Άρθρα

Είναι στ’ αλήθεια τόσο σημαντικοί για το ΝΑΤΟ οι Ουκρανοί;

Από τις αρχές Μαΐου παρακολουθούμε μια αχαλίνωτη έκρηξη αδιαλλαξίας και επιθετικότητας των Ουκρανών του Κιέβου, που αποκτά σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει κάποια πραγματικότητα που να υποστηρίζει τους παραλογισμούς. Ας δούμε συγκεκριμένα τα δεδομένα.

Τη Δευτέρα, 2 Μαΐου ο  Alexey Danilov, Γραμματέας του Ουκρανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας–National Security and Defense Council (NSDC) σε συνέντευξή του στην TV ρωτήθηκε για το ποιες εγγυήσεις ασφάλειας θα ικανοποιούσαν το Κίεβο προκειμένου να γίνει ειρήνη. Απάντησε: «Με τη Ρωσία μπορούμε να υπογράψουμε μόνο την άνευ όρων συνθηκολόγησή της. Όσο πιο γρήγορα το κάνουν, τόσο το καλύτερο για τη χώρα τους». Αν και παραδέχτηκε ότι υπεύθυνος για τις διαπραγματεύσεις είναι ο Ζελένσκι, είπε ότι το NSDC «έχει τις δικές του απόψεις. Ο πρόεδρος είναι σε γνώση της δικής μου τοποθέτησης πάνω στο θέμα» και πρόσθεσε ότι πιστεύει ότι ο Ζελένσκι δεν θα παραβιάσει το σύνταγμα της χώρας που εγγυάται την ακεραιότητά της και προβλέπει την ένταξη στο ΝΑΤΟ.[1]

Στην ίδια συνέντευξη ο Danilov είπε ότι η Ουγγαρία θέλει να αποσπάσει μέρος της Ουκρανίας και γι’ αυτό αντιτίθεται στο εμπάργκο του Ρωσικού αερίου και πετρελαίου από την ΕΕ. Και συνέχισε απειλώντας: «Και ως προς την Ουγγαρία, που συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο, θα δούμε ποιες θα είναι οι συνέπειες γι’ αυτή τη χώρα».[2] Το πιο αστείο είναι ότι η Ουγγαρία δεν έχασε εδάφη από την Ουκρανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αντίθεση π.χ. με την Πολωνία ή την Ρουμανία, χώρες όπου κατά καιρούς εμφανίζονται ανοιχτά ρεβανσιστικές διαθέσεις για επανάκτηση των χαμένων εδαφών τους.

Για να ολοκληρωθεί η υποδειγματική αυτή συμπεριφορά, προς την όμορη χώρα, οι Ουκρανοί πρόσθεσαν το όνομα του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Viktor Orban στην περιβόητη λίστα Mirotvorets (=«ειρηνοποιός»!) όπου κατατάσσουν τους “εχθρούς της Ουκρανίας”. Η εγγραφή κάποιου Ουκρανού στη λίστα ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο, όπως συνέβη στον δημοσιογράφο και ιστορικό Oles Buzina και στον πολιτικό Oleg Kalashnikov που δολοφονήθηκαν το 2015, μετά την ανάρτησή τους ως “εχθρών” στο Mirotvorets. Στη λίστα έχουν εγγραφεί για ψύλλου πήδημα και άλλοι μη Ουκρανοί, όπως ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Gerhard Schroeder και ο Γερμανός διπλωμάτης Wolfgang Ischinger. Το 2016 η λίστα δημοσίευσε αναλυτικά στοιχεία 4,000 Ευρωπαίων εργαζομένων σε ΜΜΕ τους οποίους οι Ουκρανοί νεο-ναζί θεωρούσαν ως “συνεργάτες των τρομοκρατών” επειδή δεν ευθυγραμμίζονταν με το εθνικιστικό αφήγημα. Προς το παρόν οι μη Ουκρανοί “εχθροί της Ουκρανίας” την έχουν γλυτώσει, αλλά “ἔσσεται ἦμαρ” που θάλεγαν και οι δικοί μας ομόλογοι των Ουκρανών νεο-ναζί.[3]

Τη σκυτάλη στη συνέχεια πήρε ο γνωστός “βίος και πολιτεία” αρχι-σύμβουλος του Ζελένσκι, Alexey Arestovich—αξίζει αυτόν να τον δούμε πιο αναλυτικά στο μέλλον—σχολιάζοντας τη συνέντευξη Danilov: «Η τοποθέτηση ήταν πολύ σαφής: δεν πρόκειται να υπάρξει συνθήκη ειρήνης με τη Ρωσία. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι η άνευ όρων παράδοση της Ρωσικής Ομοσπονδίας». Όταν ρωτήθηκε εάν ο Danilov είχε εξουσιοδότηση για τις δηλώσεις του, ο Arestovich απάντησε: «Δεν έκανε τις δηλώσεις του στην τύχη. Πρόκειται για αξιωματούχο ανώτατου βαθμού. Έχουμε μια εντελώς νέα πραγματικότητα».[4]

 

*          *          *

Ο Ζελένσκι μιλά στους ηγέτες του ΝΑΤΟ που δεν δείχνουν να τον πολύ-προσέχουν.
(Σύνοδος Κορυφής ΝΑΤΟ, 24/3)

Στη συνέχεια ακολούθησαν οι επικές φάσεις με τον από το to 2014 πρέσβη της Ουκρανίας στο Βερολίνο, Andrey Melnik, για τις συνεχείς παρεμβάσεις του οποίου στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας έχουμε ήδη γράψει (βλ. το εδάφιο Ε1 του άρθρου Σε αναμονή της ουκρανικής μεγάλης προβοκάτσιας: Ένα βήμα πριν την άμεση ΝΑΤΟική εμπλοκή).

Ο Melnik, περιφερόμενος ανά τα Γερμανικά ΜΜΕ, έχει τραβήξει την προσοχή με την συνεχή κριτική που ασκεί σχετικά με την “ολιγωρία” της Γερμανίας, με την ακραία πολεμική προς τη Γερμανική κυβέρνηση επειδή δεν επιβάλει πλήρες εμπάργκο στην προμήθεια κάθε είδους πηγής ενέργειας από τη Ρωσία καθώς και με τις μόνιμες επιθέσεις σε διάφορους Γερμανούς αξιωματούχους. Είναι επίσης διαβόητος για τους ύμνους που αναπέμπει προς τον «Ήρωα» Μπαντέρα. Ήδη από το 2015—δηλαδή πολύ πριν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία που θάλεγε κανένας ότι, ενδεχομένως, του δίνουν το δικαίωμα να “πει ένα λόγο παραπάνω”—ανάρτησε  εγκωμιασμούς για τελετές που έγιναν στον τάφο του «Ήρωα της Ουκρανίας» ναζί στο Μόναχο (στις οποίες φυσικά συμμετείχε) και τακτικά εξυμνεί τη γενναιότητα των νέο-ναζί του Αζόφ. Επιπλέον, διακηρύσσει ανοιχτά το εθνικό μίσος («όλοι οι Ρώσοι είναι εχθροί μας, και τώρα και στο μέλλον») και υποστηρίζει ότι κάθε είδους κοινή πολιτιστική εκδήλωση με Ρώσους πρέπει να αποκλείεται, ακόμη και αν πρόκειται για συλλογή χρημάτων που θα σταλούν στο Κίεβο.[5]

Παρόλ΄ αυτά, τα Γερμανικά ΜΜΕ, του δίνουν συνεχώς βήμα για να πραγματοποιεί τις επιθέσεις του ενώ και οι Γερμανοί πολιτικοί, τόσο των κυβερνητικών κομμάτων όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης των χριστιανοδημοκρατών, τον αντιμετωπίζουν τουλάχιστον με ανοχή, αν όχι και με επιδοκιμασία. Επομένως, το φαινόμενο “Melnik” στη δημόσια ζωή της Γερμανίας απαιτεί μια εξήγηση.

O Ουκρανός πρέσβης, Andrey Melnik, εκφωνεί λόγο στις 29 Απριλίου στον ετήσιο χορό των Γερμανών δημοσιογράφων,
ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην Ουκρανία

Μιλώντας, λοιπόν, ο Melnik στο Γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων DPA στις 3 Μαΐου αποκάλεσε τον Γερμανό Καγκελάριο Olaf Scholz, «προσβεβλημένο λουκάνικο από συκώτι» (“liverwurst”): «Το να το παίζεις προσβεβλημένο liverwurst δεν ταιριάζει σε πολιτικό ηγέτη», είπε ο Melnik[6], «φτύνοντας» τον ηγέτη της κυβέρνησης της χώρας που τον φιλοξενεί και ήδη έχει προσφέρει στην Ουκρανία δύο δις ευρώ και μεγάλες ποσότητες βαρέως οπλισμού μέσω της λεγόμενης “κυκλικής εναλλαγής”—γι’ αυτά έχουμε γράψει στο παραπάνω άρθρο.

Αν ο χαρακτηρισμός «προσβεβλημένο λουκάνικο» ακούγεται εξωφρενικός, ακόμη πιο εξωφρενικά είναι όσα ακολούθησαν. Για να τα παρακολουθήσουμε, πρέπει αναγκαστικά να θυμίσουμε περί τίνος πρόκειται.

Γερμανικά leberwurst. Η υποτιμητική ιδιωματική φράση die beleidigte Leberwurst spielen
σημαίνει ότι κάποιος “το παίζει leberwurst”, δηλαδή παριστάνει έναν τσαντισμένο χαμένο—αυτόν
που δεν ξέρει να χάνει. Ως τέτοιο χαρακτήρισε ο Melnik τον Scholtz.
Είναι σαν να του λέει “ξυδάκι” για να τον ερεθίσει περισσότερο,
επειδή ο Scholtz θύμωσε που ο Ζελένσκι δεν δέχτηκε τον Steinmeier.
Σας δείξαμε “πόρτα” κύριοι Γερμανοί και να το καταλάβετε!

Στις 13 Απριλίου ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier ήταν να επισκεφθεί το Κίεβο, από κοινού με τους προέδρους των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας. Την προηγουμένη της προετοιμασμένης και προγραμματισμένης επίσκεψης, η Ουκρανία τον ειδοποίησε ότι είναι ανεπιθύμητος.[7] Ως αιτία αναφέρονται πολλά και διάφορα. Ας τα δούμε.

Ο νυν πρόεδρος της Γερμανίας είναι σοσιαλδημοκράτης της πτέρυγας του πρώην καγκελάριου Gerhard Schroeder, αποδεκτός και από τους χριστιανοδημοκράτες αφού υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών επί κυβέρνησης Μέρκελ. Τότε είχε επινοήσει ένα σχέδιο για να γίνει κατορθωτή η εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ (τη λεγόμενη “φόρμουλα Steinmeier”). Το σχέδιο είχε γίνει αποδεκτό από όλες τις πλευρές (Ρωσία, Ουκρανία, ΛΔ Ντονέτσκ, ΛΔ Λουγκάνσκ) αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω της σφοδρής αντίδρασης των Ουκρανών εθνικιστών, νέο-ναζί κ.λπ. Η παρούσα Ουκρανική κυβέρνηση αυτό δεν του το έχει συγχωρήσει.

Και μετά, ο Steinmeier είχε υποστηρίξει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2 ως «μία από τις τελευταίες γέφυρες της Ρωσίας με την Ευρώπη» στα πλαίσια της πολιτικής “επαναπροσέγγισης” με τη Ρωσία—ουσιαστικά πρόκειται για την πολιτική Schroeder. Στην κατασκευή του αγωγού όμως είχαν αντιταχθεί σθεναρά από την πρώτη στιγμή τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ουκρανία. Η πρώτη επειδή επιθυμούσε να κοπεί κάθε είδους σύνδεση της Ρωσίας με την Δ. Ευρώπη και η δεύτερη τόσο επειδή ήθελε να διατηρεί τον έλεγχο της ροής του φυσικού αερίου προς τη Γερμανία (ο Nord Stream 2 την παράκαμπτε μέσω Βαλτικής) όσο και επειδή υποστήριζε τους Αμερικανούς στο σχέδιο απομόνωσης της Ρωσίας.

Ακόμη και πριν από ένα χρόνο, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Rheinische Post, ο Γερμανός πρόεδρος είχε υποστηρίξει την περάτωση του αγωγού παρά τον συνεχή πόλεμο που αντιμετώπιζε η ολοκλήρωση του έργου. Τότε, και πάλι ο Ουκρανός πρέσβης είχε πάρει σβάρνα τα κανάλια επιτιθέμενος στον Steinmeier, αν και με κάπως περισσότερη κοσμιότητα, π.χ. περιορίστηκε στο να πει ότι οι θέσεις του Ουκρανού προέδρου «προκαλούν έκπληξη και αγανάκτηση» στο Κίεβο και ότι τα σχόλια του για διατήρηση των σχέσεων με τη Ρωσία «έπληξαν την καρδιά του Ουκρανικού λαού».

Αλλά φέτος, στις 4 Απριλίου, ο Γερμανός πρόεδρος έκανε στροφή. Προχώρησε σε δημόσια αυτοκριτική για την προηγούμενη προσπάθειά του να μη διαρραγούν οι σχέσεις με τη Ρωσία, επισημαίνοντας ότι τόσο αυτός όσο «και άλλοι» θα έπρεπε να είχαν ακούσει τις απόψεις των συμμάχων της Γερμανίας (δηλ. των ΗΠΑ και της Ουκρανίας) που προειδοποιούσαν κατά του έργου. Είναι προφανές ότι ο Γερμανός πρόεδρος προχώρησε στη δημόσια αυτοταπείνωσή του αφενός προκειμένου να γίνει αποδεκτός από το Κίεβο και τους Αμερικανούς και αφετέρου για να δηλώσει ότι η στροφή στη Γερμανική πολιτική είναι ομόφωνη.[8]

Όμως, η δημόσια αυτοκριτική του Steinmeier δεν στάθηκε αρκετή για να λάβει άφεση αμαρτιών και να γίνει δεκτός στο Κίεβο. Σύμφωνα με την Bild (12 Απριλίου) όπως παρατίθεται από το Reuters, «ο Ζελένσκι είχε απορρίψει τα σχέδια του Steinmeier να επισκεφθεί το Κίεβο λόγω των στενών του σχέσεων με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια και της πολυετούς υποστήριξής του στον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2, ένα έργο που έχει σχεδιαστεί για να διπλασιάσει τη ροή ρωσικού φυσικού αερίου απευθείας στη Γερμανία, αλλά το οποίο έκτοτε ακυρώθηκε».[9] Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο τρόπος και η άνεση που μια χώρα όπως η Ουκρανία, λοιδορεί μια χώρα όπως η Γερμανία επειδή η τελευταία παίρνει αποφάσεις που είναι αποκλειστικό της δικαίωμα—στο κάτω κάτω υποτίθεται ότι η Γερμανία είναι ανεξάρτητο κράτος και διαθέτει εθνική κυριαρχία.

Η συνέχεια όσο αφορά τον Γερμανό πρόεδρο είναι γνωστή: Συνέχισε να αυτομαστιγώνεται και να ζητά συγγνώμη από τους εταίρους: Στις 12 Απριλίου ο εκπρόσωπός του δήλωσε ότι, παρόλη την “πόρτα” του Κιέβου, «ο ομοσπονδιακός πρόεδρος στέκεται καθαρά και αταλάντευτα στο πλευρό της Ουκρανίας». Στη συνέχεια, περί τις 15 Απριλίου, ζήτησε να μιλήσει, έστω και τηλεφωνικά, με τον Ζελένσκι και ας μην πάει στην Ουκρανία, αλλά δεν έλαβε απάντηση. Οι προσπάθειες του Γερμανού προέδρου να δεχτεί ο Ζελένσκι να του μιλήσει στο τηλέφωνο επαναλήφθηκαν πολλές φορές, σύμφωνα με το Γερμανικό πρακτορείο DPA.

Αυτό το τηλεφώνημα, που την πραγματοποίησή του εκλιπαρούσε ο Γερμανός πρόεδρος αλλά δεν αποδεχόταν ο Ουκρανός πρόεδρος, τελικά κατέληξε να τεθεί ως προϋπόθεση από τους Γερμανούς αξιωματούχους προκειμένου να πάει ο Γερμανός πρόεδρος στο Κίεβο (που εν τούτοις αυτό εξακολουθούσε να μην τον δέχεται).[10] Μύλος!

Πάντως, ο ίδιος ο Steinmeier δεν το έβαλε κάτω στην προσπάθειά του να τον δεχτεί ο Ζελένσκι. Έτσι, στις 4 Μαΐου, μετά τη συνάντηση που είχε στη Ρουμανία με τον ομόλογό του, Klaus Iohannis, επανέλαβε ότι «Η πολιτική υποστήριξη που προσέφερα στον αγωγό Nord Stream 2 ήταν ένα λάθος, μια λανθασμένη εκτίμηση…Η επίσκεψη στο Κίεβο δεν ήταν μόνο σχεδιασμένη, αλλά ήταν και προετοιμασμένη. Ήθελα να πάω στο Κίεβο μαζί με τον Πολωνό πρόεδρο και τους προέδρους των Βαλτικών χωρών για να εκφράσουμε την κοινή μας Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Με πληροφόρησαν ότι αυτό δεν ήταν επιθυμητό, αλλά, παρόλ’ αυτά, εμείς οι Γερμανοί  υποστηρίζουμε την Ουκρανία με όλη μας την καρδιά. Η Γερμανία είναι η χώρα που παρέχει τη μεγαλύτερη χρηματική, οικονομική, και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία» και πρόσθεσε ότι όποια χώρα και αν επισκέπτεται, πάντα τονίζει σε όλους πόσο υποστηρίζει την Ουκρανία.[11]

Αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό σύστημα Gepard, η τελευταία προσφορά οπλικού συστήματος
από τη Γερμανία στην Ουκρανία στον πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας δι’ αντιπροσώπου.

Η “πόρτα” που είδε ο Steinmeier από τους Ουκρανούς, έκανε τον Γερμανό καγκελάριο Scholz να αναβάλει τη σχεδιαζόμενη επίσκεψή του στο Κίεβο, προκαλώντας εκ νέου τη μήνη και τις κριτικές των “εταίρων”, αλλά και της Γερμανικής αντιπολίτευσης. Ο Scholz προσπάθησε να εξηγήσει τη στάση του στις 2 Μαΐου, μιλώντας στη Γερμανική τηλεόραση ZDF. Χαρακτήρισε την απόφαση των Ουκρανών να ακυρώσουν την επίσκεψη του Γερμανού προέδρου ως «μία πολύ αξιοσημείωτη διαδικασία» η οποία τώρα «στέκεται στη μέση» όσο αφορά τη δική του επίσκεψη στο Κίεβο. «Δε γίνεται μια χώρα που προσφέρει τόσο μεγάλη στρατιωτική βοήθεια, τόσο μεγάλη χρηματική βοήθεια, που την χρειάζονται όταν απαιτούνται οι αναγκαίες εγγυήσεις ασφαλείας για το μέλλον της Ουκρανίας, μετά να της λένε “όμως ο Πρόεδρος σας δεν μπορεί να έρθει”…».[12]

Melnik, 17-10-2015: «Πραγματοποιήθηκαν στο Μόναχο τα τελετουργικά εγκαίνια
του αναστηλωμένου μνημείου στον τάφο του Ήρωα της Ουκρανίας Μπαντέρα»

Ήταν αυτή η τελευταία τοποθέτηση του Γερμανού καγκελάριου που προκάλεσε την έκρηξη του Ουκρανού πρέσβη. Εμείς στην Ελλάδα έχουμε να λέμε για τον Αμερικανό πρέσβη Πιουριφόι και τον τρόπο που φερόταν στην τότε Ελληνική κυβέρνηση. Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ ο Πιουριφόι να είχε αποκαλέσει τον Έλληνα πρωθυπουργό «προσβεβλημένο λουκάνικο από συκώτι που η συμπεριφορά του δεν είναι αντάξια κυβερνήτη χώρας». Και στο κάτω κάτω ο Πιουριφόι ήταν ο πρέσβης των επικυρίαρχων. Ο Melnik τι στο καλό είναι; Η ερώτηση μοιάζει ρητορική, αλλά, όπως θα δούμε παρακάτω, κάθε άλλο παρά ρητορική είναι.

Η συνέχεια είναι επίσης κάπως φαιδρή λόγω αφενός της χαμηλής ιεραρχίας των Γερμανών αξιωματούχων που απάντησαν στον Ουκρανό πρέσβη και αφετέρου του απολύτως συγκαταβατικού τόνου τους. Έτσι, ο αντιπρόεδρος του Γερμανικού κοινοβουλίου (και αντιπρόεδρος των “Ελεύθερων Δημοκρατών”), Wolfgang Kubicki, δήλωσε ότι: «ο Olaf Scholz δεν είναι λουκάνικο, είναι ο Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και ο Melnik οφείλει να το σέβεται» ενώ ο αντιπρόεδρος της ομάδας των σοσιαλδημοκρατών στο κοινοβούλιο, Johann Wadeful, χαρακτήρισε τον τόνο του Ουκρανού πρέσβη «ακατάλληλο» και «όχι λογικό» επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να επιδεικνύει περισσότερη κοσμιότητα απέναντι στους Γερμανούς αξιωματούχους, παρά τη δυσκολία των περιστάσεων, διότι το αντίθετο δεν βοηθά την Ουκρανία.[13] Η Γερμανίδα υπουργός εξωτερικών χαρακτηρίστηκε από αφωνία και περιορίστηκε απλά να στέκεται στο πλάι του Scholtz όταν, μετά από μακρά συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου κεκλεισμένων των θυρών, ο Scholtz επανήλθε, μιλώντας στους δημοσιογράφους, με δήλωση ότι η μεταχείριση που επιφύλαξε η Ουκρανία στον Γερμανό πρόεδρο αποτελεί «πρόβλημα για τη Γερμανική κυβέρνηση, αλλά και για τον Γερμανικό λαό».[14]

«Αν δεν τον διώξετε τώρα, αυτό θα σημαίνει ότι χάσατε κάθε ίχνος αυτοσεβασμού».

Η μόνη που έκανε ουσιαστική παρέμβαση στην υπόθεση ήταν η αντιπρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς, Sevim Dağdelen, η οποία στο τουΐτερ υπενθύμισε ότι ο Andrey Melnik στο παρελθόν έχει αποκαλέσει τον Bandera «ο Ήρωάς μας», έχει συμμετάσχει σε προσκυνήματα στον τάφο του, και εξυμνεί τη γενναιότητα των νέο-ναζί του Αζόφ. Επιεικώς, έγραψε, ο Melnik περιγράφεται ως φιλο-ναζί. Και συμπλήρωσε: «Εάν και τώρα δεν εκδιώξετε τον φιλο-ναζί Melnik, αυτό θα σημαίνει ότι έχετε χάσει κάθε ίχνος αυτοσεβασμού».[15]

Η περιπετειώδης αυτή ιστορία έληξε τελικά στις 5 Μαΐου, όταν πλέον είχαν γραφτεί οι παραπάνω γραμμές, με τον Ζελένσκι να σηκώνει το τηλέφωνο όταν, για μια ακόμη φορά, τον κάλεσε ο Γερμανός πρόεδρος. Ο Ζελένσκι, αφού άκουσε τον Steinmeier να του εξηγεί ότι εκφράζει «την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την υποστήριξή του» και να τον διαβεβαιώνει ότι «Η Γερμανία συμπαρατάσσεται με τους συμμάχους αλληλέγγυα στο πλευρό της Ουκρανίας», με μεγαλοψυχία τον συγχώρεσε για τα παλαιά του ατοπήματα να έχει υποστηρίξει την ύφεση με τη Ρωσία που είχαν σταθεί η αιτία να φάει “πόρτα”.[16] Και ο Steinmeier έλαβε όχι μόνο άφεση αλλά, επιτέλους, κλήθηκε να επισκεφθεί το Κίεβο μαζί και με τον Scholtz και με όποιον άλλο από τη Γερμανική κυβέρνηση θέλει (λέγε με Christine Lambrecht)!

Τέλος καλό όλα καλά ή να αναμένουμε τα μελλοντικά καψόνια στα οποία θα υποβάλουν οι Ουκρανοί τον καημένο τον Steinmeier που έκανε το σφάλμα να επιδείξει…φιλορωσισμό; Θα δείξει…Πάντως, ως αμοιβή προς τον Ζελένσκι που δέχτηκε να σηκώσει το τηλέφωνο στην κλήση του Γερμανού ομολόγου του, η Γερμανίδα υπουργός άμυνας, Christine Lambrecht, που εδώ και καιρό αγωνίζεται να αρθούν οι Γερμανικοί δισταγμοί στην αποστολή βαρέων όπλων στο Κίεβο, από τη Σλοβακική πόλη Sliac όπου βρίσκεται μαζί με τον γενικό επιθεωρητή των Γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Eberhard Jorn—προφανώς για να κανονίσουν τη μεταφορά Γερμανικών τανκς στην Σλοβακία στα πλαίσια της κυκλικής εναλλαγής των τανκς Τ-72 που στέλνονται στην Ουκρανία—ανακοίνωσε την επομένη του τηλεφωνήματος (6 Μαΐου) την αποστολή Γερμανικών αυτοκινούμενων howitzers απευθείας στην Ουκρανία.[17] Πρόκειται για ενίσχυση της παρτίδας που είχε αποσταλεί από την Ολλανδία, αλλά τώρα εγκαταλείφθηκε και το φύλλο συκής περί “κυκλικής εναλλαγής”. Όχι Γιάννης, Γιαννάκης! Καημένε Scholtz, τι σου ‘μελλε να πάθεις…

Πάντως, την Παρασκευή, 6 Μαΐου, ο διαβόητος Melnik επέστρεψε με συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk, όπου στην ερώτηση αν σκοπεύει να ζητήσει συγγνώμη από τον Scholtz απάντησε: «Θεωρώ ότι το ζήτημα που υποτίθεται ότι είχε προκύψει επιλύθηκε με εκείνο το χθεσινό τηλεφώνημα. Επομένως δεν υπάρχει θέμα συγγνώμης. Το θέμα δεν αφορά το αν κάποιος αισθάνεται θιγμένος ή όχι, το θέμα είναι αν θα μας βοηθήσουν…».[18] Να δούμε αν το σήριαλ θα έχει και συνέχεια λοιπόν.

*          *          *

Τα περιστατικά που έχουμε αναφέρει, δηλαδή αφενός η απόρριψη από την Ουκρανική πλευρά των διαπραγματεύσεων και η απαίτηση της άνευ όρων Ρωσικής συνθηκολόγησης και αφετέρου το απύθμενο θράσος του Ουκρανού πρέσβη στο Βερολίνο, θέτουν το κεντρικό ερώτημα: Ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι Ουκρανοί και καβάλησαν τόσο μεγάλο καλάμι;

Όμως αν εστιάσουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η στάση των Ουκρανών αρχίζει να αποκτά τη δική της λογική, την οποία απαιτείται να κατανοήσουμε.

Για όποιον παρακολουθεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στις ΗΠΑ, η κατάσταση είναι πρωτοφανής και τρομακτική. Εκεί, όποιος διανοηθεί να θέσει το ελάχιστο ερωτηματικό στην αμυδρότερη πτυχή της κυρίαρχης αφήγησης, θεωρείται προδότης και πληρωμένος πράκτορας των Ρώσων. Οι τεχνικές του “γνωστικού πολέμου” (βλ. Σε αναμονή της ουκρανικής μεγάλης προβοκάτσιας: Ένα βήμα πριν την άμεση ΝΑΤΟική εμπλοκή, εδάφιο Γ) έχουν επιτυχία 1,000%. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι τους μεγαλύτερους αφρούς λύσσας βγάζουν οι αποκαλούμενοι liberals σε αντίθεση με τους συντηρητικούς.

Μάλιστα, πριν λίγες μέρες το υπουργείο εσωτερικής ασφάλειας των ΗΠΑ (department of homeland security) ανακοίνωσε τη δημιουργία της λεγόμενης υπηρεσίας προστασίας από την παραπληροφόρηση (Disinformation Governance Board—στο εξής DGB), μια υπηρεσία που από ορισμένους αποκλήθηκε «υπουργείο της αλήθειας», όνομα παρμένο από τη νουβέλα «1984» του George Orwell.

Στόχος της υπηρεσίας θα είναι να “πολεμά” την παραπληροφόρηση που προέρχεται από τη Ρωσία. Με δεδομένο ότι κάθε ανεξάρτητη φωνή στις ΗΠΑ αμέσως χαρακτηρίζεται ως φορέας Ρωσικής παραπληροφόρησης, αντιλαμβανόμαστε ότι, με την ευκαιρία της Ουκρανικής κρίσης, η Αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ελέγξει κάθε αντιρρησία και κάθε κριτική.

Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία όσο αφορά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών μέσα από το Ίντερνετ. Εδώ και χρόνια η ύπαρξη του διαδικτύου έχει σταθεί αγκάθι στο πλευρό της δημόσιας προπαγάνδας, στην οποία πλέον συμμετέχουν και τα ελεγχόμενα από μεγάλες εταιρείες ΜΜΕ. Αν και μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει αρκετές απόπειρες να φιμωθεί η ελευθερία έκφρασης στο διαδίκτυο, εν τούτοις ο έλεγχός του παραμένει ένα ανοιχτό πρόβλημα για την εκάστοτε προωθούμενη αφήγηση. Η Ουκρανική κρίση δίνει μία θαυμάσια ευκαιρία, επιτέλους, να παρθούν τα μέτρα φίμωσης που χρόνια ονειρεύονται. Αλλά για να συμβεί αυτό, απαιτείται να διαρκέσει η κρίση και εδώ ο ρόλος της Ουκρανικής πολεμοχαρούς ελίτ γίνεται κομβικός για τις εξελίξεις μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Alejandro Mayorkas: Δεν είμαστε “αστυνομία της σκέψης”.
Μπορείτε να απολαύσετε το απολαυστικό—κάτι μεταξύ παπά και μπάτσου—στυλ του
Alejandro Mayorkas καθώς υπερασπίζεται τη δημιουργία της DGB σε συνέντευξη στο CNN.[19]

Η λειτουργία της DGB έχει αρχίσει ήδη δύο μήνες πριν την ανακοίνωση στις 27 Απριλίου της δημιουργίας του, όταν το υπουργείο ασφάλειας είχε διαπιστώσει κατά το 2021 ότι απαιτείται η λειτουργία μιας ομάδας για να «εξετάζει ζητήματα προσωπικών δεδομένων και πολιτικών ελευθεριών για απόψεις που διακινούνται μέσω διαδικτύου».[20] Πάντως, σύμφωνα με την εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, Jen Psaki, η λειτουργία της DGB είχε ήδη προγραμματιστεί επί προεδρίας Τραμπ.[21]

Επικεφαλής της νέας υπηρεσίας διορίστηκε η Nina Jankowicz, η οποία έχει όλα τα “κατάλληλα” εχέγγυα του “ειδικού” στον πόλεμο της πληροφόρησης[22]: Δούλευε στο Wilson Center (έναν ημι-κυβερνητικό οργανισμό με τον οποίο είχαμε ασχοληθεί στο Εδάφιο Ε5 του άρθρου  Σε αναμονή της ουκρανικής μεγάλης προβοκάτσιας: Ένα βήμα πριν την άμεση ΝΑΤΟική εμπλοκή, όταν παρουσιάσαμε το αίτημα άμεσης αποστολής Αμερικανικών στρατευμάτων στην Ουκρανία του προέδρου του προγράμματός Μέσης Ανατολής του Wilson Center). Επιπλέον, η Nina Jankowicz έχει διατελέσει “σύμβουλος” της κυβέρνησης της Ουκρανίας επί θεμάτων «παραπληροφόρησης και στρατηγικής των επικοινωνιών».[23] Και ακόμη, υπεύθυνη προγραμμάτων που αφορούσαν τη Ρωσία και τη Λευκορωσία στο «Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο», μια ΜΚΟ που ασχολείται με την αύξηση της αποτελεσματικότητας των …”δημοκρατικών θεσμών” στις αναπτυσσόμενες χώρες. Και τέλος, είναι η συγγραφέας πονήματος με τίτλο: «Πώς να χαθεί ο πόλεμος της πληροφόρησης: Η Ρωσία, οι ψευδείς ειδήσεις, και το μέλλον της σύγκρουσης».[24]

Μετά τον διορισμό της, η νέα διευθύντρια της DGB έγινε αντικείμενο πραγματικού κύματος γέλιου στα κοινωνικά δίκτυα όταν ανακαλύφθηκε ένα βίντεο που είχε ανεβάσει το 2021 στο Twitter, όπου αυτοαποκαλούνταν «η Μαίρη Πόππινς της παραπληροφόρησης» και τραγουδούσε το γνωστό από την ταινία τραγούδι “Supercalifragilisticexpialidocious” με αυτοσχέδιους αλλαγμένους στίχους.[25]

H αυτοαποκαλούμενη “Μαίρη Πόππινς της παραπληροφόρησης” και νυν διευθύντρια του
Disinformation Governance Board ορίζει τραγουδιστά την παραπληροφόρηση.[26]

Πολύ σοβαρότερο όμως είναι το ατόπημά της στο παρελθόν να χαρακτηρίσει δημοσίως «ρωσική παραπληροφόρηση» τη γνωστή ιστορία των e-mails που βρέθηκαν σε λάπτοπ που παράτησε ο Χάντερ Μπάιντεν, γιος του τότε υποψήφιου και νυν προέδρου Τζο Μπάιντεν. Η υπόθεση αφορούσε τα παχυλά ποσοστά που εξασφάλιζε στην Ουκρανία ο γιος του νυν προέδρου λειτουργώντας ως μεσάζων σε διάφορες μπίζνες—προφανώς ως γιος του πατέρα του—ανάμεσα στις οποίες ήταν και οι αναθέσεις (όπως αποκαλύφθηκε αργότερα) των εργασιών “έρευνας” για εξαιρετικά μολυσματικές ασθένειες σε Ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια. Η εφημερίδα που δημοσίευσε τα e-mails αντιμετωπίστηκε ως πράκτορας των Ρώσων και διαγράφτηκαν οι λογαριασμοί της στο Twitter και στο Facebook, για να αποδειχτεί META τις εκλογές ότι τα πάντα ήταν απολύτως ακριβή.

Σε σχόλια στο Twitter, η Nina Jankowicz έχει αποκληθεί «η μετεξέλιξη του Γκαίμπελς», «παράφρων σύμφωνα με δικαστικά κριτήρια», κ.α. Ο πρώην πρόεδρος Τραμπ, παραβλέποντας ότι η DGB είχε ξεκινήσει επί των δικών του ημερών, έγραψε: «Φαίνεται ότι [αυτή] είναι η προφανής και αξιοπρεπής επιλογή για να διοικήσει το υπουργείο της αλήθειας. Φίλοι μου, οι ενήλικες πήραν πίσω την εξουσία».[27]

Κάποιοι Ρεπουμπλικάνοι αντέδρασαν στη δημιουργία της DGB. Η κύρια όμως αντίρρηση δεν ήταν στη χρήση εργαλείων παραπληροφόρησης και ελέγχου της ελεύθερης έκφρασης από την Αμερικανική κυβέρνηση, αλλά στο ότι αυτά τα εργαλεία θα απευθύνονται προς πολίτες των ίδιων των ΗΠΑ και όχι προς τους πολίτες των άλλων χωρών. Έτσι, ο γερουσιαστής Rob Portman, ο οποίος είναι επικεφαλής των ρεπουμπλικάνων στη επιτροπή για την «εσωτερική ασφάλεια και τις κυβερνητικές υποθέσεις» της Αμερικανικής γερουσίας, άσκησε την εξής κριτική για τη δημιουργία της DGB: «Ως συντάξας τον δικομματικό νόμο που ίδρυσε το Κέντρο Διεθνούς Εμπλοκής για να πολεμά την συνεχώς εξελισσόμενη απειλή της ξένης προπαγάνδας και παραπληροφόρησης στο εξωτερικό, δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών θα έπρεπε να στρέψει πάνω στον Αμερικανικό λαό τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να βοηθάμε τους συμμάχους μας προκειμένου να αποκρούουν τους εξωτερικούς εχθρούς».[28]

Επομένως, για την κυβέρνηση των ΗΠΑ η πρώτη αξία χρήσης της αδιαλλαξίας των Ουκρανών του Κιέβου βρίσκεται στη δυνατότητα που της δίνει να πάρει σοβαρά μέτρα περιστολής της ελευθερίας στη σκέψη και στη διάδοση των ιδεών μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και προφανώς, αν η ελευθερία στην έκφραση των ιδεών κατασταλεί στις ΗΠΑ, οι υπόλοιπες χώρες δεν θα έχουν καλύτερη τύχη. Κατ’ αναλογία, ας φανταστούμε τα διαβόητα Hellinika Hoaxes να αστυνομεύουν όχι μόνο το Facebook αλλά κάθε διακινούμενη δημόσια γνώμη. Και αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον “ελεύθερο κόσμο”. Να είστε σίγουροι ότι όταν με το καλό αρχίσει η εφαρμογή της αστυνόμευσης, η διολίσθηση προς τον καθημερινό φασισμό θα είναι χωρίς φραγμό.

*          *          *

Η δεύτερη όμως αξία χρήσης των Ουκρανών από τις ΗΠΑ είναι ακόμη πιο σημαντική αν και δένεται στενά με την πρώτη. Στο άρθρο Σε αναμονή της ουκρανικής μεγάλης προβοκάτσιας: Ένα βήμα πριν την άμεση ΝΑΤΟική εμπλοκή είδαμε ότι στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι ο εξανδραποδισμός της Ρωσίας και η είσοδος σε αυτήν κάτω από νέο-αποικιοκρατικούς όρους του Αμερικανικού και Δυτικού λιμνάζοντος κεφαλαίου. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα κάνει, και κάνει, ό,τι μπορεί για να αποδυναμώσει τη Ρωσία και να της προκαλέσει όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορεί. Η Ουκρανική κρίση αποτελεί κατά τον Μπάιντεν μια τερατώδη ευκαιρία για να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος, που δεν πρέπει να χαθεί. Με άλλα λόγια, στόχος δεν είναι να επιλυθεί η κρίση αλλά αντίθετα, να πολεμηθεί η Ρωσία μέχρι “τον τελευταίο Ουκρανό”.

Ο Μπάιντεν επανήλθε στο θέμα αυτό στις 3 Μαΐου μιλώντας στο εργοστάσιο της Lockheed Martin στην Αλαμπάμα όπου κατασκευάζονται τα αντιαρματικά Javelin που οι ΗΠΑ στέλνουν στην Ουκρανία. Στην ομιλία του περιέγραψε τη σύγκρουση εκεί ως ένα «πραγματικά ιστορικό σημείο καμπής—τέτοια εμφανίζονται κάθε έξι ή οκτώ γενεές—όπου τα πράγματα μεταβάλλονται με τέτοια ταχύτητα ώστε πρέπει να διατηρούμε τον έλεγχο». Και συνέχισε λέγοντας ότι «υπάρχει μια συνεχιζόμενη μάχη στον κόσμο ανάμεσα στον αυταρχισμό και τη δημοκρατία» όπου από τη μία πλευρά βρίσκονται η Κίνα και η Ρωσία και από την άλλη οι ΗΠΑ. Η σύγκρουση στην Ουκρανία, είπε, είναι η πρώτη πραγματική μάχη στη σύγκρουση των πολιτισμών και θα ακολουθήσουν πολλές ακόμη.[29]

Αφήνοντας κατά μέρος την αριθμητική του Μπάιντεν, αφού μια γενιά κρατά 20-30 έτη και επομένως το προηγούμενο “σημείο καμπής” πρέπει να ήταν πριν από 120 έως 240 χρόνια—μπορεί να εννοεί τη Γαλλική επανάσταση ή τη συγγραφή του “Κεφαλαίου” από τον Μαρξ—οι ιδέες είναι σαφείς, και άλλωστε το λέει καθαρά και αλλού στην ομιλία του: Οι Ουκρανοί δίνουν τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να κερδίσουν αυτή την επική μάχη χωρίς οι ίδιες—το λέει ακριβώς έτσι[30]—να διακινδυνεύσουν.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη αξία χρήσης των Ουκρανών για τις ΗΠΑ. Μέσω αυτών, οι ΗΠΑ πραγματοποιούν τον πόλεμό τους για τη διάλυση της Ρωσίας στην «πρώτη μεγάλη μάχη» του.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ καθώς υψώνει το δάκτυλό του για να τονίσει ότι
βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής, από αυτά που εμφανίζονται κάθε έξι ή οκτώ γενεές.[31]

Βέβαια, τόχουμε ξαναπεί ότι η διαρκής μετακίνηση της γραμμής προς τη θερμή σύγκρουση, τελικά θα καταλήξει στη θερμή σύγκρουση. Ήδη στις 6 Μαΐου, οι New York Times, το NBC και η Washington Post διέρρευσαν ταυτόχρονα αποκαλύψεις κατασκοπευτικών υπηρεσιών των ΗΠΑ σύμφωνα με τις οποίες—λες και δεν το ξέραμε—η βύθιση του καταδρομικού Moskva έγινε χάρη στην παροχή από τις ΗΠΑ στους Ουκρανούς των συντεταγμένων του πλοίου σε πραγματικό χρόνο.[32] Και προφανώς, επίσης το βλήμα που χρησιμοποιήθηκε όπως και ο χειρισμός του έγιναν από ΝΑΤΟικούς, έστω κι αν δεν το ‘χουν πει ακόμη. Επίσης, η ίδια πηγή ενημέρωσε τους NYT ότι μέσω των Αμερικανών οι Ουκρανοί παίρνουν πληροφορίες, πάλι σε πραγματικό χρόνο, των κινήσεων των Ρωσικών κινούμενων στρατηγείων με αποτέλεσμα να έχουν σκοτωθεί από Ουκρανικά πλήγματα “πολλοί” Ρώσοι στρατηγοί.[33] Κατά το NBC, αντίστοιχες πληροφορίες που μετέδιδαν Αμερικανικές υπηρεσίες προς τους Ουκρανούς σε πραγματικό χρόνο χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρριψη Ρωσικού μεταγωγικού με εκατοντάδες στρατιώτες κατά την έναρξη των επιχειρήσεων.[34]

Είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε την ακρίβεια αλλά και τη σκοπιμότητα αυτών των διαρροών όπως και την μετέπειτα νεότερη διαρροή ότι ο Μπάιντεν ζήτησε να σταματήσουν …οι διαρροές.[35] Μπορεί να εμφανίζονται για να ωθήσουν τους Ρώσους σε κάποια κλιμάκωση κατά Αμερικανικών στόχων, όπως έχει γραφτεί αλλού.[36] Μπορεί—πράγμα πιο πιθανό—να γίνονται για να υπογραμμίσουν τη δέσμευση των Αμερικανών στον μέχρις εσχάτων πόλεμο και έτσι να στηρίξουν τους πιο έξαλλους κύκλους της Ουκρανικής ηγεσίας και να μπλοκάρουν διαλλακτικότερους κύκλους, οι οποίοι εκτιμούν την ανάγκη διαπραγματεύσεων, στην κριτική που ασκούν εκ των ένδον ότι οι ΗΠΑ θα τους πουλήσουν. Μπορεί να γίνονται για να δημιουργήσουν ψευδαισθήσεις “νίκης”, μπορεί, μπορεί, μπορεί…

Το μόνο βέβαιο είναι ότι πιστοποιούν την άμεση εμπλοκή του Αμερικανικού στρατού στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Η ιδέα είναι η ίδια: να γίνουν τα πάντα ώστε ο πόλεμος να διαιωνίζεται, κι ας καταστρέφεται η κοινωνική, η πολιτική και η οικονομική ζωή της Ουκρανίας. Τίποτα άλλο δεν ενδιαφέρει τις ΗΠΑ εκτός από το αδυνάτισμα και τη διάλυση της Ρωσίας. Κι αν η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση, ακόμη καλύτερα για τις ΗΠΑ. Κι αν η Ασία, η Λ. Αμερική και η Αφρική πεινάσουν, θα πρόκειται για παράπλευρες απώλειες.

Όμως, όπως και να ‘χει, για να πετύχει το σχέδιο, οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποκλείσουν κάθε περίπτωση συμφωνίας Ουκρανίας-Ρωσίας για την παύση της σύγκρουσης. Είναι εντελώς χαρακτηριστική η είδηση για τον λόγο της αιφνίδιας επίσκεψης του Μπόρις Τζόνσον στις 9 Απριλίου στο Κίεβο. Όπως έγραψε η Ουκρανική εφημερίδα  Ukrayinska Pravda (UP) στις 5 Μαΐου:

«Μόλις οι Ουκρανοί διαπραγματευτές και οι Abramovich/Medinsky, μετά τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη, είχαν συμφωνήσει στους γενικούς όρους της δομής μιας μελλοντικής πιθανής συμφωνίας, κατέφθασε σχεδόν απροειδοποίητα [στο Κίεβο] ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπόρις Τζόνσον. Ο Johnson κόμισε δύο απλά μηνύματα στο Κίεβο. Το πρώτο ήταν ότι ο Πούτιν είναι εγκληματίας πολέμου και γι’ αυτό θα έπρεπε να πιεστεί και όχι να γίνονται διαπραγματεύσεις μαζί του. Και το δεύτερο ήταν ότι, ακόμη και αν η Ουκρανία είναι έτοιμη να υπογράψει με τον Πούτιν κάποιες συμφωνίες πάνω στις εγγυήσεις, αυτοί [δηλ. οι ΗΠΑ, Βρετανία, κ.λπ.] δεν είναι. Εμείς—[είπε ο Τζόνσον]—μπορούμε να υπογράψουμε (μια συμφωνία) με εσάς (την Ουκρανία), αλλά όχι με αυτόν. Και εν πάσει περιπτώσει, [ο Πούτιν] θα μας κάνει άνω κάτω”.[i] ΄Έτσι συνόψισε ένας από τους στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι την ουσία της επίσκεψης Τζόνσον».[37]

Και η εφημερίδα συνεχίζει:

«Πίσω από την επίσκεψη και την τοποθέτηση του Τζόνσον υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή απροθυμία να εμπλακούν [οι ΝΑΤΟικοί] σε συμφωνίες με τη Ρωσία. Η θέση του Τζόνσον ήταν ότι η κοινότητα της Δύσης, που αρχικά τον Φεβρουάριο είχε υπαινιχθεί ότι ο Ζελένσκι έπρεπε να τα παρατήσει και να φύγει στο εξωτερικό [σχηματίζοντας εξόριστη κυβέρνηση], τώρα αισθανόταν ότι ο Πούτιν δεν ήταν τόσο ισχυρός όσο είχαν αρχικά νομίσει. Ακόμη περισσότερο, [τώρα πλέον] υπήρχε η ευκαιρία να τον ζορίσουν. Και η Δύση ήθελε να την εκμεταλλευτεί».[38]

Και η εφημερίδα συνεχίζει και πάλι:

«Τρεις μέρες μετά την επίσκεψη Τζόνσον, ο Πούτιν δημοσιοποίησε ότι οι διαπραγματεύσεις είχαν φτάσει σε αδιέξοδο». Αφού περιγράψει αναλυτικά τις υπαναχωρήσεις των Ουκρανών που, κατά τις οδηγίες Τζόνσον, οδήγησαν στο αδιέξοδο, το άρθρο καταλήγει: «Η Ουκρανία θα πρέπει να κατανοήσει και να απαντήσει στη μοιραία ερώτηση: πόσο έτοιμη είναι η Δύση να σταθεί στο πλάι της Ουκρανίας στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία; Μήπως τελικά η Ουκρανία καταλήξει προδομένη και κατεστραμμένη έχοντας μείνει μόνη απέναντι στο θυμωμένο Κρεμλίνο; Το μέλλον των διαπραγματεύσεων, του πολέμου και της Ευρωπαϊκής ιστορίας του 21ου αιώνα επίσης εξαρτώνται από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα».[39]

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι αν θέλαμε να περιγράψουμε με μία λέξη την πολιτική της Ουκρανικής εθνικιστικής ηγεσίας απέναντι στην κρίση, η λέξη αυτή θα ήταν: Τζόγος. Ένας συνδυασμός απειρίας, νέο-ναζιστικών ιδεοληψιών, εθνικιστικού μεγαλοϊδεατισμού και (προφανώς) πλουτισμού μέσω της παρεχόμενης “βοήθειας” έχουν οδηγήσει τους όποιους μηχανισμούς βρίσκονται ακόμη σε Ουκρανικά χέρια στο να ποντάρουν όλα τα λεφτά (του Ουκρανικού λαού—όχι τα δικά τους) στις πλάτες που στήνουν οι ΗΠΑ, ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές τους.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που πρόσφατα η Ουκρανική αστυνομία διέλυσε διαμαρτυρία συζύγων των “ηρώων”, αποκλεισμένων στο Azovstal, Ουκρανών στρατιωτών/Αζόφων που ζητούσαν να γίνει κάτι για να επιστρέψουν οι δικοί τους πίσω. Αντί η Ουκρανική κυβέρνηση να εκμεταλλευτεί το θέμα για δημοσιότητα στο εξωτερικό—που όμως θα έθετε εύλογα το ερώτημα “γιατί να μην παραδοθούν;”—απαγόρευσε τη συγκέντρωση και έδωσε εντολή για τη διάλυση όσων παραβίασαν την απαγόρευση. Και μόνο η ιδέα ότι οι αποκλεισμένοι μπορεί να παραδοθούν αντί να πεθάνουν, “πολεμώντας” μέσα στη βρώμα, την πείνα και τις ασθένειες, προκαλεί ανατριχίλα στις ΗΠΑ και κατ’ επέκταση στους κυβερνητικούς.[40]

Αντίστοιχο παράδειγμα αποτελούν και οι δυνάμεις του Ουκρανικού στρατού που παραδόθηκαν στην Μαριούπολη. Ο συνταγματάρχης Vladimir Baranyuk, πρώην διοικητής της 36ης ταξιαρχίας πεζοναυτών του Ουκρανικού στρατού που κρατούσε το άλλο εργοστάσιο και αποφάσισε να παραδοθεί αντί να πεθάνει ηρωικά, ήρωας της Ουκρανίας με διάταγμα Ζελένσκι και νυν αιχμάλωτος πολέμου, λέει: «Το Κίεβο μας είπε να κρατήσουμε, ότι οι δυνάμεις που θα σπάσουν τον αποκλεισμό φτάνουν, ότι σύντομα θα είναι εδώ. Μας υποσχέθηκαν συγκεκριμένη βοήθεια. Φυσικά αυτή ποτέ δεν έφτασε….Το σκέφτηκα [ότι μας λένε ψέματα]. Το κατάλαβα…Μας υποσχέθηκαν βοήθεια που δεν υπήρχε. Αυτό μας ώθησε να προσπαθήσουμε να φύγουμε». Σε ερώτηση για το πώς αντέδρασαν οι στρατιώτες του όταν κατάλαβαν ότι οι εντολές που είχαν ήταν στην πραγματικότητα να πεθάνουν, απαντά: «Ήταν σκληρό». Ερωτάται ξανά αν όλοι το είχαν καταλάβει και απαντά: «Όλοι το ήξεραν, μαζί κι εγώ. Όλοι το κατάλαβαν».[41] Γιατί όμως η Ουκρανική ηγεσία προτιμά να ψεύδεται στους άνδρες που πολεμούν αντί να διαχειριστεί στα σοβαρά την κρίση; Ακριβώς επειδή ο δρόμος των διαπραγματεύσεων έχει αποκλειστεί από τις ΗΠΑ.

“Σώστε τους στρατιώτες της Μαριούπολης», «Βγάλτε τους από το Αζοβστάλ».
Απαγορευμένη συγκέντρωση συζύγων αποκλεισμένων Ουκρανών στρατιωτών
στην πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου στις 3 Μαΐου.

Ο ίδιος ήρωας της Ουκρανίας, Vladimir Baranyuk, λέει: «…Πρέπει να αρχίσουμε διαπραγματεύσεις με κάποιο τρόπο. Όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν με κάποιο είδος συμφωνίας, κάποιο είδος διαπραγματεύσεων για ειρήνη. Πρέπει να διαπραγματευτούμε πάνω σε κάποια αμοιβαία επωφελή βάση. Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις, να βρουν ένα συμβιβασμό. Όπως και να ‘χει, πρέπει να διαπραγματευτούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο».[42]

Αλλά ο Ζελένσκι μοιάζει κατάλληλος απλώς στο να παίρνει πόζες στον φακό και να στέλνει τους στρατιώτες του στο θάνατο αφού οι ΗΠΑ έχουν τη γνώμη ότι οι Ουκρανοί οφείλουν να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό. Φυσικά, όχι μόνο η Ουκρανική ηγεσία αλλά και η Δύση τζογάρει, αλλά η Ουκρανία είναι που πληρώνει. Μαζί με τη Ρωσία, αλλά και μαζί με όλη την Ευρώπη.

Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι ποζάρει σε πολεμικό φόντο. Η ανάρτηση του MSNBC είχε ως τίτλο:
«Ο Volodymyr Zelenskyy αποκαλύπτει γιατί αισθάνεται σαν τον Bill Murray».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ουκρανική ελίτ, που διοικεί την πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης, έχει να κερδίσει πολλά η ίδια κάνοντας το θέλημα των ΗΠΑ και οδηγώντας τη χώρα τους στην καταστροφή στα πλαίσια ενός τζόγου πάνω στις διαθέσεις της “Δύσης”. Μόνο από τα δισεκατομμύρια που εισρέουν, οι Ουκρανοί ιθύνοντες θα τακτοποιηθούν για τα καλά, και αυτοί, και τα παιδιά τους, και τα παιδιά των παιδιών τους. Οι κομπασμοί και η αμετροέπεια που τους χαρακτηρίζει τελευταία δεν οφείλονται μόνο στη ναζιστική ιδεολογία των πλέον έξαλλων από αυτούς. Οφείλονται επίσης στον αγώνα τους να αποσπάσουν εύσημα από τους Αμερικανούς και αμοιβές, σαν τα σκυλιά που γαβγίζουν και δαγκώνουν για λογαριασμό των αφεντικών τους. Ο παραλογισμός της εξαλλοσύνης τους, που αρχικά προκαλεί απορία, είναι εντελώς κατανοητός από το ρόλο που έχουν δεχτεί να παίξουν στο μεγάλο παιχνίδι.

Αλλά στο μεταξύ η Ουκρανία θα ερημώνει καθώς οι ΗΠΑ θα αγωνίζονται για να διαλύσουν τη Ρωσία.


[i] Τα πλάγια γράμματα στο πρωτότυπο. Οι αγκύλες δικές μου, οι παρενθέσεις στο πρωτότυπο.

[1] https://www.rt.com/russia/554887-ukraine-treaty-russia-capitulation/

[2] https://www.rt.com/russia/554878-ukraine-hungary-danilov-warning/

[3] https://www.rt.com/news/554858-orban-blacklisted-ukraine-website/

[4] https://www.rt.com/russia/554887-ukraine-treaty-russia-capitulation/

[5] https://english.almayadeen.net/news/politics/all-russians-are-enemies-for-ukraine-at-moment:-ukrainian-di

[6] https://www.dailymail.co.uk/news/article-10779453/A-sulky-liver-sausage-Ukraine-ambassador-hits-German-chancellor-not-visiting-Kyiv.html και  https://www.rt.com/news/554893-olaf-scholz-offended-liverwurst/

[7] https://www.dw.com/en/german-president-frank-walter-steinmeiers-visit-to-kyiv-not-wanted/a-61447160

[8] https://www.tagesschau.de/inland/steinmeier-russland-109.html και https://www.euractiv.com/section/global-europe/news/i-got-putin-wrong-nord-stream-2-was-a-mistake-says-steinmeier/ και https://www.politico.eu/article/german-president-admits-having-been-mistaken-on-nord-stream-2/

[9] https://www.reuters.com/world/europe/german-president-says-kyiv-did-not-want-him-visit-2022-04-12/

[10] https://www.politico.eu/article/germany-frank-walter-steinmeier-snub-wait-talk-volodymyr-zelenskyy/

[11] https://tass.com/world/1446913 και https://tass.com/world/1446911

[12] https://www.aa.com.tr/en/europe/scholz-says-no-to-ukraine-trip-over-german-presidents-thwarted-visit-to-kyiv/2578423

[13] https://cmio.org/en/world/671471-scholz-is-not-a-sausage-the-bundestag-demanded-to-expel-the-ambassador-of-ukraine

[14] https://www.dw.com/en/scholz-stands-firm-on-ukraine-visit-amid-criticism-at-home-and-abroad/a-61687080

[15] https://twitter.com/SevimDagdelen/status/1521419699740889089

[16] https://www.theguardian.com/world/live/2022/may/05/russia-ukraine-war-bloody-battles-inside-mariupol-steelworks-ukraine-claims-it-has-retaken-areas-near-kherson-live?page=with:block-6273dbb98f08a298acd0400d#block-6273dbb98f08a298acd0400d

[17] https://www.cnbc.com/2022/05/06/russia-ukraine-live-updates.html?Cmpid=2416676_MS%20FRI%20220506%20EMEA&dm_i=42XP,1FSPW,2M7RR8,59GJZ,1

[18] https://thepressunited.com/updates/ukraines-envoy-wont-apologize-for-insulting-german-chancellor/

[19] https://www.youtube.com/watch?v=tVty_rrKCO4

[20] https://www.nytimes.com/2022/05/02/technology/partisan-dhs-disinformation-board.html

[21] https://www.washingtonexaminer.com/news/white-house/dhs-disinformation-board-is-continuation-of-trump-effort-white-house-says

[22] https://www.hstoday.us/federal-pages/dhs/dhs-standing-up-disinformation-governance-board-led-by-information-warfare-expert/

[23] https://www.youtube.com/watch?v=At1wRip1UX0&t=16s

[24] https://www.sportskeeda.com/pop-culture/who-nina-jankowicz-aka-disinfo-czar-viral-mary-poppins-singing-tiktok-sparks-online-debate

[25] https://www.mediaite.com/tv/watch-bidens-new-disinformation-czar-sings-cringeworthy-mary-poppins-edition-about-misinformation/

[26] https://twitter.com/wiczipedia/status/1362153807879303171

[27] https://www.theblaze.com/news/twitter-has-a-field-day-with-cringe-videos-of-biden-s-new-disinformation-czar-singing-mary-poppins-parody-songs-and-her-harry-potter-tribute-band-this-is-enough-of-a-reason-to-ban-tiktok και https://www.sportskeeda.com/pop-culture/who-nina-jankowicz-aka-disinfo-czar-viral-mary-poppins-singing-tiktok-sparks-online-debate

[28] https://www.cbsnews.com/news/disinformation-governance-board-russia-us-mexico-border/

[29] https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2022/05/03/remarks-by-president-biden-on-the-security-assistance-to-ukraine/ και https://militarywatchmagazine.com/article/biden-declares-a-new-conflict-against-china-and-russia-says-ukraine-is-the-first-of-many-clashes-to-come

[30] ο.π.

[31] https://www.youtube.com/watch?v=OocWqxezM6I&t=702s

[32] https://www.theguardian.com/world/2022/may/05/us-intelligence-russia-moskva-ukraine

[33] https://www.theguardian.com/world/2022/may/05/us-intelligence-helping-ukraine-kill-russian-generals-report

[34] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/us-intel-helped-ukraine-protect-air-defenses-shoot-russian-plane-carry-rcna26015

[35] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/biden-told-officials-media-reports-us-intel-sharing-ukraine-are-counte-rcna27738

[36] https://kosmodromio.gr/2022/05/06/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf%ce%b9-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%bf%cf%85/

[37] https://www.pravda.com.ua/eng/articles/2022/05/5/7344096/

[38] ο.π.

[39] ο.π.

[40] https://www.theguardian.com/world/2022/may/06/wives-mariupol-soldiers-dispersed-police-kyiv-protest-ukraine-russia

[41] https://rumble.com/v13xso8-kievs-heroic-defense-bravado-in-mariupol-doesnt-fit-with-accounts-of-ukrain.html?fbclid=IwAR0MiVOUsx8W4Q1p3qrsuf6qit5PxiVz-vMuoxe_Y-3DQq26_ZTJ51Rm_HU

[42] ο.π.

Σε αναμονή της ουκρανικής μεγάλης προβοκάτσιας: Ένα βήμα πριν την άμεση ΝΑΤΟική εμπλοκή

Δημοσιεύουμε το Δ μέρος του άρθρου «Αν χάνει η Ρωσία τον πόλεμο, τότε γιατί το ΝΑΤΟ συζητά στα σοβαρά την αποστολή «ειρηνευτικής δύναμής» του στην Ουκρανία;» του Κωστή Μηλολιδάκη, το οποίο εξελίχθηκε σε μια εκτενή και αναλυτική αναφορά για τη στρατηγική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, για την παραπληροφόρηση και τον “γνωστικό πόλεμο” ως βασικό μέσο διεξαγωγής του πολέμου στην Ουκρανία και για τις άμεσες Νατοϊκές επιδιώξεις που περιλαμβάνουν ως ανοικτή πιθανότητα μια μεγάλη προβοκάτσια που θα δικαιολογήσει την αμερικανο-Νατοϊκή εμπλοκή.

Έχοντας μέχρι τώρα ασχοληθεί με τους στόχους και τα αποτελέσματα της Ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης (Μέρος Α’), με την Ουκρανική στρατηγική (Μέρος Β), με τις οικονομικές/πολιτιστικές κυρώσεις του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας (επίσης Μέρος Β’), με την διαδρομή του Ουκρανικού εθνικισμού που θέτει σε κίνδυνο όλη την Ευρώπη (Μέρος Γ’) και τη στρατιωτική συνεισφορά του ΝΑΤΟ μέχρι σήμερα (επίσης μέρος Γ’), απομένει ίσως το σημαντικότερο μέρος των εκτιμήσεων που οφείλουν να γίνουν: Τι να περιμένουμε παραπέρα από το ΝΑΤΟ—Θα εμπλακεί άμεσα στρατιωτικά στην Ουκρανία;

Για να εκτιμήσουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, χρειάζεται πρώτα να διακινδυνεύσουμε την απάντηση σε ένα βαθύτερο ερώτημα: Ποια είναι τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά σχέδια του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού όσο αφορά τη Ρωσία και πώς προσπαθεί η Ρωσία να αντιπαρατεθεί σε αυτά. Προφανώς, το θέμα είναι τεράστιο και μόνο περιγραφικά μπορούμε να το πιάσουμε αν δεν θέλουμε να «βαρύνουμε» ακόμη περισσότερο το κείμενο με παραπομπές και υποσημειώσεις.

Α. Η ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Αυτό που πρώτα πρώτα χτυπά στο μάτι είναι ότι μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την επαναφορά του καπιταλισμού στη Ρωσία—αφήνω κατά μέρος τα ερωτήματα της φύσης του κοινωνικού σχηματισμού που είχε αποκληθεί «υπαρκτός σοσιαλισμός—εν τούτοις, η Ρωσία ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε ως μία «άλλη» καπιταλιστική χώρα από τις ΗΠΑ—π.χ. όπως η Γαλλία, η οποία διαχρονικά ακολουθούσε ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ πολιτική.

Ίσως με την εξαίρεση (και αυτό πολύ συζητήσιμο) της πρώτης περιόδου Γιέλτσιν (1991-1996), κατά την οποία η Ρωσία λεηλατήθηκε—και η λεηλασία συνεχίστηκε και κατά τη δεύτερη περίοδο (1996-1999)—με τον αγριότερο τρόπο τόσο από την οικονομική ελίτ της ΕΣΣΔ όσο και από ξένους κυνηγούς τύχης οδηγούμενη στον έλεγχο του ΔΝΤ και σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική και πολιτική κατάρρευση, η Ρωσία πάντοτε θεωρούνταν ο άμεσα υπ’ αριθμόν ένα εχθρός των ΗΠΑ ή τουλάχιστον του λεγόμενου «βαθέως κράτους» τους.

Ο Γιέλτσιν, ένας διαβόητος αλκοολικός που τα είχε δώσει όλα στους «ολιγάρχες», μια στενά παρασιτική αστική τάξη που επανδρώθηκε κυρίως από πρώην σοβιετικά στελέχη και λεηλατούσε τη χώρα από κοινού με ξένες εταιρείες, μπερδεύτηκε ο ίδιος σε σοβαρά σκάνδαλα δωροδοκίας[1] και αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1999. Φεύγοντας, το ποσοστό αποδοχής του από τους πολίτες της χώρας του βρισκόταν στο 2%. Τον αντικατάστησε ο μέχρι τότε άγνωστος Βλ. Πούτιν, τον οποίο ο Γιέλτσιν είχε διορίσει πρωθυπουργό πριν λίγους μήνες. Η πρώτη πράξη του Πούτιν ήταν να εκδώσει διάταγμα ισόβιας ασυλίας για τον Γιέλτσιν.

Παρά την παράλυση της Ρωσίας όμως, και ίσως και εξ αιτίας αυτής, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνέχιζαν τις κινήσεις σύνθλιψης του «ζωτικού χώρου» της. Το 1999 είχαμε τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, που έφερε για πρώτη φορά μετά την σοβιετική κατάρρευση αντιμέτωπες τη Ρωσία με τις ΗΠΑ, αν και βέβαια η Ρωσία με παραλυμένο τον κρατικό και στρατιωτικό της μηχανισμό και διαλυμένη την οικονομία της ήταν εντελώς ξεδοντιασμένη για να μπορέσει να αντιδράσει στον έλεγχο των Βαλκανίων από τις ΗΠΑ που προέκυψε από τούς ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς. Κατά το 1999, λίγες μέρες πριν την αποχώρησή του, ο Γιέλτσιν είχε αντιπαρατεθεί για δεύτερη φορά με τον Κλίντον με αφορμή τις ρωσικές επιχειρήσεις στην Τσετσενία.

Το ερώτημα επομένως είναι: Αν η επιλογή από τις ΗΠΑ της ΕΣΣΔ ως του βασικού αντίπαλου κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου—και σημειωτέον ότι δεν ήταν αυτή η περίπτωση πριν τον Β’ Παγκόσμιο—οφειλόταν στο διαφορετικό κοινωνικό σύστημα, για ποιο λόγο η επιλογή να μείνει αμετάλλακτη και μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”;

Η πρώτη παρατήρηση εδώ είναι ότι αρχικά αυτή η επιλογή συμβαδίζει με την απόφαση των ΗΠΑ να βγουν έξω από την Αμερικανική ήπειρο για να αντικαταστήσουν από κοινού τις καταρρέουσες αποικιακές δυνάμεις (Μ. Βρετανία και Γαλλία) ως η βασική ιμπεριαλιστική δύναμη. Αλλά ιμπεριαλισμός δεν σημαίνει μόνο στρατιωτικές επεμβάσεις. Σημαίνει συνεχή προσπάθεια οικονομικής επέκτασης, έλεγχο των διεθνών πρώτων υλών, έλεγχο χρηματοπιστωτικών συστημάτων και αγορών. Να δεχτούμε, αν και η συζήτηση είναι μεγάλη, ότι η ΕΣΣΔ εμπόδιζε την επέκταση των ΗΠΑ ως εκπρόσωπος ενός διαφορετικού κοινωνικού συστήματος και γι’ αυτό είχε στοχοθετηθεί ως ο κύριος εχθρός. Αλλά η Ρωσία; Και μάλιστα η ξεδοντιασμένη Ρωσία του Γιέλτσιν;

Άποψη μας είναι ότι και η ΕΣΣΔ παλιότερα, αλλά κυρίως η Ρωσία σήμερα έχει επιλεγεί ως ο κύριος εχθρός των ΗΠΑ όχι επειδή με οποιονδήποτε τρόπο απειλεί την σταθερότητα του μονοπωλιακού καπιταλισμού—δηλαδή του ιμπεριαλισμού—των ΗΠΑ ή την κυρίαρχη θέση τους στο παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα, αλλά επειδή η Ρωσία, εάν ελεγχθεί και κατακερματιστεί, θα αποτελέσει λύση για την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού για πολλές δεκαετίες. Η μεγαλύτερη, και με μεγάλη διαφορά, σε έκταση χώρα του κόσμου, με τεράστια αποθέματα πρώτων υλών, με δυνατότητα ελέγχου σημαντικών εμπορικών δρόμων που ανοίγουν μέσω της αρκτικής ζώνης[2] και με χαμηλή συγκέντρωση κεφαλαίου, θα αποτελέσει τερατώδες απόκτημα για όποια ιμπεριαλιστική δύναμη μπορέσει να την καταλάβει/ελέγξει.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε την επίσης τερατώδη συγκέντρωση λιμναζόντων κεφαλαίων στον Δυτικό κόσμο, τα οποία, μη μπορώντας να βρουν διεξόδους προς νέες αγορές ούτε να ελέγξουν νέες σοβαρές πηγές πρώτων υλών, τα τελευταία 40-50 χρόνια δημιουργούν διαρκώς πληθωριστικές «φούσκες» σε διάφορες σφαίρες της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου—ακίνητα, μετοχικές αξίες, αξίες σε νέους τεχνολογικούς τομείς, κ.ο.κ. Η επέκταση προς ανατολάς θα ήταν μια εξαιρετική διέξοδος για τα λιμνάζοντα αυτά κεφάλαια που θα βοηθούσε στο ξεπέρασμα των αλλεπάλληλων κρίσεων που δημιουργεί η κυκλοφορία τους στις Δυτικές οικονομίες.

Από οικονομική άποψη, η Ρωσία δεν μπορεί να συγκριθεί όχι με τις ΗΠΑ, αλλά ούτε με την Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία. Στους δείκτες του ΑΕΠ και του ΑΕΠ κατά κεφαλή, βρίσκεται κάτω και από τη Ν. Κορέα.[3] Η γνώμη μας είναι ότι η σταθερά συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς αποκαλύπτει ακριβώς αυτά τα σχέδια, δηλαδή της διάλυσης και νέο-αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης της Ρωσίας. Και η συμπόρευση των Ευρωπαϊκών χωρών με τις ΗΠΑ δεν οφείλεται μόνο ούτε κυρίως σε ανικανότητα άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής, αλλά οφείλεται πρώτα απ’ όλα στη συστράτευσή τους με τις ΗΠΑ ώστε να απολαύσουν και αυτές οι χώρες ένα κομμάτι από τη μελλοντική πίττα. Είναι σαν τον Ταμπάκη, το τσακάλι, που έπαιρνε από πίσω τον Σιρχάν, τον τίγρη, για να φάει κανένα απολειφάδι.  Άλλωστε, οι αναπτυγμένες χώρες της Δ. Ευρώπης, επίσης ιμπεριαλιστικές, έχουν προ πολλού πάψει να ελπίζουν σε ιμπεριαλιστική επέκταση (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες) προς άλλες ηπείρους. Όχι ότι η Αφρική δεν παρέχει πρώτες ύλες, αλλά μπροστά στο πανηγύρι που θα κάνουν αν καταφέρουν να διαμοιράσουν τη Ρωσία, τίποτα δεν συγκρίνεται. Ξεχωριστό ρόλο στην υποστήριξη της ολοκληρωτικής επίθεσης κατά της Ρωσίας παίζει το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο λειτουργεί ως υπεργολάβος των ΗΠΑ και σε πολλά θέματα αναλαμβάνει το ρόλο του πρώτου βιολιού της ΝΑΤΟικής ορχήστρας. Αξιοσημείωτη εδώ είναι η θλιβερή εικόνα της ΕΕ, η οποία, αφού έφαγε “πόρτα” από τους Βρετανούς, τώρα τους ακολουθά αγκομαχώντας για να μη δοθεί η εντύπωση στους Αμερικανούς ότι υστερεί στην εξυπηρέτησή τους.

Αυτές οι διαδικασίες, που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό κόσμο, παραβλέπονται από τους ισαποστάκηδες της θεωρίας της ενδο-ιμπεριαλιστικής διαμάχης. Με τα μυωπικά γυαλιά τους κραδαίνοντας το υποδεκάμετρο ψάχνουν να μετρήσουν το ιμπεριαλιστικό μέγεθος της Ρωσίας για να δικαιολογήσουν την ανιστόρητη αποχή τους από την πραγματική ιδεολογική και πολιτική πάλη της πραγματικής συγκυρίας. Το να είσαι με το μέρος των λαών και κατά των ιμπεριαλιστών δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με από καθέδρας λογύδρια που αναμασούν τετριμμένες γενικότητες, αλλά απαιτεί συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά για να δούμε τα δύο βασικά αγκάθια που στέκονται στο δρόμο των ΗΠΑ.

Το πρώτο λέγεται Κίνα: Η Κίνα σαφώς εξαρτά μέχρι σήμερα την ανάπτυξή της σε ένα πάντρεμα (coupling) της οικονομίας της με τις ΗΠΑ, που της επιτρέπει—μέσω της αγοράς Αμερικανικών ομολόγων—να χρηματοδοτεί τις πωλήσεις της βιομηχανίας της κυρίως προς τις Δυτικές αγορές[4]. Η Κίνα όμως είναι καταναλωτής πρώτων υλών και όχι παραγωγός. Ένας έλεγχος της Ρωσίας από τις ΗΠΑ θα σημαίνει ότι στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο που θα προκύψει η Κίνα θα εξαρτιέται πλήρως από τις ΗΠΑ στην προμήθειά τους. Άρα, εκτός από το ότι η πτώση της Ρωσίας θα ανοίξει παραπέρα την όρεξη των ΗΠΑ για τον έλεγχο και της Κίνας, αυτή θα σημαίνει επίσης ότι η βιομηχανία της Κίνας θα μπορεί να περιθωριοποιηθεί κατά τη διάθεση της Αμερικής/ΝΑΤΟ (παρεμπιπτόντως, είναι γνωστές οι συζητήσεις στο ΝΑΤΟ για επέκτασή του και στην Ασία). Από την άλλη, η πρώτη τριακονταετία ανάπτυξης της Κινεζικής βιομηχανίας, που στηρίχτηκε στο πάντρεμα με τις ΗΠΑ, σιγά σιγά οδηγεί σε νέες εξελίξεις: Η Κίνα αναπτύσσει την εσωτερική της αγορά, επεκτείνεται αγοράζοντας βιομηχανικές υποδομές σε ξένες χώρες και η Ρωσία της δίνει μια ευκαιρία αναπροσανατολισμού του πλεονάζοντος κεφαλαίου της. Ένα νέο ενδεχόμενο που θα μπορούσαμε να δούμε θα ήταν η στροφή της Κίνας προς την Ρωσική αγορά με πάντρεμα επενδύσεων εκεί με αγορά πρώτων υλών. Η τωρινή Ρωσία δείχνει να προτιμά σαφώς την εκδοχή της εξάρτησής της από την Κίνα σε σχέση με την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Ιδιαίτερα που η επιδιωκόμενη εναλλακτική αφορά την ελπίδα για γέννηση ενός πολύ-πολικού κόσμου στη θέση της Αμερικανικής μονοκρατορίας.

Αυτά όμως όλα είναι ακόμη ασαφή, στη σφαίρα των υποθέσεων και των επιθυμιών, ενώ η προσπάθεια των ΗΠΑ να μπουν μέσα στη Ρωσία είναι άμεση και πραγματική.

Το δεύτερο βασικό αγκάθι στα σχέδια των ΝΑΤΟικών, και αυτό ενδιαφέρει περισσότερο εμάς εδώ, είναι ο εξοπλισμός της Ρωσίας με ισχυρά και σύγχρονα πυρηνικά όπλα. Το δισεπίλυτο πρόβλημα για τους ΝΑΤΟικούς είναι πώς θα καταστρέψουν τη Ρωσία ως κράτος χωρίς να προκληθεί παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος. Πραγματικά δύσβατο μονοπάτι, όπως θα δούμε, δεδομένης της διακηρυγμένης ετοιμότητας της Ρωσίας να κάνει χρήση σε περίπτωση που απειληθεί η ύπαρξή της. Άλλωστε, στην ανακοίνωση της πολεμικής επιχείρησης στην Ουκρανία, ο Πούτιν είχε προειδοποιήσει με απόλυτη σοβαρότητα ότι: «…όποιος προσπαθήσει να δημιουργήσει απειλές για τη χώρα μας, για το λαό μας, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η απάντηση της Ρωσίας θα είναι άμεση. Και θα σας οδηγήσει σε τέτοιες συνέπειες που ποτέ σας δεν έχετε συναντήσει σε όλη την ιστορία σας.»

Σε ανάλογο συμπέρασμα για την απώτερη στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού, της διάλυσης δηλαδή της κρατικής/εθνικής οντότητας της Ρωσίας, αλλά και της Κίνας, έχει καταλήξει και ο έμπειρος δημοσιογράφος Δ. Κωνσταντακόπουλος. Γράφει: « Για τη Δύση, για το σύστημα του παγκόσμιου καπιταλισμού, δεν είναι επαρκής η ανάπτυξη φιλοκαπιταλιστικών τάσεων στο εσωτερικό της Ρωσίας και της Κίνας. Αυτό που αποδεικνύει και η παρούσα κρίση είναι ότι δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει θέση ούτε για μια καπιταλιστική Ρωσία ή μια καπιταλιστική Κίνα στο παγκόσμιο σύστημα. Είναι απαραίτητη η ουσιαστική διάλυση αυτών των κρατών.»[5]

Β. ΟΙ ΔΥΟ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

Απέναντι τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και στην διάδοχό της, τη Ρωσία, οι ΗΠΑ ακολουθούσαν πάντα δύο αλληλοδιαπλεκόμενες τακτικές.

Η πρώτη τακτική, που την έχουμε ήδη δει[6], αποσκοπεί στην «υπερέκταση» της Ρωσίας. Θεωρείται από τους Αμερικανούς «στρατηγικούς αναλυτές», ιδιαίτερα της Rand Corporation, ότι αυτή είναι η πολιτική που οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ότι δηλαδή παρασύρθηκε από τις ΗΠΑ να τις ανταγωνιστεί σε περιοχές όπου το κόστος ήταν δυσβάστακτο με αποτέλεσμα την τελική οικονομική της κατάρρευση. Η ιδέα είναι αρκετά απλοϊκή, αλλά επίσης επικίνδυνη από τη στιγμή που διακηρυγμένος στόχος είναι η δημιουργία κατάστασης έλλειψης ισορροπίας της Ρωσίας, δυσφήμισης της κυβέρνησής της, πρόκλησης εσωτερικής κρίσης και ενδεχόμενης κυβερνητικής ανατροπής.

Οι συγγραφείς μιας σχετικής μελέτης αναφέρουν: «Οι περισσότερες από τις επιλογές που συζητήθηκαν, συμπεριλαμβανομένων αυτών που καταγράψαμε εδώ, οδηγούν κατά κάποια έννοια σε κλιμάκωση και κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν σε Ρωσικά αντίμετρα. Επομένως, εκτός από τα ιδιαίτερα ρίσκα που προκύπτουν από κάθε επιλογή, υπάρχει και επιπλέον ρίσκο, που αφορά την γενικευμένη ένταση του ανταγωνισμού με έναν αντίπαλο που διαθέτει πυρηνικά όπλα»[7].

Οι μελέτες αυτές δεν δίνουν προτεραιότητα στην επίθεση κατά της Ρωσίας. Το αντίθετο, μελετούν τις στρατηγικές όπου η ανατροπή θα προέλθει παρασύροντας τον αντίπαλο σε λανθασμένες κινήσεις σε έναν παρατεταμένο πόλεμο επί μέρους συγκρούσεων και εντάσεων. Οι κινήσεις στις οποίες θα εξωθείται ο αντίπαλος θα τον οδηγήσουν σε “υπερεκτάσεις”, δηλαδή θα τον ωθήσουν να ξεπεράσει τις δυνατότητές του ώστε να καταρρεύσει τελικά κάτω από το αβάστακτο βάρος. Όμως, στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής εντάσσονται και “σκληρές” στρατιωτικές κινήσεις ως αποδεκτές επιλογές, όπως π.χ. η εγκατάσταση των Πέρσιγκ και Κρουζ στην Ευρώπη περί το 1983-84, η οποία είχε θεωρηθεί από την ΕΣΣΔ ως κίνηση δημιουργίας δυνατότητας πρώτου χτυπήματος—θέση με την οποία είχε συμπαραταχθεί το μεγαλειώδες πανευρωπαϊκό αντιπολεμικό κίνημα τότε, αφού και από αυτό θεωρούνταν ως κίνηση που φέρνει πολύ κοντά την Ευρώπη στον πυρηνικό αφανισμό.

