Ποια είναι η κατάσταση στο Λίβανο μετά την πρόσφατη επίθεση του Ισραήλ;

Ο Λίβανος βρίσκεται υπό πολιορκία εδώ και ένα μήνα από τις ισραηλινές δυνάμεις. Όμως, ήδη από την 8η Οκτωβρίου 2023, ο Λίβανος εκδηλώνοντας την υποστήριξή του στη Γάζα άνοιξε ένα μέτωπο συμπαράστασης όπως το λένε, βοηθητικό και όχι κύριο μέτωπο. Η λογική ήταν να βοηθήσει την αντίσταση στην Γάζα και να επιβάλει στο Ισραήλ αυτό που δεν μπορούν να επιβάλουν οι διεθνείς οργανισμοί, δηλαδή την εκεχειρία και το σταμάτημα της γενοκτονίας.

Αυτή τη στιγμή, ο Λίβανος έχει πάνω από ένα εκατομμύριο εκτοπισμένους, δεκάδες χωριά κατεστραμμένα ολοσχερώς στο νότιο τμήμα, μια σοβαρή ανθρωπιστική κρίση σε όλη την χώρα. Χιλιάδες οικογένειες έχουν χάσει τα σπίτια τους, μεταξύ αυτών και φοιτητές μου. Μια φοιτήτρια μου έλεγε σήμερα ότι δεν μπορεί να κάνει την εργασία της γιατί προχτές έχασε τον ξάδερφό της σε έναν βομβαρδισμό, όταν κατέρρευσε το κτίριο που διέμενε. Αυτός σκοτώθηκε επιτόπου, ενώ ο πατέρας του και ο αδερφός του πέθαναν από τα τραύματά τους επειδή οι Ισραηλινοί εμποδίζουν τα ασθενοφόρα και τους διασώστες να επέμβουν. Είναι σε σοκ, όπως καταλαβαίνετε. Άλλη φοιτήτρια έχει εκτοπιστεί τρεις φορές από τα σπίτια που κατέφευγε, επειδή οι Ισραηλινοί βομβαρδίζουν διαρκώς και σε διαφορετικές γειτονιές της Βηρυτού κάθε φορά, σκοτώνοντας μαζικά αμάχους.

Ο Λίβανος αυτή τη στιγμή είναι μέρος του πολέμου, και είναι ξεκάθαρο σε όλους τους Λιβανέζους και σε όλες τις Λιβανέζες ότι αν δεν σταματήσει κάποιος ή κάποιοι το Ισραήλ δεν πρόκειται να βρεθεί λύση στην περιοχή. Είναι ξεκάθαρο αυτό, παρόλες τις προσπάθειες του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο απειλώντας ότι θα κάνει τον Λίβανο να μοιάζει με τη Γάζα εάν οι Λιβανέζοι δεν στρέψουν τα όπλα τους εναντίον της Χεζμπολάχ και της αντίστασης γενικότερα.

Αυτή είναι η κατάσταση στον Λίβανο. Είναι πάρα πολύ κρίσιμη και δύσκολη, αλλά παρόλα αυτά υπάρχουν ελπιδοφόρα σημάδια ότι και η λιβανέζικη κοινωνία και η λιβανέζικη αντίσταση κρατούν γερά και στέκονται με πολλή αξιοπρέπεια.

Τι θέλει να πετύχει το Ισραήλ με όσα κάνει τον τελευταίο χρόνο;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση. Ο ένας τρόπος είναι να επικεντρωθεί κανείς στο Ισραήλ προκειμένου να διαπιστώσει τι συμβαίνει με τις πολιτικές δυνάμεις που απαρτίζουν αυτή τη στιγμή την πολιτική εξουσία. Σε αυτή την περίπτωση, η απάντηση είναι ότι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις ονειρεύονται –διακηρύσσοντάς το δημοσίως– ένα μεγάλο Ισραήλ, τον εποικισμό της Γάζας, μία Nakba (μία παλαιστινιακή εθνοκάθαρση) 2024, όπως γράφουν οι στρατιώτες τους στους τοίχους της Γάζας. Ονειρεύονται το μεγάλο Ισραήλ, δηλαδή τη βίαιη και παράνομη προσάρτηση των εδαφών της Δυτικής όχθης, της Γάζας, του Νότιου Λίβανου και άλλα. Άλλωστε, αυτά δήλωσε ευθαρσώς ο υπουργός οικονομικών Σμότριτς την προηγούμενη βδομάδα.

Ο δεύτερος τρόπος να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα είναι γεωπολιτικός. Με αυτή την έννοια, το Ισραήλ επιδιώκει έναν πόλεμο με το Ιράν. Έναν μεγάλο πόλεμο με όλες τις «εστίες αντίστασης» στη Μέση Ανατολή. Πόλεμο με τη Συρία, ο οποίος μαίνεται εδώ και κάποια χρόνια (κακώς ονομαζόμενος εμφύλιος), και συνεχίζεται κανονικά κάθε βδομάδα με επιθέσεις του Ισραήλ σε συριακό έδαφος. Πόλεμο με την Υεμένη, ο οποίος επίσης έχει αρχίσει με την επίθεση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη το 2014, με τη συμβολή Αμερικανών και Δυτικών –και της ελληνικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας μεταξύ αυτών. Και τελικά, έναν πόλεμο ο οποίος θα υποτάξει τη Μέση Ανατολή, στα πλαίσια του πλάνου της Κοντολίζα Ράις και των γερακιών του Νέου Αμερικανικού Αιώνα, ήδη από τις αρχές του 2000. Τότε απέτυχε, τσακίστηκε, και έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι θα τσακιστεί και αυτή τη φορά.

Ο τρίτος τρόπος να απαντηθεί αυτή η ερώτηση είναι να βάλουμε στο παιχνίδι και τον «σπόνσορα» του Ισραήλ, τη σκιά πίσω από αυτόν τον πόλεμο που δεν είναι άλλη από τις ΗΠΑ και την όλη Δύση. Καταρχάς, οι ΗΠΑ δεν σέρνονται από το Ισραήλ. Ο Μπάιντεν δεν είναι αφελής, παρόλο που είναι σε αυτή την εγκεφαλική κατάσταση. Οι ΗΠΑ πολύ συνειδητά εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και προστατεύουν το Ισραήλ σε κάθε διπλωματική αρένα, όπως στον ΟΗΕ και στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Οι ΗΠΑ θέλουν ξεκάθαρα το Ισραήλ να προχωρήσει, να τελειώσει και να κάνει «αλλαγή καθεστώτος» στον Λίβανο, να κλείσει το παλαιστινιακό με τη βία, να αποκτήσει επιρροή στην περιοχή και να αναγκάσει τις υπόλοιπες αραβικές χώρες να υποταχθούν ή να συνταχθούν με το πλάνο τους για την περιοχή.

Αυτό το πλάνο αφορά την αντιμετώπιση αυτού που θεωρούν πρόκληση από άλλες χώρες. Ειδικά από χώρες του Παγκόσμιου Νότου όπως είναι η Κίνα, το Ιράν και άλλες που έχουν ενταχθεί στα BRICS – μια συμμαχία για την οποία τηρείται σιγή ιχθύος στην Ελλάδα δυστυχώς λόγω της ολοκληρωτικά επικρατούσας δυτικής επιρροής. Αυτή πιστεύω ότι είναι η μακροπρόθεσμη στρατηγική, δηλαδή η αλλαγή της τρέχουσας πορείας της περιοχής που τείνει να προσεταιρίζεται στην συμμαχία BRICS για μια ειρηνική Μέση Ανατολή και όχι μια εστία μόνιμων πολέμων. Και αυτό προφανώς είναι κάτι που το απεχθάνονται μετά βδελυγμίας το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχοντας πολύ σοβαρούς λόγους να προωθούν μια μόνιμη κατάσταση πολέμου και αλληλοσπαραγμού στη Μέση Ανατολή.

Στην Ελλάδα και γενικότερα στη Δύση, οργανώσεις λιβανέζικης και παλαιστινιακής αντίστασης χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικές. Ποια είναι η αλήθεια;

Οι οργανώσεις αυτές γεννήθηκαν ως κινήματα αντίστασης απέναντι στον κατακτητή. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό έγινε και με τη Χαμάς και με τη Χεζμπολάχ. Η Χεζμπολάχ γεννήθηκε το 1982 ως απάντηση στην ισραηλινή εισβολή στον Λιβάνο το 1978, όπως ρητά αναφέρει το καταστατικό της. Από τότε η Χεζμπολάχ έχει επικεντρωθεί –σχεδόν αποκλειστικά– στο να εκδιώξει την ισραηλινή κατοχή από το Λίβανο, το οποίο και κατάφερε το 2000. Αυτό ήταν ένα τεράστιο πλήγμα στην εικόνα του Ισραήλ, όπως καταλαβαίνετε. Γι’ αυτό, από τότε έχουν βαλθεί οι «στενογράφοι της αυτοκρατορίας», μεταξύ των οποίων δυστυχώς και καθηγητές πανεπιστήμιων στη Δύση, να βαφτίσουν αυτή την οργάνωση ως τρομοκρατική. Η πρακτική της Χεζμπολάχ όμως, ακόμα και σε αυτή τη συγκεκριμένη σύγκρουση που βλέπουμε τώρα, δεν είναι τρομοκρατική ακόμα και με τους δυτικούς κανόνες. Από την αρχή της σύγκρουσης η Χεζμπολάχ επιμένει να στρέφει τα όπλα της σε στρατιωτικούς στόχους. Από πότε οι στρατιωτικοί στόχοι σ’ έναν πόλεμο είναι τρομοκρατική ενέργεια; Η Χεζμπολάχ ήδη από το 1982 στόχευε σε στρατιωτικούς στόχους. Οι ΗΠΑ την χαρακτήρισαν ως «τρομοκρατική οργάνωση» λόγω μιας επίθεσης στο στρατόπεδο των Αμερικάνων πεζοναυτών στη Βηρυτό το 1983 που είχε ως αποτέλεσμα κάποιες δεκάδες θύματα στην αμερικανική μεριά. Αυτή ήταν πάλι μια επίθεση σε έναν στρατιωτικό στόχο και δεν αποτελεί τρομοκρατική ενέργεια ακόμα και με φιλελεύθερους όρους. Ακριβώς την ίδια τακτική ακολουθούσε το ΕΑΜ. Ήταν το ΕΑΜ τρομοκρατική οργάνωση;

Η Χαμάς γεννήθηκε το 1987 ως απάντηση στην προδοτική, κατά τους Παλαιστινίους, στάση της PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) με τις συμφωνίες του Όσλο. Καλώς ή κακώς, αφελώς ή συνειδητά, η PLO του Αραφάτ σύρθηκε σε μια προδοτική συμφωνία που απλά και μόνο την όριζε ως τοποτηρητή, ως εργολάβο της κατοχής στα έτσι κι αλλιώς μικροσκοπικά πλέον παλαιστινιακά εδάφη, χωρίς καμία άλλη παραχώρηση από το Ισραήλ – ούτε κράτος, ούτε αεροδρόμιο, ούτε έλεγχο συνόρων, ούτε καν δικό τους στρατό.

Αυτές οι οργανώσεις λοιπόν, είναι κλασικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις ακόμα και σύμφωνα με τα φιλελεύθερα δυτικά πρότυπα. Το να ορίζονται ως τρομοκρατικές είναι μια πολιτική πράξη που σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει και να αποπολιτικοποιήσει τη συζήτηση και να τη φέρει σε ένα ηθικολογικό πλαίσιο. Αν κανείς δει πραγματολογικά τα στοιχεία, δηλαδή τι κάνουν αυτές οι οργανώσεις, πώς μιλούν, πώς εξηγούν, πώς περιγράφουν την κατάσταση, είναι καθαρά στα πλαίσια του εθνικοαπελευθερωτικού και μάλιστα αντιμπεριαλιστικού-αντιαποικιακού αγώνα. Ακόμα και σε εκείνους που χαρακτηρίζουν τις οργανώσεις αυτές ως αντισημιτικές, πρέπει να πούμε ότι είναι ένα αισχρό ψέμα, γιατί τα ντοκουμέντα τους και ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται σε δημόσια σφαίρα, ξεκαθαρίζουν πως ο εχθρός τους είναι ο σιωνισμός και όχι φυσικά ο εβραϊσμός που δεν ταυτίζεται με το σιωνισμό.

Τέλος, να πούμε ότι ο χαρακτηρισμός «τρομοκρατία» στοχεύει στο να κόψει οποιαδήποτε συζήτηση, οποιαδήποτε δυνατότητα όσων ανθρώπων ενδιαφέρονται στη Δύση να μάθουν γι’ αυτά τα κινήματα. Θα μπορούσαν άνετα όλοι να διαβάσουν τα μανιφέστα των κινημάτων αυτών, να παρακολουθήσουν τις ομιλίες των ηγετών τους και να αναλύσουν τα λόγια τους, χωρίς να χρειάζονται κάποιους μεσάζοντες. Ο χαρακτηρισμός «τρομοκρατία» ορίζει ως μεσάζοντες τους δυτικούς «ειδικούς», αποσιωπώντας τα ίδια τα δρώντα όντα στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Εδώ και ένα χρόνο οι κυβερνήσεις της Δύσης μιλάνε για το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα και ταυτόχρονα κάνουνε εκκλήσεις για προστασία των αμάχων στη Παλαιστίνη και τον Λίβανο, για εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός. Ο δυτικός κόσμος συνολικά επιφυλάσσει στον εαυτό του τον ρόλο του υπερασπιστή της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τι σχέση έχει με αυτό η στάση των περισσότερων κρατών της Δύσης;

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι δυτικές αξίες θάφτηκαν διά παντός στους μαζικούς τάφους της Γάζας. Από εδώ και πέρα τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά. Κανείς από τη Δύση δεν θα μπορεί να σηκώσει το δάχτυλο στον παγκόσμιο Νότο. Οι ιδεολογικές επενδύσεις που εδώ και δεκαετίες έχει κάνει η Δύση για να επιφυλάσσει στον εαυτό της τον ρόλο του υπερασπιστή της δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων «πήγαν κουβά» που λένε και οι νέοι σήμερα – και αυτό φυσικά έχει μεγάλη σημασία.

