Άρθρα

Η ιδεολογία των Μπαντεριστών

Αν ο Στεπάν Μπαντέρα ήταν πράκτορας της Γκεστάπο και άφησε μόνο τη (θετική για ορισμένους) ανάμνηση των σφαγών και των βασανιστηρίων που οργάνωσε, ο Ντμίτρο Ντοντσόφ ήταν -και εξακολουθεί να είναι- ο στοχαστής αναφοράς των ουκρανών εθνικιστών. Είναι αυτός που εφηύρε τον ουκρανικό ρατσισμό και φαντάστηκε τον φανατισμό των ουκρανών εθνικιστών ως όπλο.

Στη σκανδιναβική μυθολογία, οι Βαλκυρίες είναι υπηρέτριες του θεού Όντιν. Ιππεύουν πάνω σε λύκους. Αλλά οι Γερμανοί τις αναπαριστούν πάνω σε άλογα. Η “Ιππασία των Βαλκυριών”, μελοποιημένη από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, αναγγέλλει τόσο τον θάνατο των ηρώων όσο και το ένδοξο πεπρωμένο τους στην επερχόμενη μάχη στο τέλος του χρόνου [ο μύθος της τελευταίας μάχης πρέπει να τροφοδοτεί την φαντασία των πραγματικών Ουκρανών κατά τον Ντοντσόφ].

Σε προηγούμενα άρθρα έχω παρουσιάσει την ιστορία του κινήματος των Μπαντεριστών από τον Μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα, όμως θα ήθελα να μιλήσω εδώ για την ιδεολογία τους.

Ο διανοούμενος αναφοράς τους, τότε και τώρα, είναι ο Dmytro Dontsov (1883-1973). Αν και πέθανε στον Καναδά και θάφτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα έργα του δεν έχουν μεταφραστεί, αλλά οι οπαδοί του μας τα έκαναν γνωστά. Αυτή η απουσία στα βιβλιοπωλεία άλλων χωρών εξηγεί γιατί είναι άγνωστος στο εξωτερικό. Ωστόσο, μετά από μια μακρά περίοδο απουσίας, είναι ένας από τους συγγραφείς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια.

Τρεφόμενος, όπως οι Ναζί, από την δική του ερμηνεία του Νίτσε, ο Dmytro Dontsov κάλεσε στη γέννηση ενός “νέου ανθρώπου” με “φλεγόμενη πίστη και πέτρινη καρδιά”, ο οποίος δεν θα φοβόταν να καταστρέψει τους εχθρούς της Ουκρανίας χωρίς έλεος. Στοχαστής του “ολοκληρωμένου ουκρανικού εθνικισμού”, έχτισε μια φιλοσοφία όπου κάθε τι εθνικιστικό είναι εναντίον της Ρωσίας και εναντίον των Εβραίων.

Ήθελε να δημιουργήσει έναν λαό ελίτ, μακριά από την “ισονομία των σκλάβων” της Ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης και τα “οικουμενικά ιδανικά” της Γαλλικής Επανάστασης.

Είπε ότι η φαντασία των πραγματικών Ουκρανών πρέπει να “τροφοδοτείται από τον μύθο της τελευταίας μάχης”, την “άρνηση αυτού που είναι” και τη “συναρπαστική εικόνα της καταστροφής που θα φέρει κάτι νέο”. Πρέπει να υπηρετούν “μια κατηγορική προσταγή” με “υπακοή χωρίς ενδοιασμούς”.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο “ουκρανικός εθνικισμός” χαρακτηρίζεται από:

— “τη διεκδίκηση της θέλησης για ζωή, της δύναμης, της επέκτασης” (προωθεί “το δικαίωμα των ισχυρών φυλών να οργανώνουν λαούς και έθνη για να ενισχύσουν την υπάρχουσα κουλτούρα και τον πολιτισμό”)

— “την επιθυμία για αγώνα και τη συνειδητοποίηση της ακρότητάς της” (επαινεί τη “δημιουργική βία της μειονότητας που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία”)

Οι ιδιότητές της είναι οι εξής:

— “φανατισμός” ,

— “ανηθικότητα”.

Ο φανατισμός αναφέρεται στον θρησκευτικό χαρακτήρα του δόγματός του. Ο Dontsov σημειώνει ότι αυτό είναι που κάνει τους πολεμιστές ανίκητους. Επομένως, είναι απολύτως λογικό ότι μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο ο Stepan Bandera και ο Yaroslav Stetsko συμφώνησαν να συνεργαστούν στο Μόναχο με τη μυστική κοινωνία των Αδελφών Μουσουλμάνων ή ότι το 2007 οι οπαδοί τους κατάφεραν να σχηματίσουν ένα αντιρωσικό μέτωπο με τους τζιχαντιστές της Τσετσενίας.

Στην αρχή του έργου του, ο Dontsov δεν εμπνέεται από τον ιταλικό φασισμό ή τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, αλλά φαίνεται να χαρακτηρίζεται από την ίδια λογική με την κροατική Ουστάσα, τη ρουμανική Σιδηρά Φρουρά, τον σλοβάκο Glinka, τον πολωνό Oboz Narodowo-Radykalny.

Συμπλέοντας με τους Ναζί, ο Ντοντσόφ άρχισε να διεκδικεί μια μυθική γεωγραφία και ιστορία. Οι “αληθινοί Ουκρανοί” έλεγε ότι είχαν σκανδιναβική ή πρωτογερμανική καταγωγή και ότι κατάγονταν από τους Βαρέγκες, μια φυλή Βίκινγκς από τη Σουηδία. Οι πρόγονοί τους ίδρυσαν την πόλη Νόβγκοροντ στη Ρωσία και υπέταξαν τους Ρώσους Σλάβους.

Σε αυτή τη μυθολογία, οι “Ουκρανοί εθνικιστές” είναι οι Καλοί, ενώ οι “Μοσχοβίτες” είναι οι Κακοί. Είναι επομένως απολύτως φυσιολογικό ότι η μούσα του κόμματος Svoboda (Ελευθερία), η βουλευτής Irina Farion, δήλωσε πολύ πριν από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση: “Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να καταστρέψουμε τη Μόσχα”.

Dmytro Dontsov, ο στοχαστής του “ολοκληρωμένου ουκρανικού εθνικισμού”. Η ανάγνωση των έργων του είναι υποχρεωτική για όλους τους εθνικιστές Ουκρανούς στρατιώτες, ιδιαίτερα για εκείνους του συντάγματος Azov.

Το 2015, ο πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο και ο πρωθυπουργός του Αρσένι Γιάτσενιουκ ψήφισαν μια σειρά νόμων που αφενός απαγόρευαν τα κομμουνιστικά και ναζιστικά σύμβολα και αφετέρου αποκαθιστούσαν τα σύμβολα των Μπαντεριστών. Στην πράξη, επειδή κανείς δεν ισχυριζόταν ότι ήταν ναζιστής, τα μνημεία για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού επί των ναζί καταστράφηκαν και αντικαταστάθηκαν από άλλα προς τιμήν του Στεπάν Μπαντέρα -ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία 1,6 εκατομμυρίων συμπατριωτών του- και του κύριου στοχαστή του, Ντμίτρο Ντοντσόφ.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης επέκρινε αυτούς τους νόμους “αποκομμουνιστοποίησης”, οι οποίοι καταδικάζουν καθεστώτα γενικά, χωρίς να αναφέρουν τις πράξεις που καταδικάζουν.

Ως αποτέλεσμα αυτών των νόμων, το σύνθημα των Μπαντεριστών έγινε μέρος της επίσημης ρητορείας: “Δόξα στην Ουκρανία”. Φυσικά, δεν έχω τίποτα εναντίον αυτού του συνθήματος, όπως δεν έχω τίποτα εναντίον της κραυγής των μουσουλμάνων “Αλλάχ Ακμπάρ!”, αλλά αφού το άκουσα να τραγουδιέται από τους τζιχαντιστές που ήθελαν να μου κόψουν το λαιμό, δεν μπορώ πλέον να σκέφτομαι ότι “Ο Θεός είναι μεγάλος!” και εξακολουθώ να στοιχειώνομαι από το τι εννοούν οι τζιχαντιστές με αυτό.

Ομοίως, βγάζει νόημα το γεγονός ότι η Ουκρανία έχει ένα νομικό πλαίσιο που νομιμοποιεί μια μορφή φυλετικών διακρίσεων. Στις 21 Ιουλίου 2021, ο πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι υπέγραψε έναν νόμο, που εισήχθη με δική του πρωτοβουλία, σχετικά με τους “αυτόχθονες λαούς της Ουκρανίας”. Σε αυτόν αναφέρεται ότι οι Τάταροι και οι Εβραίοι καραΐτες έχουν “το δικαίωμα στην πλήρη απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών” (sic). Αυτό το κείμενο, που φαίνεται πολύ γενναιόδωρο, δεν είναι καθόλου έτσι, γιατί ερμηνεύεται “εξ ορισμού”. Συμπληρώνει τα κείμενα που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των Ουκρανών σκανδιναβικής ή πρωτογερμανικής καταγωγής. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιείται από τα δικαστήρια για να αρνηθούν τα δικαιώματα των Ουκρανών που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο γενικό ορισμό, ούτε σε μία από αυτές τις μειονότητες, με άλλα λόγια σε εκείνους που λένε ότι είναι σλαβικής καταγωγής. Οι τελευταίοι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να επικαλεστούν ενώπιον δικαστηρίου το “δικαίωμά τους στην πλήρη απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών” [ακριβώς επειδή δεν περιλαμβάνονται σε αυτούς που εξ ορισμού το διαθέτουν].

Στις 20 Μαρτίου 2022, ο πρόεδρος Volodymyr Zelensky δήλωσε σε βίντεο που αναρτήθηκε στον λογαριασμό του στο Telegram: “Οποιαδήποτε δραστηριότητα εκ μέρους των πολιτικών που συμμετέχουν στη διαίρεση της κοινωνίας ή συνεργάζονται με τον εχθρό δεν θα επιτύχει και θα λάβει αυστηρή απάντηση”. Με τον τρόπο αυτό, απαγόρευσε 11 πολιτικά κόμματα (Πλατφόρμα της Αντιπολίτευσης – Για τη Ζωή, Κόμμα του Σαρίτζι, Νάτσι, Μπλοκ της Αντιπολίτευσης, Αριστερή Αντιπολίτευση, Ένωση Αριστερών Δυνάμεων, Ντερζάβα, Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, Σοσιαλιστές, Μπλοκ του Βολοντίμιρ Σάλντο). Αν και τα περισσότερα από αυτά δεν εκπροσωπούνταν στο κοινοβούλιο, τη Βερκόβνα Ράντα, η Πλατφόρμα Αντιπολίτευσης για τη Ζωή ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Έλαβε το 13% των ψήφων και κέρδισε 43 από τους 450 βουλευτές.

Επίσης, στις 20 Μαρτίου, ο πρόεδρος Ζελένσκι υπέγραψε διατάγματα με τα οποία απαγορεύτηκαν για πέντε χρόνια τρία κανάλια της αντιπολίτευσης που βρίσκονταν σε “αναστολή” για αρκετούς μήνες. Επιπλέον, συγχώνευσε όλα τα υπόλοιπα κανάλια υπό τον έλεγχο του Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας.

Έτσι, δεν υπάρχει πλέον ελευθερία έκφρασης, ούτε για τους πολιτικούς ούτε για τους δημοσιογράφους. Η ουκρανική δημοκρατία είναι νεκρή, όχι από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση, αλλά από τη θέληση της ίδιας της κυβέρνησής της.

Ένα Συμβούλιο για την ανάπτυξη των βιβλιοθηκών δημιουργήθηκε στις 5 Μαΐου 2022. Μεταξύ άλλων, πρέπει να αποφασίσει για τα ρωσικά βιβλία που υπερφορτώνουν τα ράφια. Ο υπουργός Πολιτισμού και Πολιτικής Πληροφοριών, δημοσιογράφος Oleksandr Tkachenko, δήλωσε ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρώτη ύλη για την εκτύπωση ουκρανικών βιβλίων σε ανακυκλωμένο χαρτί.

Οι πυρπολήσεις βιβλίων είναι ένα κλασικό φαινόμενο των δικτατοριών. Αυτή τη φορά, δεν θα κάψουμε τίποτα δημόσια, αλλά θα ανακυκλώσουμε το χαρτί. Είναι λιγότερο εμφανές και πιο οικολογικό.

Ας έρθουμε τώρα στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Μια ιδιαιτερότητα του ουκρανικού στρατού είναι αξιοσημείωτη: δεν μαζεύει τα πτώματα των νεκρών στρατιωτών του. Όλοι οι άλλοι στρατοί στον κόσμο δεν διστάζουν να διακινδυνεύσουν γι’ αυτό. Το να δώσουν μια αξιοπρεπή ταφή στους νεκρούς τους είναι απαραίτητο στα μάτια τους. Το να μην το κάνουν αυτό θα είχε καταστροφικές συνέπειες στο ηθικό των συντρόφων τους. Γιατί λοιπόν ο ουκρανικός στρατός ενεργεί διαφορετικά;

Αν καταλαβαίνω τη σκέψη του Dmytro Dontsov, αυτό αποτελεί προετοιμασία για την εσχατολογική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Σύμφωνα με τη σκανδιναβική μυθολογία, όταν δόθηκε μια μάχη από τους Βαρέγκες, οι Βαλκυρίες κατέβηκαν στο πεδίο της μάχης καβάλα σε λύκους. Αποφάσισαν ποιος από τους γενναίους Βίκινγκς θα πέθαινε. Στη συνέχεια πήραν τις ψυχές τους στη Βαλχάλα για να σχηματίσουν μαζί τους τον μελλοντικό στρατό της “τελευταίας μάχης”. Έτσι, οι άνδρες που έπεσαν στο πεδίο της τιμής δεν ήταν θύματα της μοίρας, αλλά επιλέχθηκαν για ένα ένδοξο πεπρωμένο.

Αυτή η ιερή ιδεολογία παραπέμπει στην “Προσευχή των Ουκρανών εθνικιστών”, που γράφτηκε από τον Josef Mashchak το 1922. Διδάσκεται και απαγγέλλεται στα στρατόπεδα νεολαίας των Μπαντεριστών. Βρίσκεται στο επίκεντρο των τελετών του μυστικού τάγματος Centuria, το οποίο οι Μπαντεριστές εισήγαγαν στους στρατούς του ΝΑΤΟ.

Ο πόλεμος των “ουκρανών εθνικιστών” κατά των Σλάβων έχει επομένως μόλις αρχίσει.

Πηγή: Voltairenet

Μετάφραση: Κωστής Μηλολιδάκης

Ο λαός των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς θέτει ντε φάκτο το ζήτημα της αλλαγής του χαρακτήρα της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης»

Πανηγυρισμοί στην κεντρική πλατεία Λένιν του Ντονέτσκ μετά την αναγνώριση από τη Ρωσία των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς

Χθες, 19 Σεπτεμβρίου, οι Βουλές των Αντιπροσώπων των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς ζήτησαν από τους επικεφαλής των κυβερνήσεών τους την άμεση διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για την ένταξη των χωρών τους στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Διαβάζουμε από το RIA-NOVOSTI: ΝΤΟΝΕΤΣΚ, 19 Σεπτεμβρίου – RIA Novosti. Τα κοινοβούλια της ΛΔ του Λουγκάνσκ και της ΛΔ του Ντονιέτσκ έκαναν έκκληση προς τους επικεφαλής των δημοκρατιών Leonid Pasechnik και Denis Pushilin να προβούν άμεσα σε δημοψήφισμα για την ένταξή τους στη Ρωσία.

Με τη σειρά του, ο αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης της περιοχής Χερσώνα, Kirill Stremousov, μίλησε επίσης για παρόμοια αιτήματα από τους κατοίκους της περιοχής. Σύμφωνα με τον ίδιο, το δημοψήφισμα δεν θα είναι το τελικό σημείο και ο πληθυσμός θέλει να λάβει εγγυήσεις για την ένταξη της περιοχής στη Ρωσία.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, Alexander Kofman, τώρα είναι η ώρα να “σβήσουμε τα ανύπαρκτα σύνορα μεταξύ των κρατών μας”. Τόνισε επίσης τη σημασία ΄τα σύνορα μεταξύ της DPR και της Ουκρανίας να είναι ρωσικά.

“Σε σχέση με όλα τα παραπάνω, ζητώ από τον επικεφαλής της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ Denis Pushilin και το Λαϊκό Συμβούλιο [δηλ. την κυβέρνηση] της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ να λάβουν την ενδεδειγμένη απόφαση για την άμεση διεξαγωγή δημοψηφίσματος”, δήλωσε ο Kofman.

Διευκρίνισε ότι η έκκληση θα αποσταλεί άμεσα τόσο στον επικεφαλής της DPR όσο και στο Λαϊκό Συμβούλιο.

Το Κοινοβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ σημείωσε ότι η προσχώρηση στη Ρωσία δεν θα ήταν μόνο ένας θρίαμβος της ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά θα εξασφάλιζε και το έδαφός της. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σώματος Alexei Karyakin , ο τοπικός πληθυσμός πιστεύει ότι η σταθερότητα θα έρθει μετά το δημοψήφισμα. Παράλληλα, τόνισε ότι το δημοψήφισμα “δεν είναι θέμα μιας ημέρας”, οπότε είναι πρόωρο να μιλάμε για την ημερομηνία διεξαγωγής του.

Αργότερα, ο επικεφαλής της DPR, Denis Pushilin, συζήτησε τις εκκλήσεις των Κοινοβουλίων με τον συνάδελφό του από την LPR, Leonid Pasechnik, εισηγούμενος να συμμετάσχει ο ίδιος στις προσπάθειες των διοικήσεων και των κοινοβουλευτικών μηχανισμών να επεξεργαστούν βήματα για να αρχίσουν να προετοιμάζονται για το δημοψήφισμα. Συζήτησαν επίσης την από κοινού μελέτη θεμάτων ασφάλειας από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Σύμφωνα με τον Pushilin, οι εκκλήσεις για τα δημοψηφίσματα αποτελούν πλέον έκφραση της γνώμης του λαού, η οποία “βρίσκεται στον αέρα εδώ και πολύ καιρό”.

“Νομίζω ότι με τέτοια σκέψη, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, κατά τη διάρκεια αυτών των οκτώ ετών, όταν οι δημοκρατίες γεννήθηκαν σε μια στιγμή, όταν οι δημοκρατίες έκαναν δημοψήφισμα σε μια μέρα το ’14, θα καταφέρουμε το ίδιο και εδώ, αλλά οι ενέργειές μας θα πρέπει να είναι συγχρονισμένες”, τόνισε ο επικεφαλής της DPR.

*          *          *

Κανένας αναρωτιέται τι θα αλλάξει αν οι ΛΔ ενταχθούν στη Ρωσία. Η απάντηση είναι ότι δεδομένης της σταθερής ομόφωνης τοποθέτησης των Ρωσικών διοικήσεων ότι δεν παραχωρούν ούτε σπιθαμή Ρωσικού εδάφους, θα πρέπει η Ρωσία να μην εγκαταλείψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τις δύο ΛΔ αφού αυτές θα έχουν γίνει τμήμα του εδάφους της. Ουσιαστικά, τα δύο κοινοβούλια ζητούν από τη Ρωσία να δώσει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα τις εγκαταλείψει στα χέρια του καθεστώτος του Κιέβου.

Είναι πολύ νωρίς για να γίνει μια ολοκληρωμένη ανάλυση αυτής της συνταρακτικής, κατά τη γνώμη μας, είδησης. Και ασφαλώς, η εκ των υστέρων αξιολόγηση της σημασίας της θα εξαρτηθεί από την έκβαση της εξελισσόμενης Ουκρανικής αντεπίθεσης, Εδώ θα επιχειρήσουμε μια άμεση εκτίμηση της κατάστασης που διαμορφώνουν αυτές οι αποφάσεις των δύο κοινοβουλίων.

Ρωσικές σημαίες πλάι στις σημαίες της ΛΔ του Ντονιέτσκ στην πλατεία Λένιν της πόλης του Ντονιέτσκ.

Α. Η υποχώρηση από το Χάρκοβο και οι Ουκρανικές θηριωδίες που επακολουθούν έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των Ρωσόφωνων της Νότιας και Ανατολικής Ουκρανίας στους χειρισμούς της Ρωσικής κυβέρνησης. Ο κόσμος φοβάται ότι θα αφεθεί στη μοίρα του από τους Ρώσους. Δεδομένου ότι το 100% του πληθυσμού στις ΛΔ είναι “συνεργάτες του κατακτητή” σύμφωνα με τους ορισμούς του καθεστώτος του Κιέβου–πράγμα που αποδεικνύεται και από τους συνεχείς και βάρβαρους βομβαρδισμούς των αμάχων εκεί από την Ουκρανία–σε περίπτωση που μπει μέσα η Ουκρανία (και αυτό δεν αποκλείεται να συμβεί π.χ. στο Λυσιτσάνσκ) θα επακολουθήσει γενοκτονία. Η απαίτηση για δημοψήφισμα ένταξης στη Ρωσία αποτελεί έκφραση της ανησυχίας και των ερωτηματικών του λαού στις ΛΔ για τη σοβαρότητα με την οποία η Ρωσική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα της “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης”.

Β. Αν γίνουν τα δημοψηφίσματα, η Ρωσία δεν είναι υποχρεωμένη να τα δεχτεί. Αλλά όμως, τυχόν άρνηση να το πράξει θα εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Πούτιν, ιδιαίτερα αν επακολουθήσουν σφαγές των αμάχων των ΛΔ που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στη Ρωσία.

Γ. Τα δημοψηφίσματα δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στο πεδίο ούτε μπορούν να αποκλείσουν την εισβολή των Ουκρανών στο ελεύθερο Ντονμπάς. Αυτό που θα αλλάξουν όμως είναι τον ίδιο τον τρόπο που οι Ρώσοι οφείλουν να βλέπουν την κατάσταση. Αν ο Πούτιν δεν ακολουθήσει, θα φέρει ιστορικές ευθύνες και αυτό θα του καταλογιστεί. Αν ακολουθήσει, τότε η όλη δομή και τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης “ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης” ντε φάκτο μεταβάλλονται.

Δ. Τα αδιέξοδα στα οποία έχει βρεθεί η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” γίνονται εμφανέστερα μετά το αίτημα των λαών των ΛΔ. Διότι, τι σημαίνει “αποστρατιωτικοποίηση” της Ουκρανίας όταν αυτή βρίσκεται με στρατό ενός εκατομμυρίου, οργανωμένο κατά τα ΝΑΤΟικά πρότυπα και οπλισμένου με τα πλέον σύγχρονα ΝΑΤΟικά οπλικά συστήματα (μείον την αεροπορία, το οποίο είναι ζήτημα χρόνου); Και τι σημαίνει “αποναζιστικοποίηση” όταν οι ναζιστικές θεωρίες του Μπαντέρα και του Ντοντσόφ είναι ισχυρότερες από ποτέ άλλοτε μέσα στην Ουκρανική κοινωνία; Η Ρωσία ξεκίνησε κάτι το οποίο είναι σαφές ότι δε μπορεί να περπατήσει πάνω στα χνάρια που έχουν χαρακτεί.

Ε. Η απόφαση των δύο κοινοβουλίων, με τον εξαιρετικά επείγοντα και δραματικό χαρακτήρα της, έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον εφησυχασμό που βασίλευε μέχρι τα τέλη Αυγούστου στη Ρωσική πλευρά, η οποία ήδη μοίραζε Ρωσικές πινακίδες αυτοκινήτων στους κατοίκους του Ίζιουμ και κορόιδευε τους φόβους για το ενδεχόμενο να επανέλθει το Κίεβο εκεί. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ρωσική πλευρά έχει αρχίσει να συνέρχεται, αλλά δυστυχώς αυτές είναι ακόμη ισχνές. Θα τρανταχτεί άραγε τώρα μετά την απόφαση των δύο κοινοβουλίων;

Πρώτα συμπεράσματα από την ουκρανική αντεπίθεση

Ενώ η παγκόσμια κοινωνία του θεάματος τιμά το λαμπρό της τέκνο, τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ και ετοιμάζει νέες σαπουνόπερες με επίκεντρο τη βασιλική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου, σοβαρά γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο μέτωπο της Ουκρανίας, τα οποία αφενός προσφέρουν χρήσιμα μαθήματα στρατιωτικής και πολιτικής διαχείρισης, αφετέρου επηρεάζουν την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

Οι ουκρανικές δυνάμεις, μετά την αποτυχημένη αντεπίθεσή τους στην περιοχή της Χερσώνας, εξαπέλυσαν μια πολύ ισχυρότερη, προσεκτικότερη και αποτελεσματικότερη αντεπίθεση στην περιοχή του Ιζιούμ, στο Χάρκοβο. Θα πρέπει προκαταβολικώς να πούμε ότι ούτε μπορούμε να έχουμε απολύτως καθαρή εικόνα για την πορεία των μαχών, ούτε έχει νόημα να αποπειραθούμε να δώσουμε σε ένα τέτοιο άρθρο πλήρη περιγραφή των πολεμικών γεγονότων, μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές.

Οι αντεπιθέσεις των Ουκρανών είχαν προαναγγελθεί από αρκετές εβδομάδες πριν. Με δεδομένο ότι ο πόλεμος είναι πάντα η συνέχιση της πολιτικής και με άλλα μέσα, η εξαπόλυση τέτοιων αντεπιθέσεων, πέρα από τους επιχειρησιακούς στόχους (ανακατάληψη εδαφών και παρεμπόδιση του ανεφοδιασμού ρωσικών δυνάμεων στην επαρχία του Χαρκόβου, ώστε σταδιακώς να αποκοπούν από τις φίλιες δυνάμεις και να καταστραφούν) εξυπηρετούν τους πολιτικούς στόχους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, που άλλωστε έχουν αναλάβει στην πραγματικότητα τη διεξαγωγή του πολέμου από την πλευρά της Ουκρανίας.

Οι στόχοι αυτοί είναι, πρώτον, να αποδειχτεί ενόψει ενός καταστροφικού για την Ε.Ε. χειμώνα και ενόψει ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, ότι η Ουκρανία κερδίζει και ότι δεν πηγαίνουν χαμένα τα δισεκατομμύρια βοήθειας ημών των πολιτών της «Δύσης». Δεύτερον, να πληγεί το γόητρο και η ισχύς των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και του Ρώσου προέδρου. Τρίτον, να δοκιμαστεί ο νέος ΝΑΤΟ-ουκρανικός στρατός στο πεδίο της μάχης, ο οποίος προετοιμάζεται εδώ και οκτώ χρόνια, αλλά κυρίως το τελευταίο εξάμηνο.

Επιστρέφοντας στο πεδίο των μαχών υπό το φως των ανωτέρω λοιπόν, στην περιοχή του Χαρκόβου έχουμε μέχρι τώρα συγκέντρωση ισχυρών ουκρανικών δυνάμεων, οι οποίες πέτυχαν να διασπάσουν τις ρωσικές αμυντικές γραμμές, χρησιμοποιώντας ένα υβρίδιο νατοϊκών και σοβιετικών τακτικών. Μάλιστα φαίνεται ότι αξιοποίησαν και τακτικές ISIS (δηλαδή του ΝΑΤΟ, επιτρέψτε μας να πούμε), με επιθέσεις μικρών και ευκίνητων ομάδων, οι οποίες αποδιοργανώνουν τις αντίπαλες άμυνες, ανοίγοντας ρήγματα.

Αξιοποίησαν τον υπερσύγχρονο οπλισμό από τη Δύση και έριξαν στη μάχη τις πλέον έμπειρες και καλά εκπαιδευμένες δυνάμεις τους, όπως και πολλούς ξένους μισθοφόρους (ουσιαστικά στελέχη, στρατών του ΝΑΤΟ). Παρότι η αντεπίθεσή τους είχε προαναγγελθεί, κατόρθωσαν να αιφνιδιάσουν τις ρωσικές δυνάμεις, κάτι που σίγουρα γεννά ερωτηματικά για το επίπεδο της ρωσικής διοίκησης, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περιοχή του μετώπου.

Οι ουκρανικές δυνάμεις πέτυχαν μέχρι τουλάχιστον την 9η Σεπτεμβρίου να έχουν τον μερικό έλεγχο στο συγκεκριμένο πεδίο, παρά την υπεροχή των Ρώσων σε αεροπορικά μέσα και σε δυνάμεις πυροβολικού γενικώς στο πλαίσιο του πολέμου.

Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, οι Ρώσοι μεταφέρουν εσπευσμένα δυνάμεις (τους μισθοφόρους της Wagner και ελίτ δυνάμεις, μαζί με πυροβολικό) προκειμένου να αμυνθούν πρώτα επιτυχώς και έπειτα να αντεπιτεθούν. Αν για τους Ουκρανούς το διακύβευμα είναι η αποκοπή των ρωσικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή του Χαρκόβου, για τους Ρώσους, μια πετυχημένη καθήλωση της ουκρανικής αντεπίθεσης και ανάληψη της πρωτοβουλίας, θα σημάνει ότι ενδεχομένως οι Ουκρανοί θα χάσουν τις καλύτερες δυνάμεις τους, με συνέπεια μια συνολικότερη αποδιάρθρωση ή και κατάρρευση της αμυντικής τους δυναμικής.

Ωστόσο, η δουλειά των Ρώσων, τόσο ως προς την άμυνα, όσο και ως προς την αντεπίθεσή τους, κάθε άλλο παρά εύκολη είναι και η νίκη τους, κάθε άλλο παρά δεδομένη.

Τα παραπάνω ζητήματα μας προσφέρουν ορισμένα διδάγματα: το πρώτο συνίσταται στο ότι έχουμε περάσει σε μια νέα φάση του συγκεκριμένου πολέμου. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία έχουμε περάσει στον απευθείας, πλην όχι κατακλυσμιαίο ακόμα, παγκόσμιο πόλεμο με χώρο διεξαγωγής την Ουκρανία.

Ο πόλεμος λαμβάνει χώρα, εμφανώς πλέον, μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ, όχι μόνο εξοπλίζει την Ουκρανία και μάλιστα με υπερσύγχρονο οπλισμό, αλλά και εκπαιδεύει νέες ουκρανικές μονάδες, παρέχει όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για την εξέλιξη των επιχειρήσεων σε ζωντανό χρόνο, συμμετέχει στη λήψη όλων των αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα διοίκησης και παρέχει μισθοφόρους, δηλαδή στην πραγματικότητα στελέχη.

Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις του Φεβρουαρίου του 2022 ήταν πολύ ανώτερες από τις αντίστοιχες του 2014, όπως και οι σημερινές από εκείνες του Φεβρουαρίου. Ο έλεγχος από τις ΗΠΑ είναι απόλυτος στο στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, ενώ μια εξόχως προβληματική και διεφθαρμένη, πλην όμως υπαρκτή και διαρκής, ροή οπλισμού έχει κατοχυρωθεί.

Οι Ρώσοι, όσο παρατείνεται ο πόλεμος θα έχουν να αντιμετωπίζουν ικανότερες και διεθνοποιημένες ένοπλες δυνάμεις.

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι ενώ το ΝΑΤΟ «πάτησε» ρωσικές κόκκινες γραμμές ως προς τον οπλισμό τον οποίο στέλνει στους Ουκρανούς, η Ρωσία δεν απάντησε, όπως προειδοποιούσε, με επιθέσεις στα κέντρα λήψης απόφασης μέσα στην Ουκρανία, ούτε και εκτός αυτής. Αυτή η κατάσταση, ενδεχομένως πείθει κύκλους της Ουάσιγκτον να γίνουν ακόμα πιο τολμηροί. Η Ρωσία πλήρωσε στη θάλασσα την μη αποτροπή μεταφοράς του εν λόγω οπλισμού με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο.

Δεύτερον, ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το πώς διεξάγεις έναν ολοκληρωτικό ως προς το σκοπό του πόλεμο χωρίς ολοκληρωτικά μέσα. Οι Ρώσοι διεξάγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ως προς το σκοπό του (πλήρης έλεγχος της Ουκρανίας). αλλά ακόμα σαφέστερα ως προς το αντικειμενικό του αποτέλεσμα: το πρώτο βήμα προς έναν πολυκεντρικό κόσμο ή τη διάλυση της Ρωσίας. Σε ένα γιγάντιο μέτωπο και πολεμώντας με το ΝΑΤΟ, η Ρωσία έχει παρατάξει όχι πάνω από 250.000 στελέχη, χωρίς να έχει προβεί σε επιστράτευση κανενός είδους.

Είναι κατανοητό ότι σε μια καταναλωτική κοινωνία όπως είναι η ρωσική, ο πρόεδρος Πούτιν θέλει να μην διαταράξει με κανέναν τρόπο την αίσθηση κανονικότητας στη ρωσική κοινωνία. Με την ύφεση να απορροφάται, τον πληθωρισμό να ελέγχεται και τα κρατικά ταμεία να γεμίζουν με ρούβλια, η ρωσική ηγεσία επαίρεται ότι ταυτοχρόνως πολεμά με το ΝΑΤΟ και κρατά τη ρωσική κοινωνία και οικονομία σταθερή ή ακόμα και σε καλύτερη κατάσταση από τις αντίστοιχες της Δύσης.

Κάτι αντίστοιχο έκαναν μετά το Βιετνάμ οι ΗΠΑ. Μόνο που το έκαναν απέναντι σε εμφανώς υποδεέστερους αντιπάλους και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την επικράτειά τους. Και παρεμπιπτόντως, στο τέλος έχασαν σε όλους αυτούς τους πολέμους.

Η Ρωσία χρειάζεται πολλές, πολύ καλά εκπαιδευμένες δυνάμεις. Αυτό προϋποθέτει κάποιου είδους κινητοποίηση του λαού. Προς το παρόν, την περιορίζει στην περιοχή του Ντονμπάς και σε επαγγελματικές ή μισθοφορικές δυνάμεις. Ο έλεγχος όμως κατ’ ουσίαν ολόκληρης της Ουκρανίας προϋποθέτει μια πολύ ευρύτερη κινητοποίηση.

Τρίτον, και οι δύο πλευρές, Ρωσία και ΝΑΤΟ επιλέγουν έναν πόλεμο φθοράς. Η Ρωσία θεωρεί ότι ο χειμώνας δουλεύει προς όφελός της και έχει δίκιο. Το ΝΑΤΟ εκτιμά ότι μπορεί μετατρέποντας την Ουκρανία σε ένα ευρωπαϊκό Αφγανιστάν, να κουράσει και να γονατίσει τη Ρωσία. Το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο έχει έναν υψηλότερο βαθμό επισφάλειας από το ρωσικό, για λόγους τους οποίους έχουμε αναλύσει και σε προηγούμενα άρθρα μας, με σημαντικότερη την αστική και εθνοτική σύνθεση της Ουκρανίας.

Αντιθέτως, ο ρωσικός οικονομικός πόλεμος φθοράς παράγει ήδη αποτελέσματα. Η Ρωσία έχει κάθε λόγο να περιμένει τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και την πολιτική αναταραχή στην Ε.Ε. Ωστόσο, ο πολύ λογικός αυτός σχεδιασμός από ρωσικής πλευράς οφείλει να συμπορεύεται με τις εξελίξεις στο μέτωπο. Για να αποδειχτεί πετυχημένος, θα πρέπει να συνοδεύεται από μια σταθερά καλή κατάσταση για τις ρωσικές δυνάμεις επί του πεδίου. Καταστάσεις όπως η συγκεκριμένη ουκρανική αντεπίθεση είναι πιθανό να επιδράσουν με μη γραμμικό τρόπο στην ψυχολογία και επομένως στη συνολική αποτελεσματικότητα της ρωσικής στρατιωτικής και πολιτικής μηχανής, αν δεν ελεγχθούν άμεσα.

Τέταρτον, ενώ η Δύση διαθέτει καλοδουλεμένους από δεκαετίες, μηχανισμούς οικονομικής, στρατιωτικής και επικοινωνιακής συνεργασίας, η Ρωσία, η Κίνα και οι σύμμαχοί τους δεν έχουν αντίστοιχους μηχανισμούς συνεργασίας ακόμα. Λογικό μεν, προβληματικό δε. Στο επίπεδο της οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας, το «αντι-δυτικό μέτωπο» έχει πολύ δρόμο να διανύσει, έως ότου πλησιάσει το βαθμό εσωτερικής συνεργασίας που διαθέτει η Δύση. Στις δεδομένες πολεμικές συνθήκες, πρόκειται για ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο θα κληθεί ενδεχομένως να αντιμετωπίσει και η Κίνα ως προς την Ταϊβάν, αλλά και το Ιράν σε σχέση με τις δικές του πολεμικές εμπλοκές.

Σε κάθε περίπτωση, η ουκρανική αντεπίθεση θα προκαλέσει σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Η λογική λέει ότι η ρωσική πλευρά θα κατορθώσει να σταθεροποιήσει το μέτωπο και ότι με έστω σημαντικές απώλειες θα ανακόψει τον κίνδυνο. Αν η νίκη οποιασδήποτε πλευράς είναι καθαρή (πράγμα αρκετά πιθανό) μπορεί να προκύψει μεγαλύτερη διάθεση για διαπραγματεύσεις (αν και στην πλευρά της Ουκρανίας, είναι μάλλον απίθανο οι ΗΠΑ να τις επιτρέψουν). Ακόμα και στην περίπτωση ρωσικής νίκης επίσης, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα δούμε ένα νέο γύρο αλλαγών στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και στις τακτικές τους.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Έχει παρουσιαστεί αστάθεια στο καθεστώς του Κιέβου;

Τι ακριβώς σηματοδοτούν οι σκληρές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Ουκρανικής κυβερνητικής ελίτ και ποια η σημασία τους για τις μελλοντικές εξελίξεις; Συζητάμε το ζήτημα και παραθέτουμε ένα εξαιρετικό άρθρο του Αμερικανού μελετητή Gordon M. Hahn που συνδέει το θέμα με την εμφάνιση του “καθεστώτος του Μαϊντάν” το 2014.

Χάος στο Κίεβο. Μαϊντάν, 2014.

Τελευταία παρατηρούμε μια εντεινόμενη αστάθεια του Ουκρανικού καθεστώτος. Ο Ζελένσκι έχει στραφεί εναντίον των πάντων: Αφού απαγόρευσε όλα τα πολιτικά κόμματα με εξαίρεση τις πολυάριθμες νεοφασιστικές ομάδες και τα αδύνατα κόμματα του πρώην προέδρου Ποροσένκο, του οποίου όμως απαγόρευσε την έξοδο από τη χώρα και αρχικά συνέλαβε, και της πρώην πρωθυπουργού Γιούλια Τιμοσένκο, έχει επίσης «εθνικοποιήσει» όλα τα ανεξάρτητα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ ενώ στη χώρα βασιλεύει σιδερένια λογοκρισία και επιβάλλεται μαζική πλύση εγκεφάλου.

Ο Ζελένσκι όμως έχει προχωρήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις και πρώην στενών του συνεργατών ενώ βρίσκεται πλέον σε ευθεία σύγκρουση με τον επί οκτώ έτη κρυφό κυρίαρχο του Ουκρανικού κράτους, τον πρώην υπουργό εσωτερικών Αρσέν Άβακοφ, του οποίου η στενή συνεργάτης, Λιουντμίλα Ντενίσοβα, που ο ίδιος ο Ζελένσκι είχε διορίσει επίτροπο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρόσφατα καθαιρέθηκε με πρωτοβουλία του κόμματος των «Υπηρετών του Λαού», που πλέον, μετά την εκδίωξη όλων σχεδόν των υπόλοιπων κομμάτων από το Ουκρανικό κοινοβούλιο, διαθέτει πάνω από το 90% των εναπομενουσών εδρών.

