Άρθρα

Κερατσίνι 8χρονη

Εντάξει μωρέ, γυφτάκι ήταν

Όταν γάζωσαν με 40 σφαίρες οι πάνοπλοι αστυνομικοί στο Πέραμα τρεις άοπλους κλέφτες αυτοκινήτου, όταν ο ένας από αυτούς εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τη δολοφονική μανία των επίσημων οργάνων του κράτους, όταν αποκαλύφθηκε ότι νεκρός δεν ήταν ο οδηγός που τάχα “εμβόλισε” τους αστυνομικούς αλλά ο συνοδηγός, ένα μέρος της κοινωνίας απόρησε.

Πώς είναι δυνατόν η κλοπή ενός αυτοκινήτου που μάλιστα δεν άξιζε ούτε την βενζίνη που έκαψε, να τιμωρείται με θάνατο; Πώς είναι δυνατόν η ΕΛΑΣ να γίνεται εκτροφείο εκδικητών, νταήδων και πιστολέρο που αγνοούν το Σύνταγμα και τους νόμους που ορκίστηκαν να υπηρετήσουν;

Ένα άλλο μέρος της κοινωνίας κραύγασε με παροξυσμό: Καλά τους έκαναν! Καλώς άδειαζαν τα πιστόλια τους οι αστυνομικοί λες και βρίσκονταν σε εμπόλεμη ζώνη. Τι σημασία έχει που δεν δέχονταν πυρά; Καλώς σκότωσαν τον κλέφτη. Κλέφτης ήταν. Δηλαδή θέλετε να του πούμε και μπράβο;

Ο παροξυσμός έγινε ενθουσιασμός γιατί οι τρεις κλέφτες ήταν τσιγγάνοι. Και οι τσιγγάνοι σκότωμα θέλουν. Κάποιοι το είπαν, κάποιοι το σκέφτηκαν. Η ΕΛΑΣ, δηλαδή το όργανο του κράτους, το υλοποίησε.

Είκοσι μέρες μετά τους πυροβολισμούς στο Πέραμα, το απόγευμα της 17 Νοέμβρη, ένα 8χρονο κορίτσι συνθλίβεται από την πόρτα του εργοστασίου Σαραντόπουλος – Μύλοι Αλλατίνη στο Κερατσίνι. Παγιδεύτηκε από τη συρόμενη βαριά εργοστασιακή πόρτα, συνθλίφτηκε η σπονδυλική της στήλη, από το χτύπημα στο θώρακα προκλήθηκε εσωτερική αιμορραγία και η ιατροδικαστική εκτίμηση έκανε λόγο για αργό και βασανιστικό θάνατο. 

Και ακόμα χειρότερα: Το κοριτσάκι ήταν επί 2,5 ωρες σφηνωμένο – κάποιες από αυτές ήταν ζωντανό – με υπαλλήλους και περαστικούς να περνούν δίπλα της. Ένας την κλωτσά με το πόδι να δει αν ζει. Ένας οδηγός φορτηγού παρκάρει περνώντας δίπλα της. Ένας άλλος ξανακλείνει την πόρτα που συνθλίβει εκ νέου το παιδικό κορμί. 

Παρόλο που το νέο είναι ανατριχιαστικό και υπό κανονικές συνθήκες θα συγκλόνιζε τη χώρα, δεν γίνεται γνωστό παρά μία ολόκληρη εβδομάδα μετά, όταν έρχεται στη δημοσιότητα το βίντεο. Κάπου στα ψιλά μάθαμε ότι συγγενείς της 8χρονης επιτέθηκαν στο εργοστάσιο. 

Οι επαγγελματίες της ενημέρωσης που ανέλαβαν το damage control για την εταιρεία Σαραντόπουλος – Μύλοι Αλλατίνη, έκαναν πράγματι εξαιρετική δουλειά. Ιδιοκτησία, διεύθυνση, υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων, αξίζουν συγχαρητηρίων. Το όνομα του εργοστασίου δεν αναφέρεται πουθενά. Από κανένα ΜΜΕ, από κανέναν δημοσιογράφο. 

