνιστής, όπως οι πρόεδροι των ΗΠΑ και να στήνει πραξικοπήματα υπέρ των εταιρειών της χώρας του, για να τον αποδεχτούμε προφανώς.

Όλοι αυτοί οι «φίλοι» της Ουκρανίας, πρόθυμοι να πολεμήσουν έκ του ασφαλούς τη Ρωσία μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, τάσσονται υπέρ της παράτασης του πολεμικού δράματος σε αυτή την αναλώσιμη, όπως την αντιμετωπίζουν, χώρα ή και κάποιοι, με ακόμη μεγαλύτερη ανευθυνότητα, ζητούν την επέκτασή του, λ.χ. με την καθιέρωση μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, που ο ίδιος ο Μπάιντεν προειδοποιεί ότι συνιστά κήρυξη παγκοσμίου πολέμου. Και βέβαια υποβαθμίζουν και σχετικοποιούν διαρκώς την πολιτική και οικονομική βία που υφίσταντο όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Ουκρανοί.

Σήμερα για όποιον έχει καθαρή ματιά, αντικειμενικώς και ασχέτως υποκειμενικών προθέσεων, λαμβάνει χώρα μια σύγκρουση, η οποία θα κρίνει αν το ΝΑΤΟ θα αποδυναμωθεί ή αν θα ισχυροποιηθεί. Πάνω σε αυτήν την πρωτεύουσα αντίθεση οφείλει να τοποθετηθεί η αριστερά, οι σοσιαλιστές, έντιμα. Όποιοι τολμούν να το πράξουν φυσικά.

Πηγή: ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ

Είμαστε στα πρόθυρα συμφωνίας Ρωσίας – Ουκρανίας;

Θέλω εδώ να σχολιάσω τις προοπτικές άμεσης συμφωνίας λήξης του πολέμου, επειδή πολύ συχνά εμφανίζονται δημοσιεύματα με αντιφατικές πληροφορίες.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ουκρανική ηγεσία έχει πολλά διαφορετικά κέντρα και οι συνομιλίες καρκινοβατούν λόγω διαφόρων υπαναχωρήσεων. Κάτω από την καθοδήγηση των Αμερικανών, φαίνεται ότι ερωτοτροπούν με την επιδίωξη να τραβήξουν τους Ρώσους σε έναν πόλεμο που θα αποτελματωθεί, ελπίζοντας αφενός ότι η Ρωσία θα συντριβεί από τον οικονομικό πόλεμο που έχει κηρυχθεί εναντίον της και αφετέρου ότι, συν τω χρόνω, θα πετύχουν να εμπλέξουν το ΝΑΤΟ στη σύγκρουση, όπως ήταν πάντα ο στρατηγικός στόχος της Ουκρανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η αποτυχία του οικονομικού πολέμου όμως εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη στάση της Κίνας, αλλά και των υπόλοιπων χωρών που δεν ανήκουν στους δυτικούς «εταίρους» και για τον λόγο αυτό έχουν πέσει “λυτοί και δεμένοι” πάνω στους Κινέζους τις τελευταίες μέρες. Οι Κινέζοι, απ’ όσο φαίνεται όμως, επιλέγουν να αναπτύξουν τους οικονομικούς τους δεσμούς με τη Ρωσία, ακριβώς επειδή κατά την προεδρία Τραμπ αυτοί ήταν στο στόχαστρο και είναι βέβαιο ότι θα επανέλθουν ως ο κύριος στόχος των “εταίρων” μετά τη λήξη (αν καταφέρουμε να επιζήσουμε ως υφήλιος) του Ουκρανικού.

Άρα, η διαπραγματευτική τακτική των Ουκρανών είναι να καθυστερούν (ηλιθίως κατά τη γνώμη μου). Η Ουκρανική ελίτ είναι ένα απτό παράδειγμα της δυσκολίας των νεοσχηματισμένων αστικών τάξεων όλων των πρώην “ανατολικών” χωρών να αποκτήσουν εθνικά χαρακτηριστικά–το βλέπουμε καθαρά στις περιπτώσεις της Πολωνίας, των Βαλτικών χωρών και (ίσως σε μικρότερο βαθμό) των Βαλκανικών–πλην Σερβίας. Αυτό βολεύει και τους Αμερικανούς, επειδή μέσω αυτής της ιστορίας έχουν στριμώξει άσχημα τους δυτικοευρωπαίους εταίρους και όλη η αφήγηση περί “ανεξάρτητης ευρωπαϊκής υπερδύναμης” έχει πάει περίπατο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα όσων γράφω αποτελεί η τελευταία διαπραγματευτική συμπεριφορά των δύο αντιπροσωπειών. Η Ουκρανική πλευρά προσπαθεί να ποντάρει στην προσωποποίηση του Πούτιν ως “Διαβόλου” και του Ζελένσκι ως “Αγγέλου”. Γι’ αυτό ζητά επίμονα συνάντηση των δύο, ουσιαστικά χωρίς ατζέντα. Επί της ουσίας όμως, τις τελευταίες μέρες έχει υποχωρήσει στα θέματα της αναγνώρισης της ανεξαρτησίας των δύο ΛΔ και της Κριμαίας, πράγμα που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει στην εμφάνιση και άλλων αυτόνομων περιοχών στις ρωσόφωνες περιοχές της Ουκρανίας.

Στα άλλα ζητήματα που συζητούνται (π.χ. μη καταπίεση της χρήσης της ρωσικής γλώσσας από τους ρωσόφωνους ουκρανούς, αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας) από όσο φαίνεται δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Το λεπτό θέμα της “αποναζιστικοποίησης” μπορεί ενδεχομένως να παρακαμφθεί τώρα, αλλά θα το βρουν όλοι μπροστά τους στο μέλλον.

Χαρακτηριστικό σημείο των τελευταίων νέων όσο αφορά τις συνομιλίες, είναι η προσπάθεια των Ρώσων να παρουσιαστούν σημεία προσέγγισης και οι τεχνικές καθυστερήσεις των Ουκρανών.

Έτσι, χθες 19/3) είχαμε από τη μια τις δηλώσεις του Συμβούλου στο Προεδρικό Γραφείο της Ουκρανίας Mikhail Podolyak προς την Bloomberg TV, όπου λέει κατά λέξη ότι: “Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να κρατήσουν αρκετές βδομάδες ή και περισσότερο εξ αιτίας μερικών νομικών ζητημάτων που δεν είναι συμβατά μεταξύ τους.” Ο Podolyak επανήλθε στις εμφανιζόμενες ως αμετακίνητες θέσεις των Ουκρανών περί άμεσης αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία και ανακωχή, με περαιτέρω συζητήσεις στη συνέχεια για το καθεστώς των αμφισβητούμενων περιοχών. Είναι φανερό ότι οι θέσεις αυτές δεν μπορούν να αποτελούν, επί της ουσίας, προϋποθέσεις για συμφωνία. Επίσης, χτες ο Podolyak επανέλαβε ότι είναι δυνατή άμεσα μια συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι, εντός του επόμενου δεκαπενθημέρου και αφού υπάρξει κάποιο προσχέδιο συμφωνίας.

Όμως, χθες (19/3) είχαμε από την άλλη τις δηλώσεις του επικεφαλής της Ρωσικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις, Vladimir Medinsky, ο οποίος απάντησε στις επανειλημμένες Ουκρανικές προσκλήσεις για συνάντηση κορυφής Πούτιν-Ζελένσκι. Είπε ο Medinsky: “Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι προτού καν αναφερθούμε σε μία συνάντηση των δύο ηγετών, οι αντιπροσωπείες στις διαπραγματεύσεις πρέπει να προετοιμάσουν και να συμφωνήσουν στο κείμενο μιας συνθήκης. Μετά από αυτό, το κείμενο της Συνθήκης οφείλει να υπογραφεί από τους δύο υπουργούς εξωτερικών και να εγκριθεί από τις Κυβερνήσεις. Μετά από αυτά, τότε μπορεί να συζητηθεί η δυνατότητα μιας συνάντησης κορυφής.”

Ακολούθησαν για μια ακόμη φορά οι δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου (20/3), κατά τον οποίο βρισκόμαστε ένα κλικ από τη συμφωνία και τα εναπομένοντα ζητήματα μπορούν να λυθούν μόνο με …τριμερή συνάντηση των προέδρων Ρωσίας, Ουκρανίας και Τουρκίας.

Καταλήγω στο συμπέρασμα του “θυμόσοφου” Λουκασένκο, ο οποίος είπε ότι ο πόλεμος αυτός θα λήξει ή αν η Ουκρανία βρει το θάρρος να καταλήξει σε συμφωνία με τη Ρωσία ή αν οι ΗΠΑ θεωρήσουν ότι τις συμφέρει η συμφωνία και η λήξη του πολέμου.

Για το δεύτερο είμαι πολύ απαισιόδοξος και για το πρώτο δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος.

Ρωσοφοβία και Διακρίσεις: Η Νέα Πανδημία

Άρθρο 1: ‘Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης. Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Είναι ανάξιο σε χώρες που υποστηρίζουν πως είναι «πολιτισμένες» ή «αναπτυγμένες» να βρίσκει κανείς τον εαυτό του ξαφνικά στο δημόσιο στόχαστρο ως «εχθρός», απλά και μόνο επειδή είναι «Ρώσος», είτε λόγω γέννησης είτε λόγω πολιτογράφησηςΤο πιο σοβαρό ζήτημα είναι ότι εκατοντάδες επικοινωνιακές πολυεθνικές χρησιμοποιούν το βαρύ τους πυροβολικό, παράγοντας μια «Ρωσοφοβία» η οποία, με τις τεχνολογικές δυνατότητες του σήμερα, εξαπλώνεται σαν πανδημία σε όλον τον κόσμο.

Ο Giuseppe Sala, δήμαρχος του Μιλάνου, στην Ιταλία, αξίωμα στο οποίο εξελέγη με την υποστήριξη ενός «κεντρο-αριστερού» συνασπισμούαφού απείλησε και απαίτησε από το διαπρεπή μαέστρο Valery Gergiev να απομακρυνθεί δημοσίως από το φίλο του Βλαντιμίρ Πούτιν, τον απέλυσε από την ορχήστρα του Θέατρου της Σκάλας του Μιλάνου, με την ατιμωτική προσθήκη ότι δε θα μπορεί να διευθύνει για μια αδιευκρίνιστη περίοδο στη συγκεκριμένη μουσική περιφέρεια. Μια παράλογη απόφαση που αντιμετωπίζει το μεγάλο αυτό καλλιτέχνη σα να ήταν «εγκληματίας πολέμου». Παρεπιπτόντωςη Σκάλα του Μιλάνου διατηρεί τις θύρες της ανοιχτές σε επίτιμους καλεσμένους που έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν μεγάλες περιουσίες χάρη στους βομβαρδισμούς στη Συρία, τη Λιβύη και την Παλαιστίνη. Αλλά αυτό δε σχολιάζεται, καλύπτεται με ακριβές γούνες και φανταχτερά κοσμήματα.

Αν υπάρχει ένα ζήτημα για το οποίο οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι, αυτό είναι το δικαίωμα των καλλιτεχνών να μην ενδίδουν σε απειλές και περιορισμούς, όπως έκανε η Anna Netrebko, σοπράνο του υψηλότερου επιπέδου, που είχε την ίδια κατάληξη με τον Gergiev για την άρνησή της να καταδικάσει τη Ρωσία, τη μητρική της χώρα. Στην Ελλάδα, η Υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, αποφάσισε να ακυρώσει τη ζωντανή μετάδοση του μπαλέτου της «Λίμνης των Κύκνων» από μια αίθουσα συναυλιών στην Αθήνα, μια παράσταση του Θεάτρου Μπολσόι στη Μόσχα, και να αναστείλλει τη συνεργασία με Ρώσικους πολιτισμικούς οργανισμούς. Πιθανότατα το επόμενο βήμα θα είναι η διεθνής απαγόρευση της μουσικής του Τσαϊκόφσκι, του Ρίμσκι Κόρσακωφτου Χατζατουριάν κτλ., απλά και μόνο επειδή είναι Ρώσοι.

Δεν είναι μόνο ο κόσμος του πολιτισμού, αλλά και αυτός του αθλητισμού, καθώς η FIFA και η UEFA ανακοίνωσαν την αποβολή της Ρωσίας, ενώ η Ολυμπιακή Επιτροπή απέκλεισε εκ των προτέρων Ρώσους και Λευκορώσους πολίτες, εκτός αν βγάλουν τη στολή που εκπροσωπεί τη χώρα τους, αναγκάζοντάς τους να διαγωνιστούν υπό ουδέτερη σημαία. Αλλά αυτό που είναι περισσότερο παράδοξο είναι ότι αυτή η διάκριση φτάνει μέχρι την ακαδημία, όπου η αντιγνωμία είναι ένας από τους κινητήρες της σκέψης. Ερευνητές που είχαν συγγράψει επιστημονικά άρθρα μήνες πριν τώρα βλέπουν τις συμβολές τους να απορρίπτονται από ακαδημαϊκά περιοδικά, όχι για αξιοκρατικούς λόγους, αλλά απλά επειδή έχουν Ρώσικη υπηκοότητα. 

Αυτές είναι οι περιπτώσεις που γνωρίζουμε λόγω της φήμης των πρωταγωνιστών, αλλά εκατοντάδες Ρώσων υποφέρουν τώρα τέτοιες διακρίσεις, ειδικά στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν πολυάριθμα καφέ, ξενοδοχεία, και τουριστικές τοποθεσίες που τώρα έχουν ταμπέλες που λένε «δεν επιτρέπονται οι Ρώσοι», στην καλύτερη περίπτωση, όταν δεν περιέχουν και χυδαία επίθετα.