Πριν από λίγες μέρες προχώρησε και στις καθαιρέσεις του παιδικού του φίλου και επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας Ιβάν Μπακάνοφ, τον οποίο είχε διορίσει επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SBU) καθώς και της Γενικής Εισαγγελέως της Ουκρανίας, Ιρίνα Βενεντίκτοβα. Οι καθαιρέσεις αυτές συνοδεύτηκαν από ιδιαίτερα προσβλητικά σχόλια, σύμφωνα με τα οποία τόσο η SBU όσο και οι δικαστικές υπηρεσίες είναι διάτρητες λόγω της μαζικής διείσδυσης σε αυτές Ρώσων πρακτόρων. Ιδιαίτερα η περίπτωση Μπακάνοφ, ο οποίος είναι ασαφές εάν επιπλέον έχει συλληφθεί, υπογραμμίζει την υστερία που έχει καταλάβει τον ίδιο τον Ζελένσκι, δεδομένου ότι ο Μπακάνοφ, σύμφωνα με τα Pandora Papers και την Guardian, είναι ο εγκέφαλος του δαιδαλώδους σχήματος off-shore εταιριών του προεδρικού κύκλου.

Οι τελευταίες εκκαθαρίσεις προχώρησαν μέχρι και τον διαβόητο ολιγάρχη Κολομοΐσκι, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής της καθόδου του Ζελένσκι στις εκλογές, χρηματοδότησε την προεκλογική του εκστρατεία και τον στήριξε μέσω των τηλεοπτικών καναλιών που ελέγχει. Αν και ο Κολομοΐσκι, μαζί με τον συνεταίρο του, έχουν κλέψει 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια από τις καταθέσεις της κάποτε μεγαλύτερης Ουκρανικής τράπεζας—σύμφωνα με την κατάθεση της πρώην διοικήτριας της Κεντρικής Τράπεζας της Ουκρανίας, Βαλερία Χοντάρεβα: «Μεγάλης κλίμακας συντονισμένες δόλιες ενέργειες των μετόχων της τράπεζας και της διοίκησής της οδήγησαν σε απώλειες 5,5 δις δολαρίων για την χώρα. Αυτό αποτελεί το 33% των καταθέσεων του πληθυσμού…[και] το 40% της νομισματικής βάσης της χώρας» —εξακολουθεί να διάγει βίο πλουσιοπάροχο μετακινούμενος μεταξύ Ελβετίας και Ισραήλ.

Αιφνιδιαστικά ο Ζελένσκι, λες και τον τσίμπησε μύγα, τάβαλε με τον Κολομοΐσκι μετά από τόσο καιρό που λειτουργούσε ως ο “άνθρωπός” του. Του πήρε(;) το Ουκρανικό διαβατήριο και κυρίως παρενοχλεί σοβαρά τους ανθρώπους του στη «στενή» του έδρα, την μεγάλη πόλη Ντνίπρο (Ντιεπροπετρόβσκ) που αποτελεί το “τσιφλίκι” του συστήματος Κολομοΐσκι. Έτσι, πριν λίγες μέρες, ο Ζελένσκι απαγόρευσε την επανείσοδο στην Ουκρανία και αφαίρεσε το διαβατήριο του επικεφαλής των μονάδων εδαφικής άμυνας της περιοχής αυτής Γεννάδι Κορμπάν, γεγονός που θεωρήθηκε ως κήρυξη πολέμου από την ομάδα Κολομοΐσκι.

Ο δήμαρχος του Ντνίπρο (Dnepropetrovsk), Μπόρις Φιλάτοφ κατηγόρησε τον Ζελένσκι ανοιχτά για σφετερισμό εξουσίας, ανέφερε το Politico στις 29 Ιουλίου, λόγω της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ουκρανία του επικεφαλής της εδαφικής άμυνας του Ντνεπροπετρόφσκ Γεννάδι Κορμπάν. “Ελπίζω ότι πρόκειται απλώς για ένα τραγικό λάθος. Πραγματικά δεν θα ήθελα η κεντρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι στη χώρα μας διεξάγονται εχθροπραξίες, να αρχίσει, ας πούμε, να δημιουργεί μια απολυταρχία”, δήλωσε ο Φιλάτοφ.

Η ραγδαία εντεινόμενη αστάθεια της κυβέρνησης Ζελένσκι, που πια καταρρέουν και οι πλέον εσωτερικοί αρμοί της, δημιουργεί το εύλογο ερώτημα: Σε ποιες δυνάμεις άραγε στηρίζεται πλέον ο Ζελένσκι;

Η απάντηση είναι ότι όσο ο στενός κύκλος περί τον Ζελένσκι απομονώνεται από τον Ουκρανικό λαό, τόσο περισσότερο παρεμβαίνουν οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι που αποτελούν πλέον το βασικό υποστήριγμα μιας στενής ομάδας ανθρώπων που παίρνουν όλες τις αποφάσεις. Τελικά, δηλαδή, η Ουκρανία αυτή τη στιγμή διοικείται σχεδόν απευθείας από τους Αμερικανούς, έχοντας περιπέσει σε μια κατάσταση αντίστοιχη με εκείνην στην οποία είχε βρεθεί στο παρελθόν το Νότιο Βιετνάμ επί κυβερνήσεως του δικτάτορα Ντιεμ—ακόμη και ο βαθμός της απευθείας συμμετοχής των διάφορων Αμερικανικών υπηρεσιών στις εχθροπραξίες σήμερα στην Ουκρανία είναι απολύτως αντίστοιχος με εκείνον της συμμετοχής τους τότε στο Βιετνάμ, αφού η μεγάλη Αμερικανική διείσδυση άρχισε μετά την ανατροπή του Ντιεμ και όχι πριν.

Να υπενθυμίσουμε ότι η κυβέρνηση που στήριζαν οι Αμερικανοί στο Νότιο Βιετνάμ προ του 1963 διοικούνταν από τον δικτάτορα Νγκο Ντιεμ ο οποίος βαθμιαία αποξενώθηκε από όλο τον πληθυσμό και τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, διοικώντας με τρομοκρατία, ακραίο αυταρχισμό και νεποκρατία. Τελικά, οι Αμερικανοί βαρέθηκαν τον Ντιεμ, ιδιαίτερα μετά την πλήρη αποτυχία του να ελέγξει τις δυνάμεις του Απελευθερωτικού Μετώπου καθώς και την σύγκρουσή του με τους Βουδιστές, και ενθάρρυναν πραξικόπημα του στρατού εναντίον του, το οποίο εκδηλώθηκε την 1η Νοεμβρίου 1963 κάτω από την καθοδήγηση της κυβέρνησης Κέννεντι. Ο Ντιεμ εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. Φυσικά, οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ήταν ανδρείκελα των Αμερικανών, η απομόνωσή τους δεν ξεπεράστηκε ποτέ και οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε όλο και πιο άμεση επέμβαση στη χώρα, με τη γνωστή τελική έκβαση.

Το σχήμα δηλαδή είναι το εξής: Η κυβέρνηση Ζελένσκι αποξενώνεται όλο και περισσότερο από την κοινωνία των πολιτών ενώ οι διάφορες φατρίες της επιδίδονται σε αγώνες αλληλοεξόντωσης. Καταλύτης για αυτή την κατάσταση είναι οι καταστροφές που υφίσταται το Κίεβο στα στρατιωτικά μέτωπα. Ο Ζελένσκι δεν έχει άλλο στήριγμα από τους Αμερικανούς-Άγγλους-Πολωνούς, στους οποίους πλέον δίνει άμεσα λογαριασμό. Όμως, οι ξένοι υποστηρικτές του, και κυρίως οι Αμερικανοί, έχουν αρχίσει να ανησυχούν σοβαρά για την τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις και για την αδυναμία του Ζελένσκι να αποκτήσει κοινωνικά στηρίγματα.

Όπως φαίνεται, ακόμα και την προσωπική ασφάλεια του Ζελένσκι έχουν αναλάβει οι Αμερικανοί. Έτσι, πρόσφατα ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Τζέικ Σάλιβαν, αποκάλυψε ότι «η προσωπική ασφάλεια του Προέδρου Ζελένσκι είναι κάτι που μας απασχολεί» προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ βοηθούν στη «διευκόλυνση» της ασφάλειας του Ουκρανού ηγέτη, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Επομένως, η μεγάλη εσωτερική αστάθεια του στενού κύκλου περί τον Ζελένσκι ανοίγει το δρόμο για ενδεχόμενη εκδήλωση πραξικοπήματος από τον στρατό ή εξέγερσης. Και τα δύο είναι ανοικτά ως ενδεχόμενα αλλά είναι δύσκολο να συμβούν αυτή τη στιγμή: Το πρώτο θα συμβεί, ίσως, όταν οι Αμερικανοί θελήσουν να αντικαταστήσουν τον Ζελένσκι με τον αρχηγό του στρατού Ζαλούζνι, και η δεύτερη, αν εκδηλωθεί, θα είναι αποτέλεσμα της δράσης των ακραία εθνικιστικών/νεοφασιστικών σχηματισμών καθώς όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που αμφισβητούν το Ουκρανικό εθνικιστικό αφήγημα έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου.

Όμως, καθώς η απομόνωση του στενού κύκλου του Ζελένσκι εντείνεται, τα ενδεχόμενα αυτά θα έρθουν στο προσκήνιο εφόσον καταρρεύσει ο Ουκρανικός στρατός στο Ντονμπάς, όπως αναμένεται και ήδη διαφαίνεται ότι θα συμβεί το ερχόμενο δίμηνο.

Από την άποψη αυτή, οι προειδοποιητικές βολές των Αμερικανών και οι εκφράσεις ανησυχίας τους για την ραγδαία επιδεινούμενη εσωτερική ισορροπία και ευστάθεια του περί τον Ζελένσκι ηγετικού κύκλου εντείνονται και είναι πλέον ευρύτατα ορατές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το αναλυτικό σχόλιο της 1ης Αυγούστου ενός από τους πλέον βασικούς σχολιογράφους επί εξωτερικών θεμάτων των New York Times, του Thomas L. Friedman, βραβευμένου τρεις φορές με το βραβείο Pulitzer. Γράφει ο Friedman:

«Αγαπητέ αναγνώστη: Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει τελειώσει. Και κατ’ ιδίαν, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησυχούν πολύ περισσότερο για την ηγεσία της Ουκρανίας απ’ ό,τι αφήνουν να εννοηθεί. Υπάρχει βαθιά δυσπιστία μεταξύ του Λευκού Οίκου και του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι – σημαντικά περισσότερη από ό,τι έχει αναφερθεί.

Και στο Κίεβο συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Στις 17 Ιουλίου, ο Ζελένσκι απέλυσε τον γενικό εισαγγελέα της χώρας του και τον επικεφαλής της υπηρεσίας εσωτερικών πληροφοριών – ο σημαντικότερος ανασχηματισμός στην κυβέρνησή του μετά τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο. Θα ήταν το ισοδύναμο της απόλυσης από τον Μπάιντεν των Μέρικ Γκάρλαντ και Μπιλ Μπερνς την ίδια ημέρα. Αλλά δεν έχω ακόμη δει καμία αναφορά που να εξηγεί πειστικά περί τίνος επρόκειτο. Είναι σαν να μην θέλουμε να κοιτάξουμε πολύ προσεκτικά κάτω από την κουκούλα στο Κίεβο από φόβο για το τι διαφθορά ή καραγκιοζιλίκια θα μπορούσαμε να δούμε, όταν έχουμε επενδύσει τόσα πολλά εκεί. (Περισσότερα για τους κινδύνους επ’ αυτού σε μια άλλη μέρα.)»

Στο σημείο αυτό αξίζει να συζητήσουμε και ίσως να δούμε κάτω από την οπτική γωνία των εσωτερικών συγκρούσεων της Ουκρανικής πολιτικής ελίτ, το τελευταίο επεισόδιο στην αλυσίδα των Ουκρανικών εγκλημάτων: τον βομβαρδισμό των αιχμαλώτων πολέμου του συντάγματος Αζόφ στο κέντρο κράτησης Ολενίβκα κοντά στο χωριό Γελενόβκα του Ντονέτσκ στις 29 Ιουλίου, που οδήγησε στο θάνατο 50 αιχμαλώτων και στον τραυματισμό 65. Ο βομβαρδισμός έγινε με πλήγμα ακριβείας των νέο-αποκτηθέντων HIMARS, όπως αποδεικνύουν τα θραύσματα από τους πυραύλους που χρησιμοποιήθηκαν. Η θέση της κράτησης των αιχμαλώτων ήταν γνωστή από μήνες, δεδομένου ότι το κέντρο αυτό κράτησης είχε επισκεφθεί ομάδα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού που διαπίστωσε ότι οι συνθήκες κράτησης συνάδουν με τη σύμβαση της Γενεύης.

Το κέντρο κράτησης των αιχμαλώτων μετά τον βομβαρδισμό.
Αυτή είναι μία από τις “ηπιότερες” φωτογραφίες—έχουν εμφανιστεί άλλες πολύ φρικτότερες.

Η αρχική εκδοχή των Ουκρανών ήταν ότι στην πραγματικότητα, ο βομβαρδισμός έγινε από τους Ρώσους για να αποκρυβεί ο βασανισμός και οι εκτελέσεις κρατουμένων. Παρά τη διάδοση αυτής της εκδοχής από τα Δυτικά ΜΜΕ, η αναξιοπιστία της είναι περισσότερο από προφανής—άλλωστε για το λόγο αυτό τα πιο σοβαρά Δυτικά ΜΜΕ προσέθεσαν την γνωστή επωδό ότι τόσο η Ρωσική όσο και η Ουκρανική εκδοχή δεν έγινε δυνατό να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα. Όμως, όλως περιέργως, την Ουκρανική εκδοχή έσπευσε να υπονομεύσει και ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου την ίδια μέρα λέγοντας ότι: «…εάν το χτύπημα προήλθε από την Ουκρανική πλευρά, σας υπόσχομαι καταρχήν ότι δεν το εννοούσαν, εντάξει;…» («Here’s the last thing I’d say, if it happened to be a Ukrainian strike, I promise you, number one, they didn’t mean to do that, right?»).

Ακολούθησαν οι οργισμένες δηλώσεις του νέο-ναζί, θεμελιωτή του Συντάγματος Αζόφ, Αντρέι Μπιλέσκι, ο οποίος, αν και θεωρεί ότι το έγκλημα οφείλεται στους Ρώσους, εν τούτοις προειδοποίησε ότι οι Αζόφοι θα βρουν και θα εξοντώσουν όποιον έχει συμμετάσχει στο βομβαρδισμό, όπου κι αν αυτός βρίσκεται. Εδώ, πολλοί διεθνείς παρατηρητές “διάβασαν” μια αμφισημία.

Την 1η Αυγούστου, ο αναπληρωτής διευθυντής των υπηρεσιών στρατιωτικής κατασκοπείας της Ουκρανίας, στρατηγός Βαντίμ Σκιμπίτσκι, σε συνέντευξη στην Βρετανική “The Telegraph” αποκάλυψε ότι οι Αμερικανοί είναι εκείνοι που παρέχουν δορυφορικές πληροφορίες στα Ουκρανικά HIMARS σε πραγματικό χρόνο. Ειδικότερα τόνισε ότι πριν από το χτύπημα οποιουδήποτε στόχου προηγείται άμεση επικοινωνία με τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και ότι η Ουάσιγκτον μπορεί «να σταματήσει το χτύπημα εάν δεν της αρέσει ο στόχος που έχει επιλεγεί». Διερωτάται κανείς: γιατί άραγε ο ανώτερος εκπρόσωπος των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού να βγει τώρα και να κάνει τη σχετική ενημέρωση; Εδώ και πάλι, πολλοί διεθνείς παρατηρητές επισήμαναν ότι με αυτή την δήλωση ο Ουκρανικός στρατός έμμεσα ρίχνει την ευθύνη για το χτύπημα του κέντρου κράτησης και τη σφαγή των Αζόφων αιχμαλώτων στους Αμερικανούς.

Αλλά τι σχέση έχει η εντεινόμενη αστάθεια του Ουκρανικού καθεστώτος, που αποτελεί το θέμα μας, με τον βομβαρδισμό των αιχμαλώτων Αζόφων; Σύμφωνα με την υπόθεση που κάνουμε, και η οποία είναι μόνο μία από πολλές εναλλακτικές υποθέσεις, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για προειδοποίηση των Αμερικανών προς τους ακροδεξιούς να μην επιχειρήσουν πραξικόπημα/εξέγερση κατά του Ζελένσκι, στον οποίο αυτή τη στιγμή ποντάρουν οι Αμερικανοί. Και ο στρατός (δηλαδή ο Ζαλούζνι), που είναι ο άλλος παράγοντας που αλληθωρίζει προς τον προεδρικό θώκο, σπεύδει να νίψει τας χείρας του, δείχνοντας έμμεσα τον ένοχο του βομβαρδισμού, ο οποίος φυσικά εξυπηρετεί και τον ίδιο στην εσωτερική διαπάλη.

*          *          *

Το θέμα της εντεινόμενης εσωτερικής αστάθειας του κυβερνητικού σχήματος του Κιέβου διερευνά, σε ένα εξαιρετικό από ιστορική, κοινωνιολογική και πολιτική άποψη άρθρο, ο Gordon M. Hahn, senior researcher at the Center for Terrorism and Intelligence Studies (CETIS), αναλυτής στο Corr Analytics και στην Geostrategic Forecasting Corporation του Σικάγο. Ο Gordon M. Hahn έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και μελετών και έχει διδάξει στα Αμερικανικά Πανεπιστήμια Boston, American, Stanford, San Jose State, και San Francisco State καθώς και στο St. Petersburg State University της Ρωσίας.

Το άρθρο μεταφράζουμε πλήρως και πιστά, ακριβώς στη μορφή που το έχει αναρτήσει ο συγγραφέας του.

 

*          *          *

 

ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ;

29 Ιουλίου 2022

του Gordon M. Hahn

Οι δυτικοί ηγέτες, με επικεφαλής τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, έχουν επιλέξει έναν διαιωνιζόμενο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας, τουλάχιστον μέχρι να “κερδίσει” η Ουκρανία τον πόλεμο που ξεκίνησε όταν οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στη δυτική γειτονική χώρα στις 24 Φεβρουαρίου. Ο Μπάιντεν έβγαλε τη γάτα από το σακί όταν δήλωσε ότι ο στόχος της μαζικής δυτικής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς το Κίεβο είναι να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος ή τουλάχιστον την απομάκρυνση από την εξουσία του δημοφιλούς, αν και αυταρχικού, προέδρου της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν. Ωστόσο, καθώς οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ουκρανίας σιγά-σιγά αποδυναμώνονται, αυξάνονται οι ενδείξεις για σημαντικές διαιρέσεις στους κόλπους του καθεστώτος, [που συνιστούν] προϋπόθεση για στρατιωτικά ή κρατικά πραξικοπήματα, εξεγέρσεις, επαναστάσεις και άλλες μορφές αλλαγής καθεστώτος.

Η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Μαϊντάν μπορεί να αναμένεται προεκτείνοντας [στο μέλλον] ορισμένους παράγοντες και αποδεικνύεται όλο και περισσότερο από αρκετούς άλλους. Η προσδοκία της αποσταθεροποίησης υποστηρίζεται από: (1) το ιστορικό μοτίβο των στρατιωτικών ηττών που οδηγούν σε αποσταθεροποίηση ενός καθεστώτος και μερικές φορές σε κρατικά πραξικοπήματα ή επαναστάσεις και (2) την πραγματικά αδύναμη λαϊκή υποστήριξη του Zelenskiy. Η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος φαίνεται στον αυξανόμενο αυταρχισμό του κράτους και στις διασπάσεις εντός της ελίτ του καθεστώτος. Αυτές οι τάσεις μόνο θα εντείνονται καθώς το Κίεβο θα αντιμετωπίζει περαιτέρω στρατιωτικές ήττες και ίσως την κατάρρευση του ουκρανικού στρατού και των συνδεδεμένων με αυτόν νεοφασιστικής κυριαρχίας εθνικών ταγμάτων, πιθανών υποψηφίων για την οργάνωση πραξικοπήματος ή κοινωνικής εξέγερσης.

Η στρατιωτική ήττα είναι συχνά η καμπάνα του θανάτου για τους πολιτικούς ηγέτες, τα καθεστώτα (τύπους διακυβέρνησης), ακόμη και τα κράτη. Για να βρει κανείς αποδείξεις για την αστάθεια που προκαλεί η στρατιωτική ήττα, δεν χρειάζεται να πάει πιο μακριά από την τοπική ιστορία της Ουκρανίας και του περίγυρού της, είτε ως μέρος της αυτοκρατορικής Ρωσίας είτε της ΕΣΣΔ. Η ήττα της Ρωσίας στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1904 οδήγησε σε βίαιη κοινωνική αναταραχή κατά την τελικά αποτυχημένη, αλλά ευρεία και σχεδόν επιτυχημένη “επανάσταση” του 1905, η οποία επέβαλε μετασχηματισμούς του καθεστώτος, όπως η εγκαθίδρυση του κοινοβουλίου της Κρατικής Δούμας, οι ελεύθερες εκλογές στη Δούμα και η διακήρυξη και εφαρμογή πολλών κοινωνικών, πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η στρατιωτική αποτυχία της Ρωσίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στην επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917. Το καλοκαίρι του 1917 η αποτυχημένη “Επίθεση Κερένσκι” και η πορεία των Γερμανών προς την Αγία Πετρούπολη οδήγησαν στην κατάρρευση της οιονεί δημοκρατικής Προσωρινής Κυβέρνησης του Αλεξάντερ Κερένσκι και στο επιτυχές πραξικόπημα των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο. Η αναταραχή στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της επανάστασης, του πραξικοπήματος και του εμφυλίου πολέμου του 1917-1921 ήταν ένας διαβολικά ιλιγγιώδης ανεμοστρόβιλος χάους και βίας που προκλήθηκε από μια μυριάδα ανταγωνιστικών πολέμαρχων, ιδεολογιών και κινημάτων, ίσως μια πρόγευση του μέλλοντος στη σημερινή Ουκρανία. Οι αποτυχίες των σοβιετικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, που οδήγησαν στην επακόλουθη αποχώρησή τους το 1985, αποτέλεσαν σημαντικό παράγοντα στην απόφαση του σοβιετικού κομμουνιστικού κομματικού κρατικού καθεστώτος να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, την περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η οποία τελικά οδήγησε στην κατάρρευση τόσο του σοβιετικού κομματικού κρατικού καθεστώτος όσο και στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που δημιούργησε το σημερινό ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εισβολή της Ρωσίας τον Φεβρουάριο θέτει υπό αμφισβήτηση την αδύναμη νομιμότητα, τη σταθερότητα και τη βιωσιμότητα του καθεστώτος του Μαϊντάν, πράγμα που μπορεί κάλλιστα να είχε ως στόχο ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

Το καθεστώς του Μαϊντάν είχε εξαρχής περιορισμένη νομιμοποίηση. Αρκεί να θυμηθούμε την ιδρυτική του πράξη – τη σφαγή από ελεύθερους σκοπευτές του Μαϊντάν στις 20 Φεβρουαρίου 2014 – κατά την οποία η νεοφασιστική πτέρυγα του κινήματος Μαϊντάν πυροβόλησε τις δυνάμεις ασφαλείας της διεφθαρμένης κυβέρνησης του Βίκτορ Γιανουκόβιτς αλλά κυρίως τους ίδιους τους διαδηλωτές του Μαϊντάν. Η γνώση στους κύκλους της ελίτ της αλήθειας αυτής της επιχείρησης υπό ψεύτικη σημαία [δηλ. ότι επρόκειτο για προβοκάτσια] ήταν μια κρυφή νάρκη που θα μπορούσε να ανατινάξει το καθεστώς του Μαϊντάν ανά πάσα στιγμή. Πράγματι, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο ίδιος ο νυν εν ενεργεία πρόεδρος της Ουκρανίας Volodomyr Zelenskiy αναφέρθηκε κρυφά στην παρανομία του καθεστώτος του Μαϊντάν και στην τρομοκρατική επίθεση των ελεύθερων σκοπευτών. Σε μια προφανή αινιγματική αναφορά στον αντίπαλό του, τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο (ο οποίος στην πραγματικότητα μπορεί να αντιτάχθηκε στους πυροβολισμούς) και στη σφαγή από τους ελεύθερους σκοπευτές στις 20 Φεβρουαρίου 2014, ο Zelenskiy σχολίασε: “Οι άνθρωποι που ήρθαν στην εξουσία με αίμα επωφελούνται από το αίμα” (www.pravda.com.ua/news/2019/02/26/7207718/). Αργότερα, κατήγγειλε την “εξαφάνιση των εγγράφων σχετικά με τη σφαγή” (https://interfax.com.ua/news/political/640586.html?fbclid=IwAR0K4kGEZPEfsmOQActT7UXn3A3yRBmawO5MuqcYe6OiIEQMa_JbxrZOHuU). Ήταν αυτή η φαινομενική ειλικρίνεια που οδήγησε στη σαρωτική εκλογή του Zelenskiy στην ουκρανική προεδρία. Κάποια μέρα μπορεί να τον σκοτώσει, και οι νεοφασίστες της Ουκρανίας είναι οι πρώτοι στη λίστα των πιθανών δραστών.

Την ίδια στιγμή, ακούμε συχνά ότι τα ποσοστά δημοτικότητας του προέδρου Ζελένσκι έχουν φτάσει σε επίπεδα Πούτιν μετά τη ρωσική εισβολή. Αυτό, ωστόσο, πρέπει να ψαχτεί λιγάκι για να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη και βαθύτερη εικόνα. Την παραμονή του πολέμου, η διοίκηση Ζελένσκι ήταν εξαιρετικά αδύναμη, όπως και ο συνολικός κρατικός μηχανισμός της Ουκρανίας, διαιρεμένος από αμφιλεγόμενες πολιτικές, ιδεολογικές, ολιγαρχικές και εγκληματικές φατρίες. Ολόκληρη το ουκρανικό πολιτικό σύστημα ήταν τότε αντίθετο με τον Ζελένσκι. Τα ποσοστά δημοτικότητάς του είχαν πέσει στο 25-30%. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις την παραμονή του πολέμου, ο Zelenskiy θα λάμβανε 23% και ο προκάτοχός του στην Bankovaya, Petro Poroshenko – 21%. Το κόμμα “Υπηρέτες του Λαού” ή “Slugy naroda” του Zelenskiy προηγούνταν των υπόλοιπων κομμάτων με 19 τοις εκατό, αλλά αυτό θα πρέπει να συγκριθεί με το 70 τοις εκατό που έλαβε όταν είχαν γίνει οι προηγούμενες εκλογές και το 14 τοις εκατό για το κόμμα “Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη” του Poroshenko (http://www.kiis.com.ua/?lang=ukr&cat=reports&id=1090&page=1&fbclid=IwAR0-qs5D-9Hli6YNeKunjtR9N-cAnTSISnB2vn5ot3PXmvd4Q5YGoqFxJwA). Αυτό σημαίνει ότι τα σημερινά υψηλά ποσοστά δημοτικότητας του Ζελένσκι κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι σχεδόν σίγουρα ισχνά και επομένως εξαιρετικά ευάλωτα στη συνεχή ροή κακών ειδήσεων από το μέτωπο, παρά το ότι ο Ζελένσκι σφίγγει τις βίδες και χειραγωγεί τις πληροφορίες για την κατάσταση στο μέτωπο. Επιπλέον, ο Zelenskiy δίνει σίγουρα την εντύπωση ότι συμμετέχει και στην πραγματικότητα φαίνεται να εμπλέκεται πολύ στη διαμόρφωση της πολεμικής στρατηγικής της Ουκρανίας. Κάνει συχνές δημόσιες στρατιωτικές και στρατηγικές ανακοινώσεις και νυχτερινές αναφορές για το μέτωπο και τη γεωπολιτική κατάσταση. Αυτή η εμπροσθοβαρής θέση καθιστά τον πρόεδρο ακόμη πιο ευάλωτο στους πολιτικούς κινδύνους που περιβάλλουν τη στρατιωτική αποτυχία. Υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλά ακόμη κακά νέα.

 

Πριν από τον πόλεμο, η χειραγώγηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η απόλυτη παραπληροφόρηση και τα ψέματα αποτελούσαν σήμα κατατεθέν του καθεστώτος του ηθοποιού/παραγωγού Zelenskiy – ένα καθεστώς γεμάτο παραγωγούς, σεναριογράφους και επαγγελματίες δημοσίων σχέσεων. Η συγκάλυψη της πραγματικότητας από τον Zelenskiy με την πανταχού παρούσα πλέον μεταμοντέρνα εικονικότητα και τα ψεύδη της “στρατηγικής επικοινωνίας” αποκαλύπτονται και επιτείνουν την απονομιμοποιητική επίδραση του πολέμου. Η εικονική προσομοίωση, ωστόσο, απουσιάζει όταν πρόκειται για τον αυξανόμενο αυταρχισμό του ίδιου του μετά το Μαϊντάν καθεστώτος, τόσο πριν από τον πόλεμο, καθώς τα ποσοστά του Zelenskiy βυθίζονταν, όσο και μετά τον πόλεμο, ως σπασμωδική αντίδραση στην απειλή για τη σταθερότητα του καθεστώτος που έθετε ο πόλεμος.

Πριν από τον πόλεμο, ο Zelenskiy είχε αποδειχθεί ειδικός στο να αποξενώνει κάθε πολιτική δύναμη στη χώρα από την ομάδα του και το κόμμα του “Slugi naroda”, που πήρε το όνομά του από την επιτυχημένη τηλεοπτική εκπομπή του για έναν Ουκρανό πρόεδρο. Ο Ζελένσκι απαγόρευσε τους τηλεοπτικούς σταθμούς της αντιπολίτευσης, οι εισαγγελείς του απήγγειλαν κατηγορίες για προδοσία στον πρώην πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και τον έθεσαν σε de facto κατ’ οίκον περιορισμό, αναδιαμόρφωσε το Ανώτατο Δικαστήριο κατά παράβαση του ουκρανικού συντάγματος και υπέγραψε νόμους που έκαναν διακρίσεις εις βάρος της ρωσικής γλώσσας και ουσιαστικά απαγόρευσαν στους ολιγάρχες να ασχολούνται με την πολιτική. Το μόνο τμήμα του πολιτικού φάσματος με το οποίο μπόρεσε να βρει ένα modus vivendi ήταν τα πιο εξέχοντα νεοφασιστικά κόμματα της Ουκρανίας. Για παράδειγμα, ο νεοφασίστας ιδρυτής του εξτρεμιστικού κόμματος Δεξιός Τομέας, διοικητής του ημιαυτόνομου Ουκρανικού Εθελοντικού Στρατού και εγκέφαλος του τρομοκρατικού πογκρόμ της Οδησσού στις 2 Μαΐου 2014, Ντμίτρο Γιάρος, έγινε επίσημος σύμβουλος του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων επί των ημερών του Ζελένσκι.

Μετά την έναρξη του πολέμου, ο Zelenskiy έθεσε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια υπό ενιαία διοίκηση με ομοιόμορφη μετάδοση που δεν προσέφερε σχεδόν καμία διαφορετική φωνή. Απαγόρευσε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εκτός από το αρκετά εθνικιστικό κόμμα “Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη” του Ποροσένκο καθώς και τα πολυάριθμα αν και μικρά υπερεθνικιστικά, νεοφασιστικά.  “Οποιαδήποτε δραστηριότητα των πολιτικών με στόχο τη διάσπαση ή τη συνεργασία δεν θα επιτύχει”, εξήγησε ο Ζελένσκι (https://news.yahoo.com/ukraine-ban-11-political-parties-141310973.html?fr=sycsrp_catchall). Αλλά ο Ζελένσκι παίζει με τη φωτιά, καθώς τα ριζοσπαστικά κόμματα προετοιμάζονται να καταλάβουν την εξουσία με μια “εθνικιστική επανάσταση” από τότε που οι πρώτες βολές ελεύθερων σκοπευτών αντηχούσαν στο Μαϊντάν. Ο πόλεμος μπορεί να προσφέρει την ευκαιρία για ένα πραξικόπημα, καθώς η διοίκηση του Ζελένσκι βοηθά στην εγκαθίδρυση του αυταρχισμού [που λειτουργεί θετικά] για τους νεοφασίστες και καθώς οι αυξανόμενες ήττες και υποχωρήσεις στο μέτωπο υπονομεύουν τη νομιμότητα του καθεστώτος του Μαϊντάν.

Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα σημάδια αυξανόμενης κομματικοποίησης, πόλωσης και διάσπασης στο εσωτερικό της ουκρανικής ελίτ, γεγονός που ωθεί τον Ζελένσκι να λάβει αυταρχικά αντίμετρα. Το πιο πρόσφατο σημάδι των αυξανόμενων ρήξεων ήταν η δημοσίευση από έναν πρώην βουλευτή της Rada που πρόσκειται στον Zelenskiy, τον Sergei Leshchenko, ενός σχεδίου προεδρικού διατάγματος που θα αφαιρούσε την υπηκοότητα από τον επιχειρηματία και πολιτικό προστάτη του Zelenskiy, Ihor Kolomoiskii. Καταζητούμενος για διάφορα εγκλήματα στις ΗΠΑ, ο Kolomoiskii ήρθε σε σύγκρουση με τον προκάτοχο του Zelenskiy, τον Poroshenko, και του αφαιρέθηκε το κυριότερο περιουσιακό του στοιχείο, η Privat Bank. Εκτός από τον Kolomoiskii, ο Hennadii Korban και δύο άλλοι συμπεριλήφθηκαν στο ίδιο σχέδιο διατάγματος. Ο Korban, όπως και ο Kolomoiskii, ήταν προστάτης των νεοφασιστικών εθελοντικών ταγμάτων που επανδρώθηκαν από τον Δεξιό Τομέα και άλλους νεοφασιστικούς τύπους κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου στο Ντονμπάς, τα οποία πρόσφατα μετατράπηκαν σε Ουκρανικό Εθελοντικό Στρατό και Εθνικό Σώμα. Έτσι, ο Γιάρος [ο αρχηγός του Ουκρανικού Εθελοντικού Στρατού] υπέγραψε μαζί με άλλα 115 μέλη της ουκρανικής ελίτ, μεταξύ των οποίων και ο ισχυρός δήμαρχος του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο, ένα ψήφισμα που απευθυνόταν στον Ζελένσκι για να μην προβεί σε μια τέτοια ενέργεια εναντίον του Κόρμπαν (και κατ’ επέκταση και του Κολομόισκι) με την αιτιολογία ότι μια τέτοια ενέργεια παραβιάζει το σύνταγμα (https://www.facebook.com/dyastrub/posts/pfbid0vA6f26FMacYCyPwpmvtUhhLUqiLRwrRsk3kNcXUYvKo6BejDtagx9frbQcMpF4pgl). Αυτό το επεισόδιο μπορεί να είναι ένα ακόμη στο σήριαλ των επεισοδίων που μερικές φορές επιδεινώνουν τις ενίοτε εριστικές σχέσεις του Zelenskiy με τους υπερεθνικιστές και τους νεοφασίστες ακόμη από πριν τον πόλεμο.

Οι αναποτελεσματικές, συχνά κραυγαλέα παράλογες και εξωφρενικές στρατηγικές επικοινωνίας του εκπροσώπου του Γραφείου του Προέδρου Αλεξέι Αρέστοβιτς, συμπεριλαμβανομένων πολυάριθμων ψευδών ειδήσεων για τον πόλεμο, δυσφήμισαν τις στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες και σηματοδότησαν πιθανή πρώιμη ανάπτυξη ρήγματος μεταξύ τους (https://gordonhahn.com/2022/04/15/kvartal-22-zelenskiys-simulacra/). Από την άνοιξη, έχουν αναφερθεί αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας, καθώς η ρωσική απόσυρση από τα βόρεια του Κιέβου οδήγησε σε μια νέα [Ρωσική] στρατηγική με κεντρική εστίαση στο ανατολικό μέτωπο του Donbass και στο νότιο μέτωπο της Novorossiya κατά μήκος των ακτών του Αζόφ και της Μαύρης Θάλασσας. Η κατάληψη από τη Ρωσία του λιμανιού της Μαριούπολης στη θάλασσα του Αζόφ, η αποκάλυψη εγκλημάτων πολέμου από το νεοφασιστικό τάγμα Azov, και η μακρά ρωσική πολιορκία του χαλυβουργείου Azovstal, όπου οι μαχητές του Azov οχυρώθηκαν και πίεσαν το καθεστώς και τον στρατό να στείλουν δυνάμεις για να τους απεγκλωβίσουν από τη ρωσική περικύκλωση, δημιούργησαν εντάσεις στην κοινωνία και τον στρατό με [αλληλοκατηγορίες και] αποδιοπομπαίους τράγους, επιδεινώνοντας επίσης τις εντάσεις του καθεστώτος με τους νεοφασίστες. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Azovstal που σφράγισε τη μοίρα της Μαριούπολης, ο αναπληρωτής διοικητής των μαχητών του νεοφασιστικού τάγματος Azov εκεί επέκρινε πολιτικούς όπως ο Αρέστοβιτς που προειδοποιούσε τους Αζόφους να “κοιτάξουν τη δουλειά τους”. Σε όλον τον ουκρανικό κοινωνικό ιστό υπήρχε διάχυτη ανησυχία για το γεγονός ότι οι πολιτικές αρχές δεν έκαναν αρκετά για να σπάσουν την περικύκλωση είτε στρατιωτικά είτε μέσω διαπραγματεύσεων (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html). Η δήλωση του ουκρανικού υπουργείου Άμυνας ότι μια στρατιωτική επιχείρηση για τη διάσπαση της περικύκλωσης της Azovstal δεν ήταν δυνατή, θα μπορούσε να θεωρηθεί από ορισμένους ότι ήταν το αποτέλεσμα της κάμψης των στρατηγών κάτω από την πίεση των πολιτών (https://strana.news/news/390472-v-minoborony-schitajut-chto-azovstal-nevozmozhno-deblokirovat-voennym-putem.html).

Οι κοινωνικο-στρατιωτικές εντάσεις γενικεύτηκαν στις αρχές Μαΐου. Ο Αρέστοβιτς επέκρινε ανοιχτά τη στρατιωτική ηγεσία, κάνοντας λόγο για “εγκληματικότητα” και “προδοσία” που πρέπει να διερευνηθούν και να τιμωρηθούν. Μάλιστα, επέκρινε ολόκληρη την κρατική γραφειοκρατία ως απάντηση στις κατηγορίες για ανικανότητα σε προεδρικό επίπεδο: “Και οι 360 χιλιάδες γραφειοκράτες ανάμεσα σε εμάς και τη χώρα; Ποιοι είναι αυτοί; Έχουν να λογοδοτήσουν για κάτι; Και η στρατιωτική διοίκηση, για την οποία υπάρχουν ήδη πολλά ερωτήματα;” Φωνές που εκπροσωπούν τον στρατό και τον κατηγορούμενο ηγέτη της αντιπολίτευσης, πρώην πρόεδρο Ποροσένκο, ανταπέδωσαν, επικρίνοντας τον Αρέστοβιτς και άλλους πολιτικούς επικριτές. Μια στρατιωτική φωνή που φέρεται να βρίσκεται κοντά στον αρχηγό του γενικού επιτελείου των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων Ζαλιούζνιι υποστήριξε: “Εκατοντάδες σκοτωμένοι και τραυματισμένοι άνδρες και γυναίκες εξασφαλίζουν καθημερινά τον νόστιμο καφέ (σας) στο ηλιόλουστο Κίεβο. Κάθε μέρα. Και το να ψάχνουμε σήμερα να βρούμε κάποιον να κατηγορήσουμε ανάμεσά τους απέχει πολύ από την καλύτερη ιδέα. Οι ένοχοι δεν βρίσκονται στον στρατό, αν και υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να λογοδοτήσουν για κάτι, οι ένοχοι βρίσκονται στα υψηλά αξιώματα που διαμόρφωσαν την πολιτική του προϋπολογισμού και καθόρισαν ποιοι θα υπηρετήσουν σε θέσεις-κλειδιά”. Ένας Ουκρανός δημοσιογράφος προέβλεψε ότι αν το Γραφείο του Προέδρου συνεχίσει να ασκεί κριτική στον στρατό, οι συνέπειες για τους επικριτές θα είναι “καταστροφικές” (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html).