Το 8χρονο κορίτσι που το έλιωσε η πόρτα του εργοστασίου, το παιδάκι που επί ώρα πέθαινε από ασφυξία με σπασμένο θώρακα και σπονδυλική στήλη, ήταν γυφτάκι. 

Έτσι δικαιολογούνται όλα. Και η αδιαφορία, και η σκατοψυχιά, και η σιωπή των ΜΜΕ, και η έντεχνη επιχείρηση συγκάλυψης που οργανώθηκε.

Ένα γυφτάκι δεν αξίζει τα δάκρυά μας. Δεν είναι άλλωστε χαριτωμένο σκυλάκι ή γατάκι που θα κέρδιζε τη συμπόνια μας. Αν μάλιστα είναι βρώμικο και άπλυτο, αν ζητιανεύει στα φανάρια, αν μπήκε στο εργοστάσιο όχι για να παίξει αλλά για να κλέψει, ίσως πήρε την τιμωρία που του αξίζει. Άλλωστε, ανώνυμοι λογαριασμοί του ελληνικού ακροδεξιού βόθρου που βυσσοδομεί στο Twitter, αναρωτήθηκαν πονηρά “τι δουλειά είχε η 8χρονη μέσα στο εργοστάσιο;”. Πιο κομψά αλλά ίδιας ποιότητας άνθρωποι, αντί να σιωπήσουν μπροστά στο μέγεθος της ανθρώπινης αγριότητας, αναζήτησαν ευθύνες στους γονείς.

Ο Νίκος Σαμπάνης ήταν κλέφτης αυτοκινήτου. Η εν ψυχρώ δολοφονία του, έστω και αν δεν κρατούσε όπλο, έστω και αν δεν συνιστούσε απειλή, έστω και αν δεν οδηγούσε καν αυτός το αυτοκίνητο (που τάχα πέρασε πάνω από τους αγρατσούνιστους αστυνομικούς), δικαιολογήθηκε από τον κοινωνικό και πολιτικό αγριανθρωπισμό εξαιτίας της κλοπής. 

Η 8χρονη Όλγα ποιο έγκλημα ακριβώς έκανε για να δικαιολογείται τόσο μίσος, τόση συγκάλυψη, τόση περιφρόνηση;

Αν η 8χρονη Όλγα δεν ήταν ένα φτωχοντυμένο και βρώμικο γυφτάκι που περιπλανιόταν στους σκοτεινούς δρόμους του βιομηχανικού Πειραιά, αλλά παιδί μιας καλής οικογένειας σε καθωσπρέπει αστικά προάστια, κι αν έχανε τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο, δεν θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν ενάντια στην εταιρεία, τα στελέχη και τους εργαζόμενους που περνούσαν δίπλα της αδιαφορώντας ή συγκαλύπτοντας;

Κάποιες ζωές αξίζουν περισσότερο από κάποιες άλλες. 

Και ορισμένες δεν αξίζουν απολύτως τίποτα. Ούτε το βλέμμα των περαστικών, ούτε την κινητοποίηση της Αστυνομίας, ούτε το ρεπορτάζ των δημοσιογράφων. Πολύ περισσότερο δεν αξίζουν τις συγκινητικές δηλώσεις του πρωθυπουργού ή των υπουργών του. 

Ο ρατσισμός είναι βαθύς και συστημικός. Ο αγριανθρωπισμός και η μισαλλοδοξία επελαύνουν. Από τον χειροκροτητή των μπάτσων – εκτελεστών που γάζωσαν με σφαίρες νεαρούς άοπλους κλέφτες αυτοκινήτου, μέχρι αυτόν που βρίζει τη μετανάστρια μάνα φωνάζοντας χυδαία “μωρή εγώ σε γκάστρωσα;”. Και από όσους έκρυψαν ή αδιαφόρησαν για τον αργό βασανιστικό θάνατο ενός 8χρονου κοριτσιού, μέχρι αυτούς που έκρυψαν το όνομα της επιχείρησης μην τυχόν και πληγεί το καλό όνομα της ιδιωτικής ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Γιατί κακά τα ψέματα, ακόμα και αν δεχτούμε ότι ένας μεμονωμένος άνθρωπος φοβήθηκε, σάστισε ή τα έχασε μπροστά στο θέαμα ενός συνθλιμμένου κοριτσίστικου σώματος, πώς να δεχτούμε ότι μια ολόκληρη εταιρεία κινήθηκε με μοναδικό κριτήριο τη διαχείριση της ζημιάς του ονόματός της;

Ο κόσμος οπισθοχωρεί. Κοινωνικά και πολιτικά.

