Άρθρα

Να εκκενωθεί το Μαξίμου;

Ο μόνος λόγος που το συγκεκριμένο αίτημα δεν είναι πάνδημη απαίτηση είναι ότι ο φερόμενος ως επόμενος ένοικος έχει την αξιοπιστία του στα Τάρταρα. Ανεξάρτητα όμως του αν ο Τσίπρας ανακάμψει ή παραμείνει αναξιόπιστος, ο θυμός και η αγανάκτηση για το ότι κάηκε η μισή Ελλάδα με μηδέν μποφόρ, είναι ισχυρός λόγος αποδοκιμασίας του Μητσοτάκη. Γιατί το καλά στημένο (και εξίσου καλά αγορασμένο) αφήγημα των ΜΜΕ ότι έχουμε ικανό πρωθυπουργό και αποτελεσματικότητα στη διακυβέρνηση, κάηκε, μαζί με τη μισή Εύβοια.

Η κυβερνητική χρεοκοπία έχει πολλαπλές διαστάσεις. Χρεοκόπησε (το ήδη χρεοκοπημένο από την πανδημία) δόγμα του μικρότερου κράτους (με την εξαίρεση της μεγαλύτερης αστυνομίας). Χρεοκόπησε η δοξασία ότι το αόρατο χέρι της αγοράς μπορεί να τα πάει καλύτερα από τον γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα. Χρεοκόπησε η αντίληψη ότι η καταστολή είναι προτιμότερη από την πρόληψη (και στην δασοπροστασία), μόνο και μόνο επειδή με την καταστροφή και την ανοικοδόμηση κινείται καλύτερα η καπιταλιστική οικονομία. Χρεοκόπησε τέλος η τάχα καινοτομία και η κίβδηλη αποτελεσματικότητα του επιτελικού κράτους, που οφείλεται στο ότι όλα ελέγχονται προσωπικά και απευθείας από τον ικανότερο πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης, τον τίγρη της μεσογείου, τον σιμουλτανέ στρατηγό, τον γκόμενο, τον πολύγλωσσο, τον πολιτισμένο Κυριάκο.

Μπορεί να χρεοκόπησαν όλα αυτά, αλλά για την κυβέρνηση της ΝΔ και το οικονομικό – μηντιακό σύμπλεγμα που τη στηρίζει ισχύει το «we will always have Μάτι».

Το Μάτι λειτουργεί διαχρονικά ως δώρο εξ ουρανού όχι μόνο για τον Μητσοτάκη αλλά για κάθε μελλοντική κυβέρνηση που θα συγκρίνει την ανικανότητά της σε κάθε φυσική καταστροφή με τους 102 νεκρούς και θα επιχαίρει ότι «αυτή τα πήγε καλύτερα». Γιατί όση αθλιότητα εμπεριείχε η διαχείριση της κυβέρνησης Τσίπρα που έκρυβε νεκρούς και δήλωνε ότι όλα πήγαν καλά, άλλη τόση αθλιότητα ήταν η τυμβωρυχία στην οποία εμετικά επιδόθηκε η ΝΔ για να ανέβει στην κυβέρνηση. Και διαρκής – ζώσα αθλιότητα είναι η σύγκριση κάθε νέας στιγμής κυβερνητικής ανεπάρκειας με ό,τι έγινε τον Ιούλιο του 2018. Αυτή η σύγκριση γίνεται και σήμερα.

Για αυτό και η μοναδική άμυνα του κυβερνητικού σχεδιασμού εξαντλήθηκε στο να μην υπάρχει εκατόμβη νεκρών. Όχι επειδή αυτή είναι μια λογική ιεράρχηση σε μια έκτακτη συνθήκη, αλλά επειδή το Μάτι λειτουργεί ως ο χαμηλότερος δυνατός πήχης προσδοκιών. Και προφανώς κάθε κυβέρνηση από εδώ και τώρα, σε κάθε φυσική καταστροφή, θα στέλνει ένα μήνυμα εκκένωσης με το 112, θα έχει προειδοποιήσει, θα έχει κάνει το καθήκον της και από εκεί και πέρα γαία πυρί μιχθήτω. Η ατομική ευθύνη ζει και βασιλεύει. Η κρατική ευθύνη εξαντλείται στο να μην υπάρξει άλλη τραγωδία με πάνω από 102 νεκρούς.

Ωστόσο, όσο και αν το Μάτι λειτουργεί ταυτόχρονα ως οδυνηρή υπενθύμιση, ως πολιτική τυμβωρυχία και ως βολικό άλλοθι, είναι σαφές ότι η σημερινή κυβέρνηση τα σκάτωσε. Ανταπεξήλθε, επικοινωνιακά έστω, στην μεταναστευτική κρίση του Έβρου και στην πρώτη φάση της πανδημίας, αλλά τόσο η εξέλιξη της υγειονομικής κρίσης, όσο κυρίως – και πολύ περισσότερο – οι πυρκαγιές και το γενικευμένο μπάχαλο της κρατικής μηχανής και του κυβερνητικού συντονισμού που επιδεικνύεται επί μία εβδομάδα, τσαλακώνει, ίσως ανεπανόρθωτα, την εικόνα του ικανού και αποτελεσματικού Μητσοτάκη.

Το πρόβλημα ωστόσο στο αν το Μαξίμου μπορεί να εκκενωθεί, είναι ταυτόσημο με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Η οργή και ο θυμός είναι υπαρκτά, αλλά δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική, ούτε στη μείζονα ούτε στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, εκτελέστηκε εν ψυχρώ πριν έξι καλοκαίρια και έκτοτε η κοινωνία διαπαιδαγωγείται όλο και περισσότερο στην αποδοχή των τετελεσμένων, στην ιδεολογία του μονόδρομου και στην επιλογή του λιγότερου μάπα διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Η κοινωνία αναζητά διαχειριστή στο ίδιο πλαίσιο, απλώς λιγότερο χρεοκοπημένο.