Στις αρχές Ιουνίου, ο Zelenskiy και ο διοικητής των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Viktor Zalyuzhniy διαφώνησαν σχετικά με τον χρόνο απόσυρσης από το Severodonetsk και το πού θα σχηματιστεί μια νέα αμυντική γραμμή κατά της ρωσικής επίθεσης στις περιοχές Luhansk και Donetsk. Ο Zelenskiy απαίτησε από τον στρατό να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στο Severodonetsk και να δημιουργήσει μια αμυντική γραμμή κοντά στην πόλη, διακινδυνεύοντας την περικύκλωση χιλιάδων στρατιωτών, ενώ ο Zalyuzhniy ζήτησε να αποσυρθεί σχηματίζοντας μια αμυντική γραμμή που θα διέρχεται από βορρά προς νότο μέσω του Kramatorsk (https://strana.news/news/394302-zelenskij-prokommentiroval-situatsiju-v-severodonetske.html?fbclid=IwAR0aJ4UE07ep1mLoeV1tsI48kqicxIX_uvcLFnPnnC7cWFsObmyHh28RF9w).

Η πολιτική ηγεσία μαστίζεται περαιτέρω από αποστασίες και διαφθορά στα όργανα πληροφοριών και επιβολής του νόμου. Στις 17 Ιουλίου ο Ζελένσκι απέλυσε τον επικεφαλής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SBU) Ιβάν Μπακάνοφ και τη Γενική Εισαγγελέα της Ουκρανίας Ιρίνα Βενεντίκτοβα, κατηγορώντας τους κατά τα φαινόμενα για τον μεγάλο αριθμό αποστασιών προς τη Ρωσία μεταξύ των αξιωματούχων της ασφάλειας και της επιβολής του νόμου. Ανακοίνωσε ότι “καταχωρήθηκαν 651 ποινικές διαδικασίες για εσχάτη προδοσία και δραστηριότητες συνεργασίας [με τη Ρωσία] από υπαλλήλους της εισαγγελίας, των προανακριτικών οργάνων και άλλων υπηρεσιών επιβολής του νόμου. Σε 198 ποινικές διαδικασίες εντοπίστηκαν πρόσωπα ως ύποπτα και περισσότεροι από 60 υπάλληλοι των οργάνων και της SBU παρέμειναν στα κατεχόμενα και εργάζονται εναντίον του κράτους μας”. Οι απολύσεις ήταν προφανώς μια απάντηση σε αυτό που ο Zelenskiy αποκάλεσε “μια σειρά από εγκλήματα κατά των θεμελίων της εθνικής ασφάλειας του κράτους και τις συνδέσεις που καταγράφηκαν μεταξύ των υπαλλήλων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου της Ουκρανίας και των ειδικών υπηρεσιών της Ρωσίας”. Ο βοηθός του Μπακάνοφ και πρώην επικεφαλής της SBU της Κριμαίας Όλεγκ Κούλινιτς συνελήφθη για κατασκοπεία (https://strana.news/news/399930-zelenskij-rasskazal-ob-uvolnenijakh-venediktovoj-i-bakanova-video.html, https://strana.news/news/399927-zaderzhanie-eks-hlavy-sbu-kryma-i-konflikt-s-ermakom-podopljoka-otstavki-bakanova.html και https://vesti.ua/strana/est-sereznye-voprosy-prezident-obyasnil-kadrovye-resheniya). Την επόμενη ημέρα ο Zelenskiy απέλυσε 28 υπαλλήλους της SBU (https://strana.news/news/400073-zelenskij-nameren-uvolit-28-sotrudnikov-sbu-video-18-ijulja.html). Στις 20 Ιουλίου, ο Zelenskiy απέλυσε τον αναπληρωτή επικεφαλής της SBU και τους περιφερειακούς επικεφαλής της SBU στο Χάρκοβο, το Sumy και την Πολτάβα. Η σοβαρότητα αυτής της κρίσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ο Bakanov και ο Zelenskiy είναι [παιδικοί] φίλοι από τον καιρό που ζούσαν στην ίδια γειτονιά στην πόλη Kryvyi Rih. Στη συνέχεια, ο Bakanov διηύθυνε την εταιρεία ψυχαγωγίας του Zelenskiy καθώς και την προεδρική του εκστρατεία το 2019. Στη συνέχεια, ο Zelenskiy διόρισε τον Bakanov προϊστάμενο της SBU το 2019. Ενδέχεται τουλάχιστον ορισμένες από αυτές τις απολύσεις να είναι αποτέλεσμα μιας αποτυχημένης επιχείρησης των [Ουκρανικών] μυστικών υπηρεσιών για να πειστούν αρκετοί Ρώσοι πιλότοι να αυτομολήσουν με τα πολεμικά αεροσκάφη τους, για την οποία συνελήφθησαν επτά Ρώσοι στρατιωτικοί, όπως ανακοινώθηκε στις 25 Ιουλίου. Οι ρωσικές αναφορές υποστηρίζουν ότι κατά τη διαδικασία των συνομιλιών των πρακτόρων των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών με τους Ρώσους πιλότους, που προφανώς παρακολουθούνταν από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, αποκαλύφθηκαν στη Ρωσία οι τοποθεσίες, η δομή και άλλες λεπτομέρειες του συστήματος αεράμυνας της Ουκρανίας. Οι περισσότερες [απολύσεις] όμως είναι αποτέλεσμα των αυτομολήσεων προς τη Ρωσία που σημείωσε ο Ζελένσκι- κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να επιλεγεί ως άλλοθι [αιτιολογία] για να καλυφθεί η αποτυχημένη επιχείρηση ή κάτι άλλο, καθώς δυσφημεί σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνησή του, αν όχι το ίδιο το καθεστώς του Μαϊντάν.

Οι ξένοι παράγοντες, και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούν να περιπλέξουν την πολωμένη πολυεπίπεδη σκακιστική παρτίδα στην οποία εξελίσσεται η ουκρανική πολιτική εν μέσω αυτού του πολέμου. Στις 8 Ιουλίου, λιγότερο από τρεις εβδομάδες πριν από τις απολύσεις της SBU και άλλων siloviki, η Ουκρανικής καταγωγής βουλευτής των ΗΠΑ Βικτόρια Σπάρτς ζήτησε από την κυβέρνηση Μπάιντεν “να ενημερώσει το Κογκρέσο για τις διαδικασίες δέουσας επιμέλειας και εποπτείας [από τις Αμερικανικές αρχές] του προσωπάρχη του προέδρου Ζελένσκι, Αντρίι Γέρμακ, κατά την προγραμματισμένη απόρρητη ενημέρωση του Κογκρέσου για την εποπτεία στις 12 Ιουλίου 2022. Με βάση διάφορες πληροφορίες και ενέργειες του κ. Yermak στην Ουκρανία, το Κογκρέσο πρέπει να λάβει αυτές τις πληροφορίες επειγόντως”. Η Spartz τόνισε ότι η δραστηριότητα του Yermak “εγείρει πολλές ανησυχίες σε διάφορους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες και διεθνώς”, αν και ο Yermak “χαίρει μεγάλης εκτίμησης” από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Biden, Jake Sullivan. Η αναφορά της Spartz σε ενέργειες στον τομέα των “πληροφοριών” που υποτίθεται ότι έγιναν από τον Yermak υποδηλώνει ότι ο προσωπάρχης του Zelenskiy μπορεί να είναι ύποπτος για το θαλάσσωμα ή και την άμεση υπονόμευση της ασφάλειας, μεταξύ άλλων της επιχείρησης για τη στρατολόγηση των πιλότων της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας μαζί με τα αεροπλάνα τους (https://spartz.house.gov/sites/evo-subsites/spartz.house.gov/files/evo-media-document/Spartz%20Letter%20to%20Biden_Yermak%20_red.pdf). Υπενθυμίζεται ότι παρόμοιες κατηγορίες διατυπώθηκαν εναντίον του Yermak όταν η προσπάθεια των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών να συλλάβουν Ρώσους μαχητές της ομάδας Wagner που κατευθύνονταν στη Συρία πήγε στραβά το 2021 και αντ’ αυτού “κρατήθηκαν” στη Λευκορωσία αφού ο Zelenskiy ακύρωσε την επιχείρηση και ο Yermak ενημέρωσε τις αρχές της Λευκορωσίας για την παρουσία του προσωπικού Wagner στη χώρα τους (https://uawire.org/ukrainian-journalist-accuses-zelensky-s-administration-head-of-derailing-special-operation-to-detain-wagner-mercenaries).

Εκτός από τις εντάσεις μεταξύ πολιτών και γραφειοκρατών (siloviki) και τις σοβαρές πολιτικές συνέπειες της απαγόρευσης περισσότερων από δέκα πολιτικών κομμάτων και μάλλον όλων των ισχυρών ολιγαρχών της Ουκρανίας από την πολιτική, ο Ζελένσκι δημιούργησε μια νέα κουστωδία εχθρών όταν ανακοίνωσε ότι θα εφαρμοστούν φέτος σχέδια για τη μείωση της ουκρανικής κρατικής γραφειοκρατίας κατά τα δύο τρίτα. Αυτό θα θέσει εκτός εργασίας εκατοντάδες χιλιάδες πικραμένους αξιωματούχους με λεπτομερή γνώση των μηχανισμών της κρατικής οργάνωσης, λειτουργίας και χρηματοδότησης, ρίχνοντάς τους κυριολεκτικά στους δρόμους να ψάχνουν για δουλειά σε μια χώρα που μαστίζεται από τον πόλεμο και η οποία έχει νομοθεσία επιστράτευσης, απαιτώντας από όλους τους αρτιμελείς άνδρες πολίτες να υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις, ενώ υποτίθεται ότι εκκρεμεί η νομοθεσία που θα βάλει και τις γυναίκες στην εξίσωση. Αυτοί οι απόκληροι διατηρούν επαφές με πρώην συναδέλφους τους στη γραφειοκρατία και μπορούν να διεξάγουν ίντριγκες για να υπονομεύσουν τον Ζελένσκι, τις πολιτικές του και το ίδιο το καθεστώς.

Αν και μπορεί να είναι νωρίς για να συμπεράνουμε ένα υψηλό επίπεδο εντάσεων μεταξύ πολιτών και siloviki, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για την πολιτική διαμάχη μεταξύ του Zelenskiy και του πρώην προέδρου Poroshenko [καθώς] και με άλλους ολιγάρχες. Ο Ποροσένκο θα μπορούσε να είναι ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος αντίπαλος. Είχε καλές σχέσεις με τον Μπάιντεν όταν ο τελευταίος ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και ηγήθηκε της πολιτικής Ομπάμα για την Ουκρανία και βρίσκεται στριμωγμένος στη γωνία αφού του απαγγέλθηκαν κατηγορίες και αναγκάστηκε να διαφύγει στο εξωτερικό. Οι υποστηρικτές του παραμένουν στη χώρα και η ισχνή υποστήριξη προς τον Ζελένσκι [καθώς] και οι εκκαθαρίσεις του πολιτικού τοπίου [από τον τελευταίο] έχουν δημιουργήσει μια πληθώρα εχθρών, τους οποίους ο Ποροσένκο μπορεί να κερδίσει ή να εξαγοράσει. Μια όξυνση της σύγκρουσης Zelenskiy-Ποροσένκο θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάμειξη του στρατηγού Zalyuzhniy. Αυτός έχει τακτικές επαφές με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, οι οποίες κάποια μέρα μπορεί να κουραστούν από τον Zelenskiy καθώς ο πόλεμος θα παρατείνεται. Όλα αυτά συγκροτούν μια πιθανή εκρηκτική δυναμική, αν η κατάσταση στο μέτωπο συνεχίσει να επιδεινώνεται για την Ουκρανία. Προσθέστε σε αυτό το μείγμα τον φιλορωσικό παράγοντα (με την ευρεία έννοια που περιλαμβάνει το φιλορωσικό γλωσσικό συναίσθημα, τις ρωσικές εθνοτικές διεκδικήσεις για το δικαίωμα να ζουν στην Ουκρανία και να συντελούν στη διαμόρφωση της, καθώς και το φιλορωσικό συναίσθημα), που αναζωπυρώνεται από τη σύλληψη του ηγέτη του φιλορωσικού μπλοκ της αντιπολίτευσης Μεντβέντσουκ, και υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος επανάληψης της κατάρρευσης της χώρας μέσω πραξικοπήματος ή επανάστασης [με διαχωρισμό] σε αντιμαχόμενες φατρίες, όπως συνέβη μετά το 1917 (https://strana.news/articles/analysis/392270-pokazanija-medvedchuka-na-poroshenko-naskolko-verojaten-arest-pjatoho-prezidenta.html). Σε αυτή την περίπτωση, περιοχές θα μπορούσαν να περιέλθουν στον έλεγχο σύγχρονων πολέμαρχων που εκπροσωπούν αυτές τις διάφορες τάσεις και υποστηρίζονται από ολιγάρχες και διάφορα ενδιαφερόμενα εξωτερικά μέρη.

Στη συνέχεια, προσθέστε στο μείγμα επίσης το ξεχωριστό παιχνίδι των νεοφασιστών για την εθνική επανάσταση και την οργή τους για το θάνατο και την αιχμαλωσία του πυρήνα του νεοφασιστικού τάγματος Αζόφ και τις συνεχιζόμενες απώλειες στα πεδία των μαχών γενικά. Ο Αρέστοβιτς υπαινίχθηκε συνειδητά ή ασυνείδητα αυτή τη νεοφασιστική επαναστατική απειλή, όταν σημείωνε τον Μάιο το «όχι και τόσο έξυπνο αφήγημα: “ήρωες στο πεδίο της μάχης ενάντια σε προδότες στο γραφείο (του Προέδρου) και χοντροκέφαλους στρατηγούς στα επιτελεία”» (https://strana.news/articles/390297-ukrainskaja-oppozitsija-obvinjaet-ofis-prezidenta-v-dopushchenii-okkupatsii-territorij-ukrainy.html).

Επιπλέον, το ΑΕΠ της Ουκρανίας θα συρρικνωθεί κατά σχεδόν 50% φέτος, και το ένα τέταρτο των ουκρανικών επιχειρήσεων έχει κλείσει, με τη Ρωσία να έχει καταλάβει τον άνθρακα, τις γεωργικές εκτάσεις και τα λιμάνια της χώρας, που αποτελούν περίπου το 60% της ουκρανικής οικονομίας. Πολλά γράφονται για την ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη και την Αμερική, καθώς το καλοκαίρι θα μετατρέπεται σε φθινόπωρο και οι θερμοκρασίες θα αρχίζουν να πέφτουν. Λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στις συνέπειες των ενεργειακών ελλειμμάτων στην ίδια την Ουκρανία. Η κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα θα αποκοπεί σίγουρα από το ρωσικό φυσικό αέριο, πετρέλαιο και άνθρακα, ενώ ο δικός της άνθρακας στο Ντονμπάς βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο. Ο ενεργειακός της τομέας βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, καθώς οι οικιακοί και επιχειρηματικοί πελάτες δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Ένα παγωμένο, πεινασμένο έθνος που χάνει έναν πόλεμο θα τείνει να κατηγορήσει τον Ζελένσκι και το “δημοκρατικό” καθεστώς του Μαϊντάν και να ακολουθήσει όχι και τόσο ελκυστικούς ηγέτες. Θα είναι ευάλωτοι σε δημαγωγούς, και οι υπερβολικά πολυάριθμοι νεοφασίστες της Ουκρανίας θα μπορούσαν να ταιριάξουν στο λογαριασμό. Οι τελευταίοι είναι τώρα ακόμη καλύτερα οπλισμένοι από ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο και επαινούνται στην πατρίδα τους και στη Δύση ως ήρωες που υπερασπίστηκαν το Azovstal, τη Μαριούπολη, το Κίεβο και το Χάρκοβο. Ο Ουκρανικός Εθελοντικός Στρατός του νεοφασιστικού Δεξιού Τομέα της Ουκρανίας (ο πρώτος διοικείται και ο δεύτερος ιδρύθηκε από τον σύμβουλο του Ζαλιούζνι, Ντμίτρο Γιάρος), το Εθνικό Σώμα (με επικεφαλής τον ιδρυτή της Αζόφ, τον νεοφασίστα Αντρίι Μπιλέτσκι) και άλλες υπερεθνικιστικές και νεοφασιστικές ομάδες συνεχίζουν να θυσιάζονται στο μέτωπο σε πλήρη αντίθεση με εκείνους που πίνουν καφέ στο Κίεβο και κάνουν φωτογραφίσεις σε γυαλιστερά δυτικά περιοδικά για γυναίκες, όπως μόλις έκαναν οι Ζελένσκι.

Εν κατακλείδι, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος αποσταθεροποιεί το υβριδικό δημοκρατικό-ολιγαρχικό-υπερεθνικιστικό καθεστώς του Μαϊντάν – ένα καθεστώς που από την αρχή σπαράσσεται από πολιτικό, ιδεολογικό και ολιγαρχικό φατριασμό. Κάτω από την κορυφή του ημι-δημοκρατικού καθεστώτος του Μαϊντάν, του οποίου ηγείται ένας ελάχιστα δημοφιλής φρόντμαν, ελλοχεύουν κακοήθεις δυνάμεις ολιγαρχικής διαφθοράς και εγκληματικότητας και ριζοσπαστικού εθνικισμού και νεοφασισμού. Ο πόλεμος κάλυψε προσωρινά τις εσωτερικές διαιρέσεις των ηγετικών ομάδων, ενώνοντάς τες παρά τα πολυποίκιλα συμφέροντα, τους στόχους και τις συγκρούσεις τους. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, ο πόλεμος και η αργά κινούμενη συντριβή του ουκρανικού στρατού θα φθείρουν το λεπτό στρώμα σοβά που συγκρατεί αυτές τις ομάδες στον αγώνα τους κατά των Ρώσων. Ταυτόχρονα, η διαφθορά, η εγκληματικότητα και η πολυεθνικότητα στην Ουκρανία καθιστούν το καθεστώς του Μαϊντάν ευάλωτο στη διείσδυση του ρωσικού κράτους. Επιπλέον, ο πόλεμος μαζί με την περιορισμένη δέσμευση για δημοκρατική διακυβέρνηση που δίνει η ουκρανική ελίτ επιδεινώνουν το συγκρουσιακό περιβάλλον και την πολιτικό πολιτισμό της χώρας. Αποτελούμενη από ανταγωνιστικές και όλο και πιο βίαιες ολιγαρχικές και υπερεθνικιστικές φατρίες, η ουκρανική κουλτούρα θα είναι όλο και πιο πιθανό να καταλήξει σε αυξανόμενη ενδοεθνική βία και πολιτική αναταραχή. Η τάση αυτή θα ενταθεί με ιδιαίτερη σφοδρότητα εάν ή όταν ο πόλεμος καταστεί σαφώς χαμένος και η Δύση αρχίσει να εγκαταλείπει την ουκρανική υπόθεση ή να προσπαθεί απεγνωσμένα να τη διασώσει μέσω μιας αποφασιστικής πολιτικής παρέμβασης, όπως ένα πραξικόπημα. Πολυάριθμα σενάρια πραξικοπήματος ή επανάστασης αποτελούν πλέον μέρος της εικόνας και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο.

Η Ουκρανία εξαπέλυσε μια αντεπίθεση. Ένα άρθρο της Irina Alksnis και κάποιες σκέψεις που γεννιούνται από αυτό

Τελικά θα γίνει η προαναγγελλόμενη από όλα τα διεθνή ΜΜΕ “μεγάλη Ουκρανική αντεπίθεση” στο Νότο που προετοιμάζεται με εντολή Ζελένσκι; Γιατί διαφημίζεται με τέτοια ένταση και ποιοι θα είναι οι στόχοι της; Ποια η σχέση της με τις φυγόκεντρες τάσεις που αρχίζουν να εμφανίζονται στο Δυτικό στρατόπεδο και το διαφαινόμενο ξέσπασμα κοινωνικών διαμαρτυριών και εξεγέρσεων στην ΕΕ και στις ΗΠΑ;

Ουκρανοί στρατιώτες βάλλουν με ένα Αμερικανικό howitzer M777 στο Ντονμπάς

Μεταφράζω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με πολιτικές εκτιμήσεις για την μετά πολλών σαλπισμάτων προαναγγελθείσα Ουκρανική αντεπίθεση στο Νότο (Χερσώνα) της Ρωσίδας σχολιάστριας Irina Alksnis προσθέτοντας κάποια δικά μου σχόλια.

Πριν καν συζητήσουμε επί της ουσίας όμως, μια εύλογη ερώτηση είναι γιατί να προαναγγείλουν τη μεγάλη αντεπίθεσή τους οι Ουκρανοί, αφού έτσι χάνουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού; Και ειδικότερα, δεδομένου ότι κάθε τόσο προαναγγέλλουν μεγάλες αντεπιθέσεις που δεν πραγματοποιούνται, μήπως έτσι καίνε και άλλο ένα χαρτί από όση αξιοπιστία τους έχει απομείνει;

Στην ερώτηση αυτή υπάρχουν πολλές απαντήσεις, που ενδεχομένως να ισχύουν όλες μαζί. Τις καταγράφω κατά τη σειρά που νομίζω ότι αυτές βαρύνουν: (α) Προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή των Ρώσων από τις μάχες στο Ντονμπάς και να τους αναγκάσουν να μετακινήσουν δυνάμεις προς την Χερσώνα, (β) Προκειμένου να τρομοκρατήσουν τον τοπικό πληθυσμό που αν και Ρωσόφωνος, φοβάται ενδεχόμενη επιστροφή των Ουκρανών. Αυτό έχει σημασία, επειδή πρόκειται να διεξαχθούν δημοψηφίσματα που θα καθορίσουν το μέλλον αυτών των περιοχών και είναι ζωτική ανάγκη για τη Ρωσία να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων, (γ) Τελευταία έχουν ενταθεί σε μέγιστο βαθμό οι πιέσεις των Ουκρανών προς τις ΗΠΑ, την ΕΕ κ.λπ. για χρήματα και όπλα. Από 5 δις ευρώ τον μήνα, τώρα ανέβηκαν στα 9 δις ευρώ το μήνα ενώ ταυτόχρονα ζητάνε και όλα τα πυραυλικά συστήματα HIMARS που διαθέτει ο Αμερικανικός στρατός. Επομένως, είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάσουν κάποια κινητικότητα που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποστηρικτικό επιχείρημα των απαιτήσεών τους προς τη Δύση.

Όσο για τις αιτιάσεις ότι αν δεν κάνουν τη μεγάλη αντεπίθεση θα χάσουν την αξιοπιστία τους, να υπενθυμίσουμε ότι, κατά την αφήγηση των Δυτικών ΜΜΕ, οι Ουκρανοί κερδίζουν τον πόλεμο και ήδη έχουν πραγματοποιήσει μια πολύ μεγάλη και επιτυχημένη αντεπίθεση που έδιωξε τους Ρώσους από το Κίεβο. Η αφήγηση αυτή έχει αρχίσει να τροποποιείται ελαφρά τον τελευταίο καιρό, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση του άρθρου της συντακτικής επιτροπής των New York Times στις 19 Μαΐου, που προσπάθησε να βάλει φρένο στις Αμερικανικές εξαλλοσύνες. Το άρθρο εκείνο, αν και μιλούσε για εκπληκτικές επιτυχίες του Ουκρανικού στρατού, υπογράμμιζε ότι οι διακινούμενες απόψεις για ανακατάληψη των Ουκρανικών εδαφών και νίκη της Ουκρανίας αποτελούν «επικίνδυνη εικασία» για τις ΗΠΑ. Παρόλ’ αυτά, η αφήγηση περί επιτυχών Ουκρανικών αντεπιθέσεων στο πεδίο της μάχης παραμένει η κυρίαρχη στα Δυτικά ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι οι Ρώσοι αποχώρησαν με δική τους πρωτοβουλία από τον Ουκρανικό βορρά και ότι αυτή η αντεπίθεση ανήκει στον χώρο της ονειροφαντασίας είναι άγνωστο σε όποιον ενημερώνεται αποκλειστικά από τα Δυτικά ΜΜΕ. Ομοίως, το ίδιο ακροατήριο αγνοεί ότι η Ουκρανική αντεπίθεση στο Χάρκοβο (που πράγματι συνέβη) κατέληξε σε μεγάλες απώλειες του Ουκρανικού στρατού, ο οποίος ακολούθησε τους Ρώσους στη συντεταγμένη τακτική υποχώρησή τους με αποτέλεσμα να βρεθεί στο ανοικτό πεδίο κάτω από τις βολές του Ρωσικού πυροβολικού ενώ πλέον οι Ρώσοι ουσιαστικά έχουν επιστρέψει πίσω στα εδάφη από τα οποία είχαν αποχωρήσει εκεί.

Δηλαδή, αν και όντως οι Δυτικοί αναλυτές γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση νίκης της Ουκρανίας, εν τούτοις η αφήγηση που διακινούνταν μέχρι πολύ πρόσφατα λέει άλλα και επομένως, προς το παρόν τουλάχιστον, η αξιοπιστία της δεν αμφισβητείται από το πλατύ κοινό παρόλους τους ορατούς τριγμούς.

Οι αναλυτές είναι διχασμένοι για το αν ποτέ θα πραγματοποιηθεί η «μεγάλη Ουκρανική αντεπίθεση» στο νότο. Προσωπικά συντάσσομαι με την άποψη ότι αυτή όντως θα πραγματοποιηθεί προκειμένου να αιτιολογηθούν οι χρηματικές απαιτήσεις της Ουκρανικής ελίτ. Ας δούμε το ζήτημα αναλυτικά.

Πριν λίγες μέρες ο υπουργός στρατιωτικών της Ουκρανίας, Alexey Reznikov, που η μεγάλη του αδυναμία είναι να παίρνει «στρατιωτικές πόζες» μπροστά στον φακό αν και δικηγόρος κατ’ επάγγελμα, αφού ισχυρίστηκε ότι έχουν ετοιμάσει στρατό ενός εκατομμυρίου ανδρών για να ανακαταλάβουν τον Ουκρανικό νότο με εντολή Ζελένσκι, είπε στους Times του Λονδίνου: ««Οι εταίροι μας στο Λονδίνο και την Ουάσιγκτον και σε άλλες πρωτεύουσες, έχουν επενδύσει σε εμάς, όχι μόνο χρήματα αλλά και προσδοκίες ότι πρέπει να κάνουμε το Κρεμλίνο να χάσει. Πρέπει να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο μαζί».

Για να “πετύχει” η Ουκρανική αντεπίθεση, δηλαδή για να πείσει του Δυτικούς να στείλουν την επόμενη δόση από φρεσκοτυπωμένα δολάρια, δεν χρειάζεται να υπάρξουν πραγματικά στρατιωτικά αποτελέσματα επί του πεδίου. Αρκεί να προξενήσουν όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορούν στα Ρωσικά στρατεύματα, στις πολιτοφυλακές των Λαϊκών Δημοκρατιών και στους άμαχους Ρωσόφωνους κατοίκους. Και αυτός ο ισχυρισμός απαιτεί αιτιολόγηση, την οποία θα παρουσιάσουμε παρακάτω.

Ότι οι Ρώσοι δεν υποτιμούν τον κίνδυνο υλοποίησης μιας Ουκρανικής αντεπίθεσης στο νότο φαίνεται από τη μεγάλη αύξηση της ποσότητας και της έντασης των βομβαρδισμών Ουκρανικών σχηματισμών στην ευρύτερη περιοχή του Νικολάγιεβ από το Ρωσικό πυροβολικό και την αεροπορία κατά τις τελευταίες μέρες.

Ο πολεμοχαρής Ουκρανός υπουργός άμυνας σε φωτογραφία που είχε ανεβάσει ο ίδιος στο F/B
τον Μάρτιο φέτος για να επιδείξει τις πολεμικές αρετές του.

Αλλά, ας περάσουμε στο άρθρο της Irina Alksnis, σχολιάστριας του Ρωσικού RIA-Novosti[1].

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΞΑΠΕΛΥΣΕ ΜΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

της Irina Alksnis

Το Κίεβο εξαπέλυσε μια αντεπίθεση – μέχρι στιγμής στο μέτωπο της πληροφόρησης, αλλά έχει ήδη προκαλέσει μεγάλο θόρυβο. Αμέσως δημοσιεύτηκαν συνεντεύξεις του υπουργού άμυνας της Ουκρανίας Oleksiy Reznikov στην αμερικανική The Wall Street Journal και στους βρετανικούς The Times.

Στην πρώτη συνέντευξη, ο Reznikov, αναγνωρίζοντας τις μεγάλες απώλειες και την εξάντληση των πόρων των Ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τόνισε την ανάγκη για την παροχή νέων προμηθειών όπλων από τη Δύση. Αλλά ήταν στη δεύτερη συνέντευξη όπου μια δήλωσή του έγινε αποδεκτή με την πιο πλατιά ανταπόκριση. Σύμφωνα με τον υπουργό, ο Ουκρανικός στρατός σχηματίζει «μια δύναμη ενός εκατομμυρίου μαχητών εξοπλισμένων με δυτικά όπλα» για να εκπληρώσει την εντολή του Volodymyr Zelensky να «απελευθερώσει» τις νότιες παράκτιες περιοχές, «ζωτικής σημασίας για την οικονομία της χώρας». Διευκρίνισε από πού προήλθε ο αριθμός του ενός εκατομμυρίου στρατιωτικού προσωπικού: ο αριθμός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας φτάνει τις 700 χιλιάδες άτομα, συν την Εθνική Φρουρά, την αστυνομία και τη συνοριακή υπηρεσία, η οποία μπορεί επίσης να εμπλακεί σε εχθροπραξίες.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τη συνέντευξη του Reznikov, η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ουκρανίας Irina Vereshchuk απευθύνθηκε προς τους κατοίκους των νότιων, ελεγχόμενων από τη Ρωσία εδαφών με έκκληση να τα εγκαταλείψουν επειγόντως λόγω της αντεπίθεσης που σχεδιάζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Είναι αλήθεια ότι δεν διευκρίνισε το χρονοδιάγραμμα αυτού του γεγονότος, αλλά δημιούργησε την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στο πολύ εγγύς μέλλον.

Στη Ρωσία, συνηθίζεται να κοροϊδεύουν τις ουκρανικές ελίτ – και αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό [και στην παρούσα περίπτωση]. Από πολλές απόψεις, αλλά όχι από όλες. Σε αυτό που δεν μπορεί να υποτιμήσει κανένας το Κίεβο είναι η επιδέξια εργασία στον τομέα των πληροφοριών. Από μία άποψη, είναι λογικό ότι ένας επιτυχημένος σόουμαν και κωμικός κατέληξε επικεφαλής της Ουκρανίας, δηλαδή ένας άνθρωπος που δουλεύει επαγγελματικά με το κοινό και ξέρει πώς να το χειρίζεται.

Και υπάρχει ένα ακόμη σημείο σε σχέση με το οποίο οι αρχές του Κιέβου συχνά υποτιμώνται. Συνήθως θεωρούνται ως απόλυτες μαριονέτες της Δύσης (κυρίως της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου), πλήρως αποστερημένες από δική τους θέληση, που πειθήνια εκπληρώνουν τις οδηγίες που έρχονται από εκεί.

Αυτό είναι λάθος—και μεγάλο.

Στην πραγματικότητα, οι ουκρανικές ελίτ, αν και όχι εντελώς, κυριαρχούνται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενισμό και πάντα καθοδηγούνται από προσωπικά συμφέροντα πάνω από όλα. Ταυτόχρονα, όντας—για να μιλήσουμε ειλικρινά—στενόμυαλοι και απαίδευτοι ως πολιτικές προσωπικότητες (πράγμα που οδήγησε το ουκρανικό κράτος σε θλιβερές συνέπειες), αντισταθμίζουν αυτό το μειονέκτημα με την πανουργία και την ακραία επιμονή στην υπεράσπιση των δικών τους [συμφερόντων]. Γι’ αυτό η Δύση αναγκάστηκε το 2014 να οικοδομήσει ένα σύνθετο σύστημα για τη διαχείριση των νεοαποκτηθέντων υποτακτικών την Ουκρανικής πλευράς, αφού εκείνοι πετύχαιναν να τορπιλίζουν τις όποιες πρωτοβουλίες των επικυρίαρχων αντέβαιναν τα συμφέροντά τους. Αυτό αφορούσε κυρίως τις περικοπές προϋπολογισμών καθώς και τις κλοπές περιουσιακών στοιχείων και πολύτιμων πόρων.

Έτσι, το κύριο τρέχον ενδιαφέρον των ουκρανικών ελίτ είναι η συνέχιση του πολέμου. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή το Κίεβο προχώρησε σε μια ισχυρή ομοβροντία στον πόλεμο των πληροφοριών, ταυτόχρονα και προς όλες τις κατευθύνσεις: τόσο προς το Δυτικό κοινό, όσο και προς το Ουκρανικό, καθώς και προς το ρωσικό όπως και προς τους ανθρώπους που ζουν στα απελευθερωμένα εδάφη .

Η αιτία βρίσκεται στη σταθερή επιδείνωση των Ουκρανικών ζητημάτων.

Η αναταραχή και οι ταλαντεύσεις έχουν ξεκινήσει στο δυτικό Κατεστημένο και γίνονται ολοένα και πιο φανερές, ορατές ακόμη και με γυμνό μάτι. Αν στις 24 Φεβρουαρίου όλες οι πολιτικές δυνάμεις εκεί [στη Δύση] στοιχήθηκαν κάτω από την αντιρωσική μανία, τώρα ο ρωσοφοβικός ενθουσιασμός φθίνει μέρα με τη μέρα.

Η Δυτική Ευρώπη, που χτύπησε το στήθος της και ορκίστηκε ότι όπου νάναι θα εγκαταλείψει το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, τώρα καταλαμβάνεται από υστερία στην προοπτική ότι αυτό μπορεί πράγματι να συμβεί—και προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί προσεκτικά από τα πλέον ριζοσπαστικά αντιρωσικά βήματα. Η γνώμη της Ανατολικής Ευρώπης, φυσικά, δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Οι Βρετανοί, με επικεφαλής τον ξέφρενο Μπόρις, ήταν το στήριγμα της Ουκρανίας στον Παλαιό Κόσμο. Όμως ο Τζόνσον “έφυγε” και υπάρχουν ανησυχητικές φήμες ότι οι Βρετανοί, που παρασύρονται από την κοινωνικο-οικονομική καταιγίδα, μπορεί τώρα να προτιμούν μια λιγότερο «γερακίσια» φιγούρα στην πρωθυπουργική καρέκλα, που θα ασχολείται κυρίως με τα εσωτερικά προβλήματα.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι δυσκολίες απειλούν μια παταγώδη αποτυχία του Δημοκρατικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Και η πορεία της [Αμερικανικής] εκστρατείας στην Ουκρανία δεν βοηθά με κανέναν τρόπο στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά αντίθετα, απειλεί να γίνει άλλο ένα βαρίδι μέχρι το Φθινόπωρο, που θα πνίξει τους κομματικούς συντρόφους του Μπάιντεν.

Την ίδια ώρα, ολόκληρο το κυρίαρχο ρεύμα των μέσων ενημέρωσης στη Δύση ήδη δηλώνει εν χορώ ότι η Ουκρανία όχι μόνο χάνει στο μέτωπο, αλλά, κατ’ αρχήν, δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει.

Βεβαίως, υπάρχουν δυνάμεις στη Δύση—και με μεγάλη επιρροή—που εξακολουθούν να υπολογίζουν στη συνέχιση των εχθροπραξιών και στη στρατιωτική νίκη της Ουκρανίας, αλλά η αντιρωσική συναίνεση της Δύσης καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Επιπλέον, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να προβλέψει ότι η κατάσταση θα χειροτερεύει κατ’ αυτή την έννοια από βδομάδα σε βδομάδα. Αυτό σημαίνει ότι στο Κίεβο θα λαμβάνουν ολοένα και λιγότερη βοήθεια –και γι’ αυτούς μια τέτοια εξέλιξη θα είναι σκέτη καταστροφή.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δήλωση του Reznikov ότι η Ουκρανία συγκεντρώνει μια στρατιωτική γροθιά ενός εκατομμυρίου ανδρών, και μάλιστα εξοπλισμένη με δυτικά όπλα, εμφανίστηκε αυτή τη στιγμή. Αποσκοπεί στην ανάσχεση των διαδικασιών αποσύνθεσης του αντιρωσικού συνασπισμού και στην ώθηση των αμφιταλαντευόμενων κυβερνήσεων σε ένα νέο κύμα βοήθειας προς το Κίεβο, τόσο στρατιωτικής όσο και οικονομικής.

Δεν είναι τυχαία η έμφαση στην επιλογή των νότιων παρακτίων εδαφών ως στόχου της επερχόμενης αντεπίθεσης, επειδή αυτά είναι ζωτικής σημασίας για την ουκρανική οικονομία. Κατά τη διάρκεια των μηνών της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, η Δύση κατάφερε να αντιληφθεί πόσο βαριά θα ήταν μια βαλίτσα χωρίς χερούλι, όπως θα είναι η Ουκρανία αν αποστερηθεί τις πιο σημαντικές περιοχές της από οικονομική άποψη. Στο κάτω κάτω, αυτό που αποτελούσε πλεονέκτημα [για τη Δύση] στην μετά το Μαϊντάν περίοδο—ότι δηλαδή χάρη στη γεωγραφική της θέση και τη σοβιετική κληρονομιά η Ουκρανία όχι μόνο μπορούσε να συντηρεί τον εαυτό της, αλλά επίσης είχε μεταβληθεί σε ένα Klondike [ΣΗΜ. Σημείο συρροής χρυσοθήρων] για λεηλασία από το Δυτικό Κατεστημένο, [πλέον έχει ανατραπεί]. Τώρα, για να συνεχίσει το Κίεβο να λειτουργεί ως όπλο ενάντια στη Ρωσία, η Δύση πρέπει να δώσει χρήματα. Και το γεγονός ότι από τυπική άποψη αυτά είναι δανεικά δεν παρηγορεί κανέναν—είναι σαφές ότι αυτά τα χρέη είναι μη ανακτήσιμα.

Έτσι λοιπόν, ο κύριος στόχος της τρέχουσας πληροφοριακής επίθεσης είναι η Δύση, ή καλύτερα, οι δυτικές ελίτ που έχουν αρχίσει να αμφιταλαντεύονται. Μπροστά τους, η Ουκρανία κρέμασε ένα καρότο: εδώ έχουμε έναν στρατό ενός εκατομμυρίου σχεδόν έτοιμο, που θα απελευθερώσει τη Χερσώνα και τη Μαριούπολη, απλά δώστε μας περισσότερα χρήματα και όπλα.

Ωστόσο, αν και είναι ο κύριος, η Δύση δεν είναι ο μόνος στόχος του Κιέβου. Παράλληλα, προσπαθεί να σκοτώσει μερικά ακόμα πουλιά με μια πέτρα.

Οι επιδεικτικές δηλώσεις θάρρους σχετικά με την επερχόμενη αντεπίθεση λειτουργούν επίσης υποστηρικτικά για της δημόσια κινητοποίηση [επιστράτευση] μέσα στην Ουκρανία. Αυτό γίνεται ολοένα και περισσότερο επίκαιρο καθώς διαρρέουν πληροφορίες για τις καταστροφές στο μέτωπο και τις τεράστιες απώλειες των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, παρά τη βαριά λογοκρισία και τη λειτουργία της ουκρανικής μηχανής πλύσης εγκεφάλου σε πλήρη ισχύ.