Η δεύτερη τακτική είναι οι πραγματικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της ΕΣΣΔ (τότε) και Ρωσίας σήμερα, κατά προτίμηση μέσω «αντιπροσώπων». Είδαμε στο Γ’ Μέρος αυτού του άρθρου ότι η CIA διεξήγαγε έναν τέτοιο πόλεμο μεταξύ 1946 και 1953 μέσω της OUN B του Μπαντέρα στη Δ. Ουκρανία με 50,000 νεκρούς. Αντίστοιχη ήταν η ενθάρρυνση της Γεωργίας από τις ΗΠΑ να επιτεθεί στην N. Οσσετία και Αμπχαζία το 2008, αλλά και η προθυμία να αξιοποιηθούν οι διαδηλώσεις και συγκρούσεις στην αρχή του έτους φέτος στο Καζακστάν. Και φυσικά, η παρούσα ενθάρρυνση της Ουκρανίας να πολεμήσει «μέχρι του τελευταίου Ουκρανού». Το πιο επικίνδυνο όμως είναι ότι οι υποστηρικτές αυτής της τακτικής συχνά μοιάζει να μη διακρίνουν, ηθελημένα ή όχι, τα όρια ανάμεσα στο «μάτωμα» της Ρωσίας μέσω τρίτων και στην θερμή επέμβαση των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Β1 Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Η διαρκής αύξηση των στρατιωτικών προϋπολογισμών των ΝΑΤΟικών χωρών, παρά τη «λήξη» του ψυχρού πολέμου, καθώς και η συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς εντάσσονται και στις δύο τακτικές του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Από το 1999 μέχρι σήμερα, 14 επιπλέον χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ και για φέτος το καλοκαίρι προετοιμάζεται η είσοδος των ουδέτερων, ακόμη και κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, Σουηδίας και Φινλανδίας[8]. Ο Norman Markowitz, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Rutgers των ΗΠΑ, σε άρθρο του 1997 με τίτλο “H ΝΑΤΟική επέκταση στην Ανατολική Ευρώπη: Για ποιο λόγο και για ποιον;” γράφει: «Η δημιουργία ενός ΝΑΤΟ που φτάνει στα Ρωσικά σύνορα δίνει τη δυνατότητα χρήσης ενός διεθνούς στρατιωτικού βραχίονα στη διεθνή οικονομική εκστρατεία να εξασφαλιστούν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ανοιχτές οικονομίες στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και στις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας».[9]

Η ίδια η Ουκρανία είχε μείνει έξω από το ΝΑΤΟ, υποτίθεται για να μην εξαγριωθεί η Ρωσία. Όμως η διαρκής ενθάρρυνση από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ της εθνικιστικής υστερίας της άπειρης Ουκρανικής ηγεσίας σε συνδυασμό με τη συνεχή ενίσχυση και τις προνομιακές σχέσεις του ΝΑΤΟ με τους νέο-ναζί του κρατικού μηχανισμού της, ερμηνεύουν τη μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ως επιλογή μιας διαρκούς απειλής σε βάρος της Ρωσίας (“όταν τελικά θα μπούμε στο ΝΑΤΟ θα δείτε τι έχει να γίνει”), με επιδιωκόμενο στόχο να υποχρεωθεί η Ρωσία τελικά σε επέμβαση. Προκύπτει έτσι ως επιδίωξη των ΗΠΑ «να τραβηχτεί η Μόσχα σε έναν παρατεταμένο πόλεμο ώστε να εξαντληθεί οικονομικά και στρατιωτικά» παρατηρεί ο Zhang Hong, ειδικός σε θέματα της Ανατολικής Ευρώπης στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών, προσθέτοντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν φαντάζει απίθανη η χρήση πυρηνικών που θα έχει «συνέπειες πέρα από κάθε φαντασία».[10]

Με βάση τα τεκταινόμενα, τη στιγμή αυτή το γεγονός της μη ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ φαντάζει αστείο. Όπως σημειώνει ο Κινέζος στρατιωτικός αναλυτής Song Zhongping, οι ΗΠΑ «στην πράξη έχουν μετατρέψει την Ουκρανία σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Στο κάτω-κάτω ποτέ μέχρι τώρα κανένα μέλος της συμμαχίας δεν έχει παραλάβει τόσο μεγάλη υποστήριξη από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα όσο αφορά την αποστολή όπλων». Και συμπλήρωσε ότι «…οι συγκρούσεις θα μπορούσαν να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη, γεγονός που θα αποτελέσει τεράστια καταστροφή όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και για τον κόσμο συνολικά».[11]

Η μετακίνηση σημαντικών σε δυνατότητες πυρός ΝΑΤΟικών μονάδων κοντά στα Ρωσικά σύνορα (και μάλιστα η διαρκής επέκτασή τους, σύμφωνα με την απόφαση της τελευταίας συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες), εκτός από τον άμεσο στρατιωτικό κίνδυνο που δημιουργεί για τη Ρωσία, την αναγκάζει να πάρει κοστοβόρα αντίμετρα σε μια περίοδο που η οικονομία της δοκιμάζεται σκληρά, συντελεί δηλαδή ευθέως στην ιδέα να παρασυρθεί η Ρωσία σε ανταγωνισμό που οδηγεί σε δυσβάστακτα οικονομικά κόστη με στόχο την κατάρρευση της οικονομίας της. Από την άποψη αυτή, έχει νόημα και σαν κίνηση στα πλαίσια της πρώτης στρατηγικής.

Μέχρι τις 23 Μαρτίου φέτος, το ΝΑΤΟ είχε αναπτύξει τέσσερις πολυεθνικούς σχηματισμούς μάχης με σοβαρές αεροπορικές και πυραυλικές δυνάμεις στις Βαλτικές χώρες (Λάτβια, Εσθονία, Λιθουανία) και στην Πολωνία. Στις 23 Μαρτίου αποφάσισε τη δημιουργία τεσσάρων επιπλέον σχηματισμών μάχης στις Ουγγαρία, Σλοβακία, Ρουμανία και Βουλγαρία. Η τεράστια ροή τανκς και άλλων βαρέων συστημάτων μέσω του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης αποτελεί υλικό για αυτούς τους νέους σχηματισμούς μάχης του ΝΑΤΟ, στους οποίους προφανώς θα κληθεί να συμμετάσχει και η Ελλάδα ως γειτονική χώρα.

Κατά τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, σε συνέντευξη που έδωσε την προηγουμένη της διάσκεψης κορυφής της 24ης Μαρτίου «πριν αυτή την εισβολή [της Ρωσίας στην Ουκρανία] είχαμε τέσσερις σχηματισμούς μάχης, μεγέθους συντάγματος. Τώρα έχουμε διπλασιάσει το μέγεθος αυτών των σχηματισμών μάχης στην Πολωνία, Λιθουανία, Εσθονία και Λάτβια. Και έπειτα, διπλασιάσαμε τον αριθμό των σχηματισμών μάχης με τους νέους στην Σλοβακία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και Ρουμανία….Και υπάρχουν και άλλα: Στην Πολωνία μετακινήθηκαν επιπλέον στρατεύματα από τις ΗΠΑ. Πρόσφατα επισκέφθηκα την αεροπορική βάση του Łask και συναντήθηκα με Αμερικανούς και άλλους πιλότους. Επομένως έχει υπάρξει μια σημαντική αύξηση της παρουσίας των ΝΑΤΟικών συμμάχων, ειδικά των Ηνωμένων Πολιτειών, στην ανατολική πλευρά της Συμμαχίας».[12]

Οι 4 σχηματισμοί μάχης του ΝΑΤΟ κατά τις 10 Φεβρουαρίου, πριν την επέκτασή τους σε άλλες 4 χώρες. Ο χάρτης είναι από το επίσημο site του ΝΑΤΟ και η τοποθεσία των σχηματισμών αφορά την έδρα τους και όχι τα πραγματικά σημεία ανάπτυξής τους, τα οποία συχνά είναι δίπλα στα σύνορα. Στις 24 Μαρτίου ο αριθμός των σχηματισμών μάχης διπλασιάστηκε σε 8 και ο αριθμός των στρατιωτών σε κάθε σχηματισμό υπερδιπλασιάστηκε. Η Αμερικανική στρατιωτική παρουσία επεκτείνεται και εκτός των σχηματισμών, με επιπλέον στρατεύματα υπό αποκλειστική Αμερικανική διοίκηση.

 

Ταυτόχρονα, υπήρξαν προτάσεις για σοβαρότατη αναβάθμιση του αριθμού των ανδρών και των οπλικών συστημάτων που θα φέρουν αυτές οι μονάδες, όπως και της μετακίνησης των αρχηγείων τους κοντύτερα στα σύνορα με τη Ρωσία. Η σχετική πρόταση προωθήθηκε κυρίως από την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, αλλά η τελευταία διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες μετέθεσε κατά δυόμιση μήνες τις οριστικές αποφάσεις, οι οποίες θα ληφθούν στη διάσκεψη της Μαδρίτης (29-30 Ιουνίου με τη συμμετοχή ως παρατηρητών της Ουκρανίας και της Γεωργίας). Στην ίδια διάσκεψη προγραμματίζεται να ληφθούν νέες αποφάσεις για ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών των ΝΑΤΟικών χωρών.[13]

Πάντως, κατά τον υπουργό άμυνας της Λιθουανίας, Arvydas Anusauskas: «Οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στην περιοχή μας έχουν διπλασιαστεί. Στην Πολωνία έχουν δεκαπλασιαστεί. Η παρουσία τους θα συνεχίσει να αυξάνει και θα δει την κορυφή τον Μάιο. Πόσο καιρό θα παραμείνουν θα εξαρτηθεί από τη συνολική κατάσταση στην περιοχή». Μία μεγάλη ΝΑΤΟική πολυεθνική άσκηση θα διεξαχθεί στη Λιθουανία κατά τον Μάιο. Ο ίδιος είχε πει νωρίτερα ότι από το τέλος Απριλίου θα παραμένουν στη Λιθουανία δύο συντάγματα τους Αμερικανικού στρατού αντί για το ένα που βρίσκεται εκεί συνήθως.

Κατά τον πρόεδρο της Πολωνίας, Andrzej Duda, «Φυσικά θα υπάρξουν [μέχρι τη σύνοδο κορυφής της Μαδρίτης] συζητήσεις για τη συγκεκριμένη μορφή της διευρυμένης παρουσίας [του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία], αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι [αυτή] είναι αναγκαία».[14] Τις ιδέες που κατά τους Πολωνούς οφείλει να περιλαμβάνει η παραπέρα ενίσχυση και προώθηση των ΝΑΤΟικών σχηματισμών μάχης στα σύνορα με τη Ρωσία μπορούν να βρεθούν στο άρθρο[15] του απόστρατου συνταγματάρχη του Αμερικανικού στρατού Ray Wojcik, νυν βασικού στελέχους (senior fellow with the Transatlantic Security and Defense program) στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ανάλυσης (Center for European Policy Analysis—CEPA).

Η μετακίνηση μεγάλων ΝΑΤΟικών σχηματισμών μάχης στα σύνορα της, έχει ανησυχήσει σοβαρά τη Ρωσία, της οποίας βασική επιδίωξη στις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία ήταν να κατοχυρωθεί ένα αμοιβαίο σύμφωνο ασφάλειας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με υπογραφή συμφωνιών με τις ΗΠΑ, πράγμα που οι τελευταίες αρνήθηκαν. Είναι προφανές ότι οι όποιες τέτοιες συζητήσεις πρακτικά ακυρώνονται μετά τις μετακινήσεις τέτοιων δυνάμεων στα Ρωσικά σύνορα.[16] Επιπλέον, στις αρχές Απριλίου η Πολωνία δήλωσε, μέσω του αντιπροέδρου της κυβέρνησής της, Jarosław Kaczynski ότι: «Εάν οι Αμερικανοί μας ζητούσαν να αποθηκεύσουμε πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, εμείς θα ήμασταν ανοικτοί σε αυτό το ενδεχόμενο. Κάτι τέτοιο θα αύξανε ιδιαίτερα τον περιορισμό της Μόσχας».[17] Το Κρεμλίνο απάντησε ότι η Πολωνική ηγεσία επιδεικνύει μια άνευ προηγουμένου εχθρότητα η οποία προκαλεί βαθιές ανησυχίες και ότι μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσει σε παραπέρα κλιμάκωση της έντασης στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.[18]

Η επιχειρούμενη περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ έχει οδηγήσει και σε παραλογισμούς, όπως π.χ. οι περιπολίες Ισπανικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα ή, ακόμη περισσότερο, οι στρατιωτικές δραστηριότητες στην Αρκτική νότιων ΝΑΤΟικών χωρών οι οποίες εξεστράτευσαν εκεί πρόσφατα χωρίς να έχουν καμία σχέση με τον Αρκτικό κύκλο στα πλαίσια των στρατιωτικών σχεδιασμών του ΝΑΤΟ. Μέσω του πρεσβευτή και προέδρου της Επιτροπής Ανώτερων Αξιωματούχων στο Αρκτικό Συμβούλιο, Nikolay Korchunov, η Ρωσία προειδοποίησε στις 17 Απριλίου ότι:  «Η διεθνοποίηση των στρατιωτικών δραστηριοτήτων της Συμμαχίας σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, στις οποίες εμπλέκονται κράτη του ΝΑΤΟ εκτός της Αρκτικής, δεν μπορεί να μην προκαλέσει ανησυχία. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ακούσιων συμβάντων, τα οποία, εκτός από κινδύνους για την ασφάλεια, μπορούν επίσης να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά στο εύθραυστο οικοσύστημα της Αρκτικής».[19]

Β2. Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΝΑΤΙΣΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΑΝΑΔΥΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Στην περίπτωση της Ουκρανίας η Ρωσία βρέθηκε σε μία κατάσταση που οι κινήσεις της είχαν χαρακτήρα υποχρεωτικότητας—ήταν όπως λέμε στο σκάκι “φορσέ”. Η Ουκρανία είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες για επίθεση στο Ντονμπάς και βρισκόταν στον δρόμο για να αποκτήσει άμεσα πυρηνικά όπλα και να μπει στο ΝΑΤΟ. Έχοντας σαν κορμό του κρατικού της μηχανισμού ακραίες εθνικιστικές και νέο-ναζιστικές οργανώσεις οι οποίες ασκούσαν εθνοκάθαρση κατά των Ρωσόφωνων, πετώντας τις συμφωνίες του Μινσκ για αυτονομία του Ντονμπάς στο καλάθι των αχρήστων, απαγορεύοντας τη ρωσική γλώσσα, δηλαδή τη μητρική γλώσσα του μισού πληθυσμού της και προσανατολιζόμενη προς τον πόλεμο με τη Ρωσία, απορρίπτοντας κάθε προτεινόμενο συμβιβασμό και λειτουργώντας κάτω από τη ΝΑΤΟική ομπρέλα οδηγούσε σε μία αναπότρεπτη σύγκρουση με τη Ρωσία. Η μόνη ερώτηση ήταν το πότε: Πριν την επίθεση της Ουκρανίας στο Ντονμπάς η οποία θα ξεκινούσε αρχές Μαρτίου ή μετά; Γι’ αυτά έχουμε γράψει αλλού αναλυτικά και εδώ δεν θα ασχοληθούμε άλλο.

Ο αριθμός εκρήξεων που καταγράφηκαν στο Ντονμπάς ανά ημέρα λίγο πριν την έναρξη των επιχειρήσεων στις 24 Φεβρουαρίου. Πηγή: Ημερήσιες Αναφορές της Ειδικής Αποστολής Παρατηρητών του OSCE στο Ντονμπάς[20] όπως έχει καταγραφεί από τον Thierry Maysan.[21]

Οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία οδήγησαν στη μεγαλύτερη κινητοποίηση του ΝΑΤΟ στην παγκόσμια ιστορία καθώς και στη μεγαλύτερη μετακίνηση και χρήση βαρέων οπλικών συστημάτων στην Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ουκρανία έχει αναδειχτεί στον “πρόθυμο/χρήσιμο ηλίθιο” παίζοντας κεντρικό ρόλο στα σχέδια των ΗΠΑ για διάλυση της Ρωσίας.

Στόχος των ΗΠΑ αποτελεί η διατήρηση της Ουκρανική σύγκρουσης όσο το δυνατόν περισσότερο προκειμένου να εξασθενίσουν τη Ρωσία, είπε σε ενημέρωση του τύπου στις 29 Απριλίου ο εκπρόσωπος του Κινεζικού υπουργείου Zhao Lijian: «Ενώ η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα καλούν για λήξη του πολέμου, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά και είναι πρόθυμες να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό. Συνεχίζουν να εφοδιάζουν την Ουκρανία με χρήματα και όπλα. Ο πραγματικός στόχος τους δεν είναι να επιτευχθεί η ειρήνη, αλλά να συνεχιστεί η σύγκρουση. Όπως και οι ίδιες λένε, ο στόχος τους είναι να εξασθενίσουν τη Ρωσία. Και όσο αφορά [το ερώτημα] αν οι ΗΠΑ φέρνουν ειρήνη ή πόλεμο, ασφάλεια ή χάος, νομίζω ότι ο κόσμος γνωρίζει την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση».[22]

Έχει ήδη εντοπιστεί από πολλούς παρατηρητές ότι μετά από αυτή τη σύγκρουση θα προκύψουν σημαντικές παγκόσμιες ανακατατάξεις. Επιδίωξη της Ρωσίας είναι να προκύψει μια πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων, να εξασθενίσει το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και να περιοριστεί η απεριόριστη ηγεμονία των ΗΠΑ στους παγκόσμιους πολιτικούς και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Η επίτευξη αυτών των στόχων θα δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες πάλης των λαών που επιθυμούν ανεξαρτησία και έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών—χωρίς με κανένα τρόπο αυτό να σημαίνει ότι η Ρωσία θα εξελιχτεί σε ένα είδος προστάτη των αδυνάτων.

Επιδίωξη των ΗΠΑ είναι ακριβώς το αντίθετο. Με ενδιάμεσο σκαλοπάτι την αξιοποίηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία αποσκοπούν στην καθιέρωση μιας εντελώς ασφυκτικής νέας τάξης πραγμάτων υπό την απόλυτη μονοκρατορία τους. Τις επιδιώξεις αυτές εξέφρασε με κρυστάλλινο τρόπο ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος συνηθίζει να λέει “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” προκαλώντας συχνά και την κριτική των επαγγελματιών της προπαγάνδας που έχουν αναλάβει να “πουλάνε” τις πολιτικές των ΗΠΑ στο κοινό.

Έτσι, στις 21 Μαρτίου, ο Τζο Μπάιντεν μιλώντας στην τριμηνιαία εκδήλωση “στρογγυλής τράπεζας των διευθυνόντων συμβούλων των επιχειρήσεων” είπε στην ομιλία του προς αυτούς: «Ξέρετε, είμαστε σε ένα σημείο καμπής, πιστεύω, στην παγκόσμια οικονομία. Όχι μόνο στην παγκόσμια οικονομία, αλλά στον κόσμο. Αυτό συμβαίνει κάθε τρεις ή τέσσερις γενεές. Όπως μου είπε τις προάλλες ένας από τους κορυφαίους στρατιωτικούς [μας] σε μια συνάντηση σε θέματα ασφάλειας: “Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν μεταξύ του 1900 και του 1946 και μετά εμείς καθιερώσαμε μια φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη και αυτό δεν είχε συμβεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στο οποίο πολλοί άνθρωποι πέθαναν αλλά ποτέ δεν είμασταν κοντά στο χάος”. Και τώρα είναι η στιγμή που τα πράγματα μεταβάλλονται. Θα προκύψει μια νέα παγκόσμια τάξη εκεί έξω [στην υφήλιο]. Και πρέπει να ηγηθούμε σε αυτήν και πρέπει να ενώσουμε τον υπόλοιπο ελεύθερο κόσμο καθώς το πράττουμε».[23]

Μπάιντεν: «Θα προκύψει μια νέα παγκόσμια τάξη στην υφήλιο και πρέπει να ηγηθούμε σε αυτήν»

Τον χρησμό του Μπάιντεν ανέλαβε να ερμηνεύσει ο Fred Kempe, πρόεδρος και διευθύνον σύμβουλος του Ατλαντικού Συμβουλίου, μιας οργάνωσης με ισχυρότατη διακομματική επιρροή στις πολιτικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον που σαν στόχο έχει την οργάνωση των κυβερνήσεων του “ελευθέρου κόσμου” κάτω από την ηγεμονία των ΗΠΑ μέσω διαφόρων πρακτικών (τόσο τον Kempe όσο και το “Ατλαντικό Συμβούλιο” θα τα ξαναβρούμε στη συνέχεια του παρόντος).

Κατά τον Kempe, η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελεί κομβικό σημείο όσο αφορά τον παγκόσμιο ηγετικό ρόλο των ΗΠΑ. Μεταφέροντας την εμπειρία του από την “Σύνοδο για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση 2022” (World Government Summit 2022) στο Dubai με θέμα “Σχηματίζοντας τις μελλοντικές κυβερνήσεις”, όπου παρευρέθηκε—εκτός από κυβερνητικούς παράγοντες στη συνάντηση συμμετείχαν και “ειδικοί” «με στόχο τη συμβολή στην ανάπτυξη εργαλείων, πολιτικών και μοντέλων που είναι ουσιώδη για τη μορφή των μελλοντικών κυβερνήσεων»[24], σε άρθρο γνώμης (op-ed) στο CNBC καταγράφει τον προβληματισμό των συζητητών του από τη Μ. Ανατολή για την προσπάθεια επιβολής Αμερικανικής μονοκρατορίας και την απροθυμία τους να διακόψουν τους δεσμούς τους με την Κίνα και την Ρωσία.

Σύμφωνα με τον Kempe, του οποίου οι απόψεις (όπως και του Ατλαντικού Συμβουλίου) πάντα κινούνται προς την κατεύθυνση της εξασφάλισης της Αμερικανικής μονοκρατορίας, η ΗΠΑ έχουν χάσει την αίγλη τους στη Μ. Ανατολή κυρίως λόγω των ταλαντεύσεων των διαδοχικών κυβερνήσεών τους να παίξουν τον ρόλο του ηγέτη της υφηλίου. Αν, λέει, όμως οι ΗΠΑ κερδίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία, τότε ο κόσμος, όπως αποδεικνύεται από τις συζητήσεις του στη Μ. Ανατολή, θα δει με άλλο μάτι τη σοβαρότητα της δέσμευσης των ΗΠΑ να ηγηθούν σε μία νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αν πάλι χάσουν, τότε η ηγεμονία τους θα δεχτεί ισχυρότατο πλήγμα. «Κάτω από αυτή την έννοια, η ερώτηση δεν είναι πώς θα ήταν η νέα παγκόσμια τάξη, αλλά μάλλον εάν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα μπορέσουν μέσω της Ουκρανίας να αναστρέψουν τη διάβρωση των κερδών του περασμένου αιώνα ώστε να γίνει το πρώτο βήμα στην εγκαθίδρυση της πρώτης πραγματικά “ολικής” παγκόσμιας τάξης».[25]

Στη συζήτηση παρεμβλήθηκε σαν μαϊντανός και ο γνωστός πρώην νέο-συντηρητικός και νυν υποστηρικτής του Μπάιντεν, φιλόσοφος(;) Francis Fukuyama με άρθρο του στο “Foreign Affairs” όπου επίσης θεωρεί ότι στην Ουκρανία παίζεται το μέλλον του κόσμου: Αν κερδίσει ο Πούτιν, τότε ο κόσμος—λέει—θα επιστρέψει σε μια εποχή επιθετικών εθνικισμών χωρίς ανεκτικότητα ενώ αν κερδίσει η Ουκρανία, τότε παραμένει ανοιχτή η δυνατότητα να ανανεωθούν τα ιδεώδη του ελεύθερου κόσμου.[26]

Γ. Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΩΣ ΜΕΙΖΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΟΠΛΟ

Ταυτόχρονα, και οι δύο γραμμές, που είδαμε προηγουμένως, προβλέπουν την χρήση της πληροφόρησης ως βασικού όπλου αποσταθεροποίησης της Ρωσίας μέσω της διάδοσης υπονομευτικών πληροφοριών, δυσφήμισης της ηγεσίας της, προβολής «ειδήσεων» που θα προκαλέσουν ρήξη της ηγεσίας με τον λαό, ενίσχυσης αντιπολιτευτικών ομάδων, χρήσης ψευδών πληροφοριών που θα προκαλέσουν την περίφημη «ανισορροπία», κ.ο.κ.

Η ΝΑΤΟική έρευνα για νέες μεθόδους προπαγάνδας επιβλέπεται από  διοίκηση που έχει ονομαστεί «Μετασχηματισμός της Συμμαχικής Διοίκησης» (Allied Command Transformation—ACT)[27] κάτω από τον Γάλλο στρατηγό Philippe Lavigne. Για τον ειδικό ρόλο της παραπληροφόρησης και του ελέγχου των νοητικών διαδικασιών του κοινού, όπως αυτός εννοείται από τις σύγχρονες ΝΑΤΟικές τεχνικές, γράφει ο Thierry Meyssan[28] του Γαλλικού Δικτύου Voltaire στηριγμένος σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκτενή ΝΑΤΟική αναφορά που συνέθεσε ο François du Cluzel το 2020, σύμφωνα με συζητήσεις σε ΝΑΤΟικά φόρα Καινοτομίας, με τίτλο «Γνωστικές Πολεμικές Επιχειρήσεις» (“Cognitive Warfare”).[29]

Η γενική ιδέα του ΝΑΤΟικού “γνωστικού πολέμου”, όπως την αναπτύσσει ο François du Cluzel είναι ότι αυτός ο πόλεμος επιδιώκει να δημιουργήσει μία εικονική πραγματικότητα που θα κερδίσει το κάθε ανθρώπινο μυαλό είτε φίλου είτε εχθρού. Επομένως, στα πέντε συνήθη πεδία στρατιωτικών  επιχειρήσεων (αέρας, ξηρά, θάλασσα, διάστημα και κυβερνοχώρος) προστίθεται ένα έκτο: «το ανθρώπινο πεδίο».

Ο ορισμός δίνεται στη ΝΑΤΟική αναφορά (βλ. σελ. 33) και τοποθετείται μέσα σε πλαίσιο για να τονιστεί η σημασία του: «Το ανθρώπινο πεδίο επιχειρήσεων θα μπορούσε να οριστεί προσωρινά ως “η περιοχή ενδιαφέροντος όπου μπορούν να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν στρατηγικές και επιχειρήσεις οι οποίες, μέσω της στόχευσης των γνωστικών ικανοτήτων ατόμων και/ή κοινοτήτων μέσω ενός συνόλου ειδικών εργαλείων και τεχνικών, ιδιαιτέρως ψηφιακών, θα επηρεάσουν την αντίληψή τους και θα αλλοιώσουν τις ικανότητες συλλογισμού τους, αποκτώντας επομένως τον έλεγχο των μοχλών λήψης αποφάσεων, αντιλήψεων και συμπεριφορών προκειμένου να επιτευχθούν επιδιωκόμενα αποτελέσματα”».

Με άλλα λόγια, ο πόλεμος στο ανθρώπινο πεδίο επιδιώκει να μεταβάλει τον κάθε άνθρωπο είτε στο ΝΑΤΟικό είτε στο αντίπαλο στρατόπεδο σε όπλο, του οποίου οι ενέργειες θα ελέγχονται μέσω της αλλοίωσης των διανοητικών ικανοτήτων του. Αυτή είναι η σύγχρονη ΝΑΤΟική θεωρία πάνω στην οποία στηρίζεται ο καθημερινός βομβαρδισμός μας με παραπληροφόρηση.

Το εξώφυλλο της ΝΑΤΟικής ανάλυσης/αναφοράς περί “Γνωστικού Πολέμου”. Σύμφωνα με αυτήν, η συζήτηση αφορά τη μετάβαση από τον κλασικό πόλεμο της (παρα)πληροφόρησης στον γνωστικό πόλεμο. Μερικοί τίτλοι εδαφίων είναι χαρακτηριστικοί: Το χακάρισμα του ατόμου, Στόχος είναι η εμπιστοσύνη, Ο γνωστικός πόλεμος αποτελεί προπαγάνδα με συμμετοχή (των ατόμων), Η ευπάθεια του ανθρώπινου μυαλού, Η στρατιωτικοποίηση της επιστήμης του εγκεφάλου, Άμεση μετατροπή της Νευροεπιστήμης και τεχνολογίας σε όπλα, Συστάσεις προς το ΝΑΤΟ, Οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη του πολέμου, κ.λπ.

Ειδικά στο Ουκρανικό, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ, υπό την καθοδήγηση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας τους, έδωσαν κυριολεκτικά τα ρέστα τους έχοντας επιτύχει αφενός την απόλυτη ομοιομορφία στη μετάδοση της παραπληροφόρησης από το σύνολο των mainstream ΜΜΕ του Δυτικού κόσμου και αφετέρου τη φίμωση (μέσω διαγραφής λογαριασμών ή κλεισίματος μέσων επικοινωνίας) όποιου μέσου ή δημοσιογράφου ή και απλού ανθρώπου μεταδίδει διαφορετική εικόνα.

Είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ επιδίδονται σε τόσο ολοκληρωτικό έλεγχο των παγκόσμιων ΜΜΕ. Την τελευταία φορά, κατά την εισβολή στο Ιράκ, επέτρεπαν τη μετάδοση πληροφοριών μόνον από δημοσιογράφους «ενσωματωμένους» (embedded) στις μονάδες που επιχειρούσαν. Αυτή τη φορά έχουν ενσωματωθεί όχι μεμονωμένοι δημοσιογράφοι, αλλά το σύνολο των ΜΜΕ της Δύσης.

Ο πύραυλος Tochka-U που χτύπησε τους άμαχους στο Κραματόρσκ ανήκει στην ίδια παρτίδα με Ουκρανικό πύραυλο που είχε χτυπήσει το Alchevsk της ΛΔ Λουγκάνσκ το 2015

Ειδικότερα, το Twitter τον τελευταίο καιρό διαγράφει μαζικά όσους λογαριασμούς αποδεικνύουν ότι τις σφαγές στην Bucha και στο Kramatorsk οργάνωσαν οι Ουκρανικές υπηρεσίες καθώς και όσους αναρτούν νέα από την άποψη των Ρώσων για τις επιχειρήσεις. Αν και έχει αναλάβει τον ρόλο του φορέα της προπαγάνδας των Αμερικανικών υπηρεσιών, το twitter είναι ιδιωτικός φορέας και επομένως αμφισβητεί ότι υπάγεται στις υποχρεώσεις της 1ης Τροπολογίας του συντάγματος των ΗΠΑ, η οποία προστατεύει την ελευθερία του λόγου απέναντι σε περιορισμούς που επιβάλλουν κυβερνητικοί φορείς.

Τα κωμικοτραγικά περιστατικά της διαγραφής του λογαριασμού του, με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες impressions σε αρκετές αναρτήσεις του και 95,000 ακόλουθους, τα περιγράφει αναλυτικά σε άρθρο[30] του ο Scott Ritter, πρώην αξιωματικός πληροφοριών των Αμερικανών πεζοναυτών, ο οποίος υπηρέτησε ελέγχοντας εκ μέρους των ΗΠΑ την τήρηση των συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών στην πρώην ΕΣΣΔ και επίσης στον Περσικό Κόλπο κατά την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» αλλά μετέπειτα και στο Ιράκ, ασχολούμενος με θέματα όπλων μαζικής καταστροφής. Η αιτία ήταν ότι παρουσίασε πειστικά επιχειρήματα ότι οι σφαγές στην Bucha και στο Kramatorsk οφείλονταν στην Ουκρανική πλευρά. Επιπρόσθετα, αμέσως μετά εμφανίστηκε νέος πλαστός λογαριασμός με το όνομά του, το βιβλίο που έχει γράψει και το βιογραφικό του, γράφοντας ότι δήθεν «επανήλθε» και κάνοντας ύποπτες (όχι σατιρικές) αναρτήσεις. Το Twitter αρνήθηκε να διαγράψει αυτόν τον πλαστό λογαριασμό.

Παρόμοια κωμικοτραγικά περιστατικά συνέβησαν και με τον λογαριασμό στο Twitter του Βρετανού, επί 30 έτη βουλευτή και νυν αρχηγού κόμματος, George Galloway, στο λογαριασμό του οποίου το Twitter πρόσθεσε ότι είναι «μέσο ελεγχόμενο από το Ρωσικό κράτος»(!). Η απάντησή του στην οποία επισημαίνει ότι δεν έχει σχέση με το Ρωσικό κράτος, ήταν βουλευτής επί 30 χρόνια, είναι αρχηγός κόμματος και έχει 400,000 ακολούθους και αν το Twitter δεν αποσύρει τον χαρακτηρισμό (δεν τον απέσυρε) θα προχωρήσει δικαστικά, έγινε viral στο ίντερνετ και αποτέλεσε θέμα άρθρων σε βρετανικές εφημερίδες.[31]

Χαρακτηριστική είναι η συνέντευξη του John Sawers, πρώην Διοικητή της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας ΜΙ6, στο “Atlantic Council” (θα το ξαναβρούμε παρακάτω αυτό το «συμβούλιο») όπου ρητά αναφέρει[32] ότι «ο τομέας στον οποίο η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει επιδείξει ιδιαίτερη επιδεξιότητα σε αυτήν την κρίση είναι πρώτ’ απ’ όλα ότι μάντρωσε [corralled—έτσι ακριβώς!] τη Δύση» και συνεχίζει περιγράφοντας τα ψέματα που έχουν μέχρι σήμερα ειπωθεί, τα οποία δικαιολογεί πλήρως αφού ο σκοπός τους ήταν «ιερός»: να «προλάβουν» τον Πούτιν.

Την κουρτίνα του ψυχολογικού πολέμου με τις επιχειρήσεις παραπληροφόρησης σήκωσε πριν λίγες μέρες, μάλλον άθελά του, και το αμερικανικό δίκτυο NBC NEWS, σε ρεπορτάζ του οποίου με τίτλο «Σε αντίθεση με το παρελθόν, οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πληροφοριών τους για να διεξάγουν έναν πόλεμο κατά της Ρωσίας, ακόμα και όταν οι πληροφορίες τους δεν είναι βέβαιες»[33] αναφέρεται ότι (1) ποτέ δεν υπήρξαν πληροφορίες ότι οι Ρώσοι μετέφεραν χημικά όπλα έστω κοντά στην Ουκρανία, (2) στον “πόλεμο πληροφοριών” που διεξάγουν οι ΗΠΑ κατά της Ρωσίας σημασία δεν έχει η χρήση έγκυρων στοιχείων αλλά το να κρατιέται ο Πούτιν “εκτός ισορροπίας”. Στόχος, λέει το NBC είναι να μπούνε “στο κεφάλι του Πούτιν” ακόμη και αν δεν υπάρχουν στοιχεία, όπως στα περί χημικών, (3) οι ανακοινώσεις των Αμερικανών ότι οι σύμβουλοι του Πούτιν του λένε ψέματα, τους έθεσε σε περιορισμό, κ.λπ. δεν στηρίζονταν σε κανένα στοιχείο, αλλά ήταν προϊόν “ανάλυσης”. Οι αποκαλύψεις του NBC για τις μεθόδους και τους στόχους της εκστρατείας παραπληροφόρησης των ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι οι θεωρίες του “γνωστικού πολέμου”, που έχουμε δει, εφαρμόζονται ήδη στην καθημερινή μας πραγματικότητα.

Στα πλαίσια της παραπληροφόρησης, τα ελεγχόμενα Δυτικά ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις τους αρνούνται τη στελέχωση κράτους, στρατού και σωμάτων ασφαλείας της Ουκρανίας από νέο-ναζί. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας έχει Εβραϊκή προέλευση, δηλαδή υποβιβάζουν το ναζισμό σε ένα αντι-εβραϊκό κίνημα. Ναζιστικές απόψεις και πρακτικές όμως μπορεί κάλλιστα να έχει και ένας Εβραίος. Εδώ Εβραίος ναζί προσεύχεται στο «Τείχος των Δακρύων» της Ιερουσαλήμ.

Η γνωστή Αυστραλή δημοσιογράφος Caitleen Johnstone, σε ένα σημαντικό άρθρο της  καταγράφει τις πιο γνωστές περιπτώσεις ψευδών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί από τα ΝΑΤΟικά κέντρα ψυχολογικού πολέμου και προσπαθεί να εξηγήσει το λόγο που το NBC αποκάλυψε ότι οι ισχυρισμοί αυτοί, με πρώτο και καλύτερο αυτόν περί χρήσης χημικών όπλων από τη Ρωσία, είναι κατασκευασμένοι. Απορρίπτει κατηγορηματικά τη θεωρία ότι ενδεχομένως πρόκειται για διαρροή από στρατιωτικούς/κυβερνητικούς κύκλους των ΗΠΑ που δεν επιθυμούν κλιμάκωση της εμπλοκής, επειδή—λέει—οι δημοσιογράφοι που έκαναν το σχετικό ρεπορτάζ είναι γνωστοί από παλιά ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία των κυρίαρχων Αμερικανικών κυβερνητικών κύκλων. Άρα, συμπεραίνει, το ρεπορτάζ αποσκοπεί στο να κάνει αποδεκτές από το ευρύ κοινό αυτές τις μεθόδους ψυχολογικού πολέμου—ειδικά κατά την τηλεοπτική παρουσίαση του ρεπορτάζ, οι παρουσιαστές χαιρόντουσαν ανοικτά για τον λαμπρό τρόπο που οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες διαδίδουν ψεύτικες πληροφορίες προκειμένου να καταβάλουν ψυχολογικά τον Πούτιν, να «προλάβουν» τα δικά του ψεύδη και να τον συντρίψουν στο δικό του (υποτίθεται) προνομιακό πεδίο της παραπληροφόρησης. Με άλλα λόγια, η είδηση αποσκοπούσε—και κατά την Johnstone το πέτυχε εν πολλοίς—να πείσει το ευρύ κοινό να αγκαλιάσει αυτό το παιχνίδι, κατά το οποίο το ίδιο αποδέχεται να του σερβίρουν ψεύδη.[34]

Την ίδια αιτιολόγηση, αλλά πριν καν ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις, στις 10 Φεβρουαρίου, είχε δώσει και ο  Max Boot, ειδικός του Council on Foreign Relations που εκδίδει το «έγκριτο» Foreign Affairs. Με στόχο την υπεράσπιση της διάδοσης ψευδών ειδήσεων, επιχειρηματολογεί παρομοίως: Η εικονική πραγματικότητα που αυτές δημιουργούν «ενώνει» τους Δυτικούς, τους βοηθά να ελέγχουν την «αφήγηση» των εξελίξεων, προκαλεί εσωτερικές έριδες στους Ρώσους μπερδεύοντάς τους, κ.λπ., κ.λπ.[35] Αντιλαμβανόμαστε ότι η στρατηγική αυτή ψυχολογικού πολέμου, προκειμένου να επιτύχει, οφείλει αναγκαστικά να φιμώσει κάθε αντίθετη φωνή παραβιάζοντας και τα τελευταία φύλλα συκής περί «ελευθερίας πληροφόρησης» στις Δυτικές Δημοκρατίες.

Όμως, πολύ «χοντρότερο» είναι το παιχνίδι που παίζουν οι Ουκρανικές δυνάμεις μέσω των νέο-ναζιστικού χαρακτήρα σφαγών που οι ίδιοι διεξάγουν και που τα ΜΜΕ, κάτω από το καθεστώς «μαντρώματος»,  ομόφωνα και σε βάρος των στοιχείων αποδίδουν στους Ρώσους. Οι μεν Αμερικανοί έτσι προωθούν τα σχέδια ψυχολογικού πολέμου, οι δε Ουκρανοί έτσι πιέζουν το ΝΑΤΟ να αναλάβει πολεμική δράση, επιδίωξη που σταθερά αποτελεί τον βασικό στρατηγικό στόχο τους σε αυτόν τον πόλεμο. Μόνο που, όπως θα δούμε παρακάτω όταν συζητήσουμε την προετοιμαζόμενη προβοκάτσια με χημικά, αυτές οι ισορροπίες μεταξύ Ουκρανών-Αμερικανών κινούνται πάνω σε τεντωμένο σκοινί.

Ειδικά, αυτή τη πλευρά θέλουμε να εξετάσουμε σήμερα, δηλαδή μέχρι πού θα ήταν διατεθειμένες οι ΗΠΑ να τραβήξουν το σκοινί προκειμένου να διαλύσουν το ρωσικό κράτος.

Δ. Η ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΙΩΞΕΩΝ ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Καταρχήν, πριν προχωρήσουμε σε εξέταση διάφορων “μελετών” στρατηγικών αναλυτών, αλλά και της ιστορίας των προσπαθειών που έχουν γίνει από πολλές πλευρές για θερμή εμπλοκή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, ας δούμε πώς αντιλαμβάνονται οι επικεφαλής της Δύσης την δική τους στρατηγική σε αυτόν τον πόλεμο. Ποιο είναι τελικά το ζητούμενο;

Στις 28 Φεβρουαρίου ο εκπρόσωπος του Βρετανού πρωθυπουργού, Μπόρις Τζόνσον, δήλωσε ότι οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν σαν στόχο «να προκαλέσουν την κατάρρευση του καθεστώτος Πούτιν». Αν και τις δηλώσεις αυτές απέσυρε μετά ως «παραδρομή του λόγου», ο υπουργός άμυνας επίσης της Βρετανίας, James Heappey, έγραψε στην Telegraph στις 26 Φεβρουαρίου ότι «ο ρωσικός λαός πρέπει να ενισχυθεί για να δει πόσο λίγο νοιάζεται [ο Πούτιν] γι’ αυτούς. Μόλις τους το δείξουμε, οι μέρες του σίγουρα θα είναι μετρημένες»[36]. Και φυσικά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάιντεν είχε την κορυφαία του στιγμή όταν κατά την επίσκεψή του πρόσφατα στην Πολωνία είπε κατά λέξη ότι «Για όνομα του Θεού, αυτός ο άνθρωπος [ο Πούτιν] δεν μπορεί να μένει στην εξουσία», για να ανακαλέσει και πάλι, μετά, το Αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών.

Άρα, «είναι και δεν είναι» στόχος του ΝΑΤΟ η ανατροπή της νόμιμης Ρωσικής κυβέρνησης. Αν είναι όμως, τότε αρχίζουμε να πλησιάζουμε την ιδέα της στρατιωτικής εμπλοκής του στη σύγκρουση ώστε να καθαρίσει μια και καλή με τη Ρωσία. Αλλιώς, με δεδομένο ότι η δημοφιλία του Πούτιν έχει ξεπεράσει το 80%, πώς θα μπορέσει το ΝΑΤΟ να ανατρέψει τη Ρωσική κυβέρνηση; Περισσότερα για την «ιδιόμορφη» συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου πιο κάτω.

Επομένως, επανέρχεται το ερώτημα: Υπάρχει γραμμή πέρα από την οποία το ΝΑΤΟ σταματά και πού βρίσκεται αυτή;

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Josep Borell φόρεσε τα χακί του και δήλωσε ότι «αυτός ο πόλεμος θα κερδηθεί στο πεδίο της μάχης»[37]. Αλλά της μάχης ποιων με ποιους;

Ο υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας, Luigi Di Maio, δήλωσε ότι «Δεν θα υποστηρίξουμε τη στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση στην Ουκρανία, επειδή αυτό θα οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο. Ήδη διεξάγουμε παγκόσμιο πόλεμο, αλλά όχι από την στρατιωτική άποψη»[38]. Μάλιστα! Κάπως λεπτές, είναι η αλήθεια, αυτές οι διακρίσεις, που εμφανίζονται για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία.

Παρόλ’ αυτά, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ αλλά και η πιο θερμόαιμη Βρετανική, δύο βασικών ΝΑΤΟικών χωρών που στην πραγματικότητα έχουν εμπλακεί άμεσα στον πόλεμο μέσω της αποστολής στρατηγών που διευθύνουν και αναδιοργανώνουν τον Ουκρανικό στρατό, μέσω “εκπαιδευτών” που διδάσκουν στους Ουκρανούς τη χρήση προηγμένων ΝΑΤΟικών οπλικών συστημάτων, μέσω χειριστών αναπτυγμένων συστημάτων (ραντάρ, πυραύλων) που εμπλέκονται άμεσα στις επιχειρήσεις, μέσω παραστρατιωτικών ομάδων των μυστικών τους υπηρεσιών, μέσω «εθελοντών», κ.λπ., παραμένουν σταθερά μέχρι τώρα στο πλευρό της μη θερμής άμεσης εμπλοκής με τη Ρωσία.

Ο υπουργός άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ), James Heappey, την επομένη της έναρξης της Ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία ανακοίνωσε στο Βρετανικό κοινοβούλιο την αποστολή και άλλων στρατιωτικών δυνάμεων του ΗΒ στην Εσθονία, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά, παρά τις πιέσεις αρκετών βουλευτών, το κλείσιμο του εναέριου χώρου της Ουκρανίας: «Πρέπει όλοι εδώ στο Κοινοβούλιο να ξεκαθαρίσουμε ότι Βρετανικά στρατεύματα δεν πρέπει, δεν θα παίξουν ενεργό ρόλο στην Ουκρανία. Πρέπει όλοι να ξεκαθαρίσουμε ποιο θάταν το ρίσκο λανθασμένων υπολογισμών και πόσο σχετικά με την ύπαρξή μας θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να γίνουν αυτά, αν κάποιοι κάνουν λάθη και η κατάσταση κλιμακωθεί χωρίς να υπάρχει ανάγκη».[39]

Βεβαίως, και όπως θα δούμε στη συνέχεια, προϊόντος του χρόνου υπάρχει μία σαφής διολίσθηση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων προς την στρατιωτική εμπλοκή και σε ορισμένες περιπτώσεις τα όρια μεταξύ εμπλοκής/μη εμπλοκής είναι δυσδιάκριτα. Για παράδειγμα, στις 11 Απριλίου ο Γάλλος δημοσιογράφος Georges Malbrunot, ένας έγκυρος ρεπόρτερ της Γαλλικής, μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας Le Figaro, υπογράμμισε την παρουσία Βρετανικών και Αμερικανικών μονάδων ειδικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Ήδη από τον Φεβρουάριο η Βρετανική Mirror είχε αναφέρει την ύπαρξη 100 περίπου ανδρών των ειδικών δυνάμεων στην Ουκρανία.[40]

Ο ίδιος Γάλλος δημοσιογράφος συνόδευσε τρεις Γάλλους που αποφάσισαν να καταταγούν στη Διεθνή Λεγεώνα μισθοφόρων που οργανώνει η Ουκρανία—σχετικά με τη “Διεθνή Λεγεώνα” βλ. τα προηγούμενα άρθρα. Έπεσε, λέει, από τα σύννεφα όταν φτάνοντας στην Ουκρανία διαπίστωσε ότι η κατάταξη, η υπογραφή των συμβολαίων και η ανάθεση καθηκόντων γίνονται από Αμερικανούς. Ο Georges Malbrunot λέει επί λέξει:

«Με έκπληξη είδαμε ότι για να γίνει κάποιος δεκτός στον Ουκρανικό στρατό, ε λοιπόν, είναι οι Αμερικανοί που κάνουν κουμάντο. Σχεδόν μας συνέλαβαν. Αντιμετωπίσαμε έναν Αμερικανό που μας είπε: “Εγώ διοικώ εδώ, όχι οι Ουκρανοί, εγώ! ” Εννοώ, όσο αφορά την εκγύμναση και την κατάταξη των διεθνών εθελοντών στον Ουκρανικό στρατό. Ο τύπος μου έδωσε ακόμα και το όνομά του, είναι βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ. Το έχω ελέγξει, μπορείτε να τα δείτε στο ρεπορτάζ μου αυτό το Σαββατοκύριακο στο περιοδικό της Le Figaro. Στην αρχή μας πέρασε για εθελοντές, μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη η βιαιότητα του λεξιλογίου αυτού του Αμερικανού. Όταν στη συνέχεια αντιλήφθηκε ότι είμασταν δημοσιογράφοι, μας είπε να φύγουμε, και μετά ήταν λίγο πιο…Πάντως, συνέχισε στο στυλ, “εγώ διοικώ, βγάλτε τα τσιπάκια από τα κινητά σας, ιδίως τα διεθνή. Θα σας δώσω εγώ άλλα τσιπάκια, κ.λπ.”. Και μετά υπογράψαμε συμβόλαια με δέσμευση έως το τέλος του πολέμου. Και ποιος διοικεί εκεί; Οι Αμερικανοί! Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Φυσικά δεν είναι ο επίσημος Αμερικανικός στρατός, καταλαβαίνετε; Όμως, είναι αρκετά σημαντικό, ξέρουμε ότι χτες έστειλαν 100 νέα όπλα που ονομάζονται switchblades. Είναι κάποιο είδος drones που εκτοξεύονται από έναν όλμο και μετά τα χειρίζονται από απόσταση, δηλαδή νέα όπλα. Επισήμως, το έχουν κάνει και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Βρίσκονται εκεί, αυτή είναι η αλήθεια. Μου δόθηκε η εντύπωση, πέρα από τη ρομαντική πλευρά αυτού του πολέμου, νόμιζα ότι ήμουν με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες και βρέθηκα να είμαι με το Πεντάγωνο».[41]

Βρετανοί μισθοφόροι κατά την άφιξή τους στην Ουκρανία (κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός Lviv, 5 Μαρτίου).

Ο αριθμός των ξένων μισθοφόρων που πολεμούν στο πλευρό των Ουκρανικών δυνάμεων δεν είναι γνωστός. Στις 6 Μαρτίου, το υπουργείο εξωτερικών της Ουκρανίας μιλούσε για περίπου 20,000 πεπειραμένους μαχητές, οι οποίοι σύμφωνα με το υπουργείο άμυνας της Ουκρανίας προερχόταν από 50 χώρες. Στις 17 Απριλίου το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας τους εκτιμούσε σε πάνω από 6,800 από 63 χώρες.[42] Φωτογραφίες και αρκετά στοιχεία για τους μισθοφόρους αυτούς υπάρχουν σε ρεπορτάζ της 23ης Μαρτίου του Michael Lipin στη “Φωνή της Αμερικής” (VOA).[43]

Εκτός όμως από τους εθελοντές μισθοφόρους, στο Ουκρανικό έδαφος βρίσκονται και αρκετές εκατοντάδες εν ενεργεία στρατιωτών από χώρες του ΝΑΤΟ. Οι “Sunday Times”, σε ρεπορτάζ της Catherine Philip στις 15 Απριλίου που σαν υπότιτλο έχει: «Εν ενεργεία στρατιώτες του Ηνωμένου Βασιλείου για πρώτη φορά στο έδαφος», αναφέρουν ότι αξιωματικοί από δύο Ουκρανικά συντάγματα στην περιοχή του Κιέβου επιβεβαιώνουν ότι εκπαιδεύονται από Βρετανούς στη χρήση των αντιαρματικών NLAW που αποστέλλει η κυβέρνηση Τζόνσον.[44]

Επομένως, αποτελεί πλέον κοινό μυστικό ότι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί αξιωματικοί επιβλέπουν την οργάνωση της μισθοφορικής “Διεθνούς Λεγεώνας”, όπως και “εκπαιδεύουν” Ουκρανούς στο έδαφος της Ουκρανίας σε οπλικά συστήματα και δεξιότητες (σχετικά γράψαμε και στο Γ’ Μέρος αυτού του άρθρου[45]).

Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι η όλη αναδιοργάνωση και, πιθανότατα, η διοίκηση του Ουκρανικού στρατού έχει αναληφθεί από ανώτατους ΝΑΤΟικούς στρατιωτικούς.[46] Έτσι, το 2016 ο απόστρατος στρατηγός, πρώην αρχηγός του στρατού ξηράς της Βρετανίας, Nick Parker, από κοινού με τον Αμερικανό απόστρατο στρατηγό John Abizaid, πρώην διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ,  το 2016 ανέλαβαν με εντολή των κυβερνήσεών τους την αναμόρφωση του Ουκρανικού στρατού.

Σε είδηση της κυβερνητικής Ουκρανικής ραδιοφωνίας στις 9/9/2016 με τίτλο «Στρατηγικοί σύμβουλοι από τις ΗΠΑ και το ΗΒ θα βοηθήσουν στην αναμόρφωση του Ουκρανικού στρατού» διαβάζουμε: «Ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Ashton Carter και ο υπουργός άμυνας του ΗΒ Michael Fallon πληροφόρησαν [ακριβώς έτσι!] τον Ουκρανό ομόλογό τους Stepan Poltorak γι’ αυτή την απόφαση κατά τις διμερείς συναντήσεις στο Λονδίνο την Πέμπτη, ανέφερε η υπηρεσία τύπου του Ουκρανικού υπουργείου άμυνας. “Ένας σύμβουλος στρατηγικού επιπέδου, ο στρατηγός τεσσάρων αστέρων John Abizaid, θα σταλεί στην Ουκρανία για λογαριασμό της Αμερικανικής κυβέρνησης στο εγγύς μέλλον. Ο στρατηγός Abizaid υπηρέτησε ως διοικητής της Κεντρικής Διοίκησης του Στρατού των ΗΠΑ από το 2003 έως το 2007” ανέφερε η ανακοίνωση. Ένας σύμβουλος από το ΗΒ είναι ο στρατηγός Nick Parker, πρώην διοικητής του Βρετανικού Στρατού Ξηράς. “Η δραστηριότητα αυτών των στρατηγικών συμβούλων στην Ουκρανία θα ενισχύσει την αύξηση του βηματισμού και της κλίμακας της αμυντικής μεταρρύθμισης”, ανέφερε η υπηρεσία τύπου».[47]

Νέα από τις δραστηριότητες των δύο στρατηγών εντοπίσαμε σε διάφορες χρονικές στιγμές. Ιδιαίτερα ασχολούνταν με την Ομάδα Τακτικών Στρατευμάτων “Ντονέτσκ” στην εκπαίδευση της οποίας δινόταν έμφαση από τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς εκπαιδευτές. Είναι η ομάδα που είχε αναλάβει την επίθεση στο Ντονμπάς τον Μάρτιο, αλλά δεν πρόλαβε. Είναι ενδιαφέρον ότι στη σχετική ανακοίνωση του υπουργείου άμυνας της Ουκρανίας για επίσκεψη των δύο στρατηγών σε μονάδες της Ομάδας κατά τον Απρίλιο του 2017, οι άνθρωποι στις ΛΔ του Ντονμπάς αναφέρονται ως «ο εχθρός» (τόσο πολύ το ενδιαφέρον για τις συμφωνίες του Μινσκ!…). Ο στρατηγός είπε στους Ουκρανούς υφισταμένους του: «Θα πρέπει να είστε υπερήφανοι να υπηρετήσετε το έθνος στον πόλεμο».[48] Ποιο “έθνος” όμως; Αυτό δεν τόπε.

Η τελευταία επίσκεψη που εντοπίσαμε των δύο στρατηγών, στα πλαίσια του ρόλου που έχουν αναλάβει ως ντε φάκτο διοικητές του Ουκρανικού στρατού, ήταν στην Ανατολική Ουκρανία στις 14 Φεβρουαρίου 2022, προφανώς εν όψει της προετοιμαζόμενης επίθεσης της “Ομάδας Ντονέτσκ” στο Ντονμπάς, αλλά όλες οι σχετικές ανακοινώσεις/ειδήσεις έχουν σβηστεί στα πλαίσια του “γνωστικού πολέμου”.

Οι δύο στρατηγοί επισκέφθηκαν την Ανατολική Ουκρανία στις 14 Φεβρουαρίου φέτος.

Μια άλλη, πρόσφατη, ενδιαφέρουσα και μάλλον “γαργαλιστική” περίπτωση στρατηγού σύμβουλου ή/και μισθοφόρου είναι αυτή του απόστρατου Καναδού στρατηγού Trevor Cadieu, με προϋπηρεσία στη Βοσνία και στο Αφγανιστάν, ο οποίος επρόκειτο να αναλάβει τη διοίκηση του Καναδικού στρατού το περασμένο φθινόπωρο, αλλά παρακάμφθηκε λόγω καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση, οι οποίες συνεχίζουν να ερευνώνται από την Καναδική στρατιωτική αστυνομία. Ο Cadieu παραιτήθηκε από τον στρατό στις 5 Απριλίου δηλώνοντας ότι: «Εξερευνώ άλλες ευκαιρίες να συνεισφέρω σε ένα ευρύτερο καλό».[49] Τη δήλωση αυτή δεν τον άκουσε κανείς να την κάνει αλλά “διέρρευσε” στις 21 Απριλίου από το Καναδικό υπουργείο άμυνας. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αμέσως μετά αναχώρησε “για να βοηθήσει” στην Ουκρανία, γεγονός για το οποίο η ανώτερη διοίκηση του Καναδικού στρατού—είπε το υπουργείο—είναι ενήμερη. Ο εκπρόσωπος του Καναδικού υπουργείου άμυνας, Dan Le Bouthillier, όταν ρωτήθηκε στις 21 Απριλίου απάντησε ότι: «Δεδομένου ότι πλέον είναι πολίτης, θα ήταν απρεπές από εμάς να σχολιάσουμε τα προσωπικά του σχέδια».

Σημειωτέον ότι η θέση της Καναδικής κυβέρνησης είναι ότι όποιος Καναδός πολίτης πολεμήσει στην Ουκρανία με την πλευρά της Ρωσίας «θα αντιμετωπίσει τρομακτικές συνέπειες» ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνει τη στρατολόγηση μισθοφόρων από την Ουκρανική πρεσβεία και επομένως, η όλη ιστορία έγινε πιστευτή.[50]

O Καναδός στρατηγός Cadieu που κατά τον εκπρόσωπο της πολιτοφυλακής της ΛΔ του Ντονέτσκ έχει αποκλειστεί στο Azovstal και τον αποστράτευσαν “άρον άρον” για να αποφύγουν το επερχόμενο σκάνδαλο.

Ενδιαφέρον όμως έχει το γεγονός ότι στις 28 Απριλίου ο εκπρόσωπος της πολιτοφυλακής της ΛΔ του Ντονέτσκ, Eduard Basurin, είπε[51] ότι ο Cadieu (χωρίς να τον αναφέρει ονομαστικά) αποστρατεύτηκε επειγόντως από τον Καναδικό στρατό όταν έγινε αντιληπτό ότι αυτός είχε αποκλειστεί με τους Αζόφους, στους οποίους βρισκόταν με κανονική στρατιωτική αποστολή, και ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται κλεισμένος στο Azovstal. Με άλλα λόγια, η ανακοίνωση του Καναδικού υπουργείου άμυνας ήταν αναγκαστική για να καλυφθεί ο Καναδάς από το σκάνδαλο της σύλληψης στρατηγού του με τους Αζόφους. Και έτσι ερχόμαστε στο επόμενο θέμα.

Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύ μεγάλη συζήτηση στο διαδίκτυο για τον πιθανολογούμενο αποκλεισμό κάποιου/ων ανώτατων ΑμερικανοΝΑΤΟικών αξιωματικών στο Azovstal μαζί με τους Αζόφους. Πολλοί αποδίδουν εκεί τις προτάσεις Ζελένσκι για ανταλλαγή των αποκλεισμένων με Ρώσους αιχμαλώτους, την προσπάθεια Μακρόν-Τσαβούσογλου-Δένδια για άνοιγμα διαδρόμου υπό την εποπτεία αυτών των ΝΑΤΟικών χωρών καθώς και την υποστήριξη της Nuland σε αυτή τη ΝΑΤΟική μεσολάβηση.[52]

Επίσης, φαίνεται ότι το βασικό κίνητρο της επίσκεψης του ΓΓ του ΟΗΕ, A. Γκουτέρες στην Άγκυρα, Μόσχα, Βαρσοβία και Κίεβο στις 25-29 Απριλίου ήταν η μεσιτεία για την έξοδο από το Azovstal—άλλωστε ο Ζελένσκι, ακριβώς μετά την επίσκεψη Γκουτέρες στο Κίεβο, επανήλθε στην πρόταση διοργάνωσης της εξόδου των αποκλεισμένων από τον ΟΗΕ. Η παρέμβαση Γκουτέρες προφανώς δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον αποκλεισμό των νέο-ναζί εκεί. Εννοείται ότι αν οι αποκλεισμένοι ήθελαν να βγουν, θα είχαν ήδη βγει μετά τις αλλεπάλληλες προτάσεις των Ρώσων για ασφαλή δίοδο. Η διαφορά είναι ότι στην τελευταία περίπτωση θα είχαν ελεγχθεί όσοι έβγαιναν. Στις 28 Απριλίου και ο εκπρόσωπος της πολιτοφυλακής της ΛΔ του  Ντονέτσκ, Eduard Basurin, παρατήρησε ότι μια ομάδα που ετοιμάζει ο ΟΗΕ για τον απεγκλωβισμό των αμάχων από το Azovstal επιδιώκει να σώσει «εν ενεργεία ΝΑΤΟικό στρατιωτικό προσωπικό που μπορεί να έχει αποκλειστεί εκεί».[53]

Όμως, στις 28 Απριλίου ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, ξεκαθάρισε ότι εάν υπάρχουν άμαχοι, τότε αυτοί είναι ελεύθεροι να βγουν, εφόσον τους το επιτρέψουν οι Αζόφοι, και μπορούν να πάνε όπου επιθυμούν (είτε Ουκρανία είτε Ρωσία). Για τους μάχιμους είπε ότι δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης με κανέναν, πρέπει και μπορούν να παραδοθούν και θα έχουν μεταχείριση σύμφωνη με τους ανθρωπιστικούς κανόνες, οι τραυματίες θα έχουν ιατρική περίθαλψη, κ.λπ. αλλά πλέον δεν τους επιτρέπεται να αναχωρήσουν για αλλού.[54]

Το ενδεχόμενο να έχουν παγιδευτεί στο Azovstal υψηλόβαθμοι ΝΑΤΟικοί αξιωματικοί το έχει υπαινιχθεί και η εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών της Ρωσίας, Μ. Ζαχάροβα, όταν παρατήρησε ότι όταν οι Δυτικοί κάνουν τόσο θόρυβο για το Azovstal, καλό θα είναι να λένε και ποιοι βρίσκονται εκεί. Το ζήτημα της ταυτότητας των αποκλεισμένων  προσώπων στο Azovstal συζητιέται και στη Ρωσία εξάπτοντας τη λαϊκή φαντασία.[55]

Ως αποτέλεσμα, κυκλοφορούν διάφορες ανεξακρίβωτες πληροφορίες. Σύμφωνα με το Τουρκικό Aydinlik, μέσα στο Azovstal παραμένουν εγκλωβισμένοι περίπου 50 αξιωματικοί των Γαλλικών υπηρεσιών που είχαν αναλάβει το Σύνταγμα Αζόφ. Η αποστολή των δύο ελικοπτέρων διάσωσης που καταρρίφθηκαν διευθυνόταν από Γάλλους και ανάμεσα στους νεκρούς βρισκόταν και δύο Γάλλοι αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με τις πηγές του Aydinlik. Κατά το ίδιο, ο Μακρόν έδωσε ρητή εντολή να μην παραδοθούν προκειμένου να μην διαρρεύσει η πληροφορία του εγκλωβισμού τους πριν τις Γαλλικές εκλογές.[56] Σύμφωνα με τον Thierry Meyssan του Γαλλικού Δικτύου Voltaire, η αποπομπή του διοικητή της Γαλλικής Στρατιωτικής Κατασκοπείας στρατηγού Eric Vidaud στις 29 Μαρτίου φέτος οφειλόταν στις λανθασμένες εκτιμήσεις που οδήγησαν στον εγκλωβισμό των Γάλλων αξιωματικών, καθοδηγητών του Αζόφ, στο Azovstal. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Meyssan, o Vidaud είχε επιβλέψει την αποστολή τους στη Μαριούπολη το 2021 ως (τότε) διοικητής του Τμήματος Ειδικών Επιχειρήσεων, κάτω από τις άμεσες διαταγές του προέδρου Μακρόν—οι ειδικές επιχειρήσεις υπάγονται στον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, εκάστοτε πρόεδρο της Γαλλίας. Πάντα σύμφωνα με τις πληροφορίες του Meyssan, στην επιχείρηση τα ελικόπτερα ήταν πέντε και έχουν υπάρξει επιζώντες, οι οποίοι “μίλησαν” στους Ρώσους.[57]

*          *          *

Η παρουσία μισθοφόρων και ειδικών δυνάμεων από το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, δεν χαρακτηρίζεται από τη συμμαχία ως στρατιωτική εμπλοκή, όρος που αφορά την αποστολή τακτικών στρατευμάτων προκειμένου να εμπλακούν με τον Ρωσικό στρατό. Παρόλ’ αυτά, οι πιέσεις για παραπέρα κλιμάκωση με ακριβώς τέτοιου είδους εμπλοκή είναι συνεχείς. Το ερώτημα είναι από πού προέρχονται οι πιέσεις (εκτός από την Ουκρανία) για θερμή εμπλοκή και κάτω από ποιες συνθήκες η λεπτή διαχωριστική γραμμή, που τώρα τηρείται, θα μπορούσε να σπάσει.

Ε. ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΠΙΟ ΑΜΕΣΗ ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Μέχρι τώρα η κλιμάκωση της ΝΑΤΟικής εμπλοκής στην Ουκρανία αφορά την έναρξη αποστολής βαρέως οπλισμού και πιο εξωτικών οπλικών συστημάτων—με ανοικτό ζήτημα εδώ το ποιος θα χειρίζεται τέτοια οπλικά συστήματα.

Όμως, συνεχώς πέφτουν στο τραπέζι και προτάσεις για ευθεία στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ.

Οι συγκεκριμένες ιδέες που έχουν κατατεθεί μέχρι τώρα όσο αφορά την άμεση στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι:

(α) Το κλείσιμο του Ουκρανικού εναέριου χώρου από το ΝΑΤΟ,

(β) Η αποστολή πολεμικών αεροπλάνων στην Ουκρανία ή η δράση τους από βάσεις γειτονικών ΝΑΤΟικών χωρών,

(γ) Η αποστολή «ειρηνευτικής δύναμης» του ΝΑΤΟ στη Δ. Ουκρανία.

Μέχρι τώρα, οι παραπάνω ιδέες έχουν απορριφθεί, αλλά η πίεση για αναθεώρηση στάσης είναι συνεχής. Επίσης, ακούγονται φωνές, κυρίως από “διαμορφωτές” της κοινής γνώμης στα διάφορα ΜΜΕ, που απαιτούν “γενικά” στρατιωτική επέμβαση χωρίς να συγκεκριμενοποιούν περισσότερο τη μορφή της.

Υβριδική ιδέα του (β), την οποία θα δούμε πιο κάτω, είναι να στείλουν παλαιά σοβιετικής κατασκευής αεροπλάνα όσες χώρες του ΝΑΤΟ διαθέτουν τέτοια, ώστε να τα χειρίζονται Ουκρανοί πιλότοι—γεγονός που δεν θα εκληφθεί ως άμεση ΝΑΤΟική παρέμβαση. Το μειονέκτημα φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση είναι ότι και η ίδια η Ουκρανία διέθετε αρκετά από αυτά, αλλά καταστράφηκε η μεγάλη πλειοψηφία τους πολύ γρήγορα—άρα γιατί και πάλι να μη συμβεί το ίδιο;

Πριν δούμε τις ιδέες (α), (β) και (γ) μία-μία, το εύλογο ερώτημα είναι κάτω από ποιες στρατιωτικές συνθήκες θα προέκυπτε η αναθεώρηση της παρούσας ΝΑΤΟικής στάσης αποφυγής θερμής εμπλοκής με τη Ρωσία;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα σωστά, θα πρέπει να δούμε ότι η παρούσα πίεση από τους οπαδούς της άμεσης παρέμβασης του ΝΑΤΟ γίνεται όχι στην ευθεία και ανοιχτή επιλογή μιας ή περισσότερων από τις παραπάνω ιδέες—αν και  τέτοιες προσπάθειες, που θα τις δούμε παρακάτω, επίσης εμφανίζονται—αλλά στην κατεύθυνση της σταδιακής αποδοχής όλο και περισσότερων, όλο και μεγαλύτερων επί μέρους εμπλοκών.

Μέσω διαδοχικών βημάτων επιδιώκεται να ρυμουλκηθούν οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ σε μια κατάσταση που το αμέσως επόμενο βήμα της άμεσης εμπλοκής θα μοιάζει όχι μόνο λογικό, αλλά και αναπόφευκτο. Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία του πώς να βράσεις ζωντανό ένα βάτραχο χωρίς αυτός να πηδήξει έξω από την κατσαρόλα.

Η διαδικασία της κλιμάκωσης της ΑμερικανοΝΑΤΟικής εμπλοκής μέσω διαδοχικών βημάτων προχώρησε κατά ένα βήμα ακόμη στις 26 Απριλίου με τη δημιουργία της λεγόμενης “Ομάδας Επαφής” για την Ουκρανία σε διάσκεψη των “προθύμων” να βοηθήσουν  στρατιωτικά την Ουκρανία στην Αμερικανική αεροπορική βάση Ramstein στη Γερμανία. Συμμετείχαν όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά επίσης συμμετείχαν το Ισραήλ, η Κένυα, η Τυνησία, η Αυστραλία και μέσω τηλεσύνδεσης η Ιαπωνία και η Ν. Κορέα. Σύμφωνα με το Euractiv: «Η συνάντηση σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στις διασκέψεις μεταξύ των Δυτικών συμμάχων που έχουν πλέον στραφεί προς τη συγκρότηση μιας έμμεσης στρατιωτικής συμμαχίας».[58] Ο φυσικός ηγέτης της εκκολαπτόμενης Ιεράς Συμμαχίας, υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Lloyd J. Austin III, μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντηση, είπε ότι το φόρουμ θα συνεχίσει να λειτουργεί σε μηνιαία βάση ως Ομάδα Επαφής που θα συζητά τις εκάστοτε αμυντικές ανάγκες της Ουκρανίας, χωρίς να προσδιορίσει ποιες άλλες ανάγκες θα μπορούσε να έχει η Ουκρανία στο μέλλον. Στη συνάντηση κατάφεραν επιτέλους να πείσουν τη Γερμανία να προσφέρει άμεσα βαρέα όπλα στην Ουκρανία ξεκινώντας από αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά Gepard.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στη συνάντηση στη βάση Ramstein, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ (chairman of the Joint Chiefs of Staff), στρατηγός Mark Milley, παρατήρησε ότι: «Το αποτέλεσμα αυτής της μάχης, ακριβώς εδώ, σήμερα, εξαρτάται από τους ανθρώπους σε αυτό το δωμάτιο».[59]

Ενδιαφέρον εδώ παρουσιάζει επίσης ο τρόπος που ο κάθε υποστηρικτής της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ απαντά ή δεν απαντά (και συνήθως συμβαίνει το δεύτερο) στο ερώτημα: τι θα συμβεί στη συνέχεια αν η Ρωσία, όπως το έχει δηλώσει καθαρά, απαντήσει σε μια τέτοια άμεση στρατιωτική επέμβαση, η οποία θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλειά της, με χρήση πυρηνικών;

Δεν πρόκειται για κούφιες απειλές. Στις 28 Απριλίου ο Πούτιν δήλωσε: «Εάν κάποιοι από το εξωτερικό κινηθούν για να παρέμβουν στις τρέχουσες εξελίξεις, θα πρέπει να μάθουν ότι πράγματι θα δημιουργήσουν στρατηγικές απειλές για τη Ρωσία, οι οποίες είναι απαράδεκτες για εμάς και θα πρέπει να μάθουν ότι η απάντησή μας στην αντιμετώπιση επιθέσεων θα είναι γρήγορη, θα είναι κεραυνοβόλα» και παρατήρησε ότι ήδη είχε μιλήσει για της πιθανότητα ενός τέτοιου σεναρίου «στην εντελώς αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» στην Ουκρανία. «Έχουμε όλα τα εργαλεία για να το πράξουμε», συνέχισε, «εργαλεία για τα οποία οι άλλοι δεν μπορούν να υπερηφανευτούν, αλλά όσο αφορά εμάς, εμείς δεν θα υπερηφανευόμαστε. Αν χρειαστεί, θα τα χρησιμοποιήσουμε, και θα ήθελα όλοι να το έχουν υπόψη τους. Έχουμε ήδη λάβει όλες τις αναγκαίες αποφάσεις ως προς αυτό».[60]

Ε1 ΕΦΟΔΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΥΚΡΑΝΩΝ ΜΕ ΒΑΡΕΑ ΟΠΛΑ – LEND AND LEASE

Οι οπαδοί της εμπλοκής αυτή τη στιγμή ρίχνουν όλο τους το βάρος στον εφοδιασμό του Ουκρανικού στρατού με «βαριά» οπλικά συστήματα, ορισμένα από τα οποία, μοιραία, θα πρέπει να χειρίζονται κυρίως ξένοι, καθώς αυτά είναι άγνωστα στο Ουκρανικό στρατιωτικό προσωπικό και επίσης η χρήση τους απαιτεί ταυτόχρονη χρήση σε πραγματικό χρόνο δορυφόρων, αεροσκαφών-ραντάρ και άλλων «εξωτικών» τεχνικών. Ιδιαίτερα τώρα, που οι επιχειρήσεις θα μετακινηθούν στην Ανατολική Ουκρανία και στο Ντονμπάς, παίρνοντας χαρακτήρα τακτικών μαχών, το επιχείρημα είναι ότι οι Ουκρανοί χρειάζεται να αντιπαραβάλουν σοβαρά οπλικά συστήματα στους Ρώσους. Πώς θα φτάσουν αυτά στο Ντονμπάς και ποιος θα τα χειρίζεται αφήνεται συνήθως αναπάντητο.

Ας σταχυολογήσουμε μερικές πρόσφατες προτάσεις και εξελίξεις στην κλιμάκωση του εξοπλισμού των Ουκρανών.

Η Σλοβακία «δώρισε» τους πυραύλους της S-300 στην Ουκρανία και η Τσεχία δωρίζει αυτές τις μέρες τα MiG-29 της (χωρίς αεροπλάνα με τα οποία να συνδυάζονται, οι S-300 είναι άχρηστοι[61]). Οι ΗΠΑ λειτουργούν ως μεσολαβητής για να μαζέψουν από τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας όλα τα τανκς σοβιετικής κατασκευής και να τα στείλουν στην Ουκρανία.

Ο Μπόρις Τζόνσον, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Κίεβο, ανακοίνωσε την παροχή 120 «τεθωρακισμένων» καθώς και πυραυλικών συστημάτων για πλήγματα σε πλοία[62] (τα τελευταία προφανώς θα χειρίζονται Βρετανοί, αν και μετά από αυτή την προσφορά εμφανίστηκαν και οι Αμερικανοί να σκέφτονται την αποστολή τέτοιων συστημάτων[63]) και σαν κερασάκι πρόσθεσε ότι η Βρετανία θα εγγυηθεί 500 εκατομμύρια δολάρια από τον πολεμικό δανεισμό που άρχισε να λαμβάνει η Ουκρανία από τη Διεθνή Τράπεζα.[64]

Από τις ΗΠΑ ανακοινώθηκε στις 13 Απριλίου ότι ετοιμάζεται νέο πακέτο 800 εκατομμυρίων δολαρίων[65], στο οποίο θα περιλαμβάνονται ελικόπτερα Mi-17, μη επανδρωμένα θαλάσσια σκάφη, βαριά κινητά πυροβόλα και τεθωρακισμένα Humvees. Για τη χρήση των οπλικών αυτών συστημάτων επίσης ανακοινώθηκε ότι θα απαιτηθεί εκπαίδευση των Ουρανών χειριστών, την οποία οι ΗΠΑ είναι πρόθυμες να κάνουν.[66] Πάντως, κατά τον υπουργό άμυνας των ΗΠΑ, Lloyd J. Austin III, μέχρι τις 14 Απριλίου, οι ΗΠΑ είχαν διαθέσει οπλικά συστήματα συνολικής αξίας 3.2 δις δολαρίων  ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και τα παραπάνω. (βλ. αναλυτικό Πίνακα συνολικών προμηθειών μέχρι τις 14 Απριλίου).[67]

Ο Mark Cancian, ανώτερο στέλεχος (senior adviser) του Προγράμματος Διεθνούς Ασφάλειας του θεωρούμενου ως Νο1 στον κόσμο κέντρου μελετών σε θέματα εθνικής ασφάλειας και άμυνας, CSIS, εκτιμά ότι το πακέτο της 13ης Απριλίου αποτελεί μείζονα κλιμάκωση στο είδος της στρατιωτικής βοήθειας που στέλνουν οι ΗΠΑ.

Οι βασικές παρατηρήσεις του είναι: (α) Βασικό μέρος του πακέτου αποτελούν όπλα που η χρήση τους απαιτεί εκπαίδευση και επανδρώνονται από πληρώματα. Δεδομένου ότι η αποστολή τους αλλά ακόμη και η εξοικείωση με αυτά θα απαιτήσει πολλές βδομάδες, έμμεσα συνάγεται ότι οι ΗΠΑ εκτιμούν ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει και από τα χαρακτηριστικά τους: είναι επιθετικά και όχι αμυντικά. (β) Τα stinger και javelin δίνονται σε μειωμένες ποσότητες, ένδειξη ότι τα Αμερικανικά αποθέματα έχουν μειωθεί σημαντικά. (γ) Δύο οπλικά συστήματα (τα switchblades και τα μη επανδρωμένα θαλάσσια σκάφη) δεν έχουν δοκιμαστεί από τους Αμερικανούς και θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά εναντίον των Ρώσων στην Ουκρανία. (δ) Οι νάρκες Μ18Α1 Claymore μπορούν να μετατραπούν σε παγίδες απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες.[68]

Επιβεβαίωση της εκτίμησης του Mark Cancian για «μείζονα κλιμάκωση» στην αποστολή οπλισμού των ΗΠΑ αποτελεί η πρόσφατη επιβεβαίωση της αποστολής πυραυλικών συστημάτων πολλαπλής εκτόξευσης M142 HIMARS στην Ουκρανία. Αυτά τα συστήματα έχουν βεληνεκές περίπου 500 χλμ. και μέσω αυτών η Ουκρανία μπορεί να χτυπήσει τις δυτικές και νότιες περιοχές της Ρωσίας. Σύμφωνα με στρατιωτικούς ειδικούς, ο εφοδιασμός των Ουκρανών με M142 HIMARS ισοδυναμεί με τον εφοδιασμό του Ιράν από τη Ρωσία με συστήματα Iskandar.[69] Δηλαδή, η λογική της κλιμάκωσης του εφοδιασμού της Ουκρανίας με βαρέα συστήματα οδηγεί με σταθερά βήματα, εκτός από την παράταση του πολέμου εκεί—την οποία επιθυμούν διακαώς οι ΗΠΑ—και στην κλιμάκωση των συγκρούσεων σε παγκόσμια κλίμακα.

Το Αμερικανικό πυραυλικό σύστημα πολλαπλής εκτόξευσης M142 HIMARS, που η αποστολή του στην Ουκρανία συνιστά «μείζονα κλιμάκωση» στην τροφοδοσία με βαρύ οπλισμό της Ουκρανίας.

Είναι βέβαιο ότι η επικείμενη προβοκάτσια με χημικά στην Ουκρανία, για την οποία μιλάμε πολύ αναλυτικά παρακάτω (βλ. εδάφιο ΣΤ), θα δώσει την ευκαιρία στους Αμερικανούς να εφοδιάσουν την Ουκρανία με ακόμη πιο βαριά συστήματα, τα οποία μοιραία θα οδηγήσουν σε γενικευμένο πόλεμο Ρωσίας—Ουκρανίας, γεγονός που θα αποτελέσει σημαντικό ενδιάμεσο βήμα στην επιτυχία του στρατηγικού στόχου για εξανδραποδισμό και νέο-αποικιοκρατική εκμετάλλευση της Ρωσίας. Ας δούμε, σύντομα, μια ενδεχόμενη μελλοντική εξέλιξη σε αυτή την κατεύθυνση.