Αυτό το καταλαβαίνουν οι πάντες και έτσι ερμηνεύεται και η στάση τους. Ο Μητσοτάκης αποφεύγει να εμφανιστεί γιατί θα ταυτιστεί με την καταστροφή και η κοινωνική οργή θα τον περιλούσει με το γνωστό hashtag, ο Τσίπρας αποφεύγει να μιλήσει γιατί ένα πελώριο “σκάσε” πλανάται πάνω από το κεφάλι του, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με πυρκαγιές.

Μένουμε λοιπόν με το ερώτημα του πόσο μπορεί να αντέξει ο θυμός προτού αρχίζουν να μοιράζουν χιλιάρικα εξαγοράς και φρούδες υποσχέσεις ανάκαμψης και ανοικοδόμησης των καμένων και αν ποτέ συγκροτηθεί αντίπαλο πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο από τις υποτελείς δυνάμεις. Γιατί η πραγματική πολιτική εξέλιξη που πρέπει να φέρει η ολοκληρωτική χρεοκοπία του επιτελικού κράτους του Μητσοτάκη δεν είναι η (μικρή ή μεγάλη) φθορά του ίδιου, αλλά η ανασυγκρότηση ανταγωνιστικής δύναμης σε άλλο – και όχι στο ίδιο – πλαίσιο. Μόνο που αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο καθήκον.

Ο Τσίπρας ανέλαβε την (αυτονόητη) πολιτική ευθύνη. Και λοιπόν;

Ανέλαβε την (αυτονόητη) πολιτική ευθύνη. Και λοιπόν;

Από την πρώτη μέρα που ξέσπασε η καταστροφική πυρκαγιά, η κυβέρνηση έδειξε να κάνει κυρίως επικοινωνιακή διαχείριση παρά διαχείριση κρίσης και αντιμετώπιση της καταστροφής. Και αυτό ακριβώς ήταν που προκάλεσε την οργή και την κατακραυγή. Τόσες μέρες μετά κι ακόμα δυσκολεύονται να το καταλάβουν.

Τα ΜΜΕ που ανέδειξαν εγκαίρως την κρισιμότητα της κατάστασης στοχοποιήθηκαν από τα κυβερνητικά στελέχη, που τα κατηγόρησαν ότι ψεύδονται και τρομοκρατούν τον κόσμο για να πλήξουν την κυβέρνηση.

Αυτό ήταν αρκετά ενδεικτικό για το πόσο πολύ είχαν υποτιμήσει τον κίνδυνο.

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Πυροσβεστική λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Δευτέρας και ο τρόπος που μιλούσε για το θέμα με τον αρμόδιο υπουργό καταδεικνύει ότι δεν είχαν καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής. Δεκάδες παραθεριστές εκείνη την ώρα είχαν καεί και είχαν πνιγεί, ενώ κάποιοι εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη θάλασσα αβοήθητοι για τέσσερις και πέντε ώρες.

Στη σύσκεψη αυτή δεν έγινε η παραμικρή αναφορά στον κόσμο που καιγόταν και πνιγόταν και δεν υπήρχε κανείς που να δίνει στον πρωθυπουργό την πραγματική εικόνα.

Την ήξεραν και είχαν αποφασίσει να την κρύψουν για επικοινωνιακούς λόγους, καθυστερώντας την αποκάλυψη της τραγωδίας; Ή η άγνοια που επιδείχθηκε ήταν πραγματική; Και τα δύο είναι εξίσου επικίνδυνα.

Τις επόμενες μέρες που αποκαλύπτονταν η έκταση του δράματος με συγκλονιστικές λεπτομέρειες αλλά και η μοιραία ανεπάρκεια της κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός, οι αρμόδιοι υπουργοί και όλοι οι υπεύθυνοι δεν θέλησαν να αναλάβουν καμία ευθύνη. Αντιθέτως, στη συνέντευξη που δόθηκε την Πέμπτη ισχυρίστηκαν ότι τα έκαναν όλα καλά και δεν βρίσκουν κάποιο λάθος.

Το αν διοικούν καλά ή όχι, όμως, κρίνεται εκ του αποτελέσματος και όχι από τις δικαιολογίες που ψελλίζουν όταν τους καλούν να λογοδοτήσουν.

Την κατακραυγή που ξεσήκωσαν οι υπουργοί της κυβέρνησης Τσίπρα με τη συνέντευξή τους για την πυρκαγιά επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός την Παρασκευή στο υπουργικό συμβούλιο, «αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη». Στην πολιτική, όμως, και ειδικά μετά από τόσους νεκρούς, η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης δημόσια έχει νόημα μόνο αν συνοδεύεται από παραίτηση.

Διαφορετικά, δεν έχει κανένα νόημα. Γιατί η πολιτική ευθύνη του πρωθυπουργού είναι αυτονόητη και εκ των πραγμάτων δεδομένη. Η 23η Ιουλίου ήταν η πρώτη μέρα, για φέτος, υψηλού κινδύνου για πυρκαγιά λόγω καιρικών συνθηκών. Όφειλαν να γνωρίζουν δηλαδή. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του ήταν υποχρεωμένοι να ελέγξουν αν υπήρχε η σχετική ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού.

Οι μαρτυρίες των διασωθέντων αλλά και οι απόψεις που κατέθεσαν στον δημόσιο διάλογο καθηγητές που ειδικεύονται στο θέμα των φυσικών καταστροφών καταδεικνύουν ότι η πυρκαγιά πράγματι υποεκτιμήθηκε από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, η οποία δεν αντιλήφθηκε την αίσθηση του κατεπείγοντος και δεν έδρασε αναλόγως. Ειδικοί ισχυρίστηκαν ότι θα αρκούσε ακόμα κι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός εκκένωσης για να σωθούν οι ζωές των αδικοχαμένων ανθρώπων, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει δώσει ακόμα καμία συγκεκριμένη απάντηση στο γιατί δεν δόθηκε τελικά η σχετική εντολή, όπως και σε πολλά άλλα.

Ειδήμονες επί του θέματος της αντιμετώπισης των καταστροφών εξήγησαν αναλυτικά τις παραλείψεις και τα λάθη του κρατικού μηχανισμού. Αλλά και οι μαρτυρίες των διασωθέντων υπήρξαν πολύ αποκαλυπτικές, φωτίζοντας τα γεγονότα.

Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης είναι δεδομένη. Αυτή κρίνεται για την επάρκεια της Πολιτικής Προστασίας, για την πρόληψη και την ετοιμότητα του κράτους να αντιμετωπίσει μια τέτοια πυρκαγιά χωρίς να υπάρξουν θύματα. Ο πρωθυπουργός έχει την ευθύνη να τοποθετεί αξιοκρατικά τους ικανότερους και τους καταλληλότερους σε κάθε υπεύθυνη θέση. Ειδικά όταν τους αναθέτει την ασφάλεια των πολιτών της χώρας.

Η κυβέρνηση προσπάθησε να τα ρίξει στην αυθαίρετη δόμηση της περιοχής, αλλά και γι’ αυτήν το κράτος έχει την ευθύνη. Και δεν είναι μόνο οι προηγούμενες κυβερνήσεις, στις οποίες η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθεί να τα ρίξει όλα, γιατί την ίδια ακριβώς πολιτική νομιμοποίησης αυθαιρέτων ακολούθησε κι αυτή. Καμία από τις δικαιολογίες που ψελλίζουν, λοιπόν, τα κυβερνητικά στελέχη αυτές τις μέρες δεν μπορεί να σταθεί. Αντιθέτως, κάθε νέα δικαιολογία του πρωθυπουργού τον εκθέτει ακόμα περισσότερο.

«Οι τραγωδίες γίνονται συχνά αφορμή για να έρθουν στην επιφάνεια προβλήματα, καταστάσεις και ολιγωρίες που σε ομαλές συνθήκες κρύβονται από τον δημόσιο διάλογο. Σήμερα, κατανοούμε όλοι με οδυνηρό τρόπο ότι κυβερνάμε μια χώρα όπου επί χρόνια κυριάρχησαν οι στρεβλώσεις» είπε στο υπουργικό συμβούλιο μπροστά στις κάμερες, παραδεχόμενος ότι μαθαίνει με τον οδυνηρό τρόπο και αφού πρώτα συντελεστεί η καταστροφή.

Το άλλο που προσπάθησε να κάνει ήταν να απαντήσει λες και η οργή του κόσμου κατευθυνόταν στους πυροσβέστες και όχι σε αυτόν, προσπαθώντας να ταυτιστεί μαζί τους, για προφανείς λόγους: «Ας μην πυροβολούν οι πολέμαρχοι του καναπέ εκείνους που έσωσαν χιλιάδες. Τους πυροσβέστες που έσπευσαν ηρωικά στον υπέρ πάντων αγώνα» είπε, ενώ οι κατηγορίες στρέφονται στην πολιτική ηγεσία, της οποίας η αδυναμία στην αντιμετώπιση των καταστροφών και η έλλειψη κάθε πρόληψης ήταν προφανείς.

Ενδεικτική της ανεπάρκειας όμως ήταν και η δήλωσή του στο υπουργικό συμβούλιο ότι τώρα θα προχωρήσουν στην κατάρτιση εθνικού σχεδίου που θα αντιμετωπίζει τις οικιστικές στρεβλώσεις, λες και δεν ήταν κυβέρνηση τρεισήμισι χρόνια ή λες κι έπρεπε να συμβεί μια τέτοια τραγωδία για να γίνουν πράγματα αυτονόητα (που κατά πάσα πιθανότητα πάλι δεν θα γίνουν).

Και συνέχισε περιγράφοντας τι πρέπει να γίνει για πράγματα που ήταν υποχρεωμένος να έχουν γίνει: «Πρέπει να είμαστε όλο το καλοκαίρι σε εγρήγορση και ετοιμότητα. Να οργανώσουμε την άμυνα της πολιτείας, και της κοινωνίας. Να εγγυηθούμε την προστασία του κάθε πολίτη…».

Ακόμα και αυτό το «Οφείλουμε να σταθούμε κοντά στους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύ φόρο, ζωής και περιουσίας στη φωτιά, ώστε κανένας να μη μείνει αβοήθητος και τίποτε να μην ξεχαστεί» οργή προκαλεί, όταν έρχεται μετά την καταστροφή. Γιατί δεν έπρεπε να μείνουν αβοήθητοι οι άνθρωποι που καίγονταν και πνίγονταν επί 4-5 ώρες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των περισσοτέρων, χωρίς να βλέπουν πουθενά αυτούς που έπρεπε να τους διασώσουν.

Κανείς δεν ξεχνάει ότι κυβερνητικά στελέχη τις πρώτες ώρες υποτιμούσαν προκλητικά την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει και μιλούσαν για προπαγάνδα των ΜΜΕ που την αναδείκνυαν. Ούτε ότι, αντί να απολογηθούν, είπαν ότι τα έκαναν όλα καλά και όταν ο κόσμος, οργισμένος απαιτούσε έστω μία συγγνώμη, βγήκε ο πρωθυπουργός και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη, χωρίς να δώσει κανένα περιεχόμενο στη δήλωση αυτή.

Αν, πάντως, η κυβέρνηση, που αυτές τις μέρες ενστερνίζεται τη λογική του «Μαζί τα φάγαμε», προωθώντας το «Μαζί τα κάψαμε» και ρίχνοντας ευθύνες στα θύματα, σκοπεύει να εξαιρεί από την Πολιτική Προστασία όσους έχουν αυθαίρετα, ας τους πει να λαμβάνουν μόνοι τους τα μέτρα πρόληψης και καταστολής σε περίπτωση πυρκαγιάς. Και, κυρίως, να μην περιμένουν τίποτα από την κυβέρνηση.

Μιλώντας σοβαρά, όμως, ο πρωθυπουργός οφείλει να θυμηθεί ότι εκείνος ζήτησε την ψήφο των πολιτών για να του ανατεθεί η διακυβέρνηση της χώρας. Τη δουλειά αυτή την κάνεις αν μπορείς. Αν δεν μπορείς, την αφήνεις σε άλλους. Ας το αποφασίσει τουλάχιστον τώρα, που έμαθε με τον οδυνηρό τρόπο, όπως ομολόγησε, ότι η εξουσία, εκτός από προνόμια, έχει και υποχρεώσεις.

