Άρθρα

Με την υποστήριξη της δημόσιας υγείας και την αλληλέγγυα δράση θα νικήσουμε τον COVID-19. Για την αλλαγή πορείας και την υπέρβαση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Η πανδημία του COVID-19 αποκάλυψε την αποτυχία και τη φαυλότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η ανικανότητα να οργανώσει μια γρήγορη, συντονισμένη και αποτελεσματική απάντηση στην εξάπλωση του μικροβίου, και να φροντίσει, με το σωστό τρόπο, τους ανθρώπους που έχουν μολυνθεί, θα χαραχτεί στην ιστορία, στη συνείδηση της εργατικής τάξης και στο σύνολο της ανθρωπότητας. Το σημερινό κυρίαρχο σύστημα που βασίζεται στην αποθέωση της αγοράς ενάντια σε κάθε κρατική παρέμβαση, στην προτεραιότητα του ιδιωτικού έναντι του δημόσιου και την προώθηση του καταναλωτισμού έχει φτάσει σε σημείο έκρηξης και είναι καταδικασμένο να εξαφανισθεί.

Η αντιμετώπιση της υγείας σαν εμπόρευμα από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει στην εγκατάληψη και τις περικοπές, το δημόσιο σύστημα υγείας, στην προοδευτική του ιδιωτικοποίηση και την μείωση της δημόσιας επένδυσης για φάρμακα και εμβόλια. Στην Ισπανία πρέπει να προσθέσουμε την απουσία μιας πραγματικής δημόσιας βιομηχανίας φαρμακευτικών προιόντων υγειονομικής προστασίας, και την ελάχιστη και μη επαρκή ιδιωτική παραγωγή σε αναπνευστήρες κτλ.  Τα φοβερά αποτελέσματα του πρώτου κύματος της πανδημίας στην υγεία και τη ζωή των ανθρώπων είναι η πρόγευση της κυοφορούμενης μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής χρήσης που έρχεται ως συνέπεια του εγκλεισμού του πληθυσμού και της διακοπής της παραγωγής σε σημαντικούς τομείς της βιομηχανίας και των υπηρεσιών, που επιβαρύνεται στη περίπτωση της Ισπανίας από την κατρακύλα του τουρισμού που το 2019 αντιπροσώπευε ένα 15% του Α.Ε.Π.

Η διάσταση αυτής της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης θα εξαρτηθεί απο τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, από την απόκτηση του εμβολίου που θα διευκολύνει την ανοσία του πληθυσμού στα επόμενα κύματα της πανδημίας, αλλά επίσης από τα χαρακτηριστικά και την αποτελεσματικότητα των οικονομικών μέτρων που θα παρθούν στην πορεία, για την ενδυνάμωση της δημόσιας υγείας, την αποφυγή πτώχευσης σειράς επιχειρήσεων, τα εργασιακά μέτρα για την αποτροπή απολύσεων, την ματαίωση ρυθμίσεων για την εξάπλωση της επισφαλούς εργασίας. Ακόμη τα μέτρα για την κάλυψη κοινωνικών δαπανών, οι παροχές στους άνεργους, το νοίκι ή ένα βασικό εγγυημένο εισόδημα που να επιτρέπει την κάλυψη των αναγκών των προσώπων και των οικογενειών που βρίσκονται σε κατάσταση αδυναμίας. Άλλοι παράγοντες που θα καθορίσουν την έκταση και το βάθος αυτής της κρίσης είναι τα υψηλά επίπεδα του παγκόσμιου δημόσιου-ιδιωτικού χρέους, που υπερβαίνουν επί τρία το παγκόσμιο Α.Ε.Π. , το μεγάλο βάρος των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και επιχειρήσεων και τέλος την ανάπτυξη γεωπολιτικών εντάσεων που επηρεάζουν το παγκόσμιο εμπόριο.

Η Ε.Ε δείχνει την ανικανότητά της και την απουσία αλληλεγγύης μπροστά στην πανδημία. 

Οι εικόνες αλληλεγγύης της Κίνας και της Κούβας σε μέσα υγειονομικής περίθαλψης και αποστολές γιατρών κάνουν ανάγλυφη, μπροστά στα στον πληθυσμό των ευρωπαικών χωρών και κυρίως της Ιταλίας και της Ισπανίας που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία, την απουσία της Ε.Ε και των θεσμών της σε ένα τόσο ευαίσθητο και ζωτικό θέμα όπως η υγειονομική βοήθεια. Η ανακοίνωση του συμβουλίου διεύθυνσης της Ε.Κ.Τ. σχεδίου για την αγορά δημοσιου και ιδιωτικού κεφαλαίου αξίας 750000 εκατομυρίων ευρώ, όπως και η πρόταση της Κομισιόννα τεθούν σε διαθεσιμότητα οι κανόνες του συμφώνου σταθερότητας που ορίζουν τους στόχους της συγκράτησης των εξόδων, το δημόσιο  έλλειμα και το χρέος, ηρέμησαν προς στιγμήν την αγανάκτηση των κυβερνήσεων της Γαλλίας και της Ιταλίας μπροστά στις αρχικές αμετακίνητες διακηρύξεις της Κριστίν Λαγκάρντ.