Γιατί όμως έγινε αυτό; Τι είναι αυτό που κάνει τη Δύση να θεωρεί είτε ότι αυτές οι επενδύσεις δεν έχουν πια σημασία, είτε ότι μπορεί να θυσιαστούν στο βωμό της Παλαιστινιακής γενοκτονίας; Πoια είναι η επόμενη φάση που μας επιφυλάσσει η Δύση και οι ελίτ της; Τι σημαίνει ότι εδώ και ένα χρόνο τα δυτικά media, οι «ειδικοί» της, διάφοροι ηγέτες της όπως η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν και οι πρωθυπουργοί της Δύσης, στην ουσία μας λένε ότι πρέπει να συνηθίσουμε στην «απανθρωποποίηση» των Παλαιστινίων, στην αποκτήνωση της ηθικής μας, στην απονομιμοποίηση του διεθνούς δικαίου; Ότι πρέπει να συνηθίσουμε στις ανθρωποθυσίες, να κανονικοποιήσουμε τα καθημερινά εγκλήματα πολέμου, να κλείσουμε τα μάτια σε ένα Ολοκαύτωμα που μεταδίδεται λάιβ στις οθόνες των κινητών μας;

Η Δύση φαίνεται έτοιμη να θυσιάσει στην υπεράσπιση του Ισραήλ όλα όσα έχει χτίσει εδώ και δεκαετίες. Κι εδώ δεν αναφέρομαι μόνο στην ιδεολογική της ηγεμονία μέσω των πανεπιστημίων, των ΜΚΟ και των διανοουμένων της, αλλά και στον έλεγχο πάνω σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΠΟΕ κτλ.

Αυτές οι αρχές, αυτοί οι θεσμοί έχουν δεχτεί σοβαρό πλήγμα. Το διεθνές δίκαιο έχει πεταχτεί στο κάλαθο των αχρήστων. Το διεθνές ποινικό δικαστήριο και το διεθνές δικαστήριο της Χάγης παρόλες τις αρχικές τους διαθέσεις, έχουν δεχτεί πιέσεις και έχουν σταματήσει οποιαδήποτε διαδικασία καταδίκης και ποινικών κυρώσεων στο Ισραήλ και την ηγεσία του. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει μπλοκάρει και αδυνατεί να πάρει οποιαδήποτε απόφαση με δεδομένο το βέτο από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Μπαίνουμε λοιπόν σε μία νέα φάση, στην οποία απ’ ό,τι φαίνεται αποτελεί συνειδητή επιλογή της Δύσης να στρατιωτικοποιήσει τις κοινωνίες, να τις αναισθητοποιήσει απέναντι στην προοπτική γενοκτονιών και καταστροφών σε αστικές υποδομές, νοσοκομεία, πανεπιστήμια. Η Δύση λοιπόν απορρίπτει τον μανδύα της δημοκρατικής ηγέτιδας, προβάλλοντας μία νέα μίξη ηθικολογισμού γύρω από την «προστασία» αυτού που θεωρεί η ίδια ως μνήμη του ολοκαυτώματος από τη μια, και από την άλλη ενός νέου πολεμικού πλαισίου που προϋποθέτει ότι όλοι όσοι αρνούνται και όλοι όσοι διαφωνούν με αυτή την εξήγηση και την ανάλυση της Δύσης για «την ηθική της ηγεμονία» θα πρέπει να πληρώνουν με ποτάμια αίματος. Αυτή είναι απ’ ό,τι φαίνεται η επόμενη φάση στην οποία μπαίνουμε από εδώ και πέρα, και γι’ αυτό το λόγο αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα δεν αφορούν μόνο τους Παλαιστίνιους, δεν αφορούν μόνο τους αντισιωνιστές εβραίους, δεν αφορούν μόνο τους Άραβες και τους Λιβανέζους, αφορούν όλο τον πλανήτη. Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι μία πρόβα τζενεράλε ενός νέου παγκόσμιου πλαισίου πολεμικής ετοιμασίας, το οποίο πραγματικά δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πού μπορεί να σταματήσει και μέχρι πού μπορεί να πάει.

Εκτός από τις κυβερνήσεις των κρατών της Δύσης, υπάρχουν και οι λαοί. Εδώ και έναν χρόνο βλέπουμε να αναπτύσσονται κινήματα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό και πλέον και στον Λιβανέζικο λαό, όπως τα φοιτητικά κινήματα υπέρ της Παλαιστίνης σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και ευρωπαϊκών χωρών. Η εικόνα αυτής της πλευράς, φτάνει στους λαούς της Μέσης Ανατολής; Τι μπορούν να κάνουν τα κινήματα στις δυτικές χώρες όπως η Ελλάδα, για να σταθούν πιο αποτελεσματικά στο πλάι των λαών της Παλαιστίνης και του Λιβάνου; Θεωρείς ότι στεκόμαστε σαν αριστερά στο ύψος των περιστάσεων;

Είναι πολύ σημαντική η ερώτηση, πολύ δύσκολη η απάντηση. Σίγουρα τα κινήματα αλληλεγγύης είναι πάρα πολύ σημαντικά, ιστορικά. Όπως ήταν και στην Ν. Αφρική του Απαρτχάιντ. Όπως ήταν και στο Βιετνάμ. Όπως ήταν και στην Αλγερία – στον αντιαποικιακό αγώνα της Αλγερίας αλλά και σε κάθε αντιαποικιακό αγώνα. Τα κινήματα αλληλεγγύης, στο κέντρο, στον πυρήνα της αποικιακότητας – στη Δύση, έχουν μεγάλη σημασία. Πώς μπορούν να κερδίσουν αυτά τα κινήματα και τι μπορούν να κάνουν; Χρειάζεται καταρχήν να είμαστε ξεκάθαροι. Αυτό που μπορεί να γίνει, αυτό που μπορεί να είναι ο στόχος, είναι να υπάρξουν πλήγματα. Πλήγματα οικονομικά, πλήγματα πολιτικά, πλήγματα διπλωματικά – κάθε είδους πλήγμα μη βίαιο φυσικά, χωρίς απώλεια ζωών, αλλά με υλικές απώλειες. Για παράδειγμα, μια επίθεση στο κτίριο του ΣΚΑΪ γι’ αυτά που λέει, για τη συμβολή του στη γενοκτονία, που –όπως διάβασα μόλις τώρα– προωθεί πολύ ξεκάθαρα το αφήγημα του Ισραήλ περί δισεκατομμυρίων κρυμμένων κάτω από νοσοκομεία στο Λίβανο. Αν ο ΣΚΑΪ νομίζει ότι μπορεί έτσι εύκολα να μεταδίδει «ειδήσεις» οι οποίες στην ουσία φτιάχνουν συναίνεση για βομβαρδισμούς νοσοκομείων, πιστεύω ότι ο ΣΚΑΪ πρέπει να νιώσει το κόστος αυτής της επιλογής. Και αυτό το κόστος μπορεί να είναι διαδηλώσεις και αποκλεισμοί του ΣΚΑΪ, και γιατί όχι, να πληρώσει ο ΣΚΑΪ τα σπασμένα στην κυριολεξία – και το λέω πολύ συνειδητά. Χρειάζονται βίαιες διαδηλώσεις απέναντι σε όσους αποτελούν τους καθαρούς συνεχιστές και προπαγανδιστές της γενοκτονίας. Δεν είναι τα πράγματα πια σε ένα επίπεδο αντιπαράθεσης πολιτικής. Αυτοί οι άνθρωποι συνειδητά δικαιολογούν εγκλήματα πολέμου – μέρα μεσημέρι! Πρέπει να νιώσουν ότι αυτή η επιλογή τους έχει κόστος, ότι η κοινωνία καταλαβαίνει ότι είναι απάνθρωποι προπαγανδιστές εγκλημάτων πολέμου – και ότι τους μισεί γι’ αυτό! Ότι τους απεχθάνεται γι’ αυτό! Δεν πρέπει να νιώθουν άνετα αυτοί οι άνθρωποι! Πρέπει να νιώθουν το κόστος της επιλογής τους – αυτής της απάνθρωπης επιλογής τους! Πολύ απλά… Και αυτό ισχύει για όλους! Όπως οι Παλαιστίνιοι μας καλούν να κάνουμε αποκλεισμό στις πρεσβείες, να γίνουν αποκλεισμοί στα λιμάνια – όπως έκανε και το σωματείο στο λιμάνι που μπλόκαρε ένα φορτίο με σφαίρες. Αυτό πρέπει να γίνει καθημερινό, να γίνει κανονικότητα. Πρέπει να υπάρξει οποιαδήποτε προσπάθεια είναι δυνατόν. Φυσικά, εννοείται ότι στα πανεπιστήμια πρέπει να έχουμε μαζικές κινητοποιήσεις για να σταματήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα συνεργασίας σε έρευνες, ανταλλαγές, ακόμα και ομιλίες με το Ισραήλ. Πρέπει να υπάρξει η μέγιστη πίεση στο κράτος του απαρτχάιντ να σταματήσει τον πόλεμο. Πρέπει να ηττηθεί το κράτος του απαρτχάιντ σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και στρατιωτικά. Ένας στόχος για το ελληνικό κίνημα θα μπορούσε να είναι η ακύρωση της στρατιωτικής συμβολής της Ελλάδας. Για παράδειγμα, να υπάρχει ένας μόνιμος αποκλεισμός της βάσης της Σούδας ή της στρατιωτικής βάσης ελικοπτέρων της Καλαμάτας που ανήκει στο Ισραήλ. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να κινητοποιηθεί ο καθένας και η καθεμία από εμάς με στόχο τα πλήγματα στους γενοκτόνους και τους συμμάχους τους. Στρατιωτικούς, δημοσιογραφικούς, οικονομικούς, ιδεολογικούς συμμάχους τους. Η Ελλάδα είναι κομβικό σημείο για τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία. Σήμερα, ισραηλινοί φαντάροι έρχονται για να πάρουν «ανάσες» σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας –ένα «αναψυκτήριο» ας πούμε– για να ξαναγυρίσουν πίσω στη γενοκτονία – για να συνεχίσουν τη γενοκτονία. Αυτά είναι αδιανόητα πράγματα. Και φυσικά δείχνουν πόσο κεντρική είναι η χώρα στην υποστήριξη της γενοκτονίας, από την κυβέρνηση μέχρι τον κάθε ξενοδόχο. Πρέπει η ελληνική κοινωνία και η ελληνική αριστερά, να οπλιστεί με τη σωστή ανάλυση για το τι είναι το κράτος του Ισραήλ, ότι είναι ένα αποικιακό κράτος, το μακρύ χέρι του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, που στόχο έχει να κρατάει τους Άραβες σε μόνιμο πόλεμο, ώστε να μην ενωθούν, να μην απολαύσουν μία εποχή ειρήνευσης στην περιοχή τους και σηκώσουν το κεφάλι, πράγμα που θα αποτελούσε φυσικά απειλή για τα συμφέροντα των δυτικών. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε τα πάντα, ό,τι μπορεί ο καθένας, και σε συνεργασία με τους Παλαιστίνιους, για να σταματήσει αυτή η γενοκτονία, να ηττηθεί το Ισραήλ, να έχει κόστος κάθε προαγωγός της γενοκτονίας. Η ιστορία έχει δείξει πως μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε μία άμεση παύση πυρός και σε μία ειρηνική, δίκαιη και μόνιμη επίλυση των ζητημάτων στην Δυτική Ασία.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο DAZIBAO, τεύχος #1

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας είναι μια συλλογικότητα φοιτητών – μαθητών που δραστηριοποιείται πανελλαδικά για την οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας.

Των Jeremy Scahill και Sharif Abdel Kouddous από το Drop Site News.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν λέει ότι η συμφωνία προορίζεται να είναι μόνιμη, αλλά οι ΗΠΑ έδωσαν στο Ισραήλ μεγάλο περιθώριο να συνεχίσει τις επιθέσεις του.

Εκτοπισμένοι κάτοικοι της περιοχής Dahieh επιστρέφουν στα σπίτια τους μετά την έναρξη ισχύος της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου στη Βηρυτό του Λιβάνου στις 27 Νοεμβρίου 2024. (Photo by Murat Sengul/Anadolu via Getty Images).

Όταν ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν μπήκε στον Κήπο των Ρόδων [κήπος εντός του συγκροτήματος του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον] το απόγευμα της Τρίτης, το Ισραήλ διεξήγαγε μια μαζική εκστρατεία βομβαρδισμών σε τμήματα του Λιβάνου. Οι δυνάμεις του σφυροκοπούσαν τη Γάζα με αμερικανικά όπλα και ο αριθμός των νεκρών, ο οποίος ξεπέρασε επίσημα τους 44.000 Παλαιστίνιους αυτή την εβδομάδα, αυξανόταν για 416η συνεχόμενη ημέρα από τότε που το Ισραήλ ξεκίνησε τον γενοκτονικό του πόλεμο τον περασμένο Οκτώβριο. «Σήμερα, έχω να αναφέρω κάποια καλά νέα από τη Μέση Ανατολή», δήλωσε ο Μπάιντεν. Οι κυβερνήσεις του Ισραήλ και του Λιβάνου, ανακοίνωσε, «αποδέχθηκαν την πρόταση των Ηνωμένων Πολιτειών για τον τερματισμό της καταστροφικής σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ».

Η συμφωνία, στην οποία πρωτοστάτησαν οι ΗΠΑ και η Γαλλία, τέθηκε σε ισχύ στις 4 το πρωί της Τετάρτης. Αλλά το κάνει με φόντο τις πυρκαγιές που μαίνονται στη Γάζα και την επικείμενη επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τον τελευταίο χρόνο, ο Μπάιντεν και η κυβέρνησή του ενίσχυσαν μια ισραηλινή πολεμική μηχανή που είναι τώρα πιο ενθαρρυμένη από ποτέ στην ιστορία της μετά τη δημιουργία του Ισραήλ και την έναρξη της Νάκμπα το 1948. Ενώ ο Μπάιντεν και οι σύμβουλοί του προωθούν τη συμφωνία ως μια μνημειώδη συμφωνία «σχεδιασμένη να αποτελέσει μια μόνιμη παύση των εχθροπραξιών», τα αιματηρά γεγονότα των τελευταίων 14 μηνών στην περιοχή δεν θα υποχωρήσουν στις σελίδες της ιστορίας.