Η εμπλοκή της τέχνης, του αθλητισμού, της επιστήμης και της έρευνας σε πολεμικές συγκρούσεις δεν είναι σοφή επιλογή. Είναι ένα βήμα προς τα πίσω, βήμα να κλείσουν για αιώνες αυτοί οι χώροι που θα έπρεπε να παραμένουν ανοιχτοί στο διάλογο, τη συνάντηση, και την ειρήνη. Δε χρειάζεται να μετατραπούν τα θέατρα, τα στάδια, τα πανεπιστήμια σε χαρακώματα. Ρώσοι συγγραφείς οφείλουν να μπορούν να συμμετέχουν σε φεστιβάλ, χορευτές οφείλουν να μπορούν να δώσουν παραστάσεις, ποδοσφαιριστές ή αθλητές οφείλουν να μπορούν να παίξουν. Η πανδημία όφειλε να έχει ενισχύσει την ανθρωπιά μας, την ευαισθησία μας γιατί νιώσαμε εντελώς ευάλωτοι και απροστάτευτοι. Αλλά φαίνεται ότι το μόνο που μας έμαθε ήταν οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί.

Πηγή: Correo del Alba

Αναδημοσίευση από το The Press Project

Μην προσποιείστε ότι είστε κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης. Δεν είστε.

Το σχόλιο της Caitlin Johnstone που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στο blog που διατηρεί, με τίτλο “Big Brave Keyboard Warriors: Notes From The Edge Of The Narrative Matrix”. Η αρθρογράφος κριτικάρει την πολεμική έξαρση της Δύσης εναντίον της Ρωσίας που στην πραγματικότητα σαμποτάρει τις ελπίδες για ειρηνική διέξοδο μέσω της διπλωματίας. Στη χώρα μας και διεθνώς, οι υποστηρικτές του ΝΑΤΟ έχουν ξεχάσει τις αρχές της ειρηνικής διευθέτησης των συγκρούσεων και ζητούν όλο και περισσότερο αίμα στο βωμό της εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων. Θεωρούν ότι το περισσότερο αίμα, το ακόμα περισσότερο αίμα, το πολύ περισσότερο αίμα, θα το πληρώσει η Ρωσία και ίσως και ο ίδιος ο Πούτιν, επομένως είναι δίκαιο από τη σκοπιά τους το να συνεχιστεί ο πόλεμος όσο το δυνατόν περισσότερο. Για την πολεμική λύσσα των υποστηρικτών του ευρωατλαντισμού, θα επανέλθουμε σύντομα.

Η μόνη πραγματική αντιπολεμική θέση για τη σύγκρουση στην Ουκρανία είναι η υποστήριξη της αποκλιμάκωσης, της διπλωματίας και της εκτόνωσης. Το να φωνάζεις “Κακός Πούτιν” και να ζητάς κλιμάκωση, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει πολύ γρήγορα σε έναν πολύ ραδιενεργό Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν είναι αντιπολεμική στάση, και πράγματι, τέτοιες συμπεριφορές χρησιμοποιούνται για να παραταθεί αυτός ο πόλεμος.

Δεν καταβάλλονται προσπάθειες για τη διπλωματία και την ειρήνη, παρά μόνο για την κλιμάκωση. Όπως για παράδειγμα η προετοιμασία της ουκρανικής αντίστασης, αλλά και ο άνευ προηγουμένου οικονομικός πόλεμος, ο οποίος παρεμπιπτόντως ταιριάζει απόλυτα στην προϋπάρχουσα ατζέντα των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας. Αυτά, είναι στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση της ειρήνης.

Η αποκλιμάκωση είναι μια δεξιότητα που οι άνθρωποι αρχίζουμε να τη μαθαίνουμε στο νηπιαγωγείο. Οι άνθρωποι που είναι στην εξουσία όμως, συμπεριφέρονται σαν να έμαθαν τις δεξιότητες αποκλιμάκωσης στο αστυνομικό τμήμα της Μινεάπολης (σ.μτφ. πρόκειται για το αστυνομικό τμήμα που υπηρετούσαν οι αστυνομικοί που έπνιξαν ζωντανό τον Τζωρτζ Φλόιντ).

Εάν θέλετε να συνεχίσετε να ουρλιάζετε ότι ο Πούτιν είναι ο Αδόλφος Χίτλερ και να θεωρείτε ότι ακόμη και ασήμαντες παραχωρήσεις (όπως το να μην μπει η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ), θα ήταν «κατευνασμός» α λα Τσάμπερλεν, προχωρήστε, αλλά μην προσποιείστε ότι είστε κατά του πολέμου ή υπέρ της ειρήνης, γιατί δεν είστε.

Οι πόλεμοι τελειώνουν με έναν από τους δύο τρόπους: είτε με διπλωματία και διαπραγματεύσεις, είτε με βουνά από πτώματα. Εάν είστε αντίθετοι σε κάθε είδους διαπραγμάτευση με τη Μόσχα για την επίτευξη ειρήνης, τότε θέλετε το δεύτερο. Και αν το κάνετε, θα πρέπει να βάλετε τον κώλο σας σε ένα αεροπλάνο και να πάτε να πολεμήσετε στην πρώτη γραμμή του πολέμου.

Η Ουκρανία εξακολουθεί να δέχεται ξένους εθελοντές. Όλοι εσείς οι γενναίοι γαλαζοκίτρινοι πολεμιστές του πληκτρολογίου, που ουρλιάζετε σε όποιον ζητά διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία για να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος, γιατί δεν πηγαίνετε στον πόλεμο για τον οποίο με τόση ευκολία τουιτάρετε;

Η καταδίκη του Πούτιν είναι το πιο εύκολο, ασφαλές, περιττό, και λιγότερο θαρραλέο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς στον δυτικό κόσμο αυτή τη στιγμή. Αυτό που είναι πολύ πιο δύσκολο σήμερα, είναι να πάρεις μια τολμηρή στάση ενάντια στον αχρείο ρόλο της Δύσης όσον αφορά την έναρξη αυτού του πολέμου και τη συνέχισή του.

Οι απαιτήσεις να δηλώνουμε την κατηγορηματική καταδίκη του Πούτιν πριν από κάθε κριτική για τον ρόλο της Δύσης σε αυτόν τον πόλεμο, είναι απλώς μια ανόητη αστυνόμευση για να φιμώσετε τις έγκυρες επικρίσεις. Κανείς άλλωστε δεν πιστεύει πραγματικά ότι δεν υπάρχει αρκετή καταδίκη του Πούτιν στο σημερινό μηντιακό περιβάλλον. Θέλουν απλώς να σωπάσουν οι διαφορετικές γνώμες.

Θα ήθελα να δω μια δημοσκόπηση που ρωτά τις Ουκρανές μητέρες: “Θα θυσίαζες τον γιο σου για την απομακρυσμένη πιθανότητα μελλοντικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ/ΕΕ και τον έλεγχο της Κριμαίας και του Ντονμπάς;”

Γιατί αυτές ήταν οι προϋποθέσεις που τίθενται για να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος εδώ και πάνω από μια εβδομάδα.

Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι αυτή η σύγκρουση ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022 είναι τόσο αφελείς όσο οι άνθρωποι που πίστευαν ότι τα προβλήματα ρατσισμού της Αμερικής ξεκίνησαν στις 20 Ιανουαρίου 2017 (σ.μτφ. ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ).

Αυτή η σύγκρουση ξεκίνησε το 2014 όταν οι ΗΠΑ υποστήριξαν ένα πραξικόπημα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Ουκρανίας. Οι ειδικοί προειδοποιούσαν ότι αυτό που γίνεται σήμερα, ερχόταν από τότε:

 

Δεν μου δίνει μεν καμία ευχαρίστηση, αλλά είμαι βέβαιη ότι οι δυτικές δυνάμεις δεν θα ξεκινήσουν τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο με μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στην Ουκρανία, επειδή οι δυτικοί κυβερνώντες δεν δίνουν δεκάρα για τους Ουκρανούς. Προτιμούν να βλέπουν τους Ουκρανούς να πεθαίνουν με φρικτό θάνατο παρά να ρισκάρουν τον δικό τους θάνατο μέσω πυρηνικού Αρμαγεδδώνα.

Ο κύριος κίνδυνος των εκκλήσεων για ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν είναι ότι θα εισακουστούν. Είναι ότι εθίζουν και εξοικειώνουν την κοινή γνώμη στον πολεμοχαρή εξτρεμισμό, με αποτέλεσμα η υποστήριξη ακραίων πραγμάτων όπως ο οικονομικός πόλεμος μαζικής κλίμακας να εμφανίζεται ως μέτρια θέση.

Οι άνθρωποι τείνουν να υπερεκτιμούν τη δύναμη της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ και να υποτιμούν τη δύναμη της προπαγανδιστικής μηχανής των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ δεν θα κάνουν πόλεμο για την Ουκρανία, αλλά θα τον χρησιμοποιήσουν για να χτίσουν διεθνή στήριξη για πρωτοφανείς πράξεις οικονομικού πολέμου και για να χρηματοδοτήσουν μια αιματηρή μακρόχρονη πολεμική εξέγερση εναντίον των Ρώσων μέσα στην Ουκρανία.

Έτσι, ο πυρηνικός πόλεμος για μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων φαίνεται απίθανος. Δεν υπάρχει βέβαια κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι αυτοί οι ηλίθιοι δεν θα μας κάνουν παρανάλωμα με πυρηνικά, με κάποιον άλλο τρόπο μέσα σε αυτό το αδιέξοδο. Έχουν όμως αρκετό μυαλό και ένστικτο αυτοσυντήρησης ώστε να αποφύγουν τη σκόπιμη επίθεση στον ρωσικό στρατό.

(Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ λένε ότι μια επίθεση με χημικά όπλα μπορεί να εμπλέξει το ΝΑΤΟ σε αυτόν τον πόλεμο) + (Η Ουκρανία έχει ζητήσει άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ αφού είναι η μόνη της ευκαιρία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο) = Ισχυρό κίνητρο για τους Ουκρανούς να οργανώσουν μια χημική επίθεση και να τη χρεώσουν στους Ρώσους.

Είναι πολύ δυσάρεστο να υποβάλλεσαι στον κατακλυσμό ενός απίστευτου προπηλακισμού και Μακαρθισμού 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα, όταν μιλάς αυτές τις μέρες ανοιχτά ενάντια στον ρόλο της Δύσης στο συγκεκριμένο πόλεμο. Καταλαβαίνω γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν.

Δεν παραπονιέμαι. Ξέρω ότι αυτό συμβαίνει εδώ που ζω. Απλώς λέω ότι καταλαβαίνω.

Όσοι αγαπούν την ειρήνη και έχουν αρκετή εσωτερική διαύγεια για να δουν μέσα από την προπαγάνδα δεν μπορούν να είναι χοντρόπετσοι πολεμιστές του πληκτρολογίου…

Πηγή: Caitlin’s Newsletter

Μετάφραση: antapocrisis

«Ειρήνη δια της Ισχύος»

Όπως βλέπουμε να συμβαίνει συνεχώς σε αυτήν τη σύγκρουση, οι ΝΑΤΟικοί υπουργοί εξωτερικών είναι συχνά πολύ επιθετικότεροι των στρατιωτικών (π.χ. οι δηλώσεις της Αγγλίδας υπουργού εξωτερικών ήταν που προκάλεσαν τη Ρωσία να θέσει σε καθεστώς προχωρημένης ετοιμότητας το πυρηνικό της οπλοστάσιο και οι κατά καιρούς δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ είναι πολύ επιθετικότερες του υπουργού άμυνας των ΗΠΑ). Σημείο των καιρών…

Στη χορωδία των πολεμοκαπήλων ξεχωριστό ρόλο παίζει ο ΥΠΕΞ της Ουκρανίας, Dmytro Kuleba, άρθρο του οποίου στο έγκριτο Foreign Affairs (10-12-2021) παρουσιάζει με διαύγεια τις θέσεις της Ουκρανικής Κυβέρνησης. Το άρθρο με τίτλο «Μην πουλήσετε την Ουκρανία» και υπότιτλο «Η Δύση πρέπει να απαντήσει στη Ρωσία δια της ισχύος και όχι με ειρήνευση» αξίζει πραγματικά να διαβαστεί προσεκτικά επειδή με διάφανη επιχειρηματολογία παρουσιάζει τις (υποθέτω) κυρίαρχες απόψεις της Ουκρανικής κυβερνητικής ομάδας. Η γνώση από πρώτο χέρι αξίζει, διότι οι απόψεις της αποκρύπτονται από τα ΜΜΕ.

Στο άρθρο του, λοιπόν, ο Kuleba θεωρεί ότι η μη στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία συνιστά “ξεπούλημα” της, αποκαλύπτοντας έτσι ότι εξαρχής στόχος της Ουκρανικής Κυβέρνησης ήταν να προκαλέσει πολεμική σύρραξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Σταχυολογούμε κάποιες σκέψεις του, αλλά και πάλι συνιστούμε στον (σγγλομαθή) αναγνώστη οπωσδήποτε να διαβάσει το άρθρο.