Επιπλέον, πρόκειται για μια προσπάθεια να ρίξουν το ηθικό της ρωσικής κοινωνίας και—ιδιαίτερα—των ανθρώπων στα απελευθερωμένα εδάφη, να σπείρουν σε αυτούς ανησυχία και αβεβαιότητα. Γίνονται τακτικές τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αξιωματούχων που εργάζονται στις νέες διοικήσεις [των απελευθερωμένων περιοχών]. Να προσθέσουμε ακόμη ότι διαδίδουν φήμες πως η Ρωσία θα φύγει από εκεί, και το Κίεβο θα επιστρέψει και θα σφαγιάσει όλους όσους με κάποιο τρόπο συνεργάστηκαν και ήρθαν σε επαφή με τους Ρώσους.

Με αυτή την έννοια, αυτά που λένε οι Reznikov και Vereshchuk αποτελούν ένα αξιόλογο σαμποτάζ [που εντάσσεται] στον πόλεμο της πληροφόρησης, το οποίο δεν πρέπει να υποτιμάται. Τέτοιες ενέργειες του Κιέβου πρέπει να αποκρουστούν με τρόπο ισχυρό και επαρκή.

Σε ό,τι τώρα αφορά το πόσο πραγματοποιήσιμα είναι τα σχέδια του Κιέβου για την “ανακατάληψη” των νότιων περιοχών, αξίζει τον κόπο να τους  πει κάποιος να μη λένε «χοπ» προτού πραγματοποιήσουν το άλμα.

*                            *                            *

Αυτό ήταν το άρθρο της Irina Alksnis. Ακολουθούν κάποια σχόλια.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

(Α) Πιστεύουν πραγματικά στην Ουκρανική “νίκη” οι Δυτικοί;

Είναι γεγονός ότι παρόλη την προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων (Ρωσικές και πολιτοφυλακές των Λαϊκών Δημοκρατιών), το Κίεβο και οι «εταίροι» επιμένουν, αν όχι στην ολοκληρωτική νίκη και στην συνθηκολόγηση άνευ όρων της Ρωσίας—όπως μέχρι πρόσφατα επέμεναν—τουλάχιστον στην επιστροφή των εδαφών που κάποτε ανήκαν στην Ουκρανία (της Κριμαίας συμπεριλαμβανομένης).

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, οι συμμετέχοντες απευθυνόμενοι προς τους Ουκρανούς τους ζήτησαν να μην αρκεστούν σε τίποτα λιγότερο από την στρατιωτική επίλυση της σύγκρουσης. Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, συνοψίζοντας είπε: «Είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να μιλάμε με τον πρόεδρο Βολοντιμίρ Ζελένσκι τονίζοντας ότι ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί μόνο στο πεδίο της μάχης, και οφείλουμε να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον πρόεδρο Ζελένσκι και τον λαό της Ουκρανίας έτσι ώστε να νικήσουν στο πεδίο της μάχης».

Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Alexander de Croo, ο οποίος ανέλαβε να μεταφέρει στον Ζελένσκι την άποψη της τελευταίας ΝΑΤΟικής συνάντησης κορυφής ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία οφείλει να επιλυθεί «αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα».

Αντίθετα, ο Χένρι Κίσινγκερ, που στο Νταβός υποστήριξε τις διαπραγματεύσεις με στόχο την επιστροφή στην κατάσταση προ της 24ης Φεβρουαρίου φέτος—θέση οπωσδήποτε μη ρεαλιστική, αλλά πάντως διαφορετική από τις ΝΑΤΟικές ανοησίες—κατατάχθηκε στη λίστα Myrotvorets των εχθρών της Ουκρανίας.

Η πολιτική αυτή προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Είναι δυνατόν τόσοι και τόσοι έμπειροι διπλωμάτες και πολιτικοί να έχουν τυφλωθεί; Διερωτάται κανένας αν αυτές οι διακηρύξεις περί Ουκρανικής “νίκης” είναι πιστευτές από τους ίδιους που τις εκφωνούν.

Σε ένα πολύ πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs με τίτλο «Οι απίθανες θεωρίες νίκης της Ουκρανίας» και υπότιτλο «Η φαντασίωση περί Ρωσικής ήττας και η υπόθεση της διπλωματίας», ο Barry R. Posen (Ford International Professor of Political Science at MIT) εξετάζει εξαντλητικά τις θεωρίες περί νίκης της Ουκρανίας χαρακτηρίζοντας «ετοιμόρροπες θεμελιώσεις» τις λογικές τους αφετηρίες. Γράφει στην σύνοψη/συμπεράσματα του άρθρου του: «Οι ηγέτες της Ουκρανίας και οι υποστηρικτές τους μιλούν λες και η νίκη είναι ακριβώς πίσω από τη γωνία. Αλλά όλο και περισσότερο, αυτή η άποψη μοιάζει να είναι μία φαντασίωση. Η Ουκρανία και η Δύση πρέπει επομένως να αναθεωρήσουν τις φιλοδοξίες τους και να μετακινηθούν από μία στρατηγική που αποσκοπεί στη νίκη στον πόλεμο προς μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση: την εύρεση ενός διπλωματικού συμβιβασμού που θα λήξει τις εχθροπραξίες.» Και μόνο το γεγονός της εμφάνισης αυτού του άρθρου στο έγκριτο (στους κύκλους των Δυτικών διπλωματών) Foreign Affairs κάνει φανερή την εξάπλωση ρωγμών στο Δυτικό στρατόπεδο.

Είναι άλλο όμως να αναλύει κάποιος τα υποτιθέμενα επιχειρήματα και τις λογικές κατασκευές των υποστηρικτών της “Ουκρανικής νίκης” και άλλο να απαντά στο ερώτημα αν πραγματικά υπάρχουν σοβαροί Δυτικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες που στ’ αλήθεια να πιστεύουν σ΄αυτήν. Το τελευταίο ερώτημα είναι κρίσιμο, επειδή αρνητική απάντηση σε αυτό θέτει άμεσα το επόμενο ερώτημα, που είναι «τότε ποιος είναι ο πραγματικός στόχος των υποστηρικτών της “Ουκρανικής νίκης”;

Αν όντως στις Δυτικές ηγεσίες υπάρχει ειλικρινής εκτίμηση περί Ουκρανικής νίκης, τότε όντως, σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου αυτές οι ηγεσίες θα έχουν δίκιο, οι Ουκρανοί θα αντεπιτεθούν με ένα εκατομμύριο στρατό και θα πετάξουν τους Ρώσους στη θάλασσα. Αλλά, προς το παρόν, αυτό που βλέπουμε είναι οι εκατόμβες των Ουκρανών στρατιωτών, ως επί το πλείστον χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση και διοίκηση, πεινασμένων και χωρίς υποστήριξη από πυροβολικό, να πολλαπλασιάζονται—έχουμε φτάσει τους 1,000 νεκρούς τη μέρα—και οι πόλεις στο Ντονμπάς να πέφτουν τόσο σύντομα που εκπλήσσονται και οι ίδιοι οι Ρώσοι.

Αν όμως στις Δυτικές ηγεσίες ΔΕΝ υπάρχει στην πραγματικότητα εκτίμηση για Ουκρανική νίκη, τότε προκύπτει ότι η συνολική Δυτική φανφαρολογία αποσκοπεί σε κάποια άλλα από τα διακηρυσσόμενα ως ζητούμενα. Δηλαδή, τότε ο αληθινός στόχος δεν θα είναι η ανακατάληψη των «απολεσθέντων» εδαφών αλλά, από πλευράς μεν των Δυτικών εταίρων, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αιμορραγία της Ρωσίας (μέχρι του τελευταίου Ουκρανού), από πλευράς δε της Ουκρανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απομύζηση των “εταίρων” σε χρήματα και οπλισμό. Το βασικό όφελος για την Ουκρανική ελίτ είναι μεν τα χρήματα που απομυζά, αλλά και ο οπλισμός είναι επίσης αναγκαίος επειδή, όταν δεν καταλήγει στη μαύρη αγορά, αποτελεί το μέσο για να συνεχίζεται η συγκεκριμένη αιματηρή οικονομική επιχείρηση αυτής της ελίτ.

Το άρθρο της Irina Alksnis, που μεταφράσαμε, υποστηρίζει ότι όντως υπάρχουν δυνάμεις στη Δύση που υπολογίζουν σε νίκη της Ουκρανίας. Αν ο στόχος είναι να αποκρουσθεί ολόκληρη η γκάμα της Δυτικής επιχειρηματολογίας, τότε έχει νόημα να απαντά κάποιος και σε εκείνους που υποτίθεται ότι ακόμη πιστεύουν σε νίκη της Ουκρανίας. Αλλά υπάρχουν στ’ αλήθεια ακόμη τέτοιοι;

Η δική μας άποψη είναι ότι η υποστήριξη της Ουκρανίας στη συνέχιση των επιχειρήσεων από σημαντικό μέρος του Δυτικού κόσμου δεν οφείλεται σε κάποια τέτοια αυταπάτη αλλά στον διακαή πόθο τους να προκληθεί όσο μεγαλύτερη ζημιά είναι δυνατόν στην Ρωσία. Απώτερος στόχος είναι ο διαμελισμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας και η μετατροπή των εδαφών της σε νέο Ελντοράντο για τα λιμνάζοντα και πλεονάζοντα Δυτικά κεφάλαια. Σχετικά έχουμε γράψει εκτεταμένα αλλού.

Ο μη φημιζόμενος για την ευφυΐα του, πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ George Bush Jr., το είπε καθαρά, νομίζοντας ότι απευθύνεται στον Ζελένσκι κατά τη γνωστή φάρσα των Vovan & Lexus: «Αποστολή σας είναι να καταστρέψετε όσο περισσότερα Ρωσικά στρατεύματα μπορείτε» και όχι «Στόχος σας είναι να νικήσετε».

Πουθενά δεν μπήκε στα σοβαρά ως στόχος η «νίκη της Ουκρανίας», ό,τι κι αν λέγεται ή γράφεται περί του αντιθέτου στις προπαγανδιστικές αφηγήσεις των Δυτικών ΜΜΕ. Από την πρώτη στιγμή, ο στόχος ήταν να πολεμήσει η Ουκρανία μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, όπως χαρακτηριστικά είπε σεβάσμιος και παλαίμαχος διπλωμάτης των ΗΠΑ και επανέλαβε ο Noam Chomsky.

Η πραγματική επιδίωξη της Δύσης δεν αποτελεί μυστικό για την Ουκρανική ελίτ, που άλλωστε διακρίνεται για τον κυνισμό της. Αυτή είναι η προσέγγιση που έχει αποδεχτεί και αυτή είναι η προσέγγιση που ακολουθεί όταν ζητά περισσότερα χρήματα και όπλα. Μάλιστα, αντιλαμβανόμενοι την προσπάθεια του Δυτικού κόσμου να διαλύσει τη Ρωσία ως κράτος, πλασάρουν τους εαυτούς τους στην αγορά ως σημαντικό γρανάζι του όλου επιχειρήματος. Γι’ αυτό και ο Alexey Reznikov, στη συνέντευξη στους Times του Λονδίνου που αναφέραμε, προσθέτει: «Είμαι σίγουρος ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε διαδοχικές διακηρύξεις ανεξαρτησίας στο ρωσικό έδαφος. Η Ρωσική Ομοσπονδία θα διαλυθεί σε πολλές διαφορετικές χώρες – Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν κ.λπ.». Επιχειρεί έτσι να δώσει ένα σήμα στους Δυτικούς, από τους οποίους ζητά λεφτά και όπλα, ότι στο Κίεβο αντιλαμβάνονται την έγνοια τους και θα κάνουν ό,τι μπορούν, εφόσον φυσικά τους δοθούν αυτά που ζητάνε.

O ιδιαίτερα σεβαστός στους Αμερικανικούς διπλωματικούς κύκλους, παλαίμαχος πρέσβης Chas Freeman, στέλεχος των υπουργείων εξωτερικών και άμυνας των ΗΠΑ επί δεκαετίες, χρησιμοποίησε πρώτος την έκφραση που συμπυκνώνει την ουσία της Δυτικής πολιτικής στο Ουκρανικό: «Οι ΗΠΑ θα πολεμήσουν τους Ρώσους μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό». Η θρυλική πλέον διατύπωση έγινε στην εξαιρετική εκπομπή Pushback του Αμερικανού δημοσιογράφου Aaron Maté.  

Ότι το θέμα για τους Δυτικούς δεν είναι η νίκη της Ουκρανίας αλλά η καταστροφή της Ρωσίας φαίνεται επίσης καθαρά όταν δούμε την επιχειρηματολογία όσων, απόστρατων στρατηγών, τρωκτικών των Think Tanks, ακαδημαϊκών αναλυτών και άλλων—υποτίθεται—ειδικών ζητάνε την άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ κ.λπ. στην Ουκρανία. Τα επιχειρήματά τους συνοψίζονται στο ότι αν ο πραγματικός στόχος είναι να καταστραφεί η Ρωσία, τον πρώτο ρόλο σε αυτό το έργο δεν μπορεί να τον παίξει η Ουκρανία και γι’ αυτό απαιτείται η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ. Σχετικά έχουμε γράψει αρκετά στο παρελθόν.

Αν η ανάλυσή μας ευσταθεί, τότε από αυτήν προκύπτει το λογικό συμπέρασμα ότι τελικά όντως θα επιχειρηθεί “ουκρανική αντεπίθεση” στο νότο. Όχι με στόχο την ανακατάληψη της …Χερσώνας, αλλά με στόχο να γίνει όσο μεγαλύτερη ζημιά είναι δυνατόν, τόσο στα συμμαχικά στρατεύματα όσο και στους άμαχους Ρωσόφωνους.

Έτσι θα αιτιολογηθεί και προς στους Δυτικούς υποστηρικτές του η ανταποδοτική αξία των χρημάτων που θα έχει λάβει το Κίεβο. Δηλαδή, εδώ μιλάμε για μία στυγνή εμπορική πράξη που στη διεκπεραίωσή της το αίμα και ο πόνος των ίδιων των Ουκρανών στρατιωτών και των οικογενειών τους, τα βάσανα του Ουκρανικού λαού δεν μετρούν· αυτοί είναι αναλώσιμοι για τις Ουκρανικές ελίτ.

(Β) Σχετικά με τις αμφιταλαντεύσεις στο Δυτικό στρατόπεδο

Οι πλέον ενδιαφέρουσες “δεύτερες σκέψεις” στην ΕΕ προέρχονται από τη Γερμανία, όπου μάλιστα οι αποκλίνουσες θεωρήσεις δύο κυβερνητικών κομμάτων, των “Ελεύθερων Δημοκρατών” και των “Πράσινων” θέτουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού. Οι “Πράσινοι” αποτελούν τυπική περίπτωση κόμματος που δεν έχει αποκτήσει πολιτική ταυτότητα και τα στελέχη του ακολουθούν τυχοδιωκτική πολιτική χωρίς περίσκεψη. Στην περίπτωση της Ουκρανίας είναι υπέρ κάθε μορφής βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες ανεξάρτητα από το τίμημα που θα καταβάλει η ίδια τους η χώρα. Οι “Ελεύθεροι Δημοκράτες” είναι ένα παλαιό συντηρητικό κόμμα γειωμένο με την άρχουσα τάξη της χώρας, που έχει μάθει από χρόνια να μετρά τις συνέπειες των πράξεων της Γερμανικής κυβέρνησης.

Αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση των Γερμανικών αμφιταλαντεύσεων η ιστορία με την τουρμπίνα συμπίεσης του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream που είχε αποσταλεί στον Καναδά για επισκευή και ο Καναδάς δεν την επέστρεφε στη Γερμανία εν ονόματι των κυρώσεων που αυτός είχε επιβάλει στη …Ρωσία, με το σκεπτικό ότι τελικά η τουρμπίνα θα κατέληγε στη Ρωσία. Για το θέμα αυτό έχουμε γράψει αναλυτικά και δεν θα επεκταθούμε άλλο εδώ, αλλά παραμένει ένα εξαιρετικό παράδειγμα της ταλάντευσης της βασικότερης χώρας της ΕΕ μεταξύ των εθνικών της συμφερόντων και των ΑμερικανοΝΑΤΟικών εντολών.

Εδώ θα επεκταθούμε λίγο στο θέμα του δανείου που η Κομισιόν έταξε στους Ουκρανούς όταν αυτοί άρχισαν να ζητάνε επίμονα 5 δισεκατομμύρια ευρώ το μήνα, τα οποία μάλιστα ανέβασαν στα 9 πρόσφατα, προκειμένου να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο της “Ακρόπολης” του ελευθέρου κόσμου. Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν για τα αρχικά στάδια αυτής της ιστορίας ας ανατρέξουν εδώ.

Στις 10 Ιουλίου, η Ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera αποκάλυψε ότι ο Γερμανός υπουργός χρηματοοικονομικών (finance) Christian Lindner, προερχόμενος από τους Ελεύθερους Δημοκράτες, μπλοκάρει το Ουκρανικό δάνειο της Κομισιόν παρόλο που η Γερμανία είχε προηγουμένως δώσει το πράσινο φως σε συνάντηση κορυφής της ΕΕ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα: «Για περισσότερο από ένα μήνα, η Γερμανία μπλοκάρει το πακέτο βοήθειας των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ που αντιπροσωπεύει την κύρια μορφή στήριξης της ΕΕ προς την Ουκρανία. Το αδιέξοδο, που επιβεβαιώθηκε από διάφορους πρωταγωνιστές τόσο στο Κίεβο όσο και στις Βρυξέλλες, θα μπορούσε να είναι ένας από τους λόγους που ώθησαν χθες τον Volodymyr Zelensky να απομακρύνει ξαφνικά και μάλλον βάναυσα τον Ουκρανό πρέσβη στο Βερολίνο Andryi Melnyk.»

H δημοσιοποίηση από την Ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera του μπλοκαρίσματος του “δανείου” των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ από τον Γερμανό υπουργό Χρηματοοικονομικών.

Και η εφημερίδα συνεχίζει: «Η ιδέα της βοήθειας των 9 δισεκατομμυρίων, που γεννήθηκε την άνοιξη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επιβεβαιώθηκε από όλους τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα τέλη Μαΐου. Το έργο προβλέπει δάνειο στο Κίεβο με αποπληρωμή μετά από 25 χρόνια και ουσιαστικά χωρίς τόκους, χάρη στα κεφάλαια που η ίδια η Επιτροπή θα εισέπραττε από την έκδοση ομολογιακού δανείου το οποίο θα εγγυούνταν μέσω περιουσιακών στοιχείων τους οι χώρες μέλη. Αλλά η Γερμανία, ο μεγαλύτερος και πιο σταθερός από τους εγγυητές αυτής της μορφής ευρωομολόγου, είναι αντίθετη: αφού έδωσε τη συγκατάθεση κατά τη συνάντηση κορυφής [σύμφωνα με την Ιταλική εφημερίδα], τώρα άλλαξε γνώμη. Στον υπουργό χρηματοοικονομικών του Βερολίνου, τον φιλελεύθερο Christian Lindner, δεν αρέσει το γεγονός ότι οι Βρυξέλλες καταφεύγουν στο κοινό ευρωπαϊκό χρέος για την ουκρανική κρίση όπως έκαναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας [το λεγόμενο SURE]. Προς το παρόν, ο Γερμανός υπουργός έχει δώσει την έγκρισή του μόνο για μια πρώτη δόση ενός δισεκατομμυρίου, τα έσοδα της οποίας θα πρέπει να καταβληθούν στο Κίεβο μέχρι τον Ιούλιο. Εν τω μεταξύ, όσο περνάει ο καιρός, το Κίεβο ισχυρίζεται ότι χρειάζεται 5 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα σε βοήθεια [για να πληρώνει… μισθούς και συντάξεις] ενώ θεωρείται βέβαιο ότι τον Σεπτέμβριο η Ουκρανία θα αθετήσει μια εξόφληση εξωτερικού χρέους ύψους 900 εκατομμυρίων ευρώ.»

Ο εκ των Ελευθέρων Δημοκρατών διάδοχος του Σόιμπλε, υπουργός Χρηματοοικονομικών (Finance) της Γερμανίας, Christian Lindner, ο οποίος μπλόκαρε αυτή την εβδομάδα δάνειο 9 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε αποφασίσει να χορηγήσει η Κομισιόν στην Ουκρανία.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η Γερμανία, που καλείται να εγγυηθεί τα δανεικά και αγύριστα της Ουκρανίας, βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Ήδη εκεί προγραμματίζουν την περικοπή των ωρών διδασκαλίας στα σχολεία λόγω αδυναμίας να τα θερμάνουν το χειμώνα, τον περιορισμό του φωτισμού των πόλεων και ετοιμάζονται για δελτίο στα καύσιμα. Ο επιχειρηματικός κόσμος της συνεχώς προειδοποιεί για επερχόμενη βαθιά ύφεση και κύμα κλεισίματος επιχειρήσεων. Και όλα αυτά, ενώ οι ίδιοι ανέστειλαν τον Nord Stream 2, ο οποίος ήταν εντελώς έτοιμος να λειτουργήσει. Πώς να μην τρίζει μετά το πολιτικό οικοδόμημα στη Γερμανία;

Στις 11 Ιουλίου, για το θέμα που έχει προκύψει κάνει σχόλια, περιέργως μάλλον ήπια σε σχέση με τις εξαλλοσύνες που μας έχουν συνηθίσει οι Ουκρανοί, ο δικός τους υπουργός χρηματοοικονομικών, Sergey Marchenko. «Χρειαζόμαστε 5 δισ. ευρώ το μήνα, αλλά τον Απρίλιο λάβαμε 1,6 δισ. ευρώ. Τον Μάιο πήραμε 1,5 δισ. ευρώ. Τον Ιούνιο 4,4 δισ. ευρώ. Τον Ιούλιο, αναμένουμε περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά εξαρτόμαστε από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία», είπε σε συνέντευξή του επίσης στην Corriere Della Sera. Και προσέθεσε: «Φυσικά λαμβάνουμε όπλα και στρατιωτική βοήθεια, αλλά αυτό δεν αρκεί… Είναι σαφές σημάδι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο υπόλοιπος κόσμος γύρω από την Ουκρανία έχουν κουραστεί λίγο από αυτόν τον πόλεμο. Αυτό είναι κατανοητό. Υποφέρουν από τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου». Σχολιάζοντας την καθυστέρηση του πακέτου βοήθειας της ΕΕ, ο Marchenko είπε ότι «ορισμένες κυβερνήσεις δεν είναι έτοιμες να υποστηρίξουν την Ουκρανία με τέτοιο ποσό χρημάτων». Και μάλιστα δανεικών και αγύριστων, θα προσθέταμε εμείς.

Στις 15 Ιουλίου το θέμα πιάνεται από το Bloomberg, με πολύ ήπιο τρόπο είναι η αλήθεια. Με τίτλο: «Η ΕΕ χρονοτριβεί με τη βοήθεια στην Ουκρανία καθώς οι φόβοι για την κρίση του φυσικού αερίου στις χώρες μέλη κορυφώνονται» και υπότιτλους: «Το μεγαλύτερο μέρος των δανείων έκτακτης ανάγκης παραμένει κολλημένο στις λεπτομέρειες των πακέτων. Η Επιτροπή προειδοποιεί για τον κίνδυνο οικονομικής κόπωσης μεταξύ των Ευρωπαίων», το ρεπορτάζ του Bloomberg περιγράφει την μεγάλη ανάγκη των Ουκρανών για δανεικά και προσθέτει ότι ήδη η Κομισιόν έχει προσφερθεί να χορηγήσει το μεγαλύτερο μέρος των 750 δις ευρώ (!!) που έχει ανάγκη η Ουκρανία για την μελλοντική ανοικοδόμησή της!

Από ποια λεφτά θα δώσει το ποσό αυτό η Κομισιόν παραμένει άγνωστο. Πάντως, το Bloomberg προσθέτει: «Η προσφορά της επιτροπής τρομοκράτησε ορισμένα κράτη μέλη, που ανησυχούν για τη μαζική προσπάθεια που απαιτείται για την ανοικοδόμηση της χώρας και ενδεχόμενα ζητήματα διαφθοράς, είπαν άνθρωποι που γνωρίζουν τη συζήτηση [που διεξάγεται μεταξύ των αρμόδιων υπουργών]. Οι επιπτώσεις από τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου επιβαρύνουν τις κυβερνήσεις της ΕΕ καθώς αυτές άρχισαν να ανησυχούν για τον κίνδυνο μείωσης της λαϊκής υποστήριξης [των λαών τους] προς το Κίεβο τους επόμενους μήνες, ιδιαίτερα εάν η ενέργεια γίνει πιο σπάνια και ακριβότερη.»

Και το ρεπορτάζ του Bloomberg συνεχίζει: «Όταν οι υπουργοί Χρηματοοικονομικών της ΕΕ συζήτησαν για τη βοήθεια προς την Ουκρανία σε μια συνάντηση την Τρίτη, περίπου το ένα τρίτο των 27 κρατών μελών προειδοποίησαν ότι θα χρειαστούν νέα μέτρα για την υποστήριξη των πιο ευάλωτων ομάδων στις χώρες τους που πλήττονται από τη συνεχιζόμενη κρίση εάν είναι να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια [των λαών της ΕΕ] προς το Κίεβο, είπαν άνθρωποι πληροφορημένοι γι’ αυτά που συζητήθηκαν.»

Ο μαζικός ξεσηκωμός πριν από μια βδομάδα των Ολλανδών αγροτών και η συνένωσή τους με Γερμανούς αγρότες σκεπάστηκε από εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ όλων των Ευρωπαϊκών χωρών. 

Προσέξτε τη λογική: Αν είναι να συνεχίσουμε τον Ουκρανικό τυχοδιωκτισμό πρέπει κάτι να δώσουμε στις ευάλωτες ομάδες των χωρών μας, για να μην υπάρξει ξεσηκωμός…

Η Γερμανία ζητά τώρα να αναλάβουν το χρέος της Ουκρανίας οι άλλες χώρες μέλη της ΕΕ, θεωρώντας ότι αυτή έχει ήδη πράξει το καθήκον της. Ταυτόχρονα, ένα ακόμη δάνειο 1,5 δις ευρώ που έχει τάξει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων στην Ουκρανία παραμένει καθηλωμένο, δεδομένου ότι είναι σαφές ότι η Ουκρανία θα χρεοκοπήσει και επίσημα και προκύπτει το ζήτημα ποιος θα μείνει με τον μουτζούρη στο χέρι.

Οι αμφιταλαντεύσεις των Ευρωπαϊκών χωρών, που επίσης περιγράφονται στο άρθρο της Irina Alksnis που μεταφράσαμε, θα εντείνονται όσο γίνεται πιο φανερή στους λαούς της ΕΕ η περιπέτεια στην οποία έχουν οδηγηθεί λόγω της υποταγής των ηγεσιών τους στην εκπορευόμενη από τις ΗΠΑ ατλαντική γραμμή, η οποία οξύνει ταυτόχρονα τόσο την οικονομική ύφεση όσο και την εκτίναξη των τιμών. Στις συνθήκες αυτές είναι ζωτική ανάγκη για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς να υποδαυλίσουν νέες συνθήκες κρίσης ώστε να ξαναχώσουν τις Ευρωπαϊκές χώρες στο μαντρί.

Από πού θα προκύψει η νέα ένταση της κρίσης στο Ουκρανικό που θα επιτρέψει τη συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πορείας των χωρών της ΕΕ;

Ένα σενάριο που ήδη “παίζει” είναι το χτύπημα πολιτικών στόχων βαθιά μέσα στη Ρωσία (π.χ. χτύπημα της πόλης του Kursk) μέσω αναβαθμισμένων οπλικών συστημάτων που υποτίθεται ότι δίνονται στους Ουκρανούς για να τα διαχειριστούν αποκλειστικά αυτοί, αλλά αποτελεί κοινό μυστικό ότι ελέγχονται στενά και άμεσα από τους Αμερικανούς.

Ο Αμερικανικός έλεγχος είναι πλήρης, τόσο σε ό,τι αφορά τον καθορισμό των εκάστοτε στόχων και την προμήθεια των ανάλογων συντεταγμένων μέσω δορυφορικών κατοπτεύσεων όσο και σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των κινήσεων του οπλικού συστήματος και γενικότερα τη στενή διαχείριση του—εδώ παίζει σημαντικό ρόλο και ο φόβος ότι αυτά μπορεί να πουληθούν στους Ρώσους, όπως άλλωστε πληροφορούμαστε από πολλές πηγές ότι ήδη έχει συμβεί.

Μια άλλη εκδοχή, για την οποία έχουμε ξαναγράψει σε ανύποπτο χρόνο, είναι να χτυπηθεί η γέφυρα του Kerch που συνδέει την Κριμαία με την Ηπειρωτική Ρωσία (και είναι η μεγαλύτερη γέφυρα στην Ευρώπη), επιδίωξη που επανειλημμένα έχουν προπαγανδίσει ως επιδιωκόμενο στόχο υψηλά ιστάμενοι Ουκρανοί αξιωματούχοι. Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα απαντήσει χτυπώντας τα κέντρα αποφάσεων στο Κίεβο, στο Λβιβ και αλλού—δηλαδή υπουργεία και κρατικές/κυβερνητικές υπηρεσίες.

Μια εικόνα των Κυβερνητικών κτιρίων του Κιέβου στις φλόγες θα ήταν ενδεχομένως ικανή να ξεσηκώσει νέο κύμα αντι-Ρωσικής υστερίας και να επιτρέψει το παραπέρα τάισμα της Ουκρανικής ελίτ για να συνεχίζει τον πόλεμο. Αλλά μια τέτοια εξέλιξη θα μας έφερνε μαθηματικά κοντύτερα στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ κάθε άλλο από το θα ανέτρεπε τη δυστυχία που περιμένει τους Ευρωπαϊκούς λαούς στο εγγύς μέλλον—το αντίθετο μάλιστα.

Το κακό είναι ότι μια τέτοια προβοκάτσια θα ελέγχεται από τους Αμερικανούς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά στενοχωριούνται από την οικονομική κρίση που αγκαλιάζει τις Ευρωπαϊκές χώρες—το αντίθετο μάλιστα.

Υποστηρικτικό του σχεδίου που περιγράφουμε τώρα, δηλαδή της παροχής από τους Αμερικανούς πυρομαχικών που να έχουν μακρά εμβέλεια (300 Km και άνω) για τα HIMARS που έχουν μεταφέρει στην Ουκρανία ώστε να χτυπηθούν μεγάλοι πολιτικοί στόχοι στα Ρωσικά μετόπισθεν, είναι έγγραφο της Αμερικανικής πρεσβείας που αποκάλυψε το κανάλι Military Summary, το πλέον έγκυρο ανεξάρτητο μέσο μετάδοσης πληροφοριών για την κατάσταση στο πεδίο της Ουκρανίας. Σύμφωνα με το έγγραφο, καλούνται όλοι οι Αμερικανοί πολίτες να φύγουν άμεσα από την Ουκρανία ενώ επίσης σταματά η εξυπηρέτηση προξενικών υπηρεσιών και κάθε άλλης υπηρεσίας προς του πολίτες. Οι υπηρεσίες αυτές, από τις 13 Ιουλίου, έχουν μεταφερθεί στο Λβοφ (Lviv), την πρωτεύουσα της Δ. Ουκρανίας, όπως ακριβώς είχε συμβεί στην αρχή του πολέμου, όταν οι Αμερικανοί εκτιμούσαν ότι θα χτυπηθεί το Κίεβο. Το Military Summary επισημαίνει ότι αυτές οι αλλαγές δεν έχουν εντοπιστεί από τα Δυτικά ΜΜΕ και θεωρεί ότι πρέπει να παρακολουθούμε αν θα ακολουθήσουν και άλλες πρεσβείες, όπως του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν δούμε κάτι τέτοιο τις επόμενες μέρες, τότε, κατά την ίδια πηγή, «κάτι μεγάλο επίκειται».

Το καλό είναι ότι μοιάζει ως εάν τελευταία οι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί να ξυπνάνε από τον λήθαργό τους, όπως δείχνουν οι μεγάλες κινητοποιήσεις των Ολλανδών και Γερμανών αγροτών που έχουν συναντήσει ένα εντυπωσιακό τείχος αποσιώπησης από όλα ανεξαίρετα τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Και επίσης καλό είναι ότι πλέον οι εξελίξεις δεν περιορίζονται εντός του Δυτικού στρατοπέδου, αλλά σε αυτές συμμετέχουν με ανεξάρτητες κινήσεις οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Και εκεί, όπως είπε και ο σπινθηροβόλος  επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Josep Borrell, η Δύση κατηγορείται για διπλά μέτρα και σταθμά μη έχοντας καταφέρει να κερδίσει την «μάχη των αφηγήσεων» στο Ουκρανικό.

[1] Η μετάφραση έγινε στα Αγγλικά με google translate και από εκεί στα Ελληνικά. Ο Βασίλης Μακρίδης μου έλυσε την απορία για την παροιμία στο τέλος και τον ευχαριστώ.

Η άνοδος και η πτώση της Liudmyla Denisova

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΑΡΕΤΕΣ Ή ΑΛΛΙΩΣ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΥΚΡΑΝΟΙ ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ FAKE NEWS ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΑΜΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΠΑΛΙΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ

H Ουκρανή Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, στενή συνεργάτης του ισχυρού άνδρα της Ουκρανίας Αρσέν Άβακοφ, παύθηκε από το Ουκρανικό κοινοβούλιο επειδή διέδιδε φρικτές στις λεπτομέρειές τους, εντελώς φανταστικές, ιστορίες για βιασμούς ανηλίκων από τους Ρώσους στρατιώτες και έτσι εξέθεσε τον νέο υπουργό Εσωτερικών της Ουκρανίας όταν οι «εταίροι» του ζήτησαν στοιχεία, σύμφωνα με ένα ρεπορτάζ της Ukrayinska Pravda εκπορευόμενο από τον Ζελένσκι. Σαν αποτέλεσμα του ρεπορτάζ, η δημοσιογράφος που το συνέταξε κατετάγη στη λίστα προγραφών Myrotvorets που αναρτά η Ουκρανική μυστική αστυνομία SBU αναδεικνύοντας τον λυσσασμένο πόλεμο που διεξάγεται μέσα στους κόλπους της Ουκρανικής εξουσίας.

Α. Η ΑΝΟΔΟΣ

Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τηλεόραση (εγώ όχι), αλλά οπωσδήποτε θα έχει πάρει το αυτί σας για τους φρικτούς βιασμούς που υφίστανται από τους Ρώσους στρατιώτες οι Ουκρανές γυναίκες. Σαν να μην έφταναν αυτοί, έχουμε περιστατικά όπου μητέρες υποχρεώνονται να παρακολουθούν τον βιασμό των νηπίων παιδιών τους, μωρά δύο ετών υφίστανται βιασμούς με κουταλάκια ή με κεριά, και πολλά άλλα φρικώδη. Όλα αυτά έχουν βρει το δρόμο για τα Δυτικά ΜΜΕ και το κυριότερο, στην εκστρατεία αυτή συμμετέχουν και υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών.

Έτσι, η Pramila Patten, Ειδική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα σε “Θέματα Σεξουαλικής Βίας κατά τη Διάρκεια Συγκρούσεων”, απευθυνόμενη προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 6 Ιουνίου, μετά από επίσκεψη στην Ουκρανία, είπε ότι «μια εθνική τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης έχει λάβει αναφορές εγκλημάτων που ξεκινούν από ομαδικούς βιασμούς και φτάνουν έως την υποχρέωση να παρακολουθούν σύντροφοι ή γονείς πράξεις σεξουαλικής βίας που εκτελούνται σε βάρος συντρόφου ή παιδιού.» Είπε ακόμη ότι το Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights (OHCHR) έχει λάβει 124 αναφορές για φερόμενα εγκλήματα σεξουαλικής βίας στην Ουκρανία, οι οποίες ερευνώνται, αλλά το μόνο και βασικό στοιχείο της ομιλίας της ήταν η αναφορά σε περιστατικά που φέρονται να αναφέρθηκαν στη συγκεκριμένη Ουκρανική τηλεφωνική γραμμή.

Δεν υπήρξε όμως κανένα παραπέρα συγκεκριμένο στοιχείο που να υποστηρίζει τις γλαφυρές περιγραφές. Όπως θα δούμε στη συνέχεια, η τηλεφωνική αυτή γραμμή είναι η γραμμή που είχε οργανώσει με χρήματα της UNICEF η πρώην Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ουκρανίας, διορισμένη από το Ουκρανικό κοινοβούλιο, Liudmyla Denisova.

Η Pramila Patten, λόγω και της θέσης της, ήταν κάπως συγκρατημένη. Άλλα ΜΜΕ όμως είναι πολύ γλαφυρότερα στις φρικώδεις περιγραφές, που θυμίζουν έντονα αρρωστημένες φαντασιώσεις. Έτσι, με τίτλο «Μαμά, το μπισκοτάκι μου πονά, πονά πολύ» ο Yevhen Spirin δημοσιεύει στην Ουκρανική Βαβέλ ένα άρθρο στις 11 Απριλίου, όπου παίρνει συνέντευξη από μία ψυχολόγο ονόματι Liliya Shakalova. Στην εισαγωγή του άρθρου αναφέρει: «Η επίτροπος του ουκρανικού κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα Liudmyla Denisova αποκάλυψε τα γεγονότα για το πώς οι κατακτητές βιάζουν βάναυσα παιδιά. Σύμφωνα με αυτήν, ένα 11χρονο αγόρι βιάστηκε μπροστά στα μάτια της μητέρας του στην πόλη Bucha, ενώ εκείνη ήταν δεμένη σε μια καρέκλα. Ένα 14χρονο κορίτσι βιάστηκε από πέντε άνδρες.» Η συνέντευξη ακολουθεί κολλητά, υπονοώντας ότι η Liliya Shakalova συνδέεται με την Liudmyla Denisova.

Στις 10 Μαΐου, το CNN σε άρθρο με τίτλο «Η Ουκρανία έχει κατηγορήσει τους Ρώσους στρατιώτες ότι χρησιμοποιούν τον βιασμό ως πολεμικό μέσο» αναφέρονται και τα εξής: «“Υπήρξαν 700 αναφορές από την 1η Απριλίου”, είπε η Λιουντμίλα Ντενίσοβα, η επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Ουκρανικού κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένης τουλάχιστον μιας περίπτωσης όπου φέρεται να βιάστηκε ένα νεαρό αγόρι. Η Ντενίσοβα έχει αναλάβει το τρομακτικό καθήκον να συγκεντρώσει στοιχεία για εγκλήματα πολέμου που έχουν αναφερθεί σχετικά με τη ρωσική εισβολή. Έχει επίσης οργανωθεί μια τηλεφωνική γραμμή για την παροχή δωρεάν ψυχολογικής υποστήριξης σε θύματα ή μάρτυρες σεξουαλικής επίθεσης, είπε. “Είναι πολύ δύσκολο. Ξέρετε, κάποιος πρέπει να το κάνει, [αλλά η πραγματική δυσκολία είναι] για τους μαχητές μας στην πρώτη γραμμή, είναι πολύ πιο δύσκολο για αυτούς. Κινδυνεύουν κάθε λεπτό. Αυτή είναι η δική μου πρώτη γραμμή.” Οι υποθέσεις βιασμού διερευνώνται από μια ειδική εισαγγελία, είπε η Ντενίσοβα.»