«Μπαίνουμε σ’ ένα εντελώς νέο κόσμο. Και θα πρέπει επίσης να περιμένουμε να δούμε αν η κατάπαυση του πυρός θα κρατήσει. Νομίζω ότι οι Ισραηλινοί θα κάνουν ό,τι μπορούν για να προκαλέσουν», δήλωσε ο Karim Makdisi, καθηγητής διεθνούς πολιτικής στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. «Νομίζω ότι όσο υπάρχει ο Νετανιάχου, κάτι θα συμβεί».

Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, τα ισραηλινά στρατεύματα θα αποσυρθούν από το νότιο Λίβανο σε διάστημα 60 ημερών, ενώ η Χεζμπολάχ θα τερματίσει την ένοπλη παρουσία της στην περιοχή, μετακινώντας τους μαχητές και τα όπλα της βόρεια του ποταμού Λιτάνι. Τα λιβανέζικα στρατεύματα και οι δυνάμεις του ΟΗΕ θα αναπτυχθούν στο νότο, ο οποίος έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από τις ισραηλινές επιθέσεις που εξαπολύονται εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Μια διεθνής επιτροπή υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών θα παρακολουθεί τη συμμόρφωση όλων των πλευρών, σύμφωνα με τη συμφωνία.

«Φαίνεται πολύ προσωρινή στο χαρακτήρα της. Μοιάζει πολύ μη δεσμευτική, επειδή πρόκειται για παύση των εχθροπραξιών. Δεν είναι κατάπαυση του πυρός», δήλωσε στο Drop Site News ο Amal Saad, κορυφαίος εμπειρογνώμονας για τη Χεζμπολάχ. «Έχουμε μια πολύ εύθραυστη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που μοιάζει πολύ με προκάλυμμα για τη συνέχιση της μάχης μεταξύ των δύο πλευρών. Είναι σαν να έχει σχεδιαστεί για να δώσει ανάσα στο Ισραήλ και προφανώς η Χεζμπολάχ θα τη χρησιμοποιήσει για να ανακάμψει, να επανεξοπλιστεί, να αναδιοργανωθεί. Και οι δύο πλευρές θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη συμφωνία γι’ αυτό».

Τις ώρες μετά την επίσημη έναρξη ισχύος της κατάπαυσης του πυρός, χιλιάδες εκτοπισμένοι Λιβανέζοι άρχισαν να ταξιδεύουν νότια προσπαθώντας να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αλλά ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε γρήγορα προειδοποίηση προς τους κατοίκους να μην επιστρέψουν στα χωριά τους και να μην πλησιάσουν τις ισραηλινές δυνάμεις. Εν τω μεταξύ, ισραηλινά στρατεύματα άνοιξαν πυρ εναντίον μιας ομάδας δημοσιογράφων που κάλυπταν την επιστροφή των εκτοπισμένων κατοίκων στη νότια πόλη Khiyam, τραυματίζοντας δύο, εκ των οποίων ο ένας εργαζόταν για το Associated Press και ο άλλος για το Sputnik.

Το κείμενο της συμφωνίας εμποδίζει τη Χεζμπολάχ να διεξάγει «οποιεσδήποτε επιχειρήσεις» εναντίον του Ισραήλ, αλλά αναφέρει ότι το Ισραήλ θα απέχει από «οποιεσδήποτε επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις» εναντίον λιβανέζικων στόχων.

«Είναι κάπως ύπουλο το σημείο όπου λένε “επιθετικές”, που σημαίνει ότι τρόπον τινά υπάρχει μια κάποια ευελιξία για το τι θα ερμηνεύσουν ως αμυντικές, που στην ισραηλινή λογική και λόγο και δράση σημαίνει οτιδήποτε», δήλωσε ο Makdisi. «Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Μπορούν να πουν, “Λοιπόν, αυτό είναι άμυνα”. Ακόμα και η γενοκτονία στη Γάζα, αν πάρει κανείς υπόψιν τα λεγόμενά τους, είναι αμυντική».

Τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Μπάιντεν τόνισαν ότι η κατάπαυση του πυρός συνήφθη υπό τη συνθήκη ότι το Ισραήλ δεν θα δεσμεύεται από τους ίδιους κανόνες με τον Λίβανο. «Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής: Εάν η Χεζμπολάχ ή οποιοσδήποτε άλλος παραβιάσει τη συμφωνία και αποτελέσει άμεση απειλή για το Ισραήλ, τότε το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, όπως ακριβώς κάθε χώρα όταν αντιμετωπίζει μια τρομοκρατική ομάδα που έχει δεσμευτεί να την καταστρέψει», δήλωσε ο Μπάιντεν. Δεν έκανε κανένα σχόλιο σχετικά με τα δικαιώματα των Λιβανέζων να προστατεύονται από ισραηλινές παραβιάσεις ή άμεσες απειλές για την ασφάλειά τους.

Ενώ το Ισραήλ είχε ζητήσει το δικαίωμα να επιτεθεί αν θεωρήσει ότι η Χεζμπολάχ παραβιάζει τη συμφωνία, αυτό απορρίφθηκε από τους Λιβανέζους αξιωματούχους και δεν περιλαμβάνεται στους όρους της συμφωνίας. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση Μπάιντεν συμφώνησε να παράσχει στο Ισραήλ μια επιστολή που περιείχε εγγυήσεις, «αναγνωρίζοντας την ισραηλινή ελευθερία δράσης στο λιβανέζικο έδαφος, σε περίπτωση οποιασδήποτε απόπειρας ενίσχυσης της Χεζμπολάχ ή άλλης εχθρικής οντότητας εκεί», σύμφωνα με τη Haaretz. Το ισραηλινό κανάλι 12 μετέδωσε ότι η «συμπληρωματική επιστολή» αναφέρει επίσης ότι οι ΗΠΑ θα μοιράζονται πληροφορίες με το Ισραήλ για πιθανές παραβιάσεις της συμφωνίας, συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών της Χεζμπολάχ να διεισδύσει στον λιβανέζικο στρατό, και θα συνεργαστούν με το Ισραήλ για να εμποδίσουν το Ιράν να παραδώσει όπλα στη Χεζμπολάχ. Σε ηλεκτρονικό μήνυμα στο Drop Site, ο Vedant Patel, εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, αρνήθηκε να σχολιάσει άμεσα το περιεχόμενο της υποτιθέμενης επιστολής ή ακόμη και την ύπαρξή της.

«Αυτή η κατάσταση υφίσταται εδώ και δεκαετίες, δηλαδή οι ΗΠΑ παρέχουν ολόπλευρη υποστήριξη σε κάθε παραβίαση και επιθετικότητα που διαπράττει το Ισραήλ, οπότε κυριολεκτικά πρόκειται για περισσότερα από τα ίδια, ότι οι ΗΠΑ θα τους υποστηρίξουν αν επιλέξουν να επιτεθούν στο Λίβανο», δήλωσε ο Saad. «Κατά κάποιο τρόπο είναι ένα σημάδι ισραηλινής αδυναμίας, τ’ ότι δηλαδή δεν μπόρεσαν να το πετύχουν αυτό ως μέρος μιας επίσημης συμφωνίας. Έτσι, ακόμη και αν πρόκειται απλώς για μια μονομερή συμφωνία, είναι ουσιαστικά αυτό που υπήρχε πάντα και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα. Αν σήμερα το Ισραήλ αποφάσιζε να παραβιάσει τη συμφωνία, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα το υποστήριζε πλήρως. Επομένως, δεν είναι κάτι καινούργιο ή ασυνήθιστο. Και αυτό απλώς υπογραμμίζει την ευθραυστότητα της όλης συμφωνίας εξαρχής».

Ο υπουργός Άμυνας του Λιβάνου Marine Sleem δήλωσε την Τετάρτη ότι ο λιβανέζικος στρατός θα αυξήσει την ανάπτυξη των στρατιωτών του στο νότιο Λίβανο σε 10.000 στρατιώτες ως μέρος της συμφωνίας. Ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε σε ενημέρωση στο παρασκήνιο την Τρίτη ότι «οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση του Λιβάνου ισχύουν και για τη Χεζμπολάχ», προσθέτοντας ότι «δεν διαπραγματευόμαστε απευθείας με τη Χεζμπολάχ. Διαπραγματευόμαστε με το κράτος του Λιβάνου. Και η κυβέρνηση του Λιβάνου πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στο Λίβανο».

Ο μελλοντικός ρόλος του λιβανέζικου στρατού, αυτός μιας πολύ πιο ισχνής πολεμικής δύναμης από τη Χεζμπολάχ, είναι που η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ ελπίζουν να διαμορφώσουν, σύμφωνα με αναλυτές.

«Είναι ξεκάθαρο ότι από το 2006, ο στόχος τους ήταν να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον λιβανέζικο στρατό σε ένα είδος αντιτρομοκρατικής μονάδας, ένα τύπο Ειδικών Δυνάμεων, η οποία θα ήταν βασικά μια δύναμη για να αντιμετωπίσει εσωτερικά τη Χεζμπολάχ, να αντιμετωπίσει ίσως μικρές παλαιστινιακές ομάδες που ίσως δρουν στους καταυλισμούς [των προσφύγων] και άλλα τέτοια πράγματα, παρά ένας στρατός που θα μπορούσε να αμυνθεί ενάντια σε εξωτερικές απειλές, δηλαδή τους Ισραηλινούς», δήλωσε ο Makdisi. «Νομίζω ότι τώρα οι ΗΠΑ θα το διπλασιάσουν αυτό, διότι είναι σαφές ότι δεν θα δώσουν στον λιβανέζικο στρατό καμία μορφή κατάλληλου εξοπλισμού, κατάλληλους μηχανισμούς για να μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του», πρόσθεσε. «Το σχέδιο είναι να προσπαθήσουν να καταστήσουν τον στρατό του Λιβάνου καθαρά ως αντίπαλο της Χεζμπολάχ».

Ο Λευκός Οίκος ενημέρωνε στενά την επερχόμενη κυβέρνηση του Τραμπ για τις διαπραγματεύσεις καθώς εξελίσσονταν τις τελευταίες ημέρες και ο υποψήφιος του Τραμπ για σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Ρεπουμπλικάνος Μάικ Γουόλτς έφτασε στο σημείο να διεκδικήσει τα εύσημα για τη συμφωνία σε ανάρτησή του στο Χ: «Όλοι έρχονται στο τραπέζι [των διαπραγματεύσεων] εξαιτίας του προέδρου Τραμπ. Η ηχηρή νίκη του έστειλε ένα σαφές μήνυμα στον υπόλοιπο κόσμο ότι το χάος δεν θα γίνει ανεκτό. Χαίρομαι που βλέπω χειροπιαστά βήματα προς την κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή». Η αρχική περίοδος εφαρμογής της εκεχειρίας των 60 ημερών καλύπτει τη μεταβατική περίοδο μεταξύ του τέλους της θητείας του Μπάιντεν και της ορκωμοσίας του Τραμπ.

Σε τηλεοπτική ομιλία του την Τρίτη, ο Νετανιάχου περιέγραψε τρεις βασικούς λόγους για την υποστήριξή του στη συμφωνία: να αναπληρώσει τις εξαντλημένες προμήθειες όπλων, να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση του Ιράν και να «διαχωρίσει τα μέτωπα και να απομονώσει τη Χαμάς». Από τη δεύτερη ημέρα του πολέμου, η Χαμάς υπολόγιζε στη Χεζμπολάχ να πολεμήσει στο πλευρό της. Με τη Χεζμπολάχ εκτός του κάδρου, η Χαμάς έμεινε μόνη της», είπε.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν εκφωνεί δηλώσεις από τον Κήπο των Ρόδων στον Λευκό Οίκο στις 26 Νοεμβρίου 2024. (Photo by Kevin Dietsch/Getty Images)

Αυτή την εβδομάδα, η κυβέρνηση Μπάιντεν ενημέρωσε το Κογκρέσο ότι σκοπεύει να πουλήσει νέα αμερικανικά όπλα αξίας 680 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ, επιπλέον της ήδη συμφωνημένης πώλησης ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την οποία ορισμένοι νομοθέτες, με επικεφαλής τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, προσπάθησαν και απέτυχαν να εμποδίσουν την περασμένη εβδομάδα. Την Τρίτη, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι τα πρόσθετα αμερικανικά πυρομαχικά «θα μας δώσουν περισσότερη δύναμη κρούσης για να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας». Ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε ότι οι πρόσθετες μεταφορές όπλων σχετίζονται με την αποδοχή της συμφωνίας του Λιβάνου από το Ισραήλ.

Η Χεζμπολάχ άρχισε να εκτοξεύει ρουκέτες και βλήματα πυροβολικού κατά των ισραηλινών δυνάμεων στις 8 Οκτωβρίου 2023, μία ημέρα μετά την έναρξη της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ στη Γάζα. Το Ισραήλ εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές στο νότιο Λίβανο, με τις διασυνοριακές επιθέσεις να συνεχίζονται για μήνες. Τον Σεπτέμβριο, το Ισραήλ κλιμάκωσε, πυροδοτώντας χιλιάδες βομβητές και ασύρματους σε ολόκληρο τον Λίβανο, σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους και τραυματίζοντας χιλιάδες. Στη συνέχεια, το Ισραήλ προέβη σ’ ένα κύμα σφοδρών αεροπορικών επιδρομών στο Λίβανο και μια σειρά δολοφονιών κορυφαίων διοικητών της Χεζμπολάχ, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του επί μακρόν ηγέτη της οργάνωσης Χασάν Νασράλα στις 27 Σεπτεμβρίου, ακολουθούμενη από χερσαία εισβολή την 1η Οκτωβρίου.

Μεγάλες εκτάσεις του νότιου και ανατολικού Λιβάνου καταστράφηκαν στις ισραηλινές επιθέσεις, με ολόκληρα χωριά να κατεδαφίζονται. Ο ισραηλινός στρατός έπληξε νοσοκομεία, εργαζόμενους σε υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, δημοσιογράφους, πυκνοκατοικημένες γειτονιές και πολιτικές υποδομές, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πάνω από 3.800 άνθρωποι και να εκτοπιστούν βίαια πάνω από 1,2 εκατομμύρια. Εν τω μεταξύ, η Χεζμπολάχ προκάλεσε απώλειες στον ισραηλινό στρατό, με δεκάδες στρατιώτες να σκοτώνονται και εκατοντάδες να τραυματίζονται, και επιτέθηκε σε ισραηλινές πόλεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αναγκάζοντας δεκάδες χιλιάδες ισραηλινούς εποίκους να εκκενώσουν τα σπίτια τους στο βόρειο Ισραήλ.