Πρόσφατα, o επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας της Ουκρανίας, Oleksiy Danilov, μιλώντας στο Ουκρανικό ραδιόφωνο ρωτήθηκε αν η Ουκρανία προτίθεται να καταστρέψει τη γέφυρα των στενών του Kerch—τη μακρύτερη γέφυρα της Ευρώπης μήκους 19 χλμ. που δόθηκε στην κυκλοφορία το καλοκαίρι του 2020, αποτελεί τον ομφάλιο λώρο σύνδεσης της Κριμαίας με την ηπειρωτική Ρωσία και έχει ήδη αποτελέσει στόχο Ουκρανικής προβοκάτσιας . Εξήγησε ότι η Ουκρανία προς το παρόν δεν διαθέτει τα οπλικά συστήματα που θα επιτρέψουν μια τέτοια ενέργεια, αλλά θα την καταστρέψει μόλις τα αποκτήσει: «Εάν είχαμε την ικανότητα να το κάνουμε, θα το είχαμε ήδη κάνει. Εάν μας δοθεί η ευκαιρία να το κάνουμε, σίγουρα θα το κάνουμε», απάντησε.[70]

Είναι σαφές ότι μια τέτοια ενέργεια θα πυροδοτήσει γενικευμένο πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, που βέβαια όχι μόνο δεν ανησυχεί την παρούσα κυβέρνηση της Ουκρανίας, αλλά τον επιδιώκει κιόλας προκειμένου να εμπλακεί το ΝΑΤΟ στη σύγκρουση σύμφωνα με τη λογική «ή όλα ή τίποτα».

Στα πλαίσια του πολεμικού δανεισμού, η Γερουσία των ΗΠΑ ψήφισε ομόφωνα πριν λίγες μέρες το νόμο “Ukraine Democracy Defense Lend-Lease Act of 2022”, ο οποίος καθιερώνει διαδικασίες δανεισμού στρατιωτικού εξοπλισμού από τις ΗΠΑ προς την Ουκρανία παρόμοιες με εκείνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (του γνωστού Lend-Lease), ενώ στις 28 Απριλίου ο νόμος εγκρίθηκε και από την Βουλή των Αντιπροσώπων και πλέον απομένει η υπογραφή του προέδρου των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Chris Alexander[71] του Atlantic Council (για το οποίο θα μιλήσουμε αναλυτικά παρακάτω), ο νόμος αυτός ήταν στα σκαριά πριν από την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων και «αναμένεται ότι θα εξασφαλίσει ότι η επείγουσα αποστολή των αναγκαίων οπλικών συστημάτων, πυρομαχικών και της στρατιωτικής βοήθειας σε άλλες μορφές θα φτάσει σε Ουκρανικά χέρια ταχύτερα και πιο απρόσκοπτα». Στις 14 Απριλίου, οι οκτώ μεγαλύτερες Αμερικανικές εταιρείες παραγωγής όπλων κλήθηκαν στο Πεντάγωνο για να συζητήσουν τις οικονομικές και τεχνικές λεπτομέρειες της προμήθειας οπλικών συστημάτων καθώς οι ΗΠΑ θεωρούν ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία θα είναι μακρόχρονη. Σύμφωνα με το νέο νόμο, η Αμερικανική κυβέρνηση θα αγοράζει τα όπλα και θα τα δανείζει (leasing) στην Ουκρανία.[72]

Η εφαρμογή του νόμου, λέει ο Ρώσος στρατιωτικός ειδικός Nikolay Shulgin στη ρωσική εφημερίδα “Nezavisimaya Gazeta”, θα δημιουργήσει τέτοιες ροές στρατιωτικού υλικού ώστε αναγκαστικά θα ανοίξει ένα νέο μέτωπο κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ουκρανίας για να εμποδιστούν αυτές. Ο ίδιος θεωρεί ότι γι’ αυτόν τον λόγο θα πρέπει η Ρωσία να τελειώνει όσο το δυνατόν ταχύτερα με τον πόλεμο στο Ντονμπάς υποτάσσοντας τον τακτικό Ουκρανικό στρατό και τα εθνικιστικά τάγματα—πρέπει, τονίζει, να αποφευχθεί η μακρόχρονη εμπλοκή κατά την οποία οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα έριχναν όλο τους το βάρος στον πλήρη εφοδιασμό του Ουκρανικού στρατού.[73] Αυτή η προοπτική θα προκαλούσε τεράστια μακροχρόνια αιμορραγία στη ρωσική οικονομία.

Ήδη από τη Ρωσική πλευρά έχει ανακοινωθεί επανειλημμένα ότι οι εφοδιοπομπές του ΝΑΤΟ εντός των Ουκρανικών συνόρων αποτελούν νόμιμο στόχο, ενώ και η Washington Post στις 15 Απριλίου αποκάλυψε ότι η Ρωσική πρεσβεία στις ΗΠΑ έχει παραδώσει επίσημη διακοίνωση στο Υπουργείο Εξωτερικών η οποία αναφέρει: «Καλούμε τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της να σταματήσουν την ανεύθυνη στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας, η οποία οδηγεί σε απρόβλεπτες συνέπειες για την περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια».[74]

Με την ευκαιρία, ο Ζελένσκι προχτές έλεγε με το γνωστό του ύφος ότι οι μάχες στο Ντονμπάς θα είναι «πόλεμος που όμοιό του η ανθρωπότητα δεν έχει δει εδώ και εκατοντάδες χρόνια» (έτσι ακριβώς!, όσο ακατανόητο και αν ακούγεται) ενώ ο D. Kuleba, πιο προσγειωμένος, έλεγε ότι η μάχη για το Ντονμπάς θα μοιάζει με τις μεγάλες μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, δεν απέκλεισε η μάχη αυτή να κρατήσει πολλά χρόνια…[75]

Επιστρέφοντας στον Chris Alexander, ο νέος νόμος Lend-Lease, γράφει, θα αφορά και τις υπόλοιπες χώρες-συμμάχους των ΗΠΑ, οι οποίες έτσι θα μπορούν να δανείζονται με τα τσουβάλια «για να ανταπεξέλθουν σε ένα μείζονα πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης», τον οποίο οι ΗΠΑ προβλέπουν ότι θα διαρκέσει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.[76] Χρυσές δουλειές για την εξοπλιστική βιομηχανία των ΗΠΑ και τερατώδεις μακροπρόθεσμοι δανεισμοί που θα δέσουν χειροπόδαρα τις νέες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ για δεκαετίες. Θυμίζουμε ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες των ΝΑΤΟικών χωρών αυξάνονται σταθερά κατά τα τελευταία έξι χρόνια και ότι στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής διαπιστώθηκε ότι, επιτέλους, τουλάχιστον 11 χώρες ξεπέρασαν το συνιστώμενο φράγμα του 2% του ΑΕΠ και αυτό παρά τον περιορισμό των κρατικών εσόδων λόγω της πανδημίας.[77]

Του Brighty: Η μελωδία του πρωινού ξυπνήματος του Τζο Μπάιντεν

Ο Peter Dickinson, επίσης στέλεχος του Atlantic Council, απαιτεί μια «επείγουσα και δραματική επέκταση των αποστολών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία». Γράφει[78]: «Η δυτική στρατιωτική βοήθεια έχει ήδη σημαντική επίδραση στη σύγκρουση, αλλά τα περισσότερα οπλικά συστήματα που προωθήθηκαν προς την Ουκρανία μέχρι τώρα ήταν κατάλληλα για αντάρτικο, ενώ τώρα το Κίεβο χρειάζεται να κερδίσει ένα συμβατικό πόλεμο. Αυτό θα απαιτήσει περισσότερα τανκς, πυροβολικό, αεροπλάνα, ελικόπτερα, πυραυλικά συστήματα και πολεμοφόδια, όπως επίσης άφθονες επιπλέον αποστολές αντιαρματικών και αντιαεροπορικών όπλων που ήδη έχουν αποδειχτεί τόσο αποτελεσματικά κατά του στρατού του Πούτιν. Η αύξηση των αποστολών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία θα απαιτήσει σημαντικό πολιτικό σθένος. Για μήνες, οι Δυτικοί ηγέτες δίσταζαν να παρέχουν επιθετικά όπλα στην Ουκρανία από φόβο ότι θα προκαλέσουν τον Πούτιν».

Βλέπουμε στο παραπάνω κείμενο την χαρακτηριστική προσπάθεια να τραβηχτεί η Αμερικανική πολιτική ηγεσία κοντύτερα στη θερμή εμπλοκή—ποιος θα χειρίζεται τα επιθετικά Αμερικανικά συστήματα; —της οποίας ο δισταγμός να βαδίσει προς τον πόλεμο οφείλεται δήθεν σε έλλειψη θάρρους.

Ας έρθουμε στην Ευρώπη τώρα. Ήδη, οι πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και νυν ΝΑΤΟικές πρωτοστατούν στην αποστολή βαρέως οπλισμού: τανκς και τεθωρακισμένων, βαρέων πυροβόλων και πυραυλικών συστημάτων. Αναλυτική περιγραφή αυτών που μεταφέρονται στην Ουκρανία δίνει ο ειδικός Sebastien Roblin[79], αλλά δεν θα επεκταθούμε εδώ σε τεχνικές λεπτομέρειες, περισσότερο μας ενδιαφέρει η πολιτική πλευρά του θέματος. Πρωταθλητές στην αποστολή βαρέων όπλων από πρώην χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας έχουν αναδειχτεί η Πολωνία και η Σλοβακία. Ήδη η Πολωνία έχει αποστείλει 200 τανκς Τ-72, ικανά για τον σχηματισμό δύο ταξιαρχιών αρμάτων, και πολλές δεκάδες τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού ανέφερε το Polskie Radio στις 29/4[80] ενώ Σλοβακικά Τ-72 μάχονται ήδη στο Ντονμπάς. Η όλη επιχείρηση αποβαίνει εξαιρετικά επικερδής για τη Γερμανική πολεμική βιομηχανία αλλά και για τις αποστέλλουσες χώρες. Περισσότερα επ’ αυτού πιο κάτω.

Η αποστολή βαρέων όπλων στην Ουκρανία έχει προκαλέσει μίνι κυβερνητική κρίση στη Γερμανία, στην οποία οι “Πράσινοι” αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστές της πολεμοκαπηλίας πιέζοντας για άμεση αποστολή Γερμανικών τανκς εκεί και κριτικάροντας τον Γερμανό καγκελάριο ως διστακτικό. Έτσι, η υπουργός εξωτερικών Annalena Baerbock την περασμένη βδομάδα ζήτησε την άμεση αποστολή τανκς στην Ουκρανία συμπληρώνοντας ότι «τώρα δεν είναι η ώρα για δικαιολογίες, τώρα είναι η ώρα για δημιουργικότητα και πραγματισμό».[81] Από κοντά και οι “Ελεύθεροι Δημοκράτες”, των οποίων η Marie-Agnes Strack-Zimmermann, πρόεδρος της επιτροπής άμυνας της Bundestag, η οποία άσκησε άμεση κριτική στον Γερμανό καγκελάριο για ελλιπή ηγεσία λόγω των καθυστερήσεων στην αποστολή Γερμανικών τανκς στην Ουκρανία.

Στον χορό παρέμβηκε άμεσα και η Ουκρανία. Αρχικά απέρριψαν την πρόταση να επισκεφθεί την Ουκρανία ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier και αντιπρότειναν να τους επισκεφθεί ο Καγκελάριος Scholz, αλλά—όπως είπε ο Ουκρανός πρέσβης στις 12 Απριλίου—υπό τον όρο ότι θα τους φέρει βαρέα όπλα. Οι Γερμανοί παραπονέθηκαν αμήχανα ότι ο πρόεδρός τους πάντα ήταν φιλο-ουκρανός και ο Scholz, αφού υπενθύμισε ότι συνεχώς συζητά με τον Ζελένσκι, είπε ότι δεν έχει σχέδια να επισκεφθεί την Ουκρανία. Την παρέμβαση στη Γερμανική πολιτική ζωή συνέχισε στις 14 Απριλίου ο γνωστός μας υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας, Dmytro Kuleba, με δηλώσεις στη Γερμανική δημόσια τηλεόραση για την καθυστέρηση στην αποστολή τανκς που κοστίζει Ουκρανικές ζωές.[82]

Ο καημένος ο Scholz, στόχος του ορυμαγδού, βγήκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ψελλίζοντας ότι «Στέλνουμε [όπλα], έχουμε στείλει και θα συνεχίσουμε να στέλνουμε. Και συνεργαζόμαστε στενά με όλους τους συμμάχους μας σε όσα κάνουμε», εννοώντας ότι η αποστολή βαρέως οπλισμού πρέπει να αποφασιστεί από κοινού στο ΝΑΤΟ. Όσο αφορά τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες, εκτός από την εύλογη ανησυχία για το πού θα οδηγήσουν την Ευρώπη οι αλλεπάλληλες πολεμικές κλιμακώσεις[83]—την οποία δεν δείχνουν να συμμερίζονται οι κυβερνητικοί τους εταίροι—ενοχλεί και το ερώτημα ποιος θα πληρώσει σε συνθήκες κρίσης τα Γερμανικά τανκς που θα αποσταλούν μέσω του συστήματος ανταλλαγής που προωθούν οι Αμερικανοί, δηλαδή τη μεταφορά Γερμανικών τανκς στις ΝΑΤΟικές, πρώην χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας, ώστε αυτές να στείλουν τα παλαιά σοβιετικής κατασκευής τανκς τους στην Ουκρανία.

Η διαμάχη μέσα στη Γερμανική κυβέρνηση τελικά μοιάζει να εκτονώθηκε με την υιοθέτηση της Αμερικανικής πρότασης, προκαλώντας ανακούφιση στη Γερμανίδα υπουργό άμυνας η οποία δήλωσε ότι «Θέλω να κάνω καθαρό ότι αυτό [η αποστολή βαρέων όπλων] δεν αποτελεί taboo και για εμάς, ακόμα κι αν μερικές φορές ακούγεται έτσι στις ενδογερμανικές συζητήσεις».[84] Στο εξής οι πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας θα στέλνουν τανκς και άλλα βαρέα όπλα τα οποία θα αντικαθιστά η Γερμανία με σύγχρονα δικά της. Το σύστημα αυτό ονομάστηκε «κυκλική ανταλλαγή με εταίρους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».

Σύμφωνα με την υπουργό άμυνας της Γερμανίας Christine Lambrecht (21 Απριλίου), το σύστημα αυτό τίθεται άμεσα σε εφαρμογή και «μπορεί να περιλάβει τανκς, οχήματα μάχης πεζικού και διάφορά άλλα οπλικά συστήματα που η κάθε μία χώρα μπορεί να παραδώσει».[85] [86] Η βιασύνη οφείλεται, σύμφωνα με την ίδια, στο γεγονός ότι «στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες συμφωνούν ότι οι επόμενες δύο βδομάδες θα είναι κρίσιμες στον αγώνα της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας».[87]

Σλοβακικά τανκς Τ-72Μ1 βρίσκονται ήδη στο Ντονμπάς στα πλαίσια της επονομαζόμενης “κυκλικής ανταλλαγής” μεταξύ Γερμανίας-Σλοβακίας-Ουκρανίας[88]

Όμως, στις 18 Απριλίου η Πράβδα ανάρτησε βίντεο μεταφοράς βαρέων Γερμανικών αρμάτων και αυτοκινούμενων πυροβόλων με τρένο το οποίο, σύμφωνα με την εφημερίδα, κατευθυνόταν από την Γερμανία προς την Ουκρανία[89] αν και κατά πάσα πιθανότητα, σύμφωνα με το σύστημα της “κυκλικής ανταλλαγής”, προορισμός ήταν ενδιάμεσες χώρες, πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, προκειμένου αυτές με τη σειρά τους να στείλουν τα δικά τους τανκς στην Ουκρανία. Βεβαίως, εξ ίσου πιθανόν ήταν αυτά να προορίζονταν για την Ολλανδία, πάλι στο πλαίσιο της “κυκλικής ανταλλαγής”, όπως θα δούμε παρακάτω—σημειωτέον ότι, αντίθετα με την κάλυψη που έδωσαν τα Δυτικά ΜΜΕ στις δηλώσεις της Γερμανίδας υπουργού, η ίδια δεν προσδιόρισε τις χώρες με τις οποίες θα δουλεύει η “κυκλική ανταλλαγή” ως ειδικά πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Στις 19 Απριλίου, ο καγκελάριος Scholz είπε επίσης ότι έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα στρατιωτικού υλικού της χώρας του, δεδομένου ότι έχει αποσταλεί πολύς οπλισμός «που δεν έχει ανακοινωθεί δημόσια προκειμένου να διευκολυνθεί η αποστολή του»[90] αλλά όμως θα φέρει σε επαφή την Ουκρανία με τις βιομηχανίες στρατιωτικού υλικού της Γερμανίας για να παραγγείλουν ό,τι θέλουν και η Γερμανία θα πληρώσει τον λογαριασμό μέχρι 1 δις ευρώ[91] [92] [93] ο οποίος στη συνέχεια επεκτάθηκε στα 2 δις.[94]  Χρυσές δουλειές, αλλά όχι για τους φορολογούμενους πολίτες!

Επίσης, στις 19 Απριλίου ο Ολλανδός πρωθυπουργός Mark Rutte επιβεβαίωσε μέσω Twitter ότι η Ολλανδία αποστέλλει βαριά Γερμανικά τεθωρακισμένα και υπερ-σύγχρονα αυτοκινούμενα πυροβόλα στην Ουκρανία (howitzers) και σχεδιάζει να αποστείλει επιπλέον βαρύ οπλισμό.[95] Η Γερμανία προσφέρθηκε να στείλει τα αντίστοιχα πυρομαχικά και να εκπαιδεύσει τους Ουκρανούς στη χρήση του.

Ο τρόπος που επέλεξε η Γερμανική κυβέρνηση για να στέλνει βαριά όπλα στην Ουκρανία μέσω της “κυκλικής ανταλλαγής”, αντάξιος καλογέρων, που βαφτίζουν τα αγριογούρουνα “πουρναρόψαρα” για να τα τρώνε κατά τις νηστείες, διατηρεί την κρίση στη Γερμανική κυβέρνηση, η οποία επεκτείνεται και στην κοινωνία.

 

Ο ίδιος ο καγκελάριος Scholz επανήλθε στις 22 Απριλίου με συνέντευξή του στο “Der Spiegel” όπου επαναλαμβάνει ότι «το να εμποδιστεί η κλιμάκωση προς το ΝΑΤΟ [εννοεί τη ΝΑΤΟική άμεση εμπλοκή] αποτελεί την υψηλότερη προτεραιότητα για εμένα» και θεωρεί ότι η αποστολή τανκς από τη Γερμανία μπορεί να εκληφθεί ως συμμετοχή της στον πόλεμο.[96] Ακατανόητοι ακροβατισμοί που συνεχώς ανακυκλώνουν την κρίση μεταξύ των τριών κυβερνητικών κομμάτων υπό την μεροληπτική, και επιπλέον ηχηρή, διαιτησία του Ουκρανού πρέσβη Andriy Melnyk.[97]

Η πλημμύρα οπλικών συστημάτων που κατευθύνονται αδιάκοπα προς την Ουκρανία έχει προκαλέσει σοβαρά ερωτηματικά σχετικά με το πού αυτά θα καταλήξουν τελικά. Να μην ξεχνάμε ότι η Ουκρανία έχει απελευθερώσει από τις φυλακές της χιλιάδες εγκληματίες με σοβαρότατο ποινικό μητρώο, έχει κορεσθεί από μισθοφόρους και τα ναζιστικά τάγματα αποτελούν μέρος των ενόπλων της δυνάμεων. Επιπλέον, ουδείς καταγράφει τη ροή του οπλισμού ούτε τηρούνται πρωτόκολλα παράδοσης-παραλαβής. Οι ΗΠΑ άρχισαν να εκφράζουν ανησυχίες για το πού καταλήγουν αυτά τα όπλα, οι οποίες παρουσιάστηκαν σε ρεπορτάζ του CNN στις 20 Απριλίου. Ο τίτλος με τον οποίο αυτό διαδόθηκε διεθνώς ήταν «Οι αποστολές όπλων από τις ΗΠΑ προς την Ουκρανία καταλήγουν σε μαύρη τρύπα» —αν και το ίδιο το CNN στη συνέχεια τον άλλαξε στον ηπιότερο «Τι συμβαίνει με τα όπλα που στάλθηκαν στην Ουκρανία; Οι ΗΠΑ στ’ αλήθεια δεν γνωρίζουν». Το ρεπορτάζ παραπέμπει σε πηγή των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών που λέει ότι «[η ροή των όπλων] πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα και δεν υπάρχει καμία αίσθηση [πού οδηγείται] μετά από ένα μικρό διάστημα χρόνου.[98] Το ρεπορτάζ κάνει σαφές ότι οι Αμερικανοί ανησυχούν πολύ έντονα ότι προηγμένα συστήματα, όπως τα Stinger, θα καταλήξουν στη μαύρη αγορά.

Να τελειώσουμε την ενότητα εδώ επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα (η οποία βέβαια δεν διαθέτει βαρέα όπλα για αποστολή), εν τούτοις έχει αποστείλει έξι φορές στρατιωτικό υλικό με C-130 στην Πολωνία για μεταφορά στην Ουκρανία, προκαλώντας, όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο, τις έντονες διαμαρτυρίες Ελλήνων στρατιωτικών που βλέπουν αποδυνάμωση των Ελληνικών νησιών[99]. Από τις αποστολές αυτές έχουν ανακοινωθεί οι τέσσερις, χωρίς όμως πληροφορίες για τα αποσταλέντα υλικά. Δημοσίευμα αναφέρεται στα υλικά αυτά και, αν οι πληροφορίες αληθεύουν, ιδιαίτερα όσο αφορά τα Stinger, υπάρχει λόγος ανησυχίας.[100] Στις 15 Απριλίου, σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ι. Οικονόμου δεν απάντησε. Η κυβερνητική στάση είναι να πειθαρχεί στους ΝΑΤΟικούς και ταυτόχρονα να προσπαθεί να καθησυχάσει τις ανησυχίες (π.χ. διαρρέοντας ότι η αποστολή υλικού έχει σταματήσει).[101] [102]

E2 H ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ/ΝΑΤΟ

Πριν προχωρήσουμε στην ειδικότερη εξέταση των πιο προωθημένων προτάσεων αμερικανικής επέμβασης που έχουν πέσει στο τραπέζι μέχρι σήμερα, να επισημάνουμε κάτι βασικό, που μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων μπορεί και να μας διαφεύγει. Όλοι όσοι υποστηρίζουν την αμεσότερη εμπλοκή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, και αυτοί είναι κυρίως “σύμβουλοι”, “στρατηγικοί αναλυτές”, δημοσιογράφοι, πολιτικό και οικονομικό προσωπικό και όχι εν ενεργεία στρατιωτικοί, ρίχνουν το κύριο βάρος της επιχειρηματολογίας τους στις τεράστιες ανθρωπιστικές καταστροφές που δήθεν προκαλεί ή θα προκαλέσει η Ρωσία. Δεν έχει νόημα να αρχίσω εδώ να απαριθμώ άρθρα και αρθρογράφους, πραγματικά αποτελεί κοινό τόπο όλων των πολεμοκαπήλων.

Ο στόχος πίσω από αυτήν την εκστρατεία είναι η ανατροπή της λεγόμενης «κόκκινης γραμμής» της κυβέρνησης του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος τον Φεβρουάριο είχε καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να εμπλακεί σε πόλεμο με τη Ρωσία για την Ουκρανία.[103] Ένας από τους βασικούς λόγους αυτής της απόφασης, εκτός από την ευθεία απειλή της Ρωσίας για χρήση πυρηνικών δεδομένου ότι θεωρεί την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ως “υπαρξιακή απειλή”—σύμφωνα με το στρατηγικό δόγμα της Ρωσίας χρήση πυρηνικών θα κάνει μόνο σε περίπτωση υπαρξιακής απειλής—είναι η σαφής απροθυμία του Αμερικανικού κοινού, όπως έχει καταμετρηθεί σε δημοσκοπήσεις[104], για αποστολή στρατευμάτων των ΗΠΑ στην Ουκρανία να πολεμήσουν τους Ρώσους. Όμοια, αρκετά μέλη του Κογκρέσου έχουν αντιταχθεί ανοικτά σε αυτό το ενδεχόμενο. Άρα, χρειάζεται να βρεθούν τα μέσα που θα ανατρέψουν την άρνηση του Αμερικανικού λαού να πολεμήσει για την Ουκρανία και ακριβώς αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί ο πραγματικός ορυμαγδός περί Ρωσικών αγριοτήτων, σφαγών κ.λπ., Θυμίζουμε ότι, σύμφωνα με τον ορισμό του “γνωστικού πολέμου”, τα μέσα που χρησιμοποιούντα πάνω στους ανθρώπους «θα επηρεάσουν την αντίληψή τους και θα αλλοιώσουν τις ικανότητες συλλογισμού τους, αποκτώντας επομένως τον έλεγχο των μοχλών λήψης αποφάσεων, αντιλήψεων και συμπεριφορών προκειμένου να επιτευχθούν επιδιωκόμενα αποτελέσματα».

Άρα, η τακτική των Ουκρανών να βομβαρδίζουν τους δικούς τους άμαχους με πυραύλους Tochka-U ή να εκτελούν άμαχους ως «φιλορώσους» και μετά να παρουσιάζουν τις δικές τους σφαγές ως προερχόμενες δήθεν από τις ρωσικές δυνάμεις[105] [106] [107] [108] [109] [110] είναι μεν κυνική και εγκληματική, αλλά επίσης είναι και απολύτως λογική. Το κάνουν για να δώσουν επιχειρήματα και να «βοηθήσουν» εκείνους στη Δύση που προπαγανδίζουν την παραπέρα κλιμάκωση της εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην σύγκρουση. Τώρα, αν αυτό το σχέδιο τόχουν σκεφτεί οι ίδιες οι Ουκρανικές υπηρεσίες ή οι Δυτικοί χειριστές τους, αυτό δεν έχει και τόση σημασία.

Πάντως, δεν πέρασε απαρατήρητη η τοποθέτηση του Αμερικανικού Πενταγώνου, που κατά κάποιο τρόπο «άδειασε» την «επιχείρηση Bucha» λέγοντας ότι αυτό δεν έχει ανεξάρτητη πληροφόρηση περί θηριωδιών στην Ουκρανική πόλη.[111]

Από την άποψη της επέκτασης της στρατιωτικής παρέμβασης του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, η ρητορική των Δυτικών ηγετών για ανθρωπιστικές καταστροφές, σφαγές, κ.λπ. που προκαλούν οι Ρώσοι αποτελεί ασφαλή δείκτη πρόβλεψης της παραπέρα εμπλοκής του ΝΑΤΟ στις επιχειρήσεις είτε με αποστολή βαρέως πολεμικού υλικού είτε και με απευθείας επέμβαση.

Ιδιαίτερα ανησυχητική εδώ είναι η συχνά απρόβλεπτη στάση του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος στις 12 Απριλίου μιλώντας στην Iowa των ΗΠΑ κατηγόρησε για πρώτη φορά τη Ρωσία ότι προκαλεί «γενοκτονία» στην Ουκρανία, θέση που επιβεβαίωσε εκ νέου από το αεροπλάνο του. Το Reuters επισημαίνει ότι πρόκειται για σημαντική κλιμάκωση της ρητορικής του Αμερικανού προέδρου και προσθέτει ότι την προηγούμενη βδομάδα τόσο ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Jake Sullivan όσο και ο Υπουργός Εξωτερικών, Antony Blinken, είχαν ρητά αρνηθεί ότι τα «ανθρωπιστικά εγκλήματα» της Ρωσίας αποτελούν γενοκτονία.[112] Υπενθυμίζεται ότι το ΝΑΤΟ είχε δικαιολογήσει τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας ακριβώς με αυτόν τον τρόπο: η στρατιωτική εμπλοκή του αποσκοπούσε στο να σταματήσει μια συντελούμενη γενοκτονία. Και βέβαια, ελάχιστο χρόνο μετά τα περί «γενοκτονίας» του Μπάιντεν, ο Ζελένσκι τουΐταρε: «Αληθινές λέξεις ενός αληθινού ηγέτη. Το να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους είναι ουσιώδες για να αντιπαρατεθούμε στο σατανικό [κακό].»

Το NBC επανήλθε με έναν αντίλογο στη ρητορική περί γενοκτονίας. Σύμφωνα με αυτό[113], ο ισχυρισμός για διαπραττόμενη “γενοκτονία” σε βάρος των Ουκρανών από τους Ρώσους: «μέχρι τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί από τις πληροφορίες που συλλέγουν οι Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ, σύμφωνα με υψηλά ιστάμενα στελέχη της Αμερικανικής κυβέρνησης». Από το ίδιο τονίζεται ότι οι ισχυρισμοί του Μπάιντεν αποτελούν …προσωπικές του απόψεις (!) και δεν εκφράζουν τις θέσεις της Αμερικανικής κυβέρνησης και μάλιστα επισημαίνει ότι είναι η τρίτη φορά στις πρόσφατες βδομάδες που ο Αμερικανός πρόεδρος διαχωρίζει τις προσωπικές του θέσεις από την θέση της Αμερικανικής κυβέρνησης! Πάντως, σύμφωνα με το NBC, αυτά δεν αποτελούν γκάφες του Αμερικανού προέδρου, αλλά συνειδητή τακτική του για να βρεθεί μπροστά από τα γεγονότα, ότι αυτός πιστεύει ότι η Ιστορία θα τον δικαιώσει και όσα λέει τα λέει εντελώς συνειδητά. Κανείς αναρωτιέται πού έχουμε μπλέξει και αν θα καταφέρει η ανθρωπότητα να επιζήσει με τέτοιον πρόεδρο στις ΗΠΑ…

Στις 14/4 ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μόλις τέλειωσε μια ομιλία του, γύρισε και προσπάθησε να σφίξει το χέρι κάποιου που δεν υπήρχε εκεί. Μετά στριφογύριζε αμήχανος δείχνοντας μπερδεμένος. Από το κακό στο χειρότερο…Δείτε όλο το βίντεο στο twitter[114]

Ο ψυχολογικός πόλεμος μέσω των στημένων ανθρωπιστικών καταστροφών έχει και άλλες πλευρές. Έτσι το twitter διαγράφει όσους λογαριασμούς παρουσιάζουν εντελώς νηφάλια αποδείξεις ότι τις επιθέσεις έκαναν οι Ουκρανοί—π.χ. το καλύτερο βίντεο για την επίθεση στους αμάχους στον σιδηροδρομικό σταθμό έχει διαγραφεί—ενώ από την άλλη, όπως ήδη είδαμε, πριν λίγες μέρες «ξέφυγε» από το NBC ότι μια σειρά από πληροφορίες που διαδίδουν οι Αμερικανικές υπηρεσίες (π.χ. για τα χημικά όπλα που δήθεν ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν οι Ρώσοι) δεν στηρίζονται σε πραγματικά στοιχεία.[115] Εδώ, εκτός από την ενδιαφέρουσα εξήγηση για τον λόγο της διαρροής που είδαμε ότι παρέχει η Caitleen Johnstone, υπάρχει και το ενδεχόμενο, παρόλ’ αυτά, η διαρροή να οφείλεται σε πλευρές που θα επιθυμούσαν τη συγκράτηση των πολεμοκαπήλων. Ειδικά, η αποκάλυψη ότι η είδηση περί χημικών ήταν κατασκευασμένη, ξεγυμνώνει τις προσπάθειες να στηθεί η μεγαλύτερη προβοκάτσια σε αυτόν τον πόλεμο, την οποία κατά πάσα πιθανότητα προετοιμάζουν οι Ουκρανοί, για να υποχρεώσουν σε άμεση εμπλοκή το ΝΑΤΟ. Για αυτήν όμως θα μιλήσουμε πιο κάτω.

Πριν κλείσουμε αυτήν την ενότητα, δε μπορούμε να μην αναφερθούμε στη διπροσωπία των επίσημων ΗΠΑ απέναντι στο θέμα των εγκλημάτων πολέμου. Ενώ ο Μπάιντεν αποκαλεί τον Πούτιν «χασάπη» και «εγκληματία πολέμου» και μιλά για «γενοκτονία», η κυβέρνησή του, όπως και οι προηγούμενες, καταδιώκουν μέχρις εσχάτων τον δημοσιογράφο Julian Assange ακριβώς επειδή αποκάλυψε τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ.[116] [117]

“Οι ΗΠΑ φωνάζουν για εγκλήματα πολέμου την ίδια ώρα που φυλακίζουν ένα δημοσιογράφο
επειδή έφερε στη δημοσιότητα τα δικά τους εγκλήματα πολέμου”

 Ε3 ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ ΕΝΑΕΡΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

Είναι γνωστό ότι το Κίεβο ζητά σταθερά και επανειλημμένα, στα πλαίσια της κεντρικής του στρατηγικής που είναι να εμπλέξει το ΝΑΤΟ άμεσα στις πολεμικές επιχειρήσεις, την κήρυξη του Ουκρανικού εναέριου χώρου σε αποκλεισμένη για τους Ρώσους ζώνη. Για να συμβεί αυτό όμως θα απαιτούνταν η άμεση εμπλοκή όχι μόνο με τα ρωσικά αεροπλάνα, αλλά και η εξάλειψη των κεντρικών αντι-αεροπορικών συστημάτων της Ρωσίας, επειδή διαφορετικά, τα ΝΑΤΟικά αεροπλάνα θα καταρρίπτονταν. Αυτό θα απαιτήσει, αν υποθέσουμε ότι το ΝΑΤΟ έχει τη δύναμη πυρός για να το επιτύχει, μια ολομέτωπη επίθεση από αέρος, πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη σε έκταση και ένταση από αυτήν στην Γιουγκοσλαβία. Και μάλιστα, επειδή τα αεροδρόμια και τα κύρια αντι-αεροπορικά συστήματα που καλύπτουν τον εναέριο χώρο της Ουκρανίας βρίσκονται σε ρωσικά εδάφη, η επίθεση θε έπρεπε να ήταν απευθείας κατά της Ρωσίας, πράγμα που θα σήμαινε γενικευμένο (και πυρηνικό πόλεμο) σύμφωνα με τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις Πούτιν.

Επομένως, αν και επανέρχεται καθημερινά, αυτή η επίμονη πρόταση των Ουκρανών απορρίφθηκε επανειλημμένα και από τις ΝΑΤΟικές συνόδους και από τον Αμερικανό πρόεδρο. Όμοια, και ο Γερμανός καγκελάριος Olaf Scholz την έχει απορρίψει[118], αν και η Γερμανία πλέον εφοδιάζει την Ουκρανία και με βαρέα όπλα, κάτι που αρχικά είχε αρνηθεί να πράξει. Αυτό όμως που δεν είναι αρκετά γνωστό είναι ότι Αμερικανικοί κύκλοι του «βαθέως κράτους» με ιδιαίτερη διαχρονική επιρροή στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, επίσης προπαγανδίζουν αυτήν την πρόταση.

Το «Ατλαντικό Συμβούλιο» είναι ένας διακομματικός Αμερικανικός οργανισμός που σαν κύριο στόχο του έχει να διαμορφώνει τους ηγετικούς κύκλους των ΝΑΤΟικών χωρών, να τους φέρνει σε επαφή και να δημιουργεί ένα κοινό πλαίσιο αντίληψης, λειτουργίας και δράσης. Όπως γράφουν[119] «Οδηγούμενοι από την αποστολή μας να “διαμορφώσουμε το μέλλον της ανθρωπότητας μαζί”, το Ατλαντικό Συμβούλιο είναι ένας ακομμάτιστος οργανισμός ο οποίος κινητοποιεί την ηγεσία και την εμπλοκή των ΗΠΑ στον κόσμο, από κοινού με συμμάχους και εταίρους, ώστε να διαμορφώσουμε τις λύσεις στις παγκόσμιες προκλήσεις». Τα παραπάνω δεν είναι κούφια λόγια καθώς ο πρόεδρός του και τα στελέχη του συχνά καταλαμβάνουν κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις στις ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το κόμμα που κυβερνά (ανάμεσά τους και πολλά γνωστά σε εμάς ονόματα).[120]

Ήδη έχουμε δει άρθρα δύο στελεχών του που επιχειρηματολογούσαν σθεναρά υπέρ του εξοπλισμού, ανεξαρτήτως των συνεπειών, της Ουκρανίας με βαριά όπλα, όταν ακόμη το θέμα ήταν υπό συζήτηση και δεν είχε ακόμη παρθεί η απόφαση αποστολής τέτοιων όπλων στην Ουκρανία. Αυτό αποτελούσε «γραμμή», δηλαδή κοινό τόπο για όλα τα τότε άρθρα των στελεχών του Ατλαντικού Συμβουλίου.

Αξίζει όμως να δούμε και ειδικότερα τις απόψεις του νυν προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του, Fred Kempe, όπως εκφράζονται σε άρθρο με τίτλο: «Η απάντηση της Δύσης στον πόλεμο του Πούτιν είναι αξιοσημείωτη. Αλλά δεν αρκεί»[121]. Αφού τονίσει ότι ο παρόν πόλεμος δεν αποτελεί κάποιο μεμονωμένο επεισόδιο αλλά μια πρόκληση στη νέα παγκόσμια τάξη που καθιέρωσαν οι ΗΠΑ και απειλή που η τρέχουσα στρατηγική των ΗΠΑ για «στροφή στην Ασία» είναι ανεπαρκής στο να  αντιμετωπίσει, αναφέρει ότι απευθύνθηκε σε 37 κορυφαίους ειδικούς σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Αυτοί ζύγισαν τα υπέρ και τα κατά μιας κλιμάκωσης και, σύμφωνα με τον Kempe, προτείνουν «την αποστολή περισσότερων εξοπλισμένων drones…, παροχή έτοιμων δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου, περιλαμβανομένου εξοπλισμού για δορυφορική πλοήγηση και παρεμβολών στις τηλεπικοινωνίες, παραπέρα ανάπτυξη των κρίσιμων μικρού βεληνεκούς δυνατοτήτων της Ουκρανικής αεράμυνας για καλύτερη άμυνα εναντίον πυραύλων και αεροσκαφών». Ως εδώ τίποτα καινούργιο.

Αλλά, προσθέτει ο Kempe, «Πέρα από αυτά, εγώ επίσης υποστηρίζω μια μερική κήρυξη ζώνης απαγόρευσης πτήσεων επάνω από τις δυτικότερες περιοχές της Ουκρανίας, κοντά στην Πολωνική, Σλοβακική, Ουγγρική και Ρουμανική μεθόριο. Είναι αντιληπτό γιατί οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απορρίπτουν την επιβολή απαγόρευσης των πτήσεων πάνω από όλη την Ουκρανία. Αλλά, στη Δυτική Ουκρανία είναι επιτακτική από ανθρωπιστική άποψη και επίσης στρατιωτικά ευκολότερη, καθώς η περιοχή είναι πλησιέστερα στις δυτικές αεροπορικές βάσεις. Θα επιδείξει την αποφασιστικότητά μας προς τον Πούτιν».

Εδώ παρατηρούμε τη γνωστή επίκληση «ανθρωπιστικών» λόγων για την αιτούμενη στρατιωτική κλιμάκωση, πράγμα που αποτελεί κοινό τόπο για όλους τους υποστηρικτές της, αλλά επίσης και τον  παραλογισμό αυτής της επίκλησης που αφορά ειδικά για την Δυτική Ουκρανία, όπου κανείς δεν έχει παρατηρήσει ανθρωπιστικό πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, ο λόγος επιλογής της Δ. Ουκρανίας έχει να κάνει με τις δυσκολίες στη μεταφορά της «χοντρής» στρατιωτικής βοήθειας που θα αρχίσει να ρέει άμεσα και την αποφυγή χτυπημάτων στις εφοδιοπομπές, όπως έχουν υποσχεθεί και πράττουν ήδη οι Ρώσοι.

Φυσικά, ο Kempe ζητά και την επέκταση των οικονομικών κυρώσεων μέχρι την επιβολή ενός πλήρους οικονομικού εμπάργκο που θα απαγορεύει εισαγωγές, εξαγωγές, και γενικά κάθε είδους συναλλαγή με τη Ρωσία, παραπέμποντας σε άρθρο άλλων στελεχών του Οργανισμού που προΐσταται. Στόχοι που έχουν ήδη επιτευχθεί, κατ’ αυτούς, είναι η ισοπέδωση του Ρωσικού νομισματικού συστήματος, η συντριβή του ρουβλιού, η κήρυξη της χώρας σε χρεοκοπία και η πρόκληση σοβαρής ύφεσης, αλλά αυτά δεν φτάνουν. Η λογική είναι σαφώς αυτή που χαρακτηρίζει γενικά την στρατηγική του ΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού απέναντι στη Ρωσία: Διάλυση της ως οντότητα και επέκταση εκεί των Δυτικών νέο-αποικιοκρατών.

Παρόμοια άποψη με αυτήν του Kempe όσο αφορά την κήρυξη του εναέριου χώρου της Δ. Ουκρανίας σε απαγορευμένη ζώνη «για ανθρωπιστικούς λόγους» παρουσίασε πολύ νωρίς (3 Μαρτίου) και ο πρώην ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (2013-2016), απόστρατος στρατηγός της Αμερικανικής αεροπορίας Philip Breedlove. Ο στρατηγός, αν και αναγνωρίζει ότι μια τέτοια απόφαση σαφώς ανοίγει το δρόμο για πυρηνικό πόλεμο, εν τούτοις τη θεωρεί αναγκαία. Στην κριτική ότι, αν δεν επιθυμεί πυρηνικό πόλεμο, τότε μια τέτοια ενέργεια συνιστά τζόγο, απαντά ότι το λεξιλόγιο που αυτός θα προτιμούσε είναι  «υπολογισμένη στρατιωτική απόφαση». Και σε όσους τον κατηγορούν για “πολεμοκάπηλο” απαντά ότι αυτός έχει …πέντε παιδιά που όλα εργάζονται για τον Αμερικανικό στρατό. Καταλήγει λέγοντας ότι ακόμη κι αν τώρα η άποψή του απορρίπτεται από την Αμερικανική ηγεσία, εν τούτοις θα έρθει η στιγμή, μετά από εκτεταμένες ανθρωπιστικές καταστροφές, που η απόφαση αυτή θα είναι ώριμη.[122]

Ο Breedlove επανέρχεται μετά από περίπου ένα μήνα σε εκτενή συνέντευξη στο γνωστό από την ψυχροπολεμική εποχή δίκτυο, που χρηματοδοτούσαν οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, Radio Free Europe-Radio Liberty. Και πάλι υποστηρίζει ότι το ενδεχόμενο να μετατραπεί ο πόλεμος σε πυρηνικό μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας δεν πρέπει να μας φοβίζει και ότι εάν ο Πούτιν αντιμετωπίσει βία, τότε θα οπισθοχωρήσει. «Εάν μπουν στον πόλεμο και άλλοι [εννοεί ΗΠΑ-ΝΑΤΟ] και ο κ. Πούτιν συναντούσε ατσάλι στον δρόμο του, εγώ πιστεύω ότι θα σταματούσε». Και προσθέτει ότι η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ θα ήταν αναπόφευκτη αν η Ρωσία έκανε χρήση χημικών.[123]

Πάνω στις απόψεις του στρατηγού μία παρατήρηση: Η χρήση της εικασίας ότι “ο Πούτιν θα οπισθοχωρήσει αν αντιμετωπίσει την Αμερικανική βία” και η επιλογή της Αμερικανικής κίνησης σύμφωνα με αυτήν την υποκειμενική εκτίμηση συνιστούν παρεκτροπή από τον Αμερικανικό τρόπο στρατηγικής ανάλυσης που συνίσταται στην αντικειμενική καταμέτρηση των δυνατοτήτων του αντιπάλου και απάντηση σύμφωνα με την αντικειμενική πραγματικότητα, σύμφωνα πάντα με κάποιο μακροπρόθεσμο σχέδιο.

Όμως από την άλλη, θέλοντας να μη χάσει την επαφή του με τον κυρίαρχο τρόπο ανάλυσης του Αμερικανικού στρατού, αυτό ακριβώς εννοεί ο Breedlove όταν επανειλημμένα τονίζει ότι θα έρθει η στιγμή που πάνω στο τραπέζι θα μπει η ανάγκη άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής των ΗΠΑ—δηλαδή ότι στο μέλλον θα δημιουργηθούν οι αντικειμενικές συνθήκες για την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως ο Breedlove, και όλοι που υποστηρίζουν την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ συγκρίνουν την κατάσταση στην Ουκρανία με εκείνη στη Συρία, όπου κάποια στιγμή οι συνθήκες επέτρεψαν στους Αμερικανούς «να βάλουν μπότες στο έδαφος» και αυτό δεν οδήγησε σε σύγκρουση ΗΠΑ-Ρωσίας. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση όλοι αυτοί μοιάζει να μην καταλαβαίνουν τη διαφορά Συρίας με Ουκρανία όσο αφορά την ασφάλεια της Ρωσίας.

Αρωγός στη διεκδίκηση της επέκτασης των πολεμικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ έχει εμφανιστεί και εκείνος ο Mikhail Khodorkovsky (αν τον θυμάστε), ο επιλεγόμενος και κ. Yukos, ο οποίος μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας αρπάζοντας πετρελαιοπηγές τον καιρό του μεγάλου πλιάτσικου (παρεμπιπτόντως, αυτόν οι Δυτικοί ποτέ δεν αποκαλούν Ρώσο ολιγάρχη). Μετά τη σύγκρουσή του με τον Πούτιν αναγκάστηκε να φύγει από τη Ρωσία και τώρα ζει και βασιελεύει στο City όντας και από τους βασικούς χρηματοδότες του Atlantic Council. «Δυστυχώς», λέει ο κ. Yukos, «οι κυρώσεις δεν φτάνουν». Οι Δυτικοί ηγέτες συστήνει «τελικά…πρέπει να παραμερίσουν αυτήν την προσοχή που επιδεικνύουν»[124].

O A. Velshi, σημαντικό στέλεχος του CNN παλιότερα, του οποίου το Σαββατιάτικο show στο MSNBC έχει μεταβληθεί σε φρενιασμένο βήμα προπαγάνδισης της θερμής στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ, υποστήριξε στις 3 Απριλίου ότι: «Η κήρυξη απαγόρευσης πτήσεων [στην Ουκρανία] δεν διαφέρει σε κάτι από την ατέλειωτη αποστολή εξοπλισμού που η Δύση στέλνει στην Ουκρανία»[125].

Ε4 ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Προς το παρόν, η αποστολή αφορά τα MiG-29 που υπάρχουν ακόμη στις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και πλέον είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Η αποστολή πιο σύγχρονων Αμερικανικών/Ευρωπαϊκών αεροσκαφών σκοντάφτει στους πιλότους, που σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει αναγκαστικά να είναι πολίτες ΝΑΤΟικών χωρών λόγω της άγνοιας χειρισμού τους από τους Ουκρανούς. Βεβαίως, όπως ήδη είδαμε, η αποστολή των MiG-29 εντάσσεται στη λογική του ενδιάμεσου βήματος πριν την άμεση εμπλοκή ΝΑΤΟικών αεροπλάνων στη σύγκρουση.

Η προϊστορία της αποστολής των MiG-29 έχει ως εξής: Αρχικά ο «πολέμαρχος» Josep Borrell, ο μάλλον φαιδρός υπεύθυνος της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, μέσα στην καλή χαρά και πραγματοποιώντας μια γκάφα πρώτου μεγέθους, αποκάλυψε στις 27 Φεβρουαρίου ότι το ΝΑΤΟ θα έστελνε πολεμικά αεροπλάνα στην Ουκρανία. Σύμφωνα με την Politico[126], η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Borrell προκάλεσε σοκ σε αξιωματούχους τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων και των ακολούθων στις πρεσβείες των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που προσπαθούσαν να κλείσει η συμφωνία στα μουλωχτά και χωρίς να αντιληφθούν τις προσπάθειές τους οι κύκλοι που αντιτίθενται στην εμπλοκή των ΗΠΑ στη σύρραξη. Η συνέχεια αποτελεί μια σειρά κινήσεων αντάξιων σεναρίου κωμωδίας του Χόλυγουντ, όπου η κάθε εμπλεκόμενη πλευρά προσπαθούσε να περάσει τον μουτζούρη στους υπόλοιπους Το ρεπορτάζ της Politico[127] είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί πάνω σε αυτήν την υπόθεση και ερμηνεύει όλες τις δηλώσεις και παλινωδίες που έχουν γίνει γνωστές. Παραπέμπουμε σε αυτό όποιον θέλει τις λεπτομέρειες της υπόθεσης και εδώ μένουμε στα κύρια γεγονότα.Έτσι, την Τρίτη 8 Μαρτίου ανακοινώνεται επίσημα από το υπουργείο εξωτερικών της Πολωνίας ότι: «Οι αρχές της Δημοκρατίας της Πολωνίας, μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ του Προέδρου και της κυβέρνησης, είναι έτοιμες να αναπτύξουν – άμεσα και δωρεάν – όλα τα αεροσκάφη MIG-29 τους στην αεροπορική βάση Ramstein και να τα θέσουν στη διάθεση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ταυτόχρονα, η Πολωνία ζητά από τις Ηνωμένες Πολιτείες να μας παράσχουν μεταχειρισμένα αεροσκάφη με αντίστοιχες επιχειρησιακές δυνατότητες. Η Πολωνία είναι έτοιμη να καθορίσει αμέσως τους όρους αγοράς [αυτών] των αεροπλάνων. Η πολωνική κυβέρνηση ζητά επίσης από τους άλλους Συμμάχους του ΝΑΤΟ – ιδιοκτήτες αεριωθούμενων αεροσκαφών MIG-29 – να ενεργήσουν στο ίδιο πνεύμα [εννοεί τη Σλοβακία και τη Βουλγαρία].»[128]

Η ανακοίνωση, η οποία εμπλέκει άμεσα τις ΗΠΑ στην ανακύκλωση των MiG-29, αφού αυτά θα παραδοθούν επισήμως στην Αμερικανική κυβέρνηση μέσω της Αμερικανικής βάσης στο Ramstein της Γερμανίας και αυτή με τη σειρά της θα τα παραδώσει στους Ουκρανούς, αιφνιδιάζει και μπερδεύει την Αμερικανική κυβέρνηση (οι λεπτομέρειες, είπαμε, στο ρεπορτάζ της Politico). Είμαστε ακόμη στην περίοδο που οι ΗΠΑ προσπαθούν να κρατήσουν αυστηρές διαχωριστικές γραμμές όσον αφορά την εμπλοκή τους, πράγμα που δεν συμβαίνει σήμερα. Έτσι η γνωστή μας Victoria Nuland, υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ για πολιτικές υποθέσεις, λέει ότι ανέμενε να το είχε μάθει πριν ανακοινωθεί και «επομένως αυτή ήταν μία αιφνιδιαστική κίνηση από πλευράς των Πολωνών». Όταν ρωτήθηκε αν η πρόταση ήταν σε γνώση άλλων αξιωματούχων της Αμερικανικής κυβέρνηση, η Nuland είπε: «όχι εξ όσων γνωρίζω».[129]

Πριν όμως την αντίδραση της Nuland, την ίδια μέρα ο Βρετανός υπουργός άμυνας Ben Wallace είχε σπεύσει να πει ότι η Πολωνία θα αντιμετώπιζε άμεσες συνέπειες, αλλά η Βρετανία θα στεκόταν στο πλευρό της ως προστάτης. Βεβαίως, οι ίδιοι οι Πολωνοί, δια του πρωθυπουργού τους Mateusz Morawiecki  αμέσως μετά διευκρίνισαν ότι οι ίδιοι ΔΕΝ θα παραδώσουν τα αεροπλάνα στους Ουκρανούς αλλά στο ΝΑΤΟ, το οποίο πρέπει συλλογικά να αποφασίσει τι θα τα κάνει («Οι αποφάσεις για την παροχή επιθετικών όπλων πρέπει να παίρνονται ομόφωνα σε συνολικό ΝΑΤΟικό επίπεδο. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε μονόπλευρα βήματα επειδή δεν αποτελούμε μέρος αυτού του πολέμου»).[130] Είναι εντυπωσιακό πόσο οι απόψεις για τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ μη άμεσης και άμεσης εμπλοκής αλλάζουν μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα.

Όμως, ήδη από την Κυριακή, 6 Μαρτίου ο υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ, Antony Blinken είχε δώσει το «πράσινο φως» για την αποστολή των Πολωνικών αεροπλάνων στην Ουκρανία σε συνέντευξή του στο CBS. Σε ερώτηση «Εάν, για παράδειγμα, η Πολωνική κυβέρνηση, ένα μέλος του ΝΑΤΟ θελήσει να στείλει πολεμικά αεροσκάφη, αυτή [η απόφαση] παίρνει το πράσινο φως από τις ΗΠΑ; Ή φοβάστε ότι αυτό θα κλιμακώσει την ένταση;» απαντά: «Όχι, αυτό—αυτό έχει πράσινο φως» και συνεχίζει λέγοντας ότι ήδη διεξάγονται συζητήσεις με τους Πολωνούς για την αντικατάσταση αυτών των αεροσκαφών.[131] Ο αιφνιδιασμός, επομένως, από πλευράς των Πολωνών οφειλόταν στο ότι εκείνοι επιθυμούσαν να χρησιμοποιήσουν τις ΗΠΑ ως ενδιάμεσο και δεν ήθελαν να αναλάβουν (τότε) την ευθύνη ατομικά.

Αλλά σίγουρα αιφνιδιάστηκε ένας άλλος βραχίονας της Αμερικανικής κυβέρνησης, ο οποίος μάλιστα πάντα προβάλλει αντίσταση στην παραπέρα εμπλοκή, ίσως διότι είναι σε θέση καλύτερα από όλους να εκτιμήσει πού οδηγεί η συνεχής κλιμάκωση, και αυτός δεν είναι άλλος από το Αμερικανικό Πεντάγωνο. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης ότι οι πλέον έξαλλοι πολεμοχαρείς ΝΑΤΟικοί είναι τα στελέχη των think tanks, οι πολιτικές ελίτ και τα υπουργεία εξωτερικών και όχι οι επαγγελματίες στρατιωτικοί οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν επιδείξει κάποια αυτοσυγκράτηση και συνήθως βρίσκονται προ τετελεσμένων. Λίγες ώρες μετά την Ανακοίνωση του Πολωνικού υπουργείου εξωτερικών, το Πεντάγωνο απέρριψε, δια του εκπροσώπου του, John Kirby, την Πολωνική πρόταση ως «μη βιώσιμη». Είπε ο John Kirby: «Απλώς, δεν μας είναι καθαρό ότι για αυτήν [την πρόταση] υπάρχει ουσιώδες σκεπτικό…Θα συνεχίσουμε να διαβουλευόμαστε με την Πολωνία και τους άλλους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ σχετικά με αυτό το θέμα και τα δύσκολα λογιστικά προβλήματα που παρουσιάζει, αλλά δεν πιστεύουμε ότι η Πολωνική πρόταση είναι βιώσιμη».

H μεταφορά των MiG-29 από την Πολωνία, Σλοβακία και Βουλγαρία (συνολικά το πολύ 70 αεροσκάφη) προς την Ουκρανία συνέχισε να συζητιέται πάντως. Στo “Foreign Affairs” στις 16 Μαρτίου εμφανίστηκε άρθρο τεσσάρων υψηλά ισταμένων στρατιωτικών/στρατηγικών αναλυτών[132] οι οποίοι επανάφεραν την ίδια πρόταση στα πλαίσια έξι προτάσεων για την κλιμάκωση της ΝΑΤΟικής βοήθειας χωρίς—υποτίθεται—κίνδυνο άμεσης εμπλοκής. Ειδικά για τη μεταφορά των MiG-29 στην Ουκρανία, η ιδέα είναι να υλοποιηθεί αυτή στα μουλωχτά, γεγονός που δεν θα δημιουργήσει, πιστεύουν, κίνδυνο εμπλοκής. Αν εξαιρέσουμε την πρότασή τους για σκιώδη εξόριστη Ουκρανική κυβέρνηση, οι υπόλοιπες προτάσεις τους ήδη υλοποιούνται ή είναι πολύ κοντά στην υλοποίησή τους.

Ειδικότερα, για τα MiG-29 στις 11 Απριλίου το Reuters μετάδωσε ότι ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας, Εduard Heger, δήλωσε πρόθυμος να στείλει τα MiG-29 που διαθέτει η χώρα του στην Ουκρανία, η οποία ήδη είχε παραλάβει τους S-300 της Σλοβακίας (αν και εικάζεται ότι αυτοί είχαν καταστραφεί μετά από Ρωσικό πλήγμα με υπερηχητικούς στρατηγικούς πυραύλους σε υπόγεια αποθήκη στα Καρπάθια). Βέβαια, ο Heger δεν έκρυψε και τον πραγματικό λόγο που θέλει να διώξει τα MiG-29 της χώρας του λέγοντας ότι: «Εξοπλισμός της σοβιετικής περιόδου δεν μπορεί να υποστηριχτεί χωρίς Ρωσικές προμήθειες και εμείς τη στιγμή αυτή ούτε καν τις θέλουμε» [133]. Βεβαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια, τα αεροπλάνα αυτά ανήκουν στις ΗΠΑ και η παρέμβαση του Heger αποσκοπούσε στο να καλύψει ακριβώς αυτό το γεγονός.

Τελικά, λοιπόν, για να λήξει και το συναξάρι των MiG-29, την Τρίτη 19 Απριλίου, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, John Kirby, ανέφερε[134] ότι μία μη κατονομαζόμενη σύμμαχη χώρα παρέδωσε MiG-29 στους Ουκρανούς ενώ σε χωριστή «διαρροή» από στρατιωτικό αξιωματούχο των ΗΠΑ ο αριθμός αυτών των αεροπλάνων ανέβηκε στα 20. Όμως την Τετάρτη, ο Kirby επανήλθε λέγοντας ότι στην ενημέρωση της Τρίτης: «Έκανα λάθος. Δεν πήραν ολόκληρα αεροσκάφη από άλλη χώρα» και διόρθωσε λέγοντας ότι αυτό που παραδόθηκε στους Ουκρανούς ήταν ανταλλακτικά που θα τους επιτρέψουν να στήσουν ολόκληρα MiG-29. «Τώρα», είπε ο Kirby, «έχουν περισσότερα αεροπλάνα από όσα είχαν πριν από δύο εβδομάδες».[135]

Το μπέρδεμα για το τι ακριβώς παραδόθηκε στους Ουκρανούς συνεχίστηκε όταν διέρρευσε ότι τα αεροπλάνα ανήκαν στην Μολδαβία, η οποία όμως τα είχε πουλήσει στις ΗΠΑ από το 1997, προκειμένου να μην τα αγοράσει το Ιράν.[136]

Δηλαδή, φαίνεται τελικά ότι τα αεροπλάνα παρέδωσαν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία ως ιδιοκτήτης τους, έστω και αν αυτά ήταν—όχι όλα—αποθηκευμένα στην Μολδαβία. Η βάπτισή τους σε «ανταλλακτικά» οφείλεται στην υπεράσπιση της μέχρι σήμερα θέσης των ΗΠΑ ότι αποστολή αεροπλάνων θα συνιστά άμεση εμπλοκή στον πόλεμο, δηλαδή αποτελεί «φύλλο συκής» για να διατηρήσουν τη θέση αυτή, κυρίως επειδή δεν θέλουν—προς το παρόν—να στείλουν F-16 και πιλότους στην Ουκρανία.

Πάντως, σύμφωνα με τον Konstantin Sivkov, Ρώσο ειδικό, 20 αεροπλάνα δεν αρκούν για να αλλάξουν την πορεία του πολέμου, οι Ουκρανοί δεν διαθέτουν πλέον αεροδρόμια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν (γεγονός που κάνει επικίνδυνα πιθανή τη χρήση αεροδρομίων της Πολωνίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται) και επιπλέον, θεωρεί ότι αυτά θα καταρριφθούν από την πρώτη μέρα δεδομένης της πλήρους εναέριας κυριαρχίας των Ρώσων.[137] Και ο David Axe του “Forbes” παρατηρεί ότι η Ουκρανία δεν διαθέτει πλέον πιλότους για να τα πετάξουν[138] (πράγμα που επίσης κάνει επικίνδυνα πιθανή τη χρήση πιλότων από τις χώρες προέλευσης των αεροσκαφών).

Τα “Μολδαβικά” MiG-29 στην πραγματικότητα ανήκουν στις ΗΠΑ.
Τουλάχιστον δύο από αυτά είχαν μεταφερθεί εκεί για να χρησιμοποιούντα
ως “Κόκκινη Αεροπορία” σε γυμνάσια.

Ένα άλλο σημείο που δυσκολεύει την μεταφορά του συνόλου των MiG-29 που διαθέτει το ΝΑΤΟ (δηλαδή και των Βούλγαρο-Πολωνικών) είναι το ερώτημα του ποιος θα πληρώσει το κόστος αντικατάστασής τους (όπως και στην περίπτωση των Γερμανικών τανκς). Με την λειτουργία του νέου νόμου Lend/Lease στις ΗΠΑ ενδεχομένως να μπουζουριαστούν οι πρώην ανατολικές χώρες σε μακροχρόνιο δανεισμό που θα τους επιτρέψει να αγοράσουν F-16 στη θέση των MiG-29.

Επίσης δυσκολία προκαλεί το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είναι απρόθυμες να παραδώσουν F-16 τα οποία ήδη υπηρετούν στην Αμερικανική αεροπορία, επειδή θα πρέπει πρώτα να ξεμονταριστούν από αυτά ορισμένα άκρως απόρρητα συστήματα. Δηλαδή, η αντικατάσταση των μάχιμων αεροπλάνων Πολωνίας και Βουλγαρίας θα απαιτήσει πάρα πολύ χρόνο.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η πρόταση καθαυτή δεν έχει να προσφέρει κάτι στους Ουκρανούς—άλλωστε και αυτοί είχαν MiG-29 τα οποία αχρηστεύθηκαν σε μία ημέρα. Όμως, η υλοποίησή της έχει μεγάλη αξία επειδή συνηθίζει το κοινό, αλλά και τους ανήσυχους στρατιωτικούς, στην ιδέα της παράδοσης μεγάλων επιθετικών συστημάτων στους Ουκρανούς.

Για να γίνει το επόμενο βήμα, θα απαιτηθεί η μεταφορά Αμερικανικών αεροσκαφών F-16 στην Ουκρανία, αλλά αυτό θα απαιτήσει και την μεταφορά των πληρωμάτων τους εκεί. Ήδη όμως, το άρθρο στο “Foreign Affairs”, στο οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω, προλειαίνει το έδαφος για μια τέτοια απόφαση δεδομένου ότι η μία από τις έξι προτάσεις σε αυτό είναι η μεταφορά πληρωμάτων από πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Ουκρανία, υποτίθεται για να επανδρώσουν τα MiG-29—επιχείρημα που αντιφάσκει ακριβώς με το σκεπτικό της παράδοσης των MiG-29, αφού αυτά υποτίθεται ότι επιλέγονται δεδομένης της ύπαρξης Ουκρανικών πληρωμάτων που μπορούν να τα επανδρώσουν.

Πρόκειται καθαρά για την τακτική της κλιμάκωσης με μικρά, κάθε φορά «αποδεκτά» βήματα μέχρι να φτάσουμε στον πυρηνικό πόλεμο (η μέθοδος βρασμού του βατράχου ώστε αυτός να μην πηδήσει έξω από την κατσαρόλα, για την οποία γράφαμε πιο πριν).

Ε5. Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ «ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΟΥ» ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

To ζήτημα της αποστολής ΝΑΤΟικού/Αμερικανικού εκστρατευτικού σώματος στην Πολωνία δεν πρέπει να υποτιμάται, όπως δυστυχώς κάνει σε πρόσφατο άρθρο του ο αρχηγός της Ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών για το εξωτερικό (SVR), Sergey Naryshkin, στο Ρωσικό περιοδικό «Εθνική Άμυνα» (Natsionalnaya Oborona), όπου διαβεβαιώνει ότι: «οι ΗΠΑ, όπως και η πλειοψηφία των υπόλοιπων χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, είναι καθαρό ότι δεν είναι έτοιμες να προχωρήσουν πέρα από την προσφορά ηθικής και οικονομικής υποστήριξης στη χούντα του Κιέβου και να μπουν ανοιχτά σε άμεση ένοπλη αντιπαράθεση στο πλευρό της [Ουκρανίας]».[139] Ακριβώς το αντίθετο είναι πλέον καθαρό: Οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν προχωρήσει πολύ πέρα από την ηθική και οικονομική στήριξη της Ουκρανίας. Ας δούμε αναλυτικά το ζήτημα.

Ιδέες για αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία υπήρξαν από την αρχή των επιχειρήσεων. Στις 9 Μαρτίου, σε άρθρο του στο “Defense One” με τίτλο “Βάλτε Αμερικανικά στρατεύματα στην Ουκρανία για να υπερασπίσουν μια εγκεκριμένη από τον ΟΗΕ ζώνη ασφαλείας” (“Put US Boots in Ukraine to Defend a UN-Approved Security Zone”) και υπότιτλο “Αυτό δούλεψε στη Συρία”(“It worked in Syria”) ο James Jeffrey, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, Ιράκ, και Αλβανία, πρώην επικεφαλής της αποστολής των ΗΠΑ στη Συρία και νυν πρόεδρος του προγράμματος για τη Μέση Ανατολή στο Woodrow Wilson International Center for Scholars (για συντομία Wilson Center) της Ουάσιγκτον—πρόκειται για σημαντικό think tank το οποίο σε σχετικές κατατάξεις έχει καταχωρηθεί στα 10 καλύτερα παγκοσμίως και ανήκει στο Smithsonian Institution—επικαλούμενος την πείρα του από την αποστολή στρατευμάτων των ΗΠΑ στη Συρία, ζητά την άμεση αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία.

Κατά τον Jeffrey, ο μηχανισμός έγκρισης της αποστολής μπορεί να είναι αντίστοιχος με την αποστολή στρατευμάτων στην Κορέα κατά τον εμφύλιο πόλεμο εκεί. Αν και ο Jeffrey αντιλαμβάνεται τη διαφορά του προτεινόμενου εγχειρήματος από εκείνο της Συρίας λόγω του υπαρξιακού χαρακτήρα της παρούσας σύγκρουσης για τη Ρωσία, θεωρεί ότι το ισοζύγιο κέρδους-ζημίας είναι υπέρ της πρότασής του: «Η Ρωσία, ακόμα και ασθενέστερη λόγω των κυρώσεων και της αντίστασης, θα μπορούσε να εξέλθει νικητής από την κρίση, αν η διεθνής τάξη [εννοεί αυτήν που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ] που θα προκύψει είναι ασθενέστερη γεωγραφικά, οικονομικά και ψυχολογικά. Επομένως, το υπ’ αριθμόν ένα καθήκον της διεθνούς τάξης είναι να εξασφαλίσει ότι αυτό δεν θα συμβεί, και αυτό θα απαιτήσει περισσότερη δράση με μεγαλύτερους κινδύνους και κόστη».[140]

Στη συνέχεια, η ιδέα εγκατάστασης στρατιωτικού σώματος του ΝΑΤΟ στη Δ. Ουκρανία με «ειρηνευτική» αποστολή επισημοποιήθηκε από την Πολωνία. Το βράδυ της Τρίτης, 15 Μαρτίου, οι πρωθυπουργοί της Πολωνίας, Τσεχίας και Σλοβενίας κατέφθασαν στο Κίεβο (κατά άλλους, στην Πολωνική πόλη Przemysl[141]), όπου συναντήθηκαν με τον Ζελένσκι και από όπου έφυγαν το πρωί της επόμενης μέρας[142]. Η αποστολή τους δεν εκπροσωπούσε κάποιο όργανο της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ. Μαζί τους ήταν και ο ισχυρός άνδρας της Πολωνίας, Jaroslaw Kaczynski, ηγέτης του ακροδεξιού κυβερνώντος κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη», o αποκαλούμενος και «ηγέτης του Κράτους», κατά μίμηση αντίστοιχου τίτλου του προπολεμικού στρατάρχη Józef Piłsudski. Η επίσκεψη είχε σχεδιαστεί ώστε να συμβεί ακριβώς πριν την προγραμματισμένη έκτακτη σύνοδο των υπουργών άμυνας του ΝΑΤΟ στις 16 Μαρτίου.

Το βασικό αποτέλεσμα της συνάντησης ήταν η μονόπλευρη ανακοίνωση από τον Kaczynski στην τηλεόραση, ότι η συνάντηση του Κιέβου προτείνει την επίσημη αποστολή «ειρηνευτικού» εκστρατευτικού σώματος του ΝΑΤΟ, το οποίο θα φέρει βαρύ οπλισμό και «επίσης θα είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να επιχειρεί στην Ουκρανία».[143] Την επομένη, 16 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Mateusz Morawiecki, αφού είχε ήδη ανακοινωθεί η υποτιθέμενη πρόταση της συνάντησης περί αποστολής ειρηνευτικού σώματος, τουϊτάρει: «Το ουκρανικό έθνος υπενθύμισε σε όλη την Ευρώπη τι είναι ο αγώνας για την ελευθερία, τι είναι το θάρρος και τι είναι πραγματικά το μεγαλείο. Είναι καιρός να ξαναζωντανέψει η παλιά Ευρώπη, η νωχελική και παρακμασμένη Ευρώπη», την οποία εγκάλεσε για «τείχος αδιαφορίας».[144] Αλλά αντίστοιχες δηλώσεις με τους δύο Πολωνούς της συνάντησης, περί αποστολής «ειρηνευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία», ΔΕΝ έκαναν ούτε ο πρωθυπουργός της Τσεχίας ούτε ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας.

“Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν”:
[Από αριστερά] Οι πρωθυπουργοί της Σλοβενίας, Janez Janša, της Πολωνίας, Mateusz Morawiecki,
ο “ηγέτης του Κράτους” της Πολωνίας, Jarosław Kaczyński, και της Τσεχίας, Petr Fiala
μελετούν χάρτη της Ουκρανίας κατά την επίσκεψή τους στο Κίεβο.

Το ενδιαφέρον σημείο όμως είναι ότι η Ουκρανική πλευρά, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να ζητήσει την είσοδο εκστρατευτικού σώματος του ΝΑΤΟ στην Πολωνία, ουδέποτε εμφανίστηκε να υποστηρίζει την Πολωνική πρόταση. Και αυτό παρά την βασική στρατηγική της χώρας που είναι να εμπλέξει άμεσα το ΝΑΤΟ στη σύγκρουση (π.χ. μέσω της επανειλημμένης πρότασης για κλείσιμο του εναέριου χώρου της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ, μέσω της άμεσης εισδοχής της στο ΝΑΤΟ και, αν όχι, μέσω της εγγύησης της ασφάλειάς της από το ΝΑΤΟ[145], κ.λπ., κ.λπ.). Τον λόγο που η Ουκρανία στην πραγματικότητα δεν υποστήριξε την Πολωνική πρόταση θα δούμε πιο κάτω.

Είναι προφανές ότι η ανακοίνωση έγινε λίγη ώρα πριν την σύνοδο των υπουργών άμυνας του ΝΑΤΟ προκειμένου να την αιφνιδιάσει και ενδεχομένως να αποσπάσει κάποιας μορφής συγκατάθεση. Παρόλ’ αυτά, ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, μετά τη σύνοδο, αν και επανέλαβε όλη τη γνωστή ΝΑΤΟική ρητορική, σημείωσε ότι « δεν έχουμε σχέδια να αναπτύξουμε δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο έδαφος της Ουκρανίας».[146] [147]

Φυσικά, όπως ήδη έχουμε δει, στο έδαφος της Ουκρανίας βρίσκονται κάμποσοι ανώτατοι αξιωματικοί, και εκατοντάδες εκπαιδευτές ή στρατιωτικοί των ειδικών δυνάμεων ΝΑΤΟικών χωρών (με προεξέχοντες τους Αμερικανούς, Βρετανούς και Πολωνούς) όπως και αρκετές χιλιάδες μισθοφόροι, αλλά η συζήτηση τώρα αφορά την επίσημη αποστολή κανονικού εκστρατευτικού σώματος του ΝΑΤΟ.

Η Πολωνική πρόταση αντιμετωπίστηκε χλιαρά ή και αρνητικά από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ. Η υπουργός άμυνας της Ολλανδίας, η οποία στο παρελθόν είχε αόριστα υποστηρίξει την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση, παρατήρησε ότι: «Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε ακόμη σε πολύ πρώιμα στάδια για να μιλήσουμε για κάτι τέτοιο», εξαρτώντας την αποστολή ενός τέτοιου σώματος από τις διαπραγματεύσεις Ουκρανίας-Ρωσίας και την συνακόλουθη κήρυξη εκεχειρίας. Ο Εσθονός υπουργός άμυνας υπήρξε γριφώδης θεωρώντας ότι η αποστολή ενός τέτοιου ΝΑΤΟικού σώματος στην Ουκρανία αποτελεί: «μία από τις υπάρχουσες δυνατότητες και φυσικά εμείς οφείλουμε να εξετάσουμε όλες τις δυνατότητες που μπορούν να βοηθήσουν την Ουκρανία» προσθέτοντας όμως ότι για μια τέτοια αποστολή θα απαιτηθεί απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου η Ρωσία διαθέτει βέτο. Η υπουργός άμυνας της Τσεχίας, Jana Černochová, είπε ότι, αν και η χώρα της στην πράξη βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία(!), η διοργάνωση της «συμμαχίας των προθύμων» για μια τέτοια αποστολή θα πρέπει να αναληφθεί από τον ΟΗΕ, αν και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο η αποστολή αυτή να αποφασιστεί από τη ΓΣ και όχι από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως είχε γίνει με τον πόλεμο της Κορέας.[148] Η Ουγγαρία απείλησε να την μπλοκάρει στη Σύνοδο Κορυφής.[149] Ο Βρετανός υπουργός άμυνας είπε ότι θα χρειαστεί «να εξεταστούν όλες οι λεπτομέρειες πριν πάρουμε μια απόφαση για το τι θα συμβεί».[150] Ο Γερμανός καγκελάριος απέρριψε την πρόταση ευθέως σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Γερμανικής κυβέρνησης Steffen Hebestreit : «Κανένα μέλος της διοίκησης ή στρατιώτης του ΝΑΤΟ δεν θα αναπτυχθεί εκτός του ΝΑΤΟ», υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι ομοίως αρνητικοί στο ενδεχόμενο ΝΑΤΟικής αποστολής στην Ουκρανία υπήρξαν οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Γαλλίας.[151] Ο εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ, Ned Price, αναφερόμενος στην πρόταση επισήμανε ότι οι ΗΠΑ: «επιθυμούν να αποφύγουν οτιδήποτε θα μπορούσε να παρατείνει αυτόν τον πόλεμο ή να τον διευρύνει».[152] Η μόνη γνωστή επικρότηση της Πολωνικής πρότασης προήλθε από τη Δανία, της οποίας ο υπουργός άμυνας, Morten Bødskov, εξέφρασε την ετοιμότητα της χώρας του να συμμετάσχει σε μια τέτοια αποστολή[153]—να θυμίσουμε επίσης ότι  η Δανία είναι η μόνη ΝΑΤΟική χώρα της οποίας ο πρωθυπουργός ενθαρρύνει επίσημα τη μετάβαση μισθοφόρων πολιτών της στην Ουκρανία για να πολεμήσουν.[154]

Αρκετές μέρες αργότερα, στις 21 Μαρτίου, η εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου, Jen Psaki, είπε ότι ναι μεν η Αμερικανική κυβέρνηση δεν θα στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία, αλλά εν τούτοις είναι πρόθυμη να συζητήσει την Πολωνική πρόταση ανάμεσα σε άλλες προτάσεις. Πρόσθεσε, διπλωματικά, ότι η Πολωνία αποτελεί «σημαντικό εταίρο [των ΗΠΑ] καθώς θα εργαζόμαστε για να παραμείνουμε ενωμένοι στις επόμενες βδομάδες και μήνες».[155] [156]

Την προηγουμένη, στις 20 Μαρτίου, η πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Linda Thomas-Greenfield, σε σχετική ερώτηση που της υποβλήθηκε σε συνέντευξη τύπου, είχε απαντήσει ως εξής: «Ο Πρόεδρος ήταν ξεκάθαρος ότι δεν πρόκειται να βάλουμε Αμερικανικά στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας. Δεν επιθυμούμε να κλιμακώσουμε τη σύγκρουση σε πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά όμως θα υποστηρίξουμε τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ. Όπως γνωρίζετε, έχουμε στρατεύματα σε χώρες του ΝΑΤΟ, και ο Πρόεδρος έχει κάνει σαφές ότι εάν υπάρξει επίθεση σε χώρα του ΝΑΤΟ, κάτω από το άρθρο V [του καταστατικού του] θα υποστηρίξουμε αυτές τις χώρες και θα τις υπερασπιστούμε». Η απάντηση της Greenfield θεωρείται ασαφής και της ζητούνε να απαντήσει ευθέως εάν οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την ανάπτυξη ΝΑΤΟικών δυνάμεων στην Ουκρανία, έστω και αν οι ίδιες δεν συμμετέχουν. Απαντά ως εξής: «Ξανά, δεν μπορώ να προβλέψω τι αποφάσεις θα παρθούν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ και πώς θα αντιδράσει το ΝΑΤΟ στην Πολωνική πρόταση. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι Αμερικανικά στρατεύματα δεν θα βρεθούν στο Ουκρανικό έδαφος αυτή τη στιγμή [η υπογράμμιση δική μας]…άλλες χώρες του ΝΑΤΟ μπορεί να αποφασίσουν ότι επιθυμούν να στείλουν στρατεύματα μέσα στην Ουκρανία. Αυτή είναι μία απόφαση που οι ίδιες πρέπει να πάρουν».[157]

Δεδομένης της αρχικά χαμηλού επιπέδου και στη συνέχεια όχι και τόσο πειστικής παρέμβασης των ΗΠΑ (άλλωστε είναι γνωστό ότι αυτές πράττουν ό,τι μπορούν για να παρατείνουν τον πόλεμο), οι Πολωνοί ακροδεξιοί «διέρρευσαν» στις 22 Μαρτίου ότι η Πολωνική κυβέρνηση επεξεργάζεται ένα «μυστικό» σχέδιο για την ανάπτυξη του «ειρηνευτικού» σώματος του ΝΑΤΟ ή/και ορισμένων χωρών στην Πολωνία μετά τη διαπίστωση, όπως είπαν, ότι στη σύνοδο των υπουργών άμυνας του ΝΑΤΟ η πρόταση της Πολωνίας αντιμετωπίστηκε «με ενδιαφέρον». Το σχέδιο θα υπέβαλλαν επισήμως στην επικείμενη έκτακτη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις 24 Μαρτίου.[158]

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Πολωνικής κυβέρνησης, Piotr Müller: «Δεν θα υπάρξουν εύκολες ή γρήγορες λύσεις, αλλά προκειμένου να αναλάβουμε μια τέτοια δράση, οφείλουμε να αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε διάφορα σενάρια. Οι γνώμες κάποιων Ευρωπαϊκών χωρών αυτή τη στιγμή είναι συγκρατημένες, αλλά παρόλ’ αυτά επιπλέον πίεση [εννοεί από την Πολωνική πλευρά] θα μπορούσε να σημαίνει ότι στο μέλλον μια τέτοια [ειρηνευτική] αποστολή θα οργανωθεί».[159] Παρόμοιες απόψεις εκφράζει σε συνέντευξή του στο CNN και ο πρέσβης της Πολωνίας στις ΗΠΑ, ο οποίος, όπως και άλλοι Πολωνοί αξιωματούχοι, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο η αποστολή να γίνει από κάποιες χώρες που συμφωνούν και όχι από το επίσημο ΝΑΤΟ.[160]

Όπως θα δούμε στη συνέχεια, η τακτική των Πολωνών μάλλον ήταν καρποφόρα. Αλλά προς το παρόν, ας δούμε τι προέβλεπε το «μυστικό» τους σχέδιο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, ο Πολωνός πρόεδρος δήλωσε ότι θα το ενέκρινε μόνο εφόσον οι ΗΠΑ το αποδεχόταν. Θα επρόκειτο για ένοπλο σώμα οργανωμένο από το ΝΑΤΟ με συμμετοχή πολλών χωρών και με δύναμη 10,000 ανδρών—ο αριθμός είναι προφανώς ανεπαρκής, αλλά δίνεται επίτηδες χαμηλός για να μοιάζει η πρόταση ακίνδυνη, άλλωστε αν η πρόταση γίνει αποδεκτή, οι αριθμοί εύκολα αλλάζουν, το έχουμε ξαναδεί και στο Βιετνάμ. Το σώμα αυτό θα επέβλεπε την ύπαρξη ελεύθερων διαδρόμων για τον εφοδιασμό της Ουκρανίας (και με όπλα), επί των οποίων το ΝΑΤΟ θα επέβαλε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Στο σχέδιο περιλαμβανόταν και το κλείσιμο του εναέριου χώρου πάνω από τις Ουκρανικές πόλεις. Η Πολωνία επιδόθηκε σε διπλωματικό αγώνα για να γίνει αποδεκτό το σχέδιό της από όσο περισσότερες ΝΑΤΟικές χώρες. Σύμφωνα με τους ίδιους, είχαν θετική ανταπόκριση στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί.[161]

Και φτάνουμε αισίως στην συνάντηση κορυφής του ΝΑΤΟ, που διεξάγεται στις Βρυξέλλες στις 24 Μαρτίου και όπου η Πολωνία καταθέτει επισήμως την πρότασή της. Ήδη έχει γίνει γνωστό ότι οι βασικές χώρες της Ευρώπης ή δεν αποδέχονται ή είναι πολύ χλιαρές απέναντι στο ενδεχόμενο της σύγκρουσης με τη Ρωσία. Εκπρόσωποι του Atlantic Council, για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει, υπενθυμίζουν ότι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Σοβιετικοί …εισέβαλαν και κατέλαβαν τις χώρες που τώρα αποτελούν την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και αυτό τις κάνει τόσο «ευαίσθητες» σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης που θέλουν να διατηρήσουν δεσμούς με τη Ρωσία. Εκτός από το ανιστόρητο τέτοιων θεωριών, εντύπωση προκαλεί η προσπάθεια να τσουβαλιαστούν όλες αυτές οι χώρες με την πρόταση της Πολωνίας, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στο τι αυτές υποστήριζαν μέχρι τότε.[162]

Την προηγουμένη της συνάντησης ο ΓΓ του ΝΑΤΟ σε συνέντευξη τύπου[163], αφού αναφερθεί στην τεράστια κινητοποίηση του ΝΑΤΟ και σε όλων των ειδών μέτρα που έχει πάρει κατά της Ρωσίας και υπέρ της Ουκρανίας, χωρίς να αναφερθεί στην Πολωνική πρόταση, επισημαίνει ότι «έχουμε την ευθύνη να εξασφαλίσουμε ότι ο πόλεμος δεν θα κλιμακωθεί πέρα από την Ουκρανία και δεν θα μεταβληθεί σε σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας» και επίσης επαναβεβαιώνει τη θέση ότι «το μήνυμα είναι πολύ καθαρό, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεν θα στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία». Αναφέρεται επίσης εκτεταμένα στην αιφνιδίως κεντρική τοποθέτηση, που θα εμφανιστεί και στη Σύνοδο Κορυφής της επόμενης μέρας, περί επαπειλούμενης χρήσης χημικών όπλων από τη Ρωσία. Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον μέρος της Συνόδου, που θα το δούμε αναλυτικά πιο κάτω.