Γράφει: Οι προτάσεις του Πούτιν για ειρήνη με αντάλλαγμα την μη περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς είναι ίσως ελκυστικές για τους Δυτικούς, αλλά η αποδοχή τους απλά θα ανοίξει την όρεξη στον Πούτιν. Οφείλουν να αγνοηθούν. Οι προτάσεις του Πούτιν για συλλογικό σύμφωνο ασφάλειας στην Ευρώπη αποτελούν προσπάθεια ανατροπής των κεκτημένων της Δύσης. Για μεγάλο διάστημα οι διαθέσεις του Πούτιν αντιμετωπίστηκαν με αδράνεια και αναποφασιστικότητα από τη Δύση. Έφτασε η ώρα να αντιμετωπιστούν δια της ισχύος.

Ο Kuleba συνεχίζει με μία εξιστόρηση των γεγονότων από το 2014 κ.ε. Ενδιαφέρον δεν έχει ότι παρουσιάζει το πραξικόπημα του 2014 σαν λαϊκή επανάσταση, αυτό είναι αναμενόμενο. Ενδιαφέρον όμως έχει ότι παρουσιάζει την αντίσταση των ρωσόφωνων πληθυσμών της Αν. Ουκρανίας ως κήρυξη πολέμου από τον Πούτιν στην Ουκρανία. Θεωρεί ότι ο πόλεμος αυτός Ρωσίας-Ουκρανίας κατέληξε στη συντριβή της Ρωσίας μετά από παλλαϊκό ξεσήκωμα (προφανώς εννοεί τις νεο-ναζιστικές συμμορίες). Αλλά η αφήγηση Kuleba για Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο το 2014 έχει μεγάλη σημασία, όπως θα δούμε στην συνέχεια, επειδή οδηγεί τη σκέψη του σε σημαντικά συμπεράσματα, τα οποία αποκρύπτονται από τα mainstream ΜΜΕ.

Ο Kuleba συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι το 2018 η Ουκρανία συμπεριέλαβε στο Σύνταγμά της την εισδοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ ως στρατηγικούς στόχους. Αληθεύει, λέει, ότι μέχρι το 2013 η Ουκρανία με νόμους είχε καθεστώς ουδετερότητας, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Πούτιν να της επιτεθεί το 2014, άρα τι να την κάνει την ουδετερότητα; Με άλλα λόγια, αφού η αντίσταση των ρωσόφωνων πληθυσμών στο πραξικόπημα του 2014, ήταν, κατά τον Kuleba, επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία και εφόσον αυτό συνέβη παρά το ουδέτερο status της Ουκρανίας, συνεπάγεται ότι υπό ουδέτερο καθεστώς η Ουκρανία θα είναι έρμαιο των διαθέσεων της Ρωσίας και επομένως λογικά προκύπτει η αναγκαιότητα αυτή να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να προστατεύεται.

Σημαντικές είναι επίσης οι λογικές συνέπειες της αφήγησης Kuleba για Ουκρανο-Ρωσικό πόλεμο το 2014 και όσον αφορά τις συμφωνίες του Μινσκ. Όπως θα δούμε, αυτές τις πετά χωρίς προσχήματα στον σκουπιδοτενεκέ με βάση το σκεπτικό ότι η διαφορά δεν είναι μεταξύ των κατοίκων της ίδιας της Ουκρανίας αλλά μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, την οποία η πρώτη νίκησε στον πόλεμο αν και η τελευταία ακόμη έχει κατειλημμένο Ουκρανικό έδαφος στο Ντονμπάς. Επομένως, δεν τίθεται θέμα συνομιλιών με τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, αυτές δεν υπάρχουν κατά τον Kuleba. Ενδεχόμενες συνομιλίες μαζί τους μόνο που θα ανοίξουν περαιτέρω την όρεξη της Ρωσίας. Είναι εντελώς χαρακτηριστικό ότι το άρθρο δεν αναφέρεται ούτε μία φορά στις συμφωνίες του Μινσκ, και αυτό—όπως θα δούμε και στη συνέχεια—ενισχύει τις πρόσφατες πληροφορίες ότι προετοιμαζόταν άμεσα στρατιωτική επίθεση στο Ντονμπάς από τον Ουκρανικό στρατό (πληροφορίες που φυσικά ερμηνεύουν και την παρούσα διάταξη του κύριου όγκου των Ουκρανικών στρατευμάτων η οποία επέτρεψε την άνετη προέλαση της Ρωσίας από Βορρά).

Όσο αφορά την επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και την υπενθύμιση από τους Ρώσους των δυτικών υποσχέσεων περί μη επέκτασής του προκειμένου να γίνει αποδεκτή η επανένωση της Γερμανίας, και παρόλο που τα σχετικά ντοκουμέντα είναι δημοσιευμένα και τα επιβεβαιώνουν σημαντικοί παράγοντες της εποχής (π.χ. ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, Jack F. Matlock Jr.), ο Kuleba γράφει ότι απλά πρόκειται για παραμύθια. Έτσι ακριβώς, αυτολεξεί!

Σύμφωνα με την αφήγηση του Kuleba, τα αιτήματα της Ρωσίας για νομικές εγγυήσεις ασφάλειας στην Ευρώπη αποτελούν ένα μεγάλο ψέμα του αποτελματωμένου Πούτιν, ο οποίος καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της ισχύος και κάθε συμφωνία μαζί του απλώς του ανοίγει την όρεξη για παραπέρα επίθεση. Κατά τον ίδιο, ο Πούτιν σχεδίαζε να επιτεθεί την Άνοιξη του 2021, αλλά η δυναμική παρέμβαση των Δυτικών τον ανάγκασε σε υποχώρηση. Επομένως, λέει, ο τρόπος αντίδρασης της Δύσης οφείλει να περιλαμβάνει (α) τη σαφή αποδοχή της ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ώστε να σταλούν τα σωστά μηνύματα στη Μόσχα. (β) Θα πρέπει από τώρα να σχεδιαστούν μέτρα αντιποίνων που θα γονατίσουν τη Μόσχα σε περίπτωση εισβολής (εδώ το άρθρο είναι ασαφές εάν ζητά την επιβολή τους άμεσα, δηλαδή πριν από την “εισβολή”). (γ) πρέπει άμεσα να σταλεί σημαντική στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, κυρίως αεροπλάνα και αντι-αεροπορικοί πύραυλοι (το άρθρο δεν απαντά στο ποιος θα τα χειρίζεται δεδομένου ότι οι Ουκρανοί δεν γνωρίζουν τα δυτικά συστήματα).

Το άρθρο καταλήγει σε πολύ σημαντικά συμπεράσματα, τα οποία έχω ήδη υπαινιχθεί όταν παρουσίασα την αφήγηση Kuleba για Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο το 2014, ο οποίος—κατά τον ίδιο—κατέληξε σε συντριβή της Ρωσίας. Κατά τον ΥΠΕΞ της Ουκρανίας, ο στόχος της πολιτικής της Ουκρανίας και των συμμάχων της οφείλει να είναι απλός: Ειρήνη δια της ισχύος. “Προς το παρόν”, γράφει, “οι συνομιλίες των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους έχουν νόημα προκειμένου να κερδηθεί χρόνος για την [στρατιωτική] ενδυνάμωση της Ουκρανίας σε βαθμό που να μην είναι εφικτή η εκδοχή της στρατιωτικής εισβολής [από τη Ρωσία]. Όταν συμβεί αυτό, τότε πλέον θα είναι δυνατή η δίκαιη επίλυση [ενν. δια της ισχύος] του προβλήματος του Ντονμπάς και η εν τέλει εισδοχή της Ουκρανίας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Και οι δύο αυτοί στόχοι μοιάζουν τώρα μακρινοί, αλλά μακροπρόθεσμα ο Ουκρανικός λαός δεν είναι διατεθειμένος να δεχθεί τίποτα λιγότερο. Αυτή την πορεία δεν θα την εγκαταλείψουμε όση πίεση και αν δεχτούμε από τη Ρωσία-ή από τις ΗΠΑ ή από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Όταν ακούω μερικούς Δυτικούς σχολιαστές να λένε ότι η γειτνίαση με το ΝΑΤΟ αποτελεί ευαίσθητο ζήτημα για τον Πούτιν, έχω μόνο μια ερώτηση να τους κάνω: οι ζωές και το μέλλον 44 εκατομμυρίων Ουκρανών δεν είναι επίσης ευαίσθητο θέμα;”

Από το άρθρο του ΥΠΕΞ της Ουκρανίας, που δημοσιεύτηκε πριν δυόμιση μήνες στο έγκριτο Foreign Affairs, αντιλαμβανόμαστε με κρυστάλλινη διαύγεια τις επιδιώξεις της Ουκρανικής κυβέρνησης, που ήταν και είναι η πρόκληση πολέμου ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Όμως, παραμένει ανοικτό το ζήτημα της κάλυψης και της ενθάρρυνσης που έδωσαν σε αυτές οι ΝΑΤΟικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα η Γερμανία και η Γαλλία. Τι προσδοκούν από τη σύγκρουση στην Ουκρανία; Είναι απολύτως σαφές ότι η λογική της “ειρήνης δια της ισχύος”, δηλαδή οι επιλογές της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και της επίλυσης του προβλήματος Ντονμπάς με πόλεμο θα οδηγούσαν αναγκαστικά τη Ρωσία στην στρατιωτική επέμβαση, πριν τα πράγματα χειροτερέψουν. Όπως και έγινε. Αν τα πράγματα ακολουθούσαν την πορεία που προδιάγραφε ο Kuleba στο άρθρο του, τότε δεν βλέπω πώς θα αποφεύγαμε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ τώρα μπορεί και να υπάρξει ελπίδα να τον αποφύγουμε.

Και να προσθέσω ότι η λογική αυτού του τρόπου επιβολής της “ειρήνης δια της ισχύος” δεν διαφέρει από την οπτική των ναζί πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Που, παρεμπιπτόντως, για τους ναζί της Ουκρανίας ο Kuleba δεν βρίσκει να πει τίποτα άλλο παρεκτός να τους εκθειάσει για τη συμμετοχή τους στον “λαϊκό ξεσηκωμό” του 2014.

Πηγή: The Press Project

Η Ουκρανία στην κόψη του ξυραφιού

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το άρθρο του Αμερικανού Joe Lauria, αρχισυντάκτη του Consortium News για την κατάσταση στην Ουκρανία. Ο Lauria υποστηρίζει ότι τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης θέλει να εμπλακεί ακόμα πιο βαθιά στον πόλεμο στην Ουκρανία χρησιμοποιώντας για αυτό επικοινωνιακά τον πρόεδρο Ζελένσκι. Ο Lauria αναφέρεται επίσης στην πρόσφατη αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας για τα εργαστήρια βιολογικού πολέμου της Ουκρανίας και την ομολογία της Νιούλαντ ότι αυτά όντως υπάρχουν.

Η επιλογή είναι δύσκολη για τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι: Να αποδεχτεί ότι η ήττα του είναι αναπόφευκτη και να αποδεχτεί τους ρωσικούς όρους για παράδοση, ή να συνεχίσει να αναζητά έναν τρόπο ώστε το ΝΑΤΟ να εμπλακεί επικίνδυνα στον πόλεμο εναντίον της Μόσχας.

Η Ρωσία έχει τρεις απαιτήσεις από το Κίεβο για να τερματίσει τον πόλεμο με τους δικούς της όρους: Να αναγνωρίσει την Κριμαία ως μέρος της Ρωσίας. Να παραχωρήσει ανεξαρτησία στο Λουγκάνσκ και στο Ντόνετσκ στην περιοχή του Ντονμπάς. Και να κατοχυρώσει την Ουκρανία ως ουδέτερο κράτος στο σύνταγμά της, που σημαίνει ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ. Μια συνάντηση 90 λεπτών στην Τουρκία την Πέμπτη μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ουκρανίας δεν οδήγησε σε καμία απολύτως πρόοδο προς τη λύση, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα.

Ο Ζελένσκι μετακινείται από τη μια θέση στην άλλη από μέρα σε μέρα και μερικές φορές μέσα στην ίδια συνέντευξη σε μέσα ενημέρωσης. Στην εμφάνισή του στο ABC News στις Ηνωμένες Πολιτείες την περασμένη Κυριακή ήταν ταυτόχρονα και περιφρονητικός και συμφιλιωτικός.

Ο Ζελένσκι έχει επικρίνει το ΝΑΤΟ ως «αδύναμο» επειδή δεν έχει παρέμβει ακόμη για λογαριασμό του. Εξακολουθεί να ζητά να σταλούν πολωνικά αεροσκάφη Mig στην Ουκρανία για να πολεμήσουν τη Ρωσία. Εξακολουθεί να ζητά μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων η οποία θα επιβληθεί από το ΝΑΤΟ πάνω από την Ουκρανία. Σε αυτό έχει ισχυρούς συμμάχους στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και τη βοηθό υπουργό Εξωτερικών Βικτόρια Νιούλαντ, και στο Κογκρέσο, με επικεφαλής την Πρόεδρο του Κογκρέσου Νάνσυ Πελόζι.

Το Πεντάγωνο, ωστόσο, έχει αποδεδειγμένα αρνηθεί τόσο το πολωνικό σχέδιο αεριωθούμενων αεροσκαφών όσο και τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων υπό το ΝΑΤΟ. Οι σκληροί ρεαλιστές στο Υπουργείο Άμυνας κατανοούν τις σοβαρές συνέπειες του να θεωρηθεί το ΝΑΤΟ ως μέρος του πολέμου, εάν τα αεροπλάνα του μπουν στη μάχη, ειδικά εάν οι πτήσεις εναντίον της Ρωσίας φύγουν από το έδαφος μιας χώρας του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ κατανοούν με κρυστάλλινο τρόπο, ακόμη και αν ορισμένα μέλη του Κογκρέσου δεν το κάνουν, ότι μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων του ΝΑΤΟ θα σήμαινε πόλεμο μεταξύ της Συμμαχίας και της Ρωσίας με όλες τις τρομακτικές πιθανότητες που θα μπορούσαν να υπάρξουν.