Η Χεζμπολάχ δεν είναι άμεσα εμπλεκόμενο μέρος της συμφωνίας, την οποία διαπραγματεύτηκε η λιβανέζικη κυβέρνηση, και έχει δηλώσει ότι είναι έτοιμη να συνεχίσει την ένοπλη αντίσταση κατά του Ισραήλ.

Στην πρώτη της δήλωση μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, η Χεζμπολάχ δήλωσε ότι πέτυχε «νίκη» επί του Ισραήλ «για την υπεράσπιση της γης και του λαού του και για την υποστήριξη των καταπιεσμένων στην Παλαιστίνη». Η οργάνωση δήλωσε ότι οι μαχητές της «θα παραμείνουν σε ύψιστη ετοιμότητα για να αντιμετωπίσουν την απληστία και τις παραβιάσεις του ισραηλινού εχθρού. Τα μάτια τους θα παραμείνουν ορθάνοιχτα, παρακολουθώντας τις κινήσεις του εχθρού και την απόσυρση των δυνάμεών του πέρα από τα σύνορα. Τα χέρια τους θα ακουμπούν στις σκανδάλες των όπλων τους, για την υπεράσπιση της κυριαρχίας του Λιβάνου και για χάρη της αξιοπρέπειας του λαού τους».

Ενώ τόσο η Χεζμπολάχ όσο και το Ισραήλ προσπάθησαν να παρουσιάσουν τη συμφωνία αυτής της εβδομάδας ως θρίαμβο, η πραγματικότητα, λένε οι ειδικοί, είναι πιο περίπλοκη. «Η Χεζμπολάχ κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά να αναδυθεί άθικτη και πολύ αδάμαστη και να αποτρέψει μια ισραηλινή κατοχή και να αποτρέψει ακόμη και μια προσωρινή κατοχή εδάφους, οπότε η απόκρουση μιας εισβολής σε αυτό το πλαίσιο είναι τρομερή, θα έλεγα, αλλά είναι παράδοξο γιατί είναι πιο αδύναμη», δήλωσε ο Saad. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Χεζμπολάχ έχει αποδυναμωθεί. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό από ποιοτική και ποσοτική άποψη, αλλά παραδόξως είναι ισχυρότερη επειδή μπόρεσε να αποσοβήσει όλα αυτά τα χτυπήματα και επειδή μπόρεσε να εμποδίσει το Ισραήλ να επιτύχει τους στόχους του, πρώτον, να προκαλέσει την κατάρρευσή της και, δεύτερον, να εισβάλει στον Λίβανο. Έτσι, με αυτή την έννοια, θα έλεγα ότι η Χεζμπολάχ ματαίωσε τους στόχους του Ισραήλ, αλλά απ’ τη σκοπιά των στρατηγικών στόχων της ίδιας της Χεζμπολάχ, που ήταν να τερματίσει τον πόλεμο στη Γάζα μέσω του μετώπου υποστήριξης, η Χεζμπολάχ απέτυχε σε αυτό, δεν τα κατάφερε και πρέπει τώρα να εγκαταλείψει προσωρινά το μέτωπο υποστήριξης. Και αυτό είναι κάτι που το Ισραήλ μπορεί στην πραγματικότητα να καρπωθεί ως μια τακτική νίκη».

Η συμφωνία δεν αναφέρεται στον πόλεμο του Ισραήλ κατά της Γάζας, παρά το γεγονός ότι η Χεζμπολάχ εισήλθε στη σύγκρουση στο πλαίσιο των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου και της έναρξης στρατιωτικής επίθεσης του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων της Γάζας. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ προσπαθούσαν επί μακρόν να διαχωρίσουν τη Χεζμπολάχ από το παλαιστινιακό μέτωπο. Από τη στιγμή που το Ισραήλ πραγματοποίησε τις επιθέσεις με τις εκρήξεις των βομβητών, τη δολοφονία του Νασράλα και μεγάλου μέρους των ανώτερων πολιτικών και στρατιωτικών κλιμακίων της οργάνωσης και εισέβαλε σε τμήματα του νότιου Λιβάνου, ο χαρακτήρας της θέσης της Χεζμπολάχ είχε επεκταθεί πέρα από ένα μέτωπο αλληλεγγύης με τη Γάζα.

«Η Χεζμπολάχ πολέμησε γενναία μετά τα σκαμπανεβάσματα που είχε λόγω της εξόντωσης των ηγετών της», δήλωσε ο Sami Al-Arian, διευθυντής του Κέντρου για το Ισλάμ και Παγκόσμιες Υποθέσεις στο Πανεπιστήμιο Ζαΐμ της Κωνσταντινούπολης. «Έτσι, αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι κατάπαυση του πυρός. Αυτό που έχουμε σήμερα είναι μια ανακωχή. Με άλλα λόγια, η Χεζμπολάχ μετατράπηκε από μέτωπο υποστήριξης σε πραγματικό μέτωπο. Και όταν έχεις ένα πραγματικό μέτωπο, τότε οι κανόνες εμπλοκής αλλάζουν. Είναι διαφορετικοί», δήλωσε ο Al-Arian στο Drop Site. «Έτσι, η Χεζμπολάχ σταμάτησε, αλλά εξακολουθεί να είναι κινητοποιημένη. Θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανά πάσα στιγμή. Και πράγματι, πρέπει να ανασυνταχθούν. Πρέπει να φέρουν περισσότερα όπλα. Και φυσικά, αυτό θα έχει να αντιμετωπίσει την ισραηλινή επιθετικότητα, η οποία θα μπορούσε να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή».

Ο αναπληρωτής ηγέτης του πολιτικού συμβουλίου της Χεζμπολάχ, Μαχμούντ Κουμάτι, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου την Τετάρτη ότι η οργάνωση ετοιμάζει επίσημη δημόσια κηδεία για τον Νασράλα στα νότια προάστια της Βηρυτού.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους, ο Νασράλα υποστήριζε ότι το κίνημά του δεν θα συμμετάσχει σε κατάπαυση του πυρός με το Ισραήλ ελλείψει τερματισμού του πολέμου κατά της Γάζας. Ο Νασράλα δήλωσε επίσης ότι η Χεζμπολάχ θα υπάκουε στην κρίση της παλαιστινιακής αντίστασης στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Τη Δευτέρα, το βράδυ πριν από την ανακοίνωση της συμφωνίας, ο εκπρόσωπος της Χαμάς Οσάμα Χαμντάν δήλωσε στο λιβανέζικο τηλεοπτικό κανάλι Al Mayadeen ότι η Χαμάς θα υποστήριζε μια κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο. «Οποιαδήποτε ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός στο Λίβανο είναι ευπρόσδεκτη, καθώς η Χεζμπολάχ έχει σταθεί στο πλευρό του λαού μας και έχει κάνει μεγάλες θυσίες», είπε.

Την Τετάρτη, η Χαμάς χαιρέτισε επίσημα τη συμφωνία και επαίνεσε τον ρόλο της Χεζμπολάχ στην ένοπλη αντίσταση κατά του Ισραήλ για την υποστήριξη των Παλαιστινίων στη Γάζα. «Η αποδοχή από το Ισραήλ της συμφωνίας με τον Λίβανο χωρίς να εκπληρώσει τους όρους που έθεσε, αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη διάλυση των ψευδαισθήσεων του Νετανιάχου να αλλάξει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής με τη βία και των ψευδαισθήσεών του να νικήσει τις δυνάμεις αντίστασης ή να τις αφοπλίσει», ανέφερε η Χαμάς σε ανακοίνωση που δόθηκε στο Drop Site. «Επιβεβαιώνουμε ότι αυτή η συμφωνία δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ανθεκτικότητα της αντίστασης και τη λαϊκή υποστήριξη γύρω από αυτήν και είμαστε βέβαιοι ότι ο Άξονας της Αντίστασης θα συνεχίσει να υποστηρίζει το λαό μας και τη μάχη του με όλα τα δυνατά μέσα». Η Χαμάς πρόσθεσε ότι εξακολουθεί να επιδιώκει να διαπραγματευτεί μια δική της συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για να τερματίσει τη βίαιη επίθεση του Ισραήλ. «Μας ενδιαφέρει να σταματήσει η επίθεση εναντίον του λαού μας, μέσα στις παραμέτρους του τερματισμού της επίθεσης στη Γάζα που έχουμε συμφωνήσει, δηλαδή την κατάπαυση του πυρός, την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων, την επιστροφή των εκτοπισμένων και την επίτευξη μιας πραγματικής και πλήρους συμφωνίας ανταλλαγής κρατουμένων», ανέφερε η ανακοίνωση.

Την Τρίτη, ο πρόεδρος Μπάιντεν δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα κάνει «άλλη μια προσπάθεια» για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα με την Τουρκία, την Αίγυπτο και το Κατάρ. Μια αιγυπτιακή αντιπροσωπεία έχει προγραμματιστεί να επισκεφθεί το Τελ Αβίβ αυτή την εβδομάδα για συζητήσεις με ισραηλινούς διαπραγματευτές. Η Χαμάς υποστηρίζει ότι στις αρχές Ιουλίου είχε αποδεχτεί μια πρόταση κατάπαυσης του πυρός που ενέκρινε ο πρόεδρος Μπάιντεν. Αργότερα τον ίδιο μήνα, το Ισραήλ δολοφόνησε στην Τεχεράνη τον Ισμαήλ Χανίγια, πολιτικό ηγέτη της Χαμάς και κορυφαίο διαπραγματευτή για την κατάπαυση του πυρός.

Πηγή: Drop Site News

Μετάφραση: antapocrisis

Jeremy Scahill

Δημοσιογράφος στην ιστοσελίδα “Drop Site News”, συνιδρυτής του “The Intercept”, συγγραφέας των βιβλίων “Blackwater” και “Dirty Wars”. Έχει κάνει ρεπορτάζ, μεταξύ άλλων, και από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία και την Υεμένη

Το Ισραήλ δολοφόνησε τον ηγέτη της αντίστασης του Λιβάνου την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου χρησιμοποιώντας 80 βόμβες των 2.000 λιβρών που ισοπέδωσαν 6 πολυκατοικίες.

Το Ισραήλ δολοφόνησε τον Σαγίντ Χασάν Νασράλα (1960-2024) επειδή αρνήθηκε να σταματήσει τις επιθέσεις στο βόρειο Ισραήλ έως ότου οι Ισραηλινοί τερματίσουν τη γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ισραηλινής εκεχειρίας, η οργάνωση του Νασράλα – η Χεζμπολάχ – σταμάτησε επίσης τις επιθέσεις της. Όταν οι Ισραηλινοί ξανάρχισαν να πολεμούν, το ίδιο έκανε και η Χεζμπολάχ.

Ο Νασράλα σκοτώθηκε επειδή ήταν ανυποχώρητος στην υποστήριξή του προς την Παλαιστίνη. Σε αντίθεση με κάθε άλλο Άραβα ηγέτη, ο Νασράλα είχε ηγηθεί του αγώνα εναντίον του Ισραήλ δύο φορές, γεγονός που οδήγησε στην ήττα του: πρώτον, όταν το Ισραήλ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον Λίβανο το 2000 και δεύτερον όταν το Ισραήλ δεν μπόρεσε να νικήσει τη Χεζμπολάχ το 2006. Ο άνθρωπος που νίκησε το Ισραήλ τελικά σκοτώθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2024, μαζί με χιλιάδες Λιβανέζους συμπατριώτες του.

Το 2013, καθώς κλιμακώθηκε ο πόλεμος στη Συρία, πήγα με έναν φίλο σε μια πολυσύχναστη περιοχή στο Dahieh, μια γειτονιά της Βηρυτού, στον Λίβανο. Είχαμε έρθει για να ακούσουμε μια ομιλία που εκφωνούσε ο Νασράλα. Μου είχαν πει ότι ο Νασράλα θα αναφερόταν στον λόγο για τον οποίο η Χεζμπολάχ —η οποία είναι ταυτόχρονα πολιτικό κόμμα στον Λίβανο και στρατιωτική ομάδα που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί τον Λίβανο από τις συνεχείς ισραηλινές επιδρομές— αποφάσισε να εισέλθει στη Συρία. Μια μεγάλη τηλεοπτική οθόνη είχε στηθεί στον υπαίθριο χώρο, και τελικά, ο Νασράλα εμφανίστηκε σε αυτήν και τον υποδέχτηκαν με δυνατές επευφημίες. Παρόμοιες σκηνές θα είχαν παρατηρηθεί σε άλλα μέρη του Λιβάνου όπου ο Νασράλα θα εμφανιζόταν στις τηλεοπτικές οθόνες για να απευθυνθεί στους ανθρώπους σχετικά με αυτή τη βαρυσήμαντη απόφαση.

Ο λόγος που ο Νασράλα δεν ήταν εκεί προσωπικά είναι ότι το Ισραήλ είχε βάλει στόχο να τον δολοφονήσει από τότε που διορίστηκε ηγέτης της Χεζμπολάχ το 1992 σε ηλικία 32 ετών. Θα ήταν αυτοκτονικό να εμφανιστεί αυτοπροσώπως. Για το λόγο αυτό, η ακριβής τοποθεσία του ήταν άγνωστη, αλλά ήταν σαφές πού μπορούσαν να συγκεντρωθούν οι άνθρωποι για να τον ακούσουν. Η ομιλία ξεκίνησε αργά, με τον Νασράλα να περιγράφει την πολυπλοκότητα του πολέμου στη Συρία και τους κινδύνους που διατρέχει ο λαός του Λιβάνου από τις επιθέσεις της Τζαμπχάτ αλ-Νούσρα [Σ.Μ. το ισλαμικό κράτος-ISIS], του μετώπου της Αλ Κάιντα, κοντά στα σύνορα. Εάν η αλ Νούσρα εισέλθει στον Λίβανο, είπε ο Νασράλα, η ομάδα θα στόχευε τη σιιτική κοινότητα, αλλά και τους χριστιανούς και άλλους. Για την προστασία του Λιβάνου, είπε ο Νασράλα, οι μαχητές της Χεζμπολάχ θα πρέπει να περάσουν τα σύνορα και να πολεμήσουν στα βουνά Καλαμούν της Συρίας.