Τα έγκριτα Δυτικά ΜΜΕ, τα οποία έχουν αναπαράξει τις γλαφυρές περιγραφές βιασμών της Ουκρανής Επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι πολλά. Για παράδειγμα, στις 3 Μαΐου, η Βρετανική Guardian γράφει σε ρεπορτάζ με τίτλο «Άνδρες και αγόρια ανάμεσα στα φερόμενα ως θύματα βιασμών από τους Ρώσους στρατιώτες στην Ουκρανία» και τα εξής: «Ωστόσο, ομάδες εισαγγελέων και ανακριτών συγκεντρώνουν στοιχεία για εκτεταμένη σεξουαλική βία από τότε που οι ρωσικές δυνάμεις υποχώρησαν λίγο περισσότερο από ένα μήνα πριν. Οι ομαδικοί βιασμοί, οι επιθέσεις υπό την απειλή όπλου και οι βιασμοί που διαπράττονται μπροστά στα παιδιά είναι μεταξύ των ζοφερών μαρτυριών που έχουν συλλέξει από τα θύματα και τις οικογένειές τους. Η επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων της χώρας, Λιουντμίλα Ντενίσοβα, κατέγραψε επίσημα τις περιπτώσεις 25 γυναικών που κρατήθηκαν σε ένα υπόγειο και βιάστηκαν συστηματικά στην Μπούτσα, που είναι γειτονική της Ιρπίν.» Και πάλι, στο ρεπορτάζ δεν αναφέρονται συγκεκριμένα, επιβεβαιωμένα από την Guardian περιστατικά, αλλά γενικές περιγραφές και συμπεράσματα. Το πιο συγκεκριμένο στοιχείο που αναφέρεται είναι η παραπάνω “επίσημη καταγραφή” από την Επίτροπο του ομαδικού βιασμού των 25 γυναικών στην Μπούτσα.

Άλλο παράδειγμα γλαφυρών περιγραφών παράδοξων βιασμών από έγκριτο Δυτικό ΜΜΕ, αποτελεί ανάρτηση του “Insider” (πρώην “Business Insider”—ανήκει στον σοβαρό Γερμανικό οίκο Axel Springer). Με τίτλο «Ένα παιδάκι ενός έτους πέθανε μετά τον βιασμό του από Ρώσους στρατιώτες, λέει η Ουκρανία», το ρεπορτάζ της 20ης Μαΐου αναφέρει: « Ένα αγοράκι ενός έτους πέθανε μετά από βιασμό από δύο Ρώσους στρατιώτες, ανέφερε την Πέμπτη η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ουκρανικού Κοινοβουλίου. Η κατηγορία είναι μια από τις πιο φρικτές από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά δεν είναι μοναδική. Η Denisova Liudmyla Leontiivna είπε στη δήλωση ότι λαμβάνει καθημερινά αναφορές για σεξουαλική βία κατά Ουκρανών, συμπεριλαμβανομένων και παιδιών. Η Leontiivna δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για το τι φέρεται να συνέβη, αλλά είπε ότι η αναφορά είχε ληφθεί τις προηγούμενες 24 ώρες. Ο Insider δεν μπόρεσε να βρει ανεξάρτητα στοιχεία για τον ισχυρισμό.» Προσέξτε ότι τουλάχιστον αυτό το ΜΜΕ προσθέτει το στοιχειώδες από πλευράς δημοσιογραφικής δεοντολογίας (που δεν έκαναν το CNN και η Guardian) ότι δηλαδή δεν βρέθηκαν ανεξάρτητα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό της επιτρόπου. Όπως θα δούμε—αυτός είναι ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο—τέτοια στοιχεία απλά δεν υπάρχουν, διότι όλες οι άρρωστες φαντασιώσεις της κας Denisova, αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας της.

Όμως, πριν προχωρήσω στην απόδειξη του ισχυρισμού μου, αλλά και στην παραπέρα συζήτηση του τι έχει συμβεί, ας δώσω και από πρώτο χέρι μία έκθεση της ίδιας της πρώην Επιτρόπου (περισσότερες μπορείτε να βρείτε στο site του Επιτρόπου του Ουκρανικού Κοινοβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αλλά πρέπει να πάτε λίγο πίσω, πριν την απόλυση της συγκεκριμένης κυρίας). Στις 19 Μαΐου λοιπόν, η κα  Liudmyla Denisova γράφει:

«19/05/2022 15:39 Η Επίτροπος αναφέρει ρατσιστικά σεξουαλικά εγκλήματα—γενοκτονία του Ουκρανικού λαού με εξαιρετική σκληρότητα.

Κάθε μέρα η γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης της Επιτρόπου λαμβάνει αναφορές για σεξουαλικά εγκλήματα που κάνουν το αίμα να παγώνει. Οι φρικαλεότητες των Ρώσων στρατιωτών δεν έχουν όρια. Οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις απελευθερώνουν πόλεις και χωριά στην περιοχή του Χαρκόβου και την περασμένη εβδομάδα, οι περισσότερες κλήσεις προήλθαν από εκεί. Από τα ίδια τα θύματα και τους συγγενείς τους.

    • Χθες, μέσα σε μόλις μία ώρα, 10 άτομα έκαναν αναφορά για σεξουαλική βία, 8 εξ αυτών αφορούσαν βιασμούς ανηλίκων, μεταξύ των οποίων δύο 10χρονα αγόρια.
    • Τις τελευταίες 24 ώρες, λάβαμε 56 κλήσεις.
    • Τρίδυμα 9 ετών, κορίτσια που βιάστηκαν από ρατσιστές με σοβαρά τραύματα στα γεννητικά όργανα. Όλα αυτά σε πλήρη θέα της μητέρας, είναι σοκαρισμένη. [Συνέβη στο] Izium.
    • Μια μητέρα γύρισε, η εννιά μηνών κόρη της βιάστηκε με ένα κερί μπροστά στα μάτια της.
    • Ένα αγόρι ενός έτους βιάστηκε από δύο, πέθανε.
    • Ένα δίχρονο κορίτσι που βιάστηκε από δύο, επέζησε.
    • Οι άνδρες που βιάστηκαν ήταν 67 και 78 ετών.

Η φρίκη και η οργή είναι συντριπτική!

Αυτά που συμβαίνουν αποτελούν γενοκτονία του ουκρανικού λαού με ιδιαίτερη σκληρότητα! Πρόκειται για παραβίαση όχι μόνο των κανόνων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, αλλά και της ίδιας της ουσίας του, των ηθών του πολιτισμένου κόσμου!

Κάνω έκκληση στην Επιτροπή του ΟΗΕ κατά τη διερεύνηση των παραβιάσεων  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη διάρκεια της ρωσικής στρατιωτικής εισβολής στην Ουκρανία να λάβει υπόψη αυτά τα γεγονότα γενοκτονίας του ουκρανικού λαού.

Καλώ τους εταίρους μας σε όλο τον κόσμο να αυξήσουν την πίεση μέσω κυρώσεων προς τη Ρωσία, να παράσχουν στην Ουκρανία επιθετικά όπλα, να συμμετάσχουν στη διερεύνηση των ρατσιστικών εγκλημάτων στη χώρα μας!

Ο εχθρός πρέπει να σταματήσει και όλοι όσοι εμπλέκονται στις θηριωδίες στην Ουκρανία πρέπει να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη!»

Θα παρατηρήσατε φυσικά το “δια ταύτα” των γλαφυρών και φρικτών περιγραφών: Αν φρίττετε με αυτά που διαβάζετε, δώστε μας επιθετικά όπλα.

Η παραπάνω αναφορά της Ουκρανής Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναπαράχθηκε την επομένη από το επίσημο Ουκρανικό Κέντρο Ενημέρωσης του Τύπου με τίτλο: «Ρώσοι στρατιώτες βιάζουν παιδιά μπροστά στους γονείς τους στην περιοχή του Χαρκόβου».

Ο γνωστός από τις αμετροέπειές του Josep Borrell ήταν μάλλον το υψηλότερα ιστάμενο πρόσωπο
που κατάπιε αμάσητες τις αρρωστημένες φαντασιώσεις της κας Liudmyla Denisova.

Επίσης την επομένη, 20 Μαΐου, ο μη φημιζόμενος ιδιαίτερα για την οξύνοιά του, επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ, Josep Borell Fontelles παίρνει τη σκυτάλη με ανάρτηση στο Twitter όπου γράφει: «Αναφέρονται ακατανόμαστα εγκλήματα από απελευθερωμένες περιοχές της Ουκρανίας. Η σεξουαλική βία [που χρησιμοποιείται] ως όπλο πολέμου κατά γυναικών και παιδιών ανάμεσα στις υπόλοιπες φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τα ρωσικά στρατεύματα. Οι δράστες πρέπει να λογοδοτήσουν.»

Στις 23 Μαΐου, το Ουκρανικό δίκτυο ενημέρωσης Ukrinform επανέρχεται, επειδή στο μεταξύ η Επίτροπος εμπλούτισε τις περιγραφές των φρικαλέων βιασμών, προσθέτοντας και άλλες λεπτομέρειες, στο κανάλι της στο Telegram.

Σύμφωνα με το Ukrinform: «[Η Επίτροπος στην ανάρτησή της στο Telegram, γράφει ότι] Η Ρωσία χρησιμοποιεί βιασμό και σεξουαλική βία με άλλες μορφές ως πολεμική τακτική — συστηματικά, παντού και με συγκλονιστική βαρβαρότητα. Τις τελευταίες 24 ώρες, ορισμένοι κάτοικοι της Oleksandrivka, στην περιοχή της Χερσώνας, επικοινώνησαν με την τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής βοήθειας του Επιτρόπου, δίνοντας την άδεια να δημοσιευτούν πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα σεξουαλικής βίας. Αναλύοντας τα αναφερόμενα περιστατικά, η Ντενίσοβα ανέφερε την περίπτωση όπου δύο κορίτσια ηλικίας 12 και 15 ετών βιάστηκαν από ρωσικές δυνάμεις. Σε άλλο περιστατικό, ένα κοριτσάκι 6 μηνών βιάστηκε με ένα κουταλάκι του γλυκού. Δίδυμα νήπια αγόρια, 2 ετών, δέχθηκαν σεξουαλική επίθεση μπροστά στα μάτια της μητέρας τους. Πέντε Ρώσοι στρατιώτες εισέβαλαν και τέσσερις από αυτούς βίασαν τα νήπια ανά δύο, στο στόμα και στον πρωκτό, ενώ ο πέμπτος στρατιώτης κρατούσε τη μητέρα. Και τα δύο παιδιά πέθαναν από ρήξεις και απώλεια αίματος. Σε άλλη περίπτωση σεξουαλικής βίας, ένα τρίχρονο αγοράκι βιάστηκε μπροστά στα μάτια της μητέρας του από δύο στρατιώτες. Αυτό το παιδί πέθανε επίσης από τα τραύματα που υπέστη κατά την άγρια ​​επίθεση……Ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ζήτησε από την Ειδική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα σε Θέματα Σεξουαλικής Βίας κατά τη Διάρκεια Συγκρούσεων, Pramila Patten, να ξεκινήσει έρευνα για τα καταγελλόμενα γεγονότα και να παραπέμψει τους δράστες στη δικαιοσύνη, καθώς και να λάβει μέτρα για την πρόληψη περαιτέρω σεξουαλικής βίας από τις ρωσικές δυνάμεις.»

Η επίσημη αναφορά της Επιτρόπου στην ιστοσελίδα του Γραφείου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
του Ουκρανικού κοινοβουλίου. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ukrayinska Pravda,
επρόκειτο για αρρωστημένες φαντασιώσεις της Επιτρόπου,
οι οποίες εμπλουτίστηκαν και έγιναν πολύ χειρότερες,
τέσσερις μέρες μετά, σε αναρτήσεις της στο Telegram.

Αυτή η ανάρτηση—με το κουταλάκι του γλυκού—μάλλον αποτέλεσε και το υψηλότερο σημείο ανόδου στην τροχιά που διέγραψε η κα Επίτροπος πριν απολυθεί αιφνιδιαστικά από το Ουκρανικό κοινοβούλιο στις 31 Μαΐου.

Β. Η ΠΤΩΣΗ

Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την αποκαθήλωση της Ντενίσοβα. Άρα είναι εύλογο το ερώτημα: Γιατί να ασχοληθούμε σήμερα με αυτή την παλιά υπόθεση; Όταν ασχολούμαστε με το Ουκρανικό, ένας μήνας είναι μεγάλο διάστημα χρόνου.

Η απάντηση βρίσκεται σε ένα εκτεταμένο ρεπορτάζ δημοσιογραφικής έρευνας που δημοσιεύτηκε στις 27 Ιουνίου από την φιλοκυβερνητική Ουκρανική εφημερίδα Ukrayinska Pravda. Δεδομένου ότι η απόλυση της Ντενίσοβα εκπορεύτηκε από τον ίδιο τον Ζελένσκι και το κόμμα του στο Ουκρανικό κοινοβούλιο, οι αποκαλύψεις της εφημερίδας για τα κατορθώματα της Ντενίσοβα και τις φανταστικές ιστορίες σεξουαλικής φρίκης που διέδιδε, υποθέτουμε ότι έγιναν για λογαριασμό του Ζελένσκι.

Το ρεπορτάζ λοιπόν αναλαμβάνει να αποκαλύψει το μυστήριο των—υποτίθεται—πραγματικών αιτίων της απόλυσης της Ντενίσοβα στο Ουκρανικό, αλλά και στο παγκόσμιο, κοινό. Από τις 27 Ιουνίου που δημοσιεύτηκε με τίτλο «Από το Facebook στον Ανακριτή. Γιατί η επίτροπος Ντενίσοβα έχασε τη θέση της», το ρεπορτάζ αναπαράχθηκε και σχολιάστηκε τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία. Για παράδειγμα, σε συντομότερη εκδοχή εμφανίστηκε στην Ουκρανική Βαβέλ με τίτλο «Η προηγούμενη επίτροπος Lyudmila Denisova έλεγε φανταστικές ιστορίες για βιασμούς προκειμένου “να βοηθήσει την Ουκρανία”», στα ukranews με τίτλο «Κατασκεύαζε ιστορίες βιασμών για να νικήσει η Ουκρανία. Τα Media ανακάλυψαν τον λόγο απόλυσης της Ντενίσοβα», καθώς και στο Russia Today, με τίτλο «Οι περισσότεροι ισχυρισμοί της Ουκρανής επιτρόπου για βιασμούς κατασκευασμένοι—[λένε τα media]».

Όμως, από όσο μπορέσαμε να δούμε, το ρεπορτάζ αυτό, αν και υποστηρίζεται από αναλυτικές πληροφορίες και στοιχεία, δεν βρήκε το δρόμο προς τα Δυτικά ΜΜΕ, τα οποία δημοσίευαν στο παρελθόν τις άρρωστες φρικτές φαντασιώσεις που κατασκεύαζε η Ντενίσοβα. Κάτι που οπωσδήποτε λέει πολλά για την δημοσιογραφική αξιοπιστία και ακεραιότητα όλων αυτών των μέσων.

Η προμετωπίδα του ρεπορτάζ της Sonya Lukashova στην Ukrayinska Pravda
για τους πραγματικούς λόγους απόλυσης από το Ουκρανικό κοινοβούλιο
της επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα Lyudmila Denisova.

Β1. Η SONYA LUKASHOVA ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ SBU

Όμως, την επομένη της δημοσίευσής του, η ερευνήτρια δημοσιογράφος που το συνέταξε, Sonya Lukashova, κατατάχθηκε στην περιβόητη λίστα “Myrotvorets” των «προδοτών της Ουκρανίας». Η αιτιολογία, σύμφωνα με την ανάρτηση, είναι ότι η δραστηριότητα της ρεπόρτερ Sonya Lukashova είναι «ασύμβατη με τα δημοσιογραφικά ήθη», ότι αυτή συμμετείχε ενεργά «σε ειδικές επιχειρήσεις πληροφοριών της Ρωσικής επίθεσης κατά της Ουκρανίας», και ότι «χειραγώγησε δημοσίως σημαντικές πληροφορίες». Κατά την Myrotvorets, το ρεπορτάζ της εφημερίδας ισοδυναμεί με «κάλυψη των αποδείξεων των εγκλημάτων» που υποτίθεται ότι διέπραξαν Ρώσοι στρατιώτες.

Η λίστα Myrotvorets είναι μια δημόσια βάση δεδομένων που τηρείται σε Καναδικό server αλλά αποτελεί κοινό μυστικό ότι αυτή καταρτίζεται από την Ουκρανική μυστική αστυνομία SBU. Σ’ αυτήν μπαίνουν τα ονόματα, οι διευθύνσεις, το τηλέφωνο, οι σύνδεσμοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όλα τα προσωπικά στοιχεία εκείνων που οι διαχειριστές της λίστας αποφασίζουν ότι έχουν “αντι-ουκρανικές” ή “φιλορωσικές” απόψεις—η πλέον διάσημη πρόσφατη προσθήκη στη λίστα ήταν αυτή του τέως υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ, αλλά τη λίστα κοσμούν επίσης ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ και ο νυν πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπάν.

Αν η λίστα περιοριζόταν στον Κίσινγκερ και στον Σρέντερ, θα ήταν απλώς μια γραφική εκδήλωση των ακροδεξιών αντιλήψεων της Ουκρανικής μυστικής αστυνομίας. Όμως, οι Ουκρανοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι των οποίων τα ονόματα καταχωρούνται στη λίστα θεωρούνται προγραμμένοι, με άλλα λόγια γι’ αυτούς η λίστα είναι λίστα εξόντωσης.

Ο φωτορεπόρτερ Dean O’Brien, που συμμετείχε σε μία συνάντηση στα Ηνωμένα Έθνη μεταφέροντας τις εμπειρίες του από τους βομβαρδισμούς των μετόπισθεν στη ΛΔ του Ντονμπάς από το πυροβολικό και τις πυραυλικές δυνάμεις του Κιέβου έχει τοποθετηθεί στη λίστα. Λέει: «[Η λίστα Myrotvorets] μοιάζει να είναι μια λίστα προγραφών, μια λίστα δημοσιογράφων ή όποιου άλλου πάει ενάντια στην επίσημη άποψη στην Ουκρανία. Αν κάνεις ρεπορτάζ που αναφέρεται σε αυτούς, σε αντιλαμβάνονται ως ένα είδος απειλής και σε βάζουν σ’ αυτή την λίστα….Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι μοιάζει ως εάν αυτοί να έχουν πρόσβαση στα διαβατήρια των ανθρώπων, στις βίζες. Το γεγονός ότι μπορούν να αναρτούν την φωτογραφία του διαβατηρίου σου, φωτοαντίγραφα της βίζας σου, αυτά όλα μπορούν να προέρχονται μόνο από επίσημα κυβερνητικά γραφεία στην Ουκρανία. Αυτή είναι ιστοσελίδα της Ουκρανικής κυβέρνησης, τόχουν συζητήσει στο κοινοβούλιο, να την κλείσουν. Αλλά δεν ενδιαφέρονται να την κλείσουν. Αυτός ο ιστότοπος είναι ένα είδος λίστας εξόντωσης, στ’ αλήθεια.»

Πλήθος δημοσιογράφων, ακτιβιστών και πολιτικών που η λίστα έχει αναρτήσει τα ονόματά τους και τις διευθύνσεις της κατοικίας τους, στη συνέχεια αντιμετώπισαν διακρίσεις και διώξεις, συνελήφθησαν, βασανίστηκαν ή και δολοφονήθηκαν. Ορισμένες φορές οι ιστορίες με τη λίστα είναι κωμικοτραγικές, όπως εκείνη του Ρώσου πιλότου που τα ΜΜΕ της Ρωσίας δημοσίευσαν το όνομά του ως ήρωα, επειδή κατάφερε να προσγειώσει σ’ ένα χωράφι το επιβατικό αεροπλάνο που έπεφτε και να διασώσει τους 200 επιβάτες του, και στη συνέχεια αυτός είδε το όνομά του στη λίστα, επειδή το αεροπλάνο είχε προορισμό την Κριμαία!

Μια εκτενής αναφορά (2021) του Ρωσικού ιδρύματος για τη μελέτη της δημοκρατίας γράφει για τον δολοφονημένο το 2015 Ουκρανό δημοσιογράφο Oles Buzina: «Λίγες μέρες προτού δολοφονηθεί, τα προσωπικά στοιχεία του Oles Buzina είχαν αναρτηθεί στον ιστότοπο που έχει βάση στον Καναδά και δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ουκρανού αναπληρωτή υπουργού εσωτερικών Anton Gerashchenko. Οι άνθρωποι που αναγράφονται εκεί προορίζονται για εξόντωση ή σύλληψη και ο συνολικός αριθμός τους ανέρχεται σε δεκάδες χιλιάδες. Σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, η καταγραφή στη λίστα και η ανάρτηση της διεύθυνσης του σπιτιού τους καθοδήγησαν τα τάγματα θανάτου στη δολοφονία του Oles Buzina, του Oleg Kalashnikov, και πολλών άλλων προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης.» Πίσω στο 2015, συνεχίζει η έκθεση, ο Georgiy Tuka, ο οποίος συμμετείχε στην ίδρυση και λειτουργία του ιστότοπου, ανέφερε ότι από τους ανθρώπους της λίστας “περισσότεροι από 300 είτε έχουν συλληφθεί είτε έχουν εξοντωθεί”. H Wikipedia ανεβάζει τον αριθμό που αναφέρει ο Tuka στους 1000, προσθέτοντας την πληροφορία ότι το 2016 η λίστα περιέλαβε τα ονόματα 4,508 δημοσιογράφων απ’ όλο τον κόσμο.

Οι πληροφορίες που αναρτώνται στη λίστα θανάτου γίνονται δεκτές ως αποδεικτικό μέσο στα Ουκρανικά δικαστήρια σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από την αρχική προ-δικαστική έρευνα μέχρι την καταδίκη κάποιου. Έως το 2019 τα στοιχεία της λίστας είχαν χρησιμοποιηθεί σε πάνω από 100 υποθέσεις που αφορούσαν “αντι-ουκρανικές” δραστηριότητες ενώ γίνονται δεκτά και για αστικές υποθέσεις. Αναλυτικές πληροφορίες για τους εμπνευστές της λίστας και τη λειτουργία της μέσα στην Ουκρανική κοινωνία των πολιτών μπορούν να βρεθούν στο δελτίο της Ουκρανικής πλατφόρμας ανθρωπίνων δικαιωμάτων “Successful Guards”.

Η Eva Bartlett, ανεξάρτητη Καναδή δημοσιογράφος με μεγάλη εμπειρία στην κάλυψη πολεμικών ζωνών, γράφει:  «Όταν τον Απρίλιο του 2015 η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ουκρανικού κοινοβουλίου Valeriya Lutkovskaya [ΣΗΜ. Η προηγούμενη της Ντενίσοβα] ξεκίνησε μια προσπάθεια να κλείσει τη λίστα, ο Anton Gerashchenko, τότε σύμβουλος του υπουργού Εσωτερικών, την απείλησε με απόλυση και δήλωσε ότι το έργο του ιστότοπου ήταν “εξαιρετικά σημαντικό για την εθνική ασφάλεια της Ουκρανίας”. Είπε ότι “όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ή προσπαθεί να παρέμβει σε αυτό το έργο είναι είτε μαριονέτα στα χέρια άλλων είτε εργάζεται ενάντια στα συμφέροντα της εθνικής ασφάλειας”. Έτσι, ο ιστότοπος παραμένει ενεργός, με την υπηρεσία ασφαλείας της Ουκρανίας [ΣΗΜ. την περιβόητη SBU—παρακαλώ διαβάστε το σχετικό, εξαιρετικά ενδιαφέρον, ρεπορτάζ του Ουκρανικού Πρακτορείου Ειδήσεων στο οποίο δίνω σύνδεσμο αμέσως μετά για την εσωτερική διαπάλη μεταξύ των Ουκρανικών αρχών για το κλείσιμο της λίστας θανάτου] να δηλώνει ότι δεν είδε παραβιάσεις της ουκρανικής νομοθεσίας στις δραστηριότητες του ιστότοπου Myrotvorets. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky, επίσης, αρνήθηκε να κλείσει ο ιστότοπος, ισχυριζόμενος ειρωνικά ότι είναι λάθος να παρεμβαίνει κανείς στο έργο των ιστοσελίδων και των μέσων ενημέρωσης.»

H ανάρτηση των προσωπικών στοιχείων της Sonya Lukashova στη λίστα θανάτου Myrotvorets.
Έχω βάλει σε κύκλο (με κίτρινο) δύο ενδιαφέροντα σημεία. Πάνω δεξιά αναφέρεται
ως τόπος φυσικής παρουσίας της λίστας το Langley της Virginia (όπου βρίσκεται η έδρα της CIA)
και η Βαρσοβία, στην Πολωνία. Κάτω αριστερά αναφέρεται η SBU ως (νομίζω)
το «πρόσωπο» που έκανε την ανάρτηση. 

Πριν συνεχίσουμε με το προγραμμένο ρεπορτάζ της Sonya Lukashova, μια ερώτηση είναι εύλογη: Αν το ρεπορτάζ έχει ενθαρρυνθεί από κύκλους της προεδρίας, όπως ισχυρίζομαι, τότε πώς το όνομα της ρεπόρτερ κατέληξε στη λίστα θανάτου; Η ερώτηση αυτή θα απαντηθεί στο Γ’ Μέρος αυτού του άρθρου, όπου συζητάμε το βιογραφικό της Ντενίσοβα.

Β2. ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ UKRAYINSKA PRAVDA

[Ακολουθεί η μετάφραση από την φιλοκυβερνητική Ουκρανική εφημερίδα Ukrayinska Pravda πολύ εκτεταμένων αποσπασμάτων από το ρεπορτάζ της Sonya Lukashova. H μετάφραση είναι από τα αγγλικά, τα οποία έχουν προκύψει μετά από google translate από τα ουκρανικά, με αποτέλεσμα ίσως μερικά επιμέρους σημεία να μην έχουν αποδοθεί σωστά. Επίσης το στυλ του ρεπορτάζ διαφέρει κάπως από τον συνηθισμένο σ’ εμάς τρόπο. Παρόλ’ αυτά, συνάγονται πολύ χρήσιμα συμπεράσματα].

Στα τέλη Μαΐου, το Verkhovna Rada [Ουκρανικό Κοινοβούλιο] απέλυσε αιφνίδια την Επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Lyudmila Denisova.

Αυτή η είδηση ήρθε ως έκπληξη. Για την κοινωνία. Ωστόσο, από τη μη δημόσια σκοπιά, ήταν ένα λογικό φινάλε.

Μεγάλο μέρος αυτής της ιστορίας έχει μείνει άγνωστο στο κοινό. Και αυτό είναι κατανοητό: είναι άβολο και δυσάρεστο για τη σημερινή Ουκρανία. Και θα μπορούσε να βλάψει σοβαρά το κράτος κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ωστόσο, είναι σημαντικό. Για παράδειγμα, η Ουκρανία πρέπει να πολεμήσει τίμια και ενωμένη. Η Ουκρανία είναι σε θέση να παραδεχτεί τα λάθη και να τιμωρήσει τους ένοχους. Και συγκεκριμένα, αυτό μας ξεχωρίζει από τον εχθρό.

Γι’ αυτό είναι και δικό μας καθήκον να πούμε αυτή την ιστορία.

[Με έμφαση στο πρωτότυπο] Η Ukrayinska Pravda το δημοσιεύει επίσης για να προειδοποιήσει κάποιους να μη θελήσουν να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι επιζήμιο για την Ουκρανία.

Γιατί σίγουρα δεν θα μας βοηθήσει να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Αυτό το υλικό δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι Ρώσοι διαπράττουν βιασμούς στην Ουκρανία.

Αλλά οι ψευδείς ιστορίες πάνω σε αυτό το θέμα θα παίξουν μόνο στα χέρια του εχθρού. Επειδή η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να στραφεί εναντίον της Ουκρανίας στα διεθνή δικαστήρια.

………………………[Εδώ παραλείπω ένα απόσπασμα που έχει σαν σκοπό να πείσει τους αναγνώστες ότι η εφημερίδα δεν αρνείται γενικά ότι διαπράττονται βιασμοί από τους Ρώσους στρατιώτες]

Από την αρχή του πολέμου, σχεδόν όλες οι κρατικές υπηρεσίες έχουν ξεκινήσει την τεκμηρίωση των εγκλημάτων των κατακτητών και να βοηθούν τα θύματα. Ειδικότερα, το Γραφείο του Επίτροπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ξεκίνησε μια ανοιχτή γραμμή, η οποία λειτουργούσε όλο το εικοσιτετράωρο. Οι άνθρωποι έκαναν διάφορες ερωτήσεις: για τους αγνοούμενους συγγενείς, για το πώς να μπουν στις λίστες εκκένωσης, για τις φρικαλεότητες του ρωσικού στρατού.

Γεγονός που δεν έχει καταγραφεί: Σύμφωνα με έναν από τους υπαλλήλους του Γραφείου, όπως λέει στην Πράβδα της Ουκρανίας, όλοι όσοι μπορούσαν κάθονταν στο τηλέφωνο, λαμβάνοντας δεκάδες κλήσεις την ημέρα. Τεχνική υποστήριξη παρείχε ο διεθνής οργανισμός UNICEF, ο οποίος συνεργάζεται με το Ουκρανικό Γραφείο εδώ και χρόνια. Τώρα μάλιστα- αγόρασε πρόσθετο εξοπλισμό, τηλέφωνα και ράουτερς.

Το διάστημα Φεβρουαρίου-Μαΐου, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το Γραφείο του Επίτροπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δέχθηκε κλήσεις από 50.000 άτομα.

*          *          *

Πώς η Denisova και η κόρη της διέστρεψαν την ανοιχτή γραμμή του Γραφείου τους [υπότιτλος στο κυρίως κείμενο]

Στα τέλη Μαρτίου, η Lyudmila Denisova αποφάσισε να ανοίξει μια πρόσθετη τηλεφωνική γραμμή με σκοπό να ελαφρώσει την εργασία και να δίνονται οι πιο δύσκολες περιπτώσεις σε επαγγελματίες.

Έτσι, από την 1η Απριλίου εγκαινιάστηκε η γραμμή για ψυχολογική βοήθεια. Παρουσιάστηκε επίσημα ως έργο με την υποστήριξη της UNICEF.

Τη γραμμή ανέλαβαν 5 επαγγελματίες ψυχολόγοι. Ήδη κατά τις πρώτες δύο εβδομάδες, 400 άτομα ζήτησαν βοήθεια, μιλώντας κυρίως για σεξουαλικά εγκλήματα.

Το γραφείο της Επιτρόπου έκανε γνωστό επίσης το όνομα της ψυχολόγου που ήταν επικεφαλής της γραμμής. Το όνομά της είναι Oleksandra Kvitko. Η γυναίκα έχει δώσει επανειλημμένα συνεντεύξεις σε ουκρανικά και ρωσικά μέσα ενημέρωσης, περιγράφοντας φρικτές ιστορίες βιασμού.

Αργότερα, οι ιστορίες αυτές άρχισαν να εμφανίζονται στις επίσημες σελίδες του Γραφείου της Επιτρόπου και στις δηλώσεις της Denisova. Η φρίκη που προκαλούσαν αυτές οι ιστορίες έφτανε ως το μεδούλι των κοκκάλων: ομαδικές κακοποιήσεις κοριτσιών μπροστά στις μητέρες τους, βιασμοί μωρών και βρεφών με ένα κουταλάκι του γλυκού ή με κεριά.

Τον Μάιο, η Denisova ταξίδεψε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, όπου περιέγραψε επίσης πώς εκατοντάδες άνθρωποι καταθέτουν καθημερινά για τα τρομερά εγκλήματα των κατακτητών.

Οι ιστορίες της ήταν πολύ λεπτομερείς και προκαλούσαν ερωτηματικά ως προς την προστασία των προσωπικών στοιχείων των θυμάτων. Οι δημοσιογράφοι, εντυπωσιασμένοι από τη θηριωδία των εισβολέων, προσπάθησαν να τις ερευνήσουν παραπέρα. Ωστόσο, δεν μπόρεσαν να βρουν τεκμηριώσεις για τα περιγραφόμενα περιστατικά.

Στη συνέχεια, τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης υπέγραψαν μια συλλογική αναφορά: ζήτησαν από την Επίτροπο να αλλάξει τη ρητορική της, να επιλέγει προσεκτικά τα λόγια της και να μην δημοσιεύει μη επαληθευμένες πληροφορίες.

Ωστόσο, οι ιστορίες της Denisova ήταν μόνο ένα μέρος της συνολικής εικόνας, [αποτελούσαν] επί μέρους επεισόδια στη ζωή της χώρας. Ως εκ τούτου, το ζήτημα της εγκυρότητάς τους δεν απασχόλησε την προσοχή για πολύ καιρό.

[ΣΗΜ. Δεν είναι έτσι, απλούστατα οι Ουκρανοί δεν είχαν αντιληφθεί ότι το θέμα ήταν ευαίσθητο για τους Δυτικούς. Άλλο να πλάθεις ιστορίες για το δήθεν “φάντασμα του Κιέβου” που σε μια μέρα καταρρίπτει 41 Ρωσικά αεροπλάνα ή να κατασκευάζεις σφαγές με εκατοντάδες άμαχους, όπως στην Μπούτσα, και άλλο να πλάθεις ιστορίες για μωρά που βιάζονται με κουταλάκια. Η πρώτη κατηγορία ιστοριών είναι απολύτως αποδεκτή για τα Δυτικά ΜΜΕ χωρίς να απαιτείται επιβεβαίωση. Η δεύτερη όμως ελέγχεται και, έστω και δειλά, οι “εταίροι” ζητούν επιβεβαίωση. Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι Δυτικές ευαισθησίες, και οι Ουκρανοί άργησαν να αντιληφθούν.]

*          *          *

Οι υφιστάμενοι της Denisova ήταν οι πρώτοι που υποψιάστηκαν ότι κάτι δεν πάει καλά. [υπότιτλος στο κυρίως κείμενο]
Σύμφωνα με τον πληροφοριοδότη της Ουκρανικής Πράβντα μέσα στο Γραφείο της Επιτρόπου, η «γραμμή Kvitko» διέφερε σημαντικά από όλες τις άλλες εργασίες του Γραφείου. Κυρίως η λειτουργία της ήταν αδιαφανής.

Οι χειριστές της κεντρικής τηλεφωνικής γραμμής κατέγραφαν όλες τις κλήσεις που λάμβαναν. Έδιναν αναφορά στους προϊσταμένους τους. Το προσωπικό γνώριζε ποιος έκανε τι. Τα αποδεικτικά στοιχεία για εγκλήματα διαβιβάζονταν τακτικά στις αρχές επιβολής του νόμου και συγκρίνονταν από στατιστική άποψη με τα δικά τους στοιχεία.

Την ίδια στιγμή, το προσωπικό του Γραφείου της Επιτρόπου είχε πλήρη άγνοια για τις δραστηριότητες της Oleksandra Kvitko: ποιοι και πόσο συχνά την καλούσαν, εάν αυτές οι κλήσεις ηχογραφούνταν και ποια βοήθεια παρασχέθηκε στα θύματα.

Επίσης, άγνωστοι παρέμεναν και οι άλλοι ψυχολόγοι που συνεργάζονταν με την Kvitko. Υπήρχαν καν; Αυτό το ερώτημα εξακολουθεί να τίθεται στο Γραφείο.

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι η Denisova τους αποκαλούσε «ψυχολόγους της UNICEF», τα τυπικά προσόντα τους ήταν των απλών τηλεφωνητών. Αυτό επιβεβαιώθηκε από το ίδιο το ταμείο της UNICEF, κατόπιν αιτήματος της Ουκρανικής Πράβντα.

Αλλά η ίδια η Kvitko δεν αποτελούσε κανένα μυστήριο για τους υπαλλήλους του Γραφείου. Ήταν πολύ γνωστή στο τμήμα.

Η Kvitko είναι η κόρη της πρώην Επιτρόπου Denisova. Αναφορά αυτού μπορεί να βρεθεί ακόμη και σε επίσημα δελτία τύπου.

Η Kvitko «εντάχθηκε» στις εργασίες του ιδρύματος της μητέρας της τουλάχιστον πριν από τρία χρόνια.

Στη σελίδα της στο Facebook μπορείτε να βρείτε αναρτήσεις από το 2019 σχετικά με ένα ταξίδι στην Αυστρία. Ήταν μια επίσκεψη της Επιτρόπου από την Ουκρανία σε ευρωπαίους συναδέλφους. Και μία ψυχολόγος χωρίς επίσημη ιδιότητα συμμετείχε στην επίσκεψη. [ΣΗΜ. Εννοεί ότι η Ντενίσοβα πήρε μαζί της την κόρη της στο ταξίδι και στις συναντήσεις με τους Ευρωπαίους συναδέλφους της. Επίσης, εδώ η εφημερίδα παραθέτει σελίδες από την ιστοσελίδα της κόρης της Denisova στο Facebook].

Στην πραγματικότητα, η Denisova, χρησιμοποιώντας την κρατική ισχύ, βρήκε στην κόρη της δουλειά κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τυπικά, δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων εδώ. Η οικογένεια κατάφερε να αποφύγει [τις νόμιμες συνέπειες] λόγω του γεγονότος ότι η Kvitko είχε υπογράψει συμβόλαιο με τη UNICEF και δεν διορίστηκε στην θέση της από την [μητέρα της] Denisova.

Οι ιστορίες των εγκλημάτων που η Denisova  και η κόρη της εμφάνιζαν δημόσια δεν διαβιβάστηκαν στις αρχές επιβολής του νόμου. Το ίδιο [δεν διαβιβάστηκαν] τρόποι επαφής [των αρχών] με τα θύματα. Τρεις πηγές της Ουκρανικής Πράβντα το διαβεβαίωσαν:[μία] στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου, [μία] στο Γραφείο της Επιτρόπου, [και μία] στην ηγεσία του «Υπηρέτη του Λαού» [το κόμμα του Ζελένσκι—έχει πάρει την ονομασία του από το σήριαλ που πρωταγωνιστούσε ο τότε κωμικός].

Όταν οι υφιστάμενοι της Denisova προσπάθησαν να θέσουν αυτό το ζήτημα και να κατανοήσουν τον λόγο της περίεργης συμπεριφοράς της προϊσταμένης τους, τότε, σύμφωνα με μια πηγή της Ουκρανικής Πράβντα, το μόνο που άκουσαν από αυτήν ήταν:

«Εργαζόμαστε στο μέτωπο της ενημέρωσης». [Η έμφαση στο πρωτότυπο]

*          *          *

Ανάκριση[ υπότιτλος στο κυρίως κείμενο]

Μεταξύ των ανακοινώσεων της Denisova ήταν πολλές ιστορίες για βιασμό παιδιών. Αυτό προκάλεσε την προσοχή εισαγγελέων ανηλίκων.

Ο συνομιλητής της Ουκρανικής Πράβντα στην εισαγγελία υπενθυμίζει ότι τον Απρίλιο είχαν στοιχεία μόνο για μία επιβεβαιωμένη περίπτωση κακοποίησης παιδιού. Από τα μέσα Ιουνίου, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε δύο. Την ίδια περίοδο, η επίτροπος έλεγε περισσότερες, κι ακόμη περισσότερες, ιστορίες.

Οι αστυνομικοί προσπάθησαν να «σκαλίσουν» τα στοιχεία ανεξάρτητα. Βρήκαν όλες τις κλήσεις ιατρών, τις καταθέσεις στην αστυνομία, τα στοιχεία για νεκρούς, αναζητώντας τις περιπτώσεις που είχε περιγράψει η Denisova.

Για παράδειγμα, αναζήτησαν όλα τα δίδυμα δύο ετών από την περιοχή της Χερσώνας επειδή, σύμφωνα με την Επίτροπο, σε μία υπόθεση δύο τέτοια δίδυμα είχαν πεθάνει μετά από βιασμό. [ΣΗΜ. Εδώ η εφημερίδα παραθέτει τη σχετική ανάρτηση της Denisova].

Ωστόσο, όλη αυτή η δουλειά ήταν χωρίς αποτέλεσμα.

Για να μάθουν από πού πήρε τις ιστορίες της η Denisova, οι εισαγγελείς την κάλεσαν να καταθέσει ως μάρτυρας. Αλλά στο γραφείο επιβολής του νόμου, η Επίτροπος κράτησε το στόμα της κλειστό. Δεν μπορούσε να κατονομάσει τις πηγές των πληροφοριών της.