Πηγή: www.lifo.gr

Τι σημαίνει ανάληψη της ευθύνης κ. Τσίπρα;

Τι σημαίνει ανάληψη της ευθύνης κ. Τσίπρα;

Σχόλιο του antapocrisis.

Με μια μελετημένη παρέμβασή του ο Α. Τσίπρας δήλωσε ότι αναλαμβάνει «στο ακέραιο την πολιτική ευθύνη» για την τραγωδία. Το πρώτο που σημειώνουμε είναι ότι με αυτή του τη δήλωση παραδέχεται ότι τα κυβερνητικά χαλκεία και οι έμμισθοι κόλακες επί τρεις ημέρες το παραξήλωσαν. Σε κατάσταση αμόκ, μας ζητούσαν να ζητήσουμε εμείς συγνώμη διότι απαιτούσαμε εξηγήσεις. Τα έβρισκαν όλα «καλώς καμωμένα». Ούτε ένα λάθος. Ούτε μια παραίτηση. Ούτε μία αυτοκριτική. Και όχι μόνο. Τα κυβερνητικά χαλκεία και οι έμμισθοι αυλοκόλακες τα έριχναν όλα στις (εξίσου) ένοχες πολιτικές των προηγούμενων. Οι πιο ξεσκολισμένοι κρατούσαν το σκορ των νεκρών, (όσο ήταν λιγότεροι από τις πυρκαγιές του 2007), για να τονίσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερος. Πολλοί κατηγόρησαν άμεσα τα θύματα με πρώτο τον Τόσκα («γιατί να παραιτηθώ; Όλο το Μάτι ήταν αυθαίρετο»). Και οι πιο έξυπνοι από δαύτους μας προέτρεψαν να «δώσουμε χώρο στο πένθος», επιχειρώντας να κλείσουν το δρόμο στην αναζήτηση ευθυνών.

Η προσπάθειά τους, άθλια και θλιβερή, δεν πέτυχε. Δεν έπεισαν ούτε τον εαυτό τους. Ο κόσμος νιώθει ότι η μόνιμη επωδός του ΣΥΡΙΖΑ «φταίνε οι άλλοι» στην περίπτωση αυτή δεν πιάνει. Και ο Τσίπρας έσπευσε να αλλάξει ρότα. Όχι στην ουσία, αλλά στην επικοινωνία. Άδειασε μεγαλοπρεπώς τα φερέφωνά της κυβέρνησής του και με το γνωστό από τον Ιούλη του 2015 και τάχα δραματικό ύφος, ανέλαβε την ευθύνη.

Τι σημαίνει όμως ανέλαβε την ευθύνη;

Παραιτήθηκε ο ίδιος; Απέπεμψε κάποιον; Αποδέχτηκε την παραίτηση κάποιου άλλου; Ονομάτισε συγκεκριμένους υπουργούς, στελέχη, περιφερειάρχες κλπ που είχαν άμεση ή έμμεση ευθύνη να αποτρέψουν την καταστροφή; Προγραμμάτισε ανατροπές στα προγράμματα λιτότητας και περικοπής δαπανών; Έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο για ό,τι δημιούργησε την κατάσταση;

Τίποτα από αυτά.

Πρακτικά «ανάληψη πολιτικής ευθύνης» χωρίς τίποτα από τα παραπάνω, δεν υφίσταται. Ο Τσίπρας για μια ακόμη φορά χειρίζεται, κοροϊδεύει, εξαπατά. Αντικαθιστά την πολιτική με την επικοινωνιακή σαπουνόφουσκα, παίζοντας με την ψυχολογία της κοινωνίας. Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης, είναι κενή περιεχομένου αν δεν συνοδεύεται από παραιτήσεις (και όχι μόνο του Τόσκα), απόδοση δικαιοσύνης, ανατροπή των πολιτικών που οδήγησαν στην πρωτοφανέρωτη καταστροφή. Περιλαμβάνει ακόμη μια συγνώμη για τα αίσχη που διέδιδαν τα κυβερνητικά φερέφωνα επί ημέρες, προσβάλλοντας τους νεκρούς, προσβάλλοντας τους ανθρώπους που είδαν την περιουσία τους να χάνεται, προσβάλλοντας την κοινή λογική και τη νοημοσύνη.

Πού συνίσταται η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης;

Σε τρία επίπεδα.

Η πολεοδομική αυθαιρεσία

Πρόκειται για το αγαπημένο θέμα των απανταχού κυβερνητικών, καθώς θεωρούν ότι έτσι βγάζουν το ΣΥΡΙΖΑ λάδι και την ουρά τους απέξω. Είναι αλήθεια ότι τα πολεοδομικά εγκλήματα στο Μάτι, σε περιοχές σαν το Μάτι, αλλά και στη Μάνδρα κλπ είναι προϊόν δεκαετιών. Όμως κάθε κυβέρνηση, έρχεται και νομιμοποιεί την προηγούμενη, επιβαρύνοντας την κατάσταση, σωρεύοντας αδιέξοδο πάνω στο αδιέξοδο.

Τα κυβερνητικά φερέφωνα θα είχαν δίκιο εάν:

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιούσε τα αυθαίρετα τα οποία σήμερα κατηγορεί ως υπαίτια για την τραγωδία

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιούσε τα αυθαίρετα τα οποία σήμερα κατηγορεί ως υπαίτια για την τραγωδία

1. Δεν είχε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατήσει στη νομιμοποίηση αυθαιρέτων, όπως μας πληροφορεί πανηγυρικά η φιλοκυβερνητική Εφημερίδα των Συντακτών ένα χρόνο πριν, με τον νόμο 4495/17. Σύμφωνα με στοιχεία του ΤΕΕ, η Ανατολική Αττική είναι η πρώτη σε τακτοποιήσεις, και στο ίδιο το Μάτι οι δηλώσεις αυθαίρετων προς τακτοποίηση έφτασαν τις 327. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε την ίδια ακριβώς ρότα με τους προηγούμενους και ποντάροντας στο ότι η κοινωνία, ζαλισμένη από τα μνημόνια, δεν θυμάται, επιχειρούσε μετά την καταστροφή να μας πείσει ότι το όργιο των επικίνδυνων αυθαιρεσιών είναι αποκλειστικά έργο των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι.