Αργότερα, πήγα με έναν άλλο δημοσιογράφο σε εκείνα τα βουνά για να παρακολουθήσω τις συγκρούσεις μεταξύ των μαχητών της Χεζμπολάχ και εκείνων της Τζαμπχάτ αλ-Νούσρα. Η ευλάβεια με την οποία οι άνδρες της Χεζμπολάχ μίλησαν για τον Νασράλα ήταν εντυπωσιακή και η δική τους αίσθηση του πεπρωμένου —να υπερασπιστούν τον Λίβανο από τη μάστιγα της αλ-Νούσρα— ήταν επιβλητική. Εάν ο Σαγίντ [Σ.Μ. δηλαδή ο Νασράλα] τους έλεγε να το κάνουν, είπαν ότι τότε θα γίνει. Και έτσι, ήταν εκεί, μακριά από τα σπίτια τους, δίνοντας δύσκολες μάχες με μαχητές της αλ-Νούσρα που είχαν ως κίνητρο τη θυσία παρά από την ανάγκη να κερδίσουν έδαφος. Εάν υπήρχε δημοσκόπηση μεταξύ των μελών της Χεζμπολάχ και των οικογενειών τους, ο Νασράλα θα έχαιρε της καθολικότερης αποδοχής.

Στην ομιλία του, ο Νασράλα είπε ότι είναι ζωτικής σημασίας για τη Χεζμπολάχ να προστατεύσει το τέμενος Sayyida Zainab στο al-Sitt, λίγο έξω από τη Δαμασκό. Αυτό το τζαμί λέγεται από τους σιίτες ακολούθους των 12 ιμάμηδων ότι είναι ο τόπος ταφής της Zaynab bint Ali, της κόρης του Ali και της Fatima, και, ως εκ τούτου, της εγγονής του Προφήτη Μωάμεθ. Δεδομένου ότι το ιερό είναι σεβαστό από τη σιιτική κοινότητα και οι ομάδες της Αλ Κάιντα τρομοκρατούσαν τον σιιτικό πληθυσμό στη Συρία και επιτέθηκαν σε σιιτικά ιερά, η ανησυχία του Νασράλα βρήκε απήχηση στους οπαδούς του.

Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι στη μία συνέντευξη μετά την άλλη, ο Νασράλα είπε ότι οι σεχταριστικές διαφορές είναι ανάθεμα και ότι η συνύπαρξη είναι απαραίτητη. Η είσοδος της Χεζμπολάχ στη Συρία αφορούσε εν μέρει την προστασία του Λιβάνου από την αλ-Νούσρα και εν μέρει για την προστασία της σιιτικής κοινότητας στη Συρία και των σιιτικών ιερών. Είναι εμβληματική της θέσης της Χεζμπολάχ στον Λίβανο τόσο ως λιβανέζικη εθνική δύναμη όσο και ως ισλαμική (όχι σιιτική) αντίσταση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ηγεσίας του στη Χεζμπολάχ, ο Νασράλα κινούνταν μεταξύ αυτών των δύο πτυχών της οργάνωσης επιδέξια.

Οδηγώντας μέσα από τις νότιες πόλεις του Λιβάνου, είναι σαφές ότι το βάθος της υποστήριξης στη Χεζμπολάχ είναι ακλόνητο. Ο λόγος είναι ότι η στρατιωτική εφευρετικότητα της Χεζμπολάχ ήταν που οδήγησε στο να μπορέσει ο Λίβανος να τερματίσει με επιβολή ισχύος την ισραηλινή κατοχή μεγάλου τμήματος του Λιβάνου το 2000, η ​​οποία είχε ξεκινήσει όταν το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο το 1982. Η Χεζμπολάχ γεννήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης και έδειξε τόσο στρατιωτική ικανότητα και πολιτική οξυδέρκεια όσο και θάρρος απέναντι στην καταστολή. Ο Νασράλα βρισκόταν στο Ιράν από το 1989 έως το 1991, όπου σπούδαζε στη σιιτική θεολογική σχολή στο Qom. Όταν επέστρεψε στον Λίβανο το 1991, αφοσιώθηκε στη Χεζμπολάχ και τον επόμενο χρόνο -μετά τη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ Αμπάς αλ-Μουσαουί (1952-1992) από τις Ηνωμένες Πολιτείες- ο Νασράλα έγινε ο ηγέτης της οργάνωσης.

Ο Νασράλα έθεσε αμέσως σε κίνηση μια πολιτική που παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τη δολοφονία του: η Χεζμπολάχ θα χτυπούσε μόνο ισραηλινούς στρατιωτικούς στόχους, αλλά αν το Ισραήλ χτυπούσε Λιβανέζους αμάχους, τότε η Χεζμπολάχ θα ανταπέδιδε χτυπώντας Ισραηλινούς αμάχους. Όταν το Ισραήλ αποχώρησε με ήττα το 2000, η ​​Χεζμπολάχ έκανε μια δημόσια δήλωση ότι δεν θα δίωκε κανέναν στον Λίβανο που συνεργάστηκε με την ισραηλινή κατοχή. Οι Λιβανέζοι έπρεπε να θεραπευτούν και να γίνουν έθνος.

Στην παράκτια πόλη Sur (Τύρο) του Λιβάνου, άγνωστοι βομβάρδισαν ορισμένα εστιατόρια που σερβίρουν αλκοόλ στα τέλη του 2012. Κατέβηκα για να μιλήσω με μερικούς από τους ιδιοκτήτες αυτών των εστιατορίων και μιας ζυθοποιίας, όλοι μου είπαν ότι τους είχαν επισκεφθεί άτομα από τη Χεζμπολάχ που προσφέρθηκαν να πληρώσουν για τις ζημιές, παρόλο που οι επιθέσεις δεν έγιναν από μέλη τους. Ο Νασράλα είχε πει ότι αν και ήταν αντίθετος στην κατανάλωση αλκοόλ, δεν πίστευε ότι η λιβανική κοινωνία πρέπει να συμμορφώνεται με τις κοινωνικές απόψεις οποιασδήποτε ομάδας, αλλά θα έπρεπε να μάθει να ανέχεται τα ήθη των άλλων.

Παρ’ όλη τη συζήτηση για τον Νασράλα και τον αντισημιτισμό, θα άξιζε να ληφθεί υπόψη ότι ήταν η Χεζμπολάχ υπό τον Νασράλα που βοήθησε στην ανοικοδόμηση της Συναγωγής Μάγκεν Αβραάμ της Βηρυτού. «[Είναι] ένας θρησκευτικός χώρος λατρείας», είπε ο Νασράλα, «και η αποκατάστασή του είναι ευπρόσδεκτη», ανέφερε το Arab News. Είναι αυτή η στάση που οδήγησε εν μέρει στο να πει ο Νασράλα στον Τζούλιαν Ασάνζ κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για την Παλαιστίνη το 2012 ότι «η μόνη λύση είναι η ίδρυση ενός κράτους-ενός κράτους στη γη της Παλαιστίνης στην οποία θα ζουν οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί ειρηνικά σε ένα δημοκρατικό κράτος. Οποιαδήποτε άλλη λύση απλά δεν θα είναι βιώσιμη και δεν θα διατηρηθεί».

Όταν το Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, άρχισε να βομβαρδίζει τον Λίβανο το 2006, φαινόταν βέβαιο ότι η Χεζμπολάχ θα καταστρεφόταν. Αλλά άντεξε την επίθεση και αντεπιτέθηκε στο Ισραήλ. Χρόνια νωρίτερα, φίλοι στα αραβικά κράτη με ρωτούσαν: «Γιατί δεν μπορούμε να αναδείξουμε έναν Ούγκο Τσάβες;» εννοώντας γιατί δεν μπορούσαν να έχουν έναν ηγέτη που θα σταθεί ενάντια στην παρέμβαση της Δύσης και την κατοχή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2006, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν να λένε ότι ο Νασράλα ήταν ο Τσάβες τους, ότι ήταν η ενσάρκωση του Gamal Abdel Nasser. Το γεγονός ότι η Χεζμπολάχ δεν καταστράφηκε και μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέδειξε σε μεγάλα τμήματα του αραβικού κόσμου ότι το Ισραήλ έχασε αυτόν τον πόλεμο.

Η νίκη αποδίδεται εν μέρει στην ικανότητα του Νασράλα να μετατρέψει τη Χεζμπολάχ από στρατιωτική δύναμη σε αναπόσπαστο μέρος της «κοινωνίας της αντίστασης» (mujtama’ al-muqawama) σε μεγάλες περιοχές του Λιβάνου. αυτή η αντιστασιακή κοινωνία διαμόρφωσε την κοσμοθεωρία των χωριών του νότιου Λιβάνου και της κοιλάδας Μπεκαά, όπου δεσμεύτηκαν στον μακροχρόνιο αγώνα για τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και των ισραηλινών επεμβάσεων στο νότιο Λίβανο. Αυτή η κοινότητα της αντίστασης είναι που περισσότερο καθορίζει την αντοχή της Χεζμπολάχ παρά οι χιλιάδες πύραυλοι που έχει κρύψει σε σήραγγες στη νότια περιοχή του Λιβάνου. Οι Ισραηλινοί προσπάθησαν να σκοτώσουν τον Νασράλα πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 2006 και μετά απ’ αυτό, αλλά δεν τα κατάφεραν. Συχνά μιλούσε για τ’ ότι κάποια από τις ομιλίες του θα ήταν η τελευταία του, αφού δεν ήταν σαφές πότε οι Ισραηλινοί θα μπορούσαν να τα καταφέρουν.

Η δολοφονία του Νασράλα προκάλεσε ένα αίσθημα σοκ σε ολόκληρο τον Λίβανο, επειδή είχε αναπτυχθεί η άποψη ότι δεν μπορούσε να σκοτωθεί. Αλλά ο Νασράλα ήταν άνθρωπος και τα ανθρώπινα όντα πεθαίνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ο Ρόμπερτ Φισκ του ζήτησε να εξηγήσει τι σήμαινε η προετοιμασία για το μαρτύριο [Σ.Μ. δηλαδή η θυσία στο βωμό του αγώνα], σύμφωνα με ένα άρθρο του το 2001. «Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε μια σάουνα», είπε ο Νασράλα. “Έχει πολύ ζέστη, αλλά ξέρετε ότι στο διπλανό δωμάτιο υπάρχει κλιματισμός, μια πολυθρόνα, κλασική μουσική και ένα κοκτέιλ.” Αυτή θα ήταν η στάση του όταν έπεσαν οι ισραηλινές βόμβες.

Το 1997, ο μεγαλύτερος γιος του, ο Μοχάμεντ Χάντι, σκοτώθηκε σε ισραηλινή ενέδρα στο Mlikh. Ήταν μια προσωπική απώλεια για αυτόν. Την επομένη του θανάτου του, ο Τζαγουάντ Νασράλα, ο γιος του, πήγε στο σημείο του φρικτού κρατήρα που προέκυψε από 85 βόμβες των 2.000 λιβρών και των 500 λιβρών που έριξαν ισραηλινά αεροπλάνα και ούρλιαζε σπαραξικάρδια κοιτάζοντας τα διαλυμένα σώματα. Μέχρι στιγμής, ο συνεχιζόμενος βομβαρδισμός του Ισραήλ έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στο Λίβανο και έχει εκτοπίσει περισσότερους από μισό εκατομμύριο άλλους. Μια κοινωνία που ζει εν αναμονή του πολέμου τώρα παλεύει με την σκληρότητα που της χάρισε μια απελπισμένη ηγεσία στο Ισραήλ που θα ήθελε να μετατρέψει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων σε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου και τελικά του Ιράν. Οι ενέργειες του Ισραήλ έχουν ανοίξει τα σαγόνια της κόλασης.

Εν τω μεταξύ, μαύρες σημαίες κυματίστηκαν από το ιερό Imam Reza στο Mashhad του Ιράν και το ιερό Sayyida Zeinab έξω από τη Δαμασκό της Συρίας. Αυτή είναι μια τιμή που λίγοι λαμβάνουν, ούτε καν ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί (1902-1989) δεν πήρε αυτή την τιμή. Το σοκ που διαπερνά τώρα τον αραβικό κόσμο θα εκτονωθεί σύντομα. Η Χεζμπολάχ θα προσπαθήσει να ανακάμψει. Αλλά δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει εύκολα τον Σαγίντ Χασάν Νασράλα, τον μόνο Άραβα ηγέτη που θα μπορούσε βάσιμα να ισχυριστεί ότι νίκησε το Ισραήλ.

Πηγή: Peoples Dispatch

Μετάφραση: antapocrisis

Vijay Prashad

Ινδός ιστορικός, δημοσιογράφος και σχολιαστής, διευθυντής του Tricontinental: Institute for Social Research και αρχισυντάκτης του Left Word Books.

Ο Jeremy Scahill, δημοσιογράφος στο Drop Site News, συζητά με την Amal Saad, κορυφαία ειδικό για το κίνημα αντίστασης του Λιβάνου. Η Amal Saad ισχυρίζεται  ότι ο ολοκληρωτικός πόλεμος μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του Ισραήλ. Η συνέντευξή της δόθηκε πριν τη δολοφονία Χανίγια και τη νέα όξυνση ανάμεσα σε Ιράν και Ισραήλ και αποκτά ενδιαφέρον υπό το πρίσμα των συγκεκριμένων εξελίξεων. 

Τη Δευτέρα, οι πτήσεις στο αεροδρόμιο της Βηρυτού ακυρώθηκαν καθώς ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποσχέθηκε να πραγματοποιήσει μια «σκληρή» στρατιωτική επίθεση στον Λίβανο, μετά το φονικό χτύπημα του Σαββάτου σε κοινότητα Δρούζων της Συρίας στην κατεχόμενη από το Ισραήλ πόλη των υψιπέδων του Γκολάν, Ματζντάλ Σαμς. Το φρικιαστικό περιστατικό σκότωσε 12 παιδιά σε γήπεδο ποδοσφαίρου.

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ κατηγόρησαν αμέσως τη Χεζμπολάχ ότι έπληξε την πόλη με πύραυλο Falaq-1 που εκτοξεύτηκε από το νότιο Λίβανο. Η Χεζμπολάχ αρνήθηκε ότι βρίσκεται πίσω από την επίθεση και τόσο η ίδια όσο και η κυβέρνηση του Λιβάνου έχουν καλέσει τα Ηνωμένα Έθνη να διεξάγουν ανεξάρτητη έρευνα.