Ο Μπάιντεν βρίσκεται στη μέση αυτής της μάχης μεταξύ του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. «Ο Πρόεδρος [Τζο] Μπάιντεν ήταν ξεκάθαρος ότι τα αμερικανικά στρατεύματα δεν θα πολεμήσουν τη Ρωσία στην Ουκρανία και εάν δημιουργήσουμε μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, σίγουρα για να επιβάλουμε αυτήν τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, θα πρέπει να εμπλακούμε με ρωσικά αεροσκάφη. Και πάλι, αυτό θα μας έθετε σε πόλεμο με τη Ρωσία», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν.

Η στρατηγική των ΗΠΑ είναι να παρασύρουν τη Ρωσία στην Ουκρανία με έναν οικονομικό πόλεμο άνευ προηγουμένου, καθώς τον σχεδιασμό της ουκρανικής αντίστασης, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, ώστε να βαλτώσει και να ματώσει περαιτέρω τη Ρωσία. Ο στόχος είναι τελικά η ανατροπή του Βλαντιμίρ Πούτιν από την εξουσία. Το να πολεμήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ απευθείας με τη Ρωσία, σίγουρα δεν είναι μέρος του σχεδίου. Αλλά η Νιούλαντ και ο Μπλίνκεν φαίνεται να μην έχουν καταλάβει το σχέδιο.

Ο Ζελένσκι και οι υποστηρικτές του στην Ουάσιγκτον επιμένουν στην γιγάντωση της δημόσιας υποστήριξης της Δύσης στην επέμβαση του ΝΑΤΟ, μέχρι να φθαρούν οι ρεαλιστές. Τα δυτικά μέσα αποδέχονται χωρίς αμφισβήτηση την ουκρανική εκδοχή των γεγονότων, ενώ δυτικές κυβερνήσεις και εταιρείες απαγόρευσαν στη ρωσική πλευρά την πρόσβαση στην ενημέρωση της κοινής γνώμης.

Έτσι, το κοινό καθημερινά βλέπει και διαβάζει αναφορές για εμφανιζόμενες ως εντελώς απρόκλητες και άσκοπες ρωσικές επιθέσεις σε Ουκρανούς αμάχους. Η τελευταία θηριωδία που αποδίδεται στη Μόσχα είναι η βομβιστική επίθεση σε μαιευτήριο στη Μαριούπολη. Ο πρεσβευτής της Ρωσίας στον ΟΗΕ Vassily Nebenzia είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τη Δευτέρα ότι η Ουκρανία είχε εκκενώσει ένα μαιευτήριο στη Μαριούπολη και είχε αναπτύξει εκεί στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό ήταν τέσσερις ημέρες πριν χτυπηθεί το νοσοκομείο, με 17 τραυματισμούς και κανέναν θάνατο.

Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στο έδαφος των πολεμικών επιχειρήσεων. Η Ρωσία λέει σχετικά λίγα. Αλλά η εκδοχή της είναι ότι ανταποδίδει τα πυρά μόνο σε ουκρανικές μονάδες που πυροβολούν, έξω από κατοικημένες περιοχές, όπου στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται οι άμαχοι ως «ανθρώπινες ασπίδες». Η Ρωσία λέει ότι οι εκεχειρίες της και οι ανθρωπιστικοί διάδρομοι στις πόλεις που περικυκλώνει παρεμποδίζονται από ναζιστικές πολιτοφυλακές, ειδικά στη Μαριούπολη, την έδρα του τάγματος Αζόφ, οι οποίες εμποδίζουν τους αμάχους να φύγουν. Η Ουκρανία και η Δύση αναφέρουν ότι η Ρωσία παρασύρει τους αμάχους στους ανθρωπιστικούς διαδρόμους, για να μπορέσουν να τους σκοτώνουν πιο εύκολα.

Η Ρωσία δεν έχει απολύτως τίποτα να κερδίσει από τις απρόκλητες δολοφονίες αμάχων. Αντίθετα έχει να χάσει τα πάντα. Με την εμφάνιση τέτοιων δολοφονιών όμως, η Ουκρανία έχει να κερδίσει τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ανακοίνωσε την Παρασκευή 549 θανάτους αμάχων και 957 τραυματίες κατά τις πρώτες 15 ημέρες της ρωσικής επιχείρησης, αριθμοί που ωχριούν σε σύγκριση με τις πρώτες ημέρες της εκστρατείας των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, για παράδειγμα, όταν 15.000 πιστεύεται ότι σκοτώθηκαν, 4.300 από αυτούς, άμαχοι πολίτες. Εντωμεταξύ, στις 15 ημέρες του πολέμου, 1.756 άνθρωποι πέθαναν από τον Covid-19 στην Ουκρανία, σύμφωνα με το World-O-Meter.

Βιολογικά εργαστήρια

Η απάντηση της Νούλαντ κατά την ένορκη κατάθεσή της στον γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο την Τρίτη, φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν βιολογικά όπλα σε εργαστήρια της Ουκρανίας. Ο Ρούμπιο τη ρώτησε αν η Ουκρανία είχε βιολογικά ή χημικά όπλα. Μια πολύ αμήχανη Νιούλαντ απάντησε ότι η Ουκρανία έκανε «βιολογική έρευνα» και οι ΗΠΑ ανησυχούσαν ότι τα «υλικά» θα πέσουν στα χέρια της Ρωσίας.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η Νιούλαντ ανησυχούσε για την κατάσχεση από τη Ρωσία τυχόν πειραματικών εμβολίων ή δειγμάτων αίματος. Μπορεί να αναφέρεται σε έρευνα για παθογόνα για τα οποία ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, Άντονι Φάουτσι κατέθεσε ότι θα μπορούσαν να έχουν διπλό σκοπό, τόσο για πολιτικούς όσο και για στρατιωτικούς λόγους. Εδώ, η Νιούλαντ συνελήφθη για δεύτερη φορά να μαρτυρά απρόσεκτα: Την πρώτη φορά μίλησε σε ένα μη ασφαλές τηλέφωνο για τα σχέδια των ΗΠΑ για το πραξικόπημα του 2014 στο Κίεβο. Και τώρα για τη βιολογική έρευνα που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία.

Ο επικοινωνιακός έλεγχος ήρθε συντεταγμένα. Πρώτα ο Λευκός Οίκος προσπάθησε να πει ότι οι ρωσικές κατηγορίες ότι οι ΗΠΑ διεξήγαγαν έρευνα για βιολογικά όπλα κοντά στα ρωσικά σύνορα ήταν «παράλογες» και «ανήκουστες». Στη συνέχεια, το Πεντάγωνο εξήγησε ότι αυτά ίσως είναι υπολείμματα παθογόνων από τις σοβιετικές μέρες και ήταν μέρος ενός προγράμματος των ΗΠΑ που ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια για την καταστροφή των όπλων μαζικής καταστροφής στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Αυτή ήταν η εξήγηση του Robert Pope, διευθυντή του Συνεργατικού Προγράμματος Μείωσης Απειλών, στο Bulletin of the Atomic Scientists. Είπε: «Καθώς οι επιστήμονες είναι επιστήμονες, δεν θα με εξέπληττε αν ορισμένα από αυτά τα εργαστήρια εξακολουθούν να έχουν στελέχη παθογόνων που χρονολογούνται από την αρχή αυτού του προγράμματος».

Ωστόσο, έγγραφα στον ιστότοπο της πρεσβείας των ΗΠΑ στο Κίεβο δείχνουν ότι οι ΗΠΑ πλήρωσαν και άνοιξαν νέα εργαστήρια στην Ουκρανία μέχρι το 2019.

Τώρα η αντίδραση των ΗΠΑ στις αποκαλύψεις της Νούλαντ έχει γίνει πιο απειλητική. Λάβετε υπόψη ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν πει λέξη για ενδεχόμενη χρήση βιολογικών ή χημικών όπλων της Ρωσίας στην Ουκρανία, μέχρι που η Νούλαντ άνοιξε το στόμα της. Τώρα οι ΗΠΑ λένε συνεχώς ότι αυτά τα παθογόνα της σοβιετικής εποχής, μπορεί να χρησιμοποιηθούν από τη Ρωσία στην τρέχουσα σύγκρουση. Ο Ρούμπιο επανέφερε τα πράγματα σε τάξη, όταν ρώτησε τη Νούλαντ αν υπάρχει αμφιβολία ότι -αν χρησιμοποιηθούν αυτά τα όπλα – θα χρησιμοποιηθούν από την πλευρά της Ρωσίας. (Ήταν μια απερίσκεπτη παραδοχή ότι βιολογικά όπλα έχουν και οι ΗΠΑ και η Ουκρανία). Η Νιούλαντ απάντησε: «Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μου», θα ήταν η Ρωσία.

Το πρωί της Παρασκευής το Axios ανέφερε:

  • Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει εκδώσει ανακοινώσεις χαρακτηρίζοντας τους ρωσικούς ισχυρισμούς «παράλογους» και «απόλυτες ανοησίες», προτρέποντας τον κόσμο «να είναι σε επιφυλακή» σε περίπτωση που η Ρωσία χρησιμοποιήσει η ίδια χημικά όπλα ή επιχειρήσει μια επιχείρηση με ψεύτικα προσχήματα στην Ουκρανία. [Την Παρασκευή ο Μπάιντεν είπε ότι η Ρωσία θα πληρώσει «βαρύ τίμημα» εάν χρησιμοποιούσε χημικά ή βιολογικά όπλα.]
  • Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα υποστήριξε ότι η Ρωσία είχε στοιχεία ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ένα πρόγραμμα βιολογικών όπλων στην Ουκρανία και ότι «Ουκρανοί εθνικιστές» ετοιμάζονταν να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα για να «προκαλέσουν», πρόκληση την οποία στη συνέχεια θα χρέωναν στη Ρωσία, σύμφωνα με τον Guardian.
  • «Υποτίθεται ότι ετοιμάζουμε μια χημική επίθεση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε μια νέα ομιλία μέσω βίντεο. «Αυτό με κάνει πραγματικά να ανησυχώ γιατί έχουμε επανειλημμένα πειστεί ότι αν θέλουμε να μάθουμε τα σχέδια της Ρωσίας, ας δούμε για τι κατηγορεί η Ρωσία τους άλλους».

Μπορεί κανείς εξίσου εύκολα να πει ότι αυτό που κάνουν η Ουκρανία και οι ΗΠΑ είναι αυτά για τα οποία κατηγορούν τους άλλους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής αυτής της διαστροφής. Η Ρωσία θα είχε τα πάντα να χάσει με μια τέτοια επίθεση, ενώ η Ουκρανία και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα είχαν το ισχυρότερο μέχρι τώρα επιχείρημα, για την επέμβαση του ΝΑΤΟ.

Οι ίδιοι οι δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι η Ρωσία θα κερδίσει τελικά τον πόλεμο στο έδαφος. Αυτό θα μπορούσε να τελειώσει με την Ουκρανία να αποδέχεται τους όρους που υπαγορεύει η Ρωσία ώστε να ελαχιστοποιηθεί η αιματοχυσία ή θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οργή μιας πολύ ισχυρότερης στρατιωτικής επίθεσης από τη Ρωσία. Εάν η Ουκρανία βρει τρόπο να προσελκύσει το ΝΑΤΟ στο έδαφός της, οι συνέπειες θα είναι αδιανόητες.