2. Δεν είχε πατήσει πάνω σε προηγούμενα διατάγματα για να εγκρίνει πολεοδομικά σχέδια, της ίδιας ακριβώς περιοχής που έγινε παγίδα θανάτου (Μάτι, Κόκκινο Λιμανάκι), όπως φαίνεται για παράδειγμα από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τον Μάρτιο του 2017. Δεν ήταν μόνο οι προηγούμενοι που νομιμοποίησαν αυθαιρεσία πάνω στην αυθαιρεσία, ήταν και οι σημερινοί.

3. Είχε κάνει μισό έστω βήμα στην κατεύθυνση του να σταματήσει, και σε δεύτερο χρόνο, να διορθώσει τα χρόνια πολεοδομικά εγκλήματα. Με απαλλοτριώσεις, με δημόσια έργα, με ρυμοτομικές παρεμβάσεις, με εφαρμογή των νόμων για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες κλπ. Δεν υπάρχει ούτε μισό βήμα. Και εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένοχος.

Όλα τα παραπάνω αναιρούν το αγαπημένο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι για την τραγωδία φταίνε τα ίδια τα θύματα γιατί …είχαν χτίσει αυθαίρετα.

Η αντιπυρική προστασία

Το δεύτερο επίπεδο της ευθύνης είναι αυτό της προετοιμασίας αντιπυρικής προστασίας. Οι πετσοκομμένοι προϋπολογισμοί λόγω λιτότητας και μνημονίων, οι μειωμένες δαπάνες για πολιτική προστασία και δασοπυρόσβεση για να πιαστούν τα ματωμένα πλεονάσματα, η θλιβερή και συντριπτική αναλογία ανάμεσα στα μέσα πυρόσβεσης και στις πολεμικές δαπάνες που αιμοδοτούν τις αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες, συνιστούν βαριά και άμεση πολιτική ευθύνη του Τσίπρα προσωπικά. Ο Τσίπρας οδήγησε τη χώρα σε νέο και βαρύτερο μνημόνιο, ο Τσίπρας επέβαλε τους προϋπολογισμούς των μνημονιακών υπερ-πλεονασμάτων, ο Τσίπρας επιλέγει να πληρώνει η κατεστραμμένη Ελλάδα βαρύ φόρο αίματος στις ΗΠΑ, για να χριστεί ο ίδιος ως ο εκλεκτός των Αμερικάνων στην περιοχή.

Αν αυτά φαντάζουν γενικά, ας πάμε σε κάτι πιο συγκεκριμένο: Ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Καπάκης, δήλωνε ενάμισι μήνα πριν: «Η χώρα μας διαθέτει έναν δασοπυροσβεστικό μηχανισμό που ελάχιστες χώρες τον διαθέτουν (…) με ένα δίκτυο που εμείς έχουμε φτιάξει αυτή τη στιγμή εξαιρετικό, ειδικά στην Αττική και τα περιαστικά δάση, που η φωτιά σβήνεται με ένα, δύο οχήματα και με την κινητοποίηση του πρώτου εναέριου μέσου».

Σύμφωνα δε με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο ίδιος αυτός υπεύθυνος που αυτοθαυμαζόταν για το μηχανισμό που έχει δημιουργηθεί, τις ώρες της καταστροφής δεν ήταν καν παρών, όπως κατά νόμο επιβάλλεται.

Ο ίδιος και ο πολιτικός του προϊστάμενος κ. Τόσκας είναι ακόμα στις θέσεις τους.

Σύμφωνα με ερώτηση του ΚΚΕ, οι πετσοκομμένοι προϋπολογισμοί της Δασικής Υπηρεσίας και του Πυροσβεστικού Σώματος διατηρούνται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αφού το ποσοστό που διατίθεται από τον κρατικό προϋπολογισμό για την προστασία των δασών είναι της τάξης του 0,035%. Ενώ ο μέσος όρος της μείωσης των δαπανών για το Πυροσβεστικό Σώμα, έτσι όπως διαμορφώνεται μέσα από τους προϋπολογισμούς των ετών 2015, 2016, 2017, 2018 της σημερινής κυβέρνησης, είναι μεγαλύτερος από τον μέσο όρο των μειώσεων της τελευταίας 10ετίας.

Συνέπεια αυτών των μειώσεων είναι η παντελής απουσία προληπτικών μέτρων στα δασικά οικοσυστήματα με δασικούς δρόμους, αντιπυρικές ζώνες, υδατοδεξαμενές και η δυσχερής λειτουργικότητα του ΠΣ στον κατασταλτικό τομέα, αφού διατηρείται ένας επιβαρυμένος στόλος πυροσβεστικών οχημάτων, με το 55% περίπου να είναι πέραν της 20ετίας, χωρίς ουσιαστικές προσλήψεις για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, με εργαζόμενους τριών ταχυτήτων και με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα.

Για όλα τα παραπάνω οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο και πολιτική σφραγίδα: Τσίπρας, Σκουρλέτης, Τόσκας, ΣΥΡΙΖΑ.

Το επιχειρησιακό σχέδιο

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Τσίπρα δεν χρειάζεται αυτοκριτική για το επιχειρησιακό σχέδιο. Όλα πήγαν περίφημα. Δεν θέλουμε να φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχαν και λάθη. Ωστόσο, χωρίς να κάνουμε τους εισαγγελείς, οι αναφορές από τους αυτόπτες μάρτυρες της καταστροφής μιλούν για εγκληματικά λάθη, όχι μόνο στην αντιμετώπιση της πυρκαγιάς (ακόμα και αν δεχτούμε ότι δεν αντιμετωπιζόταν λόγω ακραίων φαινομένων), όσο κυρίως στην εκκένωση της περιοχής και στην καθοδηγημένη μετακίνηση του πλήθους στην παραλία καθώς και στη διάσωσή του.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Πυροσβεστικής στην περιοχή επιχειρούσαν 190 Πυροσβέστες, 96 οχήματα και 3 Canadair. Γιατί μόνο τόσοι; Δεν πρόκειται για σοβαρές επιχειρησιακές επιλογές με άμεση πολιτική ευθύνη;