Ο τρόπος με τον οποίο εγέρθηκαν εκατέρωθεν κατηγορίες για το περιστατικό στη δημόσια σφαίρα προσφέρεται για ανταγωνιστικές θεωρίες περί ευθύνης γι’ αυτό. Νωρίτερα το Σάββατο, η Χεζμπολάχ είχε ανακοινώσει ότι είχε εξαπολύσει μια σειρά επιθέσεων σε κοντινές ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις ως αντίποινα για τη δολοφονία τεσσάρων μαχητών της Χεζμπολάχ σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στο νότιο Λίβανο. Όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι ειδήσεις για τους θανάτους στο γήπεδο ποδοσφαίρου, η Χεζμπολάχ εξέδωσε αμέσως μια δήλωση λέγοντας ότι «δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το περιστατικό [στο Ματζντάλ Σαμς] και αρνούμαστε κατηγορηματικά όλους τους ψευδείς ισχυρισμούς». Η Χεζμπολάχ κατηγόρησε ότι ένας ισραηλινός πύραυλος αναχαίτισης του Σιδηρού Θόλου παρεκτράπη και χτύπησε την πόλη. Το Ισραήλ ισχυρίστηκε ότι αναγνώρισε τον διοικητή της Χεζμπολάχ που διέταξε την επίθεση.

«Παρά τις αρνήσεις [της Χεζμπολάχ], είναι ο πύραυλός τους, εκτοξεύτηκε από μια περιοχή που ελέγχουν», δήλωσε ο εκπρόσωπος της εθνικής ασφάλειας του Λευκού Οίκου Τζον Κέρμπι τη Δευτέρα.

Από το Σάββατο, ο Νετανιάχου και άλλοι ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν εργαλειοποιήσει τους θανάτους στα Υψίπεδα του Γκολάν για να δικαιολογήσουν μια προληπτική επίθεση μεγαλύτερης κλίμακας στον Λίβανο. «Είμαστε όλοι Δρούζοι», διακήρυξε μια ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό Twitter/X του κράτους του Ισραήλ το Σάββατο. «Αυτά τα παιδιά είναι τα παιδιά μας», είπε ο Νετανιάχου όταν επισκέφτηκε το Ματζντάλ Σαμς τη Δευτέρα – αν και η συντριπτική πλειονότητα των περίπου 20-25.000 Δρούζων κατοίκων στα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν έχουν αρνηθεί την ισραηλινή υπηκοότητα και διαμαρτύρονται τακτικά για τους πολέμους και τις πολιτικές του Ισραήλ. Κανένα από τα 12 θύματα δεν είχε ισραηλινή υπηκοότητα. «Το Ισραήλ δεν πρόκειται και δεν μπορεί να το αφήσει αυτό απλά να περάσει», δήλωσε ο Νετανιάχου. «Η απάντησή μας θα έρθει και θα είναι σκληρή».

Ένα πλήθος κατοίκων συγκεντρώθηκε για να αντιμετωπίσει τον Νετανιάχου, φωνάζοντας, ενίοτε και στα εβραϊκά, να φύγει. Άλλοι φώναζαν «Φονιά! Φονιά!» και κατηγόρησαν το Νετανιάχου ότι ήρθε να «χορέψει πάνω στο αίμα των παιδιών μας». Μερικοί ντόπιοι είπαν σε δημοσιογράφους ότι δεν ήθελαν να χρησιμοποιηθούν από καμία πλευρά ως πρόσχημα για έναν πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ και αναρωτήθηκαν γιατί κάποιος θα επιτίθονταν στην πόλη τους.

Οι οικογένειες των θυμάτων του Ματζντάλ Σαμς αρνήθηκαν να συναντήσουν τον Νετανιάχου, σύμφωνα με τη Ha’aretz. Η επίσκεψη ήταν υπό αποκλεισμό των μέσων ενημέρωσης έως ότου ο Νετανιάχου αναχώρησε από την πόλη. Ο Ρόνεν Μπαρ, ο διευθυντής της υπηρεσίας πληροφοριών Σιν Μπετ, συνόδευσε τον Νετανιάχου στο ταξίδι και ο υπουργός Άμυνας Γιόαβ Γκαλάντ είχε επισκεφθεί το χώρο μια μέρα νωρίτερα.

Το Ισραήλ κατέλαβε για πρώτη φορά μεγάλες εκτάσεις της περιοχής των Υψιπέδων του Γκολάν στη νοτιοδυτική Συρία το 1967 και τα προσάρτησε επίσημα το 1981. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο παραμένει συριακό έδαφος. Το 2019, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αντέστρεψε την επί δεκαετιών πολιτική των ΗΠΑ και αναγνώρισε επίσημα τα Υψίπεδα του Γκολάν ως ισραηλινό έδαφος. Κανένα άλλο κράτος δεν ακολούθησε το παράδειγμά του.

Παρά τα γραπτά αιτήματα από τους ηγέτες της κοινότητας στο Ματζντάλ Σαμς να μην παραστεί κανένας Ισραηλινός αξιωματούχος στις κηδείες, ο ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς και λίγοι άλλοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι παρευρέθηκαν σε μια κηδεία την Κυριακή για 10 από τα θύματα. Οι πενθούντες τους κατακραύγασαν και ζήτησαν να φύγουν. Κάποιοι κατήγγειλαν τον Σμότριτς ως «δολοφόνο».

Η κυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις, ενώ διαβεβαίωσε δημόσια ότι το Ισραήλ θα ήταν δικαιολογούνταν να επιτεθεί στον Λίβανο ως απάντηση στο περιστατικό του Ματζντάλ Σαμς, ισχυρίστηκε ότι δεν επιθυμεί μια ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση ή έναν πλήρους έκτασης πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου. Σε μια κλήση με δημοσιογράφους, ο Κέρμπι είπε ότι οι συζητήσεις για έναν ευρύτερο πόλεμο ήταν «υπερβολικές», προσθέτοντας, «είμαι βέβαιος ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα». Η Χεζμπολάχ και το Ισραήλ έχουν εμπλακεί σε στρατιωτική σύρραξη μεταξύ τους μετά από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει κλιμάκωση που να έχει πυροδοτήσει το είδος των επίγειων και αεροπορικών μαχών που ακολούθησαν το 2006 όταν το Ισραήλ και η Χεζμπολάχ ενεπλάκησαν σ’ ένα πόλεμο 34 ημερών.

Από το Σάββατο, το Ισραήλ έχει εξαπολύσει μια σειρά επιθέσεων στο νότιο Λίβανο, αν και ήταν παρόμοια σε εμβέλεια με τα προηγούμενα πλήγματα τους τελευταίους δέκα μήνες. Την Κυριακή, ο Γκαλάντ είπε: «Η Χεζμπολάχ θα πληρώσει βαρύ τίμημα για αυτό».

Ενώ το καθεστώς Νετανιάχου συστηματικά απειλεί με πόλεμο κατά του Λιβάνου τους τελευταίους 10 μήνες και συγκεκριμένα κατά της Χεζμπολάχ, πολλοί κορυφαίοι περιφερειακοί αναλυτές πιστεύουν ότι μια τέτοια ενέργεια θα καταλήξει σε καταστροφή για το Ισραήλ, στρατιωτικά και πολιτικά. Η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ, πολύ λιγότερο εξελιγμένες και επαρκώς εξοπλισμένες ομάδες, κατάφεραν να εξαπολύσουν μια εξέγερση σχεδόν 10 μηνών κατά των ισραηλινών χερσαίων δυνάμεων στη Γάζα, ενώ υφίστανται συνεχείς βομβαρδισμούς από όπλα που παρέχονται από τις ΗΠΑ.

Το Ιράν έδειξε επίσης προθυμία να επιτεθεί στο Ισραήλ. Η άνοδος του Άξονα της Αντίστασης, ο οποίος, εκτός από το Ιράν, περιλαμβάνει τον Ανσάρ Αλλάχ (τους Χούθι) στην Υεμένη, τη Χαμάς και την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ, καθώς και τη συριακή κυβέρνηση και την Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ, εισάγει μια σειρά άλλων δυνάμεων που θα μπορούσαν να ενταχθούν στο πλευρό της Χεζμπολάχ σε έναν πόλεμο με το Ισραήλ.

Όλα αυτά τα συζήτησα με την Amal Saad, μια από τις κορυφαίες ειδικές επί της Χεζμπολάχ και του Άξονα της Αντίστασης. Η Saad είναι λέκτορας διεθνών σχέσεων και πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγγραφέας των «Χεζμπολάχ: Πολιτική και Θρησκεία» (Hizbu’llah: Politics and Religion) και «Η Ιρανιική σύνδεση: Κατανοώντας τη συμμαχία μεταξύ Συρίας, Χεζμπολάχ και Χαμάς» (The Iran Connection: Understanding the Alliance with Syria, Hizbu’llah και Hamas). Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στον Λίβανο.

Η συνέντευξή μου με την Amal Saad

Jeremy Scahill: Ισχυρίζεστε ότι δεν πιστεύετε πως η Χεζμπολάχ ήταν πίσω από αυτήν την επίθεση στο κατεχόμενο [απ’ το Ισραήλ] συριακό Γκολάν.

Amal Saad: Ναι. Είπα λοιπόν ότι η Χεζμπολάχ, είναι πολύ απίθανο να είναι πίσω από αυτό, όχι μόνο επειδή εξέδωσαν τη δήλωση [αποποίησης ευθυνών]. Ναι, ήταν εντελώς αταίριαστο, και ήταν η πρώτη φορά που εξέδωσαν μια τέτοια δήλωση —δεν ξέρω να το ξαναέκαναν ποτέ—αλλά δεν έχουν εκδώσει τέτοια δήλωση ούτε μία φορά από τις 8 Οκτωβρίου [όταν η Χεζμπολάχ ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει σε «αλληλέγγυα» πλήγματα κατά του Ισραήλ για την υποστήριξη των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου υπό την ηγεσία της Χαμάς]. Αυτό λοιπόν έδειχνε, προφανώς, τη σοβαρότητα της κατάστασης και ότι όντως αρνούνταν την ευθύνη για την επίθεση.

Αλλά και πέρα ​​από αυτό, [δε βγάζει νόημα να ευθύνεται η Χεζμπολάχ] με βάση τη λογική και τα ιστορικά προηγούμενα. Πρώτα απ ‘όλα, αυτή η πόλη, Ματζντάλ Σαμς, δεν είναι ισραηλινό έδαφος. Είναι κατεχόμενο συριακό έδαφος και οι κάτοικοί του είναι Σύριοι Δρούζοι. Οι περισσότεροι από αυτούς αρνήθηκαν να λάβουν την ισραηλινή υπηκοότητα και να υπηρετήσουν στο στρατό. Και είναι ένθερμοι υποστηρικτές του άξονα αντίστασης. Υποστήριξαν την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία. Υποστήριξαν τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. Και έτσι θα ήταν εξαιρετικά παράλογο για τη Χεζμπολάχ να επιτεθεί στους δικούς της συμμάχους.

Τώρα, πέρα ​​από αυτό, επίσης θα έλεγα ότι δεν νομίζω ότι η Χεζμπολάχ θα επιτίθονταν σε Ισραηλινούς αμάχους, στοχεύοντάς τους εσκεμμένα. Δεν θα τους επιτίθονταν γιατί αυτό θα οδηγούσε σε ολοκληρωτικό πόλεμο. Αυτό είναι πολύ, πολύ προκλητικό. Και [παρότι] γνωρίζω ότι ο [Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολάχ, Χασάν] Νασράλα έχει πρόσφατα απειλήσει το Ισραήλ με τέτοια αντίποινα, λέγοντας ότι εάν συνεχίσετε να στοχεύετε τους αμάχους μας, θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Αλλά ακόμα και τότε, δεν νομίζω ότι η Χεζμπολάχ θα στόχευε αμάχους και θα τους σφάγιαζε κατ’ αυτό τον τρόπο. Πιθανότατα θα στόχευαν πολιτικές υποδομές, κάτι που είναι πολύ διαφορετικό από το να στοχεύουν αμάχους, και ακόμα δεν το έχουμε δει αυτό για να είμαστε δίκαιοι. Δεν έχουμε δει πραγματικές απώλειες αμάχων στο Ισραήλ [από τις επιθέσεις της Χεζμπολάχ]—υπήρξαν αρκετά λίγες. Με βάση λοιπόν αυτούς τους παράγοντες, νομίζω ότι είναι πολύ απίθανο να πρόκειται για σκόπιμο τουλάχιστον χτύπημα.

Jeremy Scahill: Φαίνεται ότι οι κυρίαρχες θεωρίες είναι: είτε ήταν σφάλμα κατά την εκτόξευση ή κάποιο άλλο λάθος από την πλευρά της Χεζμπολάχ είτε ήταν μια ισραηλινή αποτυχία του συστήματος Iron Dome της και ένα από τα πυρομαχικά του Ισραήλ έπεσε στο γήπεδο ποδοσφαίρου. Έχω δει επίσης ανθρώπους να προτείνουν ότι πρόκειται για προβοκάτσια, ότι το Ισραήλ χτύπησε σκόπιμα την πόλη και ήθελαν να κατηγορήσουν τη Χεζμπολάχ.

Amal Saad: Υπάρχουν αρκετές θεωρίες, αλλά νομίζω ότι αυτή που είναι πιο γειωμένη και πιο υποστηριζόμενη από εμπειρικά δεδομένα είναι ότι ήταν ένας ισραηλινός πύραυλος αναχαίτισης που δεν εκτοξεύτηκε σωστά, προσπαθούσε να αναχαιτίσει έναν εισερχόμενο πύραυλο. Και λέω ότι υπάρχουν κάποιες εμπειρικές αποδείξεις για αυτό γιατί στην αραβική τηλεόραση, και προφανώς δεν το είδαμε αυτό στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, είδαμε αρκετές αναφορές αυτόπτων μαρτύρων που είπαν ότι είδαν πράγματι αυτόν τον αναχαιτιστικό πύραυλο από το Σιδηρό Θόλο να χτυπά το στόχο. Και μια ανταποκρίτρια είπε ότι ένας Ισραηλινός παραϊατρικός της το είπε αυτό, αλλά είπε ότι δεν μπορούσε να το πει επώνυμα γιατί θα συλληφθεί. Έτσι, υπήρξαν αρκετές τέτοιες αναφορές, και φαίνεται να είναι η πιο πιθανή εξήγηση.