Πηγή: Consortium News

Μετάφραση: antapocrisis

ΣΥΡΙΖΑ: Η Αμερικάνικη όψη της λεγόμενης Αριστεράς

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

1. Δεν ήταν δυνατόν να προκαλέσει καμιά έκπληξη η στάση του συνόλου του ΣΥΡΙΖΑ (όλες οι τάσεις είναι σύμφωνες χωρίς την ελάχιστη διαφοροποίηση) σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη ρωσική στρατιωτική εισβολή του Πούτιν. Δεν προκαλεί παρά πικρά χαμόγελα για την διαμαρτυρία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην Ρωσική πρεσβεία γιατί σε αυτά τα κόμματα εξουσίας δεν επιτρέπονται (και δεν επιτρέπουν τα ίδια, γιατί αλλιώς δεν θα είναι κόμματα εξουσίας, αλλά κόμματα ανατροπής) οι ίσες αποστάσεις, αλλά οι καθαρές επιλογές.
Η επιλογή έγινε εδώ και αρκετά χρόνια και αφορούσε την πρόσδεσή του στον  αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, με τον φερετζέ του ΝΑΤΟ.  Πρόσδεση που έγινε ποικιλοτρόπως, που πέρασε από εξετάσεις, που την ζήλεψε ακόμα και η κατεξοχήν ευρωατλαντική ΝΔ. Στον καιρό των μνημονίων πρόβαλε τον μύθο του καλού και πιο ανεκτικού (αμερικάνικου) ΔΝΤ, σε αντίθεση με  τη σκληρή ΕΚΤ και το ευρωεπιτελείο. Όταν ήταν  κυβέρνηση, και λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ το 2017, αφού πρώτα ανακοινώθηκε από τον Τράμπ η συμφωνία ανακατασκευής των F-16, ανακοινώθηκε η δημιουργία της  δεύτερης μετά τη Σούδα στρατιωτικής βάσης των Αμερικανών στην Αλεξανδρούπολη. Η «Σούδα του Βορρά» δημιουργήθηκε για να είναι σε θέση οι Αμερικάνοι να ελέγχουν-αστυνομεύουν Ρωσία, Βαλκάνια, Αιγαίο κ.α. Μάλιστα τότε ο Πρέσβης των ΗΠΑ Τ. Πάιατ  είχε δηλώσει  χαρούμενος ότι «οι σχέσεις Ελλάδος – ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρές. Θα συνεχίσουν να ενδυναμώνονται. Πρόκειται για σχέσεις δυνατές και με βάθος χρόνου».
Γρήγορα ακολούθησε η απέλαση των Ρώσων διπλωματών με την κατηγορία δραστηριοποίησης τους στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

2. Η αμερικάνικη πρεσβεία η «γιάφκα των τρομοκρατών» είχε ήδη από το 2014 επιβάλλει και οι Τσίπρας – Δραγασάκης είχαν αποδεχθεί, το σεβασμό στον αμερικανοδυτικό προσανατολισμό της χώρας, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε νικητής.
Αυτός ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με το αριστερό του προσωπείο είχαν σαν αποτέλεσμα να αμβλυνθεί το αντιαμερικάνικο μαζικό λαϊκό αίσθημα και συνείδηση του ελληνικού λαού, που είχε οικοδομηθεί από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι αδίκως, μιας και ο ελληνικός λαός πίστωνε στους «φονιάδες των λαών», τα Μακρονήσια, την δολοφονία Μπελογιάννη και χιλιάδων κομμουνιστών, το Κυπριακό και την  τούρκικη εισβολή και κατοχή, τη χούντα, την διάλυση της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας και την  επικίνδυνη έξαρση των εθνικισμών στην Βαλκανική…

3. Και επί ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα μας έπαιζε το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου και του πρόθυμου σε όλες τις επιταγές και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ΗΠΑ – Γερμανών – Γάλλων, γιατί επί χρόνια έχει προσανατολιστεί σε αυτούς τους «προστάτες». Το είδος της «προστασίας» που παρείχαν, έχει αποδειχθεί στο παρελθόν κατά επανάληψη (Κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ). Την πολιτική «του ανήκομεν στη δύση» την έχουν βαφτίσει «πολιτική συμμαχιών», μολονότι έχει διαψευστεί πολλές φορές (γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν φιλελληνικές πολιτικές παρά μόνο συμφέροντα και πολιτικές εξυπηρέτησης τους). Αυτήν την πολιτική της υποτέλειας και της εξάρτησης, η «για πρώτη φορά Αριστερά», τη συνέχισε και την βάθυνε περισσότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε και θεσμοποίησε τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό χωρίς αντίκρισμα για τη χώρα, καθώς ο φιλοαμερικανισμός γιγαντώθηκε, μαζί με τις αυταπάτες για την αμερικανική τάχα δυσαρέσκεια προς την Τουρκία, για την Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο, ή για την αναβάθμιση επειδή παριστάνουμε το καλό παιδί των ΗΠΑ. Αυτή δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή λόγω δυσμενών συσχετισμών, αλλά για μια συνειδητή κατεύθυνση και πολιτική επιλογή, την ώρα που οι αντιθέσεις και οι ανακατατάξεις στην περιοχή δίνουν δυνατότητες για πολυδιάστατη και πιο ανεξάρτητη πολιτική.

4. Φυσικό αποτέλεσμα των ανωτέρω έρχονται οι τοποθετήσεις του Τσίπρα, οι κορώνες του Ν. Ηλιόπουλου ως εκπροσώπου τύπου, οι δηλώσεις πίστης του Δ. Παπαδημούλη, η συμπεριφορά του συνόλου ΣΥΡΙΖΑ. Αφού σπεύσει να καταδικάσει τον Πούτιν και τους Ρώσους, όχι απλά δεν προτεραιοποιεί, αλλά ούτε καν αναφέρεται στον βασικό αναμοχλευτή, στον εμπρηστή του πολέμου, στον επιτιθέμενο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Μάλιστα, βασιλικότερος του βασιλέα, ζητά σκληρές κυρώσεις για τους Ρώσους ολιγάρχες, ταυτιζόμενος με την πολιτική των κυρώσεων και της τιμωρίας των Ρώσων και του αντιρωσικού μακαρθισμού. Η επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά, η στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας, το πραξικόπημα του Μεϊντάν, θεωρούνται καλώς καμωμένα.
Δεν ορθώνεται η παραμικρή κριτική στη χρόνια επιχείρηση των ΗΠΑ να δημιουργήσουν κλοιό γύρω από τον βασικό στρατιωτικό ανταγωνιστή και αντίπαλο του ΝΑΤΟ, επιχείρηση που προκάλεσε τον πόλεμο, και απειλεί σήμερα με δραματικότερη κλιμάκωση τους λαούς και τις χώρες.

5. Ένα πλήθος πολιτικών, διπλωματών, ακαδημαϊκών, εκπροσώπων της ρεάλ πολιτίκ και των διπλωματικών λύσεων, στις ίδιες τις ΗΠΑ, αναγνωρίζουν ότι οι Αμερικάνοι ήταν που άναψαν το φυτίλι του πολέμου, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι δεν βλέπει και δεν ακούει. Δεν είδε και δεν άκουσε την αθέτηση της συμφωνίας του Μινσκ εκ μέρους της Ουκρανίας και της Δύσης, δεν είδε και δεν άκουσε τους διωγμούς και την τρομοκράτηση των Ρωσικών και ρωσόφωνων πληθυσμών της Ουκρανίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη μετατροπή της Ουκρανίας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και προβοκάτορα έναντι της Ρωσίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη δικαίωση των Ναζί από το καθεστώς του Κιέβου και την έκρηξη της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
Στα καθ’ ημάς, προβάλλεται ως επιτυχία «ειρήνης» η Νατοϊκής έμπνευσης συμφωνία των Πρεσπών, που επέβαλε λύση στο ονοματολογικό, με στόχο να ισχυροποιηθεί άμεσα η Νατοϊκή παρουσία στα Βαλκάνια. Λύση που συνέχισε το δρόμο για τη μαζική ένταξη κρατών της Νότιας Βαλκανικής στον ευρωατλαντικό άξονα, την ασφυκτική πίεση στη Σερβία, την περαιτέρω περικύκλωση της Ρωσίας. Αυτά δεν συνιστούν ειρήνη, αλλά περαιτέρω κλιμάκωση, στρατιωτικοποίηση, πολεμικό κίνδυνο.

6. Είναι φυσιολογική αντίδραση του εκλογικού σώματος (η οποία εκφράζεται και δημοσκοπικά), η πίστη ότι δεν υπάρχουν σοβαρές στρατηγικές διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν, προπαγανδίζοντας μάλιστα ότι δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Κάθε δικαίωμα σε καυτό έχει δώσει η καθόλου τυχαία αντιπολιτευτική αφωνία -και στην πραγματικότητα συμφωνία- του ΣΥΡΙΖΑ, με τη ΝΔ να διαχειρίζεται τη λευκή επιταγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από τον επιζήμιο για τη χώρα ευρωατλαντικό προσανατολισμό, την εφαρμογή των μνημονίων, την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και των κοινωνικών αγαθών, την ακρίβεια και τη φορολογία, οι διαφορές αφορούν τις αποχρώσεις αλλά όχι τις στρατηγικές επιλογές.
Αυτά τα ζητήματα γίνονται αντιληπτά, έστω σε χοντρές γραμμές και διαισθητικά από τον ελληνικό λαό, και για αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να μην απειλείται σοβαρά μετά από τρία χρόνια ακραίας νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Στους βασικούς άξονες της πολιτικής της ΝΔ, που είναι και οι στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά συμφωνεί, αλλά τις έχει υπηρετήσει στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

Οι κυρώσεις της Ουάσιγκτον θα καταστρέψουν την Ευρώπη και όχι τη Ρωσία

Το antapocrisis αναδημοσιεύει για λόγους ενημέρωσης και προβληματισμού το άρθρο του Pepe Escobar για τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Ρωσία. Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμμερίζεται το σύνολο των εκτιμήσεων του αρθρογράφου, και ειδικά τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία δεν θα πληγεί σχεδόν καθόλου από τα μέτρα των δυτικών κυβερνήσεων, το ενδιαφέρον βρίσκεται στην εκτίμηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων του πολέμου όσον αφορά τη γεωστρατηγική σύγκλιση Κίνας – Ρωσίας και την αυτοκτονική πορεία της Ευρώπης, η οποία εξαρτάται με όλο και πιο αρνητικούς και ετεροβαρείς όρους από την Ουάσινγκτον. Οι εκτιμήσεις του Pepe Escobar συμβαδίζουν με αυτές μιας μεγάλης σειράς αναλυτών που υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη είναι ο μεγάλος χαμένος του πολέμου στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ ο άμεσα ωφελούμενος και η Κίνα ο μεγάλος στρατηγικός νικητής.   

Το πολεμικό πεδίο έχει οριστεί.

Η επίσημη ρωσική μαύρη λίστα των εχθρικών εθνών που επιβάλλουν κυρώσεις περιλαμβάνει τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον Καναδά και, στην Ασία, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Ταϊβάν και τη Σιγκαπούρη (τη μόνη χώρα από τη Νοτιοανατολική Ασία). Παρατηρήστε πώς αυτή η «διεθνής κοινότητα» συνεχίζει να συρρικνώνεται.

Ο παγκόσμιος Νότος γνωρίζει ότι κανένα έθνος από τη Δυτική Ασία, τη Λατινική Αμερική ή την Αφρική δεν έχει ενταχθεί στην εκστρατεία κυρώσεων της Ουάσιγκτον.

Η Μόσχα δεν έχει καν ανακοινώσει το δικό της πακέτο αντι-κυρώσεων. Ωστόσο, ένα επίσημο διάταγμα «Περί προσωρινής εντολής υποχρεώσεων σε ορισμένους ξένους πιστωτές», το οποίο επιτρέπει στις ρωσικές εταιρείες να διακανονίζουν τα χρέη τους σε ρούβλια, μας υποψιάζει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Τα ρωσικά αντίμετρα περιστρέφονται όλα γύρω από αυτό το νέο προεδρικό διάταγμα, που υπογράφηκε το περασμένο Σάββατο, το οποίο ο οικονομολόγος Γεβγκένι Γιουτσούκ περιγράφει ως «πυρηνική νάρκη αντιποίνων».

Το συγκεκριμένο μέτρο λειτουργεί ως εξής: για να πληρώσουν τα δάνεια που υπερβαίνουν τα 10 εκατομμύρια ρούβλια μηνιαίως που έχουν ληφθεί από μια χώρα που έχει επιβάλει κυρώσεις, οι ρωσικές εταιρείες δεν χρειάζεται να κάνουν μεταφορά. Ζητούν από μια ρωσική τράπεζα να ανοίξει έναν λογαριασμό σε ρούβλια, στο όνομα του πιστωτή. Στη συνέχεια, η εταιρεία μεταφέρει ρούβλια σε αυτόν τον λογαριασμό, με την τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία, και όλα είναι απολύτως νόμιμα.

Οι πληρωμές σε ξένο νόμισμα πραγματοποιούνται μόνο από την Κεντρική Τράπεζα κατά περίπτωση. Πρέπει να λάβουν ειδική άδεια από την Κυβερνητική Επιτροπή Ελέγχου Ξένων Επενδύσεων.

Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι το μεγαλύτερο μέρος των 478 δισεκατομμυρίων δολαρίων περίπου που είναι το ρωσικό εξωτερικό χρέος, μπορεί να «εξαφανιστεί» από τους ισολογισμούς των δυτικών τραπεζών. Το ισοδύναμο σε ρούβλια θα κατατεθεί κάπου, σε ρωσικές τράπεζες. Αλλά οι δυτικές τράπεζες, όπως έχουν τα πράγματα, δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Είναι συζητήσιμο εάν αυτή η απλή στρατηγική ήταν προϊόν των εγκεφάλων που συγκεντρώθηκαν στη Ρωσική Κεντρική Τράπεζα. Πιθανότατα, συνέβαλε ο σημαίνων οικονομολόγος Σεργκέι Γκλάζιεφ, επίσης κορυφαίος πρώην σύμβουλος του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για την περιφερειακή ολοκλήρωση. Εδώ είναι μια αναθεωρημένη έκδοση, στα αγγλικά, του πρωτοποριακού δοκιμίου του, “Sanctions and Sovereignty”, το οποίο έχω αναφέρει προηγουμένως.

Εν τω μεταξύ, η Sberbank επιβεβαίωσε ότι θα εκδώσει τις ρωσικές χρεωστικές/πιστωτικές κάρτες Mir με την UnionPay της Κίνας (σ.μτφ. Η UnionPay είναι κινέζικο σύστημα χρηματοπιστωτικών πληρωμών, αντίστοιχο με τις αμερικανικές Visa και Mastercard, τις οποίες ξεπέρασε σε ύψος συναλλαγών το 2015. Προς το παρόν ωστόσο, ένα πολύ μικρό ποσοστό συναλλαγών διεξάγεται εκτός Κίνας, πράγμα που με τις δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία πρόκειται να αλλάξει). Η Alfa-Bank, η μεγαλύτερη ιδιωτική τράπεζα στη Ρωσία, θα εκδίδει επίσης πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες UnionPay. Αν και η κάρτα Mir παρουσιάστηκε μόλις πριν από πέντε χρόνια, το 40% των Ρώσων έχει ήδη μια τέτοια κάρτα για οικιακή χρήση. Τώρα θα μπορεί να τη χρησιμοποιεί και διεθνώς, μέσω του τεράστιου δικτύου της UnionPay. Και χωρίς τις Visa και Mastercard, οι προμήθειες για όλες τις συναλλαγές θα παραμείνουν στην οικονομική σφαίρα Ρωσίας-Κίνας.