Μόνο ένα πυροσβεστικό όχημα διατέθηκε στη Μαραθώνος με την πυρκαγιά να κινείται κάθετα σε αυτήν και με τους υψηλούς ανέμους να περνούν τη δήθεν «αντιπυρική ζώνη» της Μαραθώνος εν ριπή οφθαλμού. Αυτό δεν είναι επιχειρησιακό λάθος;

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η κυκλοφορία από τη στιγμή που κόπηκε η Μαραθώνος εκτράπηκε μέσα στο Μάτι. Το αποτέλεσμα των καμένων ανθρώπων και αυτοκινήτων είναι γνωστό. Αυτό δεν είναι επιχειρησιακό έγκλημα;

Ένας σημαντικός αριθμός θυμάτων πέθανε στην παραλία από ασφυξία και άλλοι από πνιγμό, επειδή άργησαν να φτάσουν τα σκάφη του λιμενικού και η διάσωση γινόταν μεμονωμένα, ανεπαρκώς, ανοργάνωτα και χαοτικά, κατά βάση από ιδιώτες. Με αυτοθυσία που όμως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απουσία συντονισμού και σχεδίου. Ούτε εδώ υπάρχει επιχειρησιακή ευθύνη;

Ας απαντήσει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας που βρήκε το επιχειρησιακό σχέδιο αλάνθαστο, αν σε όλα τα παραπάνω μπορούσαν να διατεθούν περισσότερες δυνάμεις, να υπάρξει οργανωμένη εκκένωση, να συντονιστούν οι άφαντοι Δήμαρχοι και η ακόμα πιο άφαντη Περιφερειάρχης, να οργανωθεί άμεσα η διάσωση και μεταφορά των ανθρώπων που καίγονταν, ασφυκτιούσαν και πνίγονταν στην παραλία.

Το συμπέρασμα;

Σε όλα τα επίπεδα, και σε αυτό της πολεοδομικές αυθαιρεσίας, και σε αυτό της αντιπυρικής προστασίας, και σε αυτό του επιχειρησιακού σχεδιασμού, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι υπουργοί του, η Περιφερειάρχης του, και ο ίδιος ο Τσίπρας, έχουν ευθύνη.

Δεν σημαίνει ότι δεν έχουν ευθύνη οι προηγούμενοι.

Αλλά τη βασική ευθύνη την έχει αυτός που κυβερνά. Ειδικά όταν δεν κυβερνά τρεις μήνες, αλλά τρία και πλέον χρόνια. Και ακόμη περισσότερο όταν με τις πράξεις του και τις πολιτικές του έχει σωρεύσει νέα αδιέξοδα, νέα δεινά, νέα προβλήματα, σε όλα τα επίπεδα.

Τούτων δοθέντων,ο ισχυρισμός του Τσίπρα για ανάληψη «στο ακέραιο της πολιτικής ευθύνης», αν δεν συνοδεύεται από παραιτήσεις και κυρίως ανατροπές στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, παραμένει κενός, υποκριτικός, χειριστικός.

Όπως και ο ίδιος.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, είτε με ΣΥΡΙΖΑ, είτε με ΝΔ, σκοτώνει

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, είτε με ΣΥΡΙΖΑ, είτε με ΝΔ, σκοτώνει

Δεν είναι υπερβολή, δεν είναι πολιτική εκμετάλλευση, δεν είναι ασέβεια στη μνήμη των νεκρών. Το αντίθετο. Το να σπάσουμε το τείχος σιωπής που επιβάλει η κυβέρνηση (με την συναίνεση της ΝΔ), για τις πολιτικές ευθύνες στην πρόσφατη τραγωδία, είναι σήμερα η μόνη έντιμη πράξη.

Λιτότητα. Υποτίμηση της ζωής και του περιβάλλοντος έναντι των τραπεζικών κερδών και των κρατικών πλεονασμάτων. Γιγάντωση του κράτους καταστολής και αποψίλωση του κράτους πρόνοιας και προστασίας. Αδιαφορία για δομές και μηχανισμούς πολιτικής προστασίας μπροστά στα εύγε της αγοράς και του κεφαλαίου. Γη και περιβάλλον ως εμπόρευμα προς αξιοποίηση και δόμηση. Όλα τα παραπάνω είναι οι ηθικοί αυτουργοί του μαζικού εγκλήματος. Αποτελούν πολιτικές επιλογές και όχι φυσικά φαινόμενα. Και είναι χαρακτηριστικά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Οι ειδικοί ας αποφανθούν για το αν η πυρκαγιά μπορούσε να περιοριστεί. Η κοινή λογική όμως δεν μπορεί να δεχτεί, ότι ακόμα και μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, θα έχει αντικειμενικά και αναπόφευκτα πολλές δεκάδες θύματα, μισή ώρα από το κέντρο της Αθήνας. Κάτι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει από το να καούν ζωντανοί ογδόντα και πλέον άνθρωποι. Κάτι περισσότερο θα μπορούσε να γίνει από το να έχουμε διαθέσιμα 17 canadair, από τα οποία 10 ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων 3 παρουσίασαν βλάβη.

Είναι πολιτική επιλογή και όχι φυσικό φαινόμενο να αποδίδουμε στην τσέπη των πολεμικών βιομηχανιών των ΗΠΑ το 2,36% του ΑΕΠ, επειδή αυτό επιβάλει η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ. Είναι πολιτική επιλογή η υποχρηματοδότηση των δομών και των μηχανισμών της Πολιτικής Προστασίας και της Δασοπυρόσβεσης. Το έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, το κάνει και η σημερινή κυβέρνηση. Ίδια και απαράλλακτα. Είναι επιλογή τους, είναι ιεράρχησή τους, υπάρχουν ευθύνες.

Είναι πολιτική και δόγμα του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού το «λιγότερο κράτος». Είναι πολιτική απόφαση να εκχωρούνται τα πάντα στην ιδιωτική πρωτοβουλία και να επαφίενται όλα στις ατομικές επιλογές. Είναι πολιτική απόφαση η αποψίλωση των δημόσιων δομών και φορέων για να μειωθούν τα δημόσια έξοδα και να πιαστούν τα πλεονάσματα τα οποία επιβάλουν οι δανειστές και για τα οποία επιχαίρει αυτή η κυβέρνηση, όμοια με τις προηγούμενες. Τα πλεονάσματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ματωμένα, και όχι μόνο μεταφορικά. Αυτές είναι πολιτικές επιλογές και υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.