Πολύ αναστατωμένοι μπροστά στο μέγεθος της επερχόμενης κρίσης , διάφοροι πρόεδροι κυβερνήσεων της Ε.Ε διαμαρτυρήθηκαν δημόσια ζητώντας πιο αποτελεσματικά μέτρα, ειδικότερα την δρομολόγηση των ευρωομολόγων που για αυτή την περίσταση βαφτίστηκαν “κορονοομόλογα”, παροχές για την ανεργία στην Ευρώπη κτλ. Χωρίς αμφιβολία η άρνηση της Γερμανίας, Ολλανδίας, Αυστρίας, Φινλανδίας για την συνεισφορά αλληλεγγύης με τον πλούτο τους που συγκεντρώθηκε από την εποχή της δημιουργίας του ευρώ διαμέσου των τεράστιων εμπορικών πλεονασμάτων, καταδικάζει τις χώρες με κρ’ιση χρέους να ανατρέξουν στο Ταμείο Διάσωσης του Ευρωπαικού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, πραγμα που – σε περίπτωση που δεν τροποποιηθούν οι όροι πρόσβασής σε αυτό- θα φέρει μεγάλες περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες και ιδιωτικοποιήσεις όπως αυτές από τις οποίες υπέφερε ο Ελληνικός λαός.

Την ίδια στιγμή, παραμένει η διάσταση ανάμεσα στις κυβερνήσεις της Ε.Ε ως προς την έγκριση σχεδίου προυπολογισμού του 2020 που θα συνεισφέρει στην αναδιανομή του πλούτου ανάμεσα στις χώρες μέλη, μειώνοντας τις ανισότητες και τα αρνητικά αποτελέσματα της εμπορικής δυσαρμονίας. Η προσκόλληση κάποιων κυβερνήσεων της Ε.Ε στην πρόταση του ΟΟΣΑ για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ με στόχο την αντιμετώπιση της πανδημίας, δεν εγγυάται ούτε την έναρξή του, ούτε ότι θα έχει το απαιτούμενο μέγεθος ώστε να είναι αποτελεσματικό. Οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και των Η.Π.Α  εφαρμόζουν επεκτατικά οικονομικά μέτρα,αμφίβολης ικανότητας, για να εξυπηρετήσουν τις μελλοντικές και τις τωρινές τους ανάγκες. Σίγουρα κατορθώνουν για την ώρα να διακόψουν την πτώση των αγορών, αλλά η ανάκαμψη δεν είναι ικανοποιητική.

Εάν η πανδημία επιμείνει σε μεγάλο χρονικό διάστημα και επεκταθεί με τρόπο ανεξέλεκτο σε όλο τον πλανήτη, και εαν η διάσταση της οικονομικής κρίσης είναι τέτοια όπως περγράφεται ήδη απο επενδυτικούς θεσμούς , μπορεί να ξεπεράσει την ύφεση του 2008 που πυροδοτήθηκε από επενδυτικούς λόγους.

Σήμερα οι ήδη υπάρχουσες ανισότητες μπερδεύονται με τη νέα πραγματικότητα. Όλα δείχνουν πως οι καπιταλιστές που διευθύνουν πηγαίνουν να αντιμετωπίσουν την κρίση ρίχνοντας ρευστό στις  αγορές ώστε να αποφύγουν την οικονομική και επενδυτική κατάρευση. Αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα βυθιστεί μεγάλο τμήμα της παραγωγής, χτυπημένο από την αδυναμία δραστηριότητας και ζήτησης και απο την έλλειψη κερδοφορίας και φερεγγυότητας πολλών επιχειρήσεων. Από την άλλη, η μονεταριστική πολιτική έχει καταστεί ανίσχυρη και καθώς υπάρχει ένα μεγάλο γενικευμένο χρέος, οι μαζικές ενέσεις ρευστού θα φουσκώσουν ακόμα περισσότερο τη χρηματιστηριακή φούσκα, στέλνοντας το λογαριασμό σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, στο πλαίσιο του καπιταλισμού σε αποσύνθεση.

Χωρίς αλληλέγγυα απόκριση από τους θεσμούς της Ε.Ε, τα κράτη ωφείλουν να ανακτήσουν την οικονομική τους κυριαρχία, όπως στην πράξη έχουν διαχειριστεί την υγειονομική κρίση της πανδημίας του Convid 19. Όσο καθυστερούν οι κυβερνήσεις της Ε.Ε να πάρουν αποτελεσματικά μέτρα τόσο η κρίση θα απειλεί την οικονομία αλλά και την νομιμοποιητική βάση των θεσμών καθώς η ένταση της αγανάκτησης της κοινωνικής πλειοψηφίας μπορεί να εκφραστεί με εξεγέρσεις πολιτών που θα ξεπερνούν τη δράση των “κίτρινων γιλέκων”.

Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική διάσταση της κρίσης στην Ισπανία.

Τα αποτελέσματα της παρούσας κρίσης στο κράτος της Ισπανίας επιδρούν στο οικονομικό μοντέλο της χώρας που χαρακτηρίζεται από μεγάλες ανισότητες και ανεπάρκειες αποτέλεσμα των πολιτικών των προηγούμενων κυβερνήσεων που διευκόλυναν ενεργητικά ή παθητικά, την αποβιομηχάνιση, την μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων, την εξασθένιση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής, τα μεγάλα βάρη του τουρισμού κλπ σαν συνέπεια της εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων  πολιτικών της Ε.Ε, της συμφωνίας του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η παραίτηση από την οικονομική κυριαρχία με την εισαγωγή του euro ώς μοναδικού νομίσματος διεύρυνε το εμπορικό έλλειμα και το εξωτερικό ιδιωτικό χρέος. Η υποταγή στις πολιτικές της προσαρμογης και της λιτότητας της Ε.Ε και της Ε.Κ.Τ. που τροποποίησαν το ισπανικό Σύνταγμα με το άρθρο 135 