Και αυτό δεν είναι άσχετο με το σκότωμα της ελπίδας ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν σε μια κατεύθυνση αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Δεν είναι ασύνδετο με το χαμήλωμα των προσδοκιών, την παραίτηση από τις μεγάλες κοινωνικές προκλήσεις, την ιδιώτευση και την αφιέρωση στην ατομική και οικογενειακή ησυχία.

Δεν είναι ξένο με την ιδεολογική αρχή ότι δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα.

Οι άνθρωποι που έκλειναν και ξανάκλειναν την πόρτα του εργοστασίου πάνω από το πτώμα μιας 8χρονης είναι γέννημα θρέμμα της εποχής μας.

Και εδώ και πολλά χρόνια ζούμε στην εποχή των τεράτων.

Δηλαδή τι είπε ο Σόιμπλε και έπεσαν όλοι από τα σύννεφα;

Τίποτα περισσότερο από αυτό που λένε -με λιγότερη ειλικρίνεια- πολλοί: Ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι μέτρο πάντων. Ο Σόιμπλε λέει δυνατά ότι το υπέρτατο κριτήριο που (συνήθως υποκριτικά) βάζει η ανθρωπότητα εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια, συστηματοποιώντας το με την πρωταγόρεια ρήση «πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος ἐστίν», πρέπει επιτέλους να αμφισβητηθεί.

Γιατί κακά τα ψέματα, άλλο να λέμε ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία απαραβίαστη, και άλλο να το εφαρμόζουμε. Άλλο να το βάζουμε σε συντάγματα και διακηρύξεις, και άλλο να το κάνουμε πράξη στην τρέχουσα πολιτική.

Για την ακρίβεια, ποτέ η ανθρώπινη ζωή δεν ήταν απαραβίαστη και ούτε πρόκειται να γίνει. Από τις ασφαλιστικές εταιρείες που την αποτιμούν -όσο φθηνότερα γίνεται- σε κάποιες χιλιάδες ευρώ, μέχρι τις κυβερνήσεις που βάζουν στο τραπέζι του Προκρούστη τις δαπάνες υγείας που σχετίζονται άμεσα με τη θνησιμότητα σε μια κοινωνία, η ανθρώπινη ζωή είναι απαραβίαστη στα χαρτιά, αλλά όχι στην πραγματικότητα.

Ο Σόιμπλε ποτέ δεν έπαψε να είναι ειλικρινής.

Μας λέει λοιπόν σήμερα ότι «Αυτή την εποχή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η άποψη ότι όλα τα προβλήματα λύνονται με απεριόριστους κρατικούς πόρους και ότι η οικονομία θα ορθοποδήσει με ένα πρόγραμμα ανάκαμψης… Το κράτος δεν μπορεί να αναπληρώνει συνεχώς τον τζίρο μας».

Πέφτουμε από τα σύννεφα;

Δηλαδή τι άλλο λένε εδώ και δεκαετίες κράτη και κυβερνήσεις; Δεν ισχυρίζονται ότι πέρασε η εποχή που οι κρατικοί πόροι έλυναν τα οικονομικά προβλήματα των ανθρώπων; Δεν μας διδάσκουν ότι «δεν υπάρχουν κοινωνίες, αλλά άνθρωποι» που πρέπει ατομικά να φροντίσουν τις οικογένειές τους; Δεν εφαρμόζουν πολιτικές που μετακυλούν τα κόστη των κρίσεων και των υφέσεων στους πολίτες;

Εδώ στην Ελλάδα με δέκα χρόνια μνημόνια, δεν καταλάβαμε ότι εφαρμόστηκε ακριβώς αυτό που ισχυρίζεται ο Σόιμπλε;

Ή μήπως δεν είδαμε ότι υπήρξε κυβέρνηση που εκλέχτηκε με σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» και στην πορεία έκανε το ακριβώς ανάποδο γιατί «δεν υπήρχε περιθώριο από τις αγορές».