Την επόμενη μέρα, σε νέα συνέντευξη[164] μετά τη συνάντηση κορυφής, ο Jens Stoltenberg επαναλαμβάνει τα ίδια, δηλαδή αποφεύγει να αναφερθεί συγκεκριμένα στην Πολωνική πρόταση και στην όποια συζήτηση έγινε στη Σύνοδο σχετικά με αυτή, ιδιαίτερα αν και κάτω από ποιους όρους αυτή θα επαναφερθεί στην επόμενη Σύνοδο στη Μαδρίτη. Πρακτικά δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς προτάθηκε από την Πολωνική πλευρά, ποιοι και πόσο το υποστήριξαν και κατά πόσο η όποια Πολωνική πρόταση θεωρήθηκε ή όχι ως μία «προκαταρκτική αντίληψη», όπως την είχε διαφημίσει ο Πολωνός πρέσβης στις ΗΠΑ στο CNN. Και αν ναι, δεν γνωρίζουμε ποιες ιδέες έπεσαν στο τραπέζι για την παραπέρα εξέλιξή της.

Αλλά πώς είχαν αντιδράσει στη συζήτηση αυτής της πρότασης οι Ρώσοι; Με επανειλημμένες ανακοινώσεις είχαν με κάθε τρόπο διαμηνύσει ότι θα πρόκειται για σοβαρότατη κλιμάκωση. Ειδικότερα, ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO) στις 23 Μαρτίου, απευθυνόμενος στους Πολωνούς, είπε: «Ελπίζω πραγματικά να αντιλαμβάνονται περί τίνος πρόκειται. [Στην περίπτωση αποστολής ειρηνευτικού σώματος] Θα ακολουθούσε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, η οποία, όπως όλοι συνεχώς επισημαίνουν, εξ αρχής δεν πρέπει ποτέ να συμβεί». Ο ίδιος δεν απέκλεισε ότι η Πολωνική πρόταση αποστολής «ειρηνευτών» στην Ουκρανία υποκρύπτει την πρόθεση της Πολωνίας να δημιουργήσει αρχηγείο στο Λβοφ προκειμένου να παραμείνει εκεί. «Από παλιά έχουν τέτοιες ιδέες», είπε, «και όχι μόνον ιδέες. Τέτοιες καταστάσεις υπήρξαν κατά το παρελθόν». Και πρόσθεσε ότι οι παρόμοιες ιδέες που κυκλοφορούν για αποστολή όχι ΝΑΤΟικού, αλλά σώματος από τις Βαλτικές χώρες και την Πολωνία είναι εξίσου επικίνδυνες.[165]

Την ίδια μέρα, ο εκπρόσωπος της Ρωσικής προεδρίας, Dmitry Peskov αποκάλεσε μια ενδεχόμενη απόφαση αποστολής ΝΑΤΟικού σώματος «απερίσκεπτη και εξαιρετικά επικίνδυνη» επισημαίνοντας ότι «οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης μεταξύ των στρατευμάτων μας και των δυνάμεων του ΝΑΤΟ είναι αρκετά καθαρές και θα ήταν δύσκολο να διορθωθούν».[166]

Ο έμπειρος ερευνητής του Ινστιτούτου για τη Μελέτη των ΗΠΑ και του Καναδά, Vladimir Vasiliev, μιλώντας στην εφημερίδα  Nezavisimaya Gazeta υποστήριξε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήρθε στην Ευρώπη ακριβώς επειδή ήθελε να διερευνήσει τις δυνατότητες παραπέρα ανάμειξης του ΝΑΤΟ στην Ρωσο-Ουκρανική διαμάχη και όχι για να κουβεντιάσει παραπέρα κυρώσεις, που θα μπορούσε να το κάνει και από μακριά: «Είναι απίθανο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα ταξιδέψει στην Ευρώπη για να οικοδομήσει συμμαχίες και να συζητήσει για την ενέργεια. Αυτά γίνονται και εξ αποστάσεως μέσω βιντεοδιασκέψεων. Αν όμως μιλάμε για στρατιωτική εμπλοκή, τότε η συμμετοχή του Μπάιντεν είναι απολύτως αναγκαία». Ο Ρώσος αναλυτής πρόσθεσε ότι η κλιμάκωση της στρατιωτικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ έχει νόημα και από την άποψη των επόμενων εκλογών στις ΗΠΑ, όπου οι αντίπαλοι του Αμερικανού προέδρου του επιτίθενται όχι μόνο επειδή επέτρεψε να γίνει η Ρωσική επιχείρηση αλλά και επειδή την αντιμετωπίζει μόνο δια των κυρώσεων.[167]

Να επιστρέψουμε όμως στους Ουκρανούς και στο ερώτημα γιατί αυτοί άραγε παρέμειναν σιωπηλοί στην πρόταση της Πολωνίας, η οποία άλλωστε έγινε εν ονόματί τους; Και μάλιστα όταν επίμονα ζητάνε το κλείσιμο του εναέριου χώρου της Ουκρανίας, το οποίο, αν συμβεί, θα προκαλέσει άμεσα σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας και επομένως, όχι μόνο δεν ανησυχούν από μια τέτοια εξέλιξη, αλλά την επιδιώκουν κιόλας. Η εξήγηση είναι αυτή που έδωσε ο έμπειρος Λαβρόφ. Αν οι Πολωνοί μπουν στην Δ. Ουκρανία, μετά δεν θα ξεκουνούν από εκεί. Να μην ξεχνάμε ότι η Δυτική Ουκρανία (Γαλικία) ανήκε στην Πολωνία πριν τον Β’ ΠΠ και μετά τις συνθήκες που ακολούθησαν τη λήξη του, αυτή παραδόθηκε στην Ουκρανία—εδάφη δόθηκαν επίσης στη Λευκορωσία και την Λιθουανία—με αντάλλαγμα την παραχώρηση στην Πολωνία μέρους της προπολεμικής Γερμανίας ώστε τα σύνορα της να μετακινηθούν στη γραμμή Oder-Neisse. Σαν αποτέλεσμα, η Πολωνία έχασε το 20% των προπολεμικών εδαφών της, κάτι που οι εθνικιστές που την κυβερνούν δεν έχουν ξεχάσει. Το «ειρηνευτικό» σώμα εντάσσεται στη λογική ενός μελλοντικού διαμελισμού της τωρινής Ουκρανίας, από τον οποίο η Πολωνία προαλείφεται να αποκομίσει οφέλη.

Εκτός από την Πολωνία όμως, εμφανίστηκαν και άλλες φωνές ορνέων που επιθυμούν μελλοντικό διαμελισμό της Ουκρανίας, όπως αυτή του πρώην πρωθυπουργού της Ρουμανίας, ο οποίος, θεωρώντας ότι η Ουκρανία μετά τον πόλεμο «θα βρεθεί σε μια λεπτή κατάσταση», επίσης επιθυμεί την ανάκτηση των απολεσθέντων υπέρ της Ουκρανίας εδαφών της χώρας του μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.[168]

Η άρνηση της Ουκρανίας να στηρίξει την Πολωνική πρόταση προκάλεσε τριβές μεταξύ των δύο χωρών μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Έτσι, ο πρόεδρος της Ουκρανίας, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Euroactiv στις 29 Μαρτίου, αναφέρει σε Ρωσικό ΜΜΕ στο οποίο έδωσε συνέντευξη: «Αληθινά, δεν καταλαβαίνω αυτήν την πρόταση. Δεν χρειαζόμαστε μια παγωμένη σύγκρουση, και αυτό το εξήγησα στη συνάντηση με τους Πολωνούς συναδέλφους μας. Γνωρίζω ότι συνέχισαν αυτήν τη ρητορική. Ευτυχώς, η χώρα ακόμη μας ανήκει, κι εγώ είμαι ο πρόεδρός της, και επομένως εξαρτάται από εμάς αν θα βρεθούν εδώ [ξένα] στρατεύματα». Η συνέντευξη του Ζελένσκι προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Πολωνία, καθώς η αντιπολίτευση άσκησε κριτική στην κυβέρνηση που επιμένει στην πρόταση Kaczynski, αν και αυτή «προκαλεί τον εκνευρισμό των ΗΠΑ και απορρίπτεται από την ίδια την Ουκρανία».[169]

Τον εκνευρισμό της Πολωνικής κυβέρνησης ανέλαβε να διασκεδάσει ο υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας, Dmytro Kuleba με επίσκεψή του στο κοινοβούλιο της Πολωνίας στις 30 Μαρτίου, ταυτόχρονα με την επίσκεψη εκεί του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών. Μιλώντας στο Πολωνικό Sejm εξήγησε απολογούμενος: «Εμείς υποστηρίζουμε όλες τις πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία. Δεν πετάμε τίποτα με κατηγορηματικό τρόπο. Πιστεύουμε ότι όλες οι ιδέες και προτάσεις κάνουν νόημα. Πάντα υπάρχει κάποιο νόημα στη συζήτηση διαφόρων προτάσεων και ιδεών που αφορούν την Ουκρανία, ώστε να ελέγχουμε τον τρόπο που αυτές οι πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε επίπεδο ΕΕ και ΝΑΤΟ. Δεν  απορρίπτουμε τίποτα κατηγορηματικά. Αλλά βλέπουμε ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι έτοιμο για ένα τέτοιο βήμα. Και αυτό αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν οφείλεται σε εμάς, αλλά στην άλλη πλευρά», κατέληξε. Με δυο λόγια, προσπάθησε να μεταθέσει στους «εταίρους» την ευθύνη που απέδωσαν οι Πολωνοί στην Ουκρανία για την μη αποδοχή της πρότασής τους.[170]

Όμως, ότι η πρόταση δεν έχει εγκαταλειφθεί και συνεχίζει να δουλεύεται στα πλαίσια του ΝΑΤΟ επισημάνθηκε και από τον Ρώσο πρέσβη, Sergey Andreev, στην Βαρσοβία ήδη από τις 26 Μαρτίου, όταν μιλώντας στην εκπομπή του Ρώσου δημοσιογράφου Σολοβιόβ παρατήρησε ότι παρά τις αντιρρήσεις που εκφράστηκαν, «[οι Πολωνοί]αξιωματούχοι λένε ότι δεν εγκαταλείπουν την ιδέα, θα σκεφτούν, θα δουν, κ.ο.κ.»

Στην πρόταση επανέρχονται και άλλοι. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο απόστρατος στρατηγός, πρώην αρχηγός του στρατού ξηράς της Βρετανίας, Nick Parker, που όπως είδαμε πιο πριν (βλ. Εδάφιο Δ του παρόντος) έχει αναλάβει, από κοινού με τον Αμερικανό απόστρατο στρατηγό John Abizaid την αναμόρφωση και ουσιαστικά τη διοίκηση του Ουκρανικού στρατού. Κατ’ αυτόν, η κατάσταση στην Ουκρανία συνιστά αποτυχία του ΝΑΤΟ επειδή αυτό …αμύνεται στη γραμμή της επέκτασης του 2004 (Βαλτικές χώρες, Πολωνία, Ουγγαρία, Ρουμανία). Σε συνέντευξή του στο BBC στις 31 Μαρτίου είπε ότι το ΝΑΤΟ έχει βρεθεί σε «αυτό που σε στρατιωτικούς όρους θα λέγαμε αμυντική θέση. Και δεν πιστεύω ότι διαθέτει την ικανότητα να κινηθεί επιθετικά με τα 30 έθνη του, που το κάθε ένα έχει και διαφορετική άποψη». Κατά τη γνώμη του στρατηγού απαιτείται η συγκρότηση μιας «μικρότερης συμμαχίας από έθνη που θα μπορέσουν να ξεκινήσουν την ανάπτυξη μιας επιθετικής στρατηγικής αντιπαράθεσης».[171]

Το προφανές ερώτημα εδώ είναι: Αν τελικά σχηματιστεί αυτή η «συμμαχία των προθύμων» χωρίς την επίσημη έγκριση του ΝΑΤΟ και αν αυτή έρθει σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία (γεγονός περισσότερο από βέβαιο), τότε το ΝΑΤΟ θα πρέπει να παρέμβει στο πλευρό τους ή όχι; Η απάντηση είναι αβέβαιη, αφού σύμφωνα με το Reuters, που εξέταζε ανάλογο ερώτημα, «διπλωμάτες είπαν ότι το ΝΑΤΟ επιθυμεί να αποφύγει την άμεση αναφορά στα σχέδιά του, ή τι θα προκαλούσε ενεργοποίηση του «Άρθρου 5» που προβλέπει τα της συλλογικής άμυνας, λέγοντας ότι η “στρατηγική αβεβαιότητα” αποτελεί επίσης ένα αμυντικό εργαλείο εναντίον της οποιασδήποτε Ρωσικής επιθετικότητας».[172]

Όμως, και από Αμερικανικής πλευράς, η πίεση στον Αμερικανό πρόεδρο είναι συνεχής για να αποδεχτεί την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία, ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ που έχουν αναδειχτεί σε φρενιασμένους υποστηρικτές της πολεμικής εμπλοκής κι «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει». Στο ενδιαφέρον άρθρο του στις 18 Μαρτίου με τίτλο «Τα ελεγχόμενα από εταιρείες ΜΜΕ κατηγορούνται για τσηρλήντιγκ στην κλιμάκωση της εμπλοκής των ΗΠΑ στην Ουκρανία», ο Αμερικανός δημοσιογράφος Jake Johnson παρουσιάζει χαρακτηριστικά παραδείγματα έξαλλης πολεμοκαπηλίας από Αμερικανικά ΜΜΕ που ζητούν να στείλει η κυβέρνησή τους στρατό στην Ουκρανία.[173]

Στις 2 Απριλίου, στο Σαββατιάτικο σόου στο MSNBC του φανατικού υποστηρικτή της άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, γνωστού δημοσιογράφου Velshi, εμφανίστηκε ο John Spencer για να υποστηρίξει την αποστολή αμερικανικού στρατού στην Ουκρανία.[174] Ο John Spencer δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι επικεφαλής του Τμήματος Μελέτης Πολέμου σε Αστικό Περιβάλλον (Urban Warfare Studies) του Ινστιτούτου Σύγχρονου Πολέμου (Modern War Institute) της Ανώτατης Αμερικανικής Στρατιωτικής Σχολής του West Point (US Military Academy West Point) και συνδιευθυντής του Urban Warfare Project της ίδιας Σχολής.

Ο Spencer υποστήριξε ότι: «Είμαι έτοιμος να δεσμευτώ αυτή τη στιγμή—σε αντίθεση από την άποψή μου τις προηγούμενες μέρες—να τοποθετήσουμε ανθρώπους [στρατό] σε άμεση επαφή με τη Ρωσία, να σταματήσουμε τη Ρωσία. Πέστε το ειρηνευτικό σώμα. Πέστε το ό,τι θέλετε. Εμείς πρέπει να κάνουμε περισσότερα από το να προσφέρουμε όπλα. Και με το “εμείς”, εννοώ τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ναι, θα το πράξουμε ως συμμαχία με πολλούς άλλους μαζί, αλλά εμείς είμαστε το παράδειγμα. Άρα, βάλτε στρατό στο έδαφος [put boots on the ground], χρησιμοποιήστε όπλα απευθείας κατά της Ρωσίας. Αυτό [που συμβαίνει] είναι σφαγή. Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο είδος σατανικότητας». Όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο Aaron Maté  να εξηγήσει τι ακριβώς ζητά, ο Spencer απάντησε: «άμεση στρατιωτική εμπλοκή». [175]

Ο καθηγητής των μελλοντικών Αμερικανών αξιωματικών John Spencer
καλεί τις ΗΠΑ να στείλουν τακτικά στρατεύματα στην Ουκρανία
(“put boots on the ground”)

Αφορμή για την «έκρηξη» του Spencer υπήρξε η σφαγή στην Bucha, για την οποία έχουν γραφτεί πολλά και πλέον έχει αποδειχτεί ότι εκτελέστηκε από τους νέο-ναζί και σκηνοθετήθηκε από τις Ουκρανικές υπηρεσίες (βλ. την Ενότητα Ε2 προηγουμένως και τις σχετικές παραπομπές εκεί). Αλλά ας πούμε, για χάρη της συζήτησης, ότι ο Spencer δεν έχει πειστεί, παρόλο που οι ανώτεροί του—όπως είδαμε—λένε ότι δεν διαθέτουν ανεξάρτητη πληροφόρηση για θηριωδίες των Ρώσων στην Bucha. Δεν θα έπρεπε να ήταν πιο συγκρατημένος όταν, στην πράξη, ζητά να κηρυχτεί ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος; Η περίπτωση Spencer είναι χαρακτηριστική της χρήσης των σκηνοθετημένων ανθρωπιστικών καταστροφών από εκείνους που επιθυμούν, για διάφορους λόγους ο κάθε ένας, την άμεση πολεμική εμπλοκή των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα συνεχώς εμφανίζονται πιέσεις από το πολιτικό προσωπικό της Ουάσιγκτον, και μάλιστα από Δημοκρατικούς, για παραπέρα βήματα όσο αφορά την άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο. O Γερουσιαστής Chris Coons των Δημοκρατικών, μιλώντας στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Michigan στις 14 Απριλίου ζήτησε να ξεκινήσει η συζήτηση στα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ των όρων κάτω από τους οποίους θα αποστελλόταν εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία αναφέροντας και ως παράδειγμα ενδεχόμενο περιστατικό χρήσης χημικών όπλων ή χτυπήματος εναντίον Αμερικανών που ήδη βρίσκονται εκεί. «Αν η απάντηση», είπε, «είναι ποτέ, τότε αυτό σημαίνει ότι προσκαλούμε τον Πούτιν να επιδοθεί σε νέες αγριότητες». [176]  Σαν αποτέλεσμα, στις 18 Απριλίου η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Jen Psaki, αναγκάστηκε να πει: «…ο Γερουσιαστής Coons είναι στενός φίλος του Προέδρου και της κυβέρνησης και απλά, με σεβασμό, διαφωνούμε με την πρότασή του. Ο Πρόεδρος δεν έχει σχέδια να στείλει στρατό να πολεμήσει τη Ρωσία. Θεωρεί ότι κάτι τέτοιο δεν προάγει τα συμφέροντά μας όσο αφορά την εθνική ασφάλεια ούτε τα συμφέροντα του Αμερικανικού λαού».[177]

Η στρατηγική αναλύτρια (έχουμε γεμίσει από δαύτους) Limor Simhony, σε άρθρο της στο “Foreign Policy” με τίτλο «Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία δεν θα προκαλέσει Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο» και υπότιτλο «Η Δυτική αποστροφή στις απώλειες και οι φόβοι για χρήση πυρηνικών από τη Ρωσία παρεμποδίζουν την εμπλοκή του ΝΑΤΟ εναντίον ενός συντριπτικά κατώτερου αντιπάλου» χρησιμοποιεί και αυτή τα υποτιθέμενα εγκλήματα της Ρωσίας κατά αμάχων για να υποστηρίξει την ανάγκη άμεσης ΝΑΤΟικής εμπλοκής, αφού μάλιστα—έτσι λέει—η Ρωσία είναι συντριπτικά κατώτερος αντίπαλος.[178] Από την άλλη, o νυν Ουκρανός πρόεδρος, ο πρώην Ουκρανός πρόεδρος, αλλά και  άλλοι αναλυτές έχουν ήδη αποφασίσει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη αρχίσει, οπότε η παραμονή του ΝΑΤΟ έξω από την Ουκρανία δεν έχει νόημα.[179] [180] [181] [182] Διαλέγετε και παίρνετε, το συμπέρασμα είναι το ίδιο.

Τουΐτ του πρώην ανώτατου διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (1997-2000)
και επικεφαλής του πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας,
απόστρατου στρατηγού Wesley Clark,
όπου υποστηρίζει ότι όσο γρηγορότερα αντιληφθούμε
ότι ο Γ’ ΠΠ έχει αρχίσει, τόσο το καλύτερο.

Ειδικότερα, σε άρθρο του Doug Bandow, ειδικού βοηθού του Ronald Reagan και senior fellow στο φιλελεύθερο Ινστιτούτο Cato της Ουάσιγκτον, με τίτλο «Τα πολεμικά γεράκια στις ΗΠΑ απογοητευμένα που τα πυρηνικά αποτρέπουν: Αλλά το πιο σημαντικό καθήκον της Ουάσιγκτον είναι να προστατεύσει την Αμερική»[183] παρουσιάζονται αναλυτικά οι απόψεις, με συνδέσμους, των Αμερικανών αναλυτών που επιθυμούν στρατιωτική εμπλοκή στην Ουκρανία είτε επειδή δεν υπάρχει φόβος Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου είτε, αντίθετα, επειδή αυτός έχει ήδη ξεκινήσει και πρέπει να βιαστούμε να προλάβουμε το τρένο.

Το κρίσιμο ερώτημα επομένως, που επανέρχεται επίμονα, είναι αν και κατά πόσο η θέση του Αμερικανού προέδρου μπορεί να μεταβληθεί, και ποια μπορεί να είναι η αφορμή για να συμβεί αυτό. Όπως θα δούμε αμέσως, έχει ήδη ανοίξει ένα σημαντικό «παράθυρο ευκαιρίας», εκμεταλλεύσιμο από ενδεχόμενους προβοκάτορες, τόσο μέσω της απόφασης της τελευταίας Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, όσο και μέσω της ρητορικής του ίδιου του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος τον τελευταίο καιρό—όπως παρατηρήσαμε πιο πριν—αρέσκεται στο να διαφοροποιείται από την ίδια την κυβέρνησή του και να κάνει κινήσεις που—επιεικώς—μας μπερδεύουν όσο αφορά την πνευματική του διαύγεια.

ΣΤ. ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑΣ

Οι Δυτικοί ηγέτες είναι ενωμένοι στην αντίληψη ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο η Ρωσία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Ο Γερμανός καγκελάριος το εξέφρασε καθαρά στις 19 Απριλίου, μετά από μια τηλεδιάσκεψη την ίδια μέρα των  Joe Biden των ΗΠΑ, Emmanuel Macron της Γαλλίας, Andrzej Duda της Πολωνίας, Klaus Iohannis της Ρουμανίας, Boris Johnson της Βρετανίας, Mario Draghi της Ιταλίας, Fumio Kishida της Ιαπωνίας, Charles Michel του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ursula von der Leyen της Κομισιόν και Jens Stoltenberg του ΝΑΤΟ, λέγοντας: «Μαζί με τους εταίρους μας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ είμαστε ομόφωνα ενωμένοι στην άποψη ότι η Ρωσία δεν πρέπει να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο».[184]

Εδώ αυθόρμητα δημιουργούνται δύο ερωτήματα: Το πρώτο το είχαμε ήδη θέσει στην αρχή αυτής της σειράς των άρθρων: Αφού η Ρωσία χάνει τον πόλεμο–έτσι μαθαίνουμε από παντού—προς τι η συζήτηση; Όμως, το πιο κρίσιμο για την επιβίωση όλων μας είναι το δεύτερο ερώτημα: Πώς η ιερή συμμαχία των εταίρων θα διασφαλίσει ότι η Ρωσία θα χάσει τον πόλεμο;

Και εδώ μπαίνει το ζήτημα της—υποτίθεται—επικείμενης χρήσης χημικών όπλων από τη Ρωσία η οποία θα εξαναγκάσει το ΝΑΤΟ να αναθεωρήσει τη θέση του για μη εμπλοκή στη σύγκρουση. Ας δούμε αναλυτικά πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα και πού έχουμε τελικά οδηγηθεί. Όμως, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι το σοβαρότερο ζήτημα που αντιμετωπίζουμε σε αυτόν τον πόλεμο που κινδυνεύει να χρησιμοποιηθεί σαν μοχλός από το ΝΑΤΟ για να οδηγηθούμε στον Γ’ ΠΠ (αν και μερικοί ΝΑΤΟικοί πιστεύουν, όπως είδαμε, ότι ήδη βρισκόμαστε εκεί).

ΣΤ1  Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

Όταν η Ρωσία ξεκίνησε την στρατιωτική επιχείρηση, ανακάλυψε ότι σε μια σειρά από Ουκρανικά βιολογικά και βιοχημικά εργαστήρια διεξάγονταν έρευνες για την ανάπτυξη εξαιρετικά παθογόνων μικροοργανισμών κατάλληλων για διεξαγωγή βιολογικού πολέμου υπό την αιγίδα του υπουργείου άμυνας των ΗΠΑ. Στις 24 Φεβρουαρίου, ημέρα έναρξης των επιχειρήσεων, το Κίεβο έδωσε εντολή να καταστραφούν επειγόντως όλα τα πειστήρια και κάποια μικρόβια να φύγουν προς το κέντρο. Δεν μας ενδιαφέρει εδώ να δώσουμε τα στοιχεία για την πολύ καλά τεκμηριωμένη αυτή υπόθεση, απλά παραπέμπω σε σχετικούς συνδέσμους από δικές μου αναρτήσεις.[185] [186] [187] [188] [189] [190] [191] [192] [193] [194] [195] [196] [197] Η διερεύνηση της υπόθεσης συνεχίζεται και υπάρχουν αρκετά νεότερα στοιχεία, αλλά δεν μας ενδιαφέρουν σήμερα.

Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει είναι η κατάθεση που έδωσε την Τρίτη, 8 Μαρτίου η Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών για Πολιτικές Υποθέσεις των ΗΠΑ, Victoria Nuland στην Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Γερουσίας σε ακρόαση σχετικά με την Ουκρανία. Κατά την ακρόαση, η αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών ερωτήθηκε εάν η Ουκρανία διαθέτει βιολογικά όπλα. «Η Ουκρανία διαθέτει εγκαταστάσεις βιολογικής έρευνας για τις οποίες ανησυχούμε ιδιαίτερα ότι ρωσικά στρατεύματα, ρωσικές δυνάμεις, μπορεί να επιδιώκουν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους», είπε στους Αμερικανούς νομοθέτες στις 8 Μαρτίου. «Συνεργαζόμαστε με τους Ουκρανούς για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να εμποδίσουν να πέσουν αυτά τα υλικά στα χέρια των ρωσικών δυνάμεων εάν αυτές πλησιάσουν», πρόσθεσε.

Μετά από αυτήν την απάντηση, ο γερουσιαστής Marco Rubio παρεμβαίνει αμέσως και σημειώνει ότι υπάρχουν αναφορές για “ρωσική προπαγάνδα” που ισχυρίζεται ότι ανακαλύφθηκαν σχέδια χρήσης βιολογικών όπλων από τους Ουκρανούς [ΣΗΜ. Η ρωσική πλευρά δεν έχει ισχυριστεί αυτό, αλλά ότι η έρευνα που διεξαγόταν εκεί και χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ αποτελεί παραβίαση της συνθήκης απαγόρευσης των βιολογικών όπλων] και ρωτά εάν στην περίπτωση που συνέβαινε μία επίθεση με χρήση βιολογικών ή χημικών όπλων στην Ουκρανία, θα ήταν οι Ρώσοι πίσω από αυτήν. Η Nuland απάντησε καταφατικά λέγοντας “Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό γερουσιαστά” προσθέτοντας ότι πρόκειται για κλασική Ρωσική τεχνική να κατηγορούν τον άλλο γι’ αυτό που σκοπεύουν να κάνουν οι ίδιοι.

Ο βραβευμένος, γνωστός από την υπόθεση Snowden, δημοσιογράφος Glenn Greenwald που έχει ανεβάσει το βίντεο από την παραπάνω κατάθεση[198] σημειώνει: «Πολύ καλό ξέπλυμα από τον Rubio: Διακόπτει την παράδοξη κατάθεση της Nuland, που δεν την περίμενε, και αμέσως την καθοδηγεί να πει ότι αν συμβεί βιολογική επίθεση, αυτή θα οφείλεται στη Ρωσία. Αλλά τότε, γιατί τη νοιάζει τόσο πολύ αν η Ρωσία καταλάβει κάποια τόσο άκακη εργαστηριακή εγκατάσταση;»[199]

H “OpIndia”, που επίσης ανέβασε το σχετικό ρεπορτάζ, παραθέτει έγγραφο της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ουκρανία, στο οποίο αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν προγράμματα σε βιολογικά εργαστήρια της Ουκρανίας τα οποία εργάζονται πάνω «στους πιο επικίνδυνους παθογόνους οργανισμούς στον κόσμο».[200]

Αναφορά της Αμερικανικής πρεσβείας στην Ουκρανία σε έρευνα που διεξάγει
το Πρόγραμμα Μείωσης των Βιολογικών Απειλών του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ
πάνω σε παθογόνα που προκαλούν τις παγκοσμίως πιο επικίνδυνες μεταδοτικές λοιμώξεις.
Το πρόγραμμα αφορά την απομόνωση και διασφάλιση παθογόνων και τοξινών.

Από τη στιγμή αυτή ξεκίνησε η Αμερικανική εκστρατεία για Ρωσικά σχέδια χρήσης χημικών όπλων στον πόλεμο. Όμως, στόχος αυτής της εκστρατείας δεν είναι απλά να καλύψουν τη δική τους δραστηριότητα σε Ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια, όπως θα νόμιζε αρχικά κάποιος. Όπως θα δούμε στη συνέχεια, ο κύριος στόχος είναι το άνοιγμα και η διατήρηση ενός παραθύρου πραγματοποίησης προβοκάτσιας που θα δικαιολογήσει την άμεση στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ, αν αποφασιστεί κάτι τέτοιο.

Η συζήτηση περί χημικών όπλων και Ρωσικής ετοιμότητας να χρησιμοποιηθούν αυτά επανέρχεται διαχρονικά. Ας δούμε επομένως πώς έχει το θέμα. Το 1993 υπογράφηκε η συνθήκη σχετικά με τα χημικά όπλα (Chemical Weapons Convention—CWC), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1997 από 192 χώρες-μέλη. Η τήρησή της επιβλέπεται από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (Organization for the Prohibition of Chemical Weapons—OPCW). Τόσο η Ρωσία όσο και οι ΗΠΑ είναι μέλη.

Η Ρωσία έχει προχωρήσει στις διαδικασίες ολοκληρωτικής καταστροφής των αποθεμάτων χημικών όπλων που διατηρούσε—βασικά χημικές ουσίες σε δεξαμενές—με την τελευταία ποσότητα να καταστρέφεται τον Σεπτέμβριο του 2017. Η καταστροφή έγινε κάτω από την στενή εποπτεία του OPCW (μεταξύ αυτών και Αμερικανών στρατιωτικών ειδικών στα χημικά όπλα) και δεν έχουν υπάρξει ενστάσεις για οπουδήποτε είδους παραβάσεις της συνθήκης.

Οι ΗΠΑ, με τη σειρά τους, καταστρέφουν τα δικά τους αποθέματα με ταχύτητα περίπου το ένα τρίτο αυτής των Ρώσων και διατηρούν ακόμη αποθέματα, τα οποία έχουν αναλάβει να καταστρέψουν μέχρι το 2023. Σύμφωνα με τον Paul Walker, διευθυντή του Διεθνούς Προγράμματος για την Ασφάλεια και Βιωσιμότητα του Περιβάλλοντος του  Πράσινου Σταυρού η διαφορά μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ οφείλεται στο ότι οι Ρώσοι απλώς τα είχαν σε δεξαμενές ενώ οι Αμερικανοί τα είχαν τοποθετημένα σε οπλικά συστήματα που περιείχαν προωθητικά και εκρηκτικά (δηλαδή πυραύλους) και έτσι η καταστροφή τους είναι περίπλοκη.[201]

Παρόλ’ αυτά, Αμερικανοί ειδικοί και μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών, υπό καθεστώς ανωνυμίας, εκ των υστέρων υποστηρίζουν στα ΜΜΕ ότι οι Ρώσοι κρατάνε μυστικά αποθέματα χημικών. Ως αποδείξεις φέρονται η χρήση χημικών στις συγκρούσεις στη Συρία καθώς και η απόπειρα δολοφονίας του Ρώσου διπλού πράκτορα Sergei Skripal στο Λονδίνο το 2018 με χρήση της νευροτοξικής ουσίας Νovichok. Τελευταία στη λίστα των αποδείξεων έχει προστεθεί και η αμφιλεγόμενη περίπτωση του αντιπολιτευόμενου Alexei Navalny, ο οποίος αρρώστησε στο αεροπλάνο καθώς επέστρεφε στη Μόσχα από το Τομσκ. Του παρασχέθηκε θεραπεία, αλλά ο ίδιος ζήτησε να μεταβεί στο Βερολίνο για παραπέρα εξετάσεις και θεραπεία, πράγμα που έγινε, και εκεί και πάλι ενοχοποιήθηκε το Νovichok.[202]

Οι θεωρίες για τις δύο αυτές επιθέσεις με το Novichok, που καταγράφηκαν ως περιστατικά «χημικού πολέμου», λανσαρίστηκαν κυρίως από τον Βούλγαρο δημοσιογράφο Christo Grozev, έναν ειδικευμένο σε αντι-ρωσικές καμπάνιες στέλεχος της περιβόητης φιλοΝΑΤΟικής ερευνητικής ομάδας Bellingcat. Η έρευνα του Grozev βραβεύτηκε οδηγώντας και σε επιβολή κυρώσεων (τι άλλο;) από τον Μπάιντεν κατά της Ρωσίας.[203]

Για όλες τις παραπάνω περιπτώσεις υπάρχει τεράστια αρθρογραφία από την οποία, στην πραγματικότητα, δεν προκύπτει καμία απόδειξη για κατοχή χημικών όπλων από τη Ρωσία. Ακόμη και αν υποθέσουμε—υπόθεση εξαιρετικά τραβηγμένη και σαφώς αμφισβητούμενη—ότι οι Bellingcat έχουν δίκιο για τις δηλητηριάσεις, δηλαδή ότι αυτές έγιναν από μέλη των Ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, η χρήση ενός φιαλιδίου με λίγα χιλιοστόλιτρα κάποιου δηλητηρίου είναι προφανές ότι δεν συνιστά απόδειξη κατοχής χημικών όπλων από τη Ρωσία. Όσο για τη Συρία, η βασική κατηγορία είναι ότι οι Ρώσοι έδωσαν το know-how στους Σύρους. Παρόλο που κι εδώ έχουν γραφτεί δεκάδες άρθρα από επίσης ερευνητές δημοσιογράφους, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η όλη ιστορία αποτελούσε προβοκάτσια ώστε να μπει η Αμερική στη Συρία (όπως και έγινε), εδώ δεν μπορούμε να ασχοληθούμε παραπάνω. Αρκεί όμως να πούμε ότι σαρίν—η  μία ουσία που εντόπισαν διάφοροι παρατηρητές—διέθετε και ο ISIS και χλώριο—η  άλλη ουσία που αναφέρθηκε ότι χρησιμοποιήθηκε στη Συρία—διαθέτουν οι πάντες (χρησιμοποιήθηκε και στον Α Πόλεμο). Δηλαδή, οι φερόμενες ως «αποδείξεις» για την παράνομη κατοχή χημικών όπλων από τη Ρωσία είναι έωλες.

ΣΤ2  ΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Όμως, χαρακτηριστικό παράδειγμα της υστερίας σχετικά με τις Ρωσικές δηλητηριάσεις (που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν την έλλειψη δισταγμού από τους Ρώσους στη χρήσης χημικών όπλων) αποτελεί η ιστορία σχετικά με τη δηλητηρίαση(?) του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Roman Abramovich, ο οποίος, αν και μη μέλος της Ρωσικής διαπραγματευτικής ομάδας, συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις Ρωσίας-Ουκρανίας παίζοντας κατά πάσα πιθανότητα τον ρόλο διάμεσου μεταξύ Πούτιν και Ζελένσκι.

Η αρχή έγινε με τη ρωσική αντικυβερνητική ερευνητική ομάδα “Agentstvo”, που αρχικά έγραψε για συμπτώματα δηλητηρίασης του Ουκρανού διαπραγματευτή Rustem Umerov, χωρίς να αναφερθεί στον Abramovich.[204] Αμέσως μετά εμφανίζεται η Bellingcat του Christo Grozev, που στις 28 Μαρτίου αποκάλυψε ότι ο Abramovich σε συνάντηση στο Κίεβο στις 3 Μαρτίου με δύο μέλη της Ουκρανικής διαπραγματευτικής ομάδας, είχε στη συνέχεια—όπως και οι άλλοι δύο—συμπτώματα δηλητηρίασης. Σύμφωνα με τη Bellingcat, που διαθέτει “τεχνογνωσία”: «Ζητήθηκε από έναν ερευνητή της Bellingcat να βοηθήσει στην εξέταση [των παθόντων] από ειδικούς στα χημικά όπλα. Βασιζόμενοι σε εξ αποστάσεως αλλά και επιτόπου εξετάσεις, οι ειδικοί συμπέραναν ότι με πολύ μεγάλη πιθανότητα τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα διεθνούς [έτσι!] δηλητηρίασης με χρήση απροσδιόριστου χημικού όπλου….Σύμφωνα με τους δύο ειδικούς στα χημικά όπλα που συμβουλευτήκαμε, τα συμπτώματα ήταν απολύτως συμβατά με ποικιλίες πορφυρινών, οργανοφωσφορικών ή δικυκλικών ενώσεων. Μια οριστική κατάληξη δεν έγινε δυνατή λόγω της απουσίας εξειδικευμένου εργαστηριακού εξοπλισμού κοντά στα θύματα».[205]

Την σκυτάλη παρέλαβαν αμέσως μετά τα σοβαρά ΜΜΕ “Wall Street Journal”[206] και BBC[207]. Η πρώτη αποκάλυψε ότι  επικεφαλής της έρευνας δημοσιογράφος από την Bellingcat ήταν ο Christo Grozev, o οποίος απεφάνθη στην WSJ ότι η επίθεση με τα χημικά δεν είχε σαν σκοπό να σκοτώσει αλλά να προειδοποιήσει. Αλλά ποιος να προειδοποιήσει και για ποιο πράγμα; Την απάντηση δίνει η καλή εφημερίδα: «Ήταν προειδοποίηση των σκληροπυρηνικών της Μόσχας να μην τολμήσουν [οι διαπραγματευτές] να κλείσουν συμφωνία». Από την άλλη, το BBC προσπαθεί να δώσει κύρος στις πληροφορίες της Bellingcat με διατυπώσεις του στυλ: «Αναπόφευκτα, ο κόσμος θα αναρωτιέται εάν αυτό [η χρήση χημικών κατά του Abramowitz] ήταν έργο της GRU, της Ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών» και άλλες παρόμοιες, καθώς και με ειρωνείες σχετικά με τις διαψεύσεις που ακολούθησαν το περιστατικό.

Πάμε λοιπόν στις διαψεύσεις: Αξιωματούχος των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών απέρριψε το ρεπορτάζ της Bellingcat θεωρώντας ότι «περιβαλλοντικοί παράγοντες» ευθύνονται για το περιστατικό.[208] Ο  Mykhaylo Podolyak, σύμβουλος του Ζελένσκι, αναφερόμενος στις αποκαλύψεις είπε ότι «πολλές φαντασιόπληκτες θεωρίες και παιχνίδια παραπληροφόρησης κυκλοφορούν αυτήν τη στιγμή στο πεδίο των πληροφοριών». Ο Ουκρανός διαπραγματευτής Rustem Umerov, ο οποίος φερόταν ως ο ένας από τα τρία θύματα της επίθεσης με χημικά, έγραψε στο F/B: «Είμαι πολύ καλά. Αυτή είναι η απάντησή μου στον κιτρινισμό που κυκλοφορεί». Στην ίδια επίσης ανάρτηση γράφει: «Μη διαβάζετε Σοβιετικές [έτσι!] εφημερίδες πριν το γεύμα» και «Δόξα στην Ουκρανία!».[209]

Αναρωτιέται κανείς προς τι η σπουδή των Ουκρανών να διαψεύσουν τα νέα τη στιγμή που έχουν αναδειχτεί σε πρωταθλητές στην παραπληροφόρηση και στο συγκεκριμένο περιστατικό μοιάζει η ευθύνη να ρίχνεται στους Ρώσους και μάλιστα για χρήση …χημικών όπλων; Η εξήγηση είναι απλή. Η είδηση ξεκίνησε από Ρωσική δημοσιογραφική ομάδα—έστω κι αν αυτή έχει μπει στη μαύρη λίστα της Ρωσίας—οπότε φοβόντουσαν ότι το δημοσίευμα οδηγεί στο να κατηγορηθεί η Ουκρανική πλευρά για τη δηλητηρίαση.

Να μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε αμέσως μετά την αποκάλυψη της δολοφονίας από τις Ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες ενός άλλου διαπραγματευτή, του Denis Kireev, και μάλιστα, η ίδια ρωσική ερευνητική ομάδα είχε αποκαλύψει ότι η εκτέλεση του Kireev έγινε από Ουκρανικές ειδικές δυνάμεις μετά την ανακάλυψη από τις Ουκρανικές υπηρεσίες αντικατασκοπείας ότι αυτός ερχόταν σε επαφή με Ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας (το ρεπορτάζ αυτό ποτέ δεν διαψεύστηκε από την Ουκρανική πλευρά, αν και η αρχική ιστορία που οι ίδιοι οι Ουκρανοί είχαν δημοσιοποιήσει περί εκτέλεσης του “προδότη” στη συνέχεια μεταβλήθηκε στην ιστορία ότι ο Kireev πέθανε σαν ήρωας σε ειδική αποστολή. Βγάλτε άκρη…).[210]

Επομένως, το Κίεβο φοβάται ότι θα σκάσει και νέα βόμβα στα χέρια του και δεν αντιλαμβάνεται έγκαιρα τις πλάτες που αμέσως σπεύδει να “στήσει” η Bellingcat του Christo Grozev ώστε να εκμεταλλευτούν το περιστατικό. Περιέργως, αμέσως μετά, το BBC εμφανίζει κάποιον ανώνυμο εκπρόσωπο του Abramovich να λέει ότι είναι άγνωστο αν ευθύνεται η Ρωσική ή η Ουκρανική πλευρά[211] για τη δηλητηρίαση για να ανακαλέσει μετά από δύο ώρες την είδηση και να ζητήσει συγγνώμη από το ακροατήριό του για το λάθος του![212]

Μόνο ο τυχοδιώκτης υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας Dmytro Kuleba σκέφτηκε να πατήσει σε δύο βάρκες και να δηλώσει τα εξής αντιφατικά: «Όλοι διψούν για νέα και εντυπωσιασμό…Εγώ συμβουλεύω όποιον πηγαίνει σε διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία να μην τρώει και να μην πίνει τίποτα, (και) κατά προτίμηση να μην αγγίζει επιφάνειες».[213]

ΣΤ3  ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΙΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ

Προχωρώντας προς τη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ, αρχίζει να ξεδιπλώνεται μια πραγματική υστερία όσο αφορά την υποτιθέμενη χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία στην Ουκρανία. Με δεδομένο το «μάντρωμα» των Δυτικών ΜΜΕ—βλ. εδάφιο Γ’ (Παραπληροφόρηση)—η ομοβροντία περί χημικών προκαλεί ερωτηματικά για την προέλευσή της.

Οι προειδοποιήσεις των ΗΠΑ ότι εφόσον η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά όπλα στην Ουκρανία, οι ίδιες θα απαντήσουν και ως εκ τούτου θα υπάρξει σοβαρή κλιμάκωση του πολέμου εμφανίζονται όλο και συχνότερα μετά την ακρόαση της Nuland, από όλο και υψηλότερα ιστάμενους αξιωματούχους για να καταλήξουμε στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, που στις 11 Μαρτίου σε συνέντευξη τύπου και απαντώντας στην ερώτηση ποια θα είναι η στρατιωτική απάντηση της Αμερικής εάν η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά όπλα στην Ουκρανία, απαντά ότι «Δεν θα σας πω τις πληροφορίες που διαθέτω, αλλά η Ρωσία θα πληρώσει τρομερό τίμημα αν χρησιμοποιήσει χημικά».[214] [215]

Είναι προφανές ότι έτσι ανοίγει μία σαφής δυνατότητα προκειμένου οι Ουκρανοί να προκαλέσουν την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, στόχος που, όπως έχουμε ήδη δει πολύ αναλυτικά και στα προηγούμενα μέρη αυτού του άρθρου, ήταν και εξακολουθεί να είναι ο βασικός τους σε αυτήν τη σύγκρουση. Αν καταφέρουν να σκηνοθετήσουν μία επίθεση των Ρώσων με χημικά, τότε μπορούν βάσιμα να ελπίζουν στην παραπέρα κλιμάκωση με συμμετοχή του ΝΑΤΟ στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Η τακτική της Ρωσίας απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο ήταν, και παραμένει μέχρι σήμερα, να ανακοινώνει τις πληροφορίες που διαθέτει για σχεδιαζόμενες προβοκάτσιες ώστε έτσι να καταφέρνει να τις ακυρώσει πριν εκδηλωθούν και διαφορετικά, αν τελικά αυτές όντως υλοποιηθούν, να μπορεί να αποδείξει μέσω της προαναγγελίας τους την ταυτότητα του δράστη. Όμως, η προπαγανδιστική μηχανή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ βρήκε τον τρόπο να παρακάμψει την τακτική αυτή των Ρώσων. Κάθε προαναγγελία των Ρώσων για επίθεση των Ουκρανών με χημικά χαρακτηρίζεται ως “false flag operation”, δηλαδή ως επί τούτου προβοκάτσια των Ρώσων έτσι ώστε τελικά οι ίδιοι να χρησιμοποιήσουν χημικά κατά των Ουκρανών. Αν βρίσκετε τον συλλογισμό εξωφρενικό, απλώς σκεφθείτε ότι αυτός έχει κυριαρχήσει ως τρόπος σκέψης στα δυτικά ΜΜΕ.

Έτσι, στις 9 Μαρτίου ο εκπρόσωπος του Ρωσικού υπουργείου άμυνας, στρατηγός Igor Konashenkov, ανακοινώνει ότι τη νύχτα Ουκρανοί εθνικιστές μετέφεραν 80 τόνους αμμωνία στον οικισμό του Zolochev βορειοδυτικά του Χαρκόβου προκειμένου να σκηνοθετήσουν δήθεν χρήση χημικών από τον Ρωσικό στρατό.[216] Αμέσως την επόμενη μέρα “αξιωματούχος της Αμερικανικής κυβέρνησης” απαντά στις προειδοποιήσεις του Konashenkov ως εξής: «Πραγματικά πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε με εγρήγορση για το ενδεχόμενο η Ρωσία να χρησιμοποιήσει χημικά ή βιολογικά όπλα» προσθέτοντας ότι μπορεί η Ρωσία να βγάζει αυτές τις προειδοποιήσεις για να δικαιολογήσει τη συνεχιζόμενη εισβολή της στην Ουκρανία.[217]

Στις 19 Μαρτίου ο στρατηγός Mikhail Mizintsev, επικεφαλής του Ρωσικού Κέντρου Διοίκησης της Εθνικής Άμυνας προειδοποιεί: “Οι εθνικιστές έχουν ναρκοθετήσει εγκαταστάσεις αποθήκευσης αμμωνίας και χλωρίου στο χημικό εργοστάσιο Sumykhimprom στο Σούμι με στόχο να δηλητηριάσουν τους κατοίκους του Σούμι σε περίπτωση που ρωσικά στρατεύματα μπουν στην πόλη. [Επίσης], στον οικισμό Kotlyarovo, στην περιοχή του Nikolayev, ακραίοι των εθνικιστικών μονάδων σχεδιάζουν προβοκάτσια με χρήση τοξικών χημικών. Για τον σκοπό αυτό έχουν τοποθετήσει δοχεία με τοξικά χημικά στο κτίριο ενός σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία θα ανατινάξουν μόλις οι ρωσικές δυνάμεις πλησιάσουν στον οικισμό.” Και συνεχίζει: “Προειδοποιούμε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο και τους διεθνείς οργανισμούς για αυτές τις κυνικές προβοκάτσιες των Ουκρανικών αρχών, οι οποίες, εάν συμβούν θα αποδοθούν στα ρωσικά στρατεύματα, όπως έχει συμβεί περισσότερες από μία φορές μέχρι σήμερα” προσθέτοντας ότι όλα αυτά συμβαίνουν με τις ευλογίες των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της ΕΕ, οι οποίες βλέπουν την Ουκρανία ως όργανο για την άσκηση αντι-ρωσικών πολιτικών.[218]

Εικόνα από τη διαρροή αμμωνίας στο εργοστάσιο Sumykhimprom.
Η Ukrinform που δίνει στη δημοσιότητα το σχετικό βίντεο[219] εδώ πάντως μιλά για ατύχημα.

Φαίνεται ότι ο στρατηγός διέθετε προορατικό χάρισμα αφού πράγματι στις 21 Μαρτίου παρουσιάζεται διαρροή τοξικής αμμωνίας από το εργοστάσιο Sumykhimprom. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου άμυνας, Igor Konashenkov, επανέρχεται για να υπενθυμίσει την προειδοποίηση Mizintsev και συμπληρώνει: “Ο Ρωσικός στρατός δεν έχει σχεδιάσει ούτε πραγματοποιήσει πλήγματα κατά Ουκρανικών εγκαταστάσεων που παράγουν ή διατηρούν αποθηκευμένα δηλητηριώδη χημικά. Η θέση όλων αυτών των εγκαταστάσεων και η πληροφόρηση για τις δηλητηριώδεις ουσίες στην Ουκρανική επικράτεια μας είναι γνωστές μετά από την κατάσχεση από τον Ρωσικό στρατό πολεμικών ντοκουμέντων της 4ης Ταξιαρχίας της Ουκρανικής Εθνοφρουράς”.[220]

Ο Ουκρανός στρατιωτικός διοικητής της περιοχής αναρτά στο Facebook την είδηση αναφέροντας ότι η διαρροή ήταν αποτέλεσμα πλήγματος πυροβολικού των Ρώσων[221] ενώ ο δυτικός τύπος ασχολείται ελάχιστα με το γεγονός. Εξαιρέσεις αποτελούν η “Guardian”, που αναπαράγει την εκδοχή του Ουκρανού διοικητή και απορρίπτει εύκολα τις Ρωσικές προειδοποιήσεις ως προϊόν της «Ρωσικής προπαγάνδας και των προσπαθειών παραπληροφόρησης που έχουν ενταθεί τις τελευταίες μέρες»[222] και η Wikipedia—που είχε καταφέρει να ανεβάσει τα περί σφαγής στην Bucha ταυτόχρονα με την εμφάνιση του σχετικού “ρεπορτάζ” που “αποκάλυψε” την φρικτή αυτή υπόθεση[223]. Μόνο που, κατά την Wikipedia, η διαρροή οφειλόταν σε αεροπορικό βομβαρδισμό, ισχυρισμός πραγματικά αστείος αν δούμε το video της Ukrinform από τη διαρροή[224].

Από τις αρχές Μαρτίου και μετά, η υστερία για επικείμενη χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία αυτοτροφοδοτείται και αναπτύσσεται.

H “Washington Post” στις 11 Μαρτίου αναφέρει ότι από ενημέρωση της από τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ προκύπτει ότι οι Ρώσοι ετοιμάζονται για επίθεση με χημικά.[225] Επίσης στις 11 Μαρτίου, το ABC αναφέρει ότι «Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Πενταγώνου» ανέφερε στους ρεπόρτερς ότι οι Αμερικανικές υπηρεσίες «έχουν συλλέξει ενδείξεις» ότι η φασαρία που έχει ξεσηκώσει η Ρωσία για τα προγράμματα ερευνών εξαιρετικά παθογόνων οργανισμών σε Ουκρανικά εργαστήρια υπό την χρηματοδότηση του υπουργείου άμυνας των ΗΠΑ οφείλεται στη Ρωσική πρόθεση να επιτεθεί με αντίστοιχα όπλα. Ο αξιωματούχος πιέστηκε από τους ρεπόρτερς να πει ποιες είναι αυτές οι ενδείξεις, αλλά αρνήθηκε να πει περισσότερα.[226]

Στις 14 Μαρτίου, με ένα τουΐτ που τιτλοφορούνταν «Νέες Πληροφορίες (Intelligence Update)», το Βρετανικό υπουργείο άμυνας ανέφερε ότι η Ρωσία «μπορεί να σχεδιάζει τη χρήση χημικών ή βιολογικών όπλων ως απάντηση σε μία σκηνοθετημένης ψεύτικη (false flag) επίθεση των Ουκρανών». Δεν δινόταν στοιχεία υποστηρικτικά του ισχυρισμού.[227]

Στις 15 Μαρτίου, ο απόστρατος Αμερικανός στρατηγός Mick Ryan, συνδεδεμένος (adjunct fellow) με το κατατασσόμενο ως το καλύτερο παγκοσμίως σε θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας κέντρο μελετών CSIS, γράφει στο Twitter ότι «δεν έχουμε δει τα χειρότερα ακόμη» επειδή ο Πούτιν μπορεί να επιτεθεί με χημικά ή βιολογικά όπλα εναντίον συγκεντρώσεων Ουκρανικών στρατευμάτων ή πόλεων.[228]

Στις 16 Μαρτίου ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Jake Sullivan, συνομίλησε με τον γραμματέα του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφάλειας, Nikolay Patrushev. Η συζήτηση ήταν η πρώτη γνωστή υψηλόβαθμων αξιωματούχων ΗΠΑ-Ρωσίας μετά την έναρξη των επιχειρήσεων. Ακολούθησε ανακοίνωση του Λευκού Οίκου μετά τη συνομιλία, σύμφωνα με την οποία ο Patryshev προειδοποιήθηκε για τις συνέπειες που θα ακολουθούσαν «ενδεχόμενη Ρωσική απόφαση χρήσης χημικών ή βιολογικών όπλων στην Ουκρανία». Η ανακοίνωση δεν προσδιόρισε το είδος των συνεπειών.

Στις 17 Μαρτίου σειρά είχε ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken. «Η Μόσχα μπορεί να ετοιμάζει τη σκηνή για να χρησιμοποιήσει ένα χημικό όπλο και μετά να κατηγορήσει ψευδώς την Ουκρανία προκειμένου να δικαιολογήσει τις επιθέσεις της στον Ουκρανικό λαό», είπε.[229]

Στις 19 Μαρτίου η Washington Post επανέρχεται με ένα εξαιρετικά εκτεταμένο ρεπορτάζ—έχουμε ήδη αναφερθεί σε αυτό όσον αφορά τα περιστατικά δηλητηριάσεων προσώπων—που έχει σαν σκοπό να αναδείξει, χωρίς στοιχεία, ότι η Ρωσία παραβιάζει συστηματικά τη συνθήκη απαγόρευσης των χημικών όπλων και ότι είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει αυτά τα μυστικά όπλα που διαθέτει. Και αν δεν διαθέτει—γράφει η Washington Post—και πάλι μπορεί να τα αποκτήσει γρήγορα εάν το επιθυμεί! Αλλά πάλι, συνεχίζει η αφήγηση, αν η Ρωσία κατασκευάσει εξαντρίκ χημικά,  κινδυνεύει να αναγνωριστεί η παράνομη δραστηριότητά της οπότε μετά θα καταπέσει και η περίπλοκη Ρωσική προπαγάνδα άρνησης οποιασδήποτε σχέσης με χημικές επιθέσεις, η οποία—ομολογεί με μεγάλη δυστυχία ο συγγραφέας του πονήματος—έχει μεγάλο διεθνές ακροατήριο. Άρα τι θα κάνει η πονηρά Ρωσία αφού το χέρι της γαργαλιέται και θέλει οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσει χημικά; Elementary my friend Watson, που θάλεγε και ο Σέρλοκ Χολμς: Θα χρησιμοποιήσει κοινά χημικά, από αυτά που πουλιούνται με την οκά: «Άνυδρη αμμωνία ή χλώριο, δύο ουσίες που η βιομηχανική Ουκρανία διαθέτει σε μεγάλες ποσότητες».[230]

Είναι τέτοια η βλακεία αυτών των “αναλυτών” που δεν αποκλείω ακόμη και να πιστεύουν όσα γράφουν. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ από δαύτους δεν αναρωτιέται ΠΟΙΟΣ κερδίζει αν θεωρηθεί ότι η Ρωσία έκανε χρήση χημικών: Η Ρωσία ή η Ουκρανία;

Η υστερία προχωρά προς την κορύφωσή της στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 24 Μαρτίου. Η σκυτάλη περνά σε ποιο υψηλά ιστάμενους ΝΑΤΟικούς. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε μια συνάντηση με βιομήχανους στις 21 Μαρτίου εκτιμά ότι ο Πούτιν μετρά τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα στην Ουκρανία, χωρίς όμως να δώσει αποδείξεις, όπως σημειώνει το ρεπορτάζ του Reuters.[231] Κατά τον Μπάιντεν, ο Πούτιν «είναι κολλημένος με την πλάτη στον τοίχο» και γι’ αυτό οι Ρώσοι μιλούν για χημικά και βιολογικά όπλα. «Επίσης υπαινίσσονται ότι η Ουκρανία έχει χημικά και βιολογικά όπλα στην Ουκρανία. Αυτό αποτελεί καθαρό σήμα ότι [ο Πούτιν] σκέφτεται να χρησιμοποιήσει και τα δύο».[232]

Βέβαια, για όποιον έχει παρακολουθήσει την ειδησεογραφία, οι Ρώσοι δεν μιλάνε για βιολογικά όπλα στην Ουκρανία, αλλά για έρευνες Ουκρανικών βιολογικών εργαστηρίων που διεξάγονταν για λογαριασμό των ΗΠΑ. Και όσο αφορά τα χημικά, δεν μιλάνε για Ουκρανικό χημικό οπλοστάσιο, αλλά για προβοκάτσια μέσω χρήσης χημικών η οποία θα χρεωθεί στους Ρώσους. Δεν χρειάζεται να διαθέτει κάποιος «χημικά όπλα» για να στήσει μια προβοκάτσια. Απλό χλώριο ή αμμωνία αρκούν. Άγνωστο αν ο Μπάιντεν όντως δεν καταλαβαίνει ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει και δύσκολο να εκτιμηθεί ποιο είναι το χειρότερο από τα δύο.

Όπως, θα δούμε παρακάτω, στις 4 Απριλίου προέκυψε ότι οι ΗΠΑ δεν διέθεταν κανένα στοιχείο περί χημικών ή σχεδιαζόμενης χρήσης τους από τη Ρωσία όσο χτυπούσαν τα τύμπανα και απειλούσαν. Και όπως θα δούμε ακόμα παρακάτω, αντί η έλλειψη στοιχείων να αποθαρρύνει τους ΝΑΤΟικούς, αντίθετα του έχει οδηγήσει σε εκτραχηλισμό στις μέρες μας. Αισθανόμαστε ότι παρακολουθούμε το “χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου” σ’ αυτήν την ιστορία, δηλαδή ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα προς την Ουκρανική προβοκάτσια με χρήση χημικών. Πάντως, ήδη από τις 22 Μαρτίου το Reuters αναφέρει ενημέρωση από ανώτερο Αμερικανό αξιωματούχο του υπουργείου Άμυνας, ο οποίος υπό τον όρο της ανωνυμίας δήλωσε ότι «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν δει καμία συγκεκριμένη ένδειξη για επικείμενη Ρωσική επίθεση με χημικά ή βιολογικά όπλα».[233]

ΣΤ4 Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

Και φτάνουμε αισίως στην διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ. Την προηγουμένη, 23 Μαρτίου, ο ΓΓ δίνει συνέντευξη τύπου. Ενώ μέχρι τότε στην Ευρώπη το ερώτημα που κυριαρχεί είναι τι θα γίνει με την πρόταση της Πολωνίας για αποστολή “ειρηνευτικού” σώματος στη Δ. Ουκρανία, το ενδιαφέρον στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, με πρωταγωνιστές τα Αμερικανικά ΜΜΕ στρέφεται σε ερωτήσεις σχετικά με την απάντηση του ΝΑΤΟ όταν η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά όπλα. Πρόκειται ουσιαστικά για επιχείρηση προέκτασης στη ΝΑΤΟική Σύνοδο Κορυφής της προηγηθείσας υστερίας στις ΗΠΑ. Οι σχετικές ερωτήσεις υποβάλλονται από το CNN, το NBC, το Al Jazeera, το Bloomberg και ο Jens Stoltenberg υποχρεώνεται να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια συνεχώς.

Τους λέει ότι «η όποια χρήση χημικών όπλων θα αλλάξει εξ ολοκλήρου τη φύση της σύγκρουσης», «είναι απολύτως απαράδεκτη και θα έχει εκτεταμένες συνέπειες». Δεν τους φτάνει. Τον ρωτούν αν, εφόσον χρησιμοποιηθούν χημικά, το ΝΑΤΟ θα αποδεχτεί την Ουκρανία ως μέλος του (δηλαδή θα γίνει Γ’ ΠΠ, αφού αυτόματα θα ενεργοποιηθεί το Άρθρο 5). Απαντά ότι θα δούμε, κ.λπ., η συμμετοχή της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν είναι στην ημερήσια διάταξη. Δεν τους φτάνει. Επιτέλους, τους δίνει αυτό που αποκαλώ «παράθυρο προβοκάτσιας» για να παρέμβει στρατιωτικά το ΝΑΤΟ: Η Ρωσία, λέει ο Stoltenberg, προειδοποιεί για προβοκάτσια με χημικά από τους Ουκρανούς προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει η ίδια: «Αυτή η κατηγορία [των Ρώσων] είναι απολύτως ψευδής, αλλά ίσως αποτελεί έναν τρόπο γι’ αυτούς προκειμένου κατά κάποιο τρόπο να δημιουργήσουν την πρόφαση για να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα. Η Ρωσία έχει στο παρελθόν χρησιμοποιήσει χημικά όπλα εναντίον της δικής της αντιπολίτευσης και επίσης πάνω σε έδαφος του ΝΑΤΟ, στο Salisbury. Και επίσης η Ρωσία αποτελούσε μέρος της χρήσης χημικών στη Συρία». Και πάλι δεν τους φτάνει. Ξαναπές μας, λένε από το Bloomberg. Και τους τα ξαναλέει άλλη μια φορά, χωρίς όμως να δεσμευτεί σε συγκεκριμένα μέτρα απάντησης αν τελικά αξιοποιηθεί το “παράθυρο προβοκάτσιας”.[234]

Την επόμενη μέρα γίνεται η Σύνοδος Κορυφής που διαρκεί λίγες ώρες και αμέσως ακολουθεί νέα συνέντευξη του ΓΓ[235]. Εκεί η “Financial Times” ρωτούν μια κρίσιμη ερώτηση: Υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες για χρήση χημικών ή βιολογικών όπλων από τη Ρωσία; Η απάντηση είναι χαρακτηριστική: Δεν λέει καθόλου για πληροφορίες. Λέει ότι η ΝΑΤΟική εκτίμηση στηρίζεται στις Ρωσικές προειδοποιήσεις για προβοκάτσια. Οι Ρώσοι φωνάζουν, λέει, επειδή σκέφτονται αυτοί να χρησιμοποιήσουν χημικά. Δεδομένου ότι η συμπεριφορά αυτή αποτελεί γνωστή Ρωσική συνήθεια, υποστηρίζει, από εκεί συνάγεται ότι τελικά οι Ρώσοι ετοιμάζονται όντως να χρησιμοποιήσουν χημικά. Συνέχισε λέγοντας ότι το ΝΑΤΟ πήρε τα κατάλληλα μέτρα “άμυνας” και ότι «οποιαδήποτε χρήση χημικών θα αλλάξει ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα της σύγκρουσης» και θα έχει «εκτεταμένες συνέπειες».

Αυτή είναι και η μόνη ερώτηση που δέχεται για τα χημικά ενώ και πάλι δεν γίνεται η κεντρική ερώτηση: Ποιος έχει να κερδίσει αν η Ρωσία υποτεθεί ότι κάνει χρήση χημικών;

Η απόφαση καθαυτή της Συνόδου[236] δεν κάνει αναφορά στην επικείμενη χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Το εδάφιο 49 της απόφασης, που ασχολείται με τα χημικά, επικεντρώνεται στην καταδίκη της Συρίας και στους επαίνους προς τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPWC).

Μετά τη Σύνοδο Κορυφής, εκτός από τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, συνέντευξη τύπου δίνει και ο Αμερικανός πρόεδρος σε μια αναγνώριση και προβολή του ρόλου των ΗΠΑ ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ—άλλωστε στη συνέντευξη ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του «ηγέτη του κόσμου» για να το διορθώσει αμέσως μετά σε «ηγέτη του ελευθέρου κόσμου».[237] Η πρώτη ερώτηση που δέχεται είναι από το Associated Press και βεβαίως αφορά τα χημικά: «Έχετε προειδοποιήσει ότι υπάρχει πραγματική απειλή χρήσης χημικών όπλων. Έχετε συγκεντρώσει συγκεκριμένες πληροφορίες που δείχνουν ότι ο Πρόεδρος Πούτιν αναπτύσσει τέτοια όπλα, τα μετακινεί σε θέση μάχης, ή εξετάζει την περίπτωση να τα χρησιμοποιήσει; Και [επιπλέον], πρόκειται οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να απαντήσουν με στρατιωτικές ενέργειες εάν όντως αυτός χρησιμοποιήσει χημικά όπλα;» Ο πρόεδρος των ΗΠΑ απαντά: «Ξέρετε, στην πρώτη ερώτηση, δεν μπορώ να την απαντήσω. Δεν πρόκειται να δώσω πληροφορίες των υπηρεσιών μας, αυτά για το πρώτο. Για το δεύτερο, ναι, θα απαντούσαμε. Θα απαντούσαμε αν τα χρησιμοποιήσει. Το είδος της απάντησης θα εξαρτιόταν από το είδος της χρήσης τους». Λίγο μετά δέχεται ξανά ερώτηση, από το ABC, για την πρόθεση του ΝΑΤΟ να απαντήσει στρατιωτικά σε ενδεχόμενη χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία και απαντά ότι αυτό θα κριθεί τότε, δηλαδή δεν το αποκλείει.

ΣΤ5 ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ TOY NATO: ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΙΑ

Το πεδίο προετοιμασίας της προβοκάτσιας με τα χημικά που θα επιτρέψει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ έχει ανοίξει. Την επομένη της Συνόδου του ΝΑΤΟ έχουμε τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, επίσης στις Βρυξέλλες, Η επιλογή των ημερομηνιών δεν είναι τυχαία, έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όταν συνέλθουν οι ηγέτες της ΕΕ να έχει ήδη “βγει η γραμμή”. Γεγονός που λέει πολλά για τη διολίσθηση της ΕΕ προς ένα είδος οικονομικής έκφρασης του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και τη συντριβή των φαντασιώσεων για Ευρωπαϊκό πόλο στο παγκόσμιο σύστημα.

Για τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ πάνω στα οικονομικά θέματα, στις κυρώσεις προς τη Ρωσία, κ.λπ. έχουμε ήδη μιλήσει αναλυτικά στο δεύτερο αυτής της σειράς άρθρων.[238] Εδώ θα αρκεστούμε στις ρήσεις που αφορούν το επίμαχο θέμα των χημικών και το αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο ο Γερμανός καγκελάριος, ανάμεσα σε όλους τους ηγέτες των χωρών της ΕΕ, αναφέρθηκε στο θέμα αυτό, που εν τούτοις ήταν το βασικό θέμα των ενημερώσεων Stoltenberg και Μπάιντεν. Κατά κάποιο τρόπο, η αφωνία της ΕΕ ανοίγει το δρόμο στις εξελίξεις.

Ο Olaf Scholz, λοιπόν, επαναλαμβάνει τα λόγια του Μπάιντεν: Αν η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά όπλα στην Ουκρανία θα πρόκειται για «ανοσιούργημα, φοβερό έγκλημα», «υπέρβαση της [κόκκινης] γραμμής…αυτή με τις πλέον εκτεταμένες και τρομερές συνέπειες». Για αυτό, λέει, «πρέπει να γίνουν τα πάντα—επίσης μέσω καθαρών λέξεων και καθαρών ανακοινώσεων—ώστε να εξασφαλιστεί ότι αυτό δεν θα συμβεί».[239]

Ο Scholz επίσης απέρριψε τους κατ’ αυτόν Ρωσικούς ισχυρισμούς ότι η Ουκρανία διαθέτει χημικά όπλα. «Επίσης λέμε ότι όλοι οι ισχυρισμοί [της Ρωσίας] είναι ψευδείς. Δεν υπάρχουν χημικά ή βιολογικά όπλα στην Ουκρανία». Βλέπουμε και πάλι τη λαθροχειρία. Οι Ρωσικοί ισχυρισμοί δεν είναι ότι η Ουκρανία διαθέτει χημικά όπλα ούτε βιολογικά. Οι Ρωσικοί ισχυρισμοί είναι ότι η Ουκρανία θα χρησιμοποιήσει χημικά, από αυτά που αναντίρρητα υπάρχουν σε μεγάλες ποσότητες (αμμωνία, οξέα, χλώριο κ.λπ.), προκειμένου να στήσει προβοκάτσια που θα αλλάξει τη στάση “μη στρατιωτικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ”. Η στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ αποτελούσε και αποτελεί τον κεντρικό στόχο των Ουκρανών εθνικιστών, όχι μόνο από την αρχή της κρίσης, αλλά διαχρονικά. Παραμένει αξιοσημείωτη η επιλογή σύσσωμης της ηγεσίας ΝΑΤΟ και ΕΕ να αγνοεί το προφανές αυτό ζήτημα, ότι δηλαδή οι ίδιοι δίνουν την ευκαιρία στην Ουκρανία να τους σύρει στη σύγκρουση.

Στις 25 Μαρτίου το έγκριτο “Foreign Affairs” ανεβάζει άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Προετοιμαζόμενοι για το αδιανόητο στην Ουκρανία» και υπότιτλο «Αμερική και Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμες για Ρωσικές επιθέσεις με χημικά και βιολογικά όπλα» με συγγραφείς τους Michael T. Osterholm (καθηγητή και διευθυντή του κέντρου έρευνας λοιμωδών νοσημάτων του πανεπιστημίου της Μινεσότα) και Mark Olshaker ( συγγραφέα και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ).[240] Σε όλα τα άρθρα αυτού του είδους προηγείται μια αφετηρία που επιδιώκει να απαντήσει στο προφανές ερώτημα: Γιατί η Ρωσία να χρησιμοποιήσει χημικά κ.λπ. όπλα; Η συνήθης απάντηση—αλλά όχι πάντα—είναι επειδή χάνει τον πόλεμο, επειδή έχει καθηλωθεί και δεν έχει άλλη διέξοδο, επειδή της τελειώνουν τα πυρομαχικά, επειδή οι Ρώσοι στρατιώτες λιποτακτούν και δεν θέλουν πια να πολεμήσουν, κ.ο.κ. Το παρόν άρθρο, χωρίς να είναι εξαίρεση, προσπερνά σε λίγες γραμμές το ερώτημα και συνεχίζει «χωρίς αμφιβολία, ακολουθώντας πληροφορίες από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ, ο Λευκός Οίκος συγκρότησε μια ομάδα από αξιωματούχους της εθνικής ασφάλειας προκειμένου να προετοιμάσουν ένα σχέδιο απάντησης» και συνεχίζει με τα γνωστά πλέον σε εμάς περί false flag operation των Ρώσων.

Αφού συνεχίσει με μια σειρά από φαντασιακά σενάρια, όπου εξαπολύονται τρομεροί παθογόνοι μικροοργανισμοί, αλλά οι Ρώσοι δεν ανησυχούν για τη μόλυνση των δικών τους πληθυσμών ή των στρατιωτών τους, μπαίνουμε στην ουσία: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να κάνουν σαφές ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές, [θα πρέπει] να απειλήσουν με συνέπειες πολύ σοβαρότερες από τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί και να θεωρήσουν οποιαδήποτε διείσδυση χημικών ή παραγόντων βιολογικού πολέμου σε χώρα του ΝΑΤΟ ως αιτία πολέμου». Αφού περιγράψουν εικόνες από την «Αποκάλυψη» που θα συμβούν λόγω της Ρωσικής επίθεσης, έμμεσα προτείνουν πολεμική εμπλοκή ακόμη και αν τελικά τα χημικά δεν περάσουν τα σύνορα. Όλο το άρθρο έχει γραφτεί ως παρότρυνση για την συγκρότηση πολεμικών σχεδίων προετοιμασίας των ΗΠΑ για την, θεωρούμενη ως επικείμενη, επίθεση με χημικά της Ρωσίας.

Στις 25 Μαρτίου επίσης, ο Peter Brookes, σημαντικό στέλεχος στη διαμόρφωση της πολιτικής του Heritage Foundation—αντικομμουνιστικό, νέο-συντηρητικό ίδρυμα στην Ουάσιγκτον, που έγινε διάσημο επί προεδρίας Reagan και Bush πρεσβύτερου και διαμόρφωσε τη στρατηγική των Αμερικανικών κυβερνήσεων στη μετα-σοβιετική εποχή—γράφει άρθρο με τίτλο: «Η χρήση false flag δεν αποτελεί το μόνο σενάριο μέσω του οποίου η Ρωσία θα κάνει χρήση χημικών όπλων».[241] Και σε αυτό το άρθρο, ο συγγραφέας θεωρεί δεδομένη την ακρίβεια των πληροφοριών περί προετοιμαζόμενης επίθεσης με χημικά όπλα από την Ρωσία. Στόχος του είναι να περιγράψει μια ενδεχόμενη απευθείας επίθεση των Ρώσων χωρίς προφάσεις, κατά προτίμηση εναντίον των αθώων κατοίκων ενός χωριού αλλά ίσως και κατά οχυρωμένων στρατευμάτων της Ουκρανίας. Η διαφορά από την false flag operation θα είναι ότι οι βάρβαροι Ρώσοι καν δεν θα ψάξουν για προφάσεις προκειμένου να επιτεθούν, επειδή ο στόχος τους θα είναι να προκαλέσουν τον τρόμο και να καταβάλουν ψυχολογικά τους Ουκρανούς.

«Αναμφίβολα πολλοί θα πεθάνουν έναν φρικτό και αγωνιώδη θάνατο από αυτά τα όπλα. Σαν αποτέλεσμα της γρήγορης διάδοσης των νέων στον χώρο της πληροφόρησης, θα προκληθεί μαζικός πανικός και τεράστιες ροές προσφύγων κατά μήκος της Ουκρανίας». Το μήνυμα που θα λάβει όποιος αντιστέκεται θα είναι: «εάν συνεχίσετε την αντίσταση στην εισβολή, κι εσείς θα έχετε την ίδια τύχη με τους αθώους χωρικούς». Στη φαντασία του πολυπράγμονα αναλυτή, σειρά μετά έχει το Κίεβο, που θα πνιγεί στα χημικά. Φυσικά, γράφει, δεν προκαλεί έκπληξη που η Ρωσία αρνείται όλα τα παραπάνω, σιγά και μην τα παραδεχόταν! Ίσως μάλιστα και να συνεχίσει να τα αρνείται, ακόμη και αν χρησιμοποιήσει χημικά για να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις ΗΠΑ όχι μόνο γίνεται αποδεκτός αυτός ο βιασμός της λογικής, αλλά επιπλέον μπορείς να βγάλεις και το ψωμάκι σου και να διακριθείς μάλιστα επιδιδόμενος σε αυτόν.

Η σχετική αρθρογραφία είναι πολύ εκτεταμένη μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και εδώ παρουσιάσαμε μόνο δύο χαρακτηριστικά άρθρα από—υποτίθεται—σοβαρούς αναλυτές με επίδραση στα τεκταινόμενα. Τέτοια όμως άρθρα δημοσιεύονται από τις 25 Μαρτίου και μετά με μεγάλη συχνότητα. Βεβαίως, η υποτιθέμενη επικείμενη επίθεση της Ρωσίας με χημικά φουσκώνει τα πανιά εκείνων που εξαρχής επιθυμούσαν άμεση πολεμική εμπλοκή του ΝΑΤΟ. Για παράδειγμα, ο πρώην ανώτατος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (2013-2016), απόστρατος στρατηγός Breedlove, που είδαμε στο εδάφιο Ε3 περί κλεισίματος του Ουκρανικού εναέριου χώρου, στις 7 Απριλίου επανέρχεται στο αίτημά του για άμεση στρατιωτική εμπλοκή εφόσον η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά.[242]

Σημείο καμπής στο ξεδίπλωμα αυτής την παρανοϊκής ιστορία στάθηκε η αποκάλυψη, στις 1 Απριλίου, ότι τελικά καμία πληροφορία δεν είχαν οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες για μετακίνηση ή πρόθεση χρήσης χημικών από την Ρωσία. Το NBC δημοσίευσε ρεπορτάζ που αρχίζει ως εξής: «Επρόκειτο για μια διαβεβαίωση που τράβηξε την προσοχή και δημιούργησε τίτλους σε όλον τον κόσμο: Αξιωματούχοι των ΗΠΑ είπαν ότι είχαν ενδείξεις ότι η Ρωσία μπορεί να προετοιμαζόταν για χρήση χημικών παραγόντων στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν στη συνέχεια το είπε δημόσια. Αλλά όμως, τρεις αξιωματούχοι των ΗΠΑ είπαν στο NBC News αυτή τη βδομάδα ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η Ρωσία έχει φέρει οποιαδήποτε χημικά όπλα κοντά στην Ουκρανία».