Είναι πολιτική επιλογή το γεγονός ότι στην Ανατολική Αττική επιχειρούσαν σύμφωνα με ανακοίνωση του Πυροσβεστικού Σώματος, 190 Πυροσβέστες και 96 οχήματα. Είναι πολιτική επιλογή το γεγονός ότι -σύμφωνα με την ανακοίνωση των αξιωματικών της Πυροσβεστικής- «το σύνολο των υδροφόρων οχημάτων της Πυροσβεστικής είναι ηλικίας άνω των 15 ετών και ακινητοποιούνται λόγω μηχανικών βλαβών, έλλειψης ελαστικών και άλλων προβλημάτων». Ας συγκρίνουμε αυτά τα δεδομένα, με τα δυσθεώρητα νούμερα και τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό των δυνάμεων καταστολής που αφειδώς διατίθενται για να χτυπούν κάθε λαϊκή διαμαρτυρία. Αποτελεί πολιτική επιλογή και υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Είναι πολιτική επιλογή να μην αγγίζεται το όργιο παρανομιών και παραβάσεων στο ρυμοτομικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Στο έγκλημα αυτό είναι συνυπεύθυνοι το κράτος, η πολιτική εξουσία διαχρονικά, οι δημόσιες υπηρεσίες, η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και φυσικά η κοινωνία εκμαυλιζόταν και εξαγοράζονταν συστηματικά, διαμορφώνοντας τον φαύλο κύκλο. Η «παγίδα θανάτου» που σήμερα όλοι ανακαλύπτουν στο Μάτι, ήταν αποτέλεσμα ενός τέτοιου φαύλου κύκλου. Η σημερινή κυβέρνηση δεν θα έλυνε το πρόβλημα, μπορεί όμως να μας υποδείξει έστω και μισό, ανολοκλήρωτο, βήμα στην κατεύθυνση επίλυσής του; Γιατί όπως και στην πλημμύρα στη Μάνδρα με την απουσία αντιπλημμυρικού σχεδιασμού, το ερώτημα δεν είναι αν η σημερινή κυβέρνηση κληρονόμησε το πρόβλημα από τις προηγούμενες, αλλά το αν κινήθηκε για να το λύσει. Εδώ βρίσκεται η πολιτική ευθύνη.

Είναι όμως ακόμα χειρότερη πολιτική επιλογή να διαχέεται η ευθύνη στο κοινωνικό σύνολο. Να διαρρέεται έντεχνα από τους κατέχοντες την εξουσία και την ευθύνη ότι «είμαστε όλοι υπεύθυνοι». Να αντιγράφεται με θράσος ο Πάγκαλος και το «μαζί τα φάγαμε». Ίδια ευθύνη όσοι είχαν την εξουσία και όσοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις πολιτικές της; Ίδια ευθύνη ο μεμονωμένος πολίτης που παρανόμησε, με το συντεταγμένο κράτος και την πολιτεία που επέτρεψε (αν δεν καθοδήγησε) την παρανομία; Η διάχυση ευθυνών είναι η καλύτερη μέθοδος για την απόσειση ευθυνών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χωρίς την παραμικρή συναίσθηση, χωρίς καμιά (ακόμα) παραίτηση, επιδίδεται αναίσχυντα σε αυτή τη σπέκουλα. Χωρίς καμιά ντροπή τα κυβερνητικά θρασίμια διατείνονται ότι δεν φταίνε πουθενά. Εγκλημάτησαν και αυτοί (όπως και προηγούμενοι) αλλά παριστάνουν τους εξοργισμένους για το έγκλημα.

Είναι πολιτική ανικανότητα να μη λειτουργήσει την ύστατη ώρα ο μηχανισμός προειδοποίησης και εκκένωσης, χρησιμοποιώντας τα υπαρκτά συστήματα. Και η ανικανότητα συνιστά πολιτική ευθύνη για το Υπουργείο Προστασίας, την Περιφέρεια Αττικής και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ακόμα και αν η φωτιά δεν ήταν δυνατόν να περιοριστεί, μπορούσε να περιοριστεί το ύψος των ανθρώπινων απωλειών, να ειδοποιηθεί ο κόσμος, να υπάρξουν επιτόπου δυνάμεις που να τον οδηγήσουν σε εξόδους. Τόσκας, Δούρου και οι δήμαρχοι της περιοχής, οι δήμαρχοι της βιτρίνας και όχι της πρόληψης και της προστασίας των πολιτών, είναι υπεύθυνοι. Κανενός όμως δεν ιδρώνει το αυτί, κανείς δεν έχει παραιτηθεί αναλαμβάνοντας την ευθύνη, κανείς δεν παραιτήθηκε, έστω από ευθιξία. Όλοι μαζί, κατηγορούν τον καιρό, το κακό το ριζικό μας ακόμα και τα ίδια τα θύματα, μόνο και μόνο για να μείνουν στην καρέκλα τους.

Είναι επίσης πολιτική επιλογή η υποκριτική και γεμάτη σκοπιμότητες προτροπή των κυβερνητικών αναμεταδοτών να δώσουμε χώρο και χρόνο στο πένθος. Ελπίζουν έτσι να μην αφήσουν χώρο στην απόδοση δικαιοσύνης, στην αναζήτηση ευθυνών και στην ανάληψη ευθυνών. Ίδια και απαράλλακτα με κάθε προηγούμενη κυβέρνηση. Ίδια και απαράλλακτα με κάθε εξουσία που σε κάθε τραγωδία επικαλείται την ενότητα, τον πόνο και τον θρήνο για να αποφύγει τη δίκαιη οργή και την τιμωρία. Τα κυβερνητικά πρακτορεία μας καλούν να σιωπήσουμε την ίδια στιγμή που η λέξη «συγνώμη» δεν έχει βγει από τα χείλη κανενός.