Ο γενικός γραμματέας τουρισμού (και αλευροβιομήχανος) Λούλης δεν ήταν αυτός που δήλωσε προχθές ότι «Πρέπει όλοι να καταλάβουν, εργαζόμενοι και επιχειρήσεις, πως δεν είναι το κράτος μια ασφαλιστική εταιρεία που καλύπτει όλους τους κινδύνους και θα αποζημιώσει τους πάντες»;

Δηλαδή τι ακριβώς διαφορετικό είπε το στέλεχος της κυβέρνησης της ΝΔ από τον Σόιμπλε;

Λέει ακόμα ο Σόιμπλε ότι σχετικά με την επιδημία «Δεν μπορούμε να πάρουμε την απόφαση αποκλειστικά με βάση το τι θα πουν οι επιδημιολόγοι, αλλά πρέπει να σταθμίσουμε και τις σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές, ψυχολογικές ή άλλες επιπτώσεις. Αν κλείσουμε τα πάντα για δύο χρόνια, οι συνέπειες θα ήταν τρομακτικές».

Πάλι πέφτουμε από τα σύννεφα;

Τι άλλο γίνεται, όχι στη «νεοφιλελεύθερη» Μ. Βρετανία ή στις ΗΠΑ του Τραμπ, αλλά στην ίδια την Ελλάδα; Όταν έκλεισε η οικονομία για να κερδηθεί χρόνος, η απόφαση, μας είπαν είναι με καθαρά υγειονομικά κριτήρια.

Σήμερα τι μας λένε;

Ότι βεβαίως ακούμε τους επιστήμονες, αλλά η οικονομία δεν μπορεί να μείνει κλειστή. Δεν έχουμε δηλαδή αποκλειστικά επιδημιολογικά ή υγειονομικά κριτήρια.

Στο κλείσιμο της οικονομίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλεγε με στόμφο (και πάντα σε πρώτο ενικό) ότι «δεν θα διστάσω ακόμα και με κόστος δισεκατομμυρίων να προστατεύσω ανθρώπινες ζωές».

Δεν έχουμε όμως τα ίδια κριτήρια σήμερα, που ετοιμάζεται το άνοιγμα της οικονομίας. Και παρά τη συμπερίληψη των «κοινωνικών» ή «ψυχολογικών» επιπτώσεων στους παράγοντες που πρέπει να σταθμίσουμε για να πάρουμε την απόφαση εξόδου από το λοκ ντάουν, είναι σαφές ότι αυτό που βαραίνει, είναι η οικονομία.

Ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γ. Κύρτσος κάνει «τάληρα» τις δηλώσεις Σόιμπλε:

Εδώ, η συνήθης αντίρρηση είναι το αφελές ερώτημα: «Και τι πρέπει, να μείνουμε επ’ άπειρον σε καραντίνα»; Προφανώς όχι. Έπρεπε όμως ο χρόνος που κερδήθηκε να έχει αφιερωθεί, χωρίς την παραμικρή οικονομική φειδώ, στην ενίσχυση του υγειονομικού συστήματος και συνολικά του κοινωνικού ρόλου του κράτους.

Έγινε κάτι τέτοιο;

Αντί απάντησης, ας θυμηθούμε τη δήλωση του κ. Κοντοζαμάνη ότι οι 381 όλοι κι όλοι γιατροί που προσλήφθηκαν ως συμβασιούχοι με ημερομηνία λήξης, αποδείχθηκαν …αχρείαστοι. Σε ένα ΕΣΥ που έχει τουλάχιστον 5000 οργανικές κενές θέσεις γιατρών και σε ένα υγειονομικό σύστημα που για να ανταπεξέλθει στην πανδημία, «ξήλωσε» άλλες κλινικές και κέντρα υγείας για να στελεχωθούν στοιχειωδώς κλινικές κορωνοϊού και νοσοκομεία αναφοράς.