Αλλά το ρεπορτάζ, αντί να καταδικάσει αυτή την τακτική διάδοσης ψευδών ειδήσεων από τις ΗΠΑ που έχει προκαλέσει πραγματική παγκόσμια υστερία, αντίθετα επαινεί την Αμερικανική κυβέρνηση για τον πρωτότυπο τρόπο που επινόησε, σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, για να διεξάγει ψυχολογικό πόλεμο μέσω της διάδοσης ψευδών ειδήσεων. Ακόμα και αν οι πληροφορίες δεν είναι στέρεες, έτσι «κρατάμε τον Πούτιν εκτός ισορροπίας», γράφουν. Και συνεχίζουν: «Όπως το έθεσε ένας από τους αξιωματούχους οι ΗΠΑ απλώς “προσπαθούν να μπουν στο κεφάλι του Πούτιν”. Όμως, άλλοι αξιωματούχοι πιστεύουν ότι αυτό είναι μάταιο, επειδή ο Πούτιν έτσι κι αλλιώς θα κάνει αυτό που θέλει».[243]

Και το ρεπορτάζ καταλήγει: «Αυτή όμως η στρατηγική έχει και τους κινδύνους της. Ένας από αυτούς, είπε ο αξιωματούχος [Δυτικής μη κατονομαζόμενης κυβέρνησης] είναι ότι αν κάποιο από όσα ανακοινώνουμε αποδειχθεί καθαρά λάθος, τότε αυτό θα ήταν εξαιρετικά καταστροφικό για την αξιοπιστία της κυβέρνησης των ΗΠΑ και θα ήταν καθαρό ατού στα χέρια της Μόσχας».

Το ρεπορτάζ επιβεβαίωσε, άθελά του ίσως, και ο πρώην διοικητής της γνωστής Βρετανικής υπηρεσίας κατασκοπίας ΜΙ6, John Sawers, μιλώντας στο Atlantic Council. Σχετικά βλ. το εδάφιο Γ περί παραπληροφόρησης.

Θα πίστευε κανένας ότι αυτές οι παραδοχές θα ηρεμούσαν κάπως την ξεσηκωμένη υστερία, αλλά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Αντίθετα, πολλοί επαίνεσαν την εξυπνάδα της Αμερικανικής κυβέρνησης που διαδίδοντας ψέματα την “φέρνει” στον Πούτιν, του πειράζει το κεφάλι, κ.λπ. κ.λπ. Ότι αυτή η τακτική όμως ανοίγει το παράθυρο ευκαιρίας για προβοκάτσια από τους Ουκρανούς και μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στον πυρηνικό πόλεμο, αυτό και πάλι ουδείς το επισήμανε. Και τα πράγματα εξακολούθησαν στον δρόμο που ήδη είχαν πάρει.

Ο βραβευμένος δημοσιογράφος G. Greenwald σχολιάζει στο twitter[244]:
«Εκπληκτική συνέντευξη του πρώην αρχηγού της ΜΙ6 στο Atlantic Council
…όπου ο βλαξ κατάσκοπος παραδέχεται ότι πολλές δυτικές “διαρροές πληροφοριών”
που τα μίντια υπάκουα μεταδίδουν δεν είναι πραγματικές διαρροές
αλλά μηνύματα προπαγάνδας που έχουν σαν στόχο να υπονομεύσουν τον Πούτιν».

H ίδια η κυβέρνηση των ΗΠΑ επανέρχεται και, παρά την παραδοχή ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, συνεχίζουν να τροφοδοτούν την χημική υστερία. Τη σκυτάλη παραλαμβάνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του οποίου ο εκπρόσωπος Ted Price, σε ενημέρωση του Τύπου στις 12 Απριλίου, λέει: «Ανησυχούμε, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι η Ρωσία μπορεί να καταφύγει στη χρήση χημικών όπλων. Η Ρωσία έχει προϊστορία [στη χρήση χημικών όπλων]. Η Ρωσία τα έχει χρησιμοποιήσει κατά των δικών της ανθρώπων». Και το PBS που μεταδίδει την είδηση προσθέτει και μια καινούργια “ιδέα”: «Οι Δυτικοί ηγέτες προειδοποίησαν ακόμη και πριν τη μετακίνηση Ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία ότι η Ρωσία θα κατέφευγε στη χρήση μη συμβατικών όπλων εκεί, ειδικότερα χημικών παραγόντων».[245]

Την σκυτάλη παραλαμβάνουν στις 12 Απριλίου οι πολιορκημένοι Αζόφοι της Μαριούπολης ανακοινώνοντας ότι η Ρωσία επιτέλους χρησιμοποίησε χημικά εναντίον τους: μια άγνωστη ουσία, λένε, ρίχτηκε από ένα drone προκαλώντας ζαλάδες και δυσκολία στην αναπνοή.[246] Σαν έτοιμη από καιρό, σε χρόνο μηδέν η Βρετανή υπουργός εξωτερικών Liz Truss  υπόσχεται ότι ο Πούτιν θα δώσει λογαριασμό αν αποδειχθεί ότι η είδηση αληθεύει ενώ ο υπουργός άμυνας ανεβάζει τη μπάνκα συμπληρώνοντας ότι «ο πρόεδρος Πούτιν ας γνωρίζει ότι όλες οι δυνατές εκδοχές είναι στο τραπέζι όσον αφορά την αντίδραση της Δύσης»[247]—φανταζόμαστε ότι το επόμενο βήμα που θα κάνουν οι Άγγλοι θα είναι να βομβαρδίσουν όλους τους Έλληνες μνημονιακούς πρωθυπουργούς, υπουργούς Δημόσιας Τάξης και αστυνομικούς που έχουν ταράξει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στα χημικά, προκαλώντας όχι μόνο ζαλάδες και δυσκολία στην αναπνοή αλλά πολύ χειρότερα. Πάντως, το περιστατικό γρήγορα ξεχάστηκε αφού, όπως φαίνεται, οι Δυτικοί δεν ήταν ακόμη έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την προβοκάτσια των Αζόφων.Τελειώνουμε εδώ επισημαίνοντας ότι δεν ακολουθούν, έστω και αν τελικά πειθαναγκάζονται, όλοι οι Δυτικοί πολιτικοί την εκπεμπόμενη από την Ουάσιγκτον υστερία. Ο Μακρόν, ο οποίος είχε ακολουθήσει τους Αγγλο-Αμερικανούς στο χτύπημα κατά της Συρίας το 2018, όταν υποτίθεται είχε εξακριβωθεί ότι υπαίτιος επίθεσης με χημικά σε πολίτες ήταν ο Άσαντ, έχει ανησυχήσει από την υστερία και από το αίτημα (ενδεχομένως και επίσημο εντός του ΝΑΤΟ) να υπάρξει στρατιωτικό πλήγμα κατά της Ρωσίας εάν υπάρξει “περιστατικό” χρήσης χημικών στην Ουκρανία. Μιλώντας στο κανάλι της France-5 TV στις 18 Απριλίου, προειδοποίησε κατά της a-priori οριοθέτησης με “κόκκινες γραμμές των όρων μελλοντικής στρατιωτικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση” (περισσότερα για τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές, τις οποίες υπαινίσσεται εδώ ο Μακρόν, στο εδάφιο “ΣΤ7: Η Ουκρανία στα βήματα της Συρίας;”). «Μιλώντας», είπε, «σήμερα για κόκκινες γραμμές σημαίνει ότι ταυτόχρονα θα μιλήσουμε και σε ποιες ενέργειες θα είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε, ποιοι θα είναι οι στόχοι και ποιες θα είναι οι συνέπειες εάν γίνουμε μέρος της σύγκρουσης και στην πραγματικότητα πάμε σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία». Υπενθυμίζοντας την επιδρομή των τριών κρατών στη Συρία, ο Γάλλος πρόεδρος συνέχισε: «Αν πάμε σε πόλεμο με τη Ρωσία, σημαίνει ότι πάμε σε πόλεμο με ένα πυρηνικό κράτος. Αυτό αποτελεί ζήτημα υψηλής ευθύνης, που δεν μπορεί να αναληφθεί έτσι αβασάνιστα». Κατέληξε υπογραμμίζοντας τη σημασία μιας προσεκτικής προσέγγισης και των ενεργειών στα πλαίσια της διεθνούς νομιμότητας.[248]

ΣΤ6 ΡΩΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ, ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ

Καθόλη την περίοδο που ξεδιπλώνεται η φρενίτιδα με τα χημικά, η Ρωσία προσπαθεί να δημοσιοποιεί όποιες πληροφορίες για προβοκάτσια εκ μέρους Ουκρανικών δυνάμεων αποκτά σε μια απελπισμένη κυριολεκτικά προσπάθεια να την αποτρέψει. Φυσικά, όπως ήδη έχουμε δει, οι Δυτικές υπηρεσίες και τα ΜΜΕ, αν τελικά εκδηλωθεί—και φαίνεται ότι αποτελεί ζήτημα που έχει μπει στην ημερήσια διάταξη πλέον—θα υποστηρίξουν ότι το χτύπημα ήταν γνήσια ρωσική επιχείρηση και οι προειδοποιήσεις που το είχαν αποκαλύψει αποτελούσαν επιχείρηση παραπληροφόρησης των Ρώσων. Αφήνουμε φυσικά και το ενδεχόμενο, τελικά να μην εντοπιστεί έγκαιρα από τις μυστικές Ρωσικές υπηρεσίες μια τέτοια Ουκρανική επιχείρηση και να μην υπάρξει προειδοποίηση γι’ αυτήν..

Την άρνηση να εξεταστούν τα στοιχεία και να υπάρξει μια ψύχραιμη εκτίμηση των γεγονότων την έχουμε ήδη δει να επιδεικνύεται από τη συλλογική Δύση τόσο στη σφαγή στην Bucha όσο και στο χτύπημα των πολιτών με πύραυλο Tochka-U στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κραματόρσκ. Η Ρωσία θεωρείται πάντα a priori ένοχη από τους ΝΑΤΟικούς πολιτικούς και από τα ΝΑΤΟικά ΜΜΕ, γεγονός που αποτελεί “ψωμί στο βούτυρο” οποιουδήποτε θα επιθυμούσε να δημιουργήσει προβοκάτσια εις βάρος της.

Αυτό που λέμε εδώ δεν είναι υπερβολικό: Έχουμε ήδη δει ανώτατους αξιωματούχους των ΗΠΑ να περιγράφουν ακριβώς μια τέτοια αντιμετώπιση. Προσπαθώντας να “πειράξουν” το κεφάλι του Πούτιν, κάποιοι πειράζουν το δικό τους, αν και οι πιο επικίνδυνοι είναι εκείνοι που από την αρχή ξέρουν τι κάνουν, κατευθύνουν την υστερία με στόχο να την αξιοποιήσουν πολιτικά και στρατιωτικά, και διαμορφώνουν τελικά το τοπίο.

Στην προσπάθεια των Ρώσων να δημοσιοποιήσουν τους κινδύνους προβοκάτσιας, σημαντικό ρόλο παίζουν τα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών της Ρωσίας. Θα αναφέρουμε εδώ μερικές χαρακτηριστικές προσπάθειες προειδοποιήσεων. Θα διαπιστώσουμε ότι ενώ αρχικά χαρακτηρίζονται από μια «ξύλινη» ρητορική, καθώς περνά ο χρόνος γίνονται πολύ πιο συγκεκριμένες. Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι τις τελευταίες μέρες, οι Ρωσικές προειδοποιήσεις παίρνουν δραματικές διαστάσεις, υποδηλώνοντας τη μεγάλη κρισιμότητα και το επικείμενο μιας καταστροφικής εξέλιξης.

Έτσι, στις 25 Μαρτίου, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ εκτιμά ότι η εκστρατεία περί χρήσης χημικών από τη Ρωσία αποσκοπεί στο να αποσπάσει την προσοχή από τις δραστηριότητές τους όσο αφορά τα βιολογικά εργαστήρια στην Ουκρανία. «Είναι προφανές», λέει, «ότι οι Αμερικανοί προσπαθούν να στρέψουν αλλού την προσοχή. Μιλούν για κάποια τρέχουσα απειλή χρήσης χημικών όπλων από τη Ρωσία. Αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια να αποσπάσουν την προσοχή από το συνεχιζόμενο σκάνδαλο. Είναι απίθανο να το καταφέρουν. Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο ανησυχούν για το τι έκαναν οι Αμερικανοί, τι δεν ξέρουμε ακόμα και τι θα μπορούσε να είχε συμβεί λόγω αυτών των ερευνών και τι μπορεί να συμβεί σε το μέλλον».[249]

Στις 29 Μαρτίου ο Γραμματέας του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφάλειας, Nikolai Patrushev, λέει σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Argumenty i Fakty ότι τα σχέδια που αποδίδονται από τους Δυτικούς στη Μόσχα σχετικά με χρήση όπλων μαζικής καταστροφής, είναι στην πραγματικότητα σχέδια των ίδιων και προσθέτει ότι «Οι χώρες της σημερινής συλλογικής Δύσης είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη εμπειρία στη χρήση πολεμικών δηλητηριάσεων και τοξικών ουσιών. Οι Γερμανοί τα χρησιμοποίησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ιάπωνες τα χρησιμοποίησαν τη δεκαετία του 1930, οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ—εννοεί την πασίγνωστη περίπτωση του agent orange—για να μη θυμηθούμε και τις προβοκάτσιες με χημικά όπλα στη Συρία». Ο Patrushev επανέλαβε ότι η Ρωσία «τηρεί αυστηρά το καθεστώς απαγόρευσης της ανάπτυξης, παραγωγής, αποθήκευσης και χρήσης χημικών όπλων και έχει καταστρέψει όλα τα αποθέματά της, γεγονός που επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια από ειδικούς, συμπεριλαμβανομένων και από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε, δεν έχουν ακόμη καταστρέψει το σύνολο των αποθεμάτων χημικών όπλων τους «καταφεύγοντας σε όλες τις δυνατές δικαιολογίες για να καθυστερήσουν αυτή τη διαδικασία».[250]

Προϊόντος του χρόνου, όπως φαίνεται οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται ότι παίζεται χοντρό παιχνίδι και ότι δεν αντιμετωπίζουν μια συνηθισμένη προπαγανδιστική ανταλλαγή κατηγοριών ούτε μια απλή προσπάθεια συγκάλυψης των προγραμμάτων έρευνας σε παθογόνους μικροοργανισμούς που διεξαγόταν με αμερικανική χρηματοδότηση και καθοδήγηση σε Ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια. Έτσι γίνονται όλο και πιο συγκεκριμένοι.

Στις 6 Απριλίου ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις συνομιλίες της Βιέννης για την στρατιωτική ασφάλεια και τον έλεγχο των εξοπλισμών του Forum for Security Cooperation (FSC), K.Yu. Gavrilov, αναφέρει: « Στις 5 Απριλίου, στην πόλη Rubizhne στη ΛΔ του Λουγκάνσκ, ο ουκρανικός στρατός, πριν υποχωρήσει, ανατίναξε μια δεξαμενή με χημικά στην επιχείρηση Zarya, όπου υπάρχουν ακόμη περισσότεροι από 40 χιλιάδες τόνοι θειικού, υδροχλωρικού, νιτρικού οξέος και αμμωνίας και η πιθανή έκρηξή τους θα μπορούσε να καταστρέψει όλη τη ζωή σε ακτίνα 30 km. Έχουμε αξιόπιστα στοιχεία για την προετοιμασία από το Κίεβο, με την υποστήριξη Αμερικανών καθοδηγητών, και άλλες χημικών προκλήσεων. Ως ένα από τα σενάρια θεωρείται η έκρηξη σιδηροδρομικών δεξαμενών με χλώριο χωρητικότητας έως 800 τόνων στον οικισμό Kochetok  του Kharkov. Σε περίπτωση αποσυμπίεσης των κοντέϊνερς, που θα αποδοθεί σε βολές του ρωσικού πυροβολικού ή της αεροπορίας, η θανατηφόρα ζώνη μπορεί να είναι έως και 5,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και η ζώνη αφόρητης συγκέντρωσης – έως 8 τετραγωνικά χιλιόμετρα με διάρκεια μόλυνσης της περιοχής έως 8 ημέρες. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον έχει ήδη δωρίσει κιτ χημικής προστασίας στο Κίεβο. Ταυτόχρονα, καλύπτοντας τις «σκοτεινές τους πράξεις», κατά τις καλύτερες παραδόσεις μιας συκοφαντικής εκστρατείας, κατηγόρησαν εν γνώσει τους τη Ρωσία για πιθανή προβοκάτσια, χωρίς στοιχεία. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουν αυτό το κόλπο».[251]

Εικόνα του τοξικού νέφους από την ανατίναξη δεξαμενής με νιτρικό οξύ
στην Rubizhne από υποχωρούντα Ουκρανικά στρατεύματα.

Στις 13 Απριλίου, η Ρωσική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον απαντά στον εκπρόσωπο του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ που την προηγουμένη είχε αναφέρει ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν για επικείμενη χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία στην Ουκρανία (βλ. ΣΤ5, «Η ιδεολογική προετοιμασία»). «Σημειώσαμε τις προκλητικές δηλώσεις του Γραμματέα Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ», απαντά η πρεσβεία. «Ο Ned Price για μια ακόμη φορά ξεχώρισε με τις ανούσιες κουβέντες του, που δεν υποστηρίχτηκαν από κανένα απολύτως στοιχείο». Αφού επαναλάβει ότι η Ρωσία δεν διαθέτει χημικά όπλα, η ανακοίνωση προσθέτει: «Οι πληροφορίες, που επιβεβαιώθηκαν από το Ρωσικό υπουργείο άμυνας, για την προετοιμασία προκλήσεων από Ουκρανούς ακραίους με χρήση χημικών είναι ανησυχητικές. Και επίσης αναρωτιόμαστε για την προέλευση αυτών των ουσιών…Καλούμε την Ουάσιγκτον να σταματήσει τη διάδοση παραπληροφόρησης. Αντίθετα, θα έπρεπε οι συνάδελφοι να εντείνουν τη διαδικασία χημικής αποστρατικοποίησης της χώρας τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η μόνη χώρα-μέλος της Σύμβασης για τα Χημικά Όπλα που δεν έχει υλοποιήσει τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Το Αμερικανικό οπλοστάσιο αυτού του τύπου παραμένει μια πραγματική απειλή για την ανθρωπότητα».[252]

Την ίδια μέρα, κινητοποιείται και η πρεσβεία της Ρωσίας στο Λονδίνο. Ανακοινώνει: «Εξ αιτίας της συνεχιζόμενης εμφάνισης αναφορών στα Βρετανικά ΜΜΕ για τη πιθανότητα χρήσης χημικών όπλων από τις δυνάμεις της Ρωσίας καθώς και της ΛΔ του Ντονέτσκ κατά των σχηματισμών του συντάγματος Αζόφ του Ουκρανικού στρατού στη Μαριούπολη, η Πρεσβεία ανακοινώνει τα ακόλουθα: Οι κατηγορίες για χρήση “άγνωστων” χημικών ουσιών από τον Ρωσικό στρατό, όπως και από τις δυνάμεις των ΛΔ του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ…χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως προπαγανδιστικά όπλα και δεν υποστηρίζονται ούτε από ένα στοιχείο». Και η ανακοίνωση προσθέτει παρόμοια επιχειρήματα με την αντίστοιχη της Ρωσικής πρεσβείας στις ΗΠΑ.[253]

Την ίδια μέρα παρεμβαίνει και η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, αναφέροντας για πρώτη φορά από Ρωσικής πλευράς ότι οι επονομαζόμενοι “Λευκόκρανοι” εμπλέκονται σε προβοκάτσιες στην Ουκρανία: «Δεν έχω καμία αμφιβολία», είπε, «δεν χρειάζεται να μας το πουν οι New York Times ή οποιοσδήποτε άλλος ότι αυτή η ψευδο-ανθρωπιστική οργάνωση ανακατεύεται ενεργά στην Ουκρανία. [Αλλά] γιατί είμαι σίγουρη ότι θα ανακατευτούν και ότι ήδη ανακατεύονται; Πρώτ’ απ’ όλα, επειδή αυτή η ομάδα έχει κατάλληλα προθερμανθεί. Πρόκειται για μια ομάδα που απέκτησε εμπειρία στη Συρία και είναι πολύ γνωστή στα Δυτικά ΜΜΕ, έχει περάσει την ούτως λεγόμενη διαδικασία “επιβεβαίωσης” τους και έχουν ήδη ενσωματωθεί και δικτυωθεί σε αυτό το περιβάλλον. Και αυτό αποτελεί σημείο κλειδί. Δεύτερον, η χρηματοδότησή τους ποτέ δεν σταμάτησε».

Και η Ζαχάροβα συνέχισε επισημαίνοντας την ανάγκη των Αμερικανών να καλύψουν το πρόγραμμα έρευνας που χρηματοδοτούσε το υπουργείο άμυνάς τους πάνω σε εξαιρετικά επικίνδυνες ασθένειες σε Ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια: «Αυτή η ιστορία χρειάζεται να καλυφθεί, ειδικά αν σκεφτούμε ότι όλα τα ίχνη οδηγούν στη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ μέσω [της εμπλοκής] του υιού Μπάιντεν, των επιχειρήσεών του, των διασυνδέσεών του, των χρημάτων του, των πληρωμών του. Το καλύτερο πράγμα που αυτοί [οι Αμερικανοί] θα μπορούσαν να επινοήσουν είναι το παλιό τους σχέδιο με τις χημικές προβοκάτσιες. Και διαθέτουν εκείνους που θα το κανονίσουν: τα “Λευκά Κράνη”. Άρα, είναι απλώς θέμα χρόνου. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες ότι εμπλέκονται, υπάρχουν ακόμα και γεγονότα [που το αποδεικνύουν]».[254]

Την ίδια μέρα ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (δηλ. της Άνω Βουλής της Ρωσίας), Konstantin Kosachev, αναφέρεται στην υστερία των ΜΜΕ των ΗΠΑ και της Βρετανίας περί χρήσης χημικών όπλων στην Ουκρανία από τη Ρωσία σε ανάρτησή του στο Telegram: «Παίρνοντας υπόψη τη συχνότητα των αναφορών σε χημικά όπλα από τα Αγγλοσαξονικά ΜΜΕ, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική…Το γεγονός ότι τα πάντα οργανώνονται κάπως χοντροκομμένα, δεν ενοχλεί κανέναν πλέον. Το κοινό τους έχει επαρκώς προετοιμαστεί ώστε να πιστεύει οποιαδήποτε σκηνοθετημένη παραγωγή. Ακόμα και αν η αλήθεια αποκαλυφθεί αργότερα, τίποτα δε θ’ αλλάξει. Ποια η διαφορά, ο Σαντάμ εξακολουθεί να είναι ο κακός της ιστορίας σε κάθε περίπτωση. Αυτό είναι που ενσταλάζεται στα μυαλά του συνηθισμένου Δυτικού ακροατηρίου στη διάρκεια των “Δύο λεπτών Μίσους”—τα πάντα επιτρέπονται κατά των Ρώσων. Οι νόμοι, οι κανόνες και οι αξίες δεν εφαρμόζονται σε αυτούς». Και ο γερουσιαστής πρόσθεσε ότι: «Μπορώ να υποθέσω ότι ένα “Χημικό Χόλυγουντ” έχει ήδη γυριστεί από τώρα με αποκρουστικές “δηλητηριάσεις” στην Ουκρανία. Τα Λευκά Κράνη θα έχουν ήδη ρωτήσει τους μάρτυρες και η Bellingcat θα έχει ήδη ετοιμάσει «εκατό τοις εκατό στέρεες αποδείξεις» ότι μια ειδική μονάδα της “Μεραρχίας Χημικής Γενοκτονίας του Κουρσκ” μετέφερε μια τεράστια ποσότητα Novichok στην Ουκρανία με ταμπέλες “Made in Russia” τυπωμένες επάνω».[255]

Στις 15 Απριλίου, ο Ρώσος αντιπρόσωπος στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (Organization for the Prohibition of Chemical Weapons—OPCW), Alexander Shulgin, αναφέρει στο TASS ότι η Ρωσία ενημερώνει τακτικά τον Οργανισμό και τα μέλη του για προετοιμαζόμενες προβοκάτσιες στην Ουκρανία. «Είναι σημαντικό να τους προλαβαίνουμε όπως κάνει το υπουργεί άμυνάς μας. Να αναφέρουμε από πριν τα σχέδια των Ουκρανών εθνικιστών και έτσι να τους εξουδετερώνουμε τα ατού από τα χαρτιά τους. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι αντιπροσωπείες που διαθέτουν ικανότητα σκέψης μοιράζονται τις ανησυχίες μας στο θέμα». Όμως, συνέχισε ο διπλωμάτης, ο OPCW έχει αποκτήσει ακραία πολιτικοποίηση και «μετεξελίσσεται σταθερά σε εργαλείο εφαρμογής πίεσης προς όσες χώρες έχουν χάσει την ευλογία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Αυτή τη στιγμή μια καταιγιστική επιχείρηση στιγματισμού της χώρας μας έχει εξαπολυθεί τόσο στον τύπο όσο και σε επίσημο επίπεδο. Οι Ουκρανοί κυριολεκτικά βομβαρδίζουν την τεχνική γραμματεία του OPCW με σημειώματα ότι όπου νάναι η Ρωσία θα εξαπολύσει χημικά όπλα κάτω από Ουκρανική σημαία. Οι Δυτικές χώρες με τη σειρά τους, υποστηρίζουν επίτηδες αυτές τις επιθέσεις και δηλώνουν ανοιχτά ότι η Ρωσία θα είναι η υπεύθυνη οποιουδήποτε περιστατικού συμβεί με τοξικά χημικά. Με τον τρόπο αυτό, δίνουν στους Ουκρανούς λευκή εξουσιοδότηση για κάθε είδους απερίσκεπτες κινήσεις με χημικά όπλα».[256]

Στις 23 Απριλίου η Ρωσία ανεβάζει δραματικά τους τόνους των προειδοποιήσεων της.

Προηγείται μια ανακοίνωση από το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας. Ο Igor Kirillov, επικεφαλής των ρωσικών δυνάμεων προστασίας από Ακτινοβολίες, Χημικά και Βιολογικά Όπλα, προειδοποιεί για άμεσο κίνδυνο[257] πραγματοποίησης από το Κίεβο προβοκάτσιας με σκηνοθετημένη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής που θα έχει σαν στόχο να κατηγορηθεί η Ρωσία, σύμφωνα με το ήδη δοκιμασμένο στη Συρία σενάριο. Ο στόχος είναι, είπε ο Kirillov, η πλήρης οικονομική και πολιτική απομόνωση της Ρωσίας και η εξαίρεσή της από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μία εκδοχή αξιοποίησης αυτής της προβοκάτσιας, είπε, είναι να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να ασκηθεί πίεση σε χώρες φιλικές προς τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας και της Κίνας, αναγκάζοντάς τις να συμμετάσχουν στις Δυτικές κυρώσεις. Παράλληλα, υπενθύμισε ότι η Ρωσία έχει καταστρέψει ολοκληρωτικά το χημικό της οπλοστάσιο από τον Σεπτέμβριο του 2017, γεγονός που έχει πιστοποιηθεί από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων.[258]

Τα σενάρια πού έχουν ήδη σχεδιαστεί, είπε ο Kirillov, είναι τρία τα οποία παραθέτει κατά τη σειρά που πιθανολογούνται. Το πρώτο, πλέον πιθανό, σενάριο περιλαμβάνει πραγματική χρήση χημικών/βιολογικών/ακτινοβολίας εναντίον άμαχου Ουκρανικού πληθυσμού είτε απευθείας με επίθεση σε οικισμό είτε μέσω πλήγματος σε χημικές/βιολογικές/πυρηνικές ουκρανικές εγκαταστάσεις. Οι επιθέσεις αυτές θα έχουν σκηνοθετηθεί ως δήθεν προερχόμενες από τη Ρωσική πλευρά. Αυτό το σενάριο έχει σχεδιαστεί να χρησιμοποιηθεί σε χημικές και βιολογικές εγκαταστάσεις στο Χάρκοβο και το Κίεβο. Δεν μπορούν να αποκλειστούν προκλήσεις σε εγκαταστάσεις πυρηνικής ενέργειας, κυρίως στον πυρηνικό σταθμό του Zaporozhye, ο οποίος βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ρωσίας.

Επιπλέον, η ουκρανική ηγεσία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να επιτεθεί στις αποθήκες ραδιενεργών αποβλήτων στο χημικό εργοστάσιο Pridnestrovsky στον οικισμό Kamenskoye στην περιοχή Dnepropetrovsk, δήλωσε ο Kirillov. Το Υπουργείο Άμυνας διαθέτει έγγραφο που επιβεβαιώνει την κρίσιμη κατάσταση των ραδιενεργών αποβλήτων εκεί καθώς και την υπεξαίρεση των κονδυλίων που διέθεσε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τη συντήρηση της εγκατάστασης.

Το δεύτερο σενάριο—μυστική χρήση όπλων μαζικής καταστροφής σε μικρούς όγκους—αρχικά εξετάστηκε όσον αφορά τους πολιορκημένους στο εργοστάσιο χάλυβα Azovstal. Μετά όμως την ακύρωση της επιχείρησης εκκαθάρισής τους, το σχέδιο χάλασε. Το τρίτο και λιγότερο πιθανό σενάριο—η απροκάλυπτη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής στο πεδίο της μάχης—έχει εξεταστεί για τις περιοχές του Slavyansk και του Kramatorsk.

Ο Kirillov πρόσθεσε ότι στις αρχές του 2022 η Ουκρανία αγόρασε περισσότερες από 50 συσκευές για τον ψεκασμό διαφόρων ουσιών, συμπεριλαμβανομένων χημικών, από drones. Σύμφωνα με τον Kirillov, στις 9 Μαρτίου οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών βρήκαν στην περιοχή της Χερσώνας τρία drones με προσαρτημένα δοχεία των 30 λίτρων και εξοπλισμό για ψεκασμό. [259]

Μετά τις ανακοινώσεις του Igor Kirillov, η Μαρία Ζαχάροβα γράφει στο κανάλι του υπουργείο εξωτερικών: «Οι πληροφορίες του ρωσικού υπουργείου Άμυνας που δημοσιεύθηκαν σήμερα αποδεικνύουν ξεκάθαρα: η Ουάσιγκτον, σε στενό συντονισμό με τους εταίρους του ΝΑΤΟ, έχει προχωρήσει σε ένα τελικό στάδιο σχεδίασης προκλήσεων στην Ουκρανία ώστε να πειστεί η παγκόσμια κοινότητα ότι “η Ρωσία χρησιμοποιεί δηλητηριώδεις ουσίες στη μάχη και βιολογικούς παράγοντες.

H Ζαχάροβα θεωρεί ότι, μετά την αποτυχία των οικονομικών κυρώσεων να εξαναγκάσουν τη Ρωσία να εγκαταλείψει τις νόμιμες διεκδικήσεις της στον τομέα της ασφάλειας, τώρα οι ΗΠΑ αρχίζουν στ’ αλήθεια το παιχνίδι των όπλων μαζικής καταστροφής, ένα παιχνίδι που μπορεί να οδηγηθεί πέρα από “κόκκινες γραμμές”. «Αν συμβεί αυτό, θα υπάρξουν αμέτρητα θύματα. Και καθένα από αυτά θα βαρύνει τη συνείδηση ​​των Αμερικανών που χαράσσουν στρατηγικές στα γραφεία του Λευκού Οίκου, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πεντάγωνο, και [επίσης] τη συνείδηση, αν έχει μείνει κάτι από αυτήν, των μαριονετών τους στο Κίεβο».[260]

Στις 24 Απριλίου παρουσιάζεται καινούργια ένδειξη της κρισιμότητας της κατάστασης: Ο πρεσβευτής της Ρωσίας στον Καναδά, Oleg Stepanov απευθύνεται προσωπικά στον Καναδό Πρωθυπουργό Justin Trudeau και στην υπουργό εξωτερικών Melanie Joly κάνοντας έκκληση να επηρεάσουν τις ΗΠΑ υπό το φως των πληροφοριών της Μόσχας για προκλήσεις με χρήση όπλων μαζικής καταστροφής που σχεδιάζονται στην Ουκρανία. «Έστειλα προσωπικά μηνύματα στον πρωθυπουργό Justin Trudeau και την επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών Melanie Joly, ώστε να επηρεάσουν προσωπικά την αμερικανική κυβέρνηση και να αποτρέψουν αυτήν την τραγωδία». Ο Ρώσος απεσταλμένος ανακοίνωσε ότι οι πληροφορίες του Ρωσικού υπουργείου άμυνας έχουν διαβιβαστεί στην καναδική κυβέρνηση, στα τοπικά μέσα ενημέρωσης και σε άλλους διπλωμάτες στην Οτάβα.[261]

Στις 25 Απριλίου, ο πρώτος αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΗΕ Dmitry Polyansky δήλωσε ότι ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) είναι παντελώς αναξιόπιστος στο ενδεχόμενο να απαιτηθεί διερεύνηση πιθανών προκλήσεων με χημικά όπλα στην Ουκρανία: «Ειλικρινά, και όσο αφορά εμένα, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στον OPCW μετά από αυτό που συνέβη στη Συρία. Η Τεχνική Γραμματεία του OPCW έχει αποδειχθεί απολύτως φιλοδυτική, αντι-Ρωσική και αντι-Συριακή». Ο διπλωμάτης εξέφρασε την ελπίδα του να μην υπάρξουν προκλήσεις.[262]

Στις 26 Απριλίου ο Ρώσος μόνιμος αντιπρόσωπος στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) Alexander Shulgin σε ενημέρωση του τύπου επισήμανε ότι: «Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψουμε τέτοιες εξελίξεις [προβοκάτσια με χημικά]. [Όμως] κάθε φορά που η Ουάσιγκτον, το Παρίσι ή το Λονδίνο αναφέρουν κάτι [σχετικό], οι Ουκρανοί διπλωμάτες το “παραλαμβάνουν” αμέσως και αρχίζουν να πλημμυρίζουν την τεχνική γραμματεία του οργανισμού με διάφορες διακοινώσει υποστηρίζοντας ότι η Μόσχα σκηνοθετεί χρήση χημικών σε μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας, δηλαδή ότι ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα και μετά να κατηγορήσει το Κίεβο. [Όσο μας αφορά] έχουμε ήδη τοποθετηθεί πάνω στις σχετικές δηλώσεις των Δυτικών χωρών και των Ουκρανών προστατευόμενων τους σε μια συνεδρίαση του διοικητικού οργάνου του OPCW, του Εκτελεστικού Συμβουλίου. Επισημάναμε ότι πρόκειται για μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, που μοιάζει σαν παιχνίδι με τη φωτιά”, σημείωσε ο Ρώσος απεσταλμένος και υπενθύμισε ότι το ρωσικό υπουργείο άμυνας ανακοινώνει τακτικά στοιχεία που ρίχνουν φως «στις μηχανορραφίες που καταστρώνει η Ουκρανία».[263] Η δική του εκτίμηση είναι, είπε, ότι η Ουκρανία θα παίξει το χαρτί της προβοκάτσιας μέσω χημικών όπλων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.[264] Ο Alexander Shulgin επισήμανε επίσης τη μεροληπτική στάση του Οργανισμού εναντίον της Ρωσίας: “Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να στρέφουν άλλες χώρες εναντίον μας και κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μας απομονώσουν. Δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε τρόπο και μέσο”. Σύμφωνα με τον Shulgin, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να εμπλέξουν την Τεχνική Γραμματεία του OPCW σε αυτές τις δραστηριότητες, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι εκπρόσωποι της ΝΑΤΟικής κοινότητας, δηλαδή οι Αμερικανοί, κατέχουν τις περισσότερες από τις βασικές θέσεις. «Ο αγώνας κατά της Ρωσίας και οι προσπάθειες περιορισμού της Ρωσίας έχουν μπει στο επίκεντρο. Αυτός είναι ο κύριος μοχλός πίσω από τις ενέργειές τους και πρέπει να το έχουμε κατά νου», πρόσθεσε ο Ρώσος απεσταλμένος.[265]

 ΣΤ7 ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ

Περιληπτικά, η σχέση της Συρίας με χημικές προβοκάτσιες έχει ως εξής: Το 2011 ξέσπασε εξέγερση κατά του καθεστώτος Άσαντ η οποία σταδιακά οδήγησε στην εμφάνιση πολλών αντιμαχόμενων δυνάμεων με διαφορετικές πολιτικές. Το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (Islamic State of Iraq and Syria ISIS) μια ακραία οργάνωση με αποκρουστικές πρακτικές, συνδεδεμένη με την Αλ Κάιντα, αναδείχτηκε στην κύρια αντικυβερνητική δύναμη. Οι ΗΠΑ με άλλους συμμάχους τους παρέμβηκαν στρατιωτικά το 2014 με βομβαρδισμούς κατά του ISIS αλλά και κατά των κυβερνητικών δυνάμεων με στόχο την ενίσχυση των λεγόμενων “Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων”, μια φιλο-αμερικανική συμμαχία Κούρδων, Ισλαμιστών και άλλων αντιπάλων του Άσαντ. Το 2015 παρενέβη και η Ρωσία υπέρ του Άσαντ (τις δυνάμεις του οποίου βοηθούσαν επίσης το Ιράν και η Λιβανική Χεζμπολάχ).

Στη διαμάχη με την πλευρά των διάφορων αντικυβερνητικών δυνάμεων συμμετείχαν επίσης μισθοφόροι στρατολογημένοι από πολλές διαφορετικές χώρες της Ευρώπης. Από αυτούς ορισμένοι έχουν τώρα μετακινηθεί στην Ουκρανία για να «καθαρίζουν» Ρώσους, όπως π.χ. ο Βρετανός πολίτης Aiden Aslin, πρώην μισθοφόρος στη Συρία στις γραμμές της υποστηριζόμενης από τους Αμερικανούς YPG, ο οποίος τελευταία έχει εξελιχθεί σε διασημότητα καθώς πιάστηκε αιχμάλωτος ενώ πολεμούσε στις γραμμές των Αζόφων στην Μαριούπολη και ο Boris Johnson ζήτησε να τον μεταχειριστούν με αγάπη και συμπόνια[266] αν και όταν βρισκόταν στη Βρετανία είχε συλληφθεί δύο φορές ως πιθανός τρομοκράτης.[267]

Οι κυβερνητικές δυνάμεις σταδιακά έθεσαν υπό τον έλεγχό τους όλη τη Συρία με εξαίρεση περιοχές που συνορεύουν με την Τουρκία, στις οποίες παρενέβη η ίδια η Τουρκία πολεμώντας τόσο τις κυβερνητικές δυνάμεις όσο και τους Κούρδους. Στην υπό Τουρκικό έλεγχο περιοχή έχουν εγκατασταθεί Ισλαμιστές φιλικοί προς την Τουρκία και τις ΗΠΑ. Το ίδιο το Ισλαμικό Κράτος έχει πλέον ηττηθεί και τα απομεινάρια του τροφοδοτούν τις υπόλοιπες Ισλαμιστικές οργανώσεις ή άλλες εξτρεμιστικές σε γειτονικές χώρες.

Αριστερά, οι …εκπρόσωποι του Aiden παραλαμβάνουν από αυτόν τη σκυτάλη συγγραφής μηνυμάτων στο Twitter,
λόγω της αποχώρησης του για να «καθαρίζει» Ρώσους.
Δεξιά, η είδηση στους Times της παράδοσής του στη Μαριούπολη επειδή του τελείωσε το φαγητό.

Όσον αφορά τη χρήση χημικών όπλων, η περίοδος που μας ενδιαφέρει είναι από το 2014 και εξής. Πριν το 2014, υπάρχει προϊστορία χρήσης χημικών κατά την οποία όλες οι πλευρές αλληλοκατηγορήθηκαν για χρήση τους. Το 2014, η κυβέρνηση της Συρίας συμφώνησε στην καταστροφή των αποθεμάτων χημικών όπλων που διέθετε. Τότε επίσης εμφανίζονται τα «Λευκά Κράνη» ως αντικυβερνητική οργάνωση “πολιτικής προστασίας”.

Αν και υποτίθεται “αντικειμενική”, “αμερόληπτη” και “απροκατάληπτη”, τα «Λευκά Κράνη» αποτελούν οργανισμό καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ και άπλετα χρηματοδοτούμενο από Δυτικές πηγές (κυβερνήσεις ΗΠΑ, κυβερνήσεις χωρών της Δ. Ευρώπης, της Ιαπωνίας, της Τουρκίας, καθώς και από πάμπολλες Δυτικές ΜΚΟ και Αμερικανικά Ιδρύματα). Η προέλευση της χρηματοδότησης τους έχει ανακοινωθεί επανειλημμένα δημοσίως και δεν αποτελεί εικασία.[268]

Βασικός στόχος τους είναι η διάδοση προπαγάνδας εξυπηρετικής των σχεδίων των Αμερικανών στη Συρία. Έχοντας πλασαριστεί σαν μια οργάνωση που βοηθά και σώζει αθώους πολίτες, απέκτησαν μεγάλο ακροατήριο στη Δύση. O διάσημος δημοσιογράφος John Pilger λέει: «Στη Συρία, ξέρουν πώς να παρεμβαίνουν, ξέρουν πώς να χειρίζονται τα ΜΜΕ. Είχαμε τα «Λευκά Κράνη», ένα πλήρως προπαγανδιστικό κατασκεύασμα στη Συρία. Κατέληξε να πάρουν και Όσκαρ. Ξέρουν πώς να παρεμβαίνουν στη δημόσια αφήγηση κάθε μέρα, και στην πολιτική κάθε μέρα».[269]

Tα «Λευκά Κράνη» αποτέλεσαν τον βασικό βραχίονα εκτόξευσης καταγγελιών κατά των Ρωσικών και κυβερνητικών δυνάμεων στη Συρία για χρήση χημικών και οι καταγγελίες τους έχουν γνωρίσει μεγάλη δημοσιότητα εξ αιτίας της υποτιθέμενης φιλανθρωπικής τους δράσης που τα έχει προβάλει διεθνώς. Στις καταγγελίες τους έχουν απαντήσει και με τις δραστηριότητές τους έχουν ασχοληθεί αναλυτικά πολλές ανεξάρτητες δημοσιογραφικές ομάδες. Από επιστημονική άποψη, κατά τη γνώμη μου, με αρκετές εργασίες πάνω στις χημικές προβοκάτσιες στη Συρία και ειδικότερα με την έρευνά της πάνω στη δράση των Λευκοκράνων, ξεχωρίζει η εξαιρετική  “Ομάδα Εργασίας για τη Συρία, την Προπαγάνδα και τα ΜΜΕ”, η οποία αποτελείται από καθηγητές κυρίως Βρετανικών, Αμερικανικών και Σουηδικών πανεπιστημίων καθώς και από ανεξάρτητους ερευνητές. Σχετικά δείτε το site της ομάδας στο διαδίκτυο.[270] Από δημοσιογραφική άποψη, ξεχωρίζουν οι έρευνες της «Γκρίζας ζώνης» (Grayzone).[271]

Η δράση των Λευκοκράνων έχει επίσης αποτελέσει αντικείμενο καταγγελιών όχι μόνο από τη Ρωσία, αλλά επίσης από την Κίνα και το Ιράν ενώ οι Κούρδοι της Συρίας τους είχαν εκδιώξει από τις περιοχές που ελέγχανε. Έχουν εμφανιστεί βίντεο που δείχνουν μέλη της να συμμετέχουν σε εκτελέσεις από Ισλαμιστές[272]—το βίντεο αρχικά αναρτήθηκε στο Facebook από τους εκτελεστές Ισλαμιστές[273]— αλλά και να πανηγυρίζουν για την κατάληψη του Ιντλίμπ μαζί με τους Ισλαμιστές (το βίντεο έχει ελεγχθεί, είναι γνήσιο, και παρουσιάζεται μέσα στην εξαιρετική συνέντευξη[274] για τους Λευκόκρανους του ερευνητή Max Blumenthal, Εκδότη του “The Grayzone” και συγγραφέα του βιβλίου “The Management of Savagery”).

Καταμερισμός εργασίας σε εκτέλεση από την Ισλαμιστική οργάνωση Al Nusra (παρακλάδι της Αλ Κάιντα).
Ο πρώτος διαβάζει στίχο από το Κοράνι, ο δεύτερος εκτελεί τον δυστυχή
και οι τρίτοι—Λευκόκρανοι—αμέσως μετά παραλαμβάνουν το πτώμα.

Περισσότερες φωτογραφίες από τη συμμετοχή των Λευκοκράνων σε αγριότητες, αλλά και επιπλέον στοιχεία δίνει η ομάδα εξακρίβωσης “France 24—Observers”.[275] Ειδικότερα, φαίνεται ότι συμμετείχαν σε συνεργεία εκτελέσεων που πραγματοποιούσαν οι Ισλαμιστές στις κατεχόμενες από αυτούς περιοχές έχοντας αναλάβει το ρόλο της αποκομιδής των πτωμάτων.[276]

Λευκόκρανος ανεμίζει σημαία με τα συνθήματα της ισλαμιστικής Jaysh al-Sunna
κατά την κατάληψη του Ιντλίμπ από τον ισλαμικό «Κατακτητικό Στρατό» το 2015.
Σε άλλες φωτογραφίες, οι Λευκόκρανοι φέρουν και όπλα, γεγονός περίεργο για «ουδέτερους».

Η οργάνωσή των Λευκοκράνων, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, οφείλεται στον  πρώην αξιωματικό του Βρετανικού στρατού James Gustaf Edward Le Mesurier[277], ο οποίος είχε προϋπηρεσία στη Β. Ιρλανδία και, ως αξιωματικός πληροφοριών, στη Βοσνία και στο Κόσοβο και ο οποίος, μετά την αποστρατεία του, ασχολιόταν με την ανάληψη ιδιωτικών έργων αστυνόμευσης (φρούρηση παλαιστινίων κρατουμένων, σχεδιασμό συστημάτων ασφάλειας και αστυνόμευσης στα Εμιράτα, αποστολές στην Υεμένη). Έργο ζωής γι’ αυτόν αποτέλεσε η οργάνωση των Λευκοκράνων—των οποίων θεωρείται συν-ιδρυτής—σε μονάδες «πολιτικής προστασίας» και η εκγύμνασή τους σε στρατόπεδα στη Ν. Τουρκία.

Η χρηματοδότηση των Λευκοκράνων περνούσε μέσα από μια άλλη οργάνωση που είχε ιδρύσει ο Mesurier, και ονομαζόταν Mayday Rescue Foundation. Σύμφωνα με το Ολλανδικό υπουργείο άμυνας, η Mayday Rescue Foundation στο διάστημα 2014-2018 χρηματοδοτήθηκε με 127 εκατομμύρια δολάρια από τα οποία τα 19 εκατομμύρια προέρχονταν από μη κυβερνητικές πηγές και τα υπόλοιπα από Δυτικές κυβερνήσεις.[278] Λίγες μέρες πριν το θάνατό του, που αποδόθηκε σε “αυτοκτονία”, ο Le Mesurier ομολόγησε με γράμμα του ότι είχε καταχραστεί χρήματα της Mayday Rescue Foundation. Η ομολογία ήταν αποτέλεσμα λογιστικού ελέγχου στα βιβλία της οργάνωσης στην Κωνσταντινούπολη από Ολλανδό ελεγκτή. Μετά τον θάνατό του, ακολούθησε πλήρης έλεγχος σε συνθήκες μυστικότητας, ο οποίος, κατά διαρροές, κατέληξε ότι επρόκειτο για “παρεξήγηση” αν και τα δικαιολογητικά των περισσότερων συναλλαγών ανακαλύφθηκε ότι έχουν “χαθεί”—βλέπετε, η όλη απάτη ήταν τεράστια και πάμπολλες δυτικές κυβερνήσεις-χρηματοδότες θα ξεφτιλιζόταν αν αποκαλυπτόταν. Ταυτόχρονα, ο έλεγχος έδειξε ότι δεν υπήρχε εξελεγκτική επιτροπή και ότι ο Le Mesurier, η σύζυγός του και ένας τρίτο μέλος του ΔΣ όριζαν οι ίδιοι τον μισθό τους (μερικές φορές 26,000 ευρώ/μήνα) καθώς και επί πλέον bonus—αυτά όμως παρακάμφθηκαν επειδή, κατά τους ελεγκτές, ήταν ήδη σε γνώση των χρηματοδοτών οι οποίοι δεν είχαν εκφράσει αντίρρηση.[279]

Η οργάνωση «Λευκά Κράνη» υπήρξε μάλλον ο βασικότερος πυλώνας της προπαγανδιστικής εκστρατείας των ΑμερικανοΝΑΤΟικών για χρήση χημικών όπλων από την κυβέρνηση του Άσαντ ενώ έχουν υπάρξει και εκτεταμένες κατηγορίες ότι αυτοί οι ίδιοι οργάνωναν προβοκάτσιες με χημικά στη Συρία. Πολλά από τα βίντεο από τις επιχειρήσεις «σωτηρίας» που έχουν αναρτήσει αποδείχτηκαν σκηνοθετημένα.[280]

Ειδικότερα, ο ρόλος τους ήταν καθοριστικός στην πρόκληση του βομβαρδισμού της Δαμασκού από ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία το 2018, μετά την υποτιθέμενη παραβίαση των λεγόμενων “κόκκινων γραμμών” που είχαν παλιότερα τεθεί από τον πρόεδρο Obama των ΗΠΑ, και από τον πρόεδρο Μακρόν το 2017. Ως παραβίαση των “κόκκινων γραμμών” οριζόταν η χρήση χημικών όπλων από τις Συριακές κυβερνητικές δυνάμεις. Σε αυτές τις κόκκινες γραμμές παρέπεμψε ο Μακρόν εκφράζοντας έμμεσα την αμφιβολία του για τη χρησιμότητά τους στην περίπτωση της Ρωσίας (βλ. Εδάφιο ΣΤ5).

Το περιστατικό αυτό έχει ως εξής: Στις 7 Απριλίου του 2018 θεωρήθηκε ότι πραγματοποιήθηκε επίθεση με χημικά όπλα στην πόλη Douma της Συρίας. Ως πειστήρια χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες και βίντεο από τρεις τοποθεσίες. Τα «Λευκά Κράνη» τράβηξαν τα βίντεο στη μία από αυτές, το νοσοκομείο, όπου εικονίζονται άνθρωποι (και παιδιά ανάμεσά τους) να καταβρέχονται με λάστιχα σε κατάσταση πανικού για να ξεπλύνουν, σύμφωνα με τα βίντεο, τα τοξικά χημικά με τα οποία τους είχαν περιλούσει. Από τους Δυτικούς θεωρήθηκε ότι υπεύθυνες για την επίθεση ήταν οι κυβερνητικές δυνάμεις και οι σύμμαχοί τους Ρώσοι, παρά τις ισχυρές και επίμονες διαψεύσεις.

Στις 26 Απριλίου, η Ρωσική αντιπροσωπεία στον Οργανισμό Απαγόρευσης των Χημικών Όπλων (OPCW) έφερε στη Χάγη, αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων στη Douma, έξι από τους οποίους είχαν ήδη εξεταστεί από την αποστολή εύρεσης στοιχείων (Fact Finding Mission—FFM) του OPCW, ανάμεσά τους και ο 11χρονος Hassan Diab που είχε απεικονιστεί στα βίντεο των Λευκοκράνων. Οι μάρτυρες, κάποιοι από αυτούς γιατροί και νοσηλευτές στο νοσοκομείο, κατέθεσαν ότι δεν μεταφέρθηκαν ασθενείς με συμπτώματα έκθεσης σε χημικές ουσίες εκείνη τη μέρα και ότι ο πανικός που φαίνεται στα βίντεο των Λευκοκράνων προκλήθηκε από τη φασαρία που δημιουργούσαν κάποιοι φωνάζοντας ότι ο κόσμος εκτέθηκε σε χημικά και καταβρέχοντας τους με μάνικες. Ο μικρός Hassan είπε ότι βρισκόταν σε ένα υπόγειο από όπου κάποιοι ήρθαν και τον πήραν μαζί με την οικογένειά του, τον πέρασαν μέσω ενός τούνελ στο νοσοκομείο και εκεί άρχισαν να τον καταβρέχουν με μάνικες φωνάζοντάς του ότι είχε χημικά πάνω του και προκαλώντας του πανικό.[281]

Στις αρχικές δηλώσεις τους οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Γαλλίας μιλούσαν για χρήση κάποιου νευροτοξικού παράγοντα, όπως π.χ. το αέριο Sarin. Όπως όμως απέδειξαν οι μετέπειτα έρευνες της FFM του OPCW, η περίπτωση αυτή αποκλείεται δεδομένου ότι τα κατάλοιπα θα έπρεπε να είχαν ανιχνευτεί στο αίμα των θυμάτων. Απομένει η περίπτωση χρήσης χλωρίου η οποία είναι συμβατή είτε με την εξήγηση της επίθεσης των κυβερνητικών δυνάμεων με χημικά είτε με την εξήγηση της προβοκάτσιας (false flag attack). Όμως, σε έγγραφο του OPCW που διέρρευσαν τα Wikileaks, καταγράφεται η σαφής και ομόφωνη γνώμη των εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύτηκε η FFM ότι η θέση των θυμάτων είναι εντελώς ασύμβατη με τη θανάτωσή τους με χλώριο όπως ασύμβατα ήταν και τα περιγραφόμενα από τις συλλεγμένες μαρτυρίες συμπτώματα (που, αντίθετα, προσομοιάζουν με έκθεση σε νευροτοξικό παράγοντα)[282] και επομένως το συμπέρασμα ότι πρόκειται για προβοκάτσια προκύπτει αβίαστα.

Μετά από αρκετές περιπέτειες, η FFM όμως κατέληξε στην πρώτη εξήγηση (επίθεση κυβερνητικών με χλώριο), αν και αρχικά η θέση της ήταν ότι δεν διαθέτει ικανοποιητικά αντικειμενικά στοιχεία ώστε να αποφανθεί.[283] Η κατάληξη της FFM έγινε παρά την κατηγορία από δύο μέλη της—ο ένας ήταν ο επιστημονικός συντονιστής της FFM, Dr. Brendan Whelan, επί 16ετία επιστημονικό στέλεχος του OPCW—για βαριά αλλοίωση της έκθεσης που παρουσιάστηκε σε σχέση με αυτήν που είχε αρχικά γραφτεί από την επιτροπή και παρά την υποστήριξή τους από ανώτερους αξιωματούχους της τεχνικής γραμματείας. Σε ένα e-mail του o Dr. Whelan γράφει: «αφού διάβασα την τροποποιημένη αναφορά, που παρεμπιπτόντως κανένα από τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής που ερεύνησαν το περιστατικό επιτόπου δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει, έμεινα έκπληκτος από τον βαθμό της παραποίησης των δεδομένων». Το γράμμα αυτό αποκαλύφθηκε από τον Βρετανό δημοσιογράφο Peter Hitchens[284] και δημοσιεύτηκε από τα Wikileaks τον Νοέμβριο του 2019.[285] Δεν έχει όμως νόημα να συνεχίσουμε, ο ενδιαφερόμενος ας ανατρέξει στο εξαιρετικό ρεπορτάζ του Aaron Maté που επίσης παρουσιάζει με στοιχεία την αμηχανία που προκάλεσαν οι αλλοιώσεις της έκθεσης στους αξιωματούχους της τεχνικής γραμματείας—από τη μια ενοχλούνταν από το γεγονός αλλά από την άλλη δεν ήθελαν να μην ενοχοποιηθούν οι …Ρώσοι.[286]

Αναλυτική επεξεργασία των στοιχείων έκανε όμως και η “Ομάδα Εργασίας για τη Συρία, την Προπαγάνδα και τα ΜΜΕ” με το αντίθετο συμπέρασμα. Επειδή η έκθεση της FFM καθυστέρησε σχεδόν ένα έτος, η “Ομάδα Εργασίας κ.λπ.” επανήλθε μετά τη δημοσίευσή της έκθεσης και την σχολίασε[287] (Απρίλιος 2019). Δεδομένου ότι η έκθεση της FFM είχε παραλήψει την έκθεση των μηχανικών από την εξέταση των δύο κυλίνδρων που θεωρήθηκε ότι περιείχαν το χλώριο, η Ομάδα την βρήκε[288] και την σχολίασε[289] τον Μάιο του 2019 με επακόλουθο μια ανταλλαγή σχολίων με τον OPCW.[290] Η τελική εκτίμηση της Ομάδας συνοψίζεται σε δύο, κατά τη γνώμη μου, υποδειγματικούς σχολιασμούς (Ιούνιος 2019) τόσο πάνω στις παραλείψεις και τις μεροληπτικές ερμηνείες της έκθεσης της FFM όσο και πάνω στον τρόπο εργασίας της.[291] [292] Σημαντική είναι η στοιχειοθέτηση από την Ομάδα του γεγονότος ότι η FFM χώρισε την εργασία της σε δύο ομάδες συλλογής στοιχείων. Η πρώτη πήγε επιτόπου στην καταληφθείσα από τις κυβερνητικές δυνάμεις πόλη ενώ η δεύτερη εργάστηκε στην Τουρκία και στη ζώνη ελέγχου των αντικυβερνητικών κάτω από τον έλεγχο των Λευκοκράνων. Όμως, όλο το σκεπτικό της έκθεσης που τελικά δημοσιεύτηκε προέρχεται από τα συμπεράσματα και τα υλικά της δεύτερης ομάδας, δηλαδή ουσιαστικά των Λευκοκράνων.

Σε παραπλήσια συμπεράσματα με αυτά της “Ομάδας Εργασίας για τη Συρία, την Προπαγάνδα και τα ΜΜΕ” κατέληξε και ο Adam Larson σε άρθρο του στο Indicter που εκδίδει ομάδα “Σουηδών Καθηγητών και Γιατρών για τα ανθρώπινα δικαιώματα”.[293]

H παραπάνω βιβλιογραφία είναι αρκετές εκατοντάδες σελίδες και επομένως απαιτητική στην παρακολούθησή της, αλλά πιστεύω ότι δικαιολογεί τις ανησυχίες των Ρώσων για μεροληψία της τεχνικής επιτροπή του OPCW.

Εικόνες της σωτηρίας κάποιου πλακωμένου από τα ερείπια σε σκηνοθετημένο βίντεο των Λευκοκράνων. Σύνδεσμος για το—υποτίθεται τραγικό, αλλά τελικά φαιδρό—βίντεο, πριν την “ανάσταση” του Λαζάρου, δηλ. πριν τη τελευταία φωτογραφία έχει ήδη δοθεί.[294]  

Τα «Λευκά Κράνη» αναρτούν στις 19 Αυγούστου 2015 μια φωτογραφία διάσωσης και γράφουν:
«Φτάσαμε στη σκηνή της έκρηξης…περίπου μια ντουζίνα βόμβες-βαρέλια είχαν ισοπεδώσει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο».
Μόνο που η σκηνή είναι παρμένη από την “Christian Science Monitor” της 14 Απριλίου 2013,
όταν ακόμη τα «Λευκά Κράνη» δεν είχαν γεννηθεί.

Ειδικότερα όμως για τα “Λευκά Κράνη”, η λέξη «ανησυχία» είναι εξαιρετικά ήπια, με δεδομένη την προϊστορία τους και τις σκηνοθεσίες στις οποίες με το αζημίωτο επιδίδονται.Επειδή, λοιπόν, δεν λείπει ο Μάρτης απ’ την Σαρακοστή, στο πανηγύρι περί επικείμενης χρήσης χημικών όπλων από τη Ρωσία στην Ουκρανία, περί τις 12 Απριλίου, μπαίνουν και τα περιβόητα “Λευκά Κράνη”. Με βίντεο από το Ιντλίμπ της Β. Συρίας—τη μοναδική πόλη που ακόμη ελέγχεται από τους Ισλαμιστές κάτω από την Τουρκική προστασία—αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους Ουκρανούς στην προστασία από τα Ρωσικά χημικά, αλλά και να τους μάθουν πώς να “κινητοποιούν” τη διεθνή κοινή γνώμη.

H Olga Lautman,[295] Ουκρανή που ζει στην Ουάσιγκτον, βασικός συνεργάτης (senior fellow) του “Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ανάλυσης” (Center for European Policy Analysis—CEPA)[296], κρεμλινολόγος και εκδότρια του δελτίου “Ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της δημοκρατίας” έχει αναλάβει συντονίστρια του “Συρο-Ουκρανικού Δικτύου” (SUN), ενός συνασπισμού ομάδων που προήλθε, όπως λέει, «από την επιθυμία των Σύρων να χρησιμοποιήσουν την πείρα τους για να βοηθήσουν». «Θα συνεργαστούμε με Σύρους ειδικούς στην στοιχειοθέτηση των κατηγοριών για εγκλήματα πολέμου και διενέργεια επιθέσεων με χημικά» μας πληροφορεί.[297]

Σε ΜΜΕ αποκαλύπτεται ότι Λευκόκρανοι και Σύροι ισλαμιστές της αντιπολίτευσης έχουν συναντηθεί με μέλη της Ουκρανικής κυβέρνησης στο περιθώριο διεθνών συναντήσεων (ποιος τους έφερε σε επαφή και πώς έφτασαν εκεί οι Σύροι ισλαμιστές είναι εύκολο να το υποθέσουμε). Ο αρχηγός των Λευκοκράνων, Raed-al-Saleh, λέει: «Αν ο Πούτιν δώσει λογαριασμό για τα εγκλήματά του στην Ουκρανία, τότε θα δώσει λογαριασμό και για τα εγκλήματά του στη Συρία. Αν όμως τη γλυτώσει, τότε το επόμενο έγκλημα θα είναι ζήτημα χρόνου».[298] Ξαναβλέπουμε δηλαδή και εδώ την αντίληψη ότι στην Ουκρανία δίνεται η ολοκληρωτική μάχη φωτός-σκότους, με την οποία μας βομβαρδίζει συνεχώς το Κίεβο. Με τη λογική αυτή αφενός και με το ιστορικό των Λευκοκράνων στην οργάνωση προκλήσεων με χημικά αφετέρου, είναι προφανές πού θα οδηγήσει η συνεργασία τους με τους Ουκρανούς.

Τον Ιούλιο του 2018, κατά την προέλαση των κυβερνητικών δυνάμεων στη Νοτιοδυτική Συρία, το Ισραήλ άνοιξε τα σύνορα στα κατεχόμενα υψώματα του Γκολάν και διέσωσε  μερικές εκατοντάδες—ο αριθμός κυμαίνεται από 422 έως 800— Λευκόκρανους «με τις οικογένειές τους»[299]. Αυτοί πέρασαν στην Ιορδανία και από εκεί στη Βρετανία, Καναδά και Γερμανία.[300] Μάλλον είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι κάποιες δεκάδες από αυτούς θα βρίσκονται τώρα στην Ουκρανία.

Ζωγραφική σε τοίχο της κατεχόμενης από Ισλαμιστές, υπό Τουρκική προστασία, πόλης Binnish στο Ιντλίμπ της Β. Συρίας

Εκτός από τον Le Mesurier των Λευκοκράνων, ένας άλλος Βρετανός απόστρατος αξιωματικός, με παρελθόν πολύ παρόμοιο με εκείνο του Le Mesurier, που έχει γίνει διάσημος από τις καταγγελίες του για χρήση χημικών όπλων στη Συρία από τις κυβερνητικές δυνάμεις και τους Ρώσους και τώρα εμφανίζεται ως ανησυχών για χρήση χημικών όπλων από τη Ρωσία στην Ουκρανία, είναι ο πρώην συνταγματάρχης του Βρετανικού στρατού Hamish de Bretton-Gordon (στο εξής HdBG). Αυτός ανέλαβε το 2004 τη διοίκηση ενός τάγματος του Βρετανικού στρατού επιφορτισμένου με την ανίχνευση χημικών, βιολογικών, ραδιενεργών και πυρηνικών παραγόντων (τάγμα CBRN), αν και μέχρι τότε δεν είχε καμία εμπειρία σε αυτά τα θέματα (πάντως, προκειμένου να αναλάβει τη θέση απέκτησε δίπλωμα Bachelor στη χημική βιολογία από το Βασιλικό Στρατιωτικό Κολλέγιο (!)). Ήταν διοικητής του αντίστοιχου συντάγματος CBRN ταχείας ανάπτυξης του ΝΑΤΟ (2003-2007) και στη συνέχεια, μέχρι το 2011 που αποστρατεύτηκε υπηρετούσε ως αξιωματικός πληροφοριών στο αρχηγείο των δυνάμεων ξηράς του Ηνωμένου Βασιλείου.[301] Σύμφωνα με λογαριασμό του στο Twitter, ο HdBG διετέλεσε (και ίσως είναι ακόμη μέλος) της 77ης ταξιαρχίας, μιας στρατιωτικής μονάδας ψυχολογικού πολέμου της Βρετανίας η οποία διαχειρίζεται αμέτρητους ψεύτικους λογαριασμούς στα social media για να υποστηρίζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας (περισσότερες πληροφορίες για τη δραστηριότητα της 77ης ταξιαρχίας, κυρίως κατά την περίοδο της πανδημίας, στο ρεπορτάζ του Chris King και του καθηγητή David Miller στο Daily Maverick[302]). Σε ρεπορτάζ της Βρετανικής “Mirror” το 2016 χαρακτηρίζεται ως πρώην κατάσκοπος και νυν σύμβουλος επί θεμάτων τρομοκρατίας της Βρετανικής κυβέρνησης.[303]

Ο Hamish de Bretton-Gordon αναφέρει ότι είναι μέλος της 77ης ταξιαρχίας της Βρετανίας.
Όταν η γκάφα εντοπίστηκε από δημοσιογράφους, ο HdBG έσβησε τον τίτλο.

Με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο HdBG οργάνωσε μία ομάδα CBRNΕ (Chemical, Biological, Radiological, Nuclear and Explosives) που λειτουργούσε κυρίως στις αντι-κυβερνητικές περιοχές και, όπως λέει ο ίδιος, “μυστικά” (covert operation). H ομάδα του βρισκόταν πίσω από τις αποκαλύψεις ότι κυβερνητικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν χημικά όπλα σε διάφορες περιοχές κατεχόμενες από αντι-κυβερνητικές δυνάμεις κατά το 2013-2014, παρουσιάζοντας ως τεκμήρια δείγματα από χώμα και βίντεο.[304] Την ίδια περίοδο, στον Βρετανικό τύπο παρουσιάζονται άρθρα για “μυστική δράση” της Βρετανικής MI6 στις ίδιες περιοχές με τον ίδιο στόχο και με την ίδια μεθοδολογία με τη μυστική ομάδα του HdBG, γεγονός που κάνει περίπου βέβαιο ότι ο άνθρωπος της ΜΙ6 ήταν ο HdBG.[305] [306]

Παρόλ’ αυτά, μετέπειτα η FFM του OPCW στηρίχτηκε σε αυτές τις αναφορές για να στοιχειοθετήσει τη χρήση χημικών όπλων από τις κυβερνητικές δυνάμεις στα αντίστοιχα περιστατικά, δηλαδή στηρίχτηκε σε αναφορές που συνέλλεξε ένα δίκτυο στημένο από πράκτορα της υπηρεσίας πληροφοριών μίας χώρας που είχε καθαρά αντικυβερνητική θέση στον εμφύλιο της Συρίας.[307] Ειδικότερα, για την αναφερόμενη ως επίθεση με χημικά στην πόλη Talmenes της Συρίας, το υλικό που κατέθεσε η ομάδα του HdBG (42 βίντεο και δείγματα εδάφους) θεωρήθηκε πλαστό και κατασκευασμένο από την FFM του OPCW όσο αφορά την “Τοποθεσία 1”, αλλά, αντί τα υλικά που παρέδωσε η ομάδα να εξαιρεθούν πλήρως σαν αποτέλεσμα των πλαστογραφιών, αντίθετα, απλά εξαιρέθηκαν εκείνα της “Τοποθεσίας 1” και τα υπόλοιπα έγιναν δεκτά. Μεγάλα ερωτηματικά αποτελεί και η εν συνεχεία αναγόρευση του HdBG σε σύμβουλο του OPCW όσο αφορά τη χρήση χημικών στη Συρία.[308] Αναλυτικά στοιχεία από την δράση του HdBG ως πρωταγωνιστή των επιχειρήσεων παραπληροφόρησης στη Συρία στο άρθρο του Kit Klarenberg (Αύγουστος 2021).[309]

Ο HdBG αποτελεί αγαπημένο θέμα των mainstream ΜΜΕ στη Βρετανία όπου πλασάρεται ως “ειδικός” στα χημικά όπλα ενώ ταυτόχρονα έχει κερδίσει προβολή και ως ιδρυτής μιας ανθρωπιστικής ΜΚΟ με την επωνυμία “Γιατροί κάτω από τα πυρά” (αρχικά “Υγειονομικοί κάτω από τα πυρά”) (Doctors/Μedics under fire) η οποία όμως δεν βρίσκεται καταγεγραμμένη στα μητρώα του ΗΒ ούτε ως εμπορική ούτε ως φιλανθρωπική οργάνωση.[310] Κατά καιρούς, όμως, έχει πει τέτοιες “πατάτες” που πολλοί γελάνε με την αναγόρευση του πρώην(;) κατάσκοπου σε “ειδικό στα χημικά”.

Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής: Για τα γεγονότα στην Douma, και στο γεγονός ότι τόσο για τη χρήση χλωρίου όσο και για τη χρήση sarin υπάρχουν ισχυρά αντεπιχειρήματα, γεγονός που προκαλούσε πονοκέφαλο στους ειδικούς, ο HdBG κατέφθασε με μια νέα θεωρία: «Η μεγάλη ερώτηση είναι εάν [η προσβολή] έγινε με χλώριο ή με sarin. Εγώ ευνοώ την μείξη των δύο».[311] Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι νευροτοξικές ουσίες αντιδρούν με το χλώριο και διαλύονται, άρα δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στο ίδιο δοχείο. Αν δεν πρόκειται για βλακεία, τότε αποτελεί προσπάθεια κάλυψης ενός πραγματικού τρόπου δράσης των σκηνοθετών αυτών των “επιθέσεων”. Πραγματικά, σε περιστατικό στο Saraquib της Συρίας το 2018, όντως βρέθηκαν δείγματα και με τις δύο ουσίες (τα οποία είχαν συλλέξει αποκλειστικά Λευκόκρανοι και όχι η επιτροπή του OPCW) προκαλώντας την απορία της Επιτροπής Έρευνας και Ταυτοποίησης του OPCW που απέδωσε το γεγονός σε επιμόλυνση και δεν το διερεύνησε παραπέρα.[312]

Σε άλλη περίπτωση ο HdBG υποστήριξε ότι τζιχαντιστές θα χρησιμοποιήσουν …οικιακά ψυγεία για να κατασκευάσουν αυτοσχέδιες βόμβες χλωρίου στη Βρετανία, προκαλώντας ειρωνικά σχόλια δεδομένου ότι οι κύλινδροι με το ψυκτικό δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάτι τέτοιο.[313] Το 2018 πάλι είπε ότι οι Ρώσοι μπορεί να αρχίσουν να χρησιμοποιούν …χειροβομβίδες με Novichok στη μάχη—η ουσία αυτή είναι τόσο τοξική ώστε όποιος τη χρησιμοποιήσει σε μάχη εκ του συστάδην (χειροβομβίδες) θα πεθάνει ο ίδιος.[314]

Αμέσως με την έναρξη των επιχειρήσεων, ο HdBG με άρθρο στην “Guardian”σαλπίζει εγερτήριο και καλεί τη Δύση να επιδείξει “ατσάλι” απέναντι στον Πούτιν, επειδή μόνο από αυτό καταλαβαίνει. «Η Συρία», γράφει, «δείχνει τι συμβαίνει όταν τυφλώνεσαι και σε επηρεάζουν σοβαρά οι ειρηνιστές. Όσοι από εμάς εμπλακήκαμε στις επεμβάσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν κατά τα τελευταία 30 έτη έχουμε ίσως θέματα με κάποια όρια που ξεπεράσαμε, αλλά τώρα κοιτάμε τη Συρία και ξέρουμε ότι θάπρεπε να τα είχαμε πάει καλύτερα εκεί. Αυτή η γνώση πρέπει να καθοδηγήσει την απάντησή μας στον Πούτιν τώρα».[315]

Στις 25 Φεβρουαρίου, καλείται ως “ειδικός” και ερωτάται αν προβλέπει ότι στη σύγκρουση θα χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα. Απαντά: «Όταν δεν έχεις ηθικές αξίες ή δισταγμούς, τότε θα χρησιμοποιείς χημικά όπλα όλη την ώρα, και φυσικά η Ρωσία έχει δει τη χρήση χημικών όπλων στη Συρία, που κατά τη γνώμη μου κράτησε τον Άσαντ στην εξουσία…Αν η Ρωσία καθηλωθεί στην Ουκρανία, δε θα μου προκαλούσε καμία έκπληξη αν χρησιμοποιούσαν χημικά όπλα. Στη Συρία το 2013 είχαμε την “κόκκινη γραμμή” του Ομπάμα, και [αυτή] εξαφανίστηκε, Το γεγονός αυτό έδωσε ανοιχτό εισιτήριο σε κάθε δικτάτορα και δεσπότη να χρησιμοποιεί χημικά όπλα χωρίς να αντιμετωπίζει μαζική τιμωρία. Αυτό είναι κάτι που ελπίζω ότι όλες οι κυβερνήσεις που τώρα βρίσκονται αντιμέτωπες με τη Ρωσία θα το κάνουν πολύ καθαρό: ότι κάθε χρήση χημικών όπλων θα προκαλούσε κάποιο είδος αντιποίνων σε απάντηση. Αφήνω στον αναγνώστη να κρίνει αν ο Πούτιν έχει ηθική ή δισταγμούς. Βεβαίως θεωρώ ότι δεν έχει καμία απολύτως ανησυχία σχετικά με τις παράπλευρες απώλειες, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά θα φτάσει. Αν οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Αγγλία, τότε γιατί να ανησυχούν αν θα τα χρησιμοποιήσουν στην Ουκρανία;»[316]

Στις 10 Μαρτίου, ο HdBG, μιλώντας στο Βρετανικό LBG ισχυρίστηκε ότι «ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις μεγάλη πόλη είναι τελικά να χρησιμοποιήσεις χημικά όπλα», προσπαθώντας να υποβοηθήσει ενδεχόμενη προβοκάτσια στην Μαριούπολη με χημικά. Εδώ φυσικά ατύχησε, αφού η Μαριούπολη καταλήφθηκε και χημικά δεν χρησιμοποιήθηκαν, αλλά υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος ανοικτός σε προβοκάτσιες.[317]

Στις 24 Μαρτίου ο Kit Klarenberg που παρακολουθεί συστηματικά τις δράσεις του απόστρατου συνταγματάρχη δημοσιεύει ένα άρθρο με τίτλο: «Η παρέμβαση Βρετανού πράκτορα της κατασκοπείας στην κρίση της Ουκρανίας αναγγέλλει ότι έρχονται προβοκάτσιες (false flag attacks)».[318]

Ο Klarenberg συνδυάζει την προϊστορία του HdBG με τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου περί «τρομερού τιμήματος» που θα πληρώσει η Ρωσία σε περίπτωση επίθεσης με χημικά, για να καταλήξει ότι έχει δοθεί μια ανοικτή πρόσκληση για προβοκάτσια (false flag attack), όπως υπήρξε και η δήλωση Ομπάμα το 2013, γεγονός που όσο αφορά τη Συρία είχε επισημάνει και ένας πρώην πρέσβης των ΗΠΑ σε χώρα της Μ. Ανατολής.[319]

Τέλος, στις 19 Απριλίου, ο HdBG αναφέρεται εκτεταμένα σε άρθρο του δικτύου στρατιωτικής πληροφόρησης “Force Net” με τίτλο: «Αυξάνεται η ανησυχία ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί χημικά όπλα στην Ουκρανία» και υπότιτλο «Το Κρεμλίνο είπε το 2017 ότι κατέστρεψε τα χημικά του όπλα, αλλά υπάρχουν φόβοι ότι αυτά χρησιμοποιούνται στην Ουκρανία».[320] Προσέξτε το μέγεθος της παραπληροφόρησης μέσα σε δύο γραμμές: Πρώτον ο τίτλος δεν δικαιολογείται από κανένα στοιχείο ούτε μέσα στο άρθρο ούτε στις ειδήσεις και δεύτερο, δεν είπε «το Κρεμλίνο» ότι κατέστρεψε τα χημικά του όπλα, αλλά ο OPCW (που το βεβαίωσε και γραπτά ενώ οι τοποθεσίες και οι διαδικασίες καταστροφής ήταν προσβάσιμες από Αμερικανούς ειδικούς). Και επίσης αποκρύπτεται ότι, αντίθετα με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ διατηρούν ακόμη και σήμερα χημικά όπλα.

Ο ειδικός στα χημικά όπλα Συνταγματάρχης Hamish de Bretton-Gordon πληροφορεί:
«Ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις τελικά μια μεγάλη πόλη η μία κανονική [πόλη] είναι με χρήση χημικών όπλων»

Ζ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στο άρθρο αυτό, το τελευταίο μιας σειρά άρθρων, εξετάσαμε την πηγή του “κακού”, την επιδίωξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ να διαλύσουν τη Ρωσία προκειμένου να βρεθεί διέξοδος για τα λιμνάζοντα κεφάλαια τους, να κατακτήσουν τεράστιες πηγές πρώτων και σπάνιων υλών και ταυτόχρονα να κατοχυρώσουν την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία τους πάνω στο σύνολο της ανθρωπότητας. Είδαμε ότι οι ΗΠΑ βλέπουν την παρούσα σύγκρουση στην Ουκρανία σαν ευκαιρία υπονόμευσης της Ρωσίας και επίτευξης του στρατηγικού στόχου τους. Στο πλευρό της Ουκρανίας έχουν βρει τον πρόθυμο ηλίθιο και οι ΗΠΑ σκοπεύουν να πολεμήσουν για τα συμφέροντά τους μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό.

Είδαμε ότι η επιχείρηση της Ρωσίας ήταν φορσέ, το ερώτημα ήταν πότε θα ήταν ευνοϊκότερο για αυτήν να αντιδράσει απέναντι στην εξελισσόμενη βόμβα στο πλευρό της. Η ελπίδα της Ρωσίας είναι  να καταφέρει, ελέγχοντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία, να οδηγήσει τα πράγματα προς έναν πολυπολικό κόσμο.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν προχωρήσει σε μία πρωτοφανή στρατιωτική κινητοποίηση της οποίας τα βήματα ολοένα και περισσότερο θολώνουν τη διάκριση μεταξύ άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής και έμμεσης. Είναι ανάγκη για το φιλειρηνικό κίνημα να σταματήσει την παραπέρα κλιμάκωση, επειδή η λογική της—και οι Ρώσοι τόχουν αυτό ξεκαθαρίσει—θα είναι ο πυρηνικός πόλεμος εφόσον απειληθεί άμεσα η ασφάλεια της Ρωσίας. Είναι ανιστόρητη η στάση εκείνων που τηρούν ίσες αποστάσεις στα γεγονότα.

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ (που έχει εξελιχτεί σε ΝΑΤΟικό παράρτημα) για πρώτη φορά χρησιμοποιούν τις αρχές του γνωστικού πολέμου, δηλαδή μέσα ελέγχου της σκέψης και της βούλησης των πολιτών με στόχο να μετατραπεί ο κάθε ένας από εμάς σε όπλο κατά της Ρωσίας. Η υστερία και η Ρωσοφοβία εκλύονται μαζικά από όλα τα ΜΜΕ δημιουργώντας μια εικονική πραγματικότητα εξαιρετικά επικίνδυνη που στρώνει το δρόμο στην παραπέρα κλιμάκωση.

Έχει ανοίξει και παραμένει ανοικτό ένα παράθυρο ευκαιρίας για πραγματοποίηση προβοκάτσιας μέσω ψευδούς επίθεσης με χρήση χημικών ουσιών ή βιολογικών ή ραδιενεργών, η οποία θα αποδοθεί στη Ρωσία. Αυτή μοιάζει αναπότρεπτη τη στιγμή που γράφεται το παρόν, ιδιαίτερα εφόσον η Ρωσία υλοποιήσει τους στόχους της και φανεί ότι ο πόλεμος λήγει. Αποτελεί επιδίωξη των ΑμερικανοΝΑΤΟικών η κατά το δυνατόν παράταση του πολέμου στο διηνεκές ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες διάλυσης του Ρωσικού κράτους.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] π.χ. βλ.https://www.theguardian.com/world/2000/jan/28/russia.iantraynor

[2] Κατά τον περασμένο χρόνο διακινήθηκαν μέσω αυτής της διαδρομής 35 εκατομμύρια τόνοι που προβλέπεται να φτάσουν τους 80 εκατομμύρια κατά το 2024 και τους 200/ετησίως μέχρι το 2030. https://tass.com/economy/1437185

[3] https://countryeconomy.com/countries/compare/russia/south-korea

[4] Βλ. το σχόλιό μου «Μια όχι τόσο μακρινή προοπτική;» https://www.antapocrisis.gr/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%cf%87%ce%b9-%cf%84%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae/

[5] https://www.konstantakopoulos.gr/19821/%cf%80%ce%bf%cf%8d-%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1

[6]https://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/research_reports/RR3000/RR3063/RAND_RR3063.pdf

[7] Βλ. συμπεράσματα στο https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB10014.html

[8] https://www.thetimes.co.uk/article/finland-sweden-set-to-join-nato-war-ukraine-latest-7m8bn6mf8

[9] https://origins.osu.edu/history-news/nato-expansion-eastern-europe-what-and-whom?language_content_entity=en

[10] https://tass.com/world/1443769

[11] ο.π.