Ουσιαστικά πρόκειται για αποδολαριοποίηση.

Κύριε Μαδούρο, δώστε παρακαλώ λίγο πετρέλαιο

Οι διαπραγματεύσεις στη Βιέννη για τις κυρώσεις προς το Ιράν, φτάνουν στο τελευταίο στάδιο – όπως παραδέχτηκε ακόμη και ο Κινέζος διπλωμάτης Wang Qun. Αλλά ήταν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ που εισήγαγε μια νέα, κρίσιμη μεταβλητή στις τελικές συζητήσεις της Βιέννης.

Ο Λαβρόφ έκανε ένα αρκετά σαφές αίτημα, την τελευταία κυριολεκτικά ώρα: «Ζητήσαμε γραπτή εγγύηση … ότι η τρέχουσα διαδικασία [ρωσικών κυρώσεων] που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν προσκρούει με κανέναν τρόπο στη δυνατότητά μας για ελεύθερη και πλήρη εμπορική, οικονομική και επενδυτική συνεργασία και στρατιωτική-τεχνική συνεργασία με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν».

Σύμφωνα με τη συμφωνία για το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA) του 2015, η Ρωσία εισάγει εμπλουτισμένο ουράνιο από το Ιράν και το ανταλλάσσει με yellowcake (σ.μτφ. συμπυκνωμένη μορφή ουρανίου), και παράλληλα, μετατρέπει εκ νέου τον πυρηνικό σταθμό Fordow του Ιράν σε ερευνητικό κέντρο. Χωρίς τις ιρανικές εξαγωγές εμπλουτισμένου ουρανίου, απλά δεν υπάρχει συμφωνία JCPOA. Είναι παράλογο το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Blinken δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει.

Όλοι μα όλοι στη Βιέννη, γνωρίζουν, ότι για να υπογράψουν όλοι οι παράγοντες την αναβίωση του JCPOA, κανένα έθνος δεν μπορεί να στοχοποιηθεί μεμονωμένα όσον αφορά τις συναλλαγές με το Ιράν. Αυτό το ξέρει και η Τεχεράνη.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ένα περίτεχνο παιχνίδι περσικών καθρεφτών, που παίζεται μεταξύ της ρωσικής και της ιρανικής διπλωματίας. Ο πρεσβευτής της Μόσχας στην Τεχεράνη, Levan Dzhagaryan, απέδωσε τη σφοδρή αντίδραση ορισμένων ιρανικών κύκλων στον Λαβρόφ, σε «παρεξήγηση». Όλα αυτά θα διεξαχθούν στη σκιά.

Ένα επιπλέον στοιχείο είναι, ότι σύμφωνα με μια πηγή πληροφόρησης με προνομιακή πρόσβαση στο Ιράν, η Τεχεράνη μπορεί να πουλάει έως και τρία εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα, «έτσι εάν υπογραφεί μια συμφωνία, δεν θα επηρεάσει καθόλου την προσφορά. Απλώς θα κοστίζει περισσότερο».

Η αμερικανική κυβέρνηση του προέδρου Τζο Μπάιντεν είναι πλέον απολύτως απελπισμένη: σήμερα απαγόρευσε όλες τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία, η οποία τυγχάνει να είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στις ΗΠΑ, πίσω από τον Καναδά και πάνω από το Μεξικό. Η μεγάλη «στρατηγική αντικατάστασης» της ενέργειας από τη Ρωσία, είναι να ζητιανεύουν πετρέλαιο από το Ιράν και τη Βενεζουέλα.

Έτσι, ο Λευκός Οίκος έστειλε μια αντιπροσωπεία για να συνομιλήσει με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, με επικεφαλής τον Χουάν Γκονζάλες, τον κορυφαίο σύμβουλο του Λευκού Οίκου στη Λατινική Αμερική. Η προσφορά των ΗΠΑ είναι να «ελαφρύνουν» τις κυρώσεις στο Καράκας με αντάλλαγμα το πετρέλαιο.

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει περάσει χρόνια –αν όχι δεκαετίες– καίγοντας όλες τις γέφυρες με τη Βενεζουέλα και το Ιράν. Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν το Ιράκ και τη Λιβύη και απομόνωσαν τη Βενεζουέλα και το Ιράν στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου – απλώς για να καταλήξουν με άθλιο τρόπο να προσπαθούν να τις εξαγοράσουν και τις δύο χώρες και να ξεφύγουν από τη συντριβή από τις οικονομικές δυνάμεις που έχουν οι ίδιες εξαπολύσει. Αυτό αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι οι «διαμορφωτές πολιτικής» του ιμπεριαλισμού είναι εντελώς ανόητοι.

Το Καράκας θα ζητήσει την κατάργηση όλων των κυρώσεων στη Βενεζουέλα και την επιστροφή όλου του κατασχεμένου χρυσού του. Και φαίνεται ότι τίποτα από αυτά δεν ξεκαθαρίστηκε με τον «πρόεδρο» Χουάν Γκουαϊδό, ο οποίος από το 2019 είναι ο μόνος ηγέτης της Βενεζουέλας που «αναγνωρίστηκε» από την Ουάσιγκτον.

Η κοινωνική συνοχή σε διάλυση

Οι αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου, εν τω μεταξύ, βρίσκονται σε απόλυτο πανικό. Κανένας δυτικός έμπορος δεν θέλει να αγοράσει ρωσικό αέριο. Αυτό δεν οφείλεται στο κρατικό ενεργειακό μεγαθήριο της Ρωσίας, Gazprom, το οποίο συνεχίζει να προμηθεύει κανονικά τους πελάτες που υπέγραψαν συμβάσεις με σταθερά τιμολόγια, από 100 έως 300 δολάρια. Άλλοι πληρώνουν πάνω από 3.000$ στην αγορά σποτ (σ.μτφ. αγορά που αφορά άμεσα παραδοτέα αγαθά).

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι όλο και λιγότερο πρόθυμες να χορηγήσουν δάνεια για το εμπόριο ενέργειας με τη Ρωσία λόγω της υστερίας των κυρώσεων. Μια ισχυρή υπόδειξη ότι ο αγωγός φυσικού αερίου Ρωσίας-Γερμανίας Nord Stream 2 είναι κυριολεκτικά νεκρός, είναι ότι ο εισαγωγέας Wintershall-Dea απέσυρε το μερίδιό του στη χρηματοδότηση, προεξοφλώντας ντε φάκτο ότι ο αγωγός δεν θα ξεκινήσει.

Καθένας με στοιχειώδη σκέψη στη Γερμανία, γνωρίζει ότι δύο επιπλέον τερματικοί σταθμοί Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) – που δεν έχουν ακόμη κατασκευαστεί – δεν επαρκούν για τις ανάγκες του Βερολίνου. Πολύ απλά δεν υπάρχει αρκετό LNG για να καλύψει τις ανάγκες της Γερμανίας. Η Ευρώπη θα ανταγωνιστεί με την Ασία για το ποιος μπορεί να πληρώσει περισσότερα. Η Ασία κερδίζει.

Η Ευρώπη εισάγει περίπου 400 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, με τη Ρωσία να παρέχει τα 200 δισεκατομμύρια από αυτά. Δεν υπάρχει περίπτωση η Ευρώπη να βρει 200 ​​δισεκατομμύρια από οπουδήποτε αλλού, για να αντικαταστήσει τη Ρωσία – είτε στην Αλγερία, είτε στο Κατάρ είτε στο Τουρκμενιστάν. Για να μην αναφέρουμε την έλλειψη των απαραίτητων τερματικών LNG για τη μεταφορά του υγροποιημένου αερίου.

Έτσι, προφανώς, ο κορυφαίος ωφελούμενος από όλο το χάος θα είναι οι ΗΠΑ – οι οποίες θα μπορούν να επιβάλλουν όχι μόνο τους τερματικούς σταθμούς και τα συστήματα ελέγχου τους, αλλά και τα κέρδη από τα δάνεια στην ΕΕ, τις πωλήσεις εξοπλισμού και την πλήρη πρόσβαση σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ενεργειακή υποδομή. Όλες οι εγκαταστάσεις, οι αγωγοί και οι αποθήκες LNG θα συνδεθούν σε ένα μοναδικό δίκτυο με ένα ενιαίο κέντρο ελέγχου: αυτό είναι το αμερικανικό επιχειρηματικό όνειρο.

Η Ευρώπη θα μείνει με τη μειωμένη παραγωγή φυσικού αερίου για τη φθίνουσα βιομηχανία της. Απώλειες θέσεων εργασίας, μείωση του επιπέδου ποιότητας ζωής, αυξημένη πίεση στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, και, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, ανάγκη για επιπλέον αμερικανικά δάνεια. Ορισμένα έθνη θα επιστρέψουν στον άνθρακα για να καλύψουν τις ανάγκες για θέρμανση. Η παρέλαση της Πράσινης Οικονομίας θα είναι ιδιαίτερα ζωηρή.

Τι γίνεται με τη Ρωσία; Υποθετικά μιλώντας, ακόμα κι αν όλες οι εξαγωγές ενέργειας της περιοριστούν – και δεν πρόκειται να περιοριστούν, οι κορυφαίοι πελάτες της βρίσκονται στην Ασία – η Ρωσία δεν πρόκειται να αναλώσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα.

Η ρωσοφοβική ολοσχερής επίθεση στις ρωσικές εξαγωγές στοχεύει επίσης σε μέταλλα όπως το παλλάδιο – ζωτικής σημασίας για τα ηλεκτρονικά, από τους φορητούς υπολογιστές έως τα συστήματα αεροσκαφών. Οι τιμές εκτοξεύονται. Η Ρωσία ελέγχει το 50% της παγκόσμιας αγοράς. Στη συνέχεια, υπάρχουν τα ευγενή αέρια – νέον, ήλιο, αργό, ξένο – απαραίτητα για την παραγωγή μικροτσίπ. Το τιτάνιο έχει αυξηθεί κατά 25% και τόσο η Boeing (κατά το ένα τρίτο των προμηθειών της) όσο και η Airbus (κατά τα δύο τρίτα των προμηθειών της) βασίζονται σε ρωσικό τιτάνιο.

Πετρέλαιο, τρόφιμα, λιπάσματα, στρατηγικά μέταλλα, αέριο νέον για ημιαγωγούς: όλα ανατινάζονται, στην ποδιά της Κακιάς Μάγισσας Ρωσίας.

Μερικοί δυτικοί που εξακολουθούν να αγαπούν πολύ τη ρεαλπολιτίκ του Μπίσμαρκ έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται εάν η εξαίρεση της ενέργειας (στην περίπτωση της Ευρώπης) και επιλεγμένων εμπορευματικών ροών από τις ρωσικές κυρώσεις, έχει να κάνει με την προστασία του συστήματος παραγωγής εμπορευμάτων.

Άλλωστε, αν η παραγωγή εμπορευμάτων καταρρεύσει, λόγω έλλειψης πρώτων υλών, ολόκληρο το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ανατινάζεται. Αυτό θα είναι μια πραγματική συστημική αποτυχία.

Το βασικό ζήτημα που πρέπει να χωνέψει ο Παγκόσμιος Νότος είναι ότι η «Δύση» δεν αυτοκτονεί. Αυτό που έχουμε εδώ, ουσιαστικά, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να καταστρέφουν εσκεμμένα τη γερμανική βιομηχανία και την ευρωπαϊκή οικονομία – παραδόξως, με τη συναίνεση των ίδιων των Ευρωπαίων.

Η καταστροφή της ευρωπαϊκής οικονομίας σημαίνει να μην παραχωρηθεί επιπλέον χώρος στην αγορά της Κίνας και να εμποδιστεί το αναπόφευκτο επιπλέον εμπόριο που θα είναι άμεση συνέπεια των στενότερων ανταλλαγών μεταξύ της ΕΕ και της Περιφερειακής Συνολικής Οικονομικής Συνεργασίας (RCEP), της μεγαλύτερης εμπορικής συμφωνίας στον κόσμο.

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι οι ΗΠΑ να τρώνε για το μεσημεριανό τους γεύμα τις ευρωπαϊκές αποταμιεύσεις, ενώ η Κίνα θα επεκτείνει τη μεσαία τάξη της σε πάνω από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Ρωσία θα τα καταφέρει μια χαρά, όπως περιγράφει ο Γκλάζιεφ: κυρίαρχη και αυτάρκης.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον σκιαγράφησε συνοπτικά τις γραμμές της αυτοκρατορικής αυτοκατάρρευσης. Ωστόσο, πολύ πιο δραματικό, σε βαθμό στρατηγικής καταστροφής, είναι το πώς οι κωφοί, άλαλοι και τυφλοί παρελαύνουν προς τη βαθιά ύφεση και τον υπερπληθωρισμό, διαλύοντας ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνική συνοχή της Δύσης.

Αποστολή εξετελέσθη.

Πηγή: The Cradle

Μετάφραση: antapocrisis

Προς αποκατάσταση του whataboutism

Η λέξη “whataboutism” χρησιμοποιείται για να φιμώσει και να προσβάλει τους αντιπάλους του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Θα πρέπει να αποκαταστήσουμε αυτή την έννοια ως μέσο αποκάλυψης όσων κρατιούνται στο σκοτάδι.