Λέει τέλος ο Σόιμπλε ότι «Όταν ακούω ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπάρχει στάθμιση και αλληλοπεριορισμός στα ανθρώπινα δικαιώματα. Εάν υπάρχει μία απόλυτη αξία στο Σύνταγμά μας, αυτή είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή είναι απαραβίαστη».

Εδώ ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας προσπαθεί να συμπεριφερθεί πιο έξυπνα. Βάζει από τη μια την ανθρώπινη ζωή, από την άλλη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Βέβαια, για να υπάρχει αξιοπρέπεια, πρέπει να υπάρχει ζωή.

Αλλά και πάλι, είναι δύσκολο να δει κανείς αξιοπρέπεια στο γεγονός να πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι στην προηγμένη Δύση γιατί δεν υπάρχει χώρος στις ΜΕΘ, ή να γίνεται διαλογή με όριο την ηλικία στις εισαγωγές για να προτιμηθούν οι νεότεροι. Για την ακρίβεια, αυτός είναι ο ορισμός της έλλειψης ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η κουτοπονηριά του Σόιμπλε να ζυγίζει από τη μια τη ζωή και από την άλλη την αξιοπρέπεια, κρύβει το γεγονός ότι η αφαίρεση της αξιοπρέπειας εμφανίζεται εκεί που δεν υπάρχει σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Από τα κάτεργα των δούλων μέχρι τους πολέμους, τις σφαγές και τις γενοκτονίες και από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης μέχρι τις σύγχρονες παραγκουπόλεις της εξαθλίωσης, η αξιοπρέπεια εκλείπει όταν δεν αναγνωρίζεις στον άλλον το δικαίωμα στη ζωή.

Δηλαδή, όχι μόνο δεν είναι αντιπαραθετική η ζωή με την αξιοπρέπεια, αλλά είναι και προϋπόθεση η μία για την άλλη.

Όσο για τους «Γερούν γερά» συμμάχους του Σόιμπλε στην Ελλάδα, που κοπιάρουν και λίγο από το «ευ ζειν» του Αριστοτέλη για να μας δείξουν ότι και οι αρχαίοι Έλληνες τα ίδια έλεγαν, ας μάθουν να διαβάζουν πέρα από το Liberal και τα Ηθικά Νικομάχεια. Η ευδαιμονία για τον -κατά τα άλλα κατακρεουργημένο- αρχαίο ημών πρόγονο, δεν είναι διαζευκτική με τη ζωή. Το εντελώς ανάποδο: Είναι ο τελικός της σκοπός, ο στόχος των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, το αγαθό που πρέπει να επιδιώκεται καθαυτό, μέσα στη ζωή, όχι σε αντιπαράθεση με αυτήν.

Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι ο Σόιμπλε. Είναι η διάχυση των απόψεων Σόιμπλε στις σύγχρονες κοινωνίες. Που είναι ισχυρότερη από ό,τι φανταζόμαστε γιατί η κοινωνία διαποτίζεται με το δηλητήριο της επιβίωσης του ισχυρότερου, της εκκαθάρισης των μη παραγωγικών της στοιχείων, της νεοφιλελεύθερης ευγονικής όπως εκφράζεται με την εδώ και τώρα απαίτηση για «ανοσία της αγέλης».

Απέναντι στον κοινωνικό αγριανθρωπισμό

Τρία θα είναι τα αποτελέσματα, σε λίγους μήνες,  με βάση τη διαχείριση των κινήσεων του Ερντογάν από την ελληνική κυβέρνηση.

Πρώτον αρκετοί χιλιάδες πρόσφυγες θα έχουν περάσει τα σύνορα και θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα, με βαρύ φόρο αίματος. Η κατάσταση στα ελληνικά νησιά θα γίνει ακόμα πιο αφόρητη και για τους πρόσφυγες και για τους ντόπιους και αρκετές χιλιάδες θα είναι φυλακισμένοι στα κλειστά κέντρα κράτησης στην ηπειρωτική χώρα – για τα οποία θα κοπάσουν οι αντιδράσεις καθώς θα αποτελούν μια «αναγκαστική» λύση σε συνθήκες «υβριδικού πολέμου».