Αργότερα, σε δεύτερη ανάκριση, κυριολεκτικά την στιγμή που έφευγε, η Denisova παραδέχτηκε ότι είχε μάθει τα πάντα από την κόρη της. Είπε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί αν μίλησε με άλλους ψυχολόγους της τηλεφωνικής γραμμής.

Η Oleksandra Kvitko κλήθηκε επίσης για ανάκριση πολλές φορές. Σύμφωνα με την Ουκρανική Πράβντα, η ψυχολόγος υποστήριξε ότι σε ενάμιση μήνα η τηλεφωνική της γραμμή έλαβε περίπου 1.040 κλήσεις. Από αυτές, οι 450 αφορούσαν βιασμό παιδιού.

Ωστόσο, όταν οι εισαγγελείς πήραν επίσημη κατάθεση, αποδείχθηκε ότι μόνο 92 κλήσεις είχαν ληφθεί στο τηλέφωνο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η Kvitko δεν μπόρεσε να δώσει λεπτομέρειες: ποιος της τηλεφώνησε, σε ποιους γιατρούς παρέπεμψε τα θύματα. Τίποτα που να δείχνει ότι αυτά τα θύματα πραγματικά υπήρχαν.

Αλλά η ψυχολόγος είπε ότι είχε μιλήσει στη μητέρα της για την ιστορία εντελώς περιστασιακά (καθώς έπιναν τσάι).

Σύμφωνα με την πηγή της Ουκρανικής Πράβντα, αφού τελείωσε η ανάκριση, η ίδια η Denisova επανέλαβε στους εισαγγελείς το ίδιο τροπάρι που είχαν ακούσει από αυτήν οι υφιστάμενοί της. Όταν έκλεισε η κάμερα, εξήγησε ότι έλεγε αυτές τις τρομακτικές ιστορίες επειδή ήθελε να κερδίσει η Ουκρανία.

Η Ukrayinska Pravda δεν κατάφερε να πάρει την άποψη των Denisova και Kvitko [για την υπόθεση]. Στείλαμε αίτημα για σχολιασμό μέσω της βοηθού της πρώην Επιτρόπου – αρχικά υποσχέθηκε να βοηθήσει και μετά – σταμάτησε να απαντά.

Η Kvitko είπε ότι δεν σχολιάζει λόγω της διεξαγόμενης έρευνας.

*             *             *

Η από καιρό αναμενόμενη απόλυση [ υπότιτλος στο κυρίως κείμενο]

Ταυτόχρονα, είχαμε εξελίξεις στα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια. Σύμφωνα με συνομιλητή της Ukrayinska Pravda που βρίσκεται στην ηγεσία του προεδρικού κόμματος, λόγω των δηλώσεων της Denisova, το επίσημο Κίεβο άρχισε να έχει προβλήματα.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι απηύθυναν έκκληση στις αρχές επιβολής του νόμου και στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας να παράσχουν γεγονότα και αποδείξεις για τους βιασμούς. Συγκεκριμένα, μία από αυτές τις αιτήσεις έρευνας απευθύνθηκε άμεσα στον υπουργό Εσωτερικών Denis Monastyrsky.

Δεν υπήρχε τίποτα να απαντήσει στους Ευρωπαίους – ήταν η απόκριση που έδωσε η Επίτροπος.

Επιπλέον, μια πηγή της Ukrayinska Pravda στο κόμμα του «Υπηρέτη του Λαού» μας λέει ότι η Denisova δεν συντόνιζε τις ενέργειές της με το κοινοβούλιο, από το οποίο είχε λάβει την εξουσία της. Πήγε στο ήδη αναφερθέν φόρουμ στο Νταβός χωρίς να έχει τη σύμφωνη γνώμη του προέδρου της Rada, Ruslan Stefanchuk.

Όλα αυτά αποτέλεσαν τη βασική αιτιολογία για την ταχεία απόλυσή της από τη θέση που κατείχε.

Οι ξαφνικές ενέργειες των αρχών προκάλεσαν την ανησυχία των ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα . Άλλωστε τα κίνητρα της παραίτησής της δεν εξηγήθηκαν στην κοινωνία. Και ο νόμος γενικά απαγορεύει την παύση των εξουσιών του Επίτροπου κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου. Η Denisova απομακρύνθηκε με μια εντελώς νέα διαδικασία, η οποία νομιμοποιήθηκε μόλις τον Μάιο του τρέχοντος έτους – [δηλαδή] με την έκφραση δυσπιστίας σε αυτήν [από το κοινοβούλιο].

“Όλα συμβαίνουν ξανά με εντελώς αδιαφανή τρόπο”, είπε η ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Tetyana Pechonchyk, επικεφαλής του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ZMINA.

«Πάλι αδιαφάνεια» – γιατί οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είχαν πάντα παράπονα εναντίον της Denisova.

Ανέλαβε καθήκοντα το 2018 και ήταν άνθρωπος του [διαβόητου] υπουργού Εσωτερικών Arsen Avakov.

Το 2019, η Επίτροπος είχε εμπλακεί σε σκάνδαλο διαφθοράς. Το όνομά της εμφανίστηκε στις λεγόμενες «ταινίες του Vovk» που καταγράφηκαν στο γραφείο του προέδρου του σκανδαλώδους περιφερειακού διοικητικού δικαστηρίου του Κιέβου. Ωστόσο, αυτό δεν την εμπόδισε να παραμείνει στη θέση της.

[ΣΗΜ. Ο Pavlo Vovk ήταν ο ισόβιος(!) πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου της περιφέρειας Κιέβου (ΟΑΣΚ), το οποίο είχε γίνει συνώνυμο της αχαλίνωτης δικαστικής διαφθοράς που μαστίζει την Ουκρανία. Διατηρούσε τη θέση του από το 2009, εκδίδοντας αποφάσεις επί πληρωμή. Ξεκίνησε επί προεδρίας Γιανουκόβιτς και στη συνέχεια, μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν, συνέχισε την κοινωφελή δράση του προσκολλώμενος στον μόνιμο υπουργό Εσωτερικών της χώρας, Arsen Avakov, γνωστό οργανωτή και υποστηριχτή των νέο-ναζιστικών ταγμάτων. Ο Pavlo Vovk, όπως και ο προστάτης του, ο Avakov, παρέμενε αλώβητος στη θέση τους παρά τις καταγγελίες, έχοντας αποκτήσει μεγάλο πλούτο και πολιτική επιρροή. Οι ταινίες Vovk αποτελούν ηχογραφήσεις συνομιλιών του Vovk και των επιτελών του που αποκαλύπτουν τον τρόπο που παίρνονταν οι αποφάσεις στο δικαστήριό του και έγιναν από την Εθνική Επιτροπή κατά της Διαφθοράς (NABU) της Ουκρανίας. Το δικαστήριο του Vovk διαλύθηκε το 2020 με νόμο του Κοινοβουλίου].

“Η Denisova δεν ήταν ούτε αποτελεσματική ούτε ανεξάρτητη στο έργο της ως Επίτροπος,” είπε η Pechonchyk, “αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε.”

*             *             *

Τι ακολουθεί: λήθη ή τιμωρία; [ υπότιτλος στο κυρίως κείμενο]

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στα πραγματικά κίνητρα της Επιτρόπου και της κόρης της. Η περίπτωσή τους δεν αποτελεί εξαίρεση στο ότι ένα από αυτά θα μπορούσε να είναι ο υλικός πλουτισμός.

Πηγή της Ukrayinska Pravda προσκείμενη στην Denisova ανέφερε ότι η Επίτροπος είχε επανειλημμένα ζητήσει από τη UNICEF να αυξήσει τις αμοιβές των ψυχολόγων της τηλεφωνικής γραμμής.

Ο διεθνής οργανισμός δεν έδωσε απάντηση στην ερώτηση της εφημερίδας για το ύψος των ποσών που έχουν διατεθεί για αυτό το έργο.

Οικονομικά στοιχεία δεν έχουν δοθεί ακόμη στην εισαγγελία.

Η UNICEF δεν βιάζεται να συνεργαστεί με την έρευνα. Αλλά αν τους έκλεβαν ξεδιάντροπα, λέγοντας ψέματα για την αποτελεσματικότητα της εργασίας, μπορεί να μην πρόκειται μόνο για παράβαση ηθικών κανόνων, αλλά επίσης και για παράβαση του νόμου. Δηλαδή εδώ μπορεί να πρόκειται για ποινική υπόθεση που αφορά απάτη ή κλοπή.

Για να ξεκαθαριστεί η υπόθεση, η UNICEF οφείλει να βοηθήσει την εισαγγελία: να προχωρήσει σε κάποια δήλωση, να διαβιβάσει τις εκθέσεις που ετοίμασαν οι «ψυχολόγοι της Denisova». Σύμφωνα με την Ukrayinska Pravda, τέτοιες αναφορές υπήρχαν.

Η UNICEF, όπως και άλλοι συμμετέχοντες σε αυτήν την ιστορία, εξακολουθεί να επιλέγει τον δρόμο της σιωπηρής αποστασιοποίησης. Παρόλο που, πιθανότατα, αποτελούν θύματα σε αυτήν την ιστορία.

Θύμα έπεσε και το κράτος της Ουκρανίας, για λογαριασμό του οποίου έδρασε η Denisova. Ναι, η θέση της στο αξίωμα αποτελεί ευθύνη του κράτους. Ωστόσο, η Επίτροπος δεν ήταν εξουσιοδοτημένη να λέει ψέματα.

Η ιστορία της Denisova δεν θα έχει ευτυχές τέλος και δεν χρειάζεται να μείνετε σιωπηλοί. Ας δοθεί ένα ξεκάθαρο σημάδι: η Ουκρανία μάχεται στο πλευρό της αλήθειας.

Δεν χρειάζεται να δαιμονοποιούμε ακόμη περισσότερο τους Ρώσους.

Οι ίδιοι τα καταφέρνουν πολύ καλά σε αυτό το έργο.

Sonya Lukashova, Ukrayinska Pravda

……………………………………………………………..

Αυτό ήταν το αξιοσημείωτο ρεπορτάζ της Ukrayinska Pravda για τις αρρωστημένες, «σκληρές» και αποτροπιαστικές φαντασιώσεις της Ντενίσοβα και της κόρης της, που πλασάρονταν ως πραγματικές ιστορίες από το Γραφείο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Ουκρανικού κοινοβουλίου.

Γ. ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ Κας ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ

Η κα Ντενίσοβα ξεκίνησε την καριέρα της ως νηπιαγωγός! Στη συνέχεια υπηρέτησε (άγνωστο με ποια ιδιότητα) στο περιφερειακό δικαστήριο του Αρχαγκέλσκ στη Ρωσία. Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ την βρίσκουμε στην Ουκρανία, να διαχειρίζεται το Ταμείο Συντάξεων της αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας, όπου το 1998 αναλαμβάνει το τοπικό υπουργείο Οικονομικών. Από το 2005 έως το 2014 ήταν μέλος του κόμματος της Γιούλια Τιμοσένκο, στην κυβέρνηση της οποίας ανέλαβε υπουργός εργασίας. Το 2009 κατατάχθηκε 15η ανάμεσα στις 100 πλέον σημαντικές ως προς την επιρροή τους γυναίκες της Ουκρανίας. Στις εκλογές του 2010 απέτυχε να εκλεγεί στην Κριμαία, αν και επικεφαλής στη λίστα του κόμματος της Τιμοσένκο και ήδη βουλευτής στο Ουκρανικό κοινοβούλιο. Υπηρέτησε ως υπουργός εργασίας τόσο υπό την κυβέρνηση της Τιμοσένκο όσο και υπό την κυβέρνηση του επόμενου προέδρου, Γιάτσενιουκ. Αλλά η ίδια δεν ανήκε ούτε στο ένα κόμμα ούτε στο άλλο. Πού ανήκε λοιπόν;

Η πρώην Ουκρανή Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Liudmyla Denisova μιλά στα ΜΜΕ.

Η απάντηση είναι ότι αυτή, το 2014 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ακροδεξιού κόμματος του «Λαϊκού Μετώπου» εκπροσωπώντας την πολιτική ομάδα του πρώην διαρκούς υπουργού εσωτερικών της Ουκρανίας, υπεύθυνου της μυστικής αστυνομίας, ιδρυτή και προστάτη νέο-ναζιστικών ταγμάτων (του τάγματος Αζόφ συμπεριλαμβανομένου), Αρσέν Άβακοφ. Ο τελευταίος, υπενθυμίζουμε ότι παύθηκε πριν από λιγότερο από ένα χρόνο από τη θέση που κατείχε συνεχώς και ανεξαρτήτως κυβερνήσεων από το 2014. Έκτοτε έχει μεταβληθεί σε πολέμιο του Ζελένσκι.

Τον Μάρτιο του 2018 το Ουκρανικό κοινοβούλιο διόρισε την Ντενίσοβα Επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα με μια διαδικασία που επικρίθηκε έντονα από τις ανεξάρτητες Ουκρανικές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ως πολιτικό αλισβερίσι που καταρράκωνε την υποτιθέμενη ανεξαρτησία της Αρχής αυτής.

Το ίδιο κοινοβούλιο την καθαίρεσε από τη θέση της στις 31 Μαΐου φέτος με την ψήφο 234 βουλευτών υπέρ και 9 κατά (δεν ψήφισαν υπέρ τα κόμματα του πρώην προέδρου Ποροσένκο, και της πρώην πρωθυπουργού Τιμοσένκο—το κόμμα του Άβακοφ δεν συμμετείχε στις τελευταίες εκλογές). Προκειμένου να καθαιρεθεί, προηγήθηκε η ψήφιση ειδικού νόμου που ανατρέπει το προηγούμενο νομικό πλαίσιο.

Η απόλυσή της  εκφράζει μια παραπέρα κίνηση του Ζελένσκι να ελέγξει τους μηχανισμούς της εξουσίας μέσα στον μικρόκοσμο της Ουκρανικής ηγετικής ελίτ, στρεφόμενος αυτή τη φορά κατά του Άβακοφ. Η συνεχιζόμενη παρουσία του Άβακοφ μέσα στο βαθύ Ουκρανικό κράτος δεν πρέπει να υποτιμάται, δεδομένης της τερατώδους ισχύος που είχε συγκεντρώσει, του αποκλειστικού ελέγχου των μηχανισμών ασφαλείας και της διοικητικής γραφειοκρατίας από το 2014 μέχρι πριν από λιγότερο από ένα χρόνο από σήμερα. Ο Άβακοφ έλεγχε ακόμη και σημαντικό τμήμα της δικαστικής εξουσίας, όπως είδαμε από την περίπτωση του ισόβιου δικαστή της περιφέρειας Κιέβου, Vovk.

Ακόμη και σήμερα, αν και σε λίγους μήνες θα κλείσει έτος από την παύση του ως διαρκούς υπουργού εσωτερικών από το 2014 και εξής, ο Άβακοφ, μέσω της μυστικής αστυνομίας και των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών που ελέγχει με τη βοήθεια και ξένων μυστικών υπηρεσιών, παραμένει από τους σημαντικότερους πόλους ισχύος στη σημερινή Ουκρανία. Η ανάρτηση των στοιχείων της δημοσιογράφου Sonya Lukashova στη λίστα θανάτου Myrotvorets το αποδεικνύει.

Να επισημάνουμε εδώ ότι η περίπτωση Άβακοφ συνιστά την καθαρή απάντηση σε όσους θέτουν το ερώτημα «Πώς η Ουκρανία επηρεάζεται από τους νέο-ναζί την στιγμή που αυτοί δεν διαθέτουν σοβαρή επιρροή στο κοινοβούλιο;» Ο Άβακοφ, αν και δεν έχει πλέον καμία επίσημη ιδιότητα, ελέγχει και σήμερα τεράστιο μέρος των κρατικών μηχανισμών της Ουκρανίας. Η ισχύς των νέο-ναζί και των υπόλοιπων ακροδεξιών σχηματισμών στην Ουκρανία δεν πηγάζει από το κοινοβούλιο αλλά από τη διείσδυσή τους και τον έλεγχο που ασκούν σε πλήθος κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών σε όλη την κλίμακα των εξουσιών, με την άμεση αρωγή και των ΑμερικανοΝΑΤΟικών μυστικών υπηρεσιών. Η Ουκρανία δεν είναι “κράτος δικαίου” ούτε στην περίπτωσή της ισχύουν οι αρχές της κλασικής αστικής δημοκρατίας.

O Arsen Avakov υπηρέτησε ως υπουργός εσωτερικών κάτω από όλες τις Ουκρανικές κυβερνήσεις μετά το πραξικόπημα του 2014. Απέκτησε τεράστια ισχύ ελέγχοντας τον κρατικό μηχανισμό, τα σώματα ασφαλείας και την μυστική αστυνομία, την Εθνοφρουρά (στην οποία ανήκει και το σύνταγμα Αζόφ), το σώμα των συνοριοφυλάκων, τις υπηρεσίες μετανάστευσης και τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Διόριζε στελέχη του τότε “τάγματος Αζόφ” επικεφαλής αστυνομικών περιοχών (π.χ. τον Νοέμβριο του 2014 διόρισε τον υπαρχηγό του τάγματος Αζόφ, Vadym Troyan, διοικητή της αστυνομίας της περιοχής Κιέβου). Από το 2014 ίδρυσε 56 τάγματα “ειδικών αστυνομικών δυνάμεων” τα οποία στρατολογούσαν χούλιγκανς και ανθρώπους με βεβαρημένο ποινικό μητρώο και στα οποία αναθέτονταν “ειδικές αποστολές”, με επίκεντρο το Ντονμπάς. Ορισμένα από αυτά (π.χ. Dnipro-1) έχουν κατηγορηθεί από τη “Διεθνή Αμνηστία” για εγκλήματα πολέμου. Ο Avakov υποστηρίζει ανοιχτά τη διατήρηση της λίστας θανάτου Myrotvorets (και πώς θα ήταν δυνατό το αντίθετο;). Ο Ζελένσκι τον ήθελε στην Κυβέρνηση ως σύνδεσμο με το ακροδεξιό Ουκρανικό «βαθύ κράτος» και ο Άβακοφ επιχείρησε να πουλήσει ακριβά τις υπηρεσίες του. Εξωθήθηκε σε παραίτηση, η οποία έγινε δεκτή στις 16 Ιουλίου του 2021 από το Ουκρανικό κοινοβούλιο. Έχει κατηγορηθεί για αμέτρητες περιπτώσεις βασανισμών και εκτελέσεων όπως και για μεγάλο πλήθος σκανδάλων διαφθοράς. Η Ρωσική επιτροπή ερευνών τον καταζητεί και έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του.

Πριν την απόλυσή της Ντενίσοβα, είχε προηγηθεί μια ανοικτή επιστολή από 140 δημοσιογράφους (από αυτούς 82 γυναίκες), καθηγητές πανεπιστημίου, δικηγόρους, ψυχολόγους κ.λπ. που διαμαρτύρονταν έντονα για τις αναρτήσεις της Ντενίσοβα. Η κεντρική ιδέα του γράμματος ήταν ότι η κα Επίτροπος διαδίδει ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, τις οποίες οι δημοσιογράφοι υποχρεώνονται να δημοσιεύουν λόγω στρατιωτικού νόμου. Οι δημοσιογράφοι διαμαρτύρονταν και απαιτούσαν από την Επίτροπο να μην αναρτά τίποτα που δεν έχει προηγουμένως εξακριβώσει ανεξάρτητα, επειδή διαφορετικά τους μετατρέπει σε όργανα αναμετάδοσης ψευδών ειδήσεων.

Επίσης διαμαρτύρονταν για τις λεπτομερείς και σοκαριστικές περιγραφές των αναρτήσεών της: «Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι τα σεξουαλικά εγκλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου αποτελούν μέσω γενοκτονίας, αλλά δεν επιτρέπεται να λειτουργούν ως εικονογράφηση που διεγείρει τα συναισθήματα του κοινού» και «Τα εγκλήματα με σεξουαλικό κίνητρο στη διάρκεια του πολέμου αποτελούν μια τραγωδία, αλλά δεν θάπρεπε να αποτελούν αντικείμενο σκανδαλοθηρίας».

Κατά το γράμμα, η Ντενίσοβα οφείλει (α) να δημοσιεύει μόνο επιβεβαιωμένα γεγονότα των Ρωσικών εγκλημάτων, για τα οποία υπάρχουν επαρκή στοιχεία τα οποία έχουν ελεγχθεί προηγουμένως, (β) να αναφέρεται μόνο σε υποθέσεις που ήδη έχουν πάρει το δρόμο για τη δικαιοσύνη, (γ) να επιλέγει προσεκτικά κάθε λέξη στα μηνύματά της προς το κοινό ώστε να μην μετατρέπονται προσωπικές τραγωδίες σε μέσο διέγερσης του εντυπωσιασμού του κοινού, (δ) να αποφεύγει τις εκτεταμένες λεπτομέρειες στις περιγραφές της, (ε) να χρησιμοποιεί ορθή ορολογία, κ.λπ.

Στην καθαίρεση της Ντενίσοβα αντέδρασαν πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι επειδή την θεωρούσαν κατάλληλη για το έργο που είχε αναλάβει—ακριβώς το αντίθετο—αλλά επειδή στην καθαίρεση αυτή έβλεπαν για μία ακόμη φορά τον καταποντισμό της ανεξαρτησίας μιας “Αρχής” που υποτίθεται ότι είναι ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία, επισημαίνοντας ότι και πάλι επαναλαμβάνεται η παρεμβατική διαδικασία που είχε ακολουθηθεί με τον εξίσου σκανδαλώδη διορισμό της το 2018.

Σύμφωνα με το BBC: «Η Tatiana Pechonchyk, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ZMINA—Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επέκρινε την πολιτική απόφαση για την απόλυση της Ντενίσοβα και επεσήμανε την παρανομία της διαδικασίας. “Αυτή τη στιγμή, το λιγότερο που θα ήθελα θα ήταν να συμπαραταχθώ με την Ντενίσοβα: ως ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουμε πολλά θέματα με αυτήν, με την ικανότητά της και με την ανεξαρτησία της. Προ τεσσάρων ετών, διαδηλώναμε ενάντια στην πολιτικοποιημένη διαδικασία της εκλογής της. Αλλά αυτό που σχεδιάζεται για αύριο—πρόκειται για καθαρή αυθαιρεσία και γράψιμο στα παλιά παπούτσια του θεσμού του επιτρόπου της Verkhovna Rada για τα ανθρώπινα δικαιώματα”, – έγραψε η Tatyana Pechonchik τη Δευτέρα, μια μέρα πριν την απόλυση. “Η Ντενίσοβα κατέβασε τον θεσμό του Επιτρόπου στα τάρταρα, αλλά οι υπηρέτες [εννοεί το κόμμα Ζελένσκι] θέλουν να χώσουν αυτόν τον πάτο ακόμα πιο βαθιά”, πρόσθεσε.»

Τη διαφωνία της για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε εξέφρασε και η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για την Παρακολούθηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ουκρανία σε ένα κείμενο που, χωρίς να εκφράζει γνώμη για οποιαδήποτε από τις κατηγορίες κατά της κας Ντενίσοβα, στέκεται στην ανάγκη της ανεξαρτησίας της Αρχής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από την πολιτική εξουσία.

Το ενδιαφέρον ερώτημα εδώ είναι αν οι ξένοι δημοσιογράφοι συμπαραστέκονται στους Ουκρανούς συναδέλφους τους στην κίνηση που έκαναν κατά της πρώην Επιτρόπου και ειδικότερα ποια στάση τηρούν απέναντι στον τρόπο που εκείνη διέδιδε τις φαντασιώσεις της περί βιασμών. Νομίζω ότι η απάντηση εδώ είναι ότι αποφεύγουν να τοποθετηθούν, αν και κάποια ΜΜΕ (π.χ. το Newsweek) προβάλλουν ντροπαλά το θέμα. Γενικότερα, η πυραμίδα των fake news που έχει στηθεί για τη Ρωσική επιχείρηση κινδυνεύει να καταπέσει με τέτοιες αποκαλύψεις και γι’ αυτό τα Δυτικά ΜΜΕ προτιμούν να προβάλλουν ελάχιστα τη σχετική ειδησεογραφία, επειδή ανατρέπει τους καθιερωμένους μύθους. Αντίστοιχη αντιμετώπιση από τα Δυτικά ΜΜΕ είχαμε δει και με τις ψευδείς αναρτήσεις του υπουργείου άμυνας, όπως τις σκηνές από βιντεοπαιχνίδια που υποτίθεται ότι απεικόνιζαν την κατάρριψη Ρωσικών μαχητικών ή την καταστροφή Ρωσικών τανκς. Να υπενθυμίσουμε επίσης τις ψευδείς και αναρτούμενες επί μεγάλο χρονικό διάστημα “ειδήσεις” των Ουκρανικών κρατικών υπηρεσιών για το δήθεν «φάντασμα του Κιέβου», τον ανύπαρκτο πιλότο που είχε καταρρίψει 41 Ρωσικά αεροσκάφη σε μία μέρα, οι οποίες πλέον έχουν “ξεχαστεί” από τα Δυτικά ΜΜΕ.

Ένα θέμα ακόμη: Παρόλο που έχει μια λογική βάση, θεωρώ εσφαλμένη την ερμηνεία ορισμένων προσκείμενων στη Ρωσία σχολιαστών ότι τα ψεύδη της Ντενίσοβα έθιξαν τα ιερά και τα όσια των Δυτικών. Σύμφωνα με αυτούς τους σχολιαστές—π.χ. βλ. την τοποθέτηση του Jacob Dreizin, ενός νεαρού αλλά αρκετά διεισδυτικού σχολιαστή, την οποία επανέλαβε και στη μεγάλης ακροαματικότητας εκπομπή των Duran (βλ. από το 50’ κ.ε.)—οι Δυτικοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κυκλοφορούν fake news όπως τη γιαγιά που κατέρριψε ένα Ρωσικό drone εκσφενδονίζοντας εναντίον του ένα βαζάκι με πίκλες ή τον άσσο πιλότο-φάντασμα ή τις σφαγές στη Μπούτσα, αλλά θίγονται στα βάθη της ψυχής τους όταν αντιλαμβάνονται ότι τους πλασάρουν ψευδείς ειδήσεις που αφορούν βιασμούς.

Κατ’ αυτήν την ερμηνεία, η απόλυση της Ντενίσοβα οφείλεται στο γράμμα των Ουκρανών δημοσιογράφων οι οποίοι, υποστηριζόμενοι παρασκηνιακά από ξένα ΜΜΕ, αλλά και υπηρεσίες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανέλαβαν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Πάντα σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, οι Δυτικοί θεωρούσαν ότι εκτίθενταν ανεπανόρθωτα όταν αναλάμβαναν να διαδίδουν ψεύδη για βιασμούς, λόγω της κουλτούρας που έχει αναπτυχθεί στη Δύση πάνω σε αυτά τα θέματα, την οποία η Ντενίσοβα και το Ουκρανικό κράτος δεν είχαν αντιληφθεί και γι’ αυτό έκαναν το λάθος να παράγουν τέτοια ψεύδη. Με άλλα λόγια, κατ’ αυτή την ερμηνεία, η απόλυση της Επιτρόπου οφειλόταν στο χάσμα μεταξύ της Δυτικής και της Ουκρανικής κουλτούρας και στην άγνοια των Ουκρανών για την πρώτη.

Να το πούμε με άλλο τρόπο, σαφέστερο. Η Ουκρανική πλευρά δεν αντιλαμβανόταν ότι μπορεί μεν ελεύθερα να λέει για σφαγές αμάχων κ.λπ. και στη Δύση αυτό να γίνεται δεκτό χωρίς έλεγχο, αλλά, αντίθετα, στο θέμα των βιασμών, η δυτική κουλτούρα απαιτεί αποδείξεις και σκληρά στοιχεία, διότι θεωρεί αυτό το θέμα εξαιρετικά σημαντικό, σημαντικότερο από τη σφαγή αμάχων. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, εκεί την πάτησε η κα Ντενίσοβα: Όταν οι δυτικοί δημοσιογράφοι άρχισαν να ερευνούν διαπίστωσαν ότι οι εκτοξευόμενες κατηγορίες ήταν fake news και αυτό, εφόσον το θέμα αφορούσε βιασμούς, αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως στα δυτικά μάτια. Κι έτσι η κα επίτροπος καρατομήθηκε χωρίς καν να καταλάβει τι έγινε. Με άλλα λόγια, αυτή νόμιζε ότι δεν έκανε κάτι διαφορετικό από αυτά που έτσι κι αλλιώς κάνει ολόκληρος ο Ουκρανικός κρατικός μηχανισμός. Αυτό νόμιζε, και εκεί την πάτησε. Ας ρωτούσε κι ας μάθαινε για τις Δυτικές ευαισθησίες.

Είναι γεγονός ότι στα θέματα της σεξουαλικής βίας, όπως και της σεξουαλικής ελευθερίας, η Δ. Ευρώπη και οι ΗΠΑ έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία, που δεν συναντάται πάντα στην Α. Ευρώπη ή σε άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Επομένως, είναι ακριβές ότι οι αναρτήσεις της Ντενίσοβα είχαν αρχίσει να ανησυχούν τα δυτικά ΜΜΕ που τις αναμετάδιδαν, αλλά η ανησυχία συνήθως εκδηλωνόταν με ένα ντροπαλό «οι πληροφορίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα» (και όχι από όλους τους αναμεταδότες, όπως ήδη είδαμε). Πρέπει επίσης να είναι ακριβής η εκτίμηση ότι το γράμμα των Ουκρανών δημοσιογράφων υποστηρίχτηκε από συναδέλφους τους στη Δύση—οι Ουκρανοί δημοσιογράφοι μάλλον δεν θα αποτολμούσαν αυτήν την κίνηση αν δεν είχαν κάποιες “πλάτες”.

Και επίσης, υποστηρικτικό αυτής της ερμηνείας είναι το σημείο του ρεπορτάζ της Sonya Lukashova, όπου γράφει ότι: «Οι Ευρωπαίοι εταίροι απηύθυναν έκκληση στις αρχές επιβολής του νόμου και στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας να παράσχουν γεγονότα και αποδείξεις για τους βιασμούς. Συγκεκριμένα, μία από αυτές τις αιτήσεις έρευνας απευθύνθηκε άμεσα στον υπουργό Εσωτερικών Denis Monastyrsky [ΣΗΜ. Τον διάδοχο του αποπεμφθέντος Άβακοφ, που προφανώς εκφράζει την πλευρά Ζελένσκι]. Δεν υπήρχε τίποτα να απαντήσει στους Ευρωπαίους – ήταν η απόκριση που έδωσε η Επίτροπος.» Αν και το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται η δημοσιογράφος ενδεχομένως να είναι αληθές, προφανώς αυτό χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την καρατόμηση της Ντενίσοβα, η οποία όμως συμβαίνει για άλλους λόγους.

Η δικά μας ερμηνεία είναι ότι αυτές οι Δυτικές ανησυχίες απλά έπαιξαν στα χέρια του Ζελένσκι, που βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καθαρίσει το πολιτικό τοπίο προκειμένου να μείνει ο απόλυτος κυρίαρχος στον εθνικιστικό χώρο.Προς όφελος τίνος και με ποιους στόχους; Αυτό είναι ένα ερώτημα που παραμένει ανοικτό, περιμένοντας τη μελλοντική του απάντηση. 

Στον διάδρομο προσγείωσης χωρίς φρένα

Σύμφωνα με άρθρο/ρεπορτάζ του CNN, με τίτλο: «Οι Δυτικοί σύμμαχοι συναντιούνται τακτικά προκειμένου να διαμορφώσουν σενάρια δυνατών πλαισίων για κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία καθώς ο πόλεμος φτάνει στην 100η μέρα του», κατά τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιούνται τακτικές συναντήσεις ΗΠΑ, ΗΒ και χωρών της ΕΕ με αντικείμενο την κατάστρωση ενός σχεδίου εκεχειρίας και διεξαγωγής διαπραγματεύσεων για τη λήξη των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.

Τα σημαντικά σημεία του ρεπορτάζ είναι τα εξής: (α) Στις συναντήσεις δεν έχει προσκληθεί να συμμετέχει η Ουκρανία παρά τη δέσμευση των ΗΠΑ ότι τίποτα δεν θα γίνει χωρίς την ενεργή συμμετοχή της κυβέρνησης Ζελένσκι. (β) Υπάρχει σύγχυση για το είδος του σχεδίου που θα δέχονταν οι ΗΠΑ να παρουσιάσουν στους Ουκρανούς. Αν και συζητείται το Ιταλικό σχέδιο (που τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία έχουν απορρίψει) οι ΗΠΑ δίνουν αντιφατικά μηνύματα όσο αφορά την αποδοχή από αυτές του συγκεκριμένου σχεδίου. (γ) Οι Αμερικανοί εκτιμούν ότι ο πόλεμος θα κρατήσει πολλά έτη–αυτό προφανώς αντιφάσκει με τη συμμετοχή τους σε προσπάθεια να πιέσουν τους Ουκρανούς για συνομιλίες, αφού οι ΗΠΑ πρωτοστατούν στη συνέχιση του πολέμου ώστε να φθαρεί η Ρωσία. Η ουσιαστική απροθυμία των ΗΠΑ να βοηθήσουν στην επανέναρξη των συνομιλιών καταγράφεται και στο ρεπορτάζ του CNN.

Το πρόβλημα και οι αντιφάσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ περιγράφεται αρκετά γλαφυρά από το CNN: “Για την ώρα, το αδιέξοδο που έχει προκύψει δίνει τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να προκαλέσουν παρατεταμένη αιμορραγία στη Ρωσία τόσο όσο αφορά το αίμα της όσο και όσο αφορά τον πλούτο της, είπαν πολλοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι. Αλλά, όσο περισσότερο τραβά η σύγκρουση, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος για τη Δύση–και τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι δυσκολίες για την κυβέρνηση Μπάιντεν να προμηθεύει με όπλα την Ουκρανία, να βρίσκει διατηρήσιμες πηγές αντικατάστασης τους Ρωσικού αερίου και πετρελαίου, και να συγκρατεί προσηλωμένη στη στρατηγική της μια ήδη δύστροπη συμμαχία με τους Ευρωπαίους. Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα τεταμένη από πολιτική άποψη καθώς βαδίζουμε προς την εκλογική περίοδο, με τις τιμές της βενζίνης να συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία κυρίως εξ αιτίας των μέτρων που πήρε η Δύση για να περικόψει τις εισαγωγές Ρωσικού πετρελαίου και αερίου.”

Και το ρεπορτάζ του CNN συνεχίζει: “Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε αρκετές διαμάχες μέσα στην κυβέρνηση σχετικά με το πόσο μακρύτερα να προχωρήσει στο δρόμο των κυρώσεων. Μερικοί αξιωματούχοι ανησυχούν ότι νέες σκληρές κινήσεις–για παράδειγμα, η επιβολή δευτερογενών κυρώσεων σε χώρες που δεν ακολουθούν τις κυρώσεις των ΗΠΑ όσο αφορά τις Ρωσικές εξαγωγές σε ενεργειακούς πόρους–θα μπορούσαν να αναταράξουν τις αγορές ενέργειας ακόμη περισσότερο. Και επίσης όλο και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι οι κυρώσεις δεν θα αποτελέσουν ένα “κτύπημα νοκ-άουτ” στη Ρωσία, αλλά μάλλον μια “λαβή στραγγαλισμού” που θα πάρει χρόνια μέχρι να παράξει αποτελέσματα που νάχουν κάποια σημασία, είπε ένας ανώτερος αξιωματούχος.”

Το ρεπορτάζ προσθέτει ότι ήδη παρουσιάζονται τα πρώτα σημάδια ρωγμών στη ΝΑΤΟική συμπαράταξη (π.χ. η απαίτηση παραχωρήσεων από την Τουρκία για να δεχτεί την είσοδο της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ ή η μη ευθυγράμμιση της Ουγγαρίας στο θέμα αγοράς πετρελαίου και αερίου από τη Ρωσία) ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται ανησυχίες για τη διάθεση του Αμερικανικού Κογκρέσου να συνεχίσει να χρηματοδοτεί μια παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία, αν και όπως είπε στο CNN ένας βουλευτής των Δημοκρατικών, “μας απομένει κάποιο μήκος στο διάδρομο προσγείωσης ακόμη μέχρι το τέλος τους έτους”, εννοώντας την πρόσφατη έγκριση του πακέτου των 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Συμπερασματικά, αν και η Δύση παραμένει σε κατάσταση άρνησης εν τούτοις πληθαίνουν καθημερινά οι αιρετικές φωνές. Αυτή τη στιγμή οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαχειριστούν την αυξανόμενη ανησυχία τόσο στο εσωτερικό της χώρας τους αλλά και στην Ευρώπη για την πορεία των εξελίξεων, ώστε να μη διακινδυνεύσει η μακροπρόθεσμη στρατηγική τους απέναντι στη Ρωσία.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παραμένει προσηλωμένη στην προσπάθεια να “ματώσει” όσο περισσότερο γίνεται τη Ρωσία στα πλαίσια της μακροπρόθεσμης στρατηγικής της επέκτασης προς ανατολάς και διάλυσης της Ρωσικής εθνικής οντότητας. Ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει την αφήγηση περί υπεράσπισης της Ουκρανικής ελευθερίας και ακεραιότητας που μέχρι σήμερα έχει συγκινήσει αρκετό κόσμο στις Δυτικές χώρες.

Όμως, όσο περισσότερο γίνονται σαφείς για τη Δύση, αλλά και ιδιαίτερα για τις ίδιες τις ΗΠΑ, οι συνέπειες της ακολουθούμενης πολιτικής, τόσο περισσότερα διλήμματα θα ανοίγονται όσο αφορά τις ακολουθητέες στο μέλλον πολιτικές: Παραπέρα σκλήρυνση και διεύρυνση των κυρώσεων προς τρίτες χώρες στην απελπισμένη προσπάθεια να γονατίσουν τη Ρωσία, π.χ. κυρώσεις κατά της Κίνας και της Ινδίας που αγοράζουν Ρωσικό πετρέλαιο και αέριο; Μια τέτοια απόφαση όμως θα συνεπάγεται ένταση των συνεπειών της σοβαρότατης κρίσης στις παγκόσμιες αγορές και ταυτόχρονα δραματική ένταση των πολυπολικών τάσεων στην υφήλιο με ενδεχόμενη άμεση υπονόμευση της πρωτοκαθεδρίας τους. Ή πίεση προς την Ουκρανία να αποδεχθεί κάποια συμφωνία με τη Ρωσία, όπως σε αυξανόμενο ρυθμό έχουν αρχίσει να ζητούν κάποιοι βασικοί Ευρωπαίοι “εταίροι”—που όμως ούτε οι ίδιοι έχουν αντίληψη της πραγματικότητας όπως φαίνεται από το Ιταλικό σχέδιο—γεγονός που θα έρθει σε αντίφαση με την αντίληψη Μπάιντεν ότι η παρούσα ευκαιρία που έχει ανοίξει για την καθιέρωση της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ παρουσιάζεται κάθε 20-30 γενεές;

Προς το παρόν οι ΗΠΑ επιλέγουν τη μετάθεση της απάντησης για το μέλλον. Στις συζητήσεις με τους “εταίρους”, που αποκάλυψε το CNN, συμμετέχουν μάλλον για να τις ελέγξουν και να αποτρέψουν κάποιο ρεαλιστικό σχέδιο ειρήνευσης παίζοντας όμως ταυτόχρονα και τον ρόλο του “καλοπροαίρετου συζητητή”.

Άλλωστε, όπως είπε και ο βολευτής των Δημοκρατικών, πιστεύουν ότι έχουν ακόμη διαθέσιμο “διάδρομο προσγείωσης” μέχρι το τέλος του 2022. Μόνο που όταν φτάσουν στο τέλος του διαδρόμου, η προσγείωση που θα ακολουθήσει θα είναι ανώμαλη.