[12] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193610.htm

[13] https://tass.com/world/1426977

[14] https://tass.com/world/1427021

[15] https://cepa.org/help-poland-help-ukraine-and-the-nato-alliance/

[16] https://tass.com/world/1432063

[17] https://www.world-today-news.com/poland-is-ready-to-deploy-nuclear-weapons-but-the-initiative-must-be-from-the-united-states/

[18] https://tass.com/politics/1432003

[19] https://tass.com/politics/1438821

[20] https://www.osce.org/ukraine-smm/reports

[21] https://www.voltairenet.org/article216358.html#nb2

[22] https://tass.com/world/1445247

[23] https://twitter.com/greg_price11/status/1506037459687198732

[24] https://www.worldgovernmentsummit.org/events/annual-gathering-2022

[25] https://www.cnbc.com/2022/04/03/a-new-world-order-is-emerging-and-the-world-is-not-ready-for-it.html

[26] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2022-04-01/francis-fukuyama-liberalism-country

[27] https://www.act.nato.int/

[28] https://www.voltairenet.org/article216358.html#nb2

[29] https://www.voltairenet.org/IMG/pdf/20210122_cognitive_warfare.pdf

[30] https://consortiumnews.com/2022/04/13/scott-ritter-twitter-wars-my-personal-experience-in-twitters-ongoing-assault-on-free-speech/

[31] https://caitlinjohnstone.com/2022/04/08/twitter-is-state-affiliated-media

[32] https://twitter.com/i/status/1494303861846294537

[33] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/us-using-declassified-intel-fight-info-war-russia-even-intel-isnt-rock-rcna23014

[34] https://consortiumnews.com/2022/04/07/caitlin-johnstone-defending-psychological-war/

[35] https://www.cfr.org/in-brief/why-us-ramped-its-information-war-russia

[36] https://www.wsws.org/en/articles/2022/03/02/ukuk-m02.html

[37] https://twitter.com/JosepBorrellF/status/1512778418445860864/photo/1 δες και https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/339276_tin-oxynsi-epilegei-o-epikefalis-tis-eyropaikis-diplomatias

[38] https://tass.com/world/1435341

[39] https://www.theguardian.com/world/2022/feb/25/nato-deploy-extra-troops-eastern-europe-ukraine-russia-war

[40] https://www.indianarrative.com/world-news/elite-us-uk-forces-in-ukraine-since-beginning-of-conflict-with-russia-says-french-daily-163587.html

[41] https://twitter.com/i/status/1513596067442569227

[42] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222271117511075

[43] https://www.voanews.com/a/foreigners-fighting-for-ukraine-elicit-scorn-ambivalence-support-from-governments-/6496319.html

[44] https://www.thetimes.co.uk/article/sas-troops-are-training-local-forces-in-ukraine-32vs5bjzb

[45] https://www.antapocrisis.gr/%cf%87%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b7-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf/

[46] https://www.understandingwar.org/backgrounder/order-battle-ukrainian-armed-forces

[47] http://www.nrcu.gov.ua/en/news.html?newsID=33645

[48] https://defense-reforms.in.ua/en/news/inozemni-radniki-strategichnogo-rivnya-dzhon-abizejd-ta-nik-parker-vidvidali-rajon-ato

[49] https://www.cbc.ca/news/politics/trevor-cadieu-retires-1.6424787

[50] https://ottawacitizen.com/news/politics/retired-canadian-general-under-police-investigation-for-alleged-sexual-misconduct-is-now-in-ukraine

[51] https://tass.com/society/1444877

[52] https://edition.cnn.com/europe/live-news/ukraine-russia-putin-news-04-20-22/h_0857281badd124f49cda74bcb6e6086b

[53] https://tass.com/society/1444877

[54] https://tass.com/politics/1445095

[55] http://johnhelmer.net/russian-reporting-on-the-secrets-of-the-command-bunker-underneath-azovstal/#more-47957 και https://spb.tsargrad.tv/articles/tajna-azovstali-kak-rossija-razygryvaet-kartu-oficerov-nato_535697

[56] https://www.aydinlik.com.tr/haber/macron-subaylarini-mariupolde-olume-terk-etti-312526

[57] https://www.voltairenet.org/article216358.html

[58] https://www.euractiv.com/section/defence-and-security/news/ramstein-meeting-gives-birth-to-global-contact-group-to-support-ukraine/

[59] https://www.reuters.com/world/us-hosts-ukraine-talks-germany-war-enters-critical-phase-2022-04-25/

[60] https://tass.com/politics/1444327

[61] https://tass.com/defense/1434957

[62] https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/339297_peraitero-dytiki-enishysi-toy-oykranikoy-oplostasioy

[63] https://www.bbc.com/news/world-europe-61018275

[64] ο.π.

[65] https://www.defense.gov/News/Releases/Release/Article/2999113/800-million-in-additional-security-assistance-for-ukraine/

[66] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/biden-admin-may-announce-new-750-million-military-aid-package-ukraine-rcna24134

[67] https://twitter.com/SecDef/status/1514704710162333697

[68] https://www.csis.org/analysis/latest-aid-package-ukraine-major-escalation-support

[69] https://avia-pro.net/news/ssha-peredadut-ukraine-kompleksy-m142-himars-s-dalnostyu-do-500-kilometrov

[70] https://www.ukrinform.net/rubric-ato/3463363-ukraine-may-destroy-kerch-strait-bridge-once-opportunity-arises-nsdc-secretary.html

[71] https://www.atlanticcouncil.org/blogs/ukrainealert/lend-lease-for-ukraine-us-revives-wwii-anti-hitler-policy-to-defeat-putin/

[72] https://www.reuters.com/world/pentagon-asks-top-8-us-arms-makers-meet-ukraine-sources-2022-04-12/

[73] https://tass.com/pressreview/1434511

[74] https://www.washingtonpost.com/national-security/2022/04/14/russia-warns-us-stop-arming-ukraine

[75] https://www.businessinsider.com/zelenskyy-intv-ukraines-president-issues-chilling-warning-for-donbas-war-2022-4

[76] https://defencereview.gr/to-amerikaniko-ypoyrgeio-amynas-prov/

[77] https://www.euractiv.com/section/defence-and-security/news/us-pressure-brings-about-rise-in-nato-defence-spending-despite-pandemic/

[78] https://www.atlanticcouncil.org/blogs/ukrainealert/the-west-must-choose-either-arm-ukraine-or-enable-putins-genocide/

[79] https://www.19fortyfive.com/2022/04/nato-sends-the-big-guns-and-rocket-artillery-to-help-ukraine-fight-russia/

[80] https://tass.com/defense/1445261

[81] https://www.politico.eu/article/german-foreign-minister-annalena-baerbock-calls-for-heavy-weapons-for-ukraine/

[82] https://www.politico.eu/article/berlin-bickers-over-tanks-for-ukraine-amid-warnings-that-west-could-become-target/

[83] ο.π.

[84] https://www.euractiv.com/section/politics/news/german-delivery-of-heavy-weapons-no-longer-taboo-foreign-minister-says/

[85] https://tass.com/world/1441155

[86] https://www.euractiv.com/section/politics/news/german-delivery-of-heavy-weapons-no-longer-taboo-foreign-minister-says/

[87] https://www.ndtv.com/world-news/russia-ukraine-war-german-aid-to-ukraine-germany-inks-agreement-with-east-eurpoe-to-supply-weapons-to-ukraine-2907403

[88] https://avia-pro.net/news/peredannye-slovakiey-neskolko-dney-nazad-tanki-t-72m1-uzhe-zamecheny-v-donbasse

[89] https://twitter.com/i/status/1516143398180294657

[90] https://thepressunited.com/updates/germany-did-not-disclose-all-arms-shipments-to-ukraine/

[91] https://www.reuters.com/world/europe/german-government-working-with-industry-deliver-weapons-ukraine-scholz-2022-04-19/

[92] https://www.euractiv.com/section/politics/news/german-delivery-of-heavy-weapons-no-longer-taboo-foreign-minister-says/

[93] https://www.euractiv.com/section/politics/news/german-delivery-of-heavy-weapons-no-longer-taboo-foreign-minister-says/

[94] https://www.dw.com/en/ukraine-war-germany-boosts-military-aid-budget-to-2-billion-as-it-happened/a-61483145 και https://www.rt.com/news/554530-germany-supply-ukraine-weaponry/

[95] https://tass.com/world/1439789

[96] https://www.reuters.com/world/europe/scholz-says-top-priority-is-avoiding-nato-confrontation-with-russia-2022-04-22/

[97] https://www.dw.com/en/why-isnt-germany-supplying-ukraine-with-heavy-weapons/a-61553273

[98] https://www.presstv.ir/Detail/2022/04/20/680689/US-Weapons-Ukraine-Disappearing-CNN-Report-Military-Sources

[99] https://www.militaire.gr/epikindynes-gia-tin-ethniki-amyna-oi-diloseis-toy-prothypoyrgoy-gia-ta-rosika-opla-ton-ed-stratigos-ziazias/

[100] https://www.dimokratia.gr/politiki/544812/apokalypsi-oi-exi-mystikes-apostoles-oplon-stin-oykrania/

[101] https://tass.com/world/1438391

[102] https://www.news247.gr/politiki/panagiotopoylos-den-tha-yparxei-nea-apostoli-polemikoy-ylikoy-stin-oykrania.9595058.html

[103] https://www.politico.com/news/2022/02/23/biden-troops-russia-ukraine-00011049

[104]https://today.yougov.com/topics/international/articles-reports/2022/02/11/americans-want-support-ukraine-not-us-troops

[105] https://www.antapocrisis.gr/%ce%b7-%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b3%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-bucha/

[106] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222241061119684?__cft__[0]=AZWmO7dYXMiRnRIM2Kcu0kX6jHUgHJDY0DX38L1NHBOpHuFZSOftsmhjPWS53kiLAF1Vi0sCqARBF-jiXBdV42iQhud03gvI1e6bkmhYdOoudCEDEsPAdLuNffc45GsqBRU&__tn__=%2CO%2CP-R

[107] https://standpointzero.com/2022/04/07/the-anatomy-of-a-russian-massacre/?fbclid=IwAR2uIofZrknUQNDydCaVuv-DCKRBurpaGp99fqCXmbEp1Fli0U4aNQp0TMg

[108] https://www.youtube.com/watch?v=klPYYqhqO74

[109] https://www.vikendi.net/2022/04/10/russia-origin-of-the-rocket-clearly-clarified-journalists-filmed-the-ukrainian-serial-number/

[110] https://www.youtube.com/watch?v=-pipbj6XqkU

[111] https://www.reuters.com/world/pentagon-cant-independently-confirm-atrocities-ukraines-bucha-official-says-2022-04-04/

[112] https://www.reuters.com/world/biden-says-americans-should-not-pay-price-dictator-who-commits-genocide-2022-04-12/

[113] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/genocide-accusation-russia-biden-willing-get-ahead-government-rcna24601

[114] https://twitter.com/FreeBeacon/status/1514691339639791629

[115] https://www.youtube.com/watch?v=9V-jKyTyOmk

[116] https://www.youtube.com/watch?v=U5edXa7Hj_s

[117] https://caitlinjohnstone.substack.com/p/the-us-cries-about-war-crimes-while

[118] https://tass.com/world/1428059

[119] https://www.atlanticcouncil.org/about/

[120] https://en.wikipedia.org/wiki/Atlantic_Council

[121] https://www.atlanticcouncil.org/content-series/inflection-points/the-western-response-to-putins-war-has-been-remarkable-but-its-not-enough/

[122] https://www.npr.org/2022/03/03/1084310587/former-nato-commander-says-a-no-fly-zone-over-ukraine-must-be-on-the-table

[123] https://www.rferl.org/a/breedlove-nuclear-fears-west-deterred/31791020.html

[124] https://www.atlanticcouncil.org/blogs/new-atlanticist/peace-in-europe-will-not-exist-as-long-as-putin-is-in-power-says-mikhail-khodorkovsky/

[125] https://twitter.com/AliVelshi/status/1510545456048312320?s=20&t=4ebbHaog3Vt2JOMxx6wTOA

[126] https://www.politico.com/news/2022/03/10/poland-fighter-jet-deal-ukraine-russia-00016038

[127] ο.π.

[128] https://www.gov.pl/web/diplomacy/statement-of-the-minister-of-foreign-affairs-of-the-republic-of-poland-in-connection-with-the-statement-by-the-us-secretary-of-state-on-providing-airplanes-to-ukraine

[129] https://www.rferl.org/a/poland-mig29s-handover-us/31743397.html

[130] ο.π.

[131] https://www.cbsnews.com/news/antony-blinken-transcript-face-the-nation-03-06-2022/

[132] https://foreignpolicy.com/2022/03/16/nato-ukraine-support-russia-war-help-ideas/

[133] https://www.reuters.com/article/ukraine-crisis-jets-slovakia-idINL2N2W91BV

[134] https://www.defense.gov/News/Transcripts/Transcript/Article/3004347/pentagon-press-secretary-john-f-kirby-holds-a-press-briefing/

[135] https://www.france24.com/en/live-news/20220420-ukraine-given-parts-not-whole-aircraft-by-allies-pentagon

[136] https://www.aviacionline.com/2022/04/u-s-to-send-mig-29-aircraft-to-ukraine-but-as-a-source-of-spare-parts/

[137] https://english.pravda.ru/news/world/151280-mig/

[138] https://www.forbes.com/sites/davidaxe/2022/04/19/the-ukrainian-air-force-just-got-bigger-it-seems-someone-gave-kyiv-more-mig-29s/

[139] https://tass.com/politics/1433999

[140] https://www.defenseone.com/ideas/2022/03/put-us-boots-ukraine-defend-un-approved-security-zone/362978/

[141] http://johnhelmer.net/the-zelensky-summit-meeting-in-kiev-on-march-15-with-polish-czech-and-slovenian-prime-ministers-was-a-fake-devised-in-warsaw-the-meeting-was-at-przemysl-poland-zelensky-also/,

[142] https://www.bbc.com/news/world-europe-60757157

[143] https://www.reuters.com/world/europe/three-eu-country-leaders-take-train-kyiv-show-support-ukraine-2022-03-15/

[144] https://twitter.com/MorawieckiM/status/1504022957680701443

[145] https://kyivindependent.com/uncategorized/zelensky-says-nato-countries-can-guarantee-ukraines-security/

[146] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193194.htm

[147] https://www.ndtv.com/world-news/ukraine-russia-crisis-nato-rejects-ukraine-peace-mission-eyes-more-forces-on-eastern-flank-2827384

[148] https://ct24.ceskatelevize.cz/domaci/3458168-soucasti-konfliktu-jsme-uz-ted-o-bojove-misi-melo-rozhodnout-valne-shromazdeni-osn

[149] https://kyivindependent.com/uncategorized/hungary-opposes-no-fly-zone-over-ukraine-embargo-on-russian-energy/

[150] https://english.alarabiya.net/News/world/2022/03/16/NATO-allies-wary-on-call-for-Ukraine-peace-mission-

[151] https://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/swiat/artykuly/8381248,kanclerz-niemiec-odrzuca-polska-propozycje-misji-nato-w-ukrainie.html

[152] https://notesfrompoland.com/2022/03/18/poland-to-call-for-peacekeeping-mission-in-ukraine-at-nato-summit/

[153] https://www.euractiv.com/section/politics/short_news/denmark-to-join-possible-peacekeeping-mission-in-ukraine/

[154] ο.π.

[155] https://tvpworld.com/59175403/nato-countries-govts-respond-to-polands-peacekeeping-plan

[156] https://www.pbs.org/newshour/politics/watch-live-white-house-press-secretary-jen-psaki-and-deputy-nsa-anne-neuberger-hold-news-briefing

[157] https://usun.usmission.gov/ambassador-linda-thomas-greenfields-interview-with-jake-tapper-on-cnns-state-of-the-union-2/

[158] https://euromaidanpress.com/2022/03/22/a-secret-plan-to-deploy-nato-peacekeepers-to-ukraine-is-brewing-in-poland/

[159] https://notesfrompoland.com/2022/03/18/poland-to-call-for-peacekeeping-mission-in-ukraine-at-nato-summit/

[160] https://edition.cnn.com/videos/politics/2022/03/20/magierowski-on-nato-peacekeeping.cnn

[161] https://euromaidanpress.com/2022/03/22/a-secret-plan-to-deploy-nato-peacekeepers-to-ukraine-is-brewing-in-poland/

[162] https://www.youtube.com/watch?v=ij-v6UBVkfc

[163] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193610.htm

[164] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193613.htm

[165] https://tass.com/politics/1426207

[166] https://tass.com/defense/1426247

[167] https://tass.com/pressreview/1426045

[168] https://kosmodromio.gr/2022/03/22/prwhn-prwthupourgos-ths-roumanias-zht/

[169] https://www.euractiv.com/section/politics/short_news/zelenskyy-rejects-polands-proposal-of-peacekeeping-mission/

[170] https://tass.com/world/1429807

[171] https://tass.com/defense/1430273

[172] https://www.reuters.com/world/europe/nato-begin-planning-more-troops-eastern-flank-after-russias-ukraine-invasion-2022-03-16/

[173] https://www.commondreams.org/news/2022/03/18/corporate-media-accused-cheerleading-us-escalation-ukraine και στα Ελληνικά από το https://thepressproject.gr/ta-megala-etairika-mesa-enimerosis-kai-i-entharrynsi-tis-klimakosis-tis-eblokis-ton-ipa-stin-oukrania/

[174] https://www.youtube.com/watch?v=MhhgIAYieIU

[175] https://www.msn.com/en-us/news/world/msnbc-s-ali-velshi-calls-for-direct-military-action-from-nato-the-west-in-ukraine/ar-AAVOH8r

[176] https://www.nationalreview.com/corner/senator-chris-coons-calls-for-conversation-on-deploying-u-s-troops-to-ukraine/

[177] https://www.newsweek.com/white-house-not-sending-troops-ukraine-senator-chris-coons-1698752

[178] https://foreignpolicy.com/2022/04/01/nato-intervention-in-ukraine-wont-spark-world-war-iii/

[179] https://www.nbcnews.com/news/world/world-war-iii-may-already-started-russian-invasion-zelenskyy-says-rcna19967

[180] https://www.newsweek.com/ex-ukrainian-pm-world-war-iii-has-started-putin-tested-west-ukraine-1687184

[181] https://www.express.co.uk/news/world/1571264/world-war-3-start-putin-russia-ukraine-evg

[182] https://twitter.com/caitoz/status/1506366782625714177

[183] https://www.cato.org/commentary/us-war-hawks-frustrated-nukes-deter-washingtons-most-important-duty-protect-america

[184] https://tass.com/world/1440029

[185] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222090322071302

[186] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222094202608313

[187] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222099319736238

[188] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222100066834915

[189] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222102683580332

[190] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222103031469029

[191] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222104244979366

[192] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222108500485751

[193] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222114701320768

[194] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222115388497947

[195] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222115413338568

[196] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222132929976473

[197] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222137189882968

[198] https://twitter.com/i/status/1501313109520175104

[199] https://twitter.com/ggreenwald/status/1501313747754881031

[200] https://www.opindia.com/2022/03/usa-admits-biolabs-in-ukraine-says-biological-attack-russias-fault

[201] https://www.armscontrol.org/act/2017-11/news/russia-destroys-last-chemical-weapons

[202] https://www.washingtonpost.com/national-security/2022/03/19/russia-chemical-weapons-ukraine/

[203] https://www.wsj.com/articles/u-s-sanctions-russia-over-moves-against-nalvany-11614693850

[204] https://meduza.io/en/feature/2022/03/29/negotiators-allegedly-poisoned-during-russia-ukraine-talks

[205] https://twitter.com/bellingcat/status/1508463513013997580?s=20&t=8Bg3PHoplGxc-8vm6XpSmg

[206]https://www.wsj.com/articles/roman-abramovich-and-ukrainian-peace-negotiators-suffer-symptoms-of-suspected-poisoning-11648480493

[207] https://www.bbc.com/news/world-europe-60904676

[208] https://www.reuters.com/world/intelligence-suggests-environmental-factor-sickened-abramovich-ukrainian-2022-03-28/

[209] https://www.facebook.com/rustemumerov.ua/posts/391350146146665

[210] https://meduza.io/en/feature/2022/03/29/negotiators-allegedly-poisoned-during-russia-ukraine-talks

[211] https://t.me/bbcrussian/25749

[212] https://t.me/bbcrussian/25754

[213] https://www.reuters.com/world/europe/russian-billionaire-abramovich-ukrainian-peace-negotiators-hit-by-suspected-2022-03-28/

[214] https://eu.usatoday.com/videos/news/nation/2022/03/11/biden-severe-price-if-russia-uses-chem-weapons/7001944001/

[215] https://edition.cnn.com/2022/03/15/politics/chemical-weapons-russia-what-matters/index.html

[216] https://tass.com/defense/1419413 και https://www.nbcnews.com/news/world/live-blog/ukraine-russia-war-live-updates-u-s-blocks-poland-s-n1291270#ncrd1291371

[217] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/us-warns-russia-use-chemical-weapons-false-flag-operation-ukraine-rcna19391

[218] https://tass.com/defense/1424641

[219] https://twitter.com/i/status/1505794971026264066

[220] https://tass.com/world/1424951

[221] https://www.ukrinform.net/rubric-ato/3435470-ammonia-leaks-as-russian-troops-shell-sumykhimprom-plant.html

[222] https://www.theguardian.com/world/2022/mar/21/ukrainian-town-told-to-shelter-after-shelling-causes-ammonia-leak-at-chemical-factory

[223] https://www.antapocrisis.gr/%ce%b7-%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b3%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-bucha/

[224] https://twitter.com/i/status/1505794971026264066

[225] https://www.washingtonpost.com/national-security/2022/03/11/intelligence-russian-chemical-attack/

[226] https://abcnews.go.com/Politics/russia-escalates-false-chemical-weapons-claims-us-ukraine/story?id=83366504

[227] https://www.ndtv.com/world-news/russia-ukraine-war-uk-says-russia-could-launch-chemical-attack-on-ukraine-2823151

[228] https://twitter.com/WarintheFuture/status/1503851006165073923?s=20&t=bRhI2W15KKYvaIDZhoP7Qg

[229] https://www.ny1.com/nyc/all-boroughs/politics/2022/03/17/blinken-also-calls-putin-a-war-criminal–suggests-russia-could-be-plotting-chemical-attacks

[230] https://www.washingtonpost.com/national-security/2022/03/19/russia-chemical-weapons-ukraine/

[231] https://www.reuters.com/world/biden-says-putin-is-weighing-use-chemical-weapons-ukraine-2022-03-21/ και https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2022/03/21/remarks-by-president-biden-before-business-roundtables-ceo-quarterly-meeting/

[232] ο.π.

[233] https://www.reuters.com/world/no-indications-imminent-russian-chemical-weapons-attack-ukraine-us-defense-2022-03-22/

[234] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193610.htm

[235] https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_193613.htm

[236] https://www.nato.int/cps/en/natohq/news_185000.htm

[237] https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2022/03/24/remarks-by-president-biden-in-press-conference-7/

[238] https://www.antapocrisis.gr/%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b7-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf-%ce%b2/

[239] https://www.politico.eu/article/live-blog-nato-g7-eu-summit-euco-war-ukraine-russia-biden/

[240] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2022-03-25/preparing-unthinkable-ukraine

[241] https://www.heritage.org/global-politics/commentary/false-flag-isnt-russias-only-chemical-weapons-scenario

[242] https://www.rferl.org/a/breedlove-nuclear-fears-west-deterred/31791020.html

[243] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/us-using-declassified-intel-fight-info-war-russia-even-intel-isnt-rock-rcna23014

[244] https://twitter.com/i/status/1494303861846294537

[245] https://www.pbs.org/newshour/politics/watch-live-state-department-spokesman-ned-price-holds-news-briefing

[246] https://www.telegraph.co.uk/news/2022/04/12/tuesday-morning-uk-news-briefing-todays-top-headlines-telegraph2/

[247] https://www.theweek.co.uk/92967/are-we-heading-towards-world-war-3

[248] https://tass.com/world/1439423

[249] https://tass.com/world/1427345

[250] https://tass.com/world/1429139

[251] https://www.mid.ru/ru/foreign_policy/news/1808437/

[252] https://tass.com/politics/1436827

[253] http://www.rusemb.org.uk/fnapr/7121

[254] https://tass.com/society/1436927 βλ. και https://kosmodromio.gr/2022/04/13/leuka-kranh-sthn-oukrania-blepei-h-m/

[255] https://tass.com/politics/1436971

[256] https://tass.com/politics/1438071

[257] https://tass.com/defense/1442031

[258] https://tass.com/defense/1442033

[259] https://tass.com/defense/1442037

[260] https://tass.com/politics/1442059

[261] https://tass.com/politics/1442137

[262] https://tass.com/world/1442837

[263] https://tass.com/politics/1443215

[264] https://tass.com/politics/1443299

[265] https://tass.com/world/1443303

[266] https://www.washingtonpost.com/world/2022/04/20/boris-johnson-aiden-aslin-ukraine-war/

[267] https://www.dailymail.co.uk/news/article-10722483/Aiden-Aslin-hellhole-Syria-ruins-Mariupol.html

[268] https://en.wikipedia.org/wiki/James_Le_Mesurier

[269] https://www.youtube.com/watch?v=X27B0yuazGo Δυστυχώς το YouTube έχει κόψει ολόκληρη τη συνέντευξη επειδή δόθηκε στο “Russia Today”.

[270] https://syriapropagandamedia.org/

[271] https://thegrayzone.com/?s=white+helmets

[272] https://twitter.com/BenjaminNorton/status/865033499950145538

[273] https://archive.ph/RytH8

[274] https://www.youtube.com/watch?v=h8kK1I8on3k

[275] https://observers.france24.com/en/20180510-syria-white-helmets-terrorists-fact-fiction-islamic-state

[276] https://twitter.com/i/status/865033499950145538

[277] https://syriapropagandamedia.org/james-le-mesurier-a-reconstruction-of-his-business-activities-and-covert-role

[278] https://www.dutchnews.nl/wpcms/wp-content/uploads/2018/09/Review_of_the_monitoring_systems_of_three_projects_in_Syria.pdf

[279] https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/founder-of-foundation-behind-white-helmets-admits-fraud~b5dacd0c/

[280] https://www.youtube.com/watch?v=GfwMGHkBIqk

[281] https://www.rt.com/news/425240-opcw-russia-syria-douma-witnesses/

[282] https://wikileaks.org/opcw-douma/document/actual_toxicology_meeting_redacted/page-1/#pagination

[283] https://www.opcw.org/sites/default/files/documents/2019/03/s-1731-2019%28e%29.pdf

[284] https://www.dailymail.co.uk/news/article-7718627/Sexed-dossier-furore-alleged-poison-gas-attack-Assad.html

[285] https://wikileaks.org/opcw-douma/document/Internal-OPCW-E-Mail/Internal-OPCW-E-Mail.pdf

[286] https://thegrayzone.com/2020/12/07/opcw-executives-whistleblower-syria-leaks/

[287] https://syriapropagandamedia.org/working-papers/briefing-note-on-the-final-report-of-the-opcw-fact-finding-mission-on-the-alleged-chemical-attack-in-douma-in-april-2018

[288] http://syriapropagandamedia.org/wp-content/uploads/2019/05/Engineering-assessment-of-two-cylinders-observed-at-the-Douma-incident-27-February-2019-1.pdf

[289] https://syriapropagandamedia.org/working-papers/assessment-by-the-engineering-sub-team-of-the-opcw-fact-finding-mission-investigating-the-alleged-chemical-attack-in-douma-in-april-2018

[290] https://syriapropagandamedia.org/working-papers/comments-on-official-response-to-the-release-of-the-engineering-assessment-of-the-douma-cylinders

[291] https://syriapropagandamedia.org/update-on-the-opcws-investigation-of-the-douma-incident

[292] https://syriapropagandamedia.org/how-the-opcws-investigation-of-the-douma-incident-was-nobbled

[293] http://theindicter.com/what-the-opcw-did-and-didnt-find-in-douma/

[294] https://www.youtube.com/watch?v=GfwMGHkBIqk

[295] https://twitter.com/OlgaNYC1211

[296] https://cepa.org/our-people/olga-lautman/?fbclid=IwAR1ezFAXLeOfcHzkuzqfKLtIuuWmLAz2FbKOqwxntoq7HahWHNnTSZRSQNo

[297] https://www.channelnewsasia.com/world/syrians-aid-ukrainians-ties-forged-war-2621261

[298] ο.π.

[299] https://www.nytimes.com/2018/07/22/world/middleeast/israel-white-helmets-syria.html και https://www.timesofisrael.com/israel-evacuates-800-of-syrias-white-helmets-and-their-families-to-jordan/

[300] https://www.theguardian.com/world/2018/jul/22/israel-evacuates-800-white-helmets-in-face-of-syria-advance

[301] https://en.wikipedia.org/wiki/Hamish_de_Bretton-Gordon

[302] https://www.dailymaverick.co.za/article/2020-09-30-uk-information-operations-in-the-time-of-coronavirus/

[303] https://www.mirror.co.uk/news/world-news/british-terrorism-expert-reveals-isis-7610317

[304] http://syriapropagandamedia.org/working-papers/briefing-note-the-alleged-chemical-attack-in-douma-on-7-april-2018-and-other-alleged-chlorine-attacks-in-syria-since-2014#april-to-may-2014-chlorine-barrel-bombs

[305] https://www.mirror.co.uk/news/world-news/syria-using-poison-gas-sarin-1893721

[306] https://www.thetimes.co.uk/article/mi6-tests-smuggled-syria-soil-for-nerve-agent-2qnnrt902jw

[307] http://syriapropagandamedia.org/working-papers/briefing-note-the-alleged-chemical-attack-in-douma-on-7-april-2018-and-other-alleged-chlorine-attacks-in-syria-since-2014#april-to-may-2014-chlorine-barrel-bombs

[308] https://thegrayzone.com/2021/08/04/network-uk-intel-operatives-syrian-chemical-weapons/

[309] ο.π.

[310] ο.π.

[311] https://www.ft.com/content/3656dfc6-3d96-11e8-b7e0-52972418fec4

[312] https://www.opcw.org/sites/default/files/documents/S_series/2018/en/s-1626-2018_e_.pdf

[313] https://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/chlorine-bomb-attacks-by-jihadists-are-growing-threat-to-the-uk-warns-chemical-warfare-expert-10274947.html

[314] https://www.thesun.co.uk/news/6712843/russia-could-use-deadly-nerve-agent-novichok-in-missiles-or-grenades-in-any-future-war-with-the-west-expert-warns/

[315] https://www.theguardian.com/commentisfree/2022/feb/24/the-west-syria-ukraine-us-allies-vladimir-putin

[316] https://www.varsity.co.uk/interviews/23208

[317] https://twitter.com/i/status/1501860640192933890

[318] https://thegrayzone.com/2022/03/24/british-intelligence-ukraine-false-flag/

[319] https://harpers.org/archive/2019/02/american-involvement-in-syria/

[320] https://www.forces.net/russia/growing-concern-russia-using-chemical-weapons-ukraine

Ουκρανία: Η ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση με τη ματιά των κινημάτων της Τριηπειρωτικής

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το newsletter του Vijay Prashad, διευθυντή του περιοδικού Tricontinental. Το περιοδικό ιδρύθηκε μετά την Τριηπειρωτική Διάσκεψη των επαναστατικών κινημάτων που φιλοξενήθηκε στην Κούβα το 1966 συσπειρώνοντας δυνάμεις από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Το κείμενο τοποθετείται για τη σύγκρουση στην Ουκρανία από τη σκοπιά των επαναστατικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου και ειδικά της Αβάνας. Αυτή η σκοπιά απέχει παρασάγγας από την οπτική της “ενδοϊμπεριαλιστικής αντίθεσης” και των ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε εξίσου ένοχες δυνάμεις καθώς ιεραρχεί την επιθετικότητα, τον επεκτατισμό και τη μονοπολική στρατηγική των ΗΠΑ ως βασική αιτία της σύγκρουσης.

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε το βάθος της εποχής μας, τους τρομερούς πολέμους και τη σύγχυση των πληροφοριών που περνούν από μπροστά μας χωρίς να αφιερώσουμε σκεψη και να δείξουμε σοφία.

Οι βεβαιότητες που κατακλύζουν τα ραδιοκύματα και το διαδίκτυο είναι εύκολο να γεννηθούν. Προέρχονται όμως από μια ειλικρινή αξιολόγηση του πολέμου στην Ουκρανία και των κυρώσεων εναντίον των ρωσικών τραπεζών (μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής κυρώσεων των Ηνωμένων Πολιτειών που πλήττει πλέον περίπου τριάντα χώρες);

Αναγνωρίζουν τη φρικτή πραγματικότητα της πείνας που έχει αυξηθεί λόγω του πολέμου και των κυρώσεων που ακολούθησαν;

Φαίνεται ότι πολλές από τις “βεβαιότητες” είναι παγιδευμένες στη νοοτροπία του Ψυχρού Πολέμου, η οποία θεωρεί την ανθρωπότητα ως αμετάκλητα διαιρεμένη σε δύο αντίθετα στρατόπεδα. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει- οι περισσότερες χώρες αγωνίζονται να διαμορφώσουν μια αδέσμευτη προσέγγιση στον “νέο Ψυχρό Πόλεμο” που επιβάλλουν οι ΗΠΑ. Η σύγκρουση της Ρωσίας με την Ουκρανία αποτελεί σύμπτωμα ευρύτερων γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων που διεξάγονται εδώ και δεκαετίες.

Στις 26 Μαρτίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν προσδιόρισε ορισμένες βεβαιότητες από τη δική του οπτική γωνία, στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας, αποκαλώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία “μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας, μεταξύ ελευθερίας και καταστολής, μεταξύ μιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες και μιας που διέπεται από ωμή βία”.

Αυτά τα δυαδικά σχήματα είναι εξ ολοκλήρου μια φαντασίωση του Λευκού Οίκου, του οποίου η στάση όσον αφορά την “τάξη που βασίζεται σε κανόνες” δεν έχει τις ρίζες της στον Χάρτη του ΟΗΕ, αλλά σε “κανόνες” που εκφέρουν οι ΗΠΑ. Οι αντινομίες του Μπάιντεν κορυφώθηκαν σε έναν πολιτικό στόχο: “Για όνομα του Θεού, αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία”, είπε, εννοώντας τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η προσέγγιση του Μπάιντεν για τη σύγκρουση στην Ουκρανία οδήγησε σε δημόσια έκκληση για αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία, μια χώρα 146 εκατομμυρίων ανθρώπων, η κυβέρνηση της οποίας διαθέτει 6.255 πυρηνικές κεφαλές. Με το ιστορικό βίας των ΗΠΑ ως προς το να ελέγχει την ηγεσία σε διάφορες χώρες, οι απερίσκεπτες δηλώσεις περί αλλαγής καθεστώτος δεν μπορούν να παραμείνουν αναπάντητες. Πρέπει να αμφισβητηθούν εφόλης της ύλης.

Ο κύριος άξονας του πολέμου της Ρωσίας δεν είναι στην πραγματικότητα η Ουκρανία, αν και σήμερα φέρει το κύριο βάρος του. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μπορεί να επιτραπεί στην Ευρώπη να σφυρηλατήσει σχέδια ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ και τη βορειοατλαντική ατζέντα τους.

Μεταξύ της πτώσης της ΕΣΣΔ (1991) και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (2007-08), η Ρωσία, οι νέες μετασοβιετικές δημοκρατίες (συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας) και άλλα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης προσπάθησαν να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, που συμπεριλαμβάνει τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).

Η Ρωσία προσχώρησε στη διαδικασία “Εταιρική Σχέση για την Ειρήνη” του ΝΑΤΟ το 1994 και επτά χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης της Εσθονίας, της Λιθουανίας και της Λετονίας που συνορεύουν με τη Ρωσία) προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ το 2004. Κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, κατέστη προφανές ότι η ένταξη στο ευρωπαϊκό σχέδιο δεν θα ήταν πλήρως δυνατή λόγω των τρωτών σημείων της Ευρώπης.

Στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια τον Φεβρουάριο του 2007, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αμφισβήτησε την προσπάθεια των ΗΠΑ να δημιουργήσουν έναν μονοπολικό κόσμο. “Τι είναι ένας μονοπολικός κόσμος;” ρώτησε ο Πούτιν. “Ανεξάρτητα από το πώς ωραιοποιούμε αυτόν τον όρο, σημαίνει ένα ενιαίο κέντρο εξουσίας, ένα ενιαίο κέντρο δύναμης και ένα ενιαίο αφεντικό”.

Αναφερόμενος στην απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συνθήκη κατά των Βαλλιστικών Πυραύλων το 2002, (την οποία είχε επικρίνει τότε), και στον παράνομο πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, ο Πούτιν είπε: “Κανείς δεν αισθάνεται πλέον ασφαλής, επειδή κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από το διεθνές δίκαιο”.

Αργότερα, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2008 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, ο Πούτιν προειδοποίησε για τους κινδύνους της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, πιέζοντας κατά της εισόδου της Γεωργίας και της Ουκρανίας στη στρατιωτική συμμαχία. Την επόμενη χρονιά, η Ρωσία συνεργάστηκε με τη Βραζιλία, την Κίνα, την Ινδία και τη Νότια Αφρική για να σχηματίσουν το μπλοκ BRICS ως εναλλακτική λύση στη δυτικοκίνητη παγκοσμιοποίηση.

Για πολλές γενιές, η Ευρώπη βασιζόταν στις εισαγωγές φυσικού αερίου και αργού πετρελαίου, πρώτα από την ΕΣΣΔ, και στη συνέχεια από τη Ρωσία. Αυτή η εξάρτηση από τη Ρωσία έχει αυξηθεί, καθώς οι ευρωπαϊκές χώρες επιδιώκουν να τερματίσουν τη χρήση άνθρακα και πυρηνικής ενέργειας. Ταυτόχρονα, η Πολωνία (2015) και η Ιταλία (2019) υπέγραψαν την -υπό κινεζική ηγεσία- πρωτοβουλία Belt and Road Initiative (BRI).

Μεταξύ 2012 και 2019, η κινεζική κυβέρνηση διαμόρφωσε επίσης την πρωτοβουλία 17+1, συνδέοντας 17 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στο σχέδιο BRI. Η ενσωμάτωση της Ευρώπης στην Ευρασία, άνοιγε την πόρτα για την ανεξαρτησία της εξωτερικής της πολιτικής. Αλλά αυτό δεν επιτρεπόταν. Ολόκληρη η φενάκη του “παγκόσμιου ΝΑΤΟ” – που διατυπώθηκε το 2008 από τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Jaap de Hoop Scheffer – ήταν τμήμα της αποτροπής αυτής της εξέλιξης.

Φοβούμενες τις μεγάλες αλλαγές που συνέβαιναν στην Ευρασία, οι ΗΠΑ έδρασαν σε εμπορικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Εμπορικά, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να υποκαταστήσουν την ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο υποσχόμενες να προμηθεύσουν την Ευρώπη με υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), τόσο από τους προμηθευτές των ΗΠΑ, όσο και από τα αραβικά κράτη του Κόλπου.

Δεδομένου ότι το υγροποιημένο φυσικό αέριο είναι πολύ πιο ακριβό από το διοχετευόμενο αέριο, αυτή δεν ήταν μια δελεαστική εμπορική συμφωνία. Οι προκλήσεις που έφερε η  κινεζική πρόοδος σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας -ιδιαίτερα στις τηλεπικοινωνίες, τη ρομποτική και την πράσινη ενέργεια- δεν μπορούσαν να απαντηθούν από τις εταιρείες της Silicon Valley, οπότε οι ΗΠΑ κλιμάκωσαν με δύο άλλα μέσα ισχύος: πρώτον, τη ρητορική του πολέμου κατά της τρομοκρατίας για την απαγόρευση κινεζικών εταιρειών (επικαλούμενες λόγους ασφαλείας και προστασίας της ιδιωτικής ζωής), και δεύτερον, διπλωματικούς και στρατιωτικούς ελιγμούς για να αμφισβητήσουν την αίσθηση σταθερότητας της Ρωσίας.

Η στρατηγική των ΗΠΑ δεν ήταν απολύτως επιτυχής. Οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούσαν να δουν ότι δεν υπήρχε αποτελεσματικό υποκατάστατο, τόσο της ρωσικής ενέργειας, όσο και των κινεζικών επενδύσεων. Η απαγόρευση των τηλεπικοινωνιακών εργαλείων της Huawei και η παρεμπόδιση της πιστοποίησης του NordStream 2, θα έβλαπτε μόνο τους ευρωπαϊκούς λαούς. Αυτό ήταν σαφές.

Αυτό όμως που δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο, ήταν ότι οι ΗΠΑ άρχισαν ταυτόχρονα να διαλύουν την αρχιτεκτονική που βασιζόταν στην εμπιστοσύνη ότι καμία χώρα δεν θα ξεκινούσε πυρηνικό πόλεμο. Το 2002, οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν μονομερώς τη Συνθήκη κατά των Βαλλιστικών Πυραύλων, και το 2018-19, αποχώρησαν από τη Συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου Βεληνεκούς (INF).

Οι ευρωπαϊκές χώρες διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της Συνθήκης INF το 1987, εν μέσω του κινήματος για το “πάγωμα των πυρηνικών”. Ωστόσο, η εγκατάλειψη της Συνθήκης από τις ΗΠΑ το 2018-19, αντιμετωπίστηκε με σχετική σιωπή από τους Ευρωπαίους.

Το 2018, η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ μετατοπίστηκε από την εστίασή της στον “Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας”, στην πρόληψη της “Επανεμφάνισης Μακροπρόθεσμου, Στρατηγικού Ανταγωνισμού”, από “σχεδόν ισότιμους αντιπάλους”, όπως η Κίνα και η Ρωσία. Ταυτόχρονα, οι ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να πραγματοποιούν ασκήσεις “ελευθερίας της ναυσιπλοΐας” μέσω του ΝΑΤΟ στη Βαλτική Θάλασσα, την Αρκτική Θάλασσα και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, στέλνοντας απειλητικά μηνύματα στην Κίνα και τη Ρωσία. Αυτές οι κινήσεις έφεραν ουσιαστικά την Κίνα και τη Ρωσία πολύ κοντά.

Η Ρωσία ανέφερε επανειλημμένα ότι γνώριζε αυτές τις τακτικές και ότι θα υπερασπιστεί τα σύνορά της και την περιοχή της αποφασιστικά. Όταν οι ΗΠΑ επενέβησαν στη Συρία το 2012 και στην Ουκρανία το 2014, οι κινήσεις αυτές απείλησαν τη Ρωσία με την απώλεια των δύο κύριων λιμανιών στα νότια ύδατά της (στη Λατάκια της Συρίας και στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας), γι’ αυτό και η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία το 2014 και επενέβη στρατιωτικά στη Συρία το 2015. Οι ενέργειες αυτές υποδηλώνουν ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον στρατό της για να προστατεύσει αυτό που θεωρεί ως εθνικά της συμφέροντα.

Στη συνέχεια, η Ουκρανία έκλεισε τη διώρυγα της Βόρειας Κριμαίας που έφερνε στη χερσόνησο το 85% του νερού της, αναγκάζοντας τη Ρωσία να τροφοδοτεί την περιοχή με νερό μέσω της γέφυρας του στενού του Κερτς, η οποία κατασκευάστηκε με τεράστιο κόστος μεταξύ 2016 και 2019. Η Ρωσία δεν χρειαζόταν “εγγυήσεις ασφαλείας” από την Ουκρανία, ούτε καν από το ΝΑΤΟ, αλλά τις ζητούσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μόσχα φοβόταν ότι οι ΗΠΑ θα τοποθετούσαν πυρηνικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς γύρω από τη Ρωσία.

Υπό το πρίσμα αυτής της πρόσφατης ιστορίας, οι αντιφάσεις προκαλούν αντιδράσεις στις απαντήσεις της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και της Ινδίας, μεταξύ άλλων. Κάθε μία από αυτές τις χώρες χρειάζεται ρωσικό φυσικό αέριο και αργό πετρέλαιο. Τόσο η Γερμανία όσο και η Ιαπωνία έχουν επιβάλει κυρώσεις στις ρωσικές τράπεζες, αλλά ούτε ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς ούτε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Φούμιο Κισίντα μπορούν να μειώσουν τις εισαγωγές ενέργειας.

Η Ινδία, παρά το γεγονός ότι συμμετέχει στην Τετραμερή που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, μαζί με την Ιαπωνία (στμ. Η τετραμερής διαδικασία για την ασφάλεια περιλαμβάνει τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Ινδία), αρνήθηκε να συμμετάσχει στην καταδίκη της Ρωσίας και στις κυρώσεις στον τραπεζικό της τομέα και στο εμπόριο. Οι χώρες αυτές πρέπει να διαχειριστούν τις αντιφάσεις της εποχής μας και να σταθμίσουν τις αβεβαιότητες. Κανένα κράτος δεν πρέπει να αποδέχεται τις λεγόμενες βεβαιότητες που ενισχύουν τη δυναμική του Ψυχρού Πολέμου, ούτε να παραμελεί τα επικίνδυνα αποτελέσματα της έξωθεν ανατροπής καθεστώτων και του χάους που επιφέρει.

Είναι πάντα μια καλή ιδέα να σκεφτεί κανείς την ήρεμη γοητεία των ποιημάτων του Toge Sankichi, ο οποίος είδε την ατομική βόμβα να πέφτει στη γενέτειρά του Χιροσίμα το 1945 και αργότερα εντάχθηκε στο Ιαπωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα για να αγωνιστεί για την ειρήνη. Στο “κάλεσμά του για δράση”, ο Sankichi έγραψε:

τέντωσε αυτά τα αλλόκοτα χέρια

με τους πολλούς παρόμοιους βραχίονες

και, αν φαίνεται ότι η λάμψη μπορεί να χαθεί,

κρατήστε ψηλά τον καταραμένο ήλιο:

ακόμη και τώρα δεν είναι πολύ αργά.

Πηγή: Tricontinental

Μετάφραση: antapocrisis

Σχετικά με τις προσπάθειες των δυτικών να διασώσουν τους αποκλεισμένους νεο-ναζί

Εδώ και πάνω από μήνα η Ρωσία ανοίγει καθημερινά ανθρωπιστικούς διαδρόμους για εκκένωση των αμάχων σε περιοχές με σοβαρότατο ανθρωπιστικό πρόβλημα (Μαριούπολη, Χάρκοβο, κα). Στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων τα νεο-ναζιστικά συντάγματα δεν επιτρέπουν την έξοδο στους αμάχους, ακόμα και πυροβολώντας τους, προκειμένου να τους κρατήσουν μαζί τους ώστε να τους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινες ασπίδες[i]. Υπάρχουν εκατοντάδες μαρτυρίες για την τακτική των Ουκρανών να οχυρώνουν και να βάλλουν από σχολεία, νοσοκομεία και διαμερίσματα κατοίκων[ii]. Η λογική είναι προφανής: Αν έλειπαν οι άμαχοι, οι Ρώσοι θα τους είχαν διαλύσει σε ελάχιστο χρόνο χρησιμοποιώντας βαριά όπλα και επίσης ελαχιστοποιώντας τις δικές τους απώλειες. Αυτή είναι και η λογική του χτυπήματος των αμάχων στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κραματόρσκ: Μην τολμήσετε να φύγετε!

Τώρα όμως εμφανίστηκαν διάφοροι δυτικοί, πρόεδροι και καγκελάριοι, και ζητούν να επιβλέψουν οι ίδιοι την έξοδο των αμάχων. Ως και ο Δένδιας ετοιμαζόταν να πάει στην Μαριούπολη μαζί με Γάλλους και Τούρκους για να ανοίξουν “ανθρωπιστικό διάδρομο”. Αλλά δεν είναι πολύ πιο απλό και εύκολο  να διατάξουν το Κίεβο να επιτρέψει τη διέλευση των αμάχων από την εμπόλεμη ζώνη και να απαγορεύσει (αν το μπορεί φυσικά) στους νεο-ναζί, που υποτίθεται ότι αποτελούν κανονικά σώματα του Ουκρανικού στρατού, να τους πυροβολούν;

Προς τι λοιπόν η μεγάλη ευαισθησία των Δυτικών για τους αμάχους, όταν μάλιστα ουδέποτε νοιάστηκαν τα τελευταία χρόνια για την ανθρωπιστική κρίση στο Ντονμπάς; Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, εξηγεί[iii] ότι πρόκειται για απεγνωσμένη προσπάθεια των Δυτικών να εκκενώσουν τους Αζόφους από τους χώρους που έχουν περικυκλωθεί (λέγε με Μαριούπολη) και πλέον βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Θυμίζουμε ότι οι ίδιοι μέχρι σήμερα αρνούνταν να βγουν, παρόλο που τους είχε γίνει πρόταση αβλαβούς διέλευσης από τους Ρώσους–η τελευταία πριν μια βδομάδα.

Η Ζαχάροβα, αφού επαναλάβει ότι η Ρωσική πλευρά άνοιξε ανθρωπιστικούς διαδρόμους «αλλά οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανικής πλευράς δεν άφηναν τους αμάχους να τους χρησιμοποιήσουν» προσθέτει μιλώντας στο τηλεοπτικό κανάλι Russia-24: «Αν υπάρχει η επιθυμία να σωθούν ακριβώς αυτοί οι πολιτοφύλακες, τότε, η Δύση θα πρέπει ανοιχτά και τίμια να πει σε ποιους πόνταραν και να μην κρύβεται, ως συνήθως, πίσω από ζητήματα ανθρωπισμού, να μιλά για τη σωτηρία των αμάχων και για ανθρωπιστικούς λόγους. Εμείς το βλέπουμε με ποιανού το μέρος είναι [οι Δυτικοί].»

Αν η Δύση θέλει να ανοίξει ανθρωπιστικούς διαδρόμους στην Ουκρανία γι’ αυτούς τους πολιτοφύλακες, τότε θα έπρεπε να μιλά «περί σωτηρίας εκείνων που εκπαίδευσε»

«Αν τώρα η Δύση συλλογικά, ατομικά, ως απεσταλμένοι, επιθυμεί να ανακατευτεί στην προστασία των νέο-ναζί, τότε [όλοι αυτοί] πρέπει να μιλούν όχι για το άνοιγμα ανθρωπιστικών διαδρόμων για τον άμαχο πληθυσμό, αλλά για την σωτηρία εκείνων που [οι ίδιοι] εκπαίδευσαν. Η Ρωσία επανειλημμένα έθεσε το ζήτημα ότι οι Ουκρανοί πολιτοφύλακες που είτε διοικούνται από το καθεστώς του Κιέβου είτε δεν το υπακούν καθόλου και λειτουργούν σε κάποιον δικό τους χώρο, δεν επιτρέπουν στον κόσμο να χρησιμοποιήσει αυτούς τους ανθρωπιστικούς διαδρόμους που ανοίχτηκαν από τη Ρωσική πλευρά».

[i] https://twitter.com/engpravda/status/1513619416445071364

[ii] https://twitter.com/i/status/1513733227797626880

[iii] https://tass.com/politics/1436459

Με το ΚΚ Κούβας ή με το ΚΚ Ελλάδος θα πάμε στον πόλεμο;

*Ότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένα ως παράθεμα, και δεν περικλείεται σε εισαγωγικά, αποτελεί – προφανώς – προσωπική άποψη ή/και ερμηνεία. Το ίδιο προσωπικοί είναι και οι διάφοροι τονισμοί στα παραθέματα με έντονα γράμματα.

Ο Λένιν:

  1. …για το ποιες είναι οι «μεγάλες» ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις, πως να τις εντοπίζουμε σε κάθε ιστορική εποχή, αλλά και τον σοσιαλσωβινισμό:

[…] αν όλοι οι σοσιαλιστές των ‘μεγάλων’ Δυνάμεων, δηλαδή των Δυνάμεων που διαπράττουν μεγάλες ληστείες, δεν υπερασπίζουν αυτό το ίδιο δικαίωμα [σημ ΔΠ, της αυτοδιάθεσης] προκειμένου για τις αποικίες, αυτό γίνεται ακριβώς γιατί και μόνο γιατί στην πραγματικότητα είναι ιμπεριαλιστές και όχι σοσιαλιστές.[1]

  1. …για την πόλωση των λαών από τη μια σε εργατική αριστοκρατία και μικροαστισμό, και από την άλλη σε υπερεκμεταλλευόμενη εργασία, στη βάση της ιμπεριαλιστικής ληστείας και των μονοπωλιακών υπερκερδών:

Σημασία δεν έχει αν πριν από τη σοσιαλιστική επανάσταση θα απελευθερωθεί το 1/50 ή το 1/100 των μικρών εθνών, σημασία έχει ότι στην ιμπεριαλιστική εποχή, εξαιτίας αντικειμενικών αιτιών, το προλεταριάτο χωρίστηκε σε δύο διεθνή στρατόπεδα, από τα οποία το ένα έχει διαφθαρεί με τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι της κεφαλαιοκρατίας των μεγάλων Δυνάμεων – ανάμεσα στ’ άλλα και από τη διπλή ή τριπλή εκμετάλλευση των μικρών εθνών – ενώ το άλλο δεν μπορεί να απελευθερωθεί το ίδιο, χωρίς να απελευθερώσει τα μικρά έθνη, χωρίς να διαπαιδαγωγεί τις μάζες με αντισωβινιστικό πνεύμα […].[2]

Από τη μια μεριά, οι γιγάντιες διαστάσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου, που είναι συγκεντρωμένο σε λίγα χέρια και δημιουργεί ένα αφάνταστα πλατύ και πυκνό δίχτυ σχέσεων και δεσμών, που υποτάσσει στο κεφάλαιο τη μάζα όχι μονάχα των μεσαίων και μικρών, αλλά και των πάρα πολύ μικρών καπιταλιστών και νοικοκυραίων, και από την άλλη, η οξυμένη πάλη με τις άλλες εθνοκρατικές ομάδες των χρηματιστών για το μοίρασμα του κόσμου και για την κυριαρχία πάνω στις άλλες χώρες – όλα αυτά προκαλούν το γενικό πέρασμα όλων των εύπορων τάξεων με το μέρος του ιμπεριαλισμού.[3]

  1. …για την παγκόσμια, διεθνιστική οπτική των κομμουνιστών στα εθνικά, δημοκρατικά ζητήματα και στους εθνικούς ανταγωνισμούς:

Οι διάφορες διεκδικήσεις της δημοκρατίας, μαζί και η αυτοδιάθεση, δεν είναι κάτι το απόλυτο, αλλά ένα μέρος του πανδημοκρατικού (σήμερα: πανσοσιαλιστικού) παγκόσμιου κινήματος. Μπορεί σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις το μέρος να έρχεται σε αντίθεση με το όλο και τότε πρέπει να απορρίπτεται. Μπορεί σε κάποια χώρα το δημοκρατικό κίνημα να είναι απλώς όργανο των κληρικών ή χρηματιστικών μοναρχικών ραδιουργιών των άλλων χωρών· τότε εμείς δεν πρέπει να υποστηρίζουμε αυτό το δοσμένο, συγκεκριμένο κίνημα, θα ήταν όμως γελοίο να πετάξουμε γι’ αυτό το λόγο το σύνθημα της δημοκρατίας από το πρόγραμμα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας.[4]

  1. …για τον αγώνα των κομμουνιστών για την ήττα του «δικού τους» ιμπεριαλιστή:

Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της.

Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό το αμφισβητούν μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσοβινιστών.

[…] Επαναστατική δράση, όμως, ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου αλλά και να συμβάλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα.

[…] Επανάσταση σε καιρό πολέμου σημαίνει εμφύλιος πόλεμος, η μετατροπή, όμως του πολέμου των κυβερνήσεων σε εμφύλιο πόλεμο, από το ένα μέρος, διευκολύνεται από τις στρατιωτικές αποτυχίες (από την ‘ήττα΄) των κυβερνήσεων, ενώ, από το άλλο μέρος, είναι αδύνατο, τείνοντας στην πράξη προς μιας τέτοια μετατροπή να μη συμβάλεις έτσι στην ήττα.

[…] Το να παραιτείται κανείς από το σύνθημα της ήττας σημαίνει να μετατρέπει την επαναστατικότητά του σε κούφια φρασεολογία είτε σε καθαρή υποκρισία.

Και με τι μας προτείνουν να αντικαταστήσουμε το ‘σύνθημα’ της ήττας; Με το σύνθημα ‘ούτε νίκη, ούτε ήττα’. […] [5]

  1. Ένα δείγμα από το πως διαπράττεται σήμερα η ιμπεριαλιστική ληστεία, και για το πως μπορεί κάλλιστα να «ανεβαίνει το ΑΕΠ ή το εμπορικό πλεόνασμα» μιας χώρας, και ωστόσο αυτή να ληστεύεται το ίδιο ή και περισσότερο:

Ένα παράδειγμα της παγκοσμιοποιημένης ιεραρχικής εξειδίκευσης που εξετάζεται από τους συγγραφείς των ΔΑΑ (Σ.τ.Μ., Διεθνείς Αλυσίδες Αξίας, Global Value ChainsGVC) […] είναι η σχέση μεταξύ της Apple και των εργολάβων της. Η Apple, με έδρα την Καλιφόρνια, είναι μια μη κατασκευαστική εταιρεία που συχνά κατατάσσεται ως η πιο κερδοφόρα πολυεθνική εταιρεία στον κόσμο. Αναθέτει την άμεση παραγωγή ως επί το πλείστον στη Foxconn, μια γιγαντιαία εταιρεία με έδρα την Ταϊβάν. Για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα έρευνας για ένα προϊόν της Apple, οι Milberg και Winkler δείχνουν ότι το 2010, η Apple εισήγαγε ολοκληρωμένα iPhones προς 179 δολάρια το καθένα από την Foxconn στην Κίνα και τα πωλούσε προς 600 δολάρια στη λιανική αγορά των ΗΠΑ. Συνολικά οι εξαγωγές iPhone από την Κίνα προς τις ΗΠΑ το 2009 ήταν 2 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το εισόδημα που έλαβαν η κινεζική εργασία και το κινεζικό κεφάλαιο από το σύνολο αυτό ήταν μόλις 73,3 εκατομμύρια δολάρια ή 3,6%.

Εξετάζοντας την αντίστοιχη κερδοφορία των δύο εταιρειών, μέχρι το 2014 η Foxconn κέρδισε 3,6 δισ. δολάρια κέρδη για περιουσιακά στοιχεία ύψους 78 δισ. δολαρίων (4,6% απόδοση του ενεργητικού –RoA, Σ.τ.Μ., Return on Assets). Τα κέρδη 37 δισ. δολαρίων της Apple εκείνο το έτος προήλθαν από 207 δισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία – 18% RoA – τέσσερις φορές υψηλότερο από ό,τι η Foxconn. Η Foxconn απασχολούσε περίπου 1,3 εκατομμύρια εργαζόμενους το 2014, δίνοντάς της κέρδος 2.768 δολάρια ανά εργαζόμενο που απασχολούσε. Οι 80.000 εργαζόμενοι της Apple απέφεραν στην εταιρεία 463.000 δολάρια κέρδος ανά εργαζόμενο, ή περίπου 167 φορές περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για κέρδος της εταιρείας ανά εργαζόμενο. Το πολύ διαφορετικό εισόδημα των ίδιων των εργαζομένων της Foxconn και της Apple αντιπροσωπεύει μια ακόμη τεράστια διαφορά.[6]

Ο πόλεμος και η κρίση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα

Ο πόλεμος στην Ουκρανία μας φέρνει μπροστά στο ενδεχόμενο ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενός πολέμου που μέχρι στιγμής εκτυλισσόταν πιο συγκαλυμμένα, «διά αντιπροσώπων», αλλά πλέον αυξάνεται ο κίνδυνος να εξελιχθεί σε ανοιχτό, ίσως και πυρηνικό, πόλεμο.

Σε κάθε προηγούμενη ανάλογη στιγμή της ιστορίας, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα  (δΚΚ στο εξής) γνώρισε μεγάλες διαμάχες, και διασπάσεις, όπως τη «χρεωκοπία» της Β΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, στις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και τις ταλαντεύσεις προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίες δεν επέτρεψαν το δΚΚ να εμποδίσει αποτελεσματικά την άνοδο του φασισμού/ναζισμού, και των οποίων η διόρθωση οδήγησε τελικά στην ήττα του, και στην εξάπλωση του σοσιαλισμού σε μεγάλο μέρος του κόσμου.

Η σημερινή συγκυρία βρίσκει το δΚΚ σε ιστορική κρίση. Επομένως, δε θα περίμενε κανείς να είναι η κατάσταση καλύτερη. Αυτό φαίνεται με μια ματιά στις ανακοινώσεις των κομμουνιστικών κομμάτων για τον εν εξελίξει πόλεμο. Δεν λείπουν ορισμένες ακραίες φωνές ως προς το μονοδιάστατο ή άνισο της κριτικής έναντι της Ρωσίας, όπως και μερικές αντίθετες, οι οποίες εστιάζουν στο δίκαιο της Ρωσίας ως προς κάποιες από τις πλευρές του πολέμου.

Η πλειοψηφία, ωστόσο, των ανακοινώσεων στην ιστοσελίδα solidnet.org αποτελούν μια παραλλαγή μιας θέσης, η οποία

  • έχει ως κοινό τόπο την ανοιχτή καταδίκη της ρωσικής επέμβασης
  • και την απαίτηση για την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία,
  • και για μια ειρηνική/διπλωματική λύση,
  • ή την αναφορά στη σοσιαλιστική επανάσταση ως μόνη λύση,
  • ενώ διαφέρουν στον βαθμό που αναφέρονται στις ευθύνες του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού για την κλιμάκωση των «ανταγωνισμών», και γενικότερα, στο πως μοιράζουν την ευθύνη αυτή, με την αντίστοιχη του ρωσικού αστικού εθνικισμού.

Άλλοτε το αίτημα της ρωσικής απόσυρσης από την Ουκρανία στέκεται μόνο του, χωρίς αναφορά στους όρους της ειρήνης, στην ουσία στηρίζοντας απροκάλυπτα τη νατοϊκή πλευρά, και άλλοτε έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τους προτεινόμενους όρους της ειρήνης, που – τυχαία; – αντιστοιχούν λίγο – πολύ στις ρωσικές αιτιάσεις, κυρίως αυτές για ουδετερότητα της Ουκρανίας και της μη ένταξής της στο ΝΑΤΟ!

Θα χαρακτηρίσουμε αυτή τη θέση ως «κεντριστική», διότι πατάει σε δύο βάρκες:

  • Από τη μια, είναι η βάρκα της πραγματικότητας της εξάπλωσης του ΝΑΤΟ, των συνεχών πολέμων του ευρωατλανικού ιμπεριαλισμού για την εγκαθίδρυση της «νέας τάξης πραγμάτων» από το 1990 μέχρι σήμερα, αλλά και της ίδιας της πρόσφατης ιστορίας στην Ουκρανία με το πραξικόπημα του 2014, τον πόλεμο και την εθνική καταπίεση εναντίον των ανατολικών – ρωσόφωνων κατά πλειοψηφία – περιοχών, την ενσωμάτωση του ναζισμού ως επίσημη κρατική ιδεολογία και πρακτική των σωμάτων ασφαλείας της χώρας αυτής, την αθέτηση των συμφωνιών του Μινσκ από την ουκρανική πλευρά, ενώ φτάνουν οι θέσεις αυτές να παραδέχονται ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας στρατηγικής περικύκλωσης, περιορισμού ή και ηγεμόνευσης, έως και καθυπόταξης, ή και διαμελισμού των χωρών της Ευρασίας (αρχικά της Ρωσίας, στη συνέχεια του Ιράν, της Συρίας κοκ, με τελικό στόχο την Κίνα).
  • Από την άλλη βάρκα, στο ερώτημα του τελικά «ποιας πολιτικής συνέχεια είναι αυτός ο πόλεμος», που οδηγεί στον χαρακτηρισμό του πολέμου αυτού ως «ιμπεριαλιστικού και άδικου και από τις δύο πλευρές», όλα αυτά ξεχνιούνται, ή χαρακτηρίζονται ως «προσχήματα». Στη θέση τους μπαίνουν άδειες, γενικές φράσεις περί «ενδο-ιμπεριαλιστικών/καπιταλιστικών ανταγωνισμών», «(ξανα)μοιράσματος σφαιρών επιρροής», «σχεδίων αποκατάστασης της ρωσικής αυτοκρατορίας», με αόριστες αναφορές στον πλούτο της Ουκρανίας, ή στον εθνικιστικό λόγο εκπροσώπων της ρωσικής αστικής τάξης. Ακόμη περιμένουμε μια σοβαρή ανάλυση που να καταδεικνύει ποιοι τέτοιοι στόχοι εξηγούν την επιλογή της Ρωσίας για μια τέτοιας έκτασης αντιπαράθεση με όλον τον δυτικό κόσμο, τη διάρρηξη των σχέσεών της με την ΕΕ, την ακύρωση του αγωγού Nord Stream 2 που ήταν έτοιμος να λειτουργήσει, την απομόνωσή της από τις παγκόσμιες αγορές λόγω των κυρώσεων στο βαθμό – βέβαια – που αυτές θα πετύχουν τον σκοπό τους, κοκ…

Πατώντας στις δύο αυτές βάρκες, το τελικό αίτημα ή σύνθημα για την έκβαση ή τερματισμό του πολέμου, ή για τη στάση των κομμουνιστών απέναντί του, πέφτει σε μια θάλασσα αντιφάσεων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια πολιτική που είναι «συμβατή» τελικά με την κυρίαρχη ιδεολογία και τη στρατηγική των ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων των χωρών μας, δηλ. των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ας σκεφτούμε πόσο διαφορετικά είναι τα πρακτικά πολιτικά αποτελέσματα καθεμιάς από τις παρακάτω τρεις εναλλακτικές εκδοχές:

  • Η αιτία του πολέμου, η «πολιτική της οποίας αποτελεί συνέχεια ο πόλεμος», είναι η στρατηγική του ευρω-ατλαντικού ιμπεριαλισμού περικύκλωσης, περιορισμού ή και ηγεμόνευσης, έως και καθυπόταξης ή και διαμελισμού των χωρών της Ευρασίας.

Η΄

Η αιτία του πολέμου είναι (εξίσου, ή σε συνδυασμό, ίσως, με την παραπάνω) η προσπάθεια της Ρωσίας να αναδιατάξει/ανακτήσεις σφαίρες επιρροής της, ώστε να αναδειχθεί/επιβεβαιωθεί ως (νέα) ιμπεριαλιστική δύναμη, να καταπιέσει τους Ουκρανούς, και να ληστεύσει τον πλούτο της Ουκρανίας.

  • Οφείλουμε, ως κομμουνιστές, να αγωνιστούμε για την ήττα του «δικού μας» ιμπεριαλιστή, ακολουθώντας την προτροπή του Λένιν (ότι και να είναι/κάνουν οι άλλες δυνάμεις, βλ. παράθεμα 4).

Η΄

«Δε διαλέγουμε ιμπεριαλιστικό πόλο/άξονα ή το ‘μικρότερο κακό’». Δε μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα του πολέμου. Απλά αγωνιζόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλιστή που μας έτυχε στα πλαίσια ενός γεωγραφικού/εθνικού καταμερισμού.

  • Δείτε τι κάνουν οι Ρώσοι στους Ουκρανούς (άμαχους), τη βαρβαρότητα του πολέμου που εξαπέλυσαν εναντίον τους (στο οποίο εύκολα η αστική τάξη θα προσθέσει ότι χρειαζόμαστε την προστασία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, πχ., στην Ελλάδα, ενάντια στην αντίστοιχη «βαρβαρότητα» των Τούρκων, που είναι κι αυτοί «ανατολίτες»…).

Η΄

Δείτε τι παθαίνει ένας λαός, όταν ανέχεται μια άκρως εθνικιστική, ή και ναζιστική κυβέρνηση, η οποία τον μετατρέπει σε ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο, και αιχμή του δόρατος της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής. Να γιατί η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η υποταγή στους σχεδιασμούς του αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο και για τον δικό μας λαό!

Πέρα από το κατά πόσο αντιστοιχεί στην πραγματικότητα η κάθε εναλλακτική εκδοχή, κάτι για το οποίο χρειάζεται συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, και όχι αοριστίες, οι πολιτικές διαφορές είναι εμφανείς.

Μάλιστα, ζούμε σε μια εποχή που η κατάσταση του αντιιμπεριαλιστικού, λαϊκού κινήματος στις χώρες μας δεν επιτρέπει προσδοκίες για νίκες με άμεσο αντίκρισμα για τους λαούς της Ουκρανίας. Πχ. πολιτικοί στόχοι όπως η έξοδος από το ΝΑΤΟ ή η διάλυσή του, ή ακόμη και η απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο, ακούγονται πιο πολύ ως ακίνδυνα ευχολόγια σήμερα, παρά ως άμεσες δυνατότητες. Οι χώρες μας έμπρακτα υποστηρίζουν και καθοδηγούν τους Ουκρανούς να πολεμήσουν «μέχρι τελευταίας σταγόνας» του αίματός …τους…, ενώ εμείς αποτυγχάνουμε να τις εμποδίσουμε. Οπότε, η πολιτική ζύμωση της μιας ή της άλλης εκδοχής από τις παραπάνω, το κατά πόσο συμπλέουμε με ή αντιπαλεύουμε την κυρίαρχη προπαγάνδα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, και αναδεικνύεται σε όρο ανασυγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Σε κάθε περίπτωση, για να εξηγηθεί η στάση του κάθε κόμματος πρέπει να συνεκτιμηθούν:

  • η θέση της αντίστοιχης χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα διακρατικών σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης,
  • η κατάσταση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της κάθε χώρας,
  • και η σχετική δύναμη του κάθε κόμματος,
  • το πως όλα αυτά, εν τέλει, καθορίζουν τους περιορισμούς, τις θέσεις και τα πολιτικά καθήκοντα κάθε κόμματος.

Δεν μπορούμε να αναφερθούμε αναλυτικά και ανά χώρα στους παράγοντες αυτούς στο παρόν άρθρο. Σε κάθε περίπτωση, απουσιάζει, δυστυχώς, μια σύγχρονη Κομμουνιστική Διεθνής, η οποία να μπορεί να ενοποιήσει τις επιμέρους οπτικές με βάση το συμφέρον του διεθνούς προλεταριάτου.

Εργατική αριστοκρατία, μικροαστισμός και οπορτουνισμός στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα των ιμπεριαλιστικών χωρών (και σε κάποια προτεκτοράτα τους…)

Ωστόσο, ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική, αλλά και ηθική, διάσταση αποκτά το ζήτημα αυτό, στις περιπτώσεις που ο κεντρισμός, ή και η μονομερής καταδίκη της Ρωσίας, συμπλέουν – έστω έμμεσα – με τη στρατηγική της εκάστοτε εθνικής αστικής τάξης, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών χωρών και των προτεκτοράτων τους, όπως καταδείξαμε παραπάνω. Τότε, στην ουσία αποτελούν έκφραση ενός – κεκαλυμμένου, ίσως, μέσα από γενικόλογες πασιφιστικές ή «επαναστατικές» εκφράσεις – σοσιαλσωβινισμού (δηλ. σοσιαλιστικού εθνικισμού, ή εθνικισμού με σοσιαλιστικό μανδύα, βλ. παράθεμα 1 παραπάνω).

Ο τελευταίος, όπως και κάθε είδος οπορτουνισμού, ως ρεύμα στο δΚΚ, έχει την υλική του βάση στην εργατική αριστοκρατία και τον μικροαστισμό, που μπορούν και αναπτύσσονται κυρίως στις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου. Πρόκειται για σχετικά μαζικό πολιτικό φαινόμενο επίδρασης της κυρίαρχης ιδεολογίας στις γραμμές του λαϊκού κινήματος, «μεταμφιεσμένης» με αριστερή, πασιφιστική ή κομμουνιστική φρασεολογία. Εκτυλίσσεται σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητα, ως θέσεις που εμφανίζονται ως «επαναστατικές», αλλά στην πραγματικότητα οδηγούνε σε στάσεις πιο «βολικές», οι οποίες αποφεύγουν να έρθουν σε ευθεία αντίθεση με την αστική πολιτική.

Οι χώρες με μαζικά κοινωνικά φαινόμενα εργατικής αριστοκρατίας και μικροαστισμού δεν μπορούν παρά να είναι οι ιμπεριαλιστικές χώρες, και οι σύμμαχοί τους, ή «ιμπεριαλιστές – κουρελούδες», δηλ. όσες χώρες διαθέτουν και το πλεόνασμα εκείνο που μπορεί να αφεθεί να πέσει σαν «ψίχουλα από το τραπέζι» της ιμπεριαλιστικής ληστείας (βλ. το παράθεμα 2). Αυτό ισχύει είτε είναι «μεγάλες» δυνάμεις, και καθορίζουν την παγκόσμια ιμπεριαλιστική στρατηγική, είτε απλά ακολουθούν και πλουτίζουν από αυτήν.

Το «μεγάλο» εδώ, αναφέρεται σε μεγάλες ληστείες, όπως κάνει σαφές ο Λένιν στο παράθεμα 1, κι όχι γενικά και αόριστα σε μεγάλες χώρες. Αντίθετα, μερικές από τις μεγαλύτερες χώρες στον κόσμο αποτελούν και τους τόπους όπου διαπράττονται οι «μεγάλες» αυτές ληστείες, εις βάρος της πλειοψηφίας των λαών του κόσμου, δηλ. είναι τα θύματα της ληστείας. Χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, το Πακιστάν, το Ιράν, η Βραζιλία, το Μεξικό, η Αργεντινή, και η Ν. Αφρική, έχουν μεγάλη έκταση και πληθυσμό, λίγο – πολύ αντίστοιχα μεγάλο κρατικό μηχανισμό και στρατό, ενώ 4 από αυτές κατέχουν και πυρηνικά όπλα. Τα εθνικά τους μονοπώλια – σε μεγάλο βαθμό κρατικά στη Ρωσία και στην Κίνα –  επίσης είναι μεγάλα, ακόμη και αν δρουν κυρίως, ή και αποκλειστικά, στην εσωτερική τους αγορά, καθώς η τελευταία είναι αντίστοιχη με το μέγεθος των χωρών αυτών. Ωστόσο, σε έναν κυρίως καπιταλιστικό – πλέον – κόσμο, χωρίς αποικίες ή «μισοφεουδαρχικές» αυτοκρατορίες, όπως η Ρωσία της εποχής του Λένιν, ο όρος «εκμετάλλευση» σχετίζεται με τον τρόπο που παράγεται, κυκλοφορεί και διανέμεται η υπεραξία στη διεθνή αγορά, κι εκεί, όλες αυτές οι χώρες πληρώνουν «φόρο υποτέλειας» με τη μια ή την άλλη μορφή προς τις πραγματικά ιμπεριαλιστικές χώρες.

Ενδεικτικά, ας συγκρίνει ο αναγνώστης δύο παγκόσμιους χάρτες. Αυτόν του κατά κεφαλήν εισοδήματος για το 2018, από τη Wikipedia, και αυτόν με τις χώρες που έχουν επιβάλλει κυρώσεις στην Ρωσία σήμερα, λόγω του πολέμου (Εικόνα 1 από το πολύ καλό ρεπορτάζ του Μ. Παναγιωτάκη στο Κοσμοδρόμιο), και ως μέρος ενός οικονομικού πολέμου εναντίον της. Η ομοιότητα των χωρών που επιτίθενται στη Ρωσία, είτε με την έμμεση συμμετοχή τους στον πόλεμο στην Ουκρανία, είτε με τον οικονομικό πόλεμο των κυρώσεων, με τις πλουσιότερες και ισχυρότερες χώρες του κόσμου, είναι πασιφανής.

 

Εικόνα 1. Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα κατά κεφαλήν για το 2018 σε δολάρια ΗΠΑ (Wikipedia).

Εικόνα 2. Χάρτης των χωρών (μπλε) που έχουν επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία (κόκκινο).

Περαιτέρω στοιχεία για το ποιες είναι οι ιμπεριαλιστικές χώρες σήμερα θα αναφέρουμε σύντομα σε μελέτη, η οποία αξιοποιεί στοιχεία από το διεθνές εμπόριο, τους μισθούς, και τις ροές κεφαλαίων, μέσα από μελέτες μαρξιστών επιστημόνων της πολιτικής οικονομίας, από διαφορετικές ιδεολογικές σχολές, που στηρίζονται σε διαφορετικές παραδοχές και μεθοδολογίες [7]. Όλοι οι συγγραφείς συγκλίνουν στο ότι ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα είναι τέτοιες χώρες, διότι, πολύ απλά, μια συγκεκριμένη ανάλυση των οικονομικών και πολιτικών σχέσεών τους με τις άλλες χώρες του κόσμου, αποδεικνύει ότι όχι μόνο – γενικά μιλώντας – δεν καταπιέζουν εθνικά άλλους λαούς, κράτη και εθνότητες, προκειμένου να τους εκμεταλλευτούν οικονομικά, ή – εν πάσει περιπτώσει – δεν το κάνουν στον βαθμό του «μεγάλου ληστή του κόσμου», αλλά είναι και οι ίδιες – κυρίως – εκμεταλλευόμενες από τις ιμπεριαλιστικές χώρες (ειδικά η Κίνα, βλ. και το παράθεμα 5).

Αυτό αναγνωρίζεται, όπως θα δούμε στη συνέχεια, από εκείνους τους λαούς, κυβερνήσεις, και αντίστοιχα κομμουνιστικά κόμματα, που δίνουν έμπρακτα τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, και ειδικότερα από την Επαναστατική Κυβέρνηση της Κούβας, στην οποία θα επικεντρώσουμε.

Το συμφέρον των λαών του κόσμου, όπως αντικατοπτρίζεται στη θέση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας

Στο παρόν, καλούμε τον αναγνώστη απλά να συγκρίνει την κεντριστική θέση, όπως πχ αυτή εκφράζεται σήμερα από τις μεγαλύτερες ελληνικές κομμουνιστικές οργανώσεις και κόμματα (ΚΚΕΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ), με τη θέση που εξέφρασε η Επαναστατική Κυβέρνηση της Κούβας.

Συγκεκριμένα, στη δήλωση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας, αλλά και σε άρθρο γνώμης («γραμμής»;), και τα δύο από το επίσημο όργανο του ΚΚ Κούβας, την Granma (τα παραθέτουμε στο τέλος του κειμένου), γίνονται σαφή – με δικά μας λόγια –  τα εξής:

  • υπάρχει αναφορά σε καπιταλιστικές δυνάμεις που δε δέχονται την παγκόσμια ηγεμονία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, και όχι σε «ενδο-ιμπεριαλιστικές» αντιθέσεις, δηλ. αντιθέσεις ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις,
  • υπάρχει αναφορά στους σύγχρονους «αντιαποικιακούς» αγώνες των λαών,
  • υπάρχει αναλυτική αναφορά στις δίκαιες πλευρές του πολέμου από την πλευρά της Ρωσίας, με έμφαση στο ζήτημα της εθνικής της ασφάλειας από την επέκταση του ΝΑΤΟ,
  • καθίσταται η επέκταση του ΝΑΤΟ και η πολιτική των ΗΠΑ, ως η «πολιτική της οποίας η συνέχεια είναι αυτός ο πόλεμος»,
  • γίνεται ήπια κριτική στην Ρωσία για έναν πόλεμο που θα μπορούσε να αποφευχθεί, και για την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου, με την επισήμανση ότι η Κούβα υποστηρίζει το διεθνές δίκαιο, διότι αποτελεί εργαλείο άμυνας των μικρών και αδύναμων χωρών ενάντια στην εθνική καταπίεση,
  • υποστηρίζεται μια ειρηνική, διπλωματική λύση, τις βασικές πλευρές της οποίας καθορίζει, όμως, όλη η προηγούμενη τοποθέτηση.