Όλα τα παραπάνω είναι πολιτικές επιλογές, είναι αποφάσεις, είναι ιεραρχήσεις. Η πυρκαγιά και ο άνεμος είναι φυσικό φαινόμενο. Μια φυσική καταστροφή μετατρέπεται όμως σε τραγωδία όταν κυριαρχούν πολιτικές που μόνο «φυσικές» δεν είναι. Είναι γέννημα θρέμμα συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογιών, που έχουν όνομα. Είναι απότοκο του καπιταλισμού στην πιο άγρια, στην πιο κυνική, στην πιο περιβαλλοντοκτόνα και ανθρωποκτόνα μορφή του. Είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, είτε αυτός υλοποιείται από τη σημερινή, είτε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και για αυτό θα πρέπει σήμερα να μιλήσουμε, παρά τις προτροπές και κραυγές για «σιωπή», «περισυλλογή» και «ενότητα». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παίζει το χαρτί του «έρχεται ο Μητσοτάκης» για να εκβιάσει, να φοβίσει, να αποσπάσει παθητικότητα και υποταγή. Μόνο που οι πολιτικές ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι απελπιστικά όμοιες. Ο ένας κληρονομεί την κατάσταση από τον άλλο και όλοι συνεχίζουν την ίδια πολιτική. Την πολιτική που υπηρετεί τους δανειστές αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες ζωές και το περιβάλλον.

Εδώ και τώρα δικαιοσύνη. Να τιμωρηθούν οι πολιτικοί υπεύθυνοι.

Ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ΝΔ. Όμοια κόμματα, ίδια η πολιτική τους.  

Να ανατραπεί η λιτότητα και η διάλυση των δημόσιων και κρατικών υπηρεσιών πρόληψης και προστασίας.

Να ανακουφιστούν – αποζημιωθούν άμεσα οι πληγέντες.

Τα δάση δεν είναι εμπόρευμα. Να μπουν κανόνες στην οικιστική ανάπτυξη.

Δεν είναι ώρα για σιωπή

Δεν είναι ώρα σιωπής

Σχόλιο του antapocrisis για την χθεσινοβραδινή τραγωδία.

Δεν είναι ώρα για σιωπή. Είναι ώρα να τους πάρει και να τους σηκώσει. Οι ένοχοι για την νέα ασύλληπτη τραγωδία επιβάλουν σιγή για να αποποιηθούν τις ευθύνες και να κρύψουν τις εγκληματικές τους πράξεις και παραλείψεις. Γιατί οι πολιτικές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν ίδιες, εδώ και χρόνια: Περιορισμός του κράτους, διάλυση των δημόσιων μηχανισμών, πετσόκομμα δαπανών, τσάκισμα κοινωνικών υπηρεσιών. Όλα αυτά στην υπηρεσία των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών. Η λαϊκή οργή πρέπει να πνίξει και τους σημερινούς και τους προηγούμενους γιατί όλοι συνέχισαν στην ίδια ρότα: Να βάζουν τα κέρδη των τραπεζών και τα πλεονάσματα του κράτους, πάνω από τις ανθρώπινες ζωές και το περιβάλλον.

Να μην επιβληθεί σιωπή για την υποστελέχωση των κρατικών δομών και υπηρεσιών. Για την απουσία αντιπυρικών και αντιπλημμυρικών οχυρώσεων. Για τις ελλείψεις στην Πυροσβεστική και στη Δασοπροστασία. Για τους μειωμένους προϋπολογισμούς στα κοινωφελή έργα και τη δασοπυρόσβεση. Τα μνημόνια είναι θάνατος. Η λιτότητα είναι θάνατος. Οι περικοπές των δημόσιων δαπανών είναι θάνατος.

Να μην επιβληθεί σιωπή για την εγκληματική πολιτική ασπίδα των «ασύμμετρων φαινομένων» επί Τσίπρα και της «ασύμμετρης απειλής» επί Καραμανλή. Τα καιρικά φαινόμενα μπορεί να είναι ακραία, αλλά οι συνέπειές τους θα ήταν διαχειρίσιμες αν αντί για τους υποτακτικούς των αγορών και των τραπεζών κυβερνούσαν άνθρωποι με προτεραιότητα το κοινωνικό σύνολο. Γιατί η Πολιτική Προστασία υπάρχει για να προετοιμάζεται για το έκτακτο και το ακραίο. Αλλιώς θα αρκούσε η αυτενέργεια των κατοίκων. Έντεκα χρόνια μετά το 2007 και τον «στρατηγό άνεμο» του γελοίου Πολύδωρα, έρχονται οι εξίσου γελοίοι Συριζαίοι να αναμασήσουν τα ίδια.

Να μην επιβληθεί σιωπή για την υποκριτική διάχυση της ευθύνης στο κοινωνικό σύνολο. Ναι, η κοινωνία εθίστηκε στο να κτίζει μέσα ή δίπλα στο δάσος, εκμαυλίστηκε από την προσδοκία του εξοχικού μέσα στα δέντρα, έμαθε ότι όλα μπορούν να γίνουν τσιμέντο. Αλλά ξεχνάμε επιδέξια μια εξουσία που πρωτοστάτησε σε αυτόν τον εκμαυλισμό. Δηλητηρίασε εκατοστό εκατοστό το κοινωνικό σώμα. Το έκανε σαν τα μούτρα της. Η αναφορά στην ευθύνη «όλων μας» πρέπει να γίνει όταν λογοδοτήσουν και πληρώσουν οι εγκληματίες που κυβέρνησαν και κυβερνούν. Ο κωλοέλληνας που κλείνει τη ΛΕΑ είναι η βολική διαφυγή των υψηλά ιστάμενων. Και φυσικά είναι το αγαπημένο θέμα των απολογητών της κυβέρνησης σήμερα.

Να μην επιβληθεί σιωπή. Ο σεβασμός στους νεκρούς και στη θλίψη δεν σημαίνει σιγή ασυρμάτου για τους ηθικούς αυτουργούς της τραγωδίας, είτε είναι πολιτικές είτε είναι πολιτικοί. Η οργή πρέπει να σαρώσει και τις πολιτικές και τους πολιτικούς που βάζουν το κέρδος και το πλεόνασμα πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.