Η Ρωσία κερδίζει τον οικονομικό πόλεμο και ο Πούτιν δεν βρίσκεται εγγύτερα στο να αποσύρει τα στρατεύματά του

Οι ενδείξεις ότι οι πλέον ψύχραιμοι ΝΑΤΟικοί κύκλοι αρχίζουν να σκέφτονται πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία και να διατυπώνουν αμφιβολίες για τη στρατηγική διάλυσης της Ρωσίας που ακολουθεί η Δύση κάτω από την ηγεσία των ΗΠΑ πολλαπλασιάζονται. Εδώ έχουμε ένα πολύ σημαντικό άρθρο του εκδότη του οικονομικού τμήματος του Βρετανικού (και ακραία φιλο-Ουκρανικού) Guardian με τίτλο: “Η Ρωσία κερδίζει τον οικονομικό πόλεμο και ο Πούτιν δεν βρίσκεται εγγύτερα στο να αποσύρει τα στρατεύματά του“.

Διαβάζω στη σύνοψη του άρθρου: “Τα διεστραμμένα αποτελέσματα των κυρώσεων σημαίνουν αυξανόμενες τιμές για καύσιμα και τρόφιμα για τον υπόλοιπο κόσμο-και αυξάνονται οι φόβοι μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να επέλθει μια συμφωνία.”

Ακολουθεί εκτεταμένη παρουσίαση του κάπως μακροσκελούς άρθρου μέσα από τη θεώρηση του συγγραφέα του.

“Είναι τρεις μήνες τώρα”, γράφει, “που η Δύση έχει εξαπολύσει τον οικονομικό της πόλεμο κατά της Ρωσίας, και αυτός δεν πηγαίνει όπως είχε προγραμματιστεί. Αντίθετα, τα πράγματα στην πραγματικότητα πάνε πολύ άσχημα.”

Αν και οι αρχικές κυρώσεις έχουν ενταθεί, λέει, δεν υπάρχουν σημάδια ότι η Ρωσία πιέζεται να αποχωρήσει. Αντίθετα, το διεστραμμένο αποτέλεσμα των κυρώσεων ήταν να μπορέσει μέσω αυτών ο Πούτιν να χρηματοδοτήσει την πολεμική του προσπάθεια από τις αυξανόμενες τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ήδη μέσα στους πρώτους 4 μήνες του 2022 η Ρωσία έχει υπερ-τριπλασιάσει το πλεόνασμα του εμπορικού της ισοζυγίου σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2021, που έφτασε τα 96 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι περιορισμοί δεν έχουν δημιουργήσει πρόβλημα εξεύρεσης εναλλακτικών αγορών στη Ρωσία. Οι εξαγωγές πετρελαίου και αερίου προς την Κίνα έχουν ανέβει κατά 50% σε ετήσια βάση.

Η Ρωσία υφίσταται πίεση από τις κυρώσεις, για παράδειγμα θα υπάρξει συρρίκνωση της οικονομίας της κατά 8,5% σύμφωνα με το ΔΝΤ λόγω καθίζησης των εισαγωγών. Όμως διαθέτει πολύ μεγάλα αποθέματα που της επιτρέπουν να συνεχίζει την οικονομική δραστηριότητα ενώ στο μεταξύ προσαρμόζεται και αναζητά ανταλλακτικά και μέρη [που αυτή τη στιγμή δεν παράγει] σε χώρες που δέχονται να παρακάμψουν τις κυρώσεις της Δύσης. Σε αυτό εξυπηρετεί και η ισχύς του ρουβλιού.

Μπορεί πρόσφατα στο Νταβός η συλλογική Δύση να στάθηκε ομόφωνα πίσω από την Ουκρανία, αλλά κατ’ ιδίαν εκφράζονταν ανησυχίες για το κόστος ενός παρατεταμένου πολέμου [για τη Δύση]. Και αυτές είναι απολύτως δικαιολογημένες. Η εισβολή της Ρωσίας οδήγησε σε επιπλέον ώθηση την αυξητική τάση στις τιμές που προϋπήρχε. Στο ΗΒ, ο ετήσιος πληθωρισμός βρίσκεται στο 9%, ο υψηλότερος των τελευταίων 40 ετών, οι τιμές της βενζίνης βρίσκονται στα ιστορικά υψηλά όλων των εποχών. Σαν αποτέλεσμα του πολέμου, οι δυτικές οικονομίες αντιμετωπίζουν μια περίοδο αρνητικής ανάπτυξης μαζί με άνοδο του πληθωρισμού, δηλαδή μια επιστροφή στην περίοδο του στασιμοπληθωρισμού της δεκαετίας του ’70. Θα ανέβουν τα επιτόκια και η ανεργία στη Βρετανία ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα.

Όμως, για τις πιο φτωχές χώρες τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Δεν αντιμετωπίζουν στασιμοπληθωρισμό αλλά λιμοκτονία. Σαν αποτέλεσμα, θα προτιμήσουν να σταματήσουν να πληρώνουν τα χρέη τους προκειμένου να θρέψουν τους πληθυσμούς τους. Η Σρι Λάνκα ήδη χρεοκόπησε και ακολουθούν και άλλες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια έκρηξη της κρίσης χρέους, την πρώτη από το 1990.

Ο Πούτιν αξιοποιεί την διατροφική κρίση, πράγμα που δεν προκαλεί έκπληξη. Από την αρχή το παιχνίδι του Πούτιν κοιτούσε μακριά και αυτός είχε την άποψη ότι η Ρωσία μπορεί να αντέξει περισσότερο στον οικονομικό πόνο από όσο η Δύση. Και πιθανόν έχει δίκιο.

Αν θέλουμε απόδειξη ότι οι κυρώσεις δεν έχουν αποτέλεσμα, αρκεί να δούμε την τελευταία απόφαση του προέδρου Μπάιντεν να παραδώσει προωθημένα πυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία. Το κάνει αυτό με την ελπίδα ότι η Αμερικανική τεχνολογία θα υποχρεώσει τον Πούτιν να κάνει αυτό που δεν κατάφεραν οι κυρώσεις: να αποσύρει τα στρατεύματά του από την Ουκρανία.

Η ολοκληρωτική στρατιωτική ήττα του Πούτιν στο πεδίο είναι ένας τρόπος με τον οποίο μπορεί να λήξει αυτός ο πόλεμος, αλλά μια τέτοια έκβαση μοιάζει ολωσδιόλου απίθανη. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές. Για παράδειγμα ότι οι συνεχιζόμενες κυρώσεις θα γονατίσουν τον Πούτιν και θα τον αναγκάσουν να υποχωρήσει [είναι σαφές ότι ο συγγραφέας, με όσα έχει ήδη πει, καθόλου δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη]. Και υπάρχει και η εκδοχή της συμφωνίας μέσω συμβιβασμού.

Το άρθρο καταλήγει ως εξής: “Ο Πούτιν δεν θα παραδοθεί άνευ όρων και η κατάληξη σε τρομακτικές παράπλευρες απώλειες από τον οικονομικό πόλεμο είναι προφανής: πτώση του επιπέδου της ζωής στις αναπτυγμένες χώρες. Πείνα, ταραχές λόγω του λιμού και κρίση χρέους στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι θηριωδίες που διαπράττονται από τα Ρωσικά στρατεύματα σημαίνουν ότι ο συμβιβασμός με το Κρεμλίνο είναι δύσκολο να τον καταπιεί κάποιος, αλλά η οικονομική πραγματικότητα οδηγεί σε ένα μόνο συμπέρασμα: αργά ή γρήγορα θα υπάρξει συμφωνία.”

Το κρίσιμο ερώτημα: έχει σημασία ποιος θα κερδίσει τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας;

Όλη μας η δράση είναι μια πολεμική κραυγή ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ένα σάλπισμα για την ενότητα των λαών ενάντια στον μεγάλο εχθρό του ανθρώπινου γένους: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οπουδήποτε κι αν μας αιφνιδιάσει ο θάνατος, τον καλωσορίζουμε, αρκεί αυτή η πολεμική μας κραυγή να έχει βρει άξιο αποδέκτη και άλλο χέρι να απλωθεί να αδράξει το όπλο μας και άλλοι άνθρωποι να έρθουν να συνοδέψουν τα μοιρολόγια με τις ριπές των αυτόματων και με νέες κραυγές πολέμου και νίκης.[1]

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας έχει δημιουργήσει διαιρέσεις στην αριστερά (και όχι μόνο), ανάμεσα στις οργανώσεις αλλά και εντός των οργανώσεων. Υπάρχει η εξής διχοτομία σε αδρές γραμμές: μία άποψη που θεωρεί ότι πρόκειται για ιμπεριαλιστική σύγκρουση και μία που θεωρεί ότι πρόκειται για έναν αμυντικό πόλεμο της Ρωσίας ενάντια στο ΝΑΤΟ.[2]

Η θεώρηση του πολέμου με τον ένα ή άλλο τρόπο έχει ασφαλώς πολιτικά παρεπόμενα. Η μεν πρώτη γραμμή καταγγέλλει τον πόλεμο ως σύγκρουση γιγάντων και επομένως στέκεται αδιάφορη στο ποιος θα είναι ο νικητής. Η άλλη γραμμή αφ’ ης στιγμής θεωρεί πως ο πόλεμος είναι αμυντικός και δίκαιος από την πλευρά της Ρωσίας θεωρεί πως έχει σημασία η νίκη ή ήττα εκείνου ή του άλλου μέρους. Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Α. ΠΕΡΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Το έχουμε ξαναγράψει. Όταν οι δημοσιολόγοι στις αρχές του 20ου αιώνα διακρίνουν το νέο στάδιο του καπιταλισμού, τον ιμπεριαλισμό, καταθέτουν τις σκέψεις τους για αυτό. Χίλφερντινγκ, Τόμσον, Μπουχάριν, Κάουτσκι, Λούξεμπουργκ, Λαφάργκ και βεβαίως ο Λένιν περιγράφουν, αναλύουν και συμπεραίνουν τα νέα δεδομένα. Η σημαντικότερη παρέμβαση είναι αυτή του Λένιν που θέτει με επιστημονική αυστηρότητα τα κριτήρια του νέου σταδίου (κυριαρχία μονοπωλίου, σημαντικότερη η εξαγωγή κεφαλαίου από την εξαγωγή εμπορευμάτων, μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, σύμφυση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο σε χρηματιστικό)[3] και διακρίνει μία ομαδοποίηση των χωρών στον παγκόσμιο χάρτη: ιμπεριαλιστικές, εξαρτημένες και ενδιάμεσου χαρακτήρα.[4]

Ο Λένιν, ωστόσο, δεν μας άφησε κριτήρια για αυτή την κατάταξη, αλλά τα κριτήρια αυτά εξάγονται έμμεσα από τη θεωρητική του προσέγγιση. Η μη καταγραφή κριτηρίων για την ένταξη των χωρών σε εκείνη ή την άλλη κατηγορία δημιούργησε συγχύσεις σε ορισμένους επιγόνους ή σε κάθε περίπτωση σε κάποιους που πιστεύουν ότι είναι επίγονοι[5]. Έτσι, διέπραξαν ένα ολέθριο θεωρητικό και στη συνέχεια πρακτικό σφάλμα. Εφάρμοσαν τα κριτήρια του νέου σταδίου και για να κρίνουν την ιμπεριαλιστικότητα μιας χώρας καταλήγοντας σε ένα εντελώς παράλογο συμπέρασμα: όλες οι χώρες είναι ιμπεριαλιστικές, αποφάνθηκαν, αφού όλες έχουν μονοπώλια, όλες κάνουν εξαγωγές κεφαλαίου κ.λπ..

Μάλιστα, οικοδόμησαν μία υποτίθεται συνεκτική λογική για την περίπτωση της Ελλάδας: το ελληνικό κεφάλαιο κάνει επενδύσεις στα Βαλκάνια, στέλνει στρατό στα εκστρατευτικά σώματα του ΝΑΤΟ, διαθέτει το νούμερο ένα εφοπλιστικό κεφάλαιο και ως εκ τούτου είναι ιμπεριαλιστικό. Την ίδια ώρα παρέβλεπαν την ιστορική εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού που είναι μία ιστορία εξάρτησης, οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής και διπλωματικής, κι έκλεισαν τα μάτια και στις εξελίξεις μετά το 2010 με τις επιτροπείες και την επιβολή μνημονίων υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ και της ΕΕ.[6]

Ποια είναι, λοιπόν, τα κριτήρια που εξάγονται έμμεσα από τα γραπτά του Λένιν για την ιμπεριαλιστικότητα μιας χώρας; Είναι η ισχύς των μονοπωλίων και όχι απλώς και μόνο η ύπαρξη των μονοπωλίων. Η ισχύς αυτή εκφράζεται από το αν και πώς αυτά μοιράζουν τον κόσμο, από το πώς λειτουργούν κυριαρχικά στους παγκόσμιους οργανισμούς, από το πώς καθορίζουν την παγκόσμια πολιτική, από το πώς επιβάλλουν πολιτικές και εκμεταλλεύονται ολόκληρους λαούς. Και πίσω από όλα αυτά κρύβεται πάντα η οικονομία και έχει να κάνει με την ιδιοποίηση αξιών και υπεραξίας από διάφορες χώρες.

Όσοι ισχυρίζονται ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική δεν έχουν παρουσιάσει ένα συγκροτημένο άρθρο ή πολύ περισσότερο μία μελέτη που να αναφέρεται τόσο στα κριτήρια ιμπεριαλιστικότητας όσο και το γιατί η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική. Ασφαλώς και η Ρωσία είναι καπιταλιστική και ασφαλώς δεν είναι μία συνηθισμένη καπιταλιστική δύναμη και επιχειρεί να παίξει τον ρόλο της στο παγκόσμιο στερέωμα. Όμως από αυτό μέχρι κάποιος να την εντάσσει σε μία περίπου παρόμοια θέση με τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλους ιμπεριαλιστές υπάρχει μία απόσταση.

Αυτό που κυριαρχεί είναι ο εκλεκτικισμός. Με άλλα λόγια εντοπίζονται μερικές ισχυρές ρωσικές εταιρείες, παρουσιάζονται ορισμένες αξιοπρόσεκτες επενδύσεις της Ρωσίας σε τρίτες χώρες, προβάλλεται η στρατιωτική της δύναμη κι έτσι «καταλήγουμε» στην ιμπεριαλιστική Ρωσία. Μόνο που έτσι δεν κάνουμε επιστήμη. Με αυτή τη λογική στέκει και το επιχείρημα περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας και το τρίπτυχο «επενδύσεις στα Βαλκάνια-συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς-δύναμη εφοπλιστικού κεφαλαίου» μοιάζει ικανό να στηρίξει το επιχείρημα περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας. Μπορεί ακόμη κάποιος, με αυτή τη λογική, να θεωρήσει την Τουρκία ιμπεριαλιστική, το Ισραήλ ιμπεριαλιστικό, το ίδιο και άλλες χώρες.

Τότε, όμως, θα έχει διαπραχθεί ένα σοβαρό ατόπημα. Ο Λένιν απάντησε στη μέχρι τότε άποψη περί ιμπεριαλισμού που ταύτιζε τον ιμπεριαλισμό με την επιθετικότητα ενός κράτους[7] ενώ ο μεγάλος επαναστάτης και διανοητής ξεχώρισε τη βαρύτητα του μονοπωλίου ως το καθοριστικό κριτήριο. Η επιθετικότητα μιας χώρας (για την ακρίβεια της αστικής της τάξης) το πολύ-πολύ να της προσδίδει ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, αλλά άλλο ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και άλλο ιμπεριαλιστική χώρα.

Όμως, ας δούμε ορισμένα κρίσιμα μεγέθη της ρωσικής οικονομίας.

  • Όσον αφορά το ΑΕΠ η Ρωσία καταλαμβάνει την 11η θέση παγκοσμίως και βρίσκεται κάτω από την Ιταλία που σηκώνει μεγάλη συζήτηση για το αν παραμένει ιμπεριαλιστική δύναμη. Αν τώρα αναφερθούμε στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ τότε η Ρωσία βρίσκεται στην 62η θέση. Μάλιστα, να σημειωθεί ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ επέφερε μία κατάρρευση του ΑΕΠ της τάξης του 40% μέσα σε οκτώ χρόνια. Το σημερινό ΑΕΠ της Ρωσίας ελάχιστη διαφορά έχει από αυτό του 1990.
  • Στις 50 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου καμία δεν είναι ρωσική, ενώ στις 100 μεγαλύτερες μόλις δύο είναι ρωσικές.
  • Στις ΑΞΕ (Άμεσες Ξένες Επενδύσεις) οι επενδύσεις του ρωσικού κεφαλαίου φτάνουν τα 360 δισ. δολάρια όταν οι ΗΠΑ έχουν 4,7 τρισ. ενώ χώρες όπως το Βέλγιο ξεπερνάνε το 1 τρισ. Και όχι μόνο αυτό. Η Ρωσία έχει αρνητικό ισοζύγιο που φτάνει περίπου τα 100 δισ. Ακόμη πρέπει να έχουμε υπόψη ότι ένα μεγάλο μέρος του χρήματος που βγαίνει από τη Ρωσία προς άλλες χώρες είναι αποταμιεύσεις της ρωσικής ολιγαρχίας σε ξένες τράπεζες και οφσόρ εταιρείες και όχι παραγωγικές επενδύσεις.
  • Η χρηματιστηριακή αγορά της Ρωσίας φτάνει το 2% της παγκόσμιας χρηματιστηριακής κεφαλαιοποίησης όταν οι ΗΠΑ κατέχουν το 40%, η Ιαπωνία το 8%, η Αγγλία το 6% κ.λπ.. Η Ρωσία στον συγκεκριμένο δείκτη βρίσκεται στη 15η θέση.
  • Στις κορυφαίες 500 εταιρείες σε όλο τον κόσμο μόνο δύο είναι ρωσικές.
  • Η Ρωσία εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός ΟΟΣΑ στον οποίο συμμετέχουν χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία κ.ά..[8]

Όλα τα παραπάνω μεγέθη θεωρούμε ότι είναι αρκετά για να διαλύσουν οποιαδήποτε επιχειρηματολογία περί ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.

Μπορεί, βεβαίως, να αντιτάξει κάποιος σε όλα αυτά ότι ο ίδιος ο Λένιν υποστήριζε ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική. Πράγματι ο Λένιν χαρακτήρισε τη Ρωσία ως ιμπεριαλιστική χώρα αλλά για πολύ ειδικούς λόγους. Η Ρωσία αν και παρουσίαζε καθυστέρηση στη βιομηχανική άρα στην καπιταλιστική της ανάπτυξη είχε δύο ιδιομορφίες. Η πρώτη σχετιζόταν με το ότι είχε τεράστιες βιομηχανικές μονάδες αν και πολύ λιγότερες από τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και η δεύτερη ήταν ότι αποτελούσε μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, επομένως εκμεταλλευόταν ποικιλοτρόπως άλλους λαούς. Υπό την επικράτεια της Ρωσίας ήταν η Πολωνία, η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία, το Ουζμπεκιστάν, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτσάν, η Φιλανδία κ. ά.. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση αυτή η προεπαναστατική ρωσική αυτοκρατορία με τη σημερινή Ρωσία…

Β. ΠΩΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΑΣΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

Συχνά για να αιτιολογήσουμε μία στάση απέναντι σε μία νέα πραγματικότητα επικαλούμαστε έργα και ρήσεις των κλασικών του μαρξισμού. Ποιο, όμως, είναι το σύνηθες λάθος σε αυτή την πρακτική; Δεν εξηγούμε το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου γράφτηκε ένα έργο, για ποιο λόγο ειπώθηκε η τάδε ή η δείνα άποψη, ποιες αντιπαραθέσεις και αντίλογοι υπήρξαν και αν σήμερα υπάρχουν τέτοιες ιστορικές αναλογίες που να επιτρέπουν την αναπαραγωγή έργων και τσιτάτων.

Για να αποφύγει τους δογματισμούς ο Λένιν έγραφε: «Ο Μαρξισμός απαιτεί από μας τον πιο ακριβή, αντικειμενικά επαληθεύσιμο υπολογισμό του συσχετισμού των τάξεων και των συγκεκριμένων ιδιομορφιών της κάθε ιστορικής στιγμής. Εμείς οι μπολσεβίκοι, προσπαθούσαμε να είμαστε πάντοτε πιστοί σ΄ αυτή την απαίτηση, που είναι απόλυτα υποχρεωτική από την άποψη κάθε επιστημονικής θεμελίωσης της πολιτικής. “Η διδασκαλία μας δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση”- έτσι έλεγαν πάντα ο Μαρξ και ο Ένγκελς, που δίκαια ειρωνεύονταν την αποστήθιση και την απλή επανάληψη “διατυπώσεων” ικανών να προδιαγράφουν τα γενικά καθήκοντα, που τροποποιούνται αναπόφευκτα από την συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική κατάσταση της κάθε ιδιαίτερης περιόδου του ιστορικού προτσές».[9]

Ακριβώς επειδή ο Λένιν είχε αυτήν οπτική δεν διατύπωσε την ίδια θέση για όλους τους πολέμους. Ακόμη κι όταν η θέση του ήταν ξεκάθαρη στον Α΄ ιμπεριαλιστικό πόλεμο μιλώντας για την ήττα της αστικής τάξης σε κάθε περίπτωση, έκανε την εξαίρεσή του που αφορούσε την περίπτωση της Σερβίας. Έτσι, ενώ ήταν κάθετος –και σωστά– στο ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και εργαζόταν για τον διαχωρισμό των επαναστατικών δυνάμεων από τη Β΄ Διεθνή –και πάλι σωστά– έσπευσε να διευκρινίσει: «[…] Για τη Σερβία, δηλ. για το ένα περίπου εκατοστό απ’ όσους παίρνουν μέρος στο σημερινό πόλεμο, ο πόλεμος είναι η “συνέχιση της πολιτικής” του αστικοαπελευθερωτικού κινήματος. Για τα 99/100 ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής, δηλ. της γερασμένης αστικής τάξης, που είναι ικανή να διαφθείρει, όχι όμως και να απελευθερώσει τα έθνη».[10]

Επίσης, σε ένα όχι και τόσο γνωστό γράμμα του, αλλά εξαιρετικά κρίσιμο, γενίκευσε το παραπάνω σκεπτικό του γράφοντας στην Ι. Αρμάντ: «Αγαπητή φίλη! Σχετικά με την “υπεράσπιση της πατρίδας” δεν ξέρω αν υπάρχουν ανάμεσά μας διαφωνίες ή όχι. Βρίσκετε ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στη συλλογή Στη μνήμη του Μαρξ και στις τωρινές μου δηλώσεις, χωρίς να παραθέτετε ακριβή αποσπάσματα ούτε από το άρθρο, ούτε από τις δηλώσεις. Μου είναι αδύνατο να απαντήσω στην παρατήρηση αυτή. Δεν έχω τη συλλογή Στη μνήμη του Μαρξ. Φυσικά, δεν μπορώ να θυμηθώ κατά λέξη όσα έγραφα εκεί. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σ’ ένα τέτοιο επιχείρημα δικό Σας, χωρίς να έχω ακριβή αποσπάσματα, τοτινά και τωρινά.

»Και μιλώντας γενικά, μου φαίνεται ότι κρίνετε τα πράγματα λίγο μονόπλευρα και φορμαλιστικά. Πήρατε ένα απόσπασμα από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και σαν να θέλετε να το χρησιμοποιήσετε χωρίς επιφυλάξεις, φτάνοντας ως την άρνηση των εθνικών πολέμων.

»Όλο το πνεύμα του μαρξισμού, όλο το σύστημά του απαιτεί να εξετάζουμε την κάθε θέση (α) μόνο ιστορικά· (β) μόνο σε σύνδεση με άλλες θέσεις· γ) μόνο σε σύνδεση με τη συγκεκριμένη πείρα της ιστορίας.

»Η πατρίδα είναι έννοια ιστορική. Άλλο πράγμα είναι η πατρίδα την εποχή ή, πιο συγκεκριμένα, τη στιγμή που γίνεται πάλη για την ανατροπή της εθνικής καταπίεσης· και άλλο πράγμα τη στιγμή που τα εθνικά κινήματα έχουν μείνει αρκετά πίσω. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατά τον ίδιο τρόπο και για τους “τρεις τύπους χωρών” […] και σε όλες τις συνθήκες η θέση για την πατρίδα και την υπεράσπισή της.

»Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Σωστά. Όμως εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σύνδεσή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται σαν τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.

»Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο).

»Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος όμως ο Μαρξ επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1848, ο Ένγκελς το 1859 […]. Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) + του Αλέξανδρου Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την “υπεράσπιση της πατρίδας”.

»Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της “υπεράσπισης της πατρίδας” στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν την πατρίδα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ (G. Boulanger) και τον Αλέξανδρο Γ’ (Alexandr III). Αυτό θα ήταν μία ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου».[11]

Μάλιστα, ο Λένιν τοποθετήθηκε και στον τρόπο που πρέπει ένα επαναστατικό κόμμα να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε έναν πόλεμο. Στο 5o Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ παραθέτει ορισμένα ερωτήματα: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε μια ενδεχόμενη σοβαρή επίθεση της Ιαπωνίας ενάντια στη Σοβιετική μας Ρωσία, λόγω του πιθανού πολέμου ανάμεσα στην Αμερική και στην Ιαπωνία; Τι θα κάνουμε στην περίπτωση αυτή; Θα υπερασπίσουμε τη χώρα μας από την Ιαπωνία σε συμμαχία με την ιμπεριαλιστική Αμερική, χρησιμοποιώντας την ισχύ της σαν μια πραγματική δύναμη;». Ο ίδιος ο Λένιν απαντά: «Ασφαλώς θα την υπερασπίσουμε και το είπαμε πολλές φορές ότι για τη σταθεροποίηση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας η συμμαχία με τον ένα ιμπεριαλισμό ενάντια στον άλλο, από άποψη αρχών δεν είναι πράγμα απραγματοποίητο».[12]

Τα αμαρτήματα αυτά που ο Λένιν ήθελε να αποφύγει το κομμουνιστικό κίνημα τα δεν τα «έχουμε» αποφύγει (ούτε) στην περίπτωση της Ρωσίας. Και για να είμαστε ακριβείς, αναφερόμαστε στους υποστηρικτές της άποψης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Έτσι, η δικαιολόγηση της θέσης αυτής γίνεται με την επίκληση του άρθρου του Λένιν «Κάτω από ξένη σημαία»[13]. Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε συνθήκες σύγκρουσης δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων και κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκόσμιου πολέμου. Η λογική του Λένιν ήταν απολύτως ορθή και υπήρξε νικηφόρα για το επαναστατικό στρατόπεδο παρόλο που έμοιαζε (και ήταν) απομονωμένη στη χρονική φάση που ειπώθηκε. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες μοίραζαν τον κόσμο και η καθεμία διεκδικούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της λείας για λογαριασμό της. Οι λαοί σύρονταν στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο και το διεθνιστικό καθήκον των κομμουνιστών επέτασσε την αντίσταση στις επιλογές των αστικών τάξεων της κάθε χώρας.

Η σημερινή φάση είναι αρκετά ως πολύ διαφορετική.

  • Πρώτον, είπαμε ήδη πως η Ρωσία δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
  • Δεύτερο, όπως θα ισχυρισθούμε παρακάτω, η Ρωσία εξαναγκάστηκε να μπει σε αυτό τον πόλεμο και η τακτική του ΝΑΤΟ λειτούργησε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
  • Τρίτο, υπάρχουν ορισμένες ιστορικές πρωτοτυπίες όπως για παράδειγμα οι δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, η ύπαρξη ενός ισχυρού νεοναζιστικού πυρήνα στην Ουκρανία και η καταπίεση πληθυσμών που έφτασε μέχρι τις σφαγές του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας. Μάλιστα, πρέπει να τονίσουμε πως αυτές οι τρεις τελευταίες παράμετροι (δημοκρατίες του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ, ύπαρξη νεοναζιστικού ρεύματος με στρατιωτική έκφραση και πόλεμος στην Ανατολική Ουκρανία εδώ και χρόνια) δεν είναι ανεξάρτητες παράμετροι αλλά στενά συνδεόμενες, αλληλοκαθοριζόμενες και αλληλοεπηρεαζόμενες μεταξύ τους.

Αν, ωστόσο, θέλουμε να επικαλεστούμε οπωσδήποτε τους κλασικούς πολύ πιο κοντά βρίσκεται η σκέψη του Μαρξ όπως αυτή διατυπώθηκε στο έργο του Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία αλλά και πολύ πιο κοντά βρίσκονται οι ιστορικές αναλογίες με το σήμερα, με την έννοια ότι συγκρούονται δυο δυνάμεις εκ των οποίων η μία είναι αυτή που επιτίθεται (αμερικανονατοϊκός άξονας). Σε αυτό το έργο κι ενώ η Γαλλία είχε επιτεθεί στη Γερμανία (γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870), ο Μαρξ αφού καταγράφει τις ευθύνες της γερμανικής αστικής τάξης για το σημείο στο οποίο έφτασε η κατάσταση, παράλληλα αναγνωρίζει και το δικαίωμα της Γερμανίας στην άμυνα. Συμπληρώνει δε πως αν η γερμανική εργατική τάξη επιτρέψει να χάσει ο πόλεμος τον αμυντικό του χαρακτήρα και να εκφυλιστεί σε πόλεμο ενάντια στον γαλλικό λαό, τότε η νίκη και η ήττα θα είναι το ίδιο ολέθριες.[14] Και σίγουρα ο Μαρξ είναι ο τελευταίος που μπορεί να κατηγορηθεί για εθνικιστική προδιάθεση και υποταγή στον σωβινισμό.

Γ. ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός εξακολουθεί να είναι ο πλέον δυνατός παρά τα προβλήματά του. Από τις βλέψεις του δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν η Ρωσία και η Ουκρανία. Μετά την αλλαγή του μέθυσου Γιέλτσιν που ήταν ένα ανδρείκελο, ο Πούτιν αποφάσισε να ανασυγκροτήσει τον ρωσικό καπιταλισμό. Οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία και την Ουκρανία δεν έλειψαν. Ας δούμε μερικούς και πώς αυτοί υλοποιήθηκαν.

Η ρωσική πλευρά κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι αθέτησαν τον λόγο τους για μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, όπως αυτός δόθηκε στη συνάντηση του 1990 Γκορμπατσόφ-Τζέιμς Μπέικερ, του τότε υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί αμφισβητούν αυτό το γεγονός αλλά αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά, ρωσικά, γερμανικά, βρετανικά και γαλλικά έγγραφα, τα οποία δημοσιοποιήθηκαν από το National Security Archive στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, αποδεικνύουν το αντίθετο[15]. Η αθέτηση της προφορικής συμφωνίας έφερε τα γνωστά αποτελέσματα. Το ΝΑΤΟ είχε πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ 16 μέλη, ενώ σήμερα έχει 30. Και τα 14 νέα μέλη προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Σειρά είχε πλέον η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

Το 2004 έχουμε στην Ουκρανία τη λεγόμενη πορτοκαλί επανάσταση με επικεφαλής τον Γιούτσενκο. Πρόκειται για ένα «κίνημα» που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον αμερικανικό παράγοντα ο οποίος διαθέτει τεράστια εμπειρία σε τέτοιου είδους πρακτικές. Η προώθηση και ανάδειξη Γουαϊδό στη Βενεζουέλα είναι μία παρόμοια περίπτωση.

Το γεράκι της αμερικανικής διπλωματίας, Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι ήδη το 2001 προτείνει ένα «συνταγολόγιο» για τη Ρωσία το οποίο περιλαμβάνει τα εξής[16]:

  1. Την εσωτερική παρέμβαση στη Ρωσία με τη χρηματοδότηση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και διεύρυνση προγραμμάτων ανταλλαγής επισκεπτών, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα νέο στρώμα διανοούμενων που να υποστηρίζουν και να προωθούν την προσέγγιση Ρωσίας-Δύσης με απώτερο σκοπό την ένταξη της πρώτης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.
  2. Τον προσεταιρισμό των υπόλοιπων κρατών που υπήρξαν σοσιαλιστικά, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας στενός κλοιός για τη Ρωσία που θα την αναγκάσει να «εκδυτικοποιηθεί» εκ των πραγμάτων, αφού σε άλλη περίπτωση θα μείνει απομονωμένη.
  3. Την υποβολή επίσημης πρότασης σύνδεσης στη Ρωσία, από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να συνδεθεί μαζί τους.

Το 2013 όπως είναι γνωστό έχουμε το Ευρωμαϊντάν. Μία υποκινούμενη διαδικασία και χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ που επιχείρησε και κατάφερε να αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα στην Ουκρανία. Επιλέχτηκε μία κυβέρνηση μαριονέτα, οι νεοναζί απέκτησαν κι άλλους βαθμούς ελευθερίας, στρατός Ουκρανών εκπαιδεύτηκε από τους δυτικούς[17].

Το 2019 (έχει σημασία η χρονολογία αφού μιλάμε για τρία χρόνια πριν από τον πόλεμο της Ουκρανίας) κυκλοφόρησε μία έκθεση του Rand Corporation (αμερικανική κυβερνητική δεξαμενή σκέψης που λαμβάνει τα τρία τέταρτα της χρηματοδότησής της από τον αμερικανικό στρατό) η οποία ασχολείται με τη Ρωσία. Σε αυτή την έκθεση καταγράφονται οι εξής σκέψεις:

  • Επισημαίνονται οι ευπάθειες της ρωσικής κοινωνίας: γήρανση και σύντομα μείωση του πληθυσμού, χαμηλές τιμές πετρελαίου και του φυσικού αερίου, πτώση του βιοτικού επιπέδου του ρωσικού λαού.
  • Παρά αυτές τις ευπάθειες και τις ανησυχίες, σύμφωνα με την έκθεση, η Ρωσία παραμένει μια ισχυρή χώρα που εξακολουθεί να καταφέρνει να είναι ανταγωνιστής των ΗΠΑ σε ορισμένους βασικούς τομείς.
  • Υπενθυμίζεται η στρατηγική που προτάθηκε από το Rand την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και προτείνεται μία προσαρμογή της στα σημερινά δεδομένα. Προς τούτο εργάστηκε ομάδα ειδικών που ανέπτυξε οικονομικές, γεωπολιτικές, ιδεολογικές, ενημερωτικές και στρατιωτικές επιλογές και τις αξιολόγησε ποιοτικά ως προς την πιθανότητα επιτυχίας στην επέκταση της Ρωσίας, τα οφέλη τους, τους κινδύνους και το κόστος τους.
  • Η έκθεση εκτιμά πως οι εξαγωγές των ρωσικών πετρελαίων βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία. Ως εκ τούτου η διεύρυνση της παραγωγής ενέργειας των ΗΠΑ θα πίεζε ακόμη περισσότερο τη ρωσική οικονομία, περιορίζοντας ακόμη τον κρατικό προϋπολογισμό της και κατ΄ επέκταση τις αμυντικές της δαπάνες.
  • Προτείνεται, επίσης, επιβολή βαθύτερων εμπορικών και χρηματοοικονομικών κυρώσεων και μάλιστα πολυμερών και όχι μονομερών από τις ΗΠΑ προκειμένου αυτές να γίνουν πιο αποτελεσματικές.
  • Σημαντική παράμετρος θα είναι η μετατροπή του υγροποιημένου φυσικού αερίου σε πιο ανταγωνιστικό προϊόν σε σχέση με το φυσικό αέριο. Προτείνεται ακόμη η εισαγωγή ρωσικού ειδικευμένου εργατικού δυναμικού από τη Ρωσία στις ΗΠΑ.
  • Στην ανάλυση του Rand δεν θα μπορούσε να λείπει η παράμετρος Ουκρανία. Εκτιμάται ότι η οποιαδήποτε βοήθεια προς την Ουκρανία (αύξηση στρατιωτικού υλικού και συμβουλών) θα πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το κόστος για τη Ρωσία με αποφυγή όμως μιας ευρύτερης σύγκρουσης στην οποία η Ρωσία θα είχε το πλεονέκτημα (αυτή βεβαίως η εκτίμηση όπως έδειξε η πράξη αναθεωρήθηκε).

Η έκθεση απαριθμεί μερικά βήματα που θα εντείνανε τις πιέσεις προς τη Ρωσία:

  1. Επανατοποθέτηση βομβαρδιστικών εντός βεληνεκούς βασικών ρωσικών στρατηγικών στόχων.
  2. Ανάπτυξη πρόσθετων τακτικών πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη και την Ασία.
  3. Αύξηση της παρουσίας της ναυτικής δύναμης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στις περιοχές λειτουργίας της Ρωσίας (Μαύρη Θάλασσα).
  4. Διεξαγωγή πολεμικών ασκήσεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.
  5. Απόσυρση από τη συνθήκη για τις ενδιάμεσες πυρηνικές δυνάμεις (INF)[18].

Το 2021 ο Τζέικ Σάλιβαν, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ προτείνει να χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ ως μοχλός πίεσης ο Nord Stream 2, προκειμένου να αποτραπεί μία πολεμική επιχείρηση της Ρωσίας στα ουκρανικά εδάφη (αυτό λαϊκά λέγεται «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»).

Αν κάποιος επιμένει να έχει αμφιβολίες για τις βλέψεις και την ανάμειξη του αμερικανονατοϊκού παράγοντα, τότε δεν έχει παρά να δει τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ ο οποίος στη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στις 6-7 Απριλίου, δήλωσε χωρίς περιστροφές πως «οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν εκπαιδεύσει δεκάδες χιλιάδες Ουκρανούς στρατιώτες που σε αυτή τη φάση πολεμούν τους Ρώσους εισβολείς».

Καταληκτικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι η ανάμειξη του αμερικανικού στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από φανερή και ακριβώς αυτή η ανάμειξη είναι που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Οι επιδιώξεις των ΗΠΑ είναι πολλαπλές:

  1. Διεύρυνση του ΝΑΤΟ.
  2. Απεξάρτηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο και προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου αερίου.
  3. Εξασθένιση, οικονομική και στρατιωτική της Ρωσίας και δημιουργία προσκομμάτων στο διαμορφούμενο δίδυμο Ρωσίας-Κίνας.
  4. Ανασυγκρότηση της διαλυμένης από τον πόλεμο Ουκρανίας άρα μπίζνες ως συνήθως για τα αμερικανικά και όχι μόνο μονοπώλια.
  5. Νέες μπίζνες και στον στρατιωτικό εξοπλισμό αφού ο πόλεμος θα αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες στη Δύση.
  6. Δημιουργία ενός ηθικού προφίλ για τις ΗΠΑ που υποτίθεται ότι μάχονται για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Δ. ΕΧΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙ;

Κατ’ αρχάς πρέπει να κάνουμε μία θεωρητική παρατήρηση. Ο πόλεμος, γενικά μιλώντας, φέρνει δεινά στους ανθρώπους και ειδικά στις υποτελείς τάξεις. Επί του ζητήματος του πολέμου υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις που σχετίζονται με τη φύση του ανθρώπου. Υποστηρίζουμε πως ο πόλεμος δεν ενοικεί στη φύση του ανθρώπου. Κανένα προπατορικό αμάρτημα δεν τον δημιουργεί. Ο πόλεμος είναι προϊόν των ταξικών αντιθέσεων και επιδιώξεων και τον προκαλούν οι κυρίαρχες τάξεις που μάχονται για διεύρυνση των ζωνών επιρροής, για κατατρόπωση των ανταγωνιστών και για μεγιστοποίηση της κερδοφορίας. Ο πόλεμος είναι μία αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό. Τρέφεται από αυτόν και δεν μπορεί να εξαλειφθεί σε μία ταξική κοινωνία.