Εδώ, λοιπόν, προκύπτει ένα αβίαστο ερώτημα: ποια είναι η επαναστατική θέση και ποια η οπορτουνιστική/σοσιαλσωβινιστική; Του ΚΚ Κούβας, ή η κεντριστική του ΚΚΕ και άλλων κομμουνιστικών κομμάτων, πόσο μάλλον των κομμάτων που αναφέρονται μονομερώς ενάντια στον «πόλεμο του Πούτιν», κυρίως αυτών από τις ιμπεριαλιστικές χώρες; Ποια εκφράζει καλύτερα τα συμφέροντα του διεθνούς προλεταριάτου και μπορεί να αποτελέσει οδηγό για το δΚΚ στον επερχόμενο Γ΄ ΠΠ, όπως και αν αυτός εκδηλωθεί, με τη μία ή την άλλη μορφή;

Από τη μια, έχουμε κόμματα που αποτελούν μέρος του προβλήματος της κρίσης του δΚΚ, και της κατάστασης διάλυσης του εργατικού κινήματος, στη βάση μαζικών πολιτικών (οπορτουνισμός) και κοινωνικών (εργατική αριστοκρατία – μικροαστισμός) φαινομένων, όπως τα περιγράψαμε παραπάνω. Από την άλλη, έχουμε ένα κόμμα, μιας επαναστατικής κυβέρνησης, η οποία εξαναγκάζεται σε έναν συνεχή πόλεμο με τον ιμπεριαλισμό, και καταφέρνει να αντέχει, διατηρώντας την ενότητα του λαού της.

Θα μπορούσε να κάνει κανείς κριτική στη δήλωση της επαναστατικής αυτής κυβέρνησης. Θα μπορούσε, πχ να πει, και δικαιολογημένα, ότι η Κούβα έχει ανάγκη την υποστήριξη της Ρωσίας, αλλά και της Κίνας, για να ανταπεξέλθει στον πόλεμο που της κάνουν οι ΗΠΑ, η ΕΕ, και οι άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Ενώ, αντίθετα, κόμματα όπως το ΚΚΕ δεν έχουν τέτοιες «εξαρτήσεις»… Πράγματι, χωρίς αυτές τις «εξαρτήσεις» του …πραγματικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, το ΚΚ Κούβας θα μπορούσε να κάνει πιο σκληρή κριτική στον ρωσικό αστικό εθνικισμό, και στις δικές του επιδιώξεις, οι οποίες πιθανόν ξεφεύγουν των όποιων δίκαιων επιδιώξεων εντοπίζει το ΚΚ Κούβας.

Στην ουσία, όμως, ένα τέτοιο επιχείρημα αποκαλύπτει τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, επί της οποίας συζητάμε: η Κίνα και η Ρωσία δεν απειλούν την εθνική ανεξαρτησία της Κούβας, οι σχέσεις τους μαζί της είναι πολύ πιο ισότιμες από ότι οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, και τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες (αν και όχι απαραίτητα απόλυτα ισότιμες, και σχεδόν σίγουρα όχι στη βάση της διεθνιστικής αλληλεγγύης). Η Κούβα δε σχετίζεται με την Ρωσία και την Κίνα με όρους ιμπεριαλιστικής ληστείας και καταπίεσης, άσχετα από τις φιλοδοξίες, τα «όνειρα», ή τους όποιους σχεδιασμούς των κυρίαρχων τάξεων ή στρωμάτων της καπιταλιστικής Ρωσίας και της – σε οπισθοδρομική μετάβαση προς τον καπιταλισμό – Κίνας. Για την Κούβα, η επιλογή της δεν είναι «επιλογή ιμπεριαλιστή», ή του «μικρότερου κακού», αλλά του «μεγαλύτερου καλού» για την επανάσταση στη νησιωτική αυτή χώρα, όχι «υπό ξένη σημαία», αλλά υπό τη σημαία της επανάστασης αυτής!

Ας κάνουμε τον κόπο τώρα να περιδιαβούμε τον κόσμο ολόκληρο, και ας μετρήσουμε τα θύματα του ιμπεριαλισμού, και πόσες χώρες έχουν να κερδίσουν από οποιαδήποτε ήττα του, αδυνάτισμά του, βάθεμα της χρονίζουσας σήψης και κρίσης του. Τότε θα δούμε ότι σαν την Κούβα, μάλλον, πρέπει να σκέφτονται και οι λαοί στη Βενεζουέλα, στη Βολιβία, στην Κολομβία, στη Χιλή, στο Εκουαδόρ, στην Συρία, στο Ιράν, στη Λιβύη, στα Βαλκάνια, στην Παλαιστίνη, στο Ιράν, στην Υεμένη, γιατί όχι και στη χώρα μας, στην Ελλάδα της κρίσης, των μνημονίων, της νατοϊκής χούντας, και της εθνικής τραγωδίας της Κύπρου.

Ας δούμε, αντίθετα, πόσοι και ποιοι λαοί αντιλαμβάνονται σήμερα ως κίνδυνο, ως ληστές και καταπιεστές, τη Ρωσία και την Κίνα, πόσοι και ποιοι ανησυχούν για μια τέτοια προοπτική στο άμεσο ή κοντινό μέλλον… Γενικά, μιλώντας, οι λαοί, όταν τουλάχιστον δεν τρώνε από τα «ψίχουλα», ή δεν έχουν πέσει θύματα του μαζικού εκφασισμού και εθνικισμού, νιώθουν στο πετσί τους την ιμπεριαλιστική καταπίεση και ληστεία, και ξέρουν να την αναγνωρίζουν.

Αν τα κάνουμε αυτά, εν τέλει, θα καταλάβουμε ποιο είναι το συμφέρον του διεθνούς προλεταριάτου, και ποια κομμουνιστικά κόμματα το εξυπηρετούν, και ποια το προδίδουν με «επαναστατικές», πασιφιστικές, ή άλλες γενικές φρασούλες.

Μερικά πολιτικά συμπεράσματα

Και η Ουκρανία; Ο Ουκρανικός λαός; Αξίζει λιγότερο από τον λαό της Κούβας, ή της Συρίας κοκ;

Πέρα από το παραπάνω παράθεμα 3 του Λένιν, το οποίο μας υπενθυμίζει από ποια παγκόσμια σκοπιά κρίνουμε και τα διάφορα εθνικά κινήματα των καταπιεσμένων λαών, και στην ειδική περίπτωση της Ουκρανίας χρειάζεται μια πιο λεπτομερής, συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, την οποία αναβάλουμε για επόμενη δημοσίευση.

Προς το παρόν, από μια «παγκόσμια» οπτική, έχουμε να πούμε ότι στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των εθνών δεν συμπεριλαμβάνουμε την «ελεύθερη» – δήθεν – «επιλογή», για ένταξη στο ΝΑΤΟ, και δημιουργία ενός προτεκτοράτου, ως αιχμή του δόρατος της στρατηγικής του ιμπεριαλισμού για ξεπέρασμα της κρίσης του μέσω της υποταγής της Ευρασίας, και εν τέλει, ολόκληρου του κόσμου. Πρόκειται για  την ολοκλήρωση του σχεδίου του ιμπεριαλισμού για τη «νέα τάξη πραγμάτων» (να μια φράση που ξεχάστηκε από τον «Ριζοσπάστη» εδώ και αρκετά χρόνια…), το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή με την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη. Το ίδιο θα λέγαμε και για το «δικαίωμα ένταξης» στον ναζιστικό/φασιστικό άξονα προ του Β΄ ΠΠ.

Εννοείται, επίσης, ότι η δημοκρατία δεν εξάγεται, και κανείς λαός δεν θα απελευθερωθεί από τους καπιταλιστές. Αυτό ισχύει ακόμη και για τους καπιταλιστές πχ της Βενεζουέλας, οι οποίοι μπορεί να ανέχονται ή να συμμαχούν με την μπολιβαριανή κυβέρνηση, ενάντια στη φιλο-ιμπεριαλιστική βενεζουελάνικη αστική τάξη. Ισχύει ακόμη περισσότερο για τη ρωσική, σε μεγάλο βαθμό μονοπωλιακή και παρασιτική, αστική τάξη.

  • Η κοινωνική απελευθέρωση, και ταυτόχρονα πλήρης εθνική απελευθέρωση, είναι υπόθεση των λαών, και ιδίως της εργατικής τάξης. Αυτοί είναι οι μόνοι αντιιμπεριαλιστές, με τη στρατηγική έννοια, αυτοί που στρέφονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό γενικά, δηλ. ενάντια στον σύγχρονο καπιταλισμό.
  • Η πάλη των αστικών τάξεων για εθνική αυτοδιάθεση/ανεξαρτησία είναι πάντα μερική, και πάντα αφορά το «δικαίωμα κάθε αστικής τάξης να εκμεταλλεύεται η ίδια – κι όχι οι ιμπεριαλιστές – τη ‘δική της’ εργατική τάξη».
  • Η – πραγματικά ανεξάρτητη – στρατηγική, όμως, δεν εμπόδιζε ποτέ τους κομμουνιστές να έχουμε και μια σωστή τακτική που να εξυπηρετεί αυτήν τη στρατηγική, ώστε να εκμεταλλευόμαστε όλες αυτές τις επιμέρους αντιθέσεις του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Αλήθεια, σήμερα, η στρατηγική ανεξαρτησία των κομμουνιστών των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ από ποιον κινδυνεύει; Από τους «πράκτορες των Ρώσων και των Κινέζων», ή από την επίδραση της κυρίαρχης ιδεολογίας στις γραμμές μας; Ενδεικτικά, η κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική, την οποία κομίζει στο εργατικό κίνημα «μεταμφιεσμένη» σε πασιφισμό ο οπορτουνισμός, κοντεύει – στην «καθαρή» αστική της εκδοχή –  να απαγορεύσει μέχρι και τον …Τσαϊκόφσκι. Εξάλλου, μια άποψη σαν αυτή που κατατίθεται εδώ είναι ήδη παράνομη σε κάποιες χώρες της ΕΕ, στα πλαίσια της προετοιμασίας των λαών για τον Γ΄ ΠΠ, ακριβώς διότι εκλαμβάνεται ως «φιλορωσική προδοσία» από τις (φιλο-)ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις… Αυτά ασκούν ασυνείδητη πίεση σε όλους μας, καλύτερη από τη δουλειά οποιουδήποτε «ρώσου ή κινέζου πράκτορα»…

Η θέση του Συλλόγου μας

Ευτυχώς, ο Σύλλογος Μαρξ. Σκέψης «Γ. Κορδάτος» μπορεί να ισχυρίζεται ότι σε αυτά τα διλήμματα έχει κρατηθεί από τη σωστή πλευρά του «Ρουβικώνα». Στη σχετική ανακοίνωση του Συλλόγου μας αναφέρουμε χαρακτηριστικά (οι τονισμοί και υπογραμμίσεις είναι πάντα του υπογράφοντος):

«[…] Η ευθύνη για τις εξελίξεις αυτές βαραίνει κατά κύριο λόγο τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, και ιδιαίτερα την ηγεμονική ιμπεριαλιστική δύναμη των ΗΠΑ και την περί αυτής συμμαχία του ΝΑΤΟ. Στις συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και όξυνσης του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, η ευθύνη αυτή συνίσταται στη δική τους στρατηγική οικονομικής απομόνωσης και στρατιωτικής περικύκλωσης των χωρών της Ευρασίας που δεν υποτάσσονται στην ισχύ τους ή που θέλουν να διεκδικήσουν ηγετική θέση στο σύστημα του ιμπεριαλισμού. Η στρατηγική αυτή αποτελεί έκφραση της μακρόχρονης υφεσιακής και κρισιακής κατάστασης στην οποία βρίσκεται το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να καθυποτάξει και να εκμεταλλευτεί το σύνολο του κόσμου ως μια διέξοδο από την κρίση αυτή.

[…] Η καπιταλιστική Ρωσία δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τις εξελίξεις αυτές.

Από τη μια, οι ενέργειές της, και ιδιαίτερα η, αρχικά κεκαλυμμένη, και πλέον ανοιχτή, ολομέτωπη, στρατιωτική εμπλοκή, που ακολούθησε την πρόσφατη αναγνώριση της απόσχισης των «Λαϊκών Δημοκρατικών» του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, αλλά και η προηγούμενη ενσωμάτωση της Κριμαίας, μπορούν να δικαιολογηθούν στα πλαίσια της άμυνας και ασφάλειας της επικράτειάς της, σε μια εποχή που η στρατιωτική τεχνολογία επιδεινώνει απειλές που μπορεί να προέρχονται και έξω από τα σύνορα ενός κράτους, από γειτνιάζουσες περιοχές. Ούτε μπορεί κανείς να παραβλέψει την κατάσταση στην οποία έζησε ο ρωσικός λαός τα πρώτα χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού, όταν παραδόθηκε η κρατική εξουσία στους ολιγάρχες και στα μονοπώλια των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Επίσης, δεν μπορεί να παραγνωρίζεται, ότι εδώ που φτάσανε τα πράγματα, οι ενέργειες αυτές μάλλον βρίσκουν μια ισχυρά πλειοψηφική υποστήριξη από τους λαούς των περιοχών της ανατολικής Ουκρανίας (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το αποτέλεσμα του σχετικού δημοψηφίσματος στην Κριμαία). Οι λαοί αυτοί βρίσκονταν υπό τον κίνδυνο, είτε εθνικής καταπίεσης από το φιλο-ναζιστικό ακροδεξιό καθεστώς της δυτικής Ουκρανίας, αν δεν εξεγείρονταν και δεν αντιστέκονταν, είτε υπό θανάσιμο κίνδυνο αντιμετωπίζοντας έναν ουκρανικό στρατό σημαντικά ενισχυμένο από νατοϊκούς εξοπλισμούς, μισθοφόρους και νεοναζιστικά εθελοντικά τάγματα. Ούτε μπορεί να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η στρατιωτική -και ενίοτε οικονομική- συμμαχία με τη Ρωσία επιτρέπει μια σειρά αδύναμων χωρών (Συρία, Βενεζουέλα κοκ) να αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό με σχετική επιτυχία, διατηρώντας σε κάποιο βαθμό την εθνική τους ανεξαρτησία.

Από την άλλη, οι ενέργειες αυτές της ρωσικής ολιγαρχίας δεν αποτελούν μέρος του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα και της διεθνιστικής αλληλεγγύης των λαών. Ο στρατηγικός σκοπός της ρωσικής ολιγαρχίας είναι η όσο το δυνατόν πιο ισότιμη συμμετοχή στη διεθνή, καπιταλιστική αγορά. Ειδικότερα, η εξάρτηση από τη ρωσική εξουσία πιθανόν θα βάλει τέλος σε οποιαδήποτε προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης των λαών της ανατολικής Ουκρανίας άνοιξε η εξέγερσή τους στα πρώτα της στάδια.

Επιπλέον, η ιστορία θα δείξει κατά πόσο εξαντλήθηκαν από όλες τις πλευρές οι πιθανότητες μιας ειρηνικής, διπλωματικής λύσης, όπως αυτή που προκαθόριζαν οι συμφωνίες του Μινσκ, […]

Άλλωστε, ενώ το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι από θέση αρχής υπέρ του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών που υπόκεινται σε εθνική καταπίεση, λαμβάνει κριτική θέση υπέρ ή κατά κάθε συγκεκριμένης εφαρμογής του δικαιώματος αυτού, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα του διεθνούς αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και υπέρ του σοσιαλισμού. Από αυτήν την άποψη, οι σημερινές εξελίξεις πρέπει να ιδωθούν και από την σκοπιά της ιστορικής αδυναμίας του διεθνούς αντιιμπεριαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος να επιβάλλει μια άλλη λύση, πιο ειρηνική, και πιο συμβατή με τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των λαών της περιοχής και ευρύτερα.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, και η προοπτική του σοσιαλισμού, περνά αναγκαστικά μέσα από την ήττα της στρατηγικής του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος ηγεμονεύει σήμερα στον κόσμο, και ειδικότερα στην Ευρώπη και στην ίδια τη χώρα μας, η οποία βρίσκεται υπό στενή εξάρτηση από αυτόν.

[…]

»

Το ζητούμενο είναι ακριβώς αυτή η κατάληξη του παραθέματος από την ανακοίνωση του Συλλόγου μας, και καθορίζει ως κύριο καθήκον για τους κομμουνιστές της Ελλάδας να εργαστούν για την ήττα της νατοϊκής στρατηγικής και στην Ουκρανία και παντού. Συνεπώς, δεν μπορούμε να στεναχωριόμαστε ιδιαίτερα αν αυτό σημαίνει, δυστυχώς – με βάση τον συσχετισμό των δυνάμεων, εθνικών και ταξικών, παγκόσμια στη σημερινή εποχή – τυχόν ενδυνάμωση του ρωσικού αστικού εθνικισμού (κάτι το οποίο δε διαφαίνεται μέχρι στιγμής άλλωστε από την εξέλιξη του πολέμου).

Αυτό το καθήκον, για τον ελληνικό λαό, περνάει καταρχήν μέσα από την πάλη για την απεμπλοκή του από τον πόλεμο, για την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, την απομάκρυνση των νατοϊκών βάσεων, και γενικότερα την ήττα και διάλυση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αντίστοιχες προϋποθέσεις πρέπει να έχει και η θέση μας για την ειρήνη, και για τις όποιες διπλωματικές λύσεις είναι δυνατές σε κάθε χρονική στιγμή, θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Το καθήκον αυτό, η ήττα του ιμπεριαλισμού, είναι το κεντρικό, σύγχρονο καθήκον του δΚΚ. Αυτό θα ανοίξει και το ιστορικό παράθυρο ευκαιρίας για την κοινωνική απελευθέρωση των λαών, και του δικού μας, με τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Επιπλέον, μόνο πάνω σε αυτό μπορεί να θεμελιωθεί η ανασυγκρότησή του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο διεθνώς, όσο και στη χώρα μας, μια αναγκαιότητα την οποία έχει ήδη επισημάνει ο Σύλλογός μας με ανακοίνωσή του, και στην οποία αναφερθήκαμε αναλυτικότερα σε προηγούμενη αρθρογραφία μας (βλ. εδώεδώ κι εδώ).

Διαφορετικά, όσοι είναι ικανοποιημένοι με τη θέση του ΚΚΕ ή/και του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε κάτι τόσο βασικό (ποιος είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός/ιμπεριαλισμός, με ποια στρατηγική θα τον ανατρέψουμε;) όπως αποκαλύπτεται από τη θέση των οργανώσεων αυτών για τον πόλεμο, μάλλον δεν παραδέχονται και το επείγον αυτής της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος, και δεν επιθυμούν να εργαστούν ολόψυχα γι’ αυτήν.

Στη συνέχεια, αφήνουμε τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα από τη σχετική τοποθέτηση των Κουβανών συντρόφων που ακολουθεί παρακάτω (είμαστε υπεύθυνοι για τη μετάφραση από την αγγλική γλώσσα και για τους τονισμούς).

 

[1] Λένιν ΒΙ. (2013). Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, Το ζήτημα της ειρήνης, σελ. 97.

[2] Λένιν ΒΙ. (2006). Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την εθνική αυτοδιάθεση. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, Μαρξισμός ή Προυντονισμός, σελ. 145-146.

[3] Λένιν ΒΙ. (2009). Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού (εκλαϊκευτική μελέτη). Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα. σελ. 127.

[4] Λένιν ΒΙ. (2006). Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την εθνική αυτοδιάθεση. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, Μαρξισμός ή Προυντονισμός, σελ. 143-144.

[5] Λένιν ΒΙ. (2013). Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα. Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. σελ. 82 – 86.

[6] King ST. (2018). Lenin’s Theory of Imperialism Today: The Global Divide between Monopoly and Non-Monopoly Capital. Doctor of Philosophy Centre for Strategic Economic Studies, Victoria University, Melbourne

[7] Ενδεικτικά:

Roberts M. (2019). HM2 – The economics of modern imperialism.

Roberts M. (2022). The wealth of nations.

Carchedi, G., & Roberts, M. (2021). The Economics of Modern Imperialism, Historical Materialism, 29(4), 23-69. https://doi.org/10.1163/1569206X-12341959

Cope, Z. (2019). The wealth of (some) nations: imperialism and the mechanics of value transfer. Review of Economics and Economic Methodology Volume IV, Issue 1, Summer 2020, 157.

Feng, Z. (2018). International value, international production price and unequal exchange. Economic growth and transition of industrial structure in East Asia, 73-96.

 

«

Η Κούβα υποστηρίζει μια λύση που εγγυάται την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων

Δήλωση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας.

28 Φεβρουαρίου, 2022

Η αποφασιστικότητα των ΗΠΑ να συνεχίσουν την προοδευτική επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας επέφερε ένα σενάριο με επιπτώσεις απρόβλεπτης εμβέλειας, το οποίο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Οι στρατιωτικές κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ προς τις περιοχές που γειτνιάζουν με τη Ρωσική Ομοσπονδία τους τελευταίους μήνες είναι γνωστές και προηγήθηκε η παράδοση σύγχρονων όπλων στην Ουκρανία, τα οποία μαζί συνιστούν στρατιωτική πολιορκία.

Είναι αδύνατο να γίνει μια αυστηρή και ειλικρινής εξέταση της σημερινής κατάστασης στην Ουκρανία, χωρίς να εκτιμηθούν προσεκτικά τα δίκαια αιτήματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟκαθώς και οι παράγοντες που οδήγησαν στη χρήση βίας και στη μη τήρηση των νομικών αρχών και των διεθνών κανόνων, τους οποίους η Κούβα υποστηρίζει σθεναρά και, αποτελούν, ιδιαίτερα για τις μικρές χώρες, βασικό πόρο αντίστασης στην ηγεμονία, την κατάχρηση εξουσίας και την αδικία.

Η Κούβα είναι μια χώρα που υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο και είναι προσηλωμένη στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Κούβα θα υπερασπίζεται πάντοτε την ειρήνη και θα αντιτίθεται στη χρήση βίας, και στις απειλές για χρήση βίας, εναντίον οποιουδήποτε κράτους.

Λυπούμαστε βαθύτατα για την απώλεια αθώων αμάχων στην Ουκρανία. Ο κουβανικός λαός είχε και συνεχίζει να έχει πολύ στενή σχέση με τον ουκρανικό λαό.

Η ιστορία θα καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες υπεύθυνες για τις συνέπειες ενός όλο και πιο επιθετικού στρατιωτικού δόγματος πέρα από τα σύνορα του ΝΑΤΟ, το οποίο απειλεί τη διεθνή ειρήνη, ασφάλεια και σταθερότητα.

Η ανησυχία μας έχει επιδεινωθεί με την πρόσφατη απόφαση του ΝΑΤΟ να ενεργοποιήσει, για πρώτη φορά, τη Δύναμη Αντίδρασης.

Ήταν λάθος να αγνοηθούν οι τεκμηριωμένοι ισχυρισμοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας επί δεκαετίες και να υποθέσουμε ότι η Ρωσία θα παραμείνει ανυπεράσπιστη μπροστά σε μια άμεση απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Η Ρωσία έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η ειρήνη δεν μπορεί να επιτευχθεί με την τοποθέτηση πολιορκιών ή την περικύκλωση κρατών.

Το σχέδιο ψηφίσματος για την κατάσταση στην Ουκρανία που δεν εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 25 Φεβρουαρίου, το οποίο θα υποβληθεί στη Γενική Συνέλευση, δεν προοριζόταν ως πραγματική συμβολή στην επίλυση της τρέχουσας κρίσης.

Αντιθέτως, πρόκειται για ένα ανισόρροπο κείμενο, το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη τις νόμιμες ανησυχίες όλων των εμπλεκόμενων μερών. Δεν αναγνωρίζει ούτε την ευθύνη εκείνων που υποκίνησαν ή ανέλαβαν επιθετικές ενέργειες που οδήγησαν στην κλιμάκωση αυτής της σύγκρουσης.

Καλούμε για μια σοβαρή, εποικοδομητική και ρεαλιστική διπλωματική λύση της τρέχουσας κρίσης στην Ευρώπη, με ειρηνικά μέσα, διασφαλίζοντας την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων, καθώς και την περιφερειακή και διεθνή ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια.

Η Κούβα απορρίπτει την υποκρισία και τα διπλά πρότυπα. Υπενθυμίζεται ότι το 1999 οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ εξαπέλυσαν μια μεγάλη επίθεση στη Γιουγκοσλαβία, μια ευρωπαϊκή χώρα που είχε κατακερματιστεί με υψηλό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, για την επίτευξη γεωπολιτικών στόχων, αγνοώντας τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και αρκετοί από τους συμμάχους τους έχουν χρησιμοποιήσει βία σε πολλές περιπτώσεις. Έχουν εισβάλει σε κυρίαρχα κράτη για να επιφέρουν αλλαγή καθεστώτος και να παρέμβουν στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων εθνών που δεν υποτάσσονται στα συμφέροντα της κυριαρχίας τους, υπερασπιζόμενοι την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία τους.

Είναι επίσης υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων, τους οποίους χαρακτηρίζουν ως “παράπλευρες απώλειες”, εκατομμύρια εκτοπισμένους και εκτεταμένες καταστροφές σε ολόκληρο τον πλανήτη μας στους λεηλατικούς πολέμους τους.

Αβάνα, 26 Φεβρουαρίου 2022

»

Πέρα από τη σύγκρουση στην Ουκρανία

Ernesto Estévez Rams

4 Μαρτίου, 2022

Πέρα από τα γεγονότα που οδήγησαν στις σημερινές συγκρούσεις, αυτό που βλέπουμε, για άλλη μια φορά, είναι ένας πόλεμος στον οποίο οι απώλειες σημειώνονται σε χώρες που χαρακτηρίζονται ως περιφερειακές από τις παγκόσμιες δυνάμεις.

Ζούμε την τελευταία μάχη της καπιταλιστικής Δύσης που αγωνίζεται να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία που διατηρεί από την εποχή της αποικιοκρατικής κατάκτησης της Ασίας, της Αφρικής και του Νέου Κόσμου. Βλέπουμε την ανάδυση άλλων δυνάμεων που δεν είναι πρόθυμες να αποδεχτούν αυτή την επιβαλλόμενη τάξη πραγμάτων. Η πλειοψηφία του κόσμου, με αποικιοκρατικό παρελθόν, πιέζει για έναν πλανήτη που δεν θα είναι πεδίο μάχης για πολέμους που ξεκινούν άλλοι.

Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη στιγμή για την ανθρωπότητα. Βρισκόμαστε εδώ και πολύ καιρό σε έναν ανώνυμο τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή, που θα καθορίσει το τι θα ακολουθήσει. Πρέπει να ξεπεράσουμε τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, μια μονοπολική πραγματικότητα που βασίζεται στον εκβιασμό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, υποχρεώνοντας τους υπόλοιπους να αποδεχτούν την κυριαρχία τους, μια κατάσταση που είναι απλά μη βιώσιμη και αυτοκτονική για όλους.

Είναι όλο και πιο προφανές ότι η μόνη διέξοδος για την ανθρωπότητα είναι να νικήσει τον ηγεμονικό, ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. Η μάχη για την ειρήνη είναι μια αναγκαιότητα, αν θέλουμε να έχουμε χρόνο να οικοδομήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για όλους.

Τίποτα από όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία δεν πρέπει να κάνει κανέναν ευτυχισμένο. Πέρα από τα γεγονότα που οδήγησαν στις σημερινές μάχες, αυτό που βλέπουμε, για άλλη μια φορά, είναι ένας πόλεμος στον οποίο οι απώλειες υφίστανται σε χώρες που χαρακτηρίζονται ως περιφερειακές από τις παγκόσμιες δυνάμεις.

Στον δυτικό καπιταλιστικό ηγεμονικό κόσμο, κάθε πράξη πολέμου απεικονίζεται μεμονωμένα και όχι σε συνδυασμό με άλλες. Η διαίρεση της Γιουγκοσλαβίας, η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το ISIS, η Συρία, το Πακιστάν, η Παλαιστίνη, η Λιβύη και η Υεμένη έχουν όλα κάτι κοινό: τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Για κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα, ο ιδεολογικός μηχανισμός του “νατοϊκού” ιμπεριαλισμού δημιούργησε μια αφήγηση όπου ο ένοχος, ο επιτιθέμενος, ήταν κάποιος άλλος.

Ας μην εξαπατούμε τους εαυτούς μας, χωρίς να δικαιολογούμε την επιθετικότητα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, και είμαι πεπεισμένος ότι ο σημερινός πόλεμος ήταν δυνατόν να αποφευχθεί, αυτό το τελευταίο επεισόδιο είναι ένα ακόμη στις αυτοκρατορικές προσπάθειες του ΝΑΤΟ να καθυστερήσει την απώλεια της ηγεμονίας του σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ακυβέρνητος.

Τα λόγια του Φιντέλ είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρα, όταν είπε: “Ο κόσμος δεν θα μπορούσε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τον πόλεμο: “Εξαλείψτε τη φιλοσοφία της λεηλασίας και η φιλοσοφία του πολέμου θα εξαφανιστεί”.

Πηγή: Σύλλογος Γιάννης Κορδάτος

Τα τσογλάνια* του ΝΑΤΟ και οι κλακαδόροι των ΑΖΟΦ τι εξωτερική πολιτική μπορούν να ασκήσουν;

Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση υποδύθηκε σε χρόνο μηδέν το μαντρόσκυλο των ΗΠΑ, έκανε τις πιο επιθετικές, έξαλλες και προσβλητικές δηλώσεις για τη Ρωσία, έστειλε οπλισμό στο Κίεβο, απέλασε Ρώσους διπλωμάτες. Ακκιζόμενη ότι όσο πιο πολύ γλείψει το ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερα μπράβο θα εισπράξει, έφτασε στο σημείο να στήσει κλάκα στο ελληνικό Κοινοβούλιο για το ναζιστικό Τάγμα Αζόφ. Οι δικαιολογίες ότι δεν γνώριζε, ήρθαν μετά τη θύελλα αντιδράσεων, και ακόμα και αν ισχύουν, δείχνουν απλώς ότι η ανικανότητα είναι μεγαλύτερη από την ανηθικότητα. 

Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, η τουρκική κυβέρνηση καταδίκασε μεν την εισβολή, ως χώρα του ΝΑΤΟ, αλλά σκεπτόμενη ότι εκτός από τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον υπάρχουν και αυτά της Άγκυρας, δεν έκλεισε τον εναέριο χώρο για τα ρωσικά αεροσκάφη, δεν επέβαλε τις κυρώσεις που ζητούσε η Δύση, δεν έστειλε πολεμικό εξοπλισμό στην Ουκρανία, οργάνωσε -μόνη στον κόσμο- τριμερείς συναντήσεις (με τη Ρωσία και την Ουκρανία), διατηρεί σχέσεις με όλες τις πλευρές. 

Την κατάσταση συνόψισε εξαιρετικά ο Αμερικανός Πρέσβης Πάιατ: “Το συμφέρον των ΗΠΑ είναι να παραμείνει η Τουρκία στη Δύση”. Το γεγονός δηλαδή ότι η Τουρκία απειλεί να μην παραμείνει στη Δύση και παίζει σε διπλό ταμπλό, υπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα, δεν είναι επιζήμιο για την Τουρκία. Το αντίθετο: κάνει τις ΗΠΑ να προσφέρουν διαρκώς δώρα εξευμενισμού. 

Πριν δύο μέρες το Στέητ Ντιπάρτμεντ αποφάσισε ότι η πώληση F-16 στην Τουρκία είναι σύμφωνη με τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ, αναιρώντας τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στην τουρκική αμυντική βιομηχανία λόγω της παλαιότερης αγοράς από την Άγκυρα των ρωσικών S-400. Να υπενθυμίσουμε ότι το πολύ σύντομο “εμπάργκο” των ΗΠΑ στην Τουρκία είχε θεωρηθεί από την ελληνική πλευρά ως νίκη επικών διαστάσεων και απόδειξη ότι τα πιστά σκυλάκια ανταμείβονται.

Η επόμενη φάπα στην ελληνική εξωτερική πολιτική ήρθε από τη Βικτόρια Νιούλαντ, υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, η οποία τελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες τον East Med. Ο κατά φαντασίαν αγωγός είχε αναγορευθεί σε φοβερό όπλο που θα μετέτρεπε στην Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο, θα παρέκαμπτε την Τουρκία και θα έλυνε και το πρόβλημα με τις διαφιλονικούμενες ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας – Κύπρου. Η Νιούλαντ, η οποία παρεμπιπτόντως είχε ενορχηστρώσει με τον Πάιατ το πραξικόπημα του Μεϊντάν στο Κίεβο, εξευτέλισε τις μπουρδολογίες του ελληνικού αστισμού, λέγοντας αυτό που όλοι ήξεραν από την αρχή: Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να στηρίξουν κανέναν αγωγό που δεν περιλαμβάνει την Τουρκία. Πολύ περισσότερο όταν επιδιώκουν να εξαρτήσουν την Ευρώπη από το ελεγχόμενο από την Ουάσινγκτον υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) που μεταφέρεται με τάνκερ. 

Με δύο λόγια, όχι απλά οι ΗΠΑ δεν τιμωρούν την Τουρκία επειδή δεν είναι τυφλό όργανο της αμερικανικής πολιτικής, αλλά την επιβραβεύουν για να τη φέρουν όσο μπορούν στα νερά τους.  

Το αποτέλεσμα είναι ότι η τουρκική κυβέρνηση ασκεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, συνομιλώντας με όλους, καθιστώντας την Άγκυρα σημείο αναφοράς της διεθνούς διπλωματίας – και κερδίζει, ενώ η ελληνική κυβέρνηση κάνει διαγωνισμό εθελοδουλείας, τυφλής πίστης, και πάντα δεδομένης υπακοής – και χάνει.  

Η Τουρκία σήμερα θεωρείται από όλο τον κόσμο ως δύναμη με ειδικό βάρος και εθνική, ανεξάρτητη στρατηγική, ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως «αυτοφωράκιας», κοινός προβοκάτορας του ΝΑΤΟ, και μάλιστα των πιο επιθετικών, ανόητων, φιλοπόλεμων κύκλων του, που φλερτάρουν με τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο για να «δώσουν ένα μάθημα στη Ρωσία».

Η τουρκική πλευρά, χωρίς ποτέ να διαρρηγνύει σχέσεις ή να αμφισβητεί την ένταξή της στο ΝΑΤΟ και στον άξονα της Δύσης, επιμένει να ορίζει μια ανεξάρτητη δική της πολιτική. Η ελληνική πλευρά, δηλώνει σε όλους τους τόνους δεδομένη και πρόθυμη, φτάνοντας στο σημείο να κρύβει το κυπριακό κάτω από το χαλί, μην τύχει και θιγεί η Ουκρανία, με αποτέλεσμα να την προσβάλει βάναυσα ακόμα και ο Ζελένσκι.  

Είναι περιττό να πούμε ποιος κινείται υπηρετώντας τα συμφέροντα της χώρας του, έστω έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται η αστική της τάξη, και ποιος κινείται με βάση τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον.

Και είναι προκλητικό, όσοι λειτουργούν ως υποτακτικοί της CIA, να παραδίδουν μαθήματα …εθνικής ευθύνης στον λαό που δεν συντάσσεται με τα υπερατλαντικά απεταξάμην στον Πούτιν.    

* Τσογλάνια: Από εφηβική ηλικία υπηρέτες του Σουλτάνου, παιδιά για τις δύσκολες δουλειές. Οι πιο ευνοούμενοι και μορφωμένοι αναλάμβαναν διοικητικές θέσεις και αξιώματα. Σχετική ίσως με την πολιτική έννοια της λέξης είναι η δήλωση Πάιατ “φέρτε να προσλάβουμε τον Μητσοτάκη στην Αμερική”.

Η σφαγή της Bucha

Το antapocrisis αναδημοσιεύει ένα άρθρο/ρεπορτάζ, υπόδειγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας, που ανέβηκε στο on-line περιοδικό γεωπολιτικής ανάλυσης “Standpoint Zero”, τη Δευτέρα, 4 Απριλίου 2022.

Χτες (3 Απριλίου 2022) με χλομιασμένο το πρόσωπό του ο Oleksiy Arestovych, βασικός σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelenskyy που κάνει τακτικές τηλεοπτικές ενημερώσεις ως προς τις πολεμικές εξελίξεις, εμφανίστηκε στην UA-TV— Ukrinform, η Ουκρανική κρατική ραδιοτηλεόραση—για να πληροφορήσει το κοινό για τις σοκαριστικές σφαγές αμάχων στις πόλεις Bucha, Irpin, και Hostomel στα βορειοδυτικά του Κιέβου. Οι Ρωσικές δυνάμεις, σε συμμόρφωση με τις δεσμεύσεις που ανακοίνωσαν κατά τον πιο πρόσφατο γύρο των συνομιλιών, αποχώρησαν από την περιοχή του Κιέβου Ομπλάστ, επιτρέποντας στις Ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να πάρουν πίσω υπό τον έλεγχό τους αυτές τις πόλεις. Αργά το Σάββατο το βράδυ άρχισε η κυκλοφορία φωτογραφιών αυτού που ο Arestovych αποκάλεσε “μετα-αποκαλυπτική ταινία φρίκης”—μέχρι τριακόσια πτώματα δολοφονημένων Ουκρανών πολιτών διασκορπισμένα σε δρόμους, υπόγεια και σε ρηχούς τάφους.

Η δημοσιογράφος της The Kyiv Independent, Olga Rudenko, σε ένα άρθρο που δημοσίευσε στις 2:21 π.μ. της 3ης Απριλίου, έγραψε ότι από την στιγμή που οι Ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται από την περιοχή «φρικώδεις φωτογραφίες και βίντεο άρχισαν να συρρέουν» τα οποία «μοιάζει να αποδεικνύουν ότι οι Ρωσικές δυνάμεις προχώρησαν σε στοχευμένες, οργανωμένες δολοφονίες πολιτών στην Bucha». Στις έντεκα και μισή το πρωί, η Valentyna Romanenko προσέθετε πολύ περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτές τις θηριωδίες στην Ukrayinska Pravda σε ένα άρθρο με τίτλο «Επιθυμούσατε μια άλλη Σρεμπρένιτσα;» συνδέοντας τα εγκλήματα με την γενοκτονία το 1995 οκτώ χιλιάδων Βόσνιων Μουσουλμάνων στην Βοσνία. Παραθέτοντας τα λόγια του Mykhailo Podoliak, σύμβουλου του Επικεφαλής του Προεδρικού Γραφείου, που είχε πει ότι επειδή ο δυτικός κόσμος δεν ήθελε να προκαλέσει τη Ρωσία, εισέπραξε το σύνολο της ανείπωτης φρίκης από την απανθρωπιά στην Bucha, Irpin, και Hostomel:

Εκατοντάδες, χιλιάδες δολοφονημένων, ακρωτηριασμένων, βιασμένων, δεμένων, ξανά βιασμένων που μετά σκοτώθηκαν. Εκατοντάδες, χιλιάδες Ουκρανών αμάχων. Δολοφονημένων με εξαιρετική σκληρότητα.

Εικόνες που αναρτήθηκαν στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του Podoliak καθώς και σε εφημερίδες σε όλη τη χώρα επιβεβαίωσαν αυτές τις άγριας κτηνωδίας σκηνές από την Αποκάλυψη. Άνθρωποι με τα χέρια πισώπλατα δεμένα εκτελεσμένοι σε τοίχους, σώματα σωριασμένα στους δημόσιους δρόμους παντού στην πόλη της Bucha, μέλη που ξεπρόβαλλαν από αυτό που έμοιαζε με μαζικούς τάφους. Καρβουνιασμένα απομεινάρια σωριασμένα πάνω σε παραμορφωμένα κουφάρια πυροβολημένων και καμμένων αυτοκινήτων και μηχανημάτων, χέρια με βερνικωμένα νύχια και ματωμένα πρόσωπα με πολλαπλές πληγές από σφαίρες. Η φρίκη ήταν εκεί για να την δει η υφήλιος. Δύο ολόκληρες ώρες πριν αυτά φτάσουν στα Ουκρανικά μίντια η Louise Callaghan είχε αναρτήσει ολόκληρη την ιστορία στην online έκδοση των The Sunday Times στη Βρετανία, και ήδη από τις πέντε το πρωί είχε σηκωθεί το σχετικό άρθρο στην Wikipedia: «Η σφαγή της Bucha υπήρξε ένα αιματοκύλισμα αμάχων στην Ουκρανική πόλη της Bucha από Ρωσικές δυνάμεις που συμμετείχαν στην εισβολή στην Ουκρανία το 2022.»

Όλα τα γεγονότα είχαν διαπιστωθεί. Οι άνθρωποι στη δυτική Ευρώπη πριν πάνε για ύπνο θα είχαν όλες τις λεπτομέρειες, κάθε αποτρόπαια φωτογραφία, και τον αριθμό των φορών που κάθε θύμα είχε βιασθεί προτού πυροβοληθεί και στην Ουκρανία [η ιστορία] θα ήταν ακριβώς στην ώρα της πριν το πρωινό. Αυτό δεν θα ήταν μόνο το κύριο θέμα των ειδήσεων της μέρας—πλημμυρίζοντας κάθε δελτίο ειδήσεων από το Λος Άντζελες έως το Βερολίνο, αυτή η ιστορία θα ήταν τα νέα.

Όμως αυτή είναι μια περίεργη ιστορία. Δεν υπάρχει ανεπάρκεια φωτογραφικών πληροφοριών μετά το γεγονός. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι εκατοντάδες πολίτες σφαγιάστηκαν στους δρόμους των πόλεών τους. Αυτό μπορούμε όλοι να το δούμε. Ξέρουμε ότι αυτό συνέβη. Εν τούτοις, από την αρχή αυτής της σύγκρουσης, τα μίντια υπογραμμίζουν το γεγονός ότι αυτός ο πόλεμος συμβαίνει στον «πολιτισμένο κόσμο». Κάθε στιγμή του αποθανατίζεται στην κάμερα από συνηθισμένους ανθρώπους. [Αλλά] δεν υπάρχει ούτε ένα βίντεο γι’ αυτό το μαζικό έγκλημα, ούτε μία φωτογραφία, καμία αναφορά στα κοινωνικά δίκτυα, κανένα γραπτό μήνυμα—τίποτα. Το πρώτο πράγμα που ο οιοσδήποτε οπουδήποτε ακούει γι’ αυτό το ξεδιάντροπο και πολύ δημόσιο έγκλημα είναι όταν η είδηση φτάνει στις εφημερίδες. Στην Μαριούπολη, μια πόλη εντελώς περικυκλωμένη από τις ρωσικές δυνάμεις, οι κάτοικοι χρησιμοποιούν το Skype για να έρθουν σε επαφή με ΜΜΕ στην Ελλάδα. Ακόμη και στην κατειλημμένη από τους Ρώσους νότια και ανατολική πλευρά της χώρας οι συνηθισμένοι πολίτες κινηματογραφούν τι πράττουν οι Ρώσοι και τι οι Ουκρανικές δυνάμεις κάνουν στους Ρώσους. Αλλά λίγα μίλια βόρεια του Κιέβου, κατά τη διάρκεια μιας τρομακτικής και παρατεταμένης επίθεσης στον άμαχο πληθυσμό, δεν έχουμε τίποτα, παρά μόνο σιγή, μέχρις ότου ο τύπος ανακοινώσει την ιστορία. Αυτό είναι παράξενο.

Υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράξενο. Από την κάλυψη των μίντια μας δίνεται η εντύπωση ότι οι Ουκρανοί στρατιώτες που έφτασαν σε αυτές τις γύρω από το Κίεβο πόλεις συνάντησαν αυτή τη φρίκη. Πολλές από τις φωτογραφίες που διαθέτουμε δείχνουν καθαρά τη δημόσια διάπραξη αυτών των εγκλημάτων. Οποιοσδήποτε έφτανε στην Bucha θα έβλεπε τη σκηνή του εγκλήματος. Τίποτα από αυτά δεν ήταν κρυμμένο. Η Rudenko αυτό ακριβώς έγραψε—από τη στιγμή που οι Ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται από την περιοχή φρικώδεις φωτογραφίες και βίντεο άρχισαν να συρρέουν. Επομένως, πρέπει να υποθέσουμε ότι οι Ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται από την Bucha κάποια στιγμή αργά το απόγευμα του Σαββάτου, 2 Απριλίου και ότι οι φωτογραφίες άρχισαν να συρρέουν στη Rudenko και τους συναδέλφους της της The Kyiv Independent λίγο μετά.

Αλλά όχι, τα πράγματα δεν συνέβησαν έτσι.

O Δήμαρχος της Bucha, Anatoliy Fedoruk, ανακοινώνει την απελευθέρωση της πόλης, χωρίς να αναφέρει τίποτα για σφαγή.

Οι Ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να φεύγουν από την Bucha, το Irpin και το Gostomel την Τετάρτη 30 Μαρτίου—τρεις ολόκληρες μέρες προτού αυτά τα απαίσια βίντεο και εικόνες άρχισαν να «συρρέουν στα» Ουκρανικά μίντια. Ο Ρωσικός στρατός είχε εκκενώσει εντελώς την πόλη της Bucha στις 16:31 της 1ης Απριλίου, επειδή τότε είναι που ο Anatoliy Fedoruk, ο δήμαρχος της Bucha στάθηκε μπροστά στο Δημαρχείο και κήρυξε την «απελευθέρωση» της πόλης και το ανάρτησε στην επίσημη σελίδα στο Facebook που διατηρεί το Δημοτικό Συμβούλιο της Bucha. Είναι λογικό επομένως να συμπεράνουμε ότι οι επιζώντες της σφαγής και οι εισερχόμενοι Ουκρανοί στρατιώτες θα είχαν δει τις φρικιαστικές σκηνές τριγύρω στους δρόμους και θα τις είχαν αναφέρει—αλλά όχι. Στην πραγματικότητα, ο κ. Fedoruk δεν λέει τίποτα για σώματα που να κείτονται στους δρόμους κατά τον online λόγο του για την απελευθέρωση [της πόλης]. Χρειάστηκαν ακόμη είκοσι τέσσερις ώρες για να τραβήξει η σφαγή την προσοχή του τύπου. Παράξενο.

Είναι σαφές ότι πρέπει να βρούμε τι συνέβη εδώ για αρκετές ώρες. Οι Ρώσοι φεύγουν το απόγευμα της 30ης Μαρτίου, αναφορές για κάποια σφαγή δεν φτάνουν από την πόλη—ούτε ακόμη και από τον δήμαρχο ο οποίος βρίσκεται όντως στην Bucha την 1η Απριλίου και μετά, το απόγευμα της 2ας Απριλίου έχουμε μία σφαγή. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περισσότερο από εβδομήντα-δύο ώρες κατά τις οποίες κανείς δεν αναφέρει για σφαγή και οι Ουκρανικές δυνάμεις ελέγχουν την πόλη. Ο δήμαρχος βρίσκεται στην πόλη και οι κάτοικοι της πόλης βγαίνουν πάλι έξω στους δρόμους και κανένας—κανένας—δεν μιλά για κάποια σφαγή. Υπάρχουν ίσως ένα ή δύο βίντεο που τραβήχτηκαν από ανθρώπους που οδηγούν μέσα στην πόλη, στα οποία βλέπουμε σώματα στον δρόμο. Αλλά [τα σώματα] είναι ίσως τρία ή τέσσερα, και βρισκόμαστε σε μία ενεργή πολεμική ζώνη. Είναι δύσκολο να παντρέψουμε αυτά τα βίντεο με τις μετέπειτα εικόνες μιας εκτεταμένης σφαγής.

Σύμφωνα με τους New York Times, που είχαν στο έδαφος τον φωτορεπόρτερ Daniel Berehulak, μία από τις πρώτες Ουκρανικές μονάδες που εισήλθαν στην Bucha ανήκε στο υπερ-εθνικιστικό τάγμα Αζόφ. Περπατώντας με το τάγμα Αζόφ, η λεζάντα που συνοδεύει τις φωτογραφίες γράφει:

Ουκρανοί στρατιώτες από το σύνταγμα Αζόφ περπάτησαν διαμέσου των απομειναριών μιας Ρωσικής στρατιωτικής φάλαγγας στην πρόσφατα απελευθερωμένη πόλη της Bucha το Σάββατο, λίγο έξω από την πρωτεύουσα μετά την απόσυρση των Ρώσων. Κάτοικοι από κοντινές γειτονιές έπαιρναν τρόφιμα που διένεμαν Ουκρανοί στρατιώτες. Πολλοί δεν είχαν πάρει τροφή ούτε διέθεταν ηλεκτρικό ή γκάζι για να μαγειρέψουν—για περισσότερο από μήνα. Μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι στέκονταν κοντά σε ένα σώμα που είχε αφεθεί στο πεζοδρόμιο.

Έως το πρωί της 2ας Απριλίου υπήρχαν νεκρά σώματα, αλλά όχι αρκετά ώστε να υποδηλώνουν ότι είχε συμβεί μία σφαγή. Οι New York Times δεν αναφέρουν κάποια σφαγή πολιτών—και διαθέτουν πρόσβαση [μέσω του φωτορεπόρτερ τους] στην πόλη και τους κατοίκους της. Ο κόσμος είναι ταλαιπωρημένος και οι άνθρωποι, ειδικά οι ηλικιωμένοι και οι αδύναμοι υποφέρουν πολύ. Αλλά όμως, εδώ δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη κάποιας σφαγής: με μαζικούς τάφους, σημεία εκτελέσεων, θύματα βιασμών, και τα λοιπά. Όχι, τίποτα από αυτά δεν υπάρχει. Πουθενά στην πόλη ο [φωτορεπόρτερ] Berehulak δεν αντιλαμβάνεται κάτι που να υπαινίσσεται σφαγή άμαχου πληθυσμού και με δεδομένο το ιδεολογικό μίσος τους κατά των Ρώσων, κάποιος θα σκεφτόταν ότι οι στρατιώτες του Αζόφ, αν κάτι τέτοιο ήταν γνωστό ή έστω φημολογούνταν, θα ήταν παραπάνω από πρόθυμοι να του το μεταδώσουν.

Μετά κάτι πολύ ενδιαφέρον συμβαίνει στις 2 Απριλίου, λίγες ώρες πριν η σφαγή φτάσει στην αντίληψη των εθνικών και διεθνών μίντια. Το online site Лівий берег [Αριστερή Όχθη] του χρηματοδοτούμενου από τις ΗΠΑ και την ΕΕ Ινστιτούτου Gorshenin ανακοίνωσε ότι:

Ειδικές Δυνάμεις έχουν αρχίσει μια επιχείρηση εκκαθαρίσεων στην πόλη της Bucha της περιοχής του Κιέβου, η οποία έχει απελευθερωθεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Η πόλη εκκαθαρίζεται από σαμποτέρ και συνεργάτες των Ρωσικών δυνάμεων.

Ο Ρωσικός στρατός έχει πλέον φύγει εντελώς από την πόλη, και επομένως αυτό ακούγεται καθαρά ως αντίποινα. Οι κρατικές αρχές θα σάρωναν την πόλη αναζητώντας «σαμποτέρ» και «συνεργάτες των Ρωσικών δυνάμεων». Μόλις την προηγούμενη μέρα η Ekaterina Ukraintsiva, εκπροσωπώντας τις αρχές του Δημοτικού Συμβουλίου, εμφανίστηκε σε ένα πληροφοριακό βίντεο στη σελίδα Bucha Live του Telegram φορώντας στολή παραλλαγής και καθισμένη μπροστά σε μία Ουκρανική σημαία για να ανακοινώσει «την εκκαθάριση της πόλης». Πληροφόρησε τους κατοίκους ότι η εμφάνιση τους Τάγματος Αζόφ δεν σήμαινε ότι η απελευθέρωση ήταν πλήρης (όμως ήταν, οι Ρώσοι είχαν φύγει εξ ολοκλήρου) και ότι μια «πλήρης σάρωση» έπρεπε να γίνει. Πριν κλείσει, έδωσε οδηγίες στους κατοίκους να παραμείνουν στα καταφύγιά τους και να μη βγαίνουν στους δρόμους. Τώρα, με την ευκαιρία να πούμε εδώ ότι το μήνυμά της το μοιράστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα. Δηλαδή, το γεγονός αυτό απορρίπτει την ιδέα ότι οι μάρτυρες των μαζικών σφαγών που λέγεται ότι διέπραξαν οι Ρώσοι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με το έξω κόσμο. Μπορούσαν, και διαθέτουμε πολλές αποδείξεις online συζητήσεων [στα μέσα κοινωνική δικτύωσης] μέσα από την Bucha κατ’ αυτήν την περίοδο—μόνο που δεν έχουμε αποδείξεις κάποιας σφαγής.

Σε αυτό το σημείο, κάποια στιγμή το απόγευμα και νωρίς το βράδυ του Σαββάτου 2 Απριλίου, έχουμε στρατιώτες του Τάγματος Αζόφ και Ειδικές Δυνάμεις του Συντάγματος SAFARI μέσα στην πόλη οι οποίες πραγματοποιούν μία ειδική επιχείρηση σκούπα για σαμποτέρ και συνεργάτες. Αυτό ακούγεται πολύ καθαρά σαν [αναμενόμενο ότι] ορισμένοι πολίτες θα εκτελεστούν. Από το σημείο αυτό και μετά υπάρχει σχεδόν πλήρης απουσία πηγών μέσα από την Bucha, με εξαίρεση μία. Όλοι οι υπόλοιποι μέσα στην πόλη έχουν διαταχθεί να μη βγουν στο δρόμο και έχουν πληροφορηθεί ότι θα διεξαχθεί μια στρατιωτική επιχείρηση ανάμεσά τους. Θα περιμένουν [επομένως] κάποιους επιπλέον πυροβολισμούς. Μετά, μία ακόμη πηγή, η μόνη πηγή από το παράθυρο χρόνου μεταξύ της έναρξης των εκκαθαρίσεων και των νέων για μία σφαγή που συρρέουν προς τα μίντια: Ο Sergiy Korotkikh, αρχηγός της Ναζιστικής εδαφικής άμυνας στην Bucha, μοιράστηκε στο Telegram ένα μικρό βίντεο τριάντα δευτερολέπτων στρατιωτών του Τάγματος Αζόφ να βαδίζουν σε έναν έρημο δρόμο και ένα απόκομμα συνομιλίας:

Αυτούς τους τύπους με τα μπλε περιβραχιόνια, μπορούμε να τους πυροβολήσουμε;

Φυσικά, γαμώτο.

Αυτό είναι. Το επόμενο πράγμα που μαθαίνουμε είναι ότι υπήρξε μία σφαγή. Όλα τα βίντεο και οι φωτογραφικές αποδείξεις είναι στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον μέχρι το βράδυ και φρικιαστικές φωτογραφίες συρρέουν στα Ουκρανικά γραφεία των μίντια στο Κίεβο. Τα γεγονότα θεωρούνται εντελώς γνωστά και μια σελίδα της Wikipedia βρίσκεται online μόλις ο τύπος ανακοινώνει την ιστορία. Αυτό ήταν ένα μαζικό έγκλημα εναντίον του άμαχου πληθυσμού που το διέπραξε ο Ρωσικός στρατός. Όμως, ο Ρωσικός στρατός είχε αναχωρήσει πριν από μέρες, καμία εγκληματολογική ή νομική έρευνα δεν έχει προηγηθεί, και δεν υπάρχει ούτε ένας αυτόπτης μάρτυρας. Αλλά ποιος χρειάζεται τις καθιερωμένες διαδικασίες όταν έχουμε πόλεμο;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Callaghan, Louise. “Bodies of Mutilated Children among Horrors the Russians Left Behind.” The Sunday Times, April 2, 2022. https://www.thetimes.co.uk/article/bodies-of-mutilated-children-among-horrors-the-russians-left-behind-5ddnkkwp2.

Contributors to Wikimedia projects. “Bucha Massacre.” Wikipedia, April 4, 2022. https://en.wikipedia.org/wiki/Bucha_massacre.

Fedoruk, Anatoliy. “Бучу Звільнено!” Video. Facebook Watch, April 1, 2022. https://www.facebook.com/watch/?v=270161321982745.

Gardner, Simon. “Ukrainian Mayor Shows Dead Bodies amid Battle-Scarred City of Bucha.” Reuters, April 3, 2022. https://www.reuters.com/world/europe/ukrainian-mayor-shows-dead-bodies-liberated-city-bucha-2022-04-03/.

Gorshenin Institute. “Report on Transformation.” Ukraine 2012, 2012. https://www.yumpu.com/en/document/read/21018606/download-attachment-gorshenin-institute.

Romanenko, Valentyna. “‘Did You Want Another Srebrenica? Are You Satisfied with the Horror of Bucha?’: Yermak’s Adviser Talks Tough to Europe’s Leaders.” Ukrayinska Pravda, April 3, 2022. https://www.pravda.com.ua/eng/news/2022/04/3/7336794/.

Rudenko, Olga. “Hundreds of Murdered Civilians Discovered as Russians Withdraw from Towns near Kyiv (GRAPHIC IMAGES).” The Kyiv Independent, April 2, 2022. https://kyivindependent.com/national/hundreds-of-murdered-civilians-discovered-as-russians-withdraw-from-towns-near-kyiv-graphic-images/.

Stern, David L., Meg Kelly, and Claire Parker. “Bodies, Rubble Line the Streets of Bucha Following Russian Retreat.” The Washington Post, April 2, 2022. https://www.washingtonpost.com/world/2022/04/02/bucha-bodies-russia-retreat-kyiv/.

The New York Times. “Scenes of Desperation and Death as the Russians Retreat from Suburbs Outside Kyiv.” The New York Times, April 3, 2022. https://www.nytimes.com/live/2022/04/02/world/ukraine-russia-war/scenes-of-desperation-and-death-as-the-russians-retreat-from-suburbs-outside-kyiv.

UATV English. “Arestovych on Russian War Crimes: World Must Be Horrified by What Happened in Bucha, Irpin, Hostomel.” Video. YouTube, April 3, 2022. https://www.youtube.com/watch?v=rCdYRmE-dfI&ab_channel=UATVEnglish.

Ukraintsiva, Ekaterina. “BUCHA LIVE.” Telegram, April 1, 2022. https://t.me/News380/7893.

Ukrinform. “Bucha Liberated from Russian Invaders – Mayor.” Укринформ, April 1, 2022. https://www.ukrinform.net/rubric-ato/3445989-bucha-liberated-from-russian-invaders-mayor.html.

Vernyhor, Polina. “Anonymous YouTube Video Seemingly Shows Neo-Nazi Sergiy Korotkikh Agreeing to Be An Informant for the Russian FSB.” Zaborona, August 13, 2021. https://zaborona.com/en/anonymous-youtube-video-seemingly-shows-now-nazi-sergiy-korotkikh-agreeing-to-be-an-informant-for-the-russian-fsb/.

Лівий берег. “Special Forces Regiment SAFARI Begins Clearing Operation in Bucha from Saboteurs and Accomplices of Russia – National Police.” LB.Ua, April 2, 2022. https://en.lb.ua/news/2022/04/02/12441_special_forces_regiment_safari.html.

 

Πηγή: Standpoint Zero

Μετάφραση από τα Αγγλικά: Κωστής Μηλολιδάκης

Αν χάνει η Ρωσία τον πόλεμο, τότε γιατί το ΝΑΤΟ συζητά στα σοβαρά την αποστολή «ειρηνευτικής δύναμής» του στην Ουκρανία; (Μέρος Γ)

Α. ΣΥΝΟΨΗ

O χάρτης απεικονίζει την κατάσταση στο πεδίο στις 30 Μαρτίου 2022 σύμφωνα με την κυβερνητική υπηρεσία πληροφοριών Defence Intelligence του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στο Α’ Μέρος αυτού του άρθρου εξετάσαμε τους στόχους της Ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία καταλήγοντας ότι μετά την ουσιαστική εξάλειψη της Ουκρανικής αεροπορίας, αντιαεροπορικής άμυνας και ναυτικού, ο ενδεχόμενος στόχος των επόμενων ρωσικών κινήσεων θα είναι η περικύκλωση του κύριου όγκου του τακτικού Ουκρανικού στρατού, ο οποίος βρίσκεται καθηλωμένος στο Ντονέτσκ καθώς ετοιμαζόταν για το «τελικό» χτύπημα στο Ντονμπάς στις αρχές Μαρτίου. Τα συμπεράσματά μας ουσιαστικά επιβεβαιώθηκαν στις 25/3 από την ενημέρωση[i] που έκαναν οι  S. Rudskoy, διοικητής του Κεντρικού Γραφείου Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΡΟ), ο στρατηγός I. Konashenkov, εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας της ΡΟ και ο στρατηγός M. Mizintsev, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Συντονισμού της Άμυνας της ΡΟ, με αναλυτικές εκτιμήσεις από την πορεία των επιχειρήσεων. Κατ’ αυτούς, η πρώτη φάση των επιχειρήσεων έληξε με εκπλήρωση των στόχων που είχαν τεθεί και τώρα ξεκινά η επόμενη φάση, που αφορά την πλήρη απελευθέρωση του Ντονμπάς.

Στο Β’ Μέρος ασχοληθήκαμε με την Ουκρανική στρατηγική, η οποία μέχρι τότε είχε βάλει όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι, αυτό της στρατιωτικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη σύρραξη. Στο μεταξύ, την περασμένη Τρίτη 29 Μαρτίου, προέκυψε κάποια ευλυγισία των Ουκρανών στις διαπραγματεύσεις, τις οποίες μέχρι τώρα αντιμετώπιζαν με συνεχείς καθυστερήσεις ελπίζοντας ότι στο μεταξύ θα έρθει ο «από μηχανής Θεός», δηλαδή το ΝΑΤΟ. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης επειδή αφενός είναι πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί η σημασία τους και αφετέρου δεν έχουμε ολοκληρώσει τη συζήτηση της ΝΑΤΟικής στρατηγικής απέναντι στην στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας.

Στη συνέχεια, επιθυμούμε να ασχοληθούμε με ένα βασικό ερώτημα: την ενδεχόμενη γεωστρατηγική απάντηση του ΝΑΤΟ στη Ρωσική επιχείρηση. Ήδη στο Β’ Μέρος, συζητήσαμε τις επιπτώσεις των ΝΑΤΟικών πολιτιστικών και οικονομικών κυρώσεων, βλέποντας ότι αυτές δεν μπορούν να έχουν άμεσα αποτελέσματα στο γεωστρατηγικό πεδίο. Αυτή η παραδοχή έγινε επίσης το Σάββατο, 2 Απριλίου, και από τον Πολωνό πρωθυπουργό Mateusz Morawiecki[ii]. «Οι κυρώσεις που έχουμε επιβάλει κατά της Ρωσίας μέχρι τώρα δεν δουλεύουν», είπε, «αυτό αποδεικνύεται από την ισοτιμία ανταλλαγής για το ρούβλι που πλέον επιστρέφει στα προ της επίθεσης στην Ουκρανία επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι οι πράξεις μας δεν προκάλεσαν το αποτέλεσμα που επιθυμούσαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες».

Αν και οι δηλώσεις του Πολωνού πρωθυπουργού κρύβουν υστεροβουλία, επειδή γίνονται για να υποστηρίξουν την εκστρατεία της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών για ολοκληρωτικό εμπάργκο στα Ρωσικά προϊόντα—δηλαδή και στο φυσικό αέριο/πετρέλαιο—που η Γερμανία καθώς και οι Κάτω Χώρες απορρίπτουν και, ενδεχομένως, επίσης για να πιεστεί το ΝΑΤΟ να αποδεχτεί τη στρατιωτική επέμβαση, εν τούτοις ομολογούν την πραγματικότητα. Αλλά, αν οι οικονομικές κυρώσεις δεν δουλεύουν, τι πρόκειται να ακολουθήσει;

Επομένως, είναι κρίσιμο να εκτιμηθεί μέσω ποιων διαδικασιών και πόσο θα είναι διατεθειμένο να παρέμβει το ΝΑΤΟ στο πεδίο της σύγκρουσης. Οι συνέπειες που ενδεχομένως να προκύψουν από μια τέτοια επέμβαση μπορεί να είναι καταλυτικές για την ίδια τη συνέχιση της ζωής στον πλανήτη.

Όμως, προκειμένου να συζητήσουμε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει πρώτα να ασχοληθούμε με τα ιστορικά χαρακτηριστικά που έχει πάρει η προσπάθεια των Ουκρανών εθνικιστών να συγκροτήσουν εθνικό κράτος. Όπως θα διαπιστώσουμε, τα κυρίαρχα Ουκρανικά εθνικιστικά ρεύματα κατά τον 20ο αιώνα πάντα προσπαθούσαν να στηριχτούν στον ξένο παράγοντα και να τον χρησιμοποιήσουν ως μόχλευση στις πολιτικές εθνοκάθαρσης που ακολουθούσαν κατά των Ρωσικών, Πολωνικών και Εβραϊκών πληθυσμών, μια και η Ουκρανία αποτελεί περιοχή πολύ-εθνική, πολύ-θρησκευτική και πολύ-πολιτισμική. Όσα παρακολουθούμε σήμερα δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά, αλλά αποτελούν συνέχεια παλιότερων αντιλήψεων, ιδεών και πολιτικών, οι οποίες βρίσκουν τον τρόπο να επανέρχονται διαχρονικά στο προσκήνιο, αν και πλέον σήμερα αυτό συμβαίνει με τρόπο που δημιουργεί πρωτοφανείς κινδύνους για όλη την υφήλιο.

Β. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ – Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΤΟ

Η Ουκρανία είναι η δεύτερη μετά τη Ρωσία σε έκταση Ευρωπαϊκή χώρα[iii]. Είναι πολύ-πολιτισμική με κατοίκους διαφόρων εθνοτήτων και εμφανίζεται για πρώτη φορά ως ανεξάρτητη χώρα το 1990, μετά την πολυδιάσπαση της ΕΣΣΔ. Τα ίδια τα σύνορα της περιοχής που ονομαζόταν Ουκρανία ήταν πάντα ρευστά. Η Δ. Ουκρανία, όπου το κυρίαρχο θρήσκευμα είναι το καθολικό, και έχει σαν κύρια πόλη το Λβοφ (ή Λβιβ), προέκυψε μετά την προσάρτηση των εδαφών της λεγόμενης Γαλικίας κατά το 1939 από τη Σοβιετική Ένωση, η οποία τα κατέλαβε εισβάλλοντας στην Πολωνία από ανατολάς ταυτόχρονα με την εισβολή του Χίτλερ από δυσμάς. Σε αντίθεση με τη Δυτική Ουκρανία (Γαλικία) η Ανατολική και Νότια Ουκρανία αποτελείται κυρίως από εθνικά ρωσικούς πληθυσμούς, το θρήσκευμα είναι ορθόδοξο και η βασική καθομιλουμένη γλώσσα τα ρωσικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ίδιο το όνομα «Ουκρανία» (Ukraina) σημαίνει «χώρα των συνόρων» και έχει γίνει αντικείμενο μεγάλης συζήτησης[iv] η χρήση του άρθρου «η» στο «η Ουκρανία», επειδή από την νέο-εμφανισμένη χώρα θεωρείται εξαιρετικά υποτιμητικό να αποκαλείται αυτή ως Η χώρα των συνόρων, δηλαδή να προσδιορίζεται ως μία χώρα χωρίς εθνική ταυτότητα η οποία αποτελεί την περιοχή των συνόρων μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας (στη διεθνή ορολογία η Ουκρανία πάντα προσδιοριζόταν ως «η Ουκρανία», δηλ. “The Ukraine”, με τον ίδιο τρόπο που ποτέ δεν λέμε “USA” αλλά πάντα λέμε “The USA”). Αυτή η ορολογία άλλαξε από την Δύση, όταν φάνηκε ότι μπορούσαν να ρυμουλκήσουν την Ουκρανία προς αυτούς με μοχλό την εθνικιστική ακροδεξιά ελίτ η οποία εξέφραζε τη νέα οικονομική, εν πολλοίς παρασιτική, ολιγαρχία.

Τα αποσχιστικά και εθνικιστικά ρεύματα στην Ουκρανία γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν στη Γαλικία, στην περιοχή του Λβοφ, με ναζιστικούς ιδεολογικούς και πολιτικούς προσανατολισμούς. Ο γνωστότερος ναζί Ουκρανός εθνικιστής ήταν ο Στεπάν Μπαντέρα, ο οποίος κατά τον πόλεμο συνεργαζόταν και με τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής, αλλά και με τις μυστικές υπηρεσίες της Μ. Βρετανίας (κάτι μας θυμίζει αυτό). Αν και υπεύθυνος για εκτελέσεις και σφαγές κυριολεκτικά εκατοντάδων χιλιάδων Πολωνών, Εβραίων, αλλά και Ρώσων[v], του επιτράπηκε να ανασυγκροτήσει μετά τον πόλεμο την οργάνωσή του OUN (μάλιστα την ονόμασε OUN B—βλέπετε κάποια μοτίβα είναι διαχρονικά και διατοπικά) με την ευγενική χορηγία της Βρετανικής ΜΙ6.

Εγκαταστάθηκε στη Δ. Γερμανία, συνεργαζόμενος με τις μυστικές υπηρεσίες αυτής της χώρας, και ασχολήθηκε με επιχειρήσεις εντός της ΕΣΣΔ για αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, οι οποίες, κάτω από την καθοδήγηση της CIA, οδήγησαν σε απώλειες περίπου 50,000 ανθρώπων. Η προσπάθεια της CIA να οργανωθεί εξέγερση υπό την καθοδήγηση του Μπαντέρα στην Δ. Ουκρανία (Γαλικία) to 1949, υπήρξε—σύμφωνα με τις μετέπειτα εκτιμήσεις της ίδιας της CIA—«καταδικασμένη σε αποτυχία και τραγική»[vi]. Η ίδια η CIA δεν έβαζε τότε (όπως και τώρα άλλωστε) σαν στόχο την «απελευθέρωση» της Ουκρανίας, αλλά την χρησιμοποίηση των Ουκρανών εθνικιστών σαν αντιπροσώπων (proxies) στο αιματοκύλισμα της ΕΣΣΔ, όπως αποκαλύπτουν άκρως απόρρητα έγγραφα της, αποχαρακτηρισμένα σήμερα[vii]. Ο John Ranelagh, ιστορικός, στο βιβλίο του με τίτλο “Agency: The rise and decline of CIA” θεωρεί ότι από την πλευρά της CIA το πρόγραμμα συνεργασίας με τον Μπαντέρα «επεδείκνυε ψυχρή αναλγησία» δεδομένου ότι δεν υπήρχε περίπτωση οι στόχοι των Μπαντεριστών να επιτύχουν δίχως την άμεση στρατιωτική ανάμειξη των ΗΠΑ και επομένως «Η Αμερική ουσιαστικά ενθάρρυνε τους Ουκρανούς να πάνε να σκοτωθούν».

Επιμείναμε στην υπογράμμιση του «πολέμου δι’ αντιπροσώπων» που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ μεταξύ 1946-1953 στην Ουκρανία και που οδήγησε στην εξάλειψη (τότε) των Μπαντεριστών επειδή σήμερα μοιάζει η ιστορία να επαναλαμβάνεται με τους ιδεολογικούς απογόνους του. Και πάλι οι δυτικοί επιθυμούν να πολεμήσουν μέχρι του τελευταίου Ουκρανού προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν τη Ρωσία, με κατατεθειμένο στόχο (όπως θα δούμε παρακάτω) να δημιουργηθεί ένας μακρόχρονος πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης. Μερίδα Αμερικανών στρατηγικών αναλυτών εκφράζει την ανησυχία της γι’ αυτό το διαχρονικά επαναλαμβανόμενο μοτίβο της Αμερικανικής δραστηριότητας στο εξωτερικό που οδήγησε σε πληγές όπως αυτές του Ιράκ και του Αφγανιστάν στις μέρες μας[viii].

Για να πούμε και πώς έκλεισε η καριέρα του Μπαντέρα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του στην Γαλικία άρχισαν να φθίνουν το 1948 και οι τελευταίοι θύλακες μπαντεριστών εξαλείφθηκαν περί το 1953[ix]. Πέθανε δηλητηριασμένος από κυάνιο το 1959 στο Μόναχο[x], σε μια φημολογούμενη επιχείρηση της KGB.

Όλα τα ακροδεξιά εθνικιστικά και νέο-ναζιστικά τάγματα/πολιτικοί σχηματισμοί στη σημερινή Ουκρανία έχουν τον Μπαντέρα ως πηγή έμπνευσης. Το Ουκρανικό κράτος έχει ανεγείρει εκατοντάδες μνημεία και εκδώσει γραμματόσημο προς τιμήν του ενώ οργανώνονται λαμπαδηδρομίες για να τιμηθεί η μνήμη του[xi]. Το 2010 ο τότε πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιούστσενκο, τον ανακήρυξε επίσημα «Ήρωα της Ουκρανίας», τίτλο που μετέπειτα αφαίρεσε ο ανατραπείς το 2014 πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Ο Στ. Μπαντέρα γεννά πολύ διαφορετικά συναισθήματα στους Ουκρανούς, ανάλογα με την εθνοτική και γεωγραφική προέλευσή τους. Έτσι, από μία έρευνα το 2009-2010 προκύπτει ότι στη Γαλικία «πολύ θετική» και «ως επί το πλείστον θετική» γνώμη για τον Μπαντέρα και την OUN είχαν το 63% ενώ στη Ν. Ουκρανία (Οδησσό, Νικολάγιεβ, Χερσώνα και Κριμαία) «πολύ αρνητική» και «ως επί το πλείστον αρνητική» γνώμη είχαν το 79%.[xii]

Επί ΕΣΣΔ, η Ουκρανία ήταν η δεύτερη δημοκρατία σε σημασία, βιομηχανική υποδομή, πληθυσμό και αναγνώριση μετά τη Ρωσία. Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η οικονομία της Ουκρανίας καταρρακώθηκε με γρήγορα βήματα, η βιομηχανία της εξαϋλώθηκε (με εξαίρεση τη μεταλλουργία). Σήμερα είναι η φτωχότερη, αλλά πρώτη σε διαφθορά, χώρα της Ευρώπης. Μοιάζει ως εάν οι λαοί της, που δεν έχουν καταφέρει να αποκτήσουν κοινή συνείδηση, να ακολουθούν φυγόκεντρες τροχιές προκειμένου να στηριχτούν από κάπου: οι Δυτικοί προς το ΝΑΤΟ και οι Ανατολικοί και Νότιοι προς τη Ρωσία. Ενδιαφέρον είναι ότι οι Δυτικοί ακουμπάνε όλο και περισσότερο πάνω στον φασισμό (π.χ. απαγορεύουν τη χρήση της ρωσικής γλώσσας[xiii], ο στρατός[xiv] και η αστυνομία είναι διαβρωμένοι από νεοναζιστικές οργανώσεις, το ΚΚ είναι παράνομο) ενώ οι Ανατολικοί και Νότιοι, με αιχμή τη βιομηχανική περιοχή του Ντονμπάς και την Κριμαία, έχουν ισχυρή αριστερά—εξ ου και η ονομασία «Λαϊκές Δημοκρατίες» που έχουν επιλέξει οι δημοκρατίες του Ντονέτσκ και Λουκάνσκ.

Θα είναι ήδη προφανές ότι η Ουκρανία, όντας στην καρδιά κυριολεκτικά της Κεντρικής Ευρώπης, με άμεση πρόσβαση προς όλες τις περιοχές της Ρωσίας, αποτελεί εξαιρετική  χώρα από γεω-στρατηγική άποψη για να ελέγξει και να δέσει χειροπόδαρα τη Ρωσία. Και βέβαια, καθόλου δεν βλάπτει ότι η Ουκρανία διαθέτει σοβαρές πλουτοπαραγωγικές πηγές και έναν πληθυσμό με υψηλό επίπεδο μόρφωσης, αν και περίπου 10 εκατομμύρια Ουκρανοί από τα 45 εκατομμύρια του πληθυσμού της, οι πιο εξειδικευμένοι, έχουν μεταναστεύσει στη Ρωσία και στη Δύση για δουλειά[xv].

Αν δεχτούμε ότι το ΝΑΤΟ έχει σαν στόχο την περικύκλωση της Ρωσίας και την καθυπόταξή της, όπως αποδεικνύεται από τη διαρκή επέκτασή του προς ανατολάς, παρά τη διάλυση του πάλαι ποτέ αντίπαλου μπλοκ του συμφώνου της Βαρσοβίας, αλλά επίσης και από τις πάμπολλες αναλύσεις Ινστιτούτων, Think Tanks, της Rand Corporation (βλ. Β’ Μέρος αυτού του άρθρου), από τις επανειλημμένες δηλώσεις προέδρων, πρωθυπουργών, υπουργών εξωτερικών, υπουργών οικονομικών, κ.ο.κ., τότε η Ουκρανία αποτελεί περιπόθητη νύφη.

Δεν είναι περίεργο που όλες οι δημοκρατικές ευαισθησίες των Δυτικών, οι νόμοι και οι απαγορεύσεις της αναφοράς στους ναζί (π.χ. των Γερμανών), κ.ο.κ., πάνε περίπατο όταν απευθύνονται στους δικούς τους ανθρώπους στην Ουκρανία, τους εθνικιστές απόγονους του Μπαντέρα, ακριβώς επειδή σε αυτούς ποντάρουν για να ελέγχουν την Ουκρανία και να την χρησιμοποιούν κατά της Ρωσίας. Άλλωστε και ο ίδιος ο Μπαντέρα δεν ήταν, όπως είδαμε, μόνο συνεργάτης των ναζί και πρωτεργάτης στις σφαγές εκατοντάδων χιλιάδων Πολωνών, Ρώσων και Εβραίων, αλλά επίσης ήταν και συνεργάτης της Βρετανικής ΜΙ6, της Αμερικανικής CIA και της Δυτικογερμανικής BND στις προσπάθειές τους, μετά τον πόλεμο, να αποσταθεροποιήσουν την Ουκρανία[xvi].

Έτσι, και αυτές τις μέρες που οι Ουκρανοί εθνικιστές διαδίδουν φρικτά βίντεο βασανισμών Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου, τα Δυτικά ΜΜΕ, οι Κυβερνήσεις, ακόμη και οι αρμόδιοι διεθνείς (αλλά ελεγχόμενοι) οργανισμοί κάνουν πλάτες στην Ουκρανική κυβέρνηση, η οποία έχει ζητήσει να αποσιωπούνται αυτά τα συμβάντα. Σύμφωνα με στοιχεία που αποκάλυψε η Ρωσική υπηρεσία πληροφοριών, η Ουκρανική κυβέρνηση ενημέρωσε το Βρετανικό Foreign Office ότι δεν σκοπεύει να τηρήσει τα διεθνή πρωτόκολλα που αφορούν αιχμαλώτους πολέμου ενώ το ίδιο το Foreign Office προσπαθούσε να την πείσει να διοργανώσει μια «θεατρική» επίσκεψη διεθνών παρατηρητών σε κάποιον από πριν προετοιμασμένο χώρο κράτησης Ρώσων αιχμαλώτων προκειμένου να απαλυνθούν οι εντυπώσεις που έχουν προκληθεί από τα φρικτά βίντεο[xvii]. Η εκπρόσωπος του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, σχολιάζοντας την αφωνία που έχει κυριεύσει την ΕΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης και το Γραφείο Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ODIHR—ο κύριος θεσμός του ΟΑΣΕ για τα ζητήματα τήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) σχολίασε: «Παραμένουν σιωπηλοί. Δεν αντιδρούν σε αυτά τα εγκλήματα πολέμου και τις κραυγαλέες παραβιάσεις των διεθνών ανθρωπιστικών συνθηκών. Τα μάτια τους έχουν θολώσει από Ρωσοφοβία….Ο Διευθυντής του ODIHR,  Matteo Mecacci εξαντλεί όλο τον θυμό του κατά της Ρωσίας. Οι κατευθύνσεις της ηθικής και η πολιτική εντιμότητα έχουν χαθεί. Τι να συζητήσουμε με τέτοιους θεσμούς; Αυτή η σιωπή αποτελεί συνενοχή στις φρικαλεότητες που διαπράττονται. Και είναι επίσης έγκλημα»[xviii].