Αλλά υπάρχει επίσης η πιθανότητα άλλες ομάδες [αντι-ισραηλινής αντίστασης] να ευθύνονται για αυτό. Και η Χεζμπολάχ δεν είναι η μόνη που πολεμά το Ισραήλ. Από τότε που ίδρυσαν αυτό το λεγόμενο μέτωπο αλληλεγγύης, υπήρξαν πολλές άλλες ομάδες, στην πραγματικότητα, άλλες κοσμικές, άλλες ισλαμικές. Μια απ’ αυτές είναι, για παράδειγμα, η Jamaa Al-Islamiya, η [λιβανέζικη σουνιτική] ισλαμική ομάδα, η οποία έχει εμπλακεί σε σημαντικό βαθμό πρόσφατα σε αυτές τις διασυνοριακές επιθέσεις. Και τα μέλη τους έχουν γίνει στόχος του Ισραήλ αρκετά συχνά. Έτσι, ενδέχεται κατά λάθος να χτύπησαν αυτόν τον στόχο. Αν ήταν άλλη ομάδα, προφανώς ήταν λάθος. Αυτό δεν μπορεί να ήταν σκόπιμος στόχος για κανέναν.

Jeremy Scahill: Εάν, ωστόσο, ήταν μια αστοχία της Χεζμπολάχ, υπάρχει προηγούμενο όπου η Χεζμπολάχ αναλαμβάνει την ευθύνη εάν σκοτώσει άθελά της αμάχους;

Amal Saad: Ναι, αυτή είναι μια καλή ερώτηση γιατί το 2006, υπήρξε ένα τέτοιο περιστατικό κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ιουλίου, όταν η ένας από τους πύραυλους της Χεζμπολάχ προσγειώθηκε κατά λάθος σε μια παλαιστινιακή πόλη. Και όχι μόνο η Χεζμπολάχ εξέδωσε μια δήλωση αναλαμβάνοντας την ευθύνη και ζητώντας συγγνώμη, αλλά ο ίδιος ο Νασράλα ζήτησε συγγνώμη προσωπικά στην τηλεόραση και εξέφρασε συλλυπητήρια στην οικογένεια του θύματος. [Σε εκείνο το περιστατικό, πύραυλοι της Χεζμπολάχ σκότωσαν δύο παιδιά Άραβες στη Ναζαρέτ. «Εξ ονόματός μου και εκ μέρους των αδελφών μου, ζητώ συγγνώμη από αυτήν την οικογένεια», είπε ο Νασράλα σε συνέντευξη που μεταδόθηκε στο Al Jazeera. «Φυσικά, η λέξη συγγνώμη δεν αρκεί. Φέρω την πλήρη ευθύνη. Αυτό δεν επιδιωκόταν καθόλου.»] Έτσι, η Χεζμπολάχ έχει ιστορικό ανάληψης ευθύνης, παραδοχής τέτοιων σφαλμάτων. Και νομίζω ότι αυτό προσδίδει επίσης μεγαλύτερη αξιοπιστία στο επιχείρημά της, ή μάλλον στον ισχυρισμό της, ότι δεν ήταν πίσω από αυτό.

Νομίζω ότι ένα άλλο σημείο επίσης που πρέπει να εξετάσουμε είναι η συγκυρία κατά την οποία όλο αυτό συνέβη. Την περασμένη εβδομάδα, η Χεζμπολάχ δημοσίευσε το τρίτο από μια σειρά βίντεο με πλάνα από drone. Επιτηρούσε μια συγκεκριμένη στρατιωτική βάση πάνω από το Ισραήλ και απειλούσε το Ισραήλ ότι θα στοχοποιήσει αυτή τη στρατιωτική βάση. Σε προηγούμενα τέτοια βίντεο, απείλησαν άλλους, όχι μόνο στρατιωτικούς, αλλά και πολιτικούς στόχους. Γιατί θα έκανε όλα αυτά η Χεζμπολάχ για να αποτρέψει το Ισραήλ από το να την χτυπήσει, αν σκόπευε απλώς να προκαλέσει το Ισραήλ λίγες μέρες αργότερα κατ’ αυτό τον τρόπο; Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, καθώς η Χεζμπολάχ γνωρίζει ότι το Ισραήλ, εάν έχει αποφασίσει να ξεκινήσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, αν έχει ληφθεί αυτή η απόφαση, και όλοι υποθέτουμε ότι δεν είναι το πιο πιθανό σενάριο, αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα να έχει ληφθεί μια τέτοια απόφαση. Εάν έχει, τότε γιατί η Χεζμπολάχ να θέλει να δώσει στο Ισραήλ πρόσχημα για να κλιμακώσει περαιτέρω; Ακόμα κι αν δεν είναι για να ξεκινήσει ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, αλλά για να κλιμακώσει περαιτέρω εναντίον της, αυτό δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Και ο σκοπός αυτού του βίντεο ήταν να αποτρέψει ένα τέτοιο χτύπημα. Άρα δεν έχει νόημα να στοχοποιήσει αυτό το χωριό εσκεμμένα.

Απ’ την άλλη, πάλι, ας εξετάσουμε το αν ήταν από λάθος. Ξέρετε, κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι η Χεζμπολάχ, όπως και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα, είχε εκδώσει μια δήλωση παίρνοντας την ευθύνη για πλήγμα έναντι στόχου στο Γκολάν που ήταν 3 χιλιόμετρα μακριά από το Ματζντάλ Σαμς. Προσπάθησα να φτάσω στην καρδιά του θέματος. Είναι πολύ δύσκολο να το πει κανείς, αλλά δεν είναι πολύ πιθανό να αστοχήσουν τόσο πολύ. Μίλησα με στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες που -και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ πιο πειστικό- είπαν ότι αν ήταν ο [πύραυλος] Falaq-1, υποθέτοντας ότι η Χεζμπολάχ χρησιμοποίησε το Falaq-1 για να χτυπήσει αυτόν τον στόχο που ανακοίνωσαν στη δήλωση, δηλαδή μια Ισραηλινή ταξιαρχία, θα είχαμε δει έναν πολύ μεγαλύτερο κρατήρα και ο κρατήρας ήταν πολύ μικρότερος από ό,τι θα περίμενε κανείς από μια τόσο βαριά κεφαλή, που είναι 53 κιλά. Θα ήταν πολύ, πολύ μεγαλύτερο και θα υπήρχαν πολύ περισσότερες καταστροφές.

Jeremy Scahill: Γιατί τότε το Ισραήλ το εκμεταλλεύεται τόσο γρήγορα και κατηγορεί τη Χεζμπολάχ; Πιστεύετε πραγματικά ότι το Ισραήλ θέλει έναν ολοκληροτικό πόλεμο με τη Χεζμπολάχ;

Amal Saad: Υπάρχουν δύο λόγοι που θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Νομίζω ότι το πιο πιθανό είναι να μην θέλει έναν πλήρη πόλεμο. Πρώτα απ ‘όλα, θέλει να εκτρέψει την προσοχή από τα δικά της γενοκτονικά εγκλήματα και τις δολοφονίες παιδιών που κάνει σε καθημερινή βάση. Μόλις μία ή δύο μέρες νωρίτερα, είχε χτυπήσει ένα σχολείο και δεκάδες παιδιά σφαγιάστηκαν. Έτσι, αυτό είναι πολύ βολικό για το Ισραήλ, και αυτό [επιτρέπει στο Ισραήλ] να πει, «Κοίτα, η Χεζμπολάχ είναι παιδοκτόνος.» Άρα σίγουρα εξυπηρετεί έναν προπαγανδιστικό σκοπό. Σίγουρα υπάρχει αυτό το στοιχείο. Όσον αφορά το είδος της στρατιωτικής ή στρατηγικής αξίας που μπορεί να αντλήσει από αυτό, νομίζω ότι μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να πιέσει τη Χεζμπολάχ μέσω των συμμάχων της, των δυτικών μεσολαβητών και ούτω καθεξής. Και το έκαναν αυτό. Πίεσαν τώρα τη Χεζμπολάχ όχι μόνο να μην απαντήσει στο Ισραήλ, να απορροφήσει ένα ισραηλινό χτύπημα, αλλά και να σταματήσει όλες τις συγκρούσεις πέρα ​​από τα σύνορα. Έτσι, χρησιμοποιείται για την άσκηση αυτού του είδους της πίεσης στη [Χεζμπολάχ] επειδή υποθέτει ότι θα υπάρξει επίσης μεγάλη εσωτερική πίεση, στο εσωτερικό, από το κράτος, από τον πληθυσμό. Και, όσον αφορά την πολιτεία, δεν θα έλεγα ότι έχει προκύψει. Υπάρχει λοιπόν αυτό το στοιχείο της πίεσης, της προπαγανδιστικής αξίας.

Και τρίτον, τότε θα επέτρεπε στο Ισραήλ—θα μπορούσε να υπάρχει αυτή η λίστα στρατιωτικών στόχων που δεν έχει τολμήσει να χτυπήσει στο παρελθόν επειδή είναι λίγο επικίνδυνο, ίσως, επειδή θα επέσυραν αρκετά σημαντικά πλήγματα σε περιοχές εκτός της καθιερωμένης ζώνης επιχειρήσεων. Μπορεί να είναι έξω από αυτήν και μπορεί τώρα να πιστεύουν ότι μπορούν να τη βγάλουν καθαρή χτυπώντας αυτούς τους στόχους, αν φαίνεται ότι έχει εμπλακεί σε μια αντεπίθεση, επειδή αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε αυτή τη σύγκρουση μέχρι στιγμής, δηλαδή τ’ ότι η Χεζμπολάχ έχει αρνηθεί την ευθύνη και το Ισραήλ λέει, ωστόσο, έχουμε το δικαίωμα να αντεπιτεθούμε. Οπότε νομίζω ότι προσπαθούν να το αρμέξουν όσο περισσότερο μπορούν.

Τώρα, υπάρχει πάντα η πιθανότητα με το Ισραήλ, γιατί εδώ δεν έχουμε απαραιτήτως να κάνουμε με έναν λογικό παίκτη, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο τον ορθολογισμό του Ισραήλ, νομίζω, και υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ληφθεί μια παράλογη απόφαση και μια που προσπαθεί να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν ευρύτερο πόλεμο, επειδή θα έπρεπε να το κάνει, εάν θέλει να χτυπήσει τη Χεζμπολάχ και να ρισκάρει τον πόλεμο, θα χρειαζόταν, στην πραγματικότητα, τη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ. Άρα θα μπορούσε πάντα να υπάρχει αυτή η πιθανότητα.

Jeremy Scahill: Όταν λέτε ότι υπάρχουν στόχοι που το Ισραήλ μπορεί να θέλει να χτυπήσει και βρίσκονται εκτός της καθιερωμένης ζώνης στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ, σε ποιους τύπους στόχων αναφέρεστε;

Amal Saad: Εννοώ, προσωπικά δεν ξέρω, αλλά θα μπορούσαν να είναι, όχι απλώς από άποψη στρατηγικής αξίας, μπορεί να είναι η τοποθεσία τους. Έτσι, για παράδειγμα, η Μπεκάα είναι κάπως πιο εκτός ορίων από αυτές τις συνοριακές περιοχές στο νότο. Έτσι μπορεί να χτυπήσουν τη Μπεκάα, για παράδειγμα. Έχουν κάνει τέτοια χτυπήματα, αλλά όχι τόσα πολλά όσα στο νότο. Έτσι η Μπεκάα είναι πιο εκτός ορίων. Και η Χεζμπολάχ έχει υιοθετήσει μια νέα εξίσωση. Κάθε φορά που το Ισραήλ χτυπά την Μπεκάα, [η Χεζμπολάχ] χτυπά το Γκολάν ως απάντηση. Έτσι, μπορεί, μπορεί να υπάρχουν ορισμένα μέρη της Μπεκάα που δεν έχει χτυπήσει. Μπορεί να είναι ένας άλλος τομέας. Δεν ξέρω πραγματικά. Αλλά δεν νομίζω ότι η Βηρυτός θα ήταν μεταξύ των στόχων—αν υποθέσουμε ότι [το Ισραήλ] δεν θέλει να ρισκάρει έναν πόλεμο, δεν νομίζω ότι θα πλησίαζαν τη Βηρυτό. Αλλά και πάλι, εδώ είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί ο βαθμός στον οποίο το Ισραήλ είναι λογικό, επειδή μπορεί στην πραγματικότητα όχι απλώς να μην είναι ορθολογικό, μπορεί επίσης να είναι εξαιρετικά ανόητο και να πιστεύει ότι αν χτυπήσει τη Βηρυτό, η Χεζμπολάχ θα το απορροφούσε αν πρόκειται για στρατιωτικό στόχο. Δεν ξέρουμε. Αμφιβάλλω γι ‘αυτό. Και ξέρω ότι οι ΗΠΑ, σύμφωνα με διάφορες αναφορές, έχουν προειδοποιήσει το Ισραήλ να μην χτυπήσει τη Βηρυτό ή τις πυκνοκατοικημένες περιοχές. Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα, νομίζω, θα υπακούσουν σε τέτοιου είδους όρια.

Jeremy Scahill: Υπήρχαν ακόμη και κάποιες φήμες ότι το Ισραήλ σκεφτόταν να βομβαρδίσει το αεροδρόμιο της Βηρυτού.

Amal Saad: Το είδα. Δεν το πιστεύω πραγματικά—νομίζω ότι οι Ισραηλινοί κάνουν πολύ θόρυβο και υπάρχουν πολλοί λογαριασμοί στο Twitter που διαδίδουν τόση παραπληροφόρηση και είναι άνθρωποι που δεν είναι [αξιόπιστοι]—μερικές φορές δημοσιογράφοι, μερικές φορές ακτιβιστές ή οτιδήποτε άλλο, ακόμη και Ισραηλινοί αξιωματούχοι. Εννοώ ότι διαδίδουν τόση παραπληροφόρηση και φήμες, ακόμη και οι δυτικές κυβερνήσεις. Για παράδειγμα, αυτό που κάνουν πρόσφατα είναι να ειδοποιούν τους πολίτες τους και να τους προτρέπουν να φύγουν από τον Λίβανο. Δεν είναι μια νέα τάση. Συνεχίζεται από την αρχή του πολέμου, αλλά αυτές οι δύο τελευταίες μέρες ήταν τρελές. Άρχισαν να στέλνουν μηνύματα σε αμερικανούς πολίτες, η Γαλλία έχει μπει στη μάχη, η Γερμανία, πολλές άλλες χώρες, όλες δυτικές, καλώντας τους να φύγουν με τρόπο που δεν είχαν ξανακάνει. Και αυτό είναι αναπόσπαστο μέρος της εκστρατείας εκφοβισμού. Γίνεται για να ασκηθεί πίεση στους Λιβανέζους, οι οποίοι με τη σειρά τους ασκούν πίεση στη Χεζμπολάχ και κατά κάποιο τρόπο τους απειλεί με μια τεράστια απάντηση από την πλευρά του Ισραήλ. Έτσι, παίζει κι αυτό.