Όποιος μιλάει ανοιχτά ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό ή τον ρατσισμό, με συγκεκριμένα παραδείγματα των δεινών που προκαλούν, αναμένει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα κατηγορηθεί για «whataboutism». Με ακρίβεια ρολογιού, τυχόν πράξη αποκάλυψης αμερικανικών εγκλημάτων θα οδηγήσει στην κατηγορία που χρησιμοποιείται για να φιμώσει τη διαφωνία.

Όταν επικρατεί η πολεμική προπαγάνδα σχετικά με την Ουκρανία ή με οποιοδήποτε άλλο μέρος που ο ηγεμόνας κάνει τη βρώμικη δουλειά του, είναι λογικό να κάνουμε διερευνητικές ερωτήσεις. Γιατί οι θάνατοι 14.000 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο της Ουκρανίας κρύβονται κάτω από το χαλί; Γιατί απαγορεύεται να ρωτάς για την καταστροφή της Λιβύης από τις ΗΠΑ; Αλλά από τη στιγμή που θα κάνει κανείς μια καλή ερώτηση, θα του πουν ότι μόνο και μόνο με το να θέσει το θέμα, είναι απόδειξη της αμαρτίας του whataboutism.

Τη λέξη whataboutism τη συναντάμε στο λεξικό και ορίζεται ως, «η πράξη ή η πρακτική της απάντησης σε μια κατηγορία για αδίκημα με τον ισχυρισμό ότι ένα αδίκημα που διαπράχθηκε από κάποιον άλλον είναι παρόμοιο ή χειρότερο».

Η κατηγορία έχει σκοπό να λογοκρίνει τον ομιλητή, να δικαιολογήσει τις ενέργειες των ΗΠΑ και να υπερασπιστεί τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη μεριά τους. Οι αρνήσεις και οι συγγνώμες είναι ακριβώς ο λόγος που πρέπει να υπερασπιστούμε το whataboutism. Είναι πράγματι απαράδεκτο να μην μπορούμε να αντιπαραθέσουμε επαληθεύσιμες και αξιόπιστες πληροφορίες που αποκαλύπτουν τα ψέματα και τα εγκλήματα.

Ο όρος έχει αποκτήσει δημοτικότητα επειδή υπάρχει πολλή υποκρισία που πρέπει να αποκαλυφθεί και υπάρχουν πολλοί οπαδοί του αμερικανικού εξαιρετισμού (σ.μτφ. Ο όρος αφορά την πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ εξαιρούνται των κανόνων που πρέπει να ισχύουν για όλους τους άλλους), οι οποίοι υπερασπίζονται αυτό που θα έπρεπε να καταδικάζουν. Όταν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει τη διερεύνηση της «Κατάστασης στην Ουκρανία», τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί τους εταίροι χαιρέτησαν την ανακοίνωση και υπέδειξαν ως ένοχο τη Ρωσία. Δεν επεσήμαναν ότι οι ΗΠΑ, όπως και η Ρωσία, δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη της Ρώμης που δημιούργησε το Διεθνές Δικαστήριο. Όχι απλά οι ΗΠΑ δεν είναι μέλος, αλλά το 2002 το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο περί προστασίας των μελών των αμερικανικών υπηρεσιών, που έγινε ευρέως γνωστός ως νόμος εισβολής της Χάγης. Δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα να αποσπάσουν από το δικαστήριο οποιονδήποτε Αμερικανό κρατείται. Επιπλέον, ο νόμος απαγορεύει την έκδοση Αμερικανών στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Τα χτυπήματα στο στήθος για την έρευνα για την Ουκρανία, θα πρέπει σίγουρα να συνοδευτούν από μια συζήτηση για την εχθρότητα των ΗΠΑ προς το Διεθνές Δικαστήριο. Αυτό είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα για το πότε και πώς εφαρμόζεται η κατηγορία του whataboutism. Το να μην αναφέρουμε τη σχέση των ΗΠΑ ή μάλλον την έλλειψη αναγνώρισης των ΗΠΑ προς το Διεθνές Δικαστήριο, θα ήταν ένδειξη συμφωνίας με το δόγμα του εξαιρετισμού.

Εάν ο Βλαντιμίρ Πούτιν περιγράφεται ως εγκληματίας πολέμου, κακοποιός, δικτάτορας και σύγχρονος Χίτλερ, είναι σκόπιμο και πράγματι απαραίτητο να αναρωτηθούμε για τους Αμερικανούς προέδρους. Για λόγους συντομίας, ας πάρουμε υπόψη μόνο εκείνους τους Αμερικανούς προέδρους που υπηρέτησαν από το 2001 και μετά. Οι εισβολές και οι επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στην Κεντρική Ασία και στο Κέρας της Αφρικής έχουν εκτοπίσει περισσότερους από 37 εκατομμύρια ανθρώπους από τότε που ξεκίνησε ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας». Γιατί να μην αποκαλούνται επίσης εγκληματίες πολέμου ο Τζορτζ Μπους, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Τζο Μπάιντεν; Η σιωπή απέναντι στην εγκληματικότητά τους, δίνει άδεια και έγκριση στις επιθέσεις των ΗΠΑ.

Ο αμερικανικός εξαιρετισμός είναι μια ασθένεια που μολύνει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της χώρας. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται ελάχιστη προτροπή για να υπερασπιστούν τα παραπτώματα του έθνους τους. Ο Τζορτζ Μπους θεωρείται πλέον ως ένας συμπαθής παππούς που ζωγραφίζει φωτογραφίες κουταβιών. Υπάρχει ελάχιστη προθυμία να αναλογιστούμε το ένα εκατομμύριο νεκρούς από την εισβολή στο Ιράκ. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μεγάλη ενόχληση.

Κάθε είδηση ​​για μετανάστες που επιχειρούν την επικίνδυνη διέλευση από τη Βόρεια Αφρική στην Ευρώπη, θα πρέπει να στέκεται στην καταστροφή της Λιβύης που έγινε υπό την καθοδήγηση του Μπαράκ Ομπάμα. Αλλά ο Ομπάμα ήταν ο πρώτος μαύρος πρόεδρος και εξακολουθεί να θεωρείται πρότυπο ευθύτητας, ένας άνθρωπος που έφερε ελπίδα και αλλαγή. Η επισήμανση της ευθύνης του για μια συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση μοιάζει υπερβολική στους ανθρώπους που προπαγανδίζουν ότι πιστεύουν στην ηθικότητά του και στην ηθική του έθνους.

Ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μπορεί συνήθως να υποτιμάται και να υβρίζεται, δεν εγκαλείται ότι συνέχισε τους πολέμους των προκατόχων του, ούτε ότι εξόντωσε τουλάχιστον 40.000 Βενεζουελάνους μέσω του καθεστώτος κυρώσεων. Το σύνδρομο διαταραχής του Τραμπ, δεν επεκτείνεται στα εγκλήματά του κατά των ανθρώπων του παγκόσμιου Νότου. Ο μύθος της λευκής υπεροχής και του εξαιρετισμού, είναι πολύ ισχυρός.

Αυτός ο μύθος δεν μπορεί να ξεριζωθεί, αν δεν έρθουν στο φως τα δυσάρεστα γεγονότα. Αν οι ανίδεοι και οι συμβιβασμένοι θέλουν να φωνάξουν “whataboutism”, με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους, ας το κάνουν. Οι στόχοι της περιφρόνησής τους όμως, δεν έχουν καμιά ανάγκη να δικαιολογηθούν. Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να υπερασπίσουν περήφανα τη λέξη, και να πολλαπλασιάσουν τις αναφορές τους σε οποιασδήποτε πληροφορία που προκαλεί ρήγματα στη γνώση μας για τον κόσμο.

Ο πλανήτης πρέπει να γνωρίζει για τα εγκλήματα της Αμερικής και των συμμάχων της. Όταν τα ίδια ευρωπαϊκά έθνη που αποδιώχνουν τους Αφρικανούς και τους πρόσφυγες της Μέσης Ανατολής ανακοινώνουν ότι θα δεχτούν όλους μα όλους ανεξαιρέτως τους Ουκρανούς, σίγουρα το “whataboutism” είναι σωστό. Όταν ο Μπάιντεν υποτίθεται ότι δίνει διάλεξη για την ηθική της Ρωσίας, τότε σίγουρα πρέπει να αναφερθούμε στην απόφασή του να κλέψει 7 δισεκατομμύρια δολάρια από τα αποθεματικά του Αφγανιστάν. Οι Αφγανοί σημειωτέον βρίσκονται σε τόσο απελπιστική κατάσταση που πολλοί από αυτούς πουλάνε τα νεφρά τους για να μπορέσουν να φάνε.

Η κρίση στην Ουκρανία είναι απλώς το τελευταίο παράδειγμα μιας ευκαιρίας να επισημανθούν τα λάθη που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ και τους εταίρους τους. Κανείς δεν πρέπει να αποφεύγει να το πράξει, ούτε καν όταν το “whataboutism” χρησιμοποιείται υποτιμητικά ενώ στην πραγματικότητα είναι τιμητικό.

Πηγή: Black Agenda Report

Μετάφραση: antapocrisis

Τα θύματα της αυτοκρατορίας

Οι ειδήσεις που έρχονται καθημερινά από τη Μόσχα, το Κίεβο και τις δυτικές πρωτεύουσες μιλούν για το πόσους νεκρούς έχουμε από την έναρξη της επέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, πόσους τραυματίες, πόσοι πεινούν ή κρυώνουν, πόσοι εκτοπίζονται. Δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων και την έκταση των κακουχιών και δεν πρέπει να προσποιούμαστε ότι γνωρίζουμε: Αυτή είναι η πραγματικότητα του πολέμου, καθώς κάθε πλευρά έχει την εκδοχή της για τα γεγονότα που εξελίσσονται.

Η πρόθεσή μου όμως είναι να προσθέσω τους θανάτους στην Ουκρανία τις τελευταίες δύο εβδομάδες στους 14.000 νεκρούς και το 1,5 εκατομμύριο εκτοπισμένους από το 2014, όταν το καθεστώς στο Κίεβο άρχισε να βομβαρδίζει τους δικούς πολίτες, στις ανατολικές επαρχίες — αυτό επειδή ο λαός του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ απέρριψε το οργανωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρό τους. Αυτά τα απλά μαθηματικά μας δίνουν μια καλύτερη ιδέα για το πόσοι Ουκρανοί αξίζουν το πένθος μας.

Καθώς θρηνούμε, είναι πια ώρα να εξετάσουμε τις ευρύτερες συνέπειες αυτής της σύγκρουσης, γιατί οι Ουκρανοί δεν είναι οι μόνοι μεταξύ των θυμάτων της. Ποιος άλλος έχει υποφέρει; Τι άλλο έχει καταστραφεί; Αυτός ο πόλεμος είναι ένα είδος που δεν έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Ποιο είναι το κόστος του;

Στους ανθρώπους που προσέχουν τι γίνεται, είναι ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι η πρόθεση της Ουάσιγκτον να προκαλέσει την επέμβαση της Μόσχας είναι, και πιθανότατα ήταν από την πρώτη στιγμή, να υποκινήσει μια μακροχρόνια σύγκρουση που βαλτώνει τις ρωσικές δυνάμεις και βοηθά τους Ουκρανούς να ξεκινήσουν μια εξέγερση η οποία δεν μπορεί να νικήσει.

Υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να εξηγήσει κανείς τα όπλα και το υλικό αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους ρίχνουν τώρα στην Ουκρανία; Εάν οι Ουκρανοί δεν μπορούν να κερδίσουν – μια πραγματικότητα που αναγνωρίζεται παγκοσμίως – ποιος είναι ο σκοπός αυτής της κίνησης;

Το αν αυτή η στρατηγική προχωρήσει όπως θέλει η Ουάσιγκτον ή αν οι ρωσικές δυνάμεις ολοκληρώσουν τη δουλειά τους και αποσυρθούν για να αποφύγουν ένα κλασικό τέλμα, μένει να φανεί. Όμως, όπως σημείωσε ο Dave DeCamp στο Antiwar.com την περασμένη Παρασκευή, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν σχεδιάζει περαιτέρω διπλωματικές επαφές με το Κρεμλίνο.

Οι επιπτώσεις εδώ είναι προφανείς. Η στρατηγική των ΗΠΑ απαιτεί ουσιαστικά την καταστροφή της Ουκρανίας στην υπηρεσία των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Αμερικής. Εάν αυτή η σκέψη φαίνεται ακραία, μια σύντομη αναφορά στις τύχες του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας μας δίνει όλο το επιτακτικό πλαίσιο που μπορεί να χρειαστεί κανείς.

Το σχέδιο του Μπρεζίνσκι το 1979

Σε βαθμό που με αφήνει έκπληκτο, δεδομένων των καταστροφικών συνεπειών του, το σχέδιο του Μπρεζίνσκι το 1979 να εξοπλίσει τους Αφγανούς μουτζαχεντίν εναντίον των Σοβιετικών παραμένει λίγο ή πολύ το ίδιο πρότυπο.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τζίμι Κάρτερ δεν είδε τίποτα κακό στο να πλαγιάσει στο ίδιο κρεβάτι με αυτό που αργότερα έγινε η Αλ Κάιντα. Τώρα είναι οι πολιτοφυλακές των Ναζί που κηλιδώνουν την Εθνοφρουρά της Ουκρανίας την οποία οι ΗΠΑ οπλίζουν και εκπαιδεύουν.