Η προθυμία της επίσημης Δύσης να χαϊδέψει, καλύψει και ενθαρρύνει τους Ουκρανούς εθνικιστές προκειμένου αυτοί να χρησιμοποιούνται στο παιχνίδι της περικύκλωσης και εξουδετέρωσης της Ρωσίας δεν αποτελεί υποπροϊόν της παρούσας πολεμικής κατάστασης. Δεδομένης της στρατηγικής σημασίας της Ουκρανίας, η υποστήριξη από τους Δυτικούς οργανισμούς των συνεχών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ρωσόφωνων πληθυσμών και της αντι-ρωσικής υστερίας ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή της Ουκρανικής ανεξαρτησίας. Τι να πρωτοθυμήσει κανένας; Την οργάνωση της  ανατροπής του εκλεγμένου προέδρου Γιανουκόβιτς το 2014 από την Β. Νούλαντ, τότε Αν. Υπουργό Εξωτερικών για την Ευρώπη των ΗΠΑ και τον Τζ. Πράιατ, τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Κίεβο;[xix] Την εκπαίδευση δεκάδων χιλιάδων Ουκρανών, με προτεραιότητα στους νέο-ναζί του Συντάγματος Αζόφ από ΝΑΤΟικούς εκπαιδευτές;[xx] Την αδιαφορία των ελεγχόμενων διεθνών οργανισμών απέναντι στις αναφορές που δέχονταν για την κατάσταση στο Ντονμπάς (14,000 άμαχοι νεκροί σε 7 χρόνια), στις διώξεις κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών, στις διώξεις ανεξάρτητων δημοσιογράφων ή και δολοφονίες τους;[xxi] Ακόμη και η Ειδική Αποστολή Παρακολούθησης (SMM) της τήρησης των προβλέψεων των συμφωνιών του Μινσκ, διορισμένη από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE ή αλλιώς ΟΑΣΕ), δεν προωθούσε τις καταγραφές παραβιάσεων της εκεχειρίας που αναφέρονταν, ώστε αυτές να μη γίνονται γνωστές, και δεν συνεργαζόταν με τις αρχές των Λαϊκών Δημοκρατιών «επιδεικνύοντας πολιτική μεροληψία και επιλεκτική αντιμετώπιση των στοιχείων» σύμφωνα με την Μ. Ζαχάροβα[xxii]. Ίσως να αποτελεί χαρακτηριστικό της δραστηριότητας της επιτροπής αυτής το γεγονός ότι μετά την έναρξη των επιχειρήσεων, τα υλικά που διέθετε περιλαμβανομένων των τεθωρακισμένων οχημάτων κατέληξαν στα χέρια των Ουκρανών εθνικιστών.[xxiii]

Συνοψίζουμε: Η Ουκρανική ελίτ αναζητά τρόπο να οικοδομήσει εθνικό κράτος, που δεν υπήρχε μέχρι πριν τριάντα έτη, μέσω της εθνοκάθαρσης και της καλλιέργειας μιας εθνικιστικής ιδεολογίας που αναπτύχθηκε στον μεσοπόλεμο και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε από τους ναζί κατακτητές αλλά και τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Συλλογικά η «δημοκρατική» Δύση όχι μόνο κάνει τα στραβά μάτια, αλλά και ενθαρρύνει αυτούς τους προσανατολισμούς της Ουκρανικής ολιγαρχίας προκειμένου η τελευταία να βρει καταφύγιο στις αγκάλες του ΝΑΤΟ και να συνεργαστεί στην κατεύθυνση του στραγγαλισμού της Ρωσίας. Η ανάπτυξη προωθημένων ΝΑΤΟικών βάσεων στην Ουκρανία[xxiv], η απόκτηση πυρηνικών όπλων, οι έρευνες πάνω σε βιολογικά όπλα κάτω από την καθοδήγηση Αμερικανικών υπηρεσιών δεν έθεταν μόνο τη Ρωσία σε άμεσο κίνδυνο, αλλά—όπως άλλωστε αποδείχτηκε—και την ίδια την Ουκρανία. Η Ουκρανική ελίτ προκαλεί την καταστροφή της ίδιας της χώρας της προκειμένου να εξυπηρετήσει τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς και με τη σειρά του, το ΝΑΤΟ είναι πρόθυμο να πολεμήσει μέχρι τον τελευταίο …Ουκρανό στρατιώτη, προκειμένου να κάνει όση μεγαλύτερη ζημιά μπορεί στη Ρωσία.

Γ. Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Καταρχήν, το ΝΑΤΟ, έχει αναλάβει την εκπαίδευση του Ουκρανικού στρατού από το 2014 κ.ε., η οποία διεξάγεται σε μαζική κλίμακα στη Δυτική Ουκρανία (Γαλικία), αλλά και αλλού (π.χ. ΗΠΑ). Η πυραυλική επίθεση της Ρωσίας στη στρατιωτική βάση του Yaroviv, 25χλμ. από τα σύνορα με την Πολωνία, στις 13 Μαρτίου[xxv] σήκωσε το πέπλο όσο αφορά τη μαζική εκγύμναση όχι μόνο των δυνάμεων της Ουκρανίας, αλλά και των ξένων μισθοφόρων, από ΝΑΤΟικούς εκπαιδευτές. Η συγκεκριμένη η βάση αποτελούσε το σημείο συγκέντρωσης των απανταχού μισθοφόρων, όπου ελέγχονταν οι ικανότητές τους, αναλάμβαναν αρμοδιότητες και υπηρεσία και κατανέμονταν στα μέρη όπου θα υπηρετούσαν[xxvi]. Σύμφωνα με τους NYTimes, την ημέρα της επίθεσης βρίσκονταν εκεί περί τους 1,000 μισθοφόρους[xxvii] ενώ ο απόστρατος συνταγματάρχης Ray Wojcik, πρώην στρατιωτικός ακόλουθος των ΗΠΑ στην Πολωνία και νυν senior fellow του προγράμματος Διατλαντικής Ασφάλειας και Άμυνας του Αμερικανικού Κέντρου για την Ανάλυση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEPA), αναφέρει ότι «μέχρι πολύ πρόσφατα» στη βάση αυτή υπηρετούσαν πάνω από 400 «εκπαιδευτές», περιλαμβανομένων και Αμερικανών[xxviii]. Οι πραγματικές απώλειες των ΝΑΤΟικών μισθοφόρων και εκπαιδευτών δεν θα γίνουν ίσως ποτέ γνωστές, αφού αμέσως μετά την επίθεση στήθηκαν σημεία ελέγχου της πρόσβασης στη βάση και δόθηκε η εντολή να μην κυκλοφορήσουν παραπέρα πληροφορίες και φωτογραφίες ώστε να μην αποκτήσει στοιχεία ο Ρωσικός στρατός.

Οι ΗΠΑ έχουν επίσης αναλάβει την εκπαίδευση ειδικών μονάδων του Ουκρανικού Στρατού και της Εθνοφρουράς (δηλ. των Συνταγμάτων των νεο-ναζί). Έχουν δημοσιευτεί αναλυτικές πληροφορίες για την εκπαίδευση που “παραστρατιωτικοί” της CIA παρέχουν στους Ουκρανούς ελεύθερους σκοπευτές στο Ντονμπάς, οι οποίοι έχουν σκοτώσει αρκετές χιλιάδες αμάχους πολίτες των δύο Λαϊκών Δημοκρατιών[xxix]. Πρόσφατα, σε τηλεγράφημα του RIA-Novosti αναφέρεται η ταυτοποίηση τριών Αμερικανών αξιωματικών ανάμεσα στους νεκρούς της πόλης Μαρίνκα[xxx], είδηση που δεν διαψεύσθηκε από αμερικανικής πλευράς.

Από πλευράς υλικής βοήθειας, οι Αμερικανοί και η ΕΕ λούζουν την Ουκρανία με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και ευρώ, με νέα πακέτα να ανακοινώνονται κάθε βδομάδα. Το συνολικό ποσό δεν έχει—από όσο εγώ γνωρίζω—υπολογιστεί από κάποιον μελετητή συνολικά, αλλά οπωσδήποτε αθροίζει σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια/ευρώ (μόνον οι ΗΠΑ αναφέρουν ότι οι ίδιες έχουν μέχρι στιγμής διαθέσει 2.3 δις δολάρια σε εξοπλισμό—βλ. παρακάτω). Είναι ασαφές πόσα από αυτά θα αποτελούν δάνεια, τα οποία για να ξεπληρώσει η Ουκρανία θα χρειαστεί να δεσμεύει το συνολικό της ΑΕΠ για αρκετά χρόνια. Πάντως, η ουκρανική ελίτ—όπως συνέβη στο παρελθόν και με όλες τις υπόλοιπες άρχουσες τάξεις που διεξήγαγαν πολεμικές επιχειρήσεις στις χώρες τους με την βοήθεια των Αμερικανών—δεν δείχνει να στενοχωριέται. Να θυμίσουμε ότι ο τελευταίος πρόεδρος του Αφγανιστάν διέφυγε πρόσφατα από τη χώρα του παίρνοντας μαζί του, στο ελικόπτερο που τον μετέφερε, 169 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά[xxxi] μέρος των οποίων προφανώς χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση της εισόδου του στο Ντουμπάι, όπου έγινε αποδεκτός «για ανθρωπιστικούς λόγους».

Στην φωτογραφία οι βαλίτσες με τα λάφυρα της κας Κοτβίτσκαγια, που φυσικά ουδείς πιστεύει ότι αποτελούν το προσωπικό της κομπόδεμα, όπως η ίδια διατείνεται.

Στην φωτογραφία οι βαλίτσες με τα λάφυρα της κας Κοτβίτσκαγια, που φυσικά ουδείς πιστεύει ότι αποτελούν το προσωπικό της κομπόδεμα, όπως η ίδια διατείνεται.

Και επίσης να υπενθυμίσουμε ότι πριν από δύο περίπου βδομάδες στα Ουγγρικά σύνορα με την Ουκρανία εμφανίστηκε με 29 εκατομμύρια δολάρια και 1 εκατομμύριο ευρώ η κα Anastasia Kotvitskaia, σύζυγος του πρώην βουλευτή Igor Kotvitsky, «δεξιού χεριού» του σχεδόν ισόβιου πρώην Υπουργού Εσωτερικών παντός καιρού της Ουκρανίας, Στεπάν Αβάκοφ, ο οποίος έχει οργανώσει την συγκρότηση του συντάγματος Αζόφ ως συστατικού στοιχείου της Ουκρανικής Εθνοφρουράς και έχει δημιουργήσει το επίσης νέο-ναζιστικό τάγμα Ντιεπρ-1, το οποίο χρησιμοποιεί και ως προσωπική του φρουρά. Η κα Αναστασία δεν ελέγχθηκε από την Ουκρανική πλευρά των συνόρων αλλά ούτε και από το Ουγγρικό τελωνείο, όμως φαίνεται ότι οι Ούγγροι συνοριοφύλακες είχαν την ευτυχή (κατ’ άλλους ατυχή) ιδέα να κάνουν έλεγχο[xxxii].

Αλλά τελικά τι έχει δώσει το ΝΑΤΟ από πλευράς οπλισμού στους Ουκρανούς; Μέχρι πρόσφατα τους έδινε τεράστιες ποσότητες από αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger και αντιαρματικά Javelin. Αν και πολύ αποτελεσματικά—τα Stinger απέδειξαν την αξία τους στο Αφγανιστάν όταν είχαν εκστρατεύσει εκεί οι Ρώσοι και τα Javelin έχουν την ικανότητα να κλειδώνουν τον στόχο (ο χειριστής μπορεί να κινείται έτσι) και να χτυπούν το τανκ από πάνω, όπου είναι απροστάτευτο—είναι όπλα χρήσιμα κυρίως για μάχες από κοντά. Βέβαια, αποτελούν τέλεια όπλα για επιθέσεις κατά επιβατικών αεροπλάνων και αυτοκινήτων επισήμων προσώπων, οπότε δεν πρέπει να εκπλαγούμε αν, μετά τη διασπορά τους στην Ουκρανία, δούμε στο μέλλον να χρησιμοποιούνται σε άσχετες, δολοφονικές επιθέσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπου θα έχουν πουληθεί μέσω της μαύρης αγοράς. Ήδη Stinger που έχουν πέσει στα χέρια των πολιτοφυλακών του Ντονμπάς χρησιμοποιήθηκαν πρόσφατα στην κατάρριψη δύο Ουκρανικών ελικοπτέρων που επιχείρησαν να φτάσουν στην Μαριούπολη για να εκκενώσουν την ηγεσία του Συντάγματος Αζόφ[xxxiii]. Ο ρωσικός στρατός πρέπει να έχει ήδη αρκετές απώλειες σε ελικόπτερα και τανκς από αυτά τα όπλα, πλην όμως η χρήση τους περιορίζεται αντικειμενικά από την εγγύτητα που απαιτείται για να πληγεί ο στόχος.

Επίσης, το ΝΑΤΟ παρέχει συνεχώς πληροφορίες στους Ουκρανούς για τη θέση των Ρωσικών στρατευμάτων μέσω αναγνωριστικών μέσων και δορυφόρων ενώ και ο Ουκρανικός στρατός χρησιμοποιεί Αμερικανικά συστήματα γεω-εντοπισμού και πλοήγησης (από όσα έχουν γίνει γνωστά, η SpaceX του Ίλον Μασκ παίζει καθοριστικό ρόλο). Τελευταία ανακοινώθηκε ότι Ουκρανικά τανκς Τ64 που έπεσαν στα χέρια των Ρώσων στο Τσέρνιγκοφ ήταν εφοδιασμένα με προχωρημένο ΝΑΤΟικό εξοπλισμό που περιλαμβάνει συσκευές λήψης εικόνας μέσω θερμότητας για νυκτερινή όραση καθώς και άλλα ΝΑΤΟικά όργανα παρατήρησης, επικοινωνίας και πλοήγησης[xxxiv].

Άλλα είδη οπλισμού[xxxv] που συνεχίζουν να αποστέλλονται σύμφωνα με ανακοίνωση στις 2 Απριλίου του εκπροσώπου του Πενταγώνου, John Kirby, είναι: κατευθυνόμενα μέσω λέιζερ βλήματα, αερομεταφερόμενα περιφερόμενα βλήματα (switchblade loitering projectiles—είδος μικρών drones που περιφέρονται μέχρι να εντοπίσουν στόχο), μη επανδρωμένα αεροσκάφη Puma, συστήματα κατάρριψης ρωσικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εξοπλισμό επικοινωνιών, σκόπευσης, πλοήγησης, συντονισμού μέσω δορυφόρων, νυκτερινής όρασης, πυρομαχικά, καθώς και κλασικά όπλα—πολυβόλα κ.λπ. Οι συνολικές παραδόσεις στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία μέσα στους πρώτους τρεις μήνες του χρόνου ανέρχονται στα 2.3 δις δολάρια, από τα οποία τα 1.6 έχουν δοθεί μετά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.[xxxvi]

Επίσης, όλες οι ΝΑΤΟικές χώρες που διαθέτουν σοβιετικό/ρωσικό εξοπλισμό έχουν κληθεί από τις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ να τον αποστείλουν στην Ουκρανία, δεδομένου ότι ο Ουκρανικός στρατός έχει εκπαιδευτεί σε αυτά τα οπλικά συστήματα και δεν γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τα ΝΑΤΟικά. Γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα ήδη απέσυρε σημαντικά ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα από τα νησιά προκειμένου να τα στείλει στην Ουκρανία με τον πρωθυπουργό να καλύπτει την κίνηση αυτή λέγοντας ότι πρόκειται για «απαρχαιωμένα» συστήματα που δεν είναι «κρίσιμα» για την εθνική άμυνα. Οι δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη αντιμετωπίστηκαν με θυμό από τον επίτιμο αρχηγού ΓΕΣ, στρατηγό Κ. Ζιαζιά, ο οποίος, ανάμεσα στα άλλα, έγραψε: « Με όλο τον σεβασμό, που πρέπει όλοι οι Έλληνες να έχουμε προς τους θεσμούς της Χώρας μας, οι δηλώσεις αυτές δημόσια δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα και είναι επικίνδυνες για την εθνική άμυνα, αλλά και το ηθικό του στρατεύματος. Τα οπλικά συστήματα, τα οποία δεν χρειάζεται σήμερα να ονοματίσουμε για ευνόητους λόγους, πράγματι είναι περασμένων δεκαετιών, αλλά σας διαβεβαιώνω κύριε πρωθυπουργέ, όπως σίγουρα σας διαβεβαιώνει και η άξια στρατιωτική μας ηγεσία, ότι είναι υπερ-κρίσιμα, είναι απαραίτητα για την άμυνα της Χώρας, έστω και αν είναι περασμένων δεκαετιών μέχρι να τα αντικαταστήσουμε με πιο σύγχρονα».

Πάντως, πολύ πριν την Ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία (ήδη από τις αρχές του 2021), έχει γραφτεί στον τύπο ότι η Ελλάδα δέχεται αφόρητες πιέσεις από Αμερικανούς και Γερμανούς προκειμένου να απομακρύνει τα συγκεκριμένα οπλικά συστήματα από τα νησιά, στο όνομα του περιορισμού του εξοπλισμού τους αλλά και της ομοιομορφίας των οπλικών συστημάτων που χρησιμοποιούν οι ΝΑΤΟικές χώρες (και φυσικά, αγοράζουν κυρίως από τις ΗΠΑ)[xxxvii]. Αντίστοιχο ζήτημα έχει τεθεί και για τους Ρωσικούς S-300, οι οποίοι προς το παρόν την έχουν γλυτώσει όχι τόσο επειδή δεν είναι σε επιχειρησιακή λειτουργία, παραμένοντας αποθηκευμένοι στην Κρήτη, αλλά κυρίως επειδή χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση των Ισραηλινών πιλότων, καθώς βεβαίως βεβαίως βρισκόμαστε …από την σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Η Τουρκία, στην οποία έγινε αντίστοιχη «πρόταση» για τους πρόσφατα αγορασμένους S-400, να τους αποστείλει δηλαδή στην Ουκρανία, την απέρριψε κατηγορηματικά. Πάντως η Τουρκία αποτελεί βασικό ΝΑΤΟικό προμηθευτή της Ουκρανίας σε μη επανδρωμένα επιθετικά αεροσκάφη (drones), αν και βασικός προμηθευτής τέτοιων οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία είναι και οι ίδιες οι ΗΠΑ.

Οι μέχρι τώρα προμήθειες στην Ουκρανία αποσκοπούν να παρατείνουν την αιματοχυσία ώστε να προκληθεί σοβαρή φθορά στη Ρωσική πλευρά, που όπως θα δούμε αποτελεί και στρατηγικό ΝΑΤΟικό στόχο. Μέχρι τώρα φαίνεται ότι το κύριο εμπόδιο για πιο αναβαθμισμένα πολεμικά συστήματα αποτελεί η άγνοια των Ουκρανών στην χρήση τους, που μπορεί να αναγκάσει τους προμηθευτές να τα χειρίζονται οι ίδιοι, γεγονός που θα αποτελέσει ντε φάκτο εμπλοκή ΝΑΤΟικών χωρών στις επιχειρήσεις.

Δ. Η ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΝΑΤΟΪΚΗΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΟΠΛΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

Τις τελευταίες μέρες άρχισαν να φτάνουν ανησυχητικές ειδήσεις όσο αφορά την παραπέρα ΝΑΤΟική εμπλοκή.

Καταρχήν, εν όψει της διεύρυνσης των επιχειρήσεων στο Ντονμπάς, οι New York Timeς έγραψαν ότι θα μεταφερθούν ρωσικής κατασκευής τανκς από πρώην χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας για να χρησιμοποιηθούν εκεί από τον Ουκρανικό στρατό κατά τις επερχόμενες μάχες[xxxviii]. Σύμφωνα με την εκτίμηση της εφημερίδας, που θεωρείται ότι εκφράζει με έγκυρο τρόπο το «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ, «η άφιξη των τανκς θα έδινε ένα ακόμη σήμα ότι μπαίνουμε σε νέα φάση του πολέμου». Δεδομένου ότι έτσι κι αλλιώς οι ίδιοι οι Ρώσοι μιλούν για τη δεύτερη φάση της επιχείρησής τους, είναι προφανές ότι η εφημερίδα δεν εννοεί το ίδιο πράγμα. Αντίθετα, αυτό που εννοεί είναι ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση της εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο, πράγμα που επισημαίνεται και από την υπενθύμιση ότι πρόκειται για την πρώτη φορά σε αυτόν τον πόλεμο που οι ΗΠΑ λειτουργούν ως ενδιάμεσος (θα δούμε παρακάτω ότι αυτό έχει σημασία). Ο αξιωματούχος που έδωσε την πληροφορία ανωνύμως, αρνήθηκε να πει από ποιες χώρες θα μεταφερθούν τα τανκς ούτε αναφέρθηκε στον αριθμό τους. Να προσθέσουμε εμείς ότι επίσης δεν πληροφόρησε την εφημερίδα πώς αυτά θα μεταφερθούν στο Ντονμπάς και πώς θα αποφύγουν τα πλήγματα από αέρος.

Πάντως, χαρακτηριστικό της εικονικής πραγματικότητας, μέσα στην οποία έχουν βυθιστεί τα δυτικά ΜΜΕ, είναι πρόσφατο ρεπορτάζ του Forbes[xxxix] σύμφωνα με το οποίο οι Ουκρανοί όχι μόνο δεν έχουν λιγότερα τανκς τώρα από όσα είχαν κατά την έναρξη του πολέμου, αλλά μάλιστα έχουν περισσότερα, επειδή έχουν συλλάβει περισσότερα ρωσικά τανκς απ’ όσα έχουν χάσει. Εύλογα αναρωτιέται κανείς: Τι να τα κάνουν τότε τα απαρχαιωμένα (που θάλεγε και ο Μητσοτάκης) πρώην σοβιετικά τανκς αφού ήδη έχουν αντικαταστήσει τα κατεστραμμένα δικά τους με ρωσικά, που είναι ασφαλώς πολύ πιο πρόσφατης κατασκευής;

Μέχρι τώρα, όσα έχουμε δει συνάδουν με την στρατηγική της επιδίωξης της παρατεταμένης φθοράς της Ρωσίας (μέχρι του τελευταίου Ουκρανού), με την επιδίωξη αυτή να γονατίσει: Ουσιαστικά πρόκειται για επανάληψη της στρατηγικής που (υποτίθεται) προκάλεσε την κατάρρευση της ΕΣΣΔ μέσω των …μεγαλοφυών κινήσεων του Ρ. Ρέιγκαν, ο οποίος οδήγησε τον αντίπαλο σε ανταγωνισμό σε πεδία που δεν άντεχε. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, που τη σύγχρονή της εκδοχή, όπως έχουμε ήδη δει, παρουσιάζει μία ανάλυση της Rand Corporation[xl], η πρόκληση συνεχούς αιμορραγίας της Ρωσίας σε περιοχές που θα παγιδευτεί να ανταγωνιστεί τη Δύση, θα προκαλέσει «υπερέκταση» της Ρωσίας, ανατροπή ισορροπιών και τελικά κατάρρευση του συστήματος διακυβέρνησής της. Προϋπόθεση επιτυχίας αυτής της στρατηγικής είναι η αποφυγή θερμής σύγκρουσης ΗΠΑ-Ρωσίας, δεδομένου ότι θεωρείται εξαιρετικά ισχυρός αντίπαλος.[xli]

Τελευταία όμως, κυρίως με πρωτοβουλία του Ηνωμένου Βασιλείου, ανακοινώθηκε η αποστολή όπλων μεγάλης ακρίβειας που μπορούν να χτυπήσουν σημαντικούς, κυρίως εναέριους και ναυτικούς στόχους, από μακριά. Πρόκειται για ακόμη μία επίδειξη επιθετικότητας της αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης Τζόνσον, η οποία προφανώς μη μπορώντας να χωνέψει την ακύρωση των σχεδίων της για ναυτική βάση στη Μαύρη Θάλασσα, διακινδυνεύει άμεση εμπλοκή στη σύρραξη, αφού ορισμένα από τα σχετικά οπλικά συστήματα μόνον Άγγλοι μπορούν να τα χειριστούν. Ο Ρώσος πρέσβης στο Λονδίνο, Andrey Kelin, δήλωσε στις 2 Απριλίου ότι, εφόσον τέτοια όπλα περάσουν τα σύνορα, θα αποτελέσουν «νόμιμο στόχο» των ρωσικών δυνάμεων.[xlii] Σύμφωνα με τον ίδιο, η αποστολή τους έχει ως στόχο να δημιουργήσει την εντύπωση στους Ουκρανούς ότι «αυτήν την ώρα δεν υπάρχει ανάγκη για συζητήσεις».[xliii]

Επίσης, η Πολωνία, παίρνοντας θάρρος από τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ για την μεταφορά των τανκς από τις πρώην χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας στην Ουκρανία, ξαναβάζει στο τραπέζι την παλιότερη πρότασή της για παρόμοια διαμεσολάβηση των ΗΠΑ ώστε να μεταφερθούν τα Πολωνικά MiG-29 στην Ουκρανία.

Αλλά το θέμα των MiG-29 είναι περισσότερο ενδιαφέρον όχι από στρατιωτική άποψη αλλά από πολιτική, επειδή αναδεικνύει τις δύο διαφορετικές γραμμές που έχουν εμφανιστεί στο στρατόπεδο των ΝΑΤΟικών σε αυτή την σύγκρουση καθώς και τον ειδικό ρόλο που επιδιώκει να παίξει η Πολωνία, ενδεχομένως και σκοπεύοντας να ανοίξει δυνατότητες για την ίδια όσο αφορά τα εδάφη της Γαλικίας, που παλαιότερα της ανήκαν.

Η ταλάντευση πάνω σε δύο γραμμές, η οποία εμφανίζεται καθαρά στην αρθρογραφία των δυτικών αναλυτών, αλλά και στις τοποθετήσεις των πολιτικών ηγετών τους, θα είναι και το κύριο θέμα του Δ’ Μέρους αυτού του άρθρου. Σε αυτό θα συζητήσουμε, τις απόψεις που προβάλλονται στους ΝΑΤΟικούς κύκλους για την αποστολή «ειρηνευτικού σώματος» στην Δυτική Ουκρανία καθώς το άνοιγμα «παράθυρου» προβοκάτσιας κατά την τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ, μέσω της έμφασης που δόθηκε στην υποτιθέμενη μελλοντική χρήση χημικών όπλων από τους Ρώσους και τις ΝΑΤΟικές «προειδοποιήσεις» για σαρωτικές αντιδράσεις του ΝΑΤΟ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Και βέβαια, θα συζητήσουμε επίσης τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ για παραπέρα μεγάλη συγκέντρωση δυνάμεων περιμετρικά της Ρωσίας και νέα διεύρυνσή του με την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας σε αυτό.


[i] https://tass.ru/armiya-i-opk/14188667 Χρησιμοποιείστε Google translation πάνω δεξιά.

[ii] https://www.politico.eu/article/eastern-europeans-conjure-up-plans-to-raise-new-penalties-pressure-on-vladimir-putin-russia/ καθπώς και https://tass.com/world/1431475

[iii] Εδώ προφανώς παρουσιάζουμε κάποια κύρια χαρακτηριστικά επί τροχάδην. Περισσότερες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν από πλήθος πηγές στο διαδίκτυο, π.χ. Wikipedia. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα, επίσης σύντομο, σημείωμα για την Ουκρανία του ιστορικού Βιάτσετσλαβ Τετέκιν, μέλους της ΚΕ του ΚΚΡΟ, βλ. σημείωση [16].

[iv] π.χ. βλ. https://www.bbc.com/news/magazine-18233844 ή https://www.washingtonpost.com/news/the-fix/wp/2014/03/25/ukraine-or-the-ukraine-its-more-controversial-than-you-think/

[v] https://en.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera

[vi] https://www.cia.gov/readingroom/docs/STUDIES%20IN%20INTELLIGENCE%20NAZI%20-%20RELATED%20ARTICLES_0015.pdf

[vii] https://www.cia.gov/readingroom/docs/AERODYNAMIC%20%20%20VOL.%201_0004.pdf

[viii] Για παράδειγμα, βλ. το άρθρο γνώμης (OpEd) του Jeff Rogg, ιστορικού των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, επίκουρου καθηγητή στο Τμήμα Σπουδών Πληροφοριών και Ασφάλειας του στρατιωτικού κολλεγίου Citadel, στους LA Times, απ’ όπου συλλέξαμε και πολλές από τις πληροφορίες που παραθέσαμε προηγουμένως https://www.latimes.com/opinion/story/2022-02-25/ukraine-cia-insurgents-russia-invasion.

[ix] Σημαντικό ρόλο στην εξάλειψη των επιχειρήσεων των Μπαντεριστών έπαιξε η πληροφόρηση που παρείχαν στους Σοβιετικούς οι πολίτες, βλ. https://www.academia.edu/3420138/Agentura_Soviet_Informants_Networks_and_the_Ukrainian_Underground_in_Galicia_1944-48

[x] Πλούσια πληροφόρηση και πηγές για τον Στ. Μπαντέρα παραθέτει η Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera

[xi] Δείτε χαρακτηριστική ναζιστική λαμπαδηδρομία οργανωμένη από το σύνταγμα Αζόφ προς τιμήν των αποκαλυπτηρίων αγάλματος στη Μαριούπολη το 2015, από βίντεο που έχουν αναρτήσει στο site τους στο YouTube. Στους συγκεντρωμένους μίλησε ο διαβόητος νέο-ναζί Αντρέι Μπιλέτσκι, πρώην βουλευτής και προστατευόμενος του ισόβιου υπουργού εσωτερικών της Ουκρανίας Αρσέν Αβάκοφ, βασικού στυλοβάτη του Αζόφ και της διαπλοκής των νέο-ναζί με τις υπηρεσίες ασφαλείας της Ουκρανίας. Σύμφωνα με το κείμενο που συνοδεύει την ανάρτηση: η ανέγερση του μνημείου «αποδεικνύει ότι η Μαριούπολη είναι ουκρανική». https://www.youtube.com/watch?v=vhqiemmEjYY&t=13s

[xii] http://www.cpsa-acsp.ca/papers-2010/Katchanovski.pdf

[xiii] Αξίζει να δείτε την ανταπόκριση του δημοσιογράφου Patrick Lancaster από το χωριό των ρωσόφωνων ομογενών Σαρτανά, στην περιοχή της Μαριούπολης. Η ρωσόφωνη ομογενής γιαγιά Σοφία αναφέρει ότι της έβαζαν πρόστιμο όταν στο σούπερ μάρκετ της ξέφευγαν ρωσικές λέξεις και αν η ταμίας την καληνύχτιζε στη γλώσσα της (ρωσικά) και αυτή ΄τρωγε πρόστιμο! https://www.youtube.com/watch?v=C3h9Paoy-UA

[xiv] Τα νέο-ναζιστικά χαρακτηριστικά των ταγμάτων της Ουκρανικής Εθνοφρουράς (π.χ.Τάγμα Αζόφ) είναι ευρύτατα γνωστά. Όμως, διαβρωμένος είναι και ο τακτικός στρατός από νέο-ναζιστικές δομές και οργανώσεις, σχετικά βλ. https://www.illiberalism.org/far-right-group-made-its-home-in-ukraines-major-western-military-training-hub

[xv] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222128626028877

[xvi] Και πάλι οι αναφορές με ελεγμένη τεκμηρίωση στην https://en.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera

[xvii] https://tass.com/society/1430949

[xviii] https://tass.com/politics/1429225

[xix] https://www.youtube.com/watch?v=WV9J6sxCs5k

[xx] https://www.youtube.com/watch?v=vJOIv9DSgpE&t=1s

[xxi] https://tass.com/society/1431121

[xxii] https://tass.com/world/1431087

[xxiii] ο.π.

[xxiv] Για παράδειγμα, πριν από εννέα μήνες υπογράφηκε συμφωνία συγκρότησης αξιόμαχου Ουκρανικού ναυτικού με το Ηνωμένο Βασίλειο. Η συμφωνία προέβλεπε την κατασκευή μίας μείζονος σημασίας ναυτικής βάσης στη Μαύρη Θάλασσα και μίας στη θάλασσα του Αζόφ. Αν και υποτίθεται ότι η πρώτη θα ήταν Ουκρανική, ήταν κοινό μυστικό ότι θα ήταν κοινή ναυτική βάση και των δύο χωρών. Βλ. https://www.gov.uk/government/news/uk-signs-agreement-to-support-enhancement-of-ukrainian-naval-capabilities Η βάση αυτή βρισκόταν υπό κατασκευή, είχε ήδη φιλοξενήσει Αγγλικά και Αμερικανικά πλοία και ισοπεδώθηκε κατά τις πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

[xxv] https://www.bbc.com/news/world-europe-60728208

[xxvi] Ουκρανός Αξιωματούχος είπε στο Reuters στις 3 Μαρτίου ότι όλοι οι ξένοι μισθοφόροι συγκεντρώνονται στο Yaroviv και από εκεί κατανέμονται στους χώρους όπου θα υπηρετήσουν https://www.reuters.com/world/europe/air-strike-launched-ukraine-military-base-near-polish-border-lviv-authorities-2022-03-13/

[xxvii] https://www.nytimes.com/2022/03/13/world/europe/yavoriv-military-base-ukraine.html

[xxviii] https://cepa.org/help-poland-help-ukraine-and-the-nato-alliance/

[xxix] https://news.yahoo.com/exclusive-secret-cia-training-program-in-ukraine-helped-kyiv-prepare-for-russian-invasion-090052743.html

[xxx] https://www.facebook.com/costis.melolidakis/posts/10222138729801465

[xxxi] https://www.dailymail.co.uk/news/article-9905093/Former-Afghan-President-Ashraf-Ghani-fled-169MILLION-cash-stuffed-helicopter.html

[xxxii] Η είδηση δεν ακούστηκε από τα Ελληνικά ΜΜΕ. Σχετικά βλ. https://www.thetimes.co.uk/article/politician-s-wife-accused-of-smuggling-22m-in-cash-out-of-ukraine-3bnflghvv καθώς και https://www.romaniajournal.ro/society-people/law-crime/wife-of-ukrainian-politician-crossed-the-border-into-hungary-with-several-suitcases-full-of-usd-29-m-eur-1-m/

[xxxiii] https://tass.com/defense/1430215 και https://www.youtube.com/watch?v=NXLKMhBo02c

[xxxiv] https://tass.com/defense/1430759

[xxxv] Μία αναλυτική παρουσίαση των μέχρι σήμερα παραδιδομένων οπλικών συστημάτων από τη Δύση, μαζί με αριθμητικές εκτιμήσεις για τις ποσότητές τους στο https://www.theguardian.com/world/2022/mar/17/what-weapons-have-other-countries-supplied-to-ukraine

[xxxvi] https://tass.ru/mezhdunarodnaya-panorama/14260667 Αγγλική μετάφραση μέσω google πάνω δεξιά.

[xxxvii] https://www.antinews.gr/action.read/ellada/germania-ipa-piezoun-aforita-gia-afoplismo-ton-ellinikon-nision-apo-ta-rosika-antiaeroporika-sustimata/4.155700 Το άρθρο αναφέρει ότι: «Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι τα πυραυλικά συστήματα, TOR, αποτελούν τη βασική αντιαεροπορική ασπίδα της χώρας μας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας στα νησιά του Αιγαίου. Ως εκ τούτου, ενδεχόμενη απόσυρσή τους, δημιουργεί μείζον πρόβλημα στην εθνική άμυνα.»

[xxxviii] https://www.nytimes.com/2022/04/01/us/politics/us-tanks-ukraine.html

[xxxix] https://www.forbes.com/sites/davidaxe/2022/03/24/the-ukrainian-army-has-captured-enough-russian-tanks-to-make-good-all-its-own-losses-and-then-some/

[xl]https://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/research_reports/RR3000/RR3063/RAND_RR3063.pdf

[xli] Μια συντομευμένη και παραστατική εκδοχή της παραπάνω ανάλυσης στο  https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB10014.html

[xlii] https://tass.com/politics/1431419

[xliii] https://www.bolnews.com/international/2022/04/as-tensions-rise-russia-promises-to-target-british-armaments-and-accuses-the-uk-of-worsening-the-conflict-in-ukraine/

Το ΚΚΕ ως «Πόντιος Πιλάτος», ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, και η Ουκρανία.

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Η ρωσική στρατιωτική επίθεση-απάντηση στη ΝΑΤΟική περικύκλωση της Ρωσίας και στην απόπειρα να εγκαταστήσει το ΝΑΤΟ επιθετικά όπλα, κάποια χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα, δε μπορούσε να μην επηρεάσει την ήδη προβληματική κατάσταση στην κομμουνιστική αριστερά στην Ευρώπη και την αριστερά γενικότερα.
Μια αριστερά που από τη μία αδυνατεί, εδώ και δεκαετίες, να ανασυγκροτηθεί στη βάση του κοινωνικού-ταξικού ζητήματος και από την άλλη αδυνατεί, ή μάλλον αποφεύγει να συγκρουστεί με την εκδοχή του πιο επιθετικού ιμπεριαλισμού της εποχής μας, του αμερικανικού, όπως και με τις ευρωπαϊκές εκδοχές του. Τα αιτήματα και οι καμπάνιες για διάλυση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. έχουν υποχωρήσει έως και εξαφανιστεί, ο ευρωσκεπτικισμός καταγγέλλεται ως εθνικισμός και μένει πολιτικά ορφανός (βλ. Brexit), ενώ από την άλλη υπάρχει ταύτιση με την κυρίαρχη ιδεολογία των αστικών τάξεων και τα νεοαποικιοκρατικά ψευτοδιλήμματα που θέτουν για τη δήθεν δημοκρατική Ευρώπη κόντρα στην «αυταρχική» και «αντιδημοκρατική» Ανατολή.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή. Στα χρόνια διακυβέρνησης του οικοδομήθηκαν οι πιο στενές σχέσεις (υποτέλειας) με τις ΗΠΑ του Τραμπ. Το Die Linke στην Γερμανία επιτίθεται στον «εγκληματία πολέμου» Πούτιν, αλλά δε βρίσκει να πει μια κουβέντα για την επέκταση του ΝΑΤΟ, την γερμανική αδιαφορία (;) στην αθέτηση των συμφωνιών του Μινσκ, την εδώ και χρόνια μεθόδευση του πολέμου. Στις «αντιπολεμικές» διαδηλώσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τα αριστερά κόμματα δεν έχουν πρόβλημα να διαδηλώνουν πλάι σε συνθήματα που ζητούν αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Ορισμένα (Ισπανία, Φινλανδία κ.ά.) πρωταγωνιστούν στη συγκεκριμένη διεκδίκηση!

Ζούμε τον πολύχρονο εκφυλισμό μιας αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς που φωνάζει πολύ για τα δικαιωματικά ζητήματα, αλλά δέσμια του ευρωπαϊσμού και του κοινοβουλευτισμού δε θέλησε να εκπροσωπήσει τις λαϊκές τάξεις κατά την οικονομική κρίση και δεν μπορεί και τώρα να προστατεύσει την ειρήνη στην Ευρώπη, αγωνιζόμενη ενάντια στους εμπρηστές του πολέμου.

Πάνω από 100 χρόνια πριν, η υποστήριξη των αστικών τάξεων στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο από τα αντίστοιχα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα των χωρών τους, οδήγησε στη χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς. Αντίθετα, η τοποθέτηση των μπολσεβίκων απέναντι στον πόλεμο, ήταν καταλυτική για την εδραίωση της Οχτωβριανής Επανάστασης, και οδήγησε στη συγκρότηση επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων.

Σήμερα, ο πόλεμος έχει διαφορετικό χαρακτήρα, στις ειδικές συνθήκες του “μετακομμουνιστικού κόσμου” και της αμερικανικής ισχύος. Όμως η πολιτική συμπεριφορά της αριστεράς στην Ευρώπη παραμένει ίδια. Στοίχιση με τα συνθήματα και τα ιδεολογήματα των αστικών τάξεων, ουσιαστική στήριξη στα πολεμοκάπηλα και εμπρηστικά σχέδια της Δύσης απέναντι στη Ρωσία.

Είναι ελάχιστες οι δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συντάσσονται με το σύγχρονο «απεταξάμην τη Ρωσία» και την «καταδίκη της ρωσικής εισβολής». Στην Ελλάδα, ακόμα και το «μεγαλύτερο και πιο ριζοσπαστικό κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης», ενώ δε στηρίζει την ελληνική εμπλοκή και συμμετοχή στους νατοϊκούς σχεδιασμούς, σπεύδει να καταδικάσει τη ρωσική εισβολή.

Αν και η περίπτωση της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς είναι όαση συγκριτικά με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή, ωστόσο ακόμα και το ΚΚΕ επιλέγει μια γενικόλογη στάση που πολιτικά δεν δημιουργεί αντιπαραθέσεις και διαχωριστικές γραμμές με την κυρίαρχη νατοϊκή προπαγάνδα, ενώ έχει και ένοχες σιωπές (καμία κουβέντα για τις κυρώσεις). Δεν είναι τυχαίο, και με αφορμή το πρόσφατο πογκρόμ των αστικών ΜΜΕ απέναντι στη συναυλία της ΚΝΕ με τη Μποφίλιου, ότι η βασική κατηγορία του συστήματος στο ΚΚΕ είναι ότι «η γραμμή σας είναι θολή». Προσοχή, όχι ότι είστε απέναντι. Είστε «θολοί», λίγο από δω και λίγο από εκεί. Όσες φορές και να αποκαλέσει το ΚΚΕ στις ανακοινώσεις του, ως ολιγάρχη, καπιταλιστή, ιμπεριαλιστή, εγκληματία τον Πούτιν, το σύστημα δεν πείθεται καθώς ζητάει πλήρη και ολοκληρωτική συμμόρφωση εντός και εκτός βουλής. Στήριξη στο ΝΑΤΟ, στήριξη στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, συναίνεση στο ευρωατλαντικό «δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Τελικά το ΚΚΕ μάταια προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι όντως με τις ίσες αποστάσεις σε μια σύγκρουση που αντικειμενικά δεν μπορούν να υπάρχουν ίσες αποστάσεις.

Γιατί αν θέλουμε να μιλήσουμε με βάση την «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», έχουμε: α) μια πολεμική σύγκρουση που ξεκίνησε, εδώ και χρόνια, ως διακηρυγμένο σχέδιο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με δηλώσεις και τοποθετήσεις πληθώρας αμερικανών αξιωματούχων, β) αφορούσε κυρίως την ασφάλεια της Ρωσίας με την τοποθέτηση βάσεων και επιθετικών όπλων, χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα, υπό τη διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, γ) με σαφώς επιτιθέμενη δύναμη τον μεγαλύτερο τρομοκράτη των λαών και εμπρηστή του πολέμου, τον δικό «μας» αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, και όπου δ) μια κάποια ρωσική αντίδραση θα ήταν αναμενόμενη, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, είτε έχουμε τη Ρωσία των ολιγαρχών, είτε τη Ρωσία του αυταρχικού Πούτιν, είτε είχαμε την… ΕΣΣΔ, όπως για παράδειγμα συνέβη κατά την εισβολή στην Φινλανδία το 1939, σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες, αλλά με πολλές ομοιότητες. Μια εισβολή, που αν και εισβολή, έγινε για …αμυντικούς λόγους, αν αυτό σημαίνει κάτι για το σήμερα.

Δεν έχουμε έναν ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο για τα σιτηρά της Ουκρανίας και τις αγορές τις Ουκρανίας, όπως επισημαίνουν τα ντοκουμέντα του ΚΚΕ. Ούτε έχουμε έναν πόλεμο σε μια μακρινή χώρα πχ στο Κονγκό για το αν θα είναι ρωσικό ή αμερικανικό προτεκτοράτο. Ο ιμπεριαλισμός είναι ένα σύστημα που βάση του έχει τα μονοπώλια «μιας χούφτας χωρών» που ανταγωνίζονται στον πλανήτη για τις σφαίρες επιρροής και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους.

Δεν είναι μόνο ή κυρίως στρατιωτική δύναμη, και αν ήταν έτσι η Σαουδική Αραβία που έχει εισβάλει στην Υεμένη, ή η Τουρκία στη Β. Συρία και την Κύπρο είναι μέσα σε αυτήν την χούφτα χωρών. Προσπαθεί ο Πούτιν, μέσω του πολέμου, να διασφαλίσει την κυριαρχία τέτοιων ρωσικών μονοπωλίων, και αν ναι, ποια είναι αυτά; Η στρατιωτική επίθεση του Πούτιν σε μια όμορη (και μέχρι πρότινος αδελφή) χώρα, ως αντίδραση στην νατοϊκή περικύκλωση της Ρωσίας, απέχει από μια τέτοια «συγκεκριμένη ανάλυση».

Και τέλος, σίγουρα δεν έχουμε έναν «ιδεολογικό» πόλεμο για να κρίνουμε πόσο αντικομμουνιστής είναι ο Πούτιν (που είναι) ή το να τοποθετείται ένα κόμμα αφελώς και παιδιάστικα, με βάση το ότι «ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσία, όλοι τους είναι υπέρμαχοι του εκμεταλλευτικού συστήματος, αντίπαλοι των λαών» (Ομιλία Γ. Μαρίνου, 19/03/2022).

Σε αντιδιαστολή με τις σημερινές τοποθετήσεις του ΚΚΕ, 23 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία η Α. Παπαρήγα σχολιάζει για την τότε ρωσική αντίδραση στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς:

Εμείς, παρά το γεγονός ότι δεν είμαστε με τη ρώσικη ηγεσία, χαιρετίσαμε τη στάση της ρώσικης κυβέρνησης γιατί αντικειμενικά διευκόλυνε να διευρυνθεί το μέτωπο κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μακάρι να το έκαναν και άλλες κυβερνήσεις φιλοκαπιταλιστικές ή καπιταλιστικές, αλλά δεν το έκαναν. Εδώ πραγματικά όμως φαίνεται και μία άλλη πλευρά. Το επόμενο θύμα θα είναι η Ρωσία. Η ρώσικη ηγεσία ξέρει πολύ καλά ότι μέσα από το δρόμο των Βαλκανίων, αλλά και μέσα από το δρόμο της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας περισφίγγει ο κλοιός τη Ρωσία…. Η ρώσικη ηγεσία καταλαβαίνει ότι θα είναι το επόμενο θύμα και ιδιαίτερα με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, με την Πολωνία προκεχωρημένο φυλάκιο θ’ αρχίσει η περικύκλωση της Ρωσίας. Επομένως, έχουμε κάθε λόγο ως ελληνικός λαός να έρθουμε κοντά με αυτούς τους λαούς των Βαλκανίων και της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και να φτιάξουμε τη δικιά μας ασπίδα σε επίπεδο λαών και μακάρι και πολιτικών δυνάμεων ή και κυβερνήσεων έστω σήμερα κατά της επέκτασης του πολέμου, διότι ο πόλεμος θα πάει και πιο ανατολικά στην Ευρώπη και πιο νότια.

Σχόλιο της Αλέκα Παπαρήγα στις 30 Μαρτίου 1999, για τις κινητοποιήσεις του ρωσικού λαού ενάντια στην ΝΑΤΟική επίθεση στην Γιουγκοσλαβία.

Δεν θεωρούμε ότι το τότε ΚΚΕ ήταν ένα επαναστατικό κόμμα, όμως η στάση και η θέση του ήταν με το αντιπολεμικό –αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο.

Η τοποθέτηση εκείνη δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή τοποθέτηση του ΚΚΕ. Τότε έβλεπε τις δυνατότητες για την «αντικειμενική» διαμόρφωση ενός μετώπου απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Τότε έβλεπε και αστικές δυνάμεις, μέσα σε ένα τέτοιο μέτωπο. Τότε έβλεπε ότι έρχεται η σειρά της Ρωσίας και προειδοποιούσε ότι ο πόλεμος θα πάει πιο ανατολικά.

Σήμερα βλέπει μόνο «την κοινή πάλη των λαών για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου», σύμφωνα και με την απόφαση της ΚΕ. Το πώς θα γίνει αυτό και πώς συνδέεται με τα καθήκοντα του μετώπου ενάντια στον κύριο εχθρό (τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό), δεν απασχολεί.

Η τοποθέτηση και η στάση του ΚΚΕ για τον πόλεμο στην Ουκρανία αποτελεί συνέχεια μιας πορείας διαμόρφωσης ενός ιδιόμορφου ρεφορμιστικού κόμματος – εκλογικού μηχανισμού, με τόσο βερμπαλισμό που του επιτρέπει να αποφεύγει τις πολιτικές αιχμές και θέσεις που συσπειρώνουν δυνάμεις για την επαναστατική αλλαγή των συσχετισμών. Το είδαμε στην εξέγερση της νεολαίας το 2008, το είδαμε στην κρίση και στους αντιμνημονιακούς αγώνες 2010-2015, το βλέπουμε και σήμερα. Η συγκεκριμένη ανάλυση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση και η συσπείρωση δυνάμεων απέναντι στο βασικό αντίπαλο, δύο εκ των βασικών στοιχείων της λενινιστικής μεθόδου «για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου», δεν υπάρχουν σήμερα στο ΚΚΕ. Ένα κόμμα σχολιαστής και παρατηρητής των εξελίξεων, που τα παραπέμπει όλα στο μέλλον. Ως τότε αρκεί το κόμμα να οργανώνει κομματικές εκδηλώσεις, παρελάσεις και δράσεις, όπως οι τελευταίες αντινατοϊκές δράσεις και να θυμίζει ότι η λύση είναι στην κάλπη. Καμία μετωπική δράση, καμία λαϊκή συσπείρωση. Σχολιαστής στην καλύτερη των περιπτώσεων. Γιατί όταν οι συνθήκες είναι πιεστικές για την αστική τάξη δίνει και διαπιστευτήρια, όπως το περίφημο «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δε θα σπάσει τζάμι» (2008) ή το «με δραχμή θα πεινάσει ο λαός περισσότερο» (παραμονή του δημοψηφίσματος 2015).

Η παραπάνω γραμμή δένεται τελευταία και με όλες τις κομματικές αναλύσεις για την ιστορία, τη θεωρία κοκ. Τα μέτωπα με τάξεις πέραν της εργατικής και πολιτικά μη κομμουνιστικές δυνάμεις, γενικά, κατά τον 20ο αιώνα έφερναν τον οπορτουνισμό από το παράθυρο. Το ίδιο το ΕΑΜ και η αντιφασιστική συμμαχία – εκεί ευτυχώς το κομμουνιστικό κίνημα δεν είπε καπιταλιστής και ο Χίτλερ, καπιταλιστής και ο Τσώρτσιλ, δε διαλέγουμε καπιταλιστή – θεωρείται, σε επίσημα κείμενα, η μήτρα της εγγλέζικης εισβολής του 1944 και της γραμμής συνθηκολόγησης της ηγεσίας του ΚΚΕ στη Βάρκιζα. Υιοθετεί σταδιακά μια αναθεώρηση της ιστορίας με δήθεν καθαρούτσικες ταξικές θέσεις, όπου ο ιμπεριαλισμός δεν έχει ονοματεπώνυμο, ή γενικά όλες σχεδόν οι χώρες έχουν περάσει στον ιμπεριαλισμό… και ο μόνος πολιτικός στόχος μπορεί να είναι η ανατροπή της ταξικής εξουσίας. Πότε θα γίνει αυτό; Όταν οι συνθήκες αντικειμενικά θα είναι ώριμες. Από ποιον; Από το επαναστατικό κόμμα. Μέτωπα, πολιτική παρέμβαση και πρωτοβουλίες, ειδικές συνθήκες, όλα αυτά είναι οπορτουνισμός. Τη συγκεκριμένη αναθεώρηση τη συναντήσαμε και πέρυσι στα κείμενα για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση, όπου οι εθνικοί στόχοι εξαφανίστηκαν και η ελληνική επανάσταση έγινε ένα πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, όταν ωρίμασαν οι συνθήκες και υπήρξε και το κατάλληλο κόμμα (Φιλική Εταιρεία).

Στην τωρινή κρίση, ένα τμήμα του ελληνικού λαού, πολύ μεγαλύτερο από το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ, αντιδρά στην νατοϊκή προπαγάνδα και πολιτικά είναι ορφανό. Όλο το πολιτικό σύστημα είναι απέναντι, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το νουθετήσει. Γιατί γνωρίζει ότι αυτός ο «διχασμός» δεν είναι καθόλου ουδέτερος και είναι επικίνδυνος για τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό της χώρας. Το ΚΚΕ δεν μπορεί να μη το γνωρίζει αυτό, αλλά ταυτόχρονα δε θέλει να το συγκροτήσει. Δεν παίρνει «επικίνδυνες» για το σύστημα και τον ευρωατλαντισμό θέσεις (ενάντια στις κυρώσεις, να ηττηθεί το ΝΑΤΟ), και συμπεριφέρεται ως Πόντιος Πιλάτος.

Μπορεί να διαφέρει η στάση του από την ξεφτιλισμένη θέση της ευρωπαϊκής δήθεν Αριστεράς, όμως μια τέτοια μεσοβέζικη στάση καθόλου δε βοηθάει στην ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Το αντίθετο και για άλλη μια φορά κρίμα…

«Το νέο μεγάλο άλμα προς τα εμπρός»: Η Κίνα είναι αυτή που κερδίζει στην Ουκρανία.

Ο εντεινόμενος ρωσο-ουκρανικός πόλεμος είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τελειώσει άσχημα για την Ουκρανία. Υπήρξε μια τεράστια έξοδος Ουκρανών προς γειτονικές χώρες που θέλησαν να αποφύγουν τον πόλεμο (3 εκατομμύρια και η φυγή συνεχίζεται) και ό,τι έχει απομείνει από τη χώρα, είναι πιθανό να διαμελιστεί. Ο πόλεμος έχει επίσης προκαλέσει σημαντική οικονομική πίεση στη Ρωσία, καθώς οι ολοένα και πιο εκτεταμένες κυρώσεις της Δύσης έχουν αρχίσει να προκαλούν πληγές. Μέχρι στιγμής, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι της Αμερικής έχουν αποφύγει να ακολουθήσουν τις ΗΠΑ στην πλήρη απαγόρευση των εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτό είναι κάτι που θα ακρωτηρίαζε την Ευρώπη και θα έστελνε περισσότερα ρωσικά προϊόντα περισσότερο προς την Ανατολή παρά τη Δύση: υπήρξε ένα ίχνος λογικής εν μέσω φρενίτιδας λανθασμένων εκτιμήσεων.

Αλλά ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθούν τελικά τα γεγονότα στην Ουκρανία, η Κίνα είναι αυτή που πιθανότατα θα αναδειχθεί ο μακροπρόθεσμος νικητής. Παραδόξως, ή μάλλον απροσδόκητα, η ουκρανική σύγκρουση άνοιξε μια ευκαιρία για μια διπλωματική επανάσταση που θα μπορούσε να αναδείξει το Πεκίνο ως ειρηνοποιό –όχι μόνο στη γειτονιά του αλλά και στην Ευρώπη– με μια Pax Sinica, αν θέλετε. Όσο βαθιά κι αν είναι η εμπλοκή της Κίνας σε αυτό που σήμερα είναι κυρίως μια σλαβική διαμάχη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κρίση θα λειτουργήσει ως καταλύτης για μια συνεχιζόμενη μετατόπιση της οικονομικής δύναμης, η οποία είναι πλέον εμφανής εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, από τις ΗΠΑ, προς μια κυριαρχούμενη από την Κίνα περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού.

Απαλά αλλά σταθερά, η Κίνα έχει αναλάβει έναν πιο κεντρικό ρόλο στην κρίση. Ενώ το Πεκίνο υποστήριξε την επέμβαση της Μόσχας στην Ουκρανία από την πρώτη στιγμή, έχει επίσης ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή, την επιθυμία του να δει μια διπλωματική λύση σε μια αντιπαράθεση που μετατράπηκε από ψυχρό σε θερμό πόλεμο στις 24 Φεβρουαρίου. Ο Πρόεδρος Σι έκτοτε το έχει πει με ευγενικούς αλλά ολοένα και πιο ξεκάθαρους όρους.

Η Κίνα πρέπει εδώ να κινηθεί με λεπτότητα: Νωρίτερα, αυτήν την εβδομάδα, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Προέδρου Μπάιντεν, Τζέικ Σάλιβαν, απείλησε το Πεκίνο με «συνέπειες», σε τυχόν οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας αποφυγή των κυρώσεων των ΗΠΑ ή σε υποστήριξη προς τη Ρωσία για να τις ξεπεράσει. Σε απάντηση, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Ζάο Λιζιάν, διέψευσε επιθετικά τα υπονοούμενα του Σάλιβαν ότι το Πεκίνο εργαζόταν για να υπονομεύσει τις κυρώσεις και προέτρεψε τις ΗΠΑ «να αναλογιστούν βαθιά τον ρόλο που έπαιξαν στην ανάπτυξη και την εξέλιξη της ουκρανικής κρίσης», αντανακλώντας μια ευρέως διαδεδομένη άποψη, στην Κίνα (και σε άλλους), ότι η Ρωσία προκλήθηκε από την επέκταση του ΝΑΤΟ και τις απειλές για την ασφάλειά της. Οι δηλώσεις του Ζάο ενισχύθηκαν στη συνέχεια κατά την τηλεφωνική επικοινωνία του Κινέζου Προέδρου Σι Τζινπίνγκ με τον Πρόεδρο Μπάιντεν, τονίζοντας ότι οι πιεστικές προτεραιότητες του Πεκίνου ήταν «να συνεχίσει ο διάλογος και η διαπραγμάτευση, να αποφευχθούν θύματα σε αμάχους, να αποτραπεί μια ανθρωπιστική κρίση και να σταματήσουν οι εχθροπραξίες, το συντομότερο δυνατό».

Πράγματι, το Πεκίνο έχει επισημάνει επανειλημμένα ότι είναι έτοιμο να παίξει εποικοδομητικό ρόλο στην επίτευξη εκεχειρίας, λέγοντας ότι «λυπάται» για τον συνεχιζόμενο πόλεμο και ότι «ανησυχεί εξαιρετικά» για τις απώλειες σε αμάχους στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, έχοντας μαζί με τον Πρόεδρο Πούτιν υπογράψει την πολυσήμαντη «Κοινή Δήλωση για τις Διεθνείς Σχέσεις που Εισέρχονται σε μια Νέα Εποχή», 20 ημέρες πριν η Ρωσία κάνει την κίνησή της, το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να υπονομεύσει τη σημασία αυτού που οι δύο ηγέτες ουσιαστικά δήλωσαν ως αναδυόμενη στρατηγική συμμαχία.

Ας μην υποτιμήσουμε τη φιλοδοξία που εξέφρασαν οι δύο ηγέτες σε αυτό το έγγραφο. Όπως ξεκαθάρισαν, βλέπουν αυτή τη στιγμή ως το άνοιγμα μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που βασίζεται σε μια αυθεντική πολυπολικότητα και στον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των εθνών. Ενώ οι δύο τους τόνισαν ότι η δήλωσή τους δεν «στόχευε» κανένα άλλο έθνος, στην πραγματικότητα αν κανείς πρόκειται να σταθεί ενάντια στη μονοπολική ηγεμονία στον 21ο αιώνα, έχει μόνο ένα έθνος για το οποίο μπορεί να μιλήσει. Η Ουκρανία, ιδωμένη μέσα από αυτό το πλαίσιο, είναι ένα υποσύνολο μιας πολύ μεγαλύτερης δυναμικής. Την Τετάρτη, πράγματι, ο Πούτιν δήλωσε ότι η κρίση στην Ουκρανία θα σηματοδοτήσει το τέλος της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας της Δύσης.

Ακόμη και πριν από την πρόσφατη σύγκρουση με την Ουκρανία, η Ρωσία και η Κίνα είχαν αρχίσει να επεξεργάζονται μια πολύ ευρύτερη συμμαχία όσον αφορά το εμπόριο, την αμοιβαία αναπτυξιακή βοήθεια, τις πάγιες επενδύσεις, την τεχνολογική συνεργασία και άλλα παρόμοια. Αυτό έχει σχεδόν σίγουρα καθοδηγήσει τους υπολογισμούς του Πούτιν σχετικά με την Ουκρανία. Χωρίς την υποστήριξη του Πεκίνου, είναι πολύ απίθανο ο Ρώσος πρόεδρος να είχε την αυτοπεποίθηση να κάνει τις ενέργειες που έκανε πριν από περίπου τρεις εβδομάδες.

«Οι προσπάθειες των αρχών των ΗΠΑ να πολιτικοποιήσουν ή να κλείσουν μονομερώς την πρόσβαση στο σύστημα SWIFT για τη διασφάλιση των στόχων της πολιτικής των ΗΠΑ κινδυνεύουν να αποτύχουν, όσον αφορά τη διατήρηση της ηγεμονίας του δολαρίου».

Υπάρχει επίσης μια οικονομική διάσταση: Η αναδυόμενη ρωσο-κινεζική συνεργασία αντανακλά την αυξανόμενη εισαγωγή συναλλαγών σε γιουάν και ρούβλια. Αυτό αναμφίβολα θα αυξηθεί τώρα που σε μεγάλο αριθμό ρωσικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής τράπεζας, έχει αποκλειστεί η χρήση του ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ συστήματος χρηματοοικονομικών διακανονισμών SWIFT.

Οι συνέπειες της απόπειρας να χρησιμοποιηθεί το SWIFT ως πολεμικό όπλο από την Ουάσιγκτον είναι κατανοητές και σε άλλες πρωτεύουσες: η Ινδία σχεδιάζει να αγοράσει ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ανεξάρτητα από τις αμερικανικές κυρώσεις. Και ως πρόσθετη προστασία κατά της Ουάσιγκτον, εξετάζει το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει το κινεζικό γουάν ως νόμισμα αναφοράς σε έναν ινδο-ρωσικό μηχανισμό διακανονισμού, αντανακλώντας την αυξανόμενη απογοήτευση που νιώθει το Νέο Δελχί, καθώς προσπαθεί να βρει το δρόμο του μέσα από τις κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας. Αυτή είναι μια ελάχιστα παρατηρήσιμη αλλά ενδιαφέρουσα εξέλιξη υπό το φως της πρόσφατης προσπάθειας της Ουάσιγκτον να ενσωματώσει το Νέο Δελχί στην άτυπη ομάδα που είναι γνωστή ως Quadrilateral Security Dialogue, γνωστή και ως «the Quad», η οποία έχει περιγραφεί ως μια ασιατική εκδοχή του ΝΑΤΟ που προορίζεται να περιορίσει την Κίνα. αναδειχθεί ως δύναμη του Ειρηνικού.

Από τότε που το δολάριο αντικατέστησε τον χρυσό στο επίκεντρο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, μετά το λεγόμενο «σοκ του Νίξον» στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πολλές χώρες τάχθηκαν ενάντια στο «υπερβολικό προνόμιο» που αποκτούν οι ΗΠΑ λόγω αυτής της ηγεμονίας του δολαρίου. Ακόμη και πριν ο Ρίτσαρντ Νίξον σπάσει τη σχέση μεταξύ του δολαρίου και του χρυσού, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας εκείνη την εποχή, θρηνούσε για την κεντρική θέση του δολαρίου στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο Ζισκάρ υποστήριξε ότι αυτό προσέφερε στις Ηνωμένες Πολιτείες μοναδικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, υποστηρίζοντας έτσι το υπερεκτεταμένο βιοτικό τους επίπεδο.

Σε γενικές γραμμές, το «υπερβολικό προνόμιο» και η «ηγεμονία του δολαρίου» χρησιμοποιούνται εναλλακτικά ως ευφημισμοί για μια χούφτα οικονομικών ελέγχων που ασκούν οι ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία, κυρίως, αλλά όχι μόνο από αυτούς που προέρχονται από τη θέση του δολαρίου ως το κύριο αποθεματικό νόμισμα που διατηρείται από ξένες κυβερνήσεις, εταιρείες και ιδιώτες. Παρά την έδρα της στο Βέλγιο, η Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication, SWIFT, έχει γίνει το κεντρικό σύστημα πληρωμών που έχει παγιώσει τον κεντρικό ρόλο του δολαρίου στα παγκόσμια χρηματοοικονομικά.

Το SWIFT είναι ένα βασικό συστατικό της ρευστότητας σε δολάρια, το οποίο οι ΗΠΑ εκτιμούν ιδιαιτέρως και βασίζονται πάνω του σε μεγάλο βαθμό, καθώς παρέχει την πρόσβαση στο παράθυρο της Federal Reserve (το μέσο μέσω του οποίου τα κορυφαία χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου δανείζονται χρήματα). Αν και εδρεύει στις Βρυξέλλες (και φαινομενικά ουδέτερο με πολιτική έννοια), το διοικητικό συμβούλιο κυριαρχείται από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των ΗΠΑ και ο ομοσπονδιακός νόμος των ΗΠΑ δίνει στην αμερικανική κυβέρνηση τη δυνατότητα να κλείσει την πρόσβαση στο σύστημα, ως μέρος ενός οπλοστασίου πιθανών κυρώσεων. Οι ΗΠΑ το έχουν κάνει στο παρελθόν με χώρες όπως η Κούβα, το Ιράν, το Αφγανιστάν, και τώρα ως ένα βαθμό με κορυφαίες ρωσικές τράπεζες και την Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας, η οποία βλέπει τώρα περίπου το ήμισυ των συναλλαγματικών της αποθεμάτων ύψους 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παγωμένα από την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της. Μην νομίζετε ότι αυτό δεν έχει παρατηρηθεί από άλλα καθεστώτα που θεωρούνται “rogue states” (σ.μ. κράτη που κατά τις ΗΠΑ θεωρούνται απειλή για την παγκόσμια ειρήνη) από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Εδώ όμως είναι το πρόβλημα με τη χρήση του συστήματος SWIFT που κάνει η Ουάσιγκτον, μέσω μονομερών εξώσεων από αυτό: Οποιεσδήποτε προσπάθειες των αρχών των ΗΠΑ να πολιτικοποιήσουν ή να κλείσουν μονομερώς την πρόσβαση στο σύστημα SWIFT ως μέσο διασφάλισης των στόχων της πολιτικής των ΗΠΑ, κινδυνεύουν να αποτύχουν βαθιά, κυρίως σε ότι αφορά τη διατήρηση της ηγεμονίας του δολαρίου.

Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι για αυτό:

– Όσο περισσότερο οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επιβάλουν κυρώσεις στους λεγόμενους “κακούς”, κόβοντας την πρόσβασή τους στο SWIFT, τόσο λιγότερο το ίδιο το σύστημα θα θεωρείται ως ένα ουδέτερο διεθνές διατραπεζικό δίκτυο, και τόσο περισσότερο θα αντιμετωπίζεται ως το όργανο της αυθαίρετης ισχύος των ΗΠΑ που υπόκειται στις ιδιοτροπίες της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

– Καθώς όλο και περισσότερες χώρες αρχίζουν να βλέπουν το SWIFT με αυτούς τους όρους, αναπόφευκτα θα προκληθούν κινήσεις για τη δημιουργία μιας εναλλακτικής λύσης. Αυτό θα μειώσει περαιτέρω τη ρευστότητα σε δολάρια, και θα ενισχύσει τη ρευστότητα για εναλλακτικά νομίσματα, καθώς θα παρέχουν την υποστήριξή τους σε αυτό το νέο σύστημα.

Περιγράφω μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Ωστόσο, η κρίση στην Ουκρανία και η υπερβολική απάντηση της Ουάσιγκτον σε αυτήν φαίνεται να έχουν επιταχύνει σε μεγάλο βαθμό μια διαδικασία που οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στις αγορές δεν πίστευαν μέχρι πολύ πρόσφατα ότι θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας ζωής ή έστω δύο.

Οι θεωρητικοί των οικονομικών δικτύων —ναι, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι— μιλούν για «εξωτερικότητες που δρουν θετικά αλληλοσχετιζόμενες μεταξύ τους». Αυτά προκύπτουν, καθώς ένας αυξανόμενος αριθμός οντοτήτων χρησιμοποιεί ένα δεδομένο δίκτυο και επομένως ενισχύονται τα συνολικά οφέλη του σε όλους τους χρήστες. Το ανάποδο, «εξωτερικότητες που δρουν αρνητικά», ισχύει επίσης: Τα οφέλη του συστήματος («οριακή χρησιμότητα» λέγεται στα οικονομικά), μειώνονται ανάλογα με τον μειούμενο αριθμό χρηστών. Εάν αυτές οι αρνητικές εξωτερικές επιδράσεις αρχίσουν να πλήττουν το SWIFT, αυτό αναπόφευκτα θα μειώσει τη ρευστότητα του δολαρίου και, ως εκ τούτου, θα επιδεινώσει τις προοπτικές να συνεχιστεί η ηγεμονία του.

Αυτό ακριβώς αρχίζει να συμβαίνει ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης οικονομικής συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου. Αν μη τι άλλο, η σύγκρουση (και η αντίστοιχη στρατιωτικοπολεμική χρήση του SWIFT) επιταχύνει την προσπάθεια αναζήτησης εναλλακτικών, ανταγωνιστικών συστημάτων πληρωμών. Αξίζει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι παρόλο που η Ε.Ε. τώρα κινείται στην ίδια γραμμή με την Ουάσιγκτον όσον αφορά τη Ρωσία, στο παρελθόν έχει εξερευνήσει ένα εναλλακτικό σύστημα πληρωμών ξεχωριστό από το επικρατούν σύστημα SWIFT. Η Ευρώπη μπορεί να επανεξετάσει αυτήν την επιλογή στο μέλλον εάν και όταν τα συμφέροντά της αρχίσουν να αποκλίνουν ξανά από τις επιταγές της Ουάσιγκτον.

Η Κίνα είναι ο μεγάλος νικητής εδώ, ωστόσο, επειδή το Διασυνοριακό Σύστημα Διεθνών Πληρωμών της Κίνας, το CIPS έναντι του SWIFT της Δύσης, έχει τώρα την καλύτερη θέση εκκίνησης στο να αναδειχθεί ως ο πιθανός κύριος ανταγωνιστής του SWIFT. Όπως σημείωσε πρόσφατα ο οικονομολόγος Ντέιβιντ Γκόλντμαν στους Asia Times:

Στο παρελθόν, ο αποκλεισμός από το SWIFT σήμαινε πλήρη απομόνωση από τις παγκόσμιες αγορές και της κανονικής χρηματοδότησης του εμπορίου, όπως στην περίπτωση των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν. Όμως το σύστημα CIPS, το οποίο η Κίνα άρχισε να αναπτύσσει το 2015, είναι πλέον πλήρως λειτουργικό.

Το CIPS είναι πλήρως λειτουργικό και ο πόλεμος της Ουκρανίας θα επεκτείνει τη χρήση και τις δυνατότητες του δικτύου του. Σημειώστε ότι καθώς το ευρώ και άλλα σημαντικά νομίσματα υποχωρούν κατά τη διάρκεια της εντεινόμενης σύγκρουσης στην Ουκρανία, το γιουάν αυξάνεται ολοένα και περισσότερο ως νόμισμα «ασφαλούς καταφυγίου»—ένας ρόλος όπου μέχρι τότε κυριαρχούσε ο Βασιλιάς Δολάριο.

Ομολογουμένως, η άνοδος του CIPS κινδυνεύει να δημιουργήσει κάποιο βραχυπρόθεσμο κόστος για το Πεκίνο, εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν να επιβάλουν κυρώσεις σε κινεζικές τράπεζες, στο βαθμό που αυτές ενισχύσουν την ικανότητα της Μόσχας να αποφύγει τις αμερικανικές κυρώσεις. Ακόμη και απουσία της σημερινής σύγκρουσης στην Ουκρανία, η ηγεσία της Κίνας έχει κάθε κίνητρο να ενωθεί με τη Ρωσία στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που κυριαρχούν οι ΗΠΑ. Παραδόξως, όσο περισσότερο οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το SWIFT ως μέσο οικονομικού πολέμου, τόσο περισσότερο θα αποδυναμώνεται η βιωσιμότητα του SWIFT ως κυρίαρχου συστήματος πληρωμών: Καθώς η Ουάσιγκτον επηρεάζει το σύστημα πληρωμών με τρόπο που περιπλέκει την επίλυση της αποπληρωμής του χρέους, η πυραμίδα ολόκληρου του χρήματος μπορεί γίνει ασταθής ή, τουλάχιστον, να γίνει αναξιόπιστη, προκαλώντας σε αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με τον μεγαλύτερο πιστωτή του κόσμου. Καθώς η παγκόσμια πόλωση αυξάνεται, η Κίνα θα είναι λιγότερο πιθανό να υποταχθεί αντανακλαστικά στο τρέχον νομισματικό σύστημα, με επίκεντρο το δολάριο.

Ως εκ τούτου, οι μέρες του SWIFT ως μονοπωλίου, πλησιάζουν στο τέλος τους. Ενώ το SWIFT διαχειρίζεται καθημερινές συναλλαγές αξίας 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, έναντι 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων του CIPS, το τελευταίο έχει δει τον όγκο του να αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Αν μη τι άλλο, η σύγκρουση στην Ουκρανία και η επιταχυνόμενη επέκταση του εμπορίου με τη Ρωσία, θα αυξήσουν περαιτέρω το μέγεθος του CIPS, το οποίο θα είναι μια βιώσιμη εναλλακτική λύση για τα έθνη που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ευάλωτα στις επιταγές της Ουάσιγκτον.

Η Ρωσία θα είναι σχεδόν σίγουρα ο μικρότερος εταίρος εδώ, δεδομένων των αντίστοιχων μεγεθών της κινεζικής και της ρωσικής οικονομίας: το ΑΕΠ της Ρωσίας είναι το ένα δέκατο του ΑΕΠ της Κίνας. Ωστόσο, η Μόσχα παρέχει στο Πεκίνο πλούτο εμπορευμάτων—ιδίως πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σιτάρι (σύμφωνα με μια διμερή συμφωνία που συνήφθη τον περασμένο μήνα), καθώς και τα στρατηγικά μέταλλα που απαιτούνται για την τροφοδοσία εναλλακτικών επενδύσεων στον χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας— και αυτό δίνει στη Ρωσία μια βασική θέση στην αναδυόμενη συμμαχία από τη μεριά του Πεκίνου.

«Η ιδέα ότι η Κίνα θα απωλέσει τις μοναδικές ευκαιρίες που έρχονται τώρα μπροστά της, επιτιθέμενη στην Ταϊβάν, δεν είναι τίποτα άλλο από φαντασιώσεις».

Η εγγύηση μιας τεράστιας νέας πηγής πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων στρατηγικών εμπορευμάτων από τη Ρωσία, θα βοηθήσει να αντιμετωπιστεί το μακροχρόνιο συγκριτικό μειονέκτημα της Κίνας σε αυτούς τους τομείς σε σχέση με τις ΗΠΑ, κάτι το οποίο θα διαλύσει τη μοναδική περίοδο κυριαρχίας των ΗΠΑ αμέσως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η Pax Americana –η κατάσταση σχετικής διεθνούς ειρήνης που εποπτεύεται από τις ΗΠΑ– μπορεί να ήταν πιο επιτυχημένη αν η Ουάσιγκτον εννοούσε περισσότερο την «pax» και λιγότερο την «Americana», ώστε να δημιουργήσει νέα είδη παγκόσμιων δομών για τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου μια για πάντα.

Προσθέστε σε αυτό τις άνευ προηγουμένου διπλωματικές ευκαιρίες που συγκεντρώνονται τώρα στην Κίνα. Όπως σημειώνει ο Ντέιβιντ Γκόλντμαν, το Πεκίνο «δεν κινδυνεύει από τα λάθη που οδήγησαν στην κρίση, τόσο επειδή έχει καλές σχέσεις με τους αντιμαχόμενους, όσο και γιατί διατηρεί ένα συνεχόμενο διάλογο με την Ευρώπη. Ο περίεργος σε αυτή την υπόθεση, φυσικά, θα ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες».

Υπάρχει η διάσταση της Ταϊβάν σε όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει διάσταση στην Ταϊβάν στην κρίση της Ουκρανίας, αλλά καθώς τόσοι πολλοί τολμηροί, αλλά ταυτόχρονα κακώς ενημερωμένοι νεοσυντηρητικοί, υποστηρίζουν παράλογα ότι η Κίνα θα διεκδικήσει εκ νέου το νησί με τη βία ως συνέπεια της επέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία, ας εξετάσουμε αυτή την ανύπαρκτη διάσταση, εν συντομία. Αλίμονο, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο, όπως έλεγε ένας Γάλλος νομοθέτης την εποχή της εισβολής στο Ιράκ το 2003, από την αλαζονεία και την άγνοια σε συνδυασμό.

Η ιδέα ότι η Κίνα θα σπαταλήσει τις μοναδικές ευκαιρίες που έρχονται τώρα μπροστά της, επιτιθέμενη στην Ταϊβάν, δεν είναι τίποτα άλλο από φαντασιακή προβολή εκ μέρους εκείνων που υποθέτουν ότι επειδή η Αμερική έχει σπαταλήσει τη θέση της παγκόσμιας ισχύος και επιρροής μέσω ενός μάταιου εναγκαλισμού διαρκούς πολέμου, η Κίνα είναι πιθανό να κάνει το ίδιο. Οι νεοσυντηρητικοί που διατυπώνουν αυτήν την κατηγορία όσον αφορά την Ταϊβάν δεν παρέχουν αποδείξεις. Ήταν αυτοί που διαψεύστηκαν όταν υποστήριζαν ότι η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν στη Βαγδάτη είχε συνεχή συνεργασία με την Αλ Κάιντα για να δικαιολογήσουν τον μοιραίο πόλεμο της Αμερικής στο Ιράκ.

Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια ενέργεια από την Κίνα θα ήταν η Ουάσιγκτον να κινηθεί ενεργητικά για να αναβαθμίσει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν, σε κάτι παρόμοιο με την παλιά συνθήκη αμοιβαίας άμυνας, που ίσχυε πριν από την αναγνώριση του Πεκίνου από την Ουάσιγκτον το 1979. Εγκαταλείποντας την εξαιρετικά επιτυχημένη πολιτική της στρατηγικής ασάφειας σχετικά με τη μία κυρίαρχη κυβέρνηση που εκπροσωπεί την Κίνα, οι ΗΠΑ θα προκαλούσαν σχεδόν σίγουρα μια πιο επιθετική απάντηση από το Πεκίνο.

Εναπόκειται στην Ουάσιγκτον να κάνει μια τόσο ανόητη επιλογή, όπως παροτρύνουν ή επιμένουν τα γεράκια της πρωτεύουσας. Εάν επικρατήσει η βλακεία, το Πεκίνο έχει ξεκαθαρίσει εδώ και πολλές δεκαετίες, με κάθε ευκαιρία, ότι θα απαντήσει – απρόθυμα, αλλά στρατιωτικά, αν κρίνει ότι πρέπει. Σε αυτό το σημείο, είναι πολύ ασφαλές να πούμε, ότι μια κίνηση επιθετική κίνηση προς το νησί δεν είναι καθόλου μέσα στα σχέδια της Κίνας.

Όσον αφορά την Ουκρανία, ως αναδυόμενος στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας και βασικός εμπορικός εταίρος της Ουκρανίας, η Κίνα είναι η μόνη παγκόσμια δύναμη με ισχυρές σχέσεις και με τις δύο πλευρές της σύγκρουσης. Οι ευκαιρίες που εντοπίζω πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από αυτή τη θέση.

Ο Τζον Φ. Κένεντι, κατά τη διάρκεια των ημερών του ως γερουσιαστής, δήλωσε το περίφημο: «Στην κινεζική γλώσσα, η λέξη «κρίση» αποτελείται από δύο χαρακτήρες, ο ένας αντιπροσωπεύει τον κίνδυνο και ο άλλος, την «ευκαιρία». Η σύγκρουση αντιπροσωπεύει μια ζωντανή εκδήλωση της συγκεκριμένης έννοιας. Αλλά μακροπρόθεσμα, αυτή η διττή έννοια της «κρίσης» δεν ανήκει όλη σε ένα μέρος: Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος αφορά σε μεγάλο βαθμό την Ουάσιγκτον και την Ευρώπη, και η ευκαιρία δίνεται στο Πεκίνο.

Πηγή: The Scrum

Μετάφραση: antapocrisis