Jeremy Scahill: Πώς βλέπει η Χεζμπολάχ αυτή την τρελή στιγμή στο πλαίσιο της αμερικανικής πολιτικής όπου έχουμε τον Joe Biden, ο οποίος υπήρξε δια βίου αφοσιωμένος υποστηρικτής του Ισραήλ, ένας αυτοαποκαλούμενος Σιωνιστής, να παραιτείται τώρα από την διεκδίκηση άλλης θητείας. Πιθανότατα τώρα έχουμε την Kamala Harris εναντίον του Donald Trump. Έχουμε τον Νετανιάχου να παίζει ξεκάθαρα το δικό του παιχνίδι εν μέρει με βάση την αμερικανική πολιτική. Ποια είναι η γνώμη σας για το πώς βλέπει το κίνημα της Χεζμπολάχ τον ρόλο των ΗΠΑ σε αυτό, δεδομένης της πολιτικής αβεβαιότητας των προσεχών μηνών στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Amal Saad: Νομίζω ότι η Χεζμπολάχ, ειδικά ο Νασράλα, έχει δηλώσει σε αρκετές περιπτώσεις ότι οι ΗΠΑ είναι τελικά υπεύθυνες για όλα αυτά. Και η Χεζμπολάχ βλέπει το Ισραήλ ως πληρεξούσιο των ΗΠΑ. Τώρα, ναι, [το Ισραήλ] έχει κάποιο περιθώριο ελιγμών. Ως πληρεξούσιο, δεν είναι απολύτως δεσμευμένο. Δεν νομίζω ότι [οι ηγέτες της Χεζμπολάχ] το βλέπουν έτσι. Και βλέπουν τον Νετανιάχου να έχει το δικό του είδος προσωπικής ατζέντας και λόγους για τους οποίους δεν τηρεί πάντα τις επιθυμίες των ΗΠΑ, αλλά την ίδια στιγμή, δεν πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ είναι αρκετά σοβαρές για την αποτροπή μιας κλιμάκωσης. Νομίζω ότι τείνουν να πιστεύουν ότι δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ. Και έχουν πει τόσα. Αυτή δεν είναι η δική μου ανάλυση. Αυτό έχουν πει δημόσια, ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ωστόσο, επίσης δεν πιστεύουν ότι κάνουν αρκετά για να τον αποτρέψουν. Και αυτή είναι κάπως η αντίφαση εδώ.

Όσον αφορά τους υποψηφίους, νομίζω ότι είναι αρκετά δύσκολο. Αν μιλήσετε σε ανθρώπους εδώ – δεν είναι μόνο η Χεζμπολάχ – οι άνθρωποι γενικά δεν είναι σίγουροι για το ποιος θα ήταν ο χειρότερος υποψήφιος, επειδή κατά μία έννοια, πόσο περισσότερο Σιωνιστή μπορείτε να πάρετε από τον Μπάιντεν; Έτσι, όσον αφορά τον Τραμπ — έχουμε δει τον Τραμπ να εκπέμπει πολλά αντιφατικά μηνύματα. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου δεν ήταν τόσο συμφιλιωτικός απέναντι στο Ισραήλ όσο σε άλλες περιπτώσεις, οπότε είναι λίγο μπερδεμένο. Ωστόσο, είναι επίσης ο ίδιος πρόεδρος που δολοφόνησε τον [Ιρανό στρατηγό] Qassem Soleimani και τον [ιρακινό διοικητή της αντίστασης] Abu Mahdi Al-Muhandis [σε επίθεση με drone στη Βαγδάτη στις 3 Ιανουαρίου 2020]. Άρα δεν αποφεύγει τα υψηλά ρίσκα. Είναι ακόμη και παράλογος, θα πουν κάποιοι. Και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ αληθές. Και έτσι προκύπτει η ιδέα: θα ήταν η Καμάλα καλύτερη και από τον Μπάιντεν και από τον Τραμπ; Νομίζω ότι υπάρχει μια γενική αίσθηση -δεν μιλώ για τη Χεζμπολάχ εδώ, αλλά γενικά στον Λίβανο- ότι μπορεί να είναι το μικρότερο κακό με βάση ορισμένες από τις μέχρι τώρα δηλώσεις της και ορισμένες αναφορές. Αλλά δεν νομίζω ότι η Χεζμπολάχ στηρίζεται σε κάποιον συγκεκριμένο υποψήφιο με τον ίδιο τρόπο που το Ισραήλ βασίζει στη νίκη του Τραμπ.

Jeremy Scahill: Εάν το Ισραήλ αποφασίσει ότι όντως θέλει πόλεμο με τη Χεζμπολάχ, πώς φαίνεται αυτό από την πλευρά του Λιβάνου, με βάση την ιστορία αυτών των συγκρούσεων και πολέμων και την απάντηση της Χεζμπολάχ στο Ισραήλ; Εάν το Ισραήλ όντως στείλει χερσαίες δυνάμεις ή εμπλακεί σε μια πολύ βαριά, ευρύτερη εκστρατεία βομβαρδισμών, πώς θα μπορούσαμε να περιμένουμε να είναι η απάντηση της Χεζμπολάχ;

Amal Saad: Νομίζω ότι οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες είναι αρκετά ενήμερες, επειδή έχω διαβάσει πολλές από αυτές τις αναλύσεις στις εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και των ΗΠΑ και άλλων, που λένε ότι η Χεζμπολάχ – πρώτα απ’ όλα, δεν νομίζω ότι θα δούμε ό,τι είδαμε το 2006. Δεν νομίζω ότι το Ισραήλ θα μπορούσε καν να εισβάλει στον Λίβανο με τον ίδιο τρόπο. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια χερσαία εισβολή, σίγουρα όχι αυτού του μεγέθους. Και το Ισραήλ δεν θα ήταν σε καθαρά επιθετική θέση. Το Ισραήλ θα ήταν επίσης σε αμυντική θέση επειδή η Χεζμπολάχ θα διείσδυε επίσης και θα έκανε εισβολές στο Ισραήλ. Έτσι, θα φαίνεται πολύ διαφορετικό, μόνο από την άποψη της συνολικής στρατηγικής του πολέμου, ότι θα είναι μια επιθετική άμυνα από την πλευρά της Χεζμπολάχ. Δεν θα είναι μόνο άμυνα.

Δεύτερον, το γεγονός ότι η Χεζμπολάχ έχει πλέον αποκτήσει πλήρως συμβατικές στρατιωτικές ικανότητες, δεν είναι πλέον καν μια υβριδική δύναμη. Έχω μιλήσει με στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες γι’ αυτό και ήμουν περίεργη να δω τι σκέφτονται. Πού βρίσκεται [η Χεζμπολάχ] στο φάσμα μεταξύ του αντάρτικου και του συμβατικού στρατού; Είναι κάπως στη μέση, όπως το 2006; Έχουν πει, «Όχι, είναι στην πραγματικότητα μια πλήρως ανεπτυγμένη συμβατική δύναμη τώρα. Αλλά προφανώς τηρεί τις δυνατότητες μιας παράτυπης ένοπλης δύναμης. Τα διατηρεί ακόμα και έχει αυτή την εμπειρία». Μιλάμε λοιπόν εδώ για μια πολύ πιο εξελιγμένη στρατιωτική οργάνωση με πάνω από 100.000 μαχητές, πολύ περισσότερους από αυτόν τον αριθμό, πάνω από 150.000 πυραύλους και ρουκέτες. Ξέρετε, το 2006, η Χεζμπολάχ είχε μόλις μερικές χιλιάδες μαχητές, πολύ λιγότερους πυραύλους, πολύ λιγότερο εξελιγμένους πυραύλους και ρουκέτες. Βασικά όλα όσα έχει το Ιράν, όλα τα όπλα που έχει το Ιράν, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι τα έχει και η Χεζμπολάχ. Αυτό ξέρουμε. Και αυτό εκτός από τα πράγματα που κατασκευάζει η Χεζμπολάχ στην εγχώρια αγορά, όπως είναι η τεχνολογία των drone – κατασκευάζει τα δικά της drones τώρα. Έτσι, μιλάμε εδώ για ένα πολύ διαφορετικό στρατιωτικό παίκτη από το 2006.

Και, πάλι, η τακτική δεν θα είναι απλώς αμιγώς αμυντική. Θα είναι επιθετικοί. Και αυτό χωρίς καν να συνυπολογίζεται ότι άλλοι παράγοντες του άξονα της αντίστασης θα θέλουν να συμμετάσχουν στον αγώνα και έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να στείλουν εκατοντάδες χιλιάδες μαχητές, όπως οι Χούθι [από την Υεμένη], στον Λίβανο.

Από όλες τις πληροφορίες που έχω συγκεντρώσει, στην πραγματικότητα θα οδηγούσε στην αποσύνθεση του ισραηλινού κράτους. Δεν μιλάμε εδώ για απλώς μια ήττα του Ισραήλ όπως το 2006. Θα ήταν το είδος της ήττας που θα οδηγούσε στην πραγματικότητα στον αφανισμό του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όταν μιλάμε για «τον μεγάλο πόλεμο», που δεν έχει να κάνει με το αν, αλλά πότε, πότε θα συμβεί αυτός ο πόλεμος, που είναι αναπόφευκτο, [η Χεζμπολάχ] έλεγε πάντα ότι αυτός θα είναι ο πόλεμος που θα αλλάξει το πρόσωπο της περιοχής. Οπότε, μιλάμε εδώ για ένα σενάριο που σίγουρα θα οδηγούσε στην καταστροφή μεγάλου μέρους του Λιβάνου — κανείς δεν το παραβλέπει ούτε το υποτιμά. Αλλά ταυτόχρονα, θα οδηγούσε στην καταστροφή του Ισραήλ και ενώ θα οδηγούσε στην καταστροφή του Λιβάνου από υλική άποψη, αυτή η καταστροφή δεν θα οδηγούσε στην αποσύνθεση του λιβανικού κράτους με τον ίδιο τρόπο που θα οδηγούσε στην αποσάρθρωση του ισραηλινού ή του σιωνιστικού καθεστώτος. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας τρόπος να το δούμε.

Jeremy Scahill: Πλην ενός ολοκληρωτικού πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, πώς μοιάζει το μέλλον του άξονα αντίστασης; Αυτή είναι μια πρωτόγνωρη στιγμή. Δεν είναι τα αραβικά έθνη που παρεμβαίνουν για να πουν: «Θα υπερασπιστούμε στρατιωτικά τους Παλαιστίνιους της Γάζας, της Δυτικής Όχθης και της Ιερουσαλήμ», αλλά έχουμε μια πολύπλευρη απάντηση που είναι επίσης πολυεθνική και περιλαμβάνει κρατικούς και μη κρατικούς παίκτες. Πώς φαίνεται το μέλλον για αυτόν τον άξονα αντίστασης;

Amal Saad: Αυτή είναι η φάση εδραίωσης του άξονα αντίστασης. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Συρία, θα έλεγα, και ειδικά το 2014 με 2015 ήταν κάπως στην ακμή του, αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο σήμερα. Δεν περιελάμβανε τη Χαμάς, προφανώς, και δεν περιλάμβανε τους Χούθι. Σήμερα είναι ένας πολύ μεγαλύτερος άξονας από άποψη κρατικών και μη συμμετεχόντων — δεν ξέρω καν αν πρέπει να τους αποκαλούμε μη κρατικούς. Είναι οιονεί κράτη και μερικές φορές, ξέρετε, πρακτικά συνιστούν κράτη, όπως οι Χούθι στην Υεμένη. Νομίζω ότι είναι λανθασμένη ονομασία να τους αποκαλούμε μη κρατικούς παίκτες. Αυτή είναι η φάση της ενοποίησης. Αυτός ο πόλεμος ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος δοκιμών για το πόσο σφιχτά δεμένη είναι αυτή η συμμαχία, πόσο διαμοιράζεται όπλα και εκπαίδευση, μεταφορά όπλων, στρατιωτικές γνώσεις, κατασκευή όπλων, ό,τι φανταστείτε. Συντονισμός, τόσο τακτικός όσο και στρατηγικός. Έχει ριζώσει πλέον. Επομένως, μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι το επίπεδο συντονισμού και συνεργασίας και ενοποίησης μεταξύ των μελών του θα ενισχυθεί, όχι μόνο, παρεμπιπτόντως, στο επίπεδο των πολιτικών ελίτ ή των διαφορετικών στρατευμάτων αυτών των οργανώσεων, αλλά μιλάμε για το λαϊκό επίπεδο επίσης, ότι οι υποστηρικτές που έχει καθένας από αυτούς τους παράγοντες βρίσκονται σχεδόν πλήρως πίσω από αυτή τη συμμαχία.

Πιστεύω λοιπόν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια περαιτέρω εμβάθυνση αυτής της συμμαχίας και θα αρχίσουμε να βλέπουμε πώς αποκλίνει σημαντικά από οποιεσδήποτε δυτικές συμμαχίες ή οποιεσδήποτε συμμαχίες γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Θα χρειαστεί το δικό του μοντέλο, το δικό του θεωρητικό μοντέλο, για να το μελετήσει κανείς και να το κατανοήσει. Έχουμε να κάνουμε, πραγματικά, με αλλαγή παραδείγματος.

Πηγή: Drop Site

Μετάφραση: antapocrisis

Jeremy Scahill

Δημοσιογράφος στην ιστοσελίδα “Drop Site News”, συνιδρυτής του “The Intercept”, συγγραφέας των βιβλίων “Blackwater” και “Dirty Wars”. Έχει κάνει ρεπορτάζ, μεταξύ άλλων, και από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία και την Υεμένη