Αυτή η σύγκρουση θα μπορούσε κάλλιστα να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία ως έθνος. Στη χειρότερη έκβαση, ελάχιστα θα απομείνουν από τον κοινωνικό της ιστό, τους δημόσιους χώρους, τους δρόμους, τις γέφυρες, τα σχολεία, τα δημοτικά ιδρύματα. Αυτή η καταστροφή έχει ήδη αρχίσει.

Να τι δεν θέλω να χάνουν οι Αμερικανοί: Καταστρέφουμε τους εαυτούς μας και την ελπίδα που μπορεί να έχουμε για να αποκαταστήσουμε την χαμένη τιμή μας, καθώς παρακολουθούμε το καθεστώς που μας κυβερνά να καταστρέφει ένα άλλο έθνος στο όνομά μας. Και αυτή η καταστροφή έχει ήδη αρχίσει.

Πολλοί άνθρωποι πολλών διαφορετικών ηλικιών παρατήρησαν τις τελευταίες ημέρες ότι δεν μπορούν να θυμηθούν στη ζωή τους ένα πιο γενικευμένο, ασφυκτικό μπαράζ προπαγάνδας από αυτό που μας έχει κατακλύσει τους μήνες που προηγήθηκαν της επέμβασης της Ρωσίας. Στην περίπτωσή μου, έχει αντικαταστήσει τα χειρότερα από όσα θυμάμαι από τις δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου.

Τον Ιανουάριο του 2021, το ΝΑΤΟ δημοσίευσε το τελικό προσχέδιο μιας μακροσκελούς μελέτης που ονόμασε Cognitive Warfare (σμ. Γνωστικός Πόλεμος). Η πρόθεσή του είναι να διερευνήσει τη δυνατότητα χειραγώγησης των μυαλών –των άλλων, των δικών μας– πέρα ​​από οτιδήποτε έχει επιχειρηθεί μέχρι τώρα. «Ο εγκέφαλος θα είναι το πεδίο μάχης του 21ου αιώνα», υποστηρίζει το έγγραφο. «Οι άνθρωποι είναι ο αμφισβητούμενος τομέας. Ο στόχος του γνωστικού πολέμου είναι να κάνει τον καθένα, όπλο».

Σε μια υποενότητα με τίτλο «Τα τρωτά σημεία του ανθρώπινου εγκεφάλου», η έκθεση λέει τα εξής:

«Συγκεκριμένα, ο εγκέφαλος:
δεν είναι σε θέση να διακρίνει [sic] εάν οι πληροφορίες είναι σωστές ή λάθος:
οδηγείται στο να πιστεύει δηλώσεις ή μηνύματα που έχει ήδη ακούσει ως αληθή, παρόλο που αυτά μπορεί να είναι ψευδή.
αποδέχεται τις δηλώσεις ως αληθείς, εάν υποστηρίζονται από αποδεικτικά στοιχεία, χωρίς να ασχολείται [sic] με την αυθεντικότητα αυτών των αποδεικτικών στοιχείων».

Και αυτό, που το βρίσκω ιδιαίτερα διαβολικό:

«Σε πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο, θα ήταν λάθος να υποτιμήσουμε τον αντίκτυπο των συναισθημάτων…. Τα συναισθήματα —ελπίδα, φόβος, ταπείνωση— διαμορφώνουν τον κόσμο και τις διεθνείς σχέσεις με την επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης».

Όχι, δεν είμαστε πια στο Κάνσας. Ο Γνωστικός Πόλεμος είναι ένα παράθυρο σε σατανικές μεθόδους προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου που δεν έχουν προηγούμενο. Αυτός είναι ο πόλεμος που διεξάγεται με έναν νέο τρόπο – ενάντια στους εγχώριους πληθυσμούς καθώς και σε αυτούς που δηλώνονται ως εχθροί.

Και μόλις πήραμε μια γεύση για το πώς θα είναι αυτός ο πόλεμος, καθώς αυτές οι τεχνικές, καλά θεμελιωμένες στην αιχμή της επιστήμης, γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας. Ακόμα πιο ανησυχητικό για μένα από την ψυχρή γραφή της έκθεσης είναι ο εκπληκτικός βαθμός στον οποίο αποδεικνύεται από την πραγματικότητα. Ο γνωστικός πόλεμος, είτε είναι, είτε δεν είναι η έκθεση του ΝΑΤΟ το εγχειρίδιο της προπαγάνδας, λειτουργεί, και λειτουργεί τώρα στους περισσότερους Αμερικανούς.

Αυτό εννοώ όταν λέω ότι κι εμείς είμαστε θύματα αυτού του πολέμου.

Την περασμένη εβδομάδα ο μαέστρος της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μονάχου, Valery Gergiev, απολύθηκε επειδή αρνήθηκε να καταδικάσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Το ίδιο συνέβη τότε και με την Άννα Νετρέμπκο. Η Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης απέλυσε τη σταρ σοπράνο της, για τον ίδιο λόγο: Προτίμησε να μην πει τίποτα για τον Ρώσο πρόεδρο.

Δεν υπάρχει πάτος σε αυτό. Την περασμένη Παρασκευή, ο γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας, Λίντσεϊ Γκράχαμ, ζήτησε ανοιχτά τη δολοφονία του Πούτιν. Ο Μάικλ ΜακΦόλ, ο πρεσβευτής του Μπαράκ Ομπάμα στη Ρωσία και ο βασιλιάς της σαχλαμάρας, ισχυρίζεται ότι όλοι οι Ρώσοι που δεν διαμαρτύρονται ανοιχτά για την επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία θα τιμωρηθούν γι’ αυτήν. Στον φάκελο των ηλιθιοτήτων, η Διεθνής Ομοσπονδία Αιλουροειδών απαγόρευσε τις …εισαγωγές ρωσικών γατών.

Αυτή είναι η πρώτη πράξη στη λίστα με παράλογους ισχυρισμούς που με έβγαλαν από τα ρούχα μου, έξαλλο, την περασμένη Πέμπτη: Η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή απέκλεισε τους Ρώσους και Λευκορώσους αθλητές —γιατί οι Λευκορώσοι, για όνομα του Θεού;— από τους χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες που ξεκίνησαν την ίδια ημέρα στο Πεκίνο. Έχουμε καταλήξει τώρα να καταδιώκουμε ανθρώπους των οποίων η καρδιά και η ψυχή είναι πιο ικανά από το σώμα τους;

Η επιτροπή κατέστησε σαφές ότι ενήργησε ως απάντηση στη διεθνή πίεση. Αναρωτιέμαι ποιανού μπορεί να είναι αυτή η πίεση.

Τι έχει γίνει με εμάς

Κοιτάξτε τι έχει γίνει με εμάς. Οι περισσότεροι Αμερικανοί φαίνεται να εγκρίνουν αυτά τα πράγματα, ή τουλάχιστον δεν μπαίνουν στον κόπο να αντιταχθούν. Έχουμε χάσει κάθε αίσθηση ευπρέπειας, λογικής, ηθικής και αναλογίας. Μπορεί κανείς να ακούσει το βουητό των τελευταίων δύο εβδομάδων χωρίς να αναρωτηθεί αν έχουμε κάνει τον εαυτό μας ένα έθνος γκροτέσκο;

Είναι σύνηθες να παρατηρούμε ότι στον πόλεμο ο εχθρός είναι πάντα απανθρωποποιημένος. Είμαστε τώρα πρόσωπο με πρόσωπο με μια άλλη πραγματικότητα: Όσοι απανθρωποποιούν τους άλλους, απανθρωποποιούν τον εαυτό τους ακόμα πιο βαθιά.

«Η ορθολογική επιχειρηματολογία μπορεί να διεξαχθεί με κάποια προοπτική επιτυχίας μόνο εφόσον η συναισθηματικότητα μιας δεδομένης κατάστασης δεν υπερβαίνει έναν ορισμένο κρίσιμο βαθμό. Εάν η συναισθηματική θερμοκρασία ανέβει πάνω από αυτό το επίπεδο, η πιθανότητα να έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα ο ορθολογικός λόγος παύει, και τη θέση της παίρνουν συνθήματα και χιμαιρικές φαντασιώσεις. Δηλαδή, προκύπτει ένα είδος συλλογικής ψύχωσης που εξελίσσεται γρήγορα σε ψυχική επιδημία».

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Καρλ Γιουνγκ, The Undiscovered Self, που μόλις μου έστειλε ένας φίλος. Όταν τα συναισθήματά μας καλυτερεύουν, δεν μπορούμε πλέον να σκεφτόμαστε ή να μιλάμε με χρήσιμο τρόπο μεταξύ μας: Αυτή είναι η άποψη του Ελβετού ψυχαναλυτή με απλά λόγια.

Τις προάλλες το PBS Newshour έκανε μια συνέντευξη με έναν Artem Semenikhin, στην οποία αυτός, ο δήμαρχος μιας μικρής πόλης, εμφανιζόταν περίπου ως λιοντάρι, επειδή στάθηκε απέναντι στους Ρώσους στρατιώτες. Στο βάθος της αίθουσας του δημάρχου, όπως επισημαίνει ο (πάντα σε εγρήγορση) Alan MacLeod, ήταν ένα πορτρέτο του Στεπάν Μπαντέρα, του άγριου Ρωσόφοβου, αντισημίτη και ηγέτη των Ουκρανών Ναζί.

https://twitter.com/AlanRMacLeod/status/1499771677143707658

Τι έκανε το PBS σχετικά με αυτήν την απρόσεκτη παράβλεψη; Θόλωσε το πορτρέτο του Μπαντέρα και μετέδωσε κανονικά τη συνέντευξη με τον Ουκρανό ήρωά του. Η αμερικανική δημοσιογραφία στο ζενίθ της.

Μου φαίνεται η τέλεια μεταφορά για το τι έχει συμβεί στη συλλογιστική μας ικανότητα — ή, καλύτερα, τι έχουμε επιτρέψει να μας συμβεί. Οι αδιάψευστες πραγματικότητες, αυτές που δεν αμφισβητούνται, αν είναι άβολες, θολώνονται στην ταινία που νομίζουμε ότι παρακολουθούμε.

Το ίδιο συμβαίνει με οποιαδήποτε γνήσια κατανόηση της ρωσικής επέμβασης. Έχω τέσσερις λέξεις για αυτό που χρειαζόμαστε για να διαβάσουμε αυτήν την κρίση: ιστορία, χρονολογία, πλαίσιο και ευθύνη. Δεδομένου ότι κανένα από αυτά δεν εξυπηρετεί τον σκοπό των πολεμιστών του «Γνωστικού Πολέμου», πρέπει να τα εξαλείψουμε. Και για άλλη μια φορά: Με τρομερή εμπιστοσύνη σε όσους χειραγωγούν ενεργά τις αντιλήψεις μας, το κάνουμε.

Το πλαίσιο, ισχυρίζονται οι χειρότεροι από εμάς, είναι κάποια ιδέα που σκέφτηκαν αυτοί οι απαίσιοι Ρώσοι. Δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για το πώς μπορεί να φαίνεται ο κόσμος από την οπτική γωνία οποιουδήποτε άλλου. Ποιος στο διάολο, πες μου, πιστεύει ότι αυτός είναι ένας καλός τρόπος για να ζεις;

Έχω αποδώσει το σκίτσο ενός έθνους που καταρρέει καθώς διαλύει ένα άλλο. Ένα έθνος τόσο βουτηγμένο στη «συλλογική ψύχωση» του Γιουνγκ, δεν μπορεί να τα πηγαίνει καλά. Όπως συμβαίνει πάντα (μια σκέψη που μου ήρθε καθώς μελετούσα τους Ιάπωνες εθνικιστές της δεκαετίας του 1930), θύματα είναι και οι θύτες.

Αν θέλουμε να βρούμε την έξοδο μέσα από αυτό το ριάλιτι σόου, θα πρέπει να κάνουμε ένα πράγμα πριν από κάθε άλλο: Θα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε σε μια ξεκάθαρη, καινούργια γλώσσα, ώστε να μπορούμε να ονομάσουμε τα πράγματα όπως είναι, αντί να τα θολώνουμε όπως έκανε το PBS με το πορτρέτο του Μπαντέρα.

Και πρέπει να ξεκινήσουμε με μια λέξη. Αν δεν μπορούμε να μάθουμε να αποκαλούμε την Αμερική, αυτοκρατορία, θα σκοντάφτουμε στο σκοτάδι του ριάλιτι σόου μέχρι αυτό να γίνει τόσο μη διασκεδαστικό, που δεν θα μπορούμε πλέον να αντέχουμε τις δικές μας αυταπάτες.

Βλέπω εδώ μέσα μια αρετή σε αυτή τη μεγάλη, περίπλοκη στιγμή. Μεταξύ της επέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία, την οποία θεωρώ λυπηρή αλλά αναγκαστική, και της κοινής δήλωσης που έκανε ο Πούτιν με τον Κινέζο Πρόεδρο Σι Ζινπινγκ στις 4 Φεβρουαρίου, καλούμαστε όλοι, είτε να αναγνωρίσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες για αυτό που έχουν γίνει, μια αυτοκρατορία που υπερασπίζεται βίαια τον εαυτό της ενάντια στην ίδια την ιστορία, είτε να αποδεχτούμε τη μοίρα μας ως θύματα αυτής της αυτοκρατορίας.

Σαφήνεια: Είναι πάντα ωραία, όποιες και αν είναι οι δυσκολίες που προκαλεί.

Πηγή: Consortium News

Μετάφραση: antapocrisis