Δεύτερον ο Ερντογάν θα αποσπάσει ανταλλάγματα από την ΕΕ. Είτε για τη Β. Συρία, είτε για τις ΑΟΖ, είτε για το προσφυγικό. Ο μόνος που θα έχει μείνει να ισχυρίζεται ότι ο εκβιασμός δεν πέρασε θα είναι ο Μητσοτάκης και οι κονδυλοφόροι του.

Τρίτον το κοινωνικό σώμα στην Ελλάδα δεν θα είναι το ίδιο. Ο συντηρητισμός θα έχει κερδίσει περισσότερες συνειδήσεις και θα έχει δηλητηριαστεί ακόμα περισσότερο από τον ιό του αγριανθρωπισμού και του ρατσισμού.

Έχουμε ένα κοινωνικό σώμα ταλαιπωρημένο από την κρίση. Που αισθάνθηκε εθνικά ταπεινωμένο από το πως μίλαγε η Ευρώπη για τους «τεμπέληδες Έλληνες» και δύο φορές ταπεινωμένο από την αδυναμία του να σηκώσει ανάστημα – άσχετα αν σήκωσε αλλά δεν υπήρχε ηγεσία να αναλάβει την ευθύνη – το 2015 απέναντι στους δυνάστες του.

Που μετά από δύο δεκαετίες μιας εικονικής ευδαιμονίας και αποπολιτικοποίησης, κινητοποιήθηκε με την κρίση, έθεσε ερωτήματα, πίστεψε ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, για να επιστρέψει μετά το 2015 στο μηδενισμό του «όλοι ίδιοι είναι» και στο «δεν γίνεται τίποτα».

Αυτό το κοινωνικό σώμα σήμερα μπολιάζεται με αγριανθρωπισμό. Στα πλαίσια ενός φαντασιακού πολέμου στα σύνορα της χώρας με αμάχους και ξεριζωμένους – που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν για να εκβιάσει. Προτάσεις, ιδέες και πρακτικές της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και του φασισμού, δηλητηριάζουν συνειδήσεις. Να βουλιάξουμε τις βάρκες, να τους βάλουμε φωτιά, να τους κάνουμε τη ζωή κόλαση. Να σκοτώσουμε μερικούς για  να διαδοθεί ώστε να μην έρχονται, να τους κλείσουμε σε στρατόπεδα στη Γυάρο. Προτάσεις «καθαρής λύσης» που πριν 6-7 χρόνια ακούγονταν μόνο από τη Χρυσή Αυγή, σήμερα κυκλοφορούν στα σχολεία, στα λεωφορεία και βέβαια στα social media.

Γίνεται λοιπόν ο Έλληνας φασίστας;

Υπάρχουν αυτοί που αντιστέκονται, υπάρχει μια σιωπηρή πλειοψηφία που δεν συμφωνεί με τα καραγκιοζιλίκια ότι πολεμάμε τις λαστιχένιες βάρκες με τα γυναικόπαιδα αλλά βλέπει τον εκβιασμό Ερντογάν, δεν ακούει άλλες λύσεις, νιώθει αδύναμη και βλέπει το αδιέξοδο που έρχεται. Τέλος υπάρχει και το παραδοσιακό φασαριόζικο ακροατήριο της ακροδεξιάς που όμως απλώνει το δηλητήριο του αγριανθρωπισμού, διευρύνεται, αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, είναι ικανό να προχωρήσει σε ενέργειες που δε θα τολμούσε παλαιότερα. Το πρόβλημα μεγαλώνει αν αυτές οι ιδέες απλώνονται και στη νεολαία. Σήμερα το πρωί μαθητές Γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη προχώρησαν σε αποχή ως ένδειξη αλληλεγγύης στους φαντάρους στον Έβρο. Το πανό τους έγραφε «Σύνορα κλειστά. Έλεος σε κανέναν»…

Κατά τ’ άλλα, αύριο, στις 6 Μαρτίου είναι η παγκόσμια μέρα κατά της σχολικής βίας.