Εδώ, όμως, ακριβώς βρίσκεται ένα κομβικό σημείο. Από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος τα επαναστατικά υποκείμενα πρέπει να πάρουν θέση και συχνά οι καταστάσεις είναι σύνθετες και δυσκολεύουν τη λήψη αποφάσεων. Είναι άλλο ένας παγκόσμιος πόλεμος όπου συγκρούονται ιμπεριαλιστικοί γίγαντες, είναι άλλο ένας πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός, είναι άλλο ένας πόλεμος εμφύλιος και ταξικός όπου διακυβεύεται το ποιος ποιον κ.λπ.. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει η παγίδα του πασιφισμού, δηλαδή ο κίνδυνος να ειδωθεί ο όποιος πόλεμος με έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που αδυνατεί να δει τα αίτια και διαλαλεί μία γενικόλογη ειρήνη. Επομένως, πρέπει κάθε φορά, για να πούμε το χιλιειπωμένο αλλά αληθινό, να εξετάζουμε τη συγκεκριμένη κατάσταση. Δεν υπάρχουν γενικές συνταγές που εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση. Υπάρχει, εντούτοις, ένα βασικό ερώτημα που κάθε φορά αναζητά απάντηση: η κατάληξη ενός πολέμου προς εκείνη ή την άλλη πλευρά θα είναι προς όφελος των λαϊκών μαζών και με ποιο τρόπο;

Αν θεωρήσει κάποιος αληθή και ακριβή τα όσα παραθέσαμε τότε δεν έχει παρά μία επιλογή. Να καταλήξει ότι έχει απολύτως σημασία προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα. Διότι αν απαντήσει ότι του είναι αδιάφορο το ποιος θα νικήσει, τότε απαντά πως του είναι αδιάφορο αν ο αμερικανατοϊκός άξονας θα είναι ο νικητής. Του είναι αδιάφορο αν υλοποιηθούν τα σχέδια των Αμερικανών στην περιοχή της Ουκρανίας. Του είναι αδιάφορο αν οι ΗΠΑ θα δημιουργήσουν άλλο ένα προτεκτοράτο ενταγμένο στο ΝΑΤΟ. Του είναι αδιάφορο αν θα συνεχίσει να υπάρχει μία κυβέρνηση μαριονέτα. Του είναι αδιάφορο αν οι νεοναζί θα συνεχίσουν να βάζουν τη σφραγίδα τους στις πολιτικές εξελίξεις της Ουκρανίας. Του είναι αδιάφορο αν οι ρωσόφωνοι σφάζονται και καταπατούνται τα δικαιώματά τους από την κυβέρνηση του Κιέβου.

Αν κάποιος καταλήξει, λοιπόν, πως δεν τον ενδιαφέρει ο νικητής, τότε στους προηγούμενους πολέμους ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό από τη μια και το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, τη Σερβία από την άλλη, δεν είχε καμία σημασία αν θα ηττάτο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Μήπως ο Χουσείν, ο Άσαντ, ο Μιλόσεβιτς, ο Καντάφι αποτελούσαν θύλακες αντιιμπεριαλιστικού αγώνα; Δεν διεκδικούσαν άραγε καλύτερο μερίδιο για τις αστικές τους τάξεις; Κι όμως. Το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς κινητοποιήθηκε κατά των αμερικανικών επεμβάσεων και κατήγγειλε σε όλους τους τόνους τον αμερικανό ιμπεριαλισμό. Και έπραξε απολύτως σωστά. Υπήρξαν βέβαια και οι εξαιρέσεις που αντί να δουν τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς έβλεπαν τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς ή δεν τους ενδιέφερε αν οι ΗΠΑ ηττηθούν στη Συρία ή όπου αλλού. Όμως η συνεπής αντιιμπεριαλισιτκή στάση της αριστεράς της χάρισε πολιτικούς πόντους. Δημιούργησε γεγονότα και συνέβαλε στην ανάπτυξη του κινήματος. Γιατί σήμερα, λοιπόν, η πρότερη γραμμή διαφοροποιείται; Ας απαντήσουν αυτοί που αποφάσισαν να αλλάξουν γραμμή.

Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας είναι μόνο κατ’ όνομα τέτοιος. Επί της ουσίας είναι πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και τον αμερικανατοϊκό άξονα. Επομένως, η ήττα αυτού του άξονα θα έχει τεράστια πολιτική σημασία. Θα δώσει μηνύματα στους λαούς αλλά και σε κυβερνήσεις ότι ο Γολιάθ μπορεί και να ηττάται. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ είναι οι δυνάστες της ανθρωπότητας με αναρίθμητες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού περιεχόμενου. Με σφαγές σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου. Με δίκτυο στρατιωτικών βάσεων που υπερβαίνουν τις 800 σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο μεγάλος εχθρός και για τον ελληνικό λαό. Αυτός ο πόλος είναι που πρέπει να ηττηθεί.

Σε περιπτώσεις όπως του σημερινού πολέμου δεν χωράνε ιδεολογικές καθαρότητες, γιατί πολύ απλά δεν θα τις βρούμε ποτέ και πουθενά (Λένιν)[19]. Η αναζήτηση τέτοιων καθαροτήτων οδηγεί σε παραλογισμούς, για να το πούμε κομψά, όπως για παράδειγμα σε συγγραφή άρθρων που στηλιτεύουν τις αυταπάτες της περίφημης Ουκρανής γιαγιάς με την κόκκινη σημαία[20].

Ε. ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΣΙΑ;

Όλα τα παραπάνω μήπως σημαίνουν ότι έχουμε αυταπάτες για τον Πούτιν και την πολιτική κατάσταση στη Ρωσία; Μήπως σημαίνουν ότι υιοθετούμε τα αφηγήματα της ρωσικής αστικής τάξης και του Πούτιν για τον διεξαγόμενο πόλεμο; Αν κάναμε κάτι τέτοιο θα ήμαστε τουλάχιστον αφελείς.

Το ξαναλέμε με έμφαση. Η Ρωσία είναι μία καπιταλιστική δύναμη και καμία σχέση δεν έχει με τη Σοβιετική Ένωση. Ο Πούτιν δεν διαπνέεται από γνήσια αντιναζιστικά αισθήματα και από ελάχιστα ως λίγο τον ενδιαφέρει να τσακιστεί ο νεοναζισμός στην Ουκρανία ή τον ενδιαφέρει στο βαθμό που στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της ρωσικής αστικής τάξης. Άλλωστε ο ίδιος έχει διασυνδέσεις στην Ευρώπη με ακροδεξιά μορφώματα και ιδεολογικός του καθοδηγητής είναι ένας εθνικιστής. Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η παρέμβαση και η διευρυμένη επιρροή κομμουνιστικών δυνάμεων στην Ανατολική Ουκρανία δεν ήταν αρεστή στον Πούτιν και τη ρωσική αστική τάξη.

Αλλά τίθεται το ερώτημα: ανεξάρτητα από το αν ο Πούτιν χρησιμοποιεί τα δικά του προσχήματα, είναι ή όχι αλήθεια η ύπαρξη ισχυρού νεοναζιστικού πυρήνα στο εσωτερικό της Ουκρανίας ο οποίος επηρεάζει την πολιτική ζωή του τόπου και στηρίζει και στηρίζεται από την κυβέρνηση και τον αμερικανονατοϊκό άξονα; Γιατί αν κάποιος απαντήσει αρνητικά στο παραπάνω ερώτημα τότε αρνείται πεισματικά να δει την πραγματικότητα ή συμβαίνει κάτι άλλο. Και δυστυχώς έχουμε δει διάφορες φωνές που απομειώνουν την ειδική βαρύτητα αυτής της πραγματικότητας, δηλαδή, της ύπαρξης νεοναζιστικού ρεύματος στην Ουκρανία[21].

Δεν γίνεται να κλείνουμε, επίσης, τα μάτια ούτε στην καταπίεση πληθυσμών που ζουν στην ουκρανική επικράτεια, ούτε τη δημιουργία ενός κινήματος με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη δημιουργία δημοκρατιών με λαοκρατικά χαρακτηριστικά στην περιοχή του Ντονμπάς. Ούτε μπορούμε και να παραβλέψουμε τα ισχυρότατα αντιφασιστικά αισθήματα του ρωσικού λαού αλλά και μέρους του ουκρανικού λαού και τις πολύ ζωντανές μνήμες του Β΄ παγκόσμιου πολέμου.

Με άλλα λόγια ανεξάρτητα με το αν ο Πούτιν χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τον αντιφασισμό, το τσάκισμά του έχει σημασία.

Αν, λοιπόν, θεωρεί κάποιος πως το επίδικο είναι η ήττα του αμερικανονατοϊκού άξονα δεν σημαίνει ότι είναι και πουτινικός. Άλλωστε, αν ο πόλεμος κλείσει με νίκη της Ρωσίας, ο Πούτιν θα κριθεί και για το τι θα ακολουθήσει αυτή τη νίκη. Και τίποτα και κανείς δεν εμποδίζει αυτόν που εύχεται την ήττα του άξονα να κατακεραυνώσει την πλευρά Πούτιν για τις όποιες πιθανές απαράδεκτες κινήσεις της στο μέλλον (π.χ. βίαιες προσαρτήσεις εδαφών στη ρωσική επικράτεια).

ΣΤ. ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ: ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΟΤΑΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ;

Τα πρωτότυπα ιστορικά γεγονότα και ειδικά ο πόλεμος δημιουργούν αντιπαραθέσεις και αντιμετωπίζονται με διαφορετικές οπτικές. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις γεννούν και εντάσεις. Το πρόβλημα δεν είναι επ’ ουδενί οι διαφορετικές οπτικές εκτός κι αν κάποιος λειτουργεί αποδεδειγμένα ως ενεργούμενο. Το πρόβλημα είναι το πώς συζητάμε. Για να μην κρύβουμε τα λόγια μας αναφερόμαστε στο κομμουνιστικό κίνημα όπου η κατάκτηση μιας κουλτούρας διαλόγου δίχως ακρότητες και ταμπέλες αλλά με επιστημονική τεκμηρίωση και επιμονή είναι ζητούμενο. Στη συγκεκριμένη φάση κάποιοι χαρακτηρίζονται ως πουτινιστές και κάποιοι ως νατοϊκοί. Υπάρχουν και τέτοιοι αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όποιος έχει την άλλη άποψη εντάσσεται αυτομάτως σε αυτές τις κατηγορίες. Σήμερα, απαιτείται άλλος τρόπος συζήτησης. Η απάντηση του ΚΚΡΟ στο ΚΚΕ είναι πρότυπο για το πώς πρέπει να συζητάμε, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κάποιος για το ΚΚΡΟ.[22] Μπορεί και να μην συμφωνήσουμε ποτέ, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να βαδίζουμε μαζί στους δρόμους του αγώνα. Άλλωστε μας ενώνει η αντίθεσή μας στην αποστολή στρατιωτικού υλικού και ίσως και στρατού στην Ουκρανία. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε δεν περισσεύει κανείς…


[1]. Τσε Γκεβάρα Ερνέστο, Κείμενα, σελ. 191, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988.

[2]. Δεν λείπουν βεβαίως και οι φωνές που λειτουργούν ως να είναι ενεργούμενα του Ζελένσκι και του ΝΑΤΟ. Βλέπε χαρακτηριστικά Κεφαλής Χρήστος στο α) https://xekinima.org/chr-kefalis-gia-ti-rosiki-eisvoli-stin-oykrania-kai-ta-kathikonta-tis-aristeras/ και β) https://xekinima.org/chr-kefalis-o-polemos-stin-oykrania-kai-oi-dimosiologoi-toy-nar/

[3]. Λένιν Β. Ι., Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, Άπαντα, τ.27, σελ. 392, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[4]. Λένιν Β. Ι., Η σοσιαλιστική επανάσταση και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών, συλλογή άρθρων του Λένιν για το εθνικό ζήτημα, σελ. 107, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1992.

[5]. Για μία πρόταση ορισμού βλέπε Λιόσης Βασίλης, Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση, Η προσέγγιση του Λένιν, η περίπτωση της Ελλάδας και κριτική του σχήματος της αλληλεξάρτησης, εκδ. ΚΨΜ, Γ΄ έκδοση, 2013.

[6]. Για την κριτική αυτών των απόψεων βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης ό.π.

[7]. Λένιν Β. Ι., Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, Άπαντα, τ.27, σελ. 96, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[8]. Βλέπε αναλυτικότερα α) Williams Sam, «Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;»,  στο: Σημειώσεις για τον σημερινό ιμπεριαλισμό και την Αυτοκρατορία, Avant Garde, και β) Μαραγκός Κ., «Ρωσία και ιμπεριαλιστική ηγεμονία», x.x..

[9]. Λένιν Β. Ι., Άπαντα, «Εκτίμηση της στιγμής», τ. 31,, σελ. 132, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[10]. Β. Ι. Λένιν, «Η χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 26, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988,  σ. 244-245.

[11]. Β. Ι. Λένιν, «Προς την Ι. Φ. Αρμάντ», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 49, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σ. 328-330.

[12]. Β. Ι. Λένιν, «Το VIII Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 42, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988, σ. 124-125.

[13]. Βλέπε  Β. Ι. Λένιν, «Κάτω από ξένη σημαία», Άπαντα, τόμος 26, σελ. 138, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

[14]. Βλέπε αναλυτικότερα Μαρξ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, σελ. 34, εκδ. Στοχαστής, 1976.

[15].https://www.huffingtonpost.gr/entry/eyyrafa-apokaleptoen-tis-eposcheseis-tes-deses-ston-ykormpatsof-yia-me-epektase-toe-nato-pros-anatolas_gr_5a37b0c4e4b040881bec4801

[16]. Βλέπε αναλυτικότερα Brezinski Zbigniew, Η Γεωστρατηγική Τριάδα – Η συμβίωση με την Κίνα, τη Νέα Ευρώπη και τη Ρωσία, σελ. 100, εκδ. Ευρασία, 2002.

[17]. Βλέπε αναλυτικότερα Συλλογικότητα Οδησσός 2 Μαΐου, Ουκρανία, Κοινωνικές, πολιτικές και γεωπολιτικές όψεις της σύρραξης στην Ουκρανία, εκδ. Κουκκίδα, 2017.

[18]. https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB10014.html

[19]. «Γιατί, όταν νομίζει κανείς ότι μπορεί να νοηθεί κοινωνική επανάσταση χωρίς εξεγέρσεις των μικρών εθνών στις αποικίες και στην Ευρώπη, χωρίς επαναστατικές εκρήξεις μιας μερίδας των μικροαστών με όλες τις προλήψεις τους, χωρίς κίνημα των μη συνειδητών προλεταριακών και μισοπρολεταριακών μαζών ενάντια στο τσιφλικάδικο, εκκλησιαστικό, μοναρχικό, εθνικό κ.τ.λ. ζυγό, όταν σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι απαρνείται την κοινωνική επανάσταση. Είναι σαν να πρόκειται να συνταχθεί από το ένα μέρος ένας στρατός που θα πει: “εμείς είμαστε υπέρ του σοσιαλισμού”, και από το άλλο, ένας άλλος στρατός που θα πει: “εμείς είμαστε υπέρ του ιμπεριαλισμού”, κι αυτό φαντάζονται ότι θα είναι κοινωνική επανάσταση!! […].

»Όποιος περιμένει μια “καθαρή” κοινωνική επανάσταση δε θα τη δει ποτέ του. Αυτός είναι επαναστάτης στα λόγια που δεν καταλαβαίνει τι θα πει αληθινή επανάσταση» (οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο), Λένιν Β. Ι., Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την αυτοδιάθεση, Άπαντα, τ. 30, σελ. 54, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

[20]. Βλέπε χαρακτηριστικά Βαγενάς Ελισαίος, «Απαγόρευση ή παραποίηση και δυσφήμιση;», Ριζοσπάστης, 7-8/5/22.

[21]. Για αυτήν υποβάθμιση βλέπε χαρακτηριστικά α) Μπόλαρης Λέανδρος, 10+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, 2022, β) Περιοδικό άρδην, αφιέρωμα στην Ουκρανία, τ. 123, Φεβρουάριος-Απρίλιος 2022, γ) Μητραλιάς Γιώργος, «Η πουτινίζουσα αριστερά, οι τερατολογίες της και το ουκρανικό εθνικό ζήτημα», στο https://www.elaliberta.gr.

[22]. https://iskra.gr/skliri-apantisi-kk-rosias-sto-kke-pataei-se-dyo-varkes-sto-oukraniko/

ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας: Τι συμβαίνει μετά;

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το άρθρο του Pepe Escobar στο The Cradle για την εξέλιξη του πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας. Ο Escobar υπογραμμίζει τις πραγματικές εξελίξεις στο πεδίο της μάχης οι οποίες δεν συμβαδίζουν με την παρουσίασή τους που γίνεται από τη Δύση και τα ΜΜΕ της. Θεωρεί τέλος ότι η Ουκρανία με τη μορφή που γνωρίζαμε έχει τελειώσει καθώς το δυτικό της τμήμα προσαρτάται ήπια από την Πολωνία, ενώ το πολιτικό της προσωπικό έχει οικονομικά εξασφαλισμένο το μέλλον του στις ΗΠΑ.

Τρεις μήνες μετά την έναρξη της ρωσικής επιχείρησης Z στην Ουκρανία, η μάχη της Δύσης (12 τοις εκατό) εναντίον των Υπόλοιπων (88 τοις εκατό) συνεχίζει να δίνει μεταστάσεις. Ωστόσο, η αφήγηση – παραδόξως – παραμένει η ίδια.

Τη Δευτέρα, από το Νταβός, ο εκτελεστικός πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ Klaus Schwab παρουσίασε στο κοινό τον Ουκρανό κωμικό-πρόεδρο Volodymyr Zelensky, στο τελευταίο σκέλος της περιοδείας του “όπλα-ελεήστε”, με ένα λαμπερό φόρο τιμής. Ο χερ Schwab τόνισε ότι ένας ηθοποιός που υποδύεται έναν πρόεδρο υπερασπιστή των νεοναζί υποστηρίζεται από «όλη την Ευρώπη και τη διεθνή τάξη».

Εννοεί, φυσικά, όλους, εκτός από το 88 τοις εκατό του πλανήτη που προσυπογράφει τον Κανόνα του Νόμου – αντί για το ψεύτικο κατασκεύασμα που η Δύση αποκαλεί «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες».

Πίσω στον πραγματικό κόσμο, η Ρωσία, αργά αλλά σταθερά ξαναγράφει την Τέχνη του Υβριδικού Πολέμου. Ωστόσο, μέσα στο καρναβάλι των ψυχολογικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, της επιθετικής γνωστικής διείσδυσης και των εκπληκτικών κολακειών των μέσων ενημέρωσης, γίνεται μεγάλος ντόρος για το νέο πακέτο «βοήθειας» των ΗΠΑ προς την Ουκρανία 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που θεωρείται ικανό να αλλάξει την πορεία του πολέμου.

Αυτή η αφήγηση «που αλλάζει το παιχνίδι» προέρχεται από τους ίδιους ανθρώπους που έκαψαν τρισεκατομμύρια δολάρια για να εξασφαλίσουν το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και είδαμε πώς κατέληξε αυτό.

Η Ουκρανία είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της διεθνούς διαφθοράς. Αυτά τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια μπορούν να αλλάξουν το παιχνίδι μόνο για δύο κατηγορίες ανθρώπων: Πρώτον, για το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ και δεύτερον, για μια συμμορία Ουκρανών ολιγαρχών και νεο-συντηρητικών ΜΚΟ, που θα καπαρώσουν τη μαύρη αγορά όπλων και ανθρωπιστικής βοήθειας, για να ξεπλύνουν στη συνέχεια τα κέρδη στα νησιά Κέιμαν.

Μια γρήγορη ανάλυση των 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων αποκαλύπτει ότι 8,7 δισεκατομμύρια δολάρια θα διατεθούν για την αναπλήρωση του αποθέματος όπλων των ΗΠΑ (άρα δεν θα πάnε καθόλου στην Ουκρανία). 3,9 δισεκατομμύρια δολάρια προορίζονται για την USEUCOM (το «γραφείο» που υπαγορεύει στρατιωτικές τακτικές στο Κίεβο). 5 δισεκατομμύρια δολάρια για μια ασαφή, απροσδιόριστη «παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων». 6 δισεκατομμύρια δολάρια για πραγματικά όπλα και «εκπαίδευση» στην Ουκρανία. 9 δισεκατομμύρια δολάρια σε «οικονομική βοήθεια» (η οποία θα εξαφανιστεί σε επιλεγμένες τσέπες). Και 0,9 δισεκατομμύρια δολάρια για τους πρόσφυγες.

Οι Αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης χρηματοοικονομικών κινδύνων έχουν υποβαθμίσει το Κίεβο σε σκουπιδότοπο ανάμεσα στις οντότητες που δεν εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Σαν αποτέλεσμα μεγάλα αμερικανικά επενδυτικά κεφάλαια εγκαταλείπουν την Ουκρανία, αφήνοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και τα κράτη μέλη της ως τη μόνη εναλλακτική επιλογή της χώρας [για επενδύσεις και δάνεια].

Όμως, λίγες από αυτές τις χώρες, αν εξαιρέσουμε ρωσοφοβικές οντότητες όπως η Πολωνία, μπορούν να δικαιολογήσουν στους δικούς τους πληθυσμούς την αποστολή σε ένα χρεοκοπημένο κράτος τεράστιων ποσών άμεσης βοήθειας. Επομένως, εναπόκειται στους μηχανισμούς της ΕΕ που εδρεύουν στις Βρυξέλλες να κάνουν το ελάχιστο δυνατό προκειμένου να διατηρήσουν την Ουκρανία σε οικονομικό κώμα – ανεξάρτητα από οποιαδήποτε συμβολή από τα κράτη μέλη και τους θεσμούς.

Αυτά τα «δάνεια» της ΕΕ – κυρίως με τη μορφή αποστολών όπλων – μπορούν πάντα να ξεπληρωθούν με εξαγωγές σιταριού του Κιέβου. Αυτό συμβαίνει ήδη σε μικρή κλίμακα μέσω του λιμανιού της Κωστάντζας στη Ρουμανία, όπου το ουκρανικό σιτάρι φτάνει σε φορτηγίδες πάνω από τον Δούναβη και φορτώνεται σε δεκάδες φορτηγά πλοία καθημερινά. Ή, μέσω κομβόι φορτηγών που εξυπηρετούν την κομπίνα «όπλα για σιτάρι». Όμως, το ουκρανικό σιτάρι θα συνεχίσει να τρέφει την πλούσια Δύση και όχι τους φτωχούς Ουκρανούς.

Επιπλέον, αυτό το καλοκαίρι να αναμένετε από το ΝΑΤΟ να εφεύρει μια νέα ψυχολογική επιχείρηση για να υπερασπιστεί το εκ Θεού (αλλά όχι νόμιμο) δικαίωμά του να εισέλθει στη Μαύρη Θάλασσα με πολεμικά πλοία προκειμένου να συνοδεύσει ουκρανικά σκάφη που μεταφέρουν σιτάρι. Τα ΝΑΤΟϊκά μέσα ενημέρωσης θα το πλασάρουν ως επιχείρηση «σωτηρίας» της Δύση από την παγκόσμια επισιτιστική κρίση – που τυχαίνει να προκαλείται άμεσα από κατά συρροή υστερικά πακέτα δυτικών κυρώσεων.

Η Πολωνία κατευθύνεται στην ήπια προσάρτηση

Το ΝΑΤΟ πράγματι εντείνει μαζικά την «στήριξή» του στην Ουκρανία μέσω των δυτικών συνόρων με την Πολωνία. Αυτό σε συγχρονισμό με τους δύο πρωταρχικούς στόχους της Ουάσιγκτον: Πρώτον, τη γένεση ενός «μακροχρόνιου πολέμου», σε στυλ αντάρτικου, όπως στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980, όπου τώρα οι τζιχαντιστές θα αντικατασταθούν από μισθοφόρους και νεοναζί. Δεύτερο, με τις κυρώσεις να υπονομεύουν τη Ρωσία, στρατιωτικά και οικονομικά.

Οι υπόλοιποι στόχοι παραμένουν αμετάβλητοι, αν και υποτάσσονται στους Δύο Κορυφαίους: Εξασφαλίστε ότι οι Δημοκρατικοί θα επανεκλεγούν στις ενδιάμεσες εκλογές (αυτό δεν πρόκειται να συμβεί). Ταΐστε το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα με κεφάλαια που ανακυκλώνονται ως μίζες (αυτό ήδη συμβαίνει). Και τέλος, διατηρήστε την ηγεμονία του δολαρίου των ΗΠΑ με κάθε τρόπο (ζόρικο: ο πολυπολικός κόσμος παίρνει τα πάνω του).

Ένας [άλλος] στόχος κλειδί που πλέον επιτυγχάνεται με εκπληκτική ευκολία είναι η καταστροφή της γερμανικής οικονομίας –και κατά συνέπεια και της οικονομίας της ΕΕ–, με ένα μεγάλο μέρος των εταιρειών που καταφέρνουν να επιβιώσουν να ξεπουλιούνται τελικά σε αμερικανικά συμφέροντα.

Πάρτε, για παράδειγμα, το μέλος του διοικητικού συμβουλίου της BMW, Milan Nedeljkovic, που είπε στο Reuters ότι «η βιομηχανία μας αντιπροσωπεύει περίπου το 37 τοις εκατό της κατανάλωσης φυσικού αερίου στη Γερμανία», και θα βυθιστεί χωρίς την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου.

Το σχέδιο της Ουάσιγκτον είναι να διατηρήσει τον νέο «μακροχρόνιο πόλεμο» σε ένα όχι πολύ πυρακτωμένο επίπεδο – σκεφτείτε τη Συρία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010 – που θα τροφοδοτείται από γραμμές μισθοφόρων και θα χαρακτηρίζεται από περιοδικές ΝΑΤΟϊκές κλιμακώσεις μέσω χωρών όπως η Πολωνία και οι Βαλτικοί νάνοι μέχρι τη Γερμανία.

Την περασμένη εβδομάδα, αυτός ο αξιοθρήνητος ευρωκράτης που παριστάνει τον Ύπατο Εκπρόσωπο της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, ο Josep Borrell, πρόδωσε το παιχνίδι κατά την προεπισκόπηση της επερχόμενης συνεδρίασης του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ.

Ο Μπορέλ ομολόγησε ότι «η σύγκρουση θα είναι μακρά» και «η προτεραιότητα των κρατών μελών της ΕΕ» στην Ουκρανία «συνίσταται στην προμήθεια βαρέων όπλων».

Στη συνέχεια, ο Πολωνός πρόεδρος Andrzej Duda συναντήθηκε με τον Zelensky στο Κίεβο. Το πλήθος των συμφωνιών που υπέγραψαν οι δύο δείχνουν ότι η Βαρσοβία σκοπεύει να επωφεληθεί σημαντικά από τον πόλεμο για να ενισχύσει την πολιτικοστρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή της στη δυτική Ουκρανία. Πολωνοί υπήκοοι θα επιτρέπεται στο εξής να εκλέγονται στα ουκρανικά κυβερνητικά όργανα με τη φιλοδοξία ακόμη και να καταλάβουν θέσεις συνταγματικών δικαστών.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι το Κίεβο περίπου μεταφέρει τη διαχείριση του αποτυχημένου ουκρανικού κράτους στην Πολωνία. Η Βαρσοβία δεν θα χρειαστεί καν να στείλει στρατεύματα. Ονομάστε το μια μαλακή προσάρτηση.

Ο οδοστρωτήρας εν κινήσει

Ως έχει, η κατάσταση στο πεδίο της μάχης μπορεί να εξεταστεί σε αυτόν τον χάρτη. Υποκλαπείσες επικοινωνίες της Ουκρανικής διοίκησης αποκαλύπτουν τον στόχο τους να οικοδομήσουν μια στρωματοποιημένη άμυνα από την Πολτάβα μέσω του Ντνεπροπετρόβσκ, στην Ζαπορόζια, το Κριβόι Ρογκ και το Νικολάεφ – που τυγχάνει να αποτελεί την ασπίδα της ήδη οχυρωμένης Οδησσού. Τίποτα από αυτά δεν εγγυάται την επιτυχία ενάντια στην επερχόμενη ρωσική επίθεση.

Είναι πάντα σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Επιχείρηση Z ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου με περίπου 150.000 μαχητές – και σίγουρα όχι τις ελίτ δυνάμεις της Ρωσίας. Κι όμως απελευθέρωσαν τη Μαριούπολη και κατέστρεψαν το επίλεκτο τάγμα νεοναζί Azov μέσα σε πενήντα μόνο ημέρες, καθαρίζοντας μια πόλη 400.000 κατοίκων με ελάχιστες απώλειες.

Αν και διεξάγουν έναν πραγματικό πόλεμο στο έδαφος –όχι εκείνους τους αδιάκριτους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ από αέρος– σε μια τεράστια χώρα ενάντια σε έναν μεγάλο στρατό, και αντιμετωπίζοντας πολλαπλές τεχνικές, οικονομικές και υλικοτεχνικές προκλήσεις, οι Ρώσοι κατάφεραν επίσης να απελευθερώσουν τη Χερσώνα, τη Ζαπορίζια και σχεδόν ολόκληρη την περιοχή των «διδύμων μωρών», των λαϊκών δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ.

Ο διοικητής των χερσαίων δυνάμεων της Ρωσίας, στρατηγός Aleksandr Dvornikov, έχει εντείνει τις επιθέσεις με πυραύλους, πυροβολικό και αεροπορικές επιδρομές πέντε φορές περισσότερο από ό,τι κατά την πρώτη φάση της επιχείρησης Z, ενώ οι Ουκρανοί, συνολικά, έχουν λίγα ή πολύ λίγα καύσιμα, πυρομαχικά για πυροβολικό, εκπαιδευμένους ειδικούς, drones και ραντάρ.

Αυτό που απλά δεν μπορούν να καταλάβουν οι Αμερικανοί στρατηγοί της πολυθρόνας και της τηλεόρασης είναι ότι κατά την άποψη της Ρωσίας για αυτόν τον πόλεμο –τον οποίο ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Andrei Martyanov ορίζει ως «επιχείρηση συνδυασμένων στρατιωτικών και αστυνομικών ενεργειών»– οι δύο κορυφαίοι στόχοι είναι η καταστροφή όλων των στρατιωτικών πόρων του εχθρού με διατήρηση της ζωής των δικών της στρατιωτών.

Έτσι, ενώ η απώλεια τανκς δεν είναι μεγάλη υπόθεση για τη Μόσχα, η απώλεια ζωών είναι. Και αυτό ευθύνεται για τους μαζικούς ρωσικούς βομβαρδισμούς. κάθε στρατιωτικός στόχος πρέπει να καταστραφεί οριστικά. Τα χτυπήματα ακριβείας είναι ζωτικής σημασίας.

Υπάρχει μια έντονη συζήτηση μεταξύ των Ρώσων στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων σχετικά με το γιατί το Υπουργείο Άμυνας δεν πηγαίνει για μια γρήγορη στρατηγική νίκη. Θα μπορούσαν να είχαν μετατρέψει την Ουκρανία σε ερείπια –α-λα-αμερικάνικο στυλ– σε ελάχιστο χρόνο. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Οι Ρώσοι προτιμούν να προχωρούν αργά και σταθερά, σαν ένα είδος οδοστρωτήρα. Προχωρούν μόνο αφού οι ναρκαλιευτές έχουν καθαρίσει πλήρως το έδαφος, στο κάτω κάτω υπάρχουν νάρκες παντού.

Το συνολικό μοτίβο είναι αναμφισβήτητο, ό,τι κι αν λέει ο βομβαρδισμός της ΝΑΤΟϊκής προπαγάνδας. Οι Ουκρανικές απώλειες ανεβαίνουν εκθετικα – έως και 1.500 νεκροί ή τραυματίες καθημερινά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Εάν υπάρχουν 50.000 Ουκρανοί στρατιώτες στους πολλούς κλειούς του Donbass, θα έχουν εξουδετερωθεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου.

Μονάχα μέσα και γύρω από τη Μαριούπολη, η Ουκρανία πρέπει να έχει χάσει έως και 20.000 στρατιώτες. Αυτή είναι μια τεράστια στρατιωτική ήττα, ξεπερνώντας κατά πολύ την ήττα στο Debaltsevo το 2015 και προηγουμένως στο Ilovaisk το 2014. Οι απώλειες κοντά στο Izyum μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερες από όσο στη Μαριούπολη. Και τώρα προστίθενται και οι απώλειες στη γωνία του Severodonetsk.

Μιλάμε εδώ για τις καλύτερες ουκρανικές δυνάμεις. Δεν έχει καν σημασία ότι μόνο το 70 τοις εκατό των δυτικών όπλων που αποστέλλονται από το ΝΑΤΟ φτάνει ποτέ στο πεδίο της μάχης: το κύριο πρόβλημα είναι ότι οι καλύτεροι στρατιώτες πάνε…φεύγουν και δεν θα αντικατασταθούν. Νεοναζί του Αζόφ, η 24η Ταξιαρχία, η 36η Ταξιαρχία, διάφορες ταξιαρχίες εναερίως μεταφερομένων στρατευμάτων – όλες υπέστησαν απώλειες 60+ τοις εκατό ή έχουν εξοντωθεί εντελώς.

Έτσι, το βασικό ερώτημα, όπως τόνισαν αρκετοί Ρώσοι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες, δεν είναι να εντοπιστεί ο βαθμός απωλειών του Κιέβου που θα χαρακτηρίσει το σημείο χωρίς επιστροφή. Το βασικό ερώτημα είναι πόσους στρατιώτες είναι διατεθειμένη να χάσει η Μόσχα για να φτάσει σε αυτό το σημείο.

Ολόκληρη η ουκρανική άμυνα βασίζεται στο πυροβολικό. Έτσι, οι μάχες κλειδιά που θα ακολουθήσουν θα περιλαμβάνουν πυροβολικό μεγάλου βεληνεκούς. Εδώ θα υπάρξουν προβλήματα, επειδή οι ΗΠΑ πρόκειται να παραδώσουν συστήματα M270 MLRS με πυρομαχικά κατευθυνόμενα ακριβείας, ικανά να πλήξουν στόχους σε απόσταση έως και 70 χιλιομέτρων ή μεγαλύτερη.

Η Ρωσία, ωστόσο, διαθέτει αντίμετρα: το Μικρό Επιχειρησιακό-Τακτικό Σύμπλεγμα Ερμής, που χρησιμοποιεί πυρομαχικά υψηλής ακρίβειας, ενδεχομένως καθοδηγούμενα με λέιζερ και εμβέλεια άνω των 100 χιλιομέτρων. Και μπορούν να λειτουργήσουν σε συνδυασμό με τα ήδη μαζικής παραγωγής συστήματα αεράμυνας Pantsir.

Το πλοίο που βυθίζεται

Η Ουκρανία, εντός των σημερινών της συνόρων, ανήκει ήδη στο παρελθόν. Ο Georgy Muradov, μόνιμος εκπρόσωπος της Κριμαίας στον Πρόεδρο της Ρωσίας και αναπληρωτής πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Κριμαίας, είναι κατηγορηματικός: «Η Ουκρανία, με τη μορφή που τη γνωρίζαμε, νομίζω ότι δεν θα υπάρξει ξανά. Αυτή είναι ήδη η πρώην Ουκρανία».

Η Θάλασσα του Αζόφ έχει γίνει πλέον «θάλασσα κοινής χρήσης» από τη Ρωσία και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ (DPR), όπως επιβεβαίωσε ο Muradov.

Η Μαριούπολη θα αποκατασταθεί. Η Ρωσία είχε άφθονη εμπειρία σε τέτοιες δράσεις τόσο στο Γκρόζνι όσο και στην Κριμαία. Ο χερσαίος διάδρομος Ρωσίας-Κριμαίας βρίσκεται σε λειτουργία. Τα τέσσερα από τα πέντε νοσοκομεία της Μαριούπολης έχουν ήδη επαναλειτουργήσει και τα μέσα μαζικής μεταφοράς επέστρεψαν, καθώς και τρία βενζινάδικα.

Η επικείμενη απώλεια του Severodonetsk και του Lysichansk θα κρούσει σοβαρό κώδωνα κινδύνου στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, γιατί αυτό θα αντιπροσωπεύει την αρχή του τέλους για το τρέχον καθεστώς στο Κίεβο. Και αυτό, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς – και πέρα ​​από όλη την υψηλή ρητορική του «η δύση στέκεται στο πλάι σας» – σημαίνει ότι οι σοβαροί παίκτες δεν θα έχουν και τόσο θάρρος να στοιχηματίζουν σε ένα πλοίο που βυθίζεται.

Στο μέτωπο των κυρώσεων, η Μόσχα ξέρει ακριβώς τι να περιμένει, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Maxim Reshetnikov: «Η Ρωσία ξεκινά από το γεγονός ότι οι κυρώσεις εναντίον της αποτελούν μια μάλλον μακροπρόθεσμη τάση και από το γεγονός ότι η στροφή προς την Ασία, η επιτάχυνση του επαναπροσανατολισμού προς τις ανατολικές αγορές, προς τις ασιατικές αγορές, αποτελεί στρατηγική κατεύθυνση για τη Ρωσία. Θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να ενσωματωθούμε σε αλυσίδες προστιθέμενης αξίας ακριβώς μαζί με τις ασιατικές χώρες, μαζί με τις αραβικές χώρες, μαζί με τη Νότια Αμερική».

Όσον αφορά τις προσπάθειες «εκφοβισμού της Ρωσίας», οι παίκτες θα ήταν σοφό να ακούσουν τον υπερηχητικό ήχο 50 πυραύλων τελευταίας τεχνολογίας Sarmat που θα τεθούν σε υπηρεσία αυτό το φθινόπωρο, όπως εξήγησε ο επικεφαλής της Roscosmos, Ντμίτρι Ρογκόζιν.

Οι συναντήσεις αυτής της εβδομάδας στο Νταβός φέρνουν στο φως μια άλλη συμπόρευση που σχηματίζεται με φόντο την παγκόσμια μάχη μονοπολισμού και πολυπολισμού. Η Ρωσία, τα δίδυμα μωρά, η Τσετσενία και σύμμαχοι όπως η Λευκορωσία έρχονται πλέον σε αντιπαράθεση με τους «ηγέτες του Νταβός» – με άλλα λόγια, τη συνδυασμένη δυτική ελίτ, με λίγες εξαιρέσεις όπως ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν.

Ο Ζελένσκι θα είναι μια χαρά. Προστατεύεται από βρετανικές και αμερικανικές ειδικές δυνάμεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, η οικογένεια ζει σε μια έπαυλη 8 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ. Έχει μια βίλα 34 εκατομμυρίων δολαρίων στο Μαϊάμι Μπιτς και μια άλλη στην Τοσκάνη. Στον μέσο Ουκρανό είπαν ψέματα, τον λήστεψαν και σε πολλές περιπτώσεις τον δολοφόνησαν, οι συμμορίτες του Κιέβου στους οποίους προεδρεύει – ολιγάρχες, φανατικοί της υπηρεσίας ασφαλείας (SBU), νεοναζί. Και όσοι Ουκρανοί παραμένουν (10 εκατομμύρια έχουν ήδη τραπεί σε φυγή) θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι.

Εν τω μεταξύ, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ-«ο νέος Χίτλερ»-Πούτιν δεν βιάζεται καθόλου να λήξει αυτό το μεγαλύτερο από τη ζωή δράμα που καταστρέφει και σαπίζει την ήδη παρακμάζουσα Δύση ως τον πυρήνα της. Γιατί να το κάνει; Δοκίμασε τα πάντα, από το 2007, στο στυλ «γιατί να μη μπορούμε να τα βρούμε;». Τον απέρριψαν ολοκληρωτικά. Τώρα λοιπόν είναι ώρα να καθίσετε, να χαλαρώσετε και να παρακολουθήσετε την παράσταση “Η Παρακμή της Δύσης”.

Πηγή: The Cradle

Μετάφραση: Κωστής Μηλολιδάκης