Το κυριότερο είναι ότι η κυβέρνηση όχι απλά καλύπτει, αλλά διαπαιδαγωγεί και ενθαρρύνει σε αυτήν την κατεύθυνση. Τα δε ΜΜΕ ξεσαλώνουν.

Η ρητορική για ασύμμετρη απειλή και υβριδικό πόλεμο, το γεγονός ότι η κυβέρνηση καμαρώνει που διάφοροι στα πλαίσια μιας φαντασιακής επιστράτευσης έχουν πάρει τα όπλα, οι εντολές στο λιμενικό για ενέργειες «στα όρια της νομιμότητας», συνιστούν εκπαίδευση στον κοινωνικό αγριανθρωπισμό. Γιατί φτιάχνει εικόνα πολέμου απέναντι στους ξεριζωμένους μετανάστες και πρόσφυγες και την ίδια στιγμή δεν κάνει ούτε μια διπλωματική κίνηση απέναντι στην Τουρκία, δε ζητάει καν από τις χώρες της Ε.Ε. μέτρα απέναντι στην Τουρκία, πόσο μάλλον ανάληψη ευθύνης για τη λύση του προβλήματος. Για να μην πούμε ότι προχθές με βάση ρεπορτάζ στο Έθνος πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη συνάντηση Τούρκων και Ελλήνων επιχειρηματιών – με παρουσία του Τούρκου πρόξενου – για αναβάθμιση των εμπορικών σχέσεων.

Περίεργο πράγμα ο υβριδικός πόλεμος….

Η επένδυση στον αγριανθρωπισμό μέσα από τη ρητορική ότι ο εχθρός είναι ο πρόσφυγας είναι ο μόνος τρόπος για να σταθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αλλιώς, είτε θα έπρεπε να στοχοποιήσει την Ε.Ε.-πράγμα αδύνατο για υποτελείς, είτε θα εγκλωβίζονταν πολλοί ακόμα χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα και θα είχε να διαχειριστεί κι άλλες Μόριες.

Οι Έλληνες δεν είναι φασίστες, όμως η κυβέρνηση ενισχύει φασιστικές ιδέες και πρακτικές στον ελληνικό λαό, στη βάση ενός πραγματικού προβλήματος (μετατροπή της χώρας σε φυλακή κατατρεγμένων). Το έδαφος ήταν εύφορο, καθώς η προηγούμενη κυβέρνηση έμαθε την κοινωνία ότι «όλοι ίδιοι είναι» και ότι στο τέλος «όλοι τα ίδια κάνουν».

Λαός απογοητευμένος, λαός συμπιεσμένος, λαός χωρίς ελπίδα. Αυτό είναι το καλύτερο λίπασμα για τον εκφασισμό.

Και πάντα έτσι γινόταν. Οι κυρ Παντελήδες έκαναν  τις επαναστάσεις, οι κυρ Παντελήδες πίστεψαν και σε φασιστικές λύσεις. Σήμερα όμως, πάνω τους γράφει μια δεξιά έχει στη σημαία της ότι «τα αριστερά προγράμματα και λύσεις είτε δεν υπάρχουν είτε οδηγούν σε καταστροφές». Και έτσι προπαγανδίζει τη δική της μη-λύση ως τη μοναδική.

Το κρίσιμο πρόβλημα με τις τελευταίες εξελίξεις δεν είναι η πολιτική έκφραση της ακροδεξιάς. Αυτή καλύπτεται πλέον ανοικτά από τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Το κρίσιμο είναι η διάχυση της κοινωνικής ακροδεξιάς, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, η μισαλλοδοξία, ο αγριανθρωπισμός. Το τσάκισμα της όποιας κοινωνικής συνοχής έχει απομείνει. Οι μέρες που έρχονται θα είναι δύσκολες και όσοι θέλουν να είναι τμήμα της ανάταξης και όχι τμήμα του κώματος της Αριστεράς οφείλουν να το πάρουν σοβαρά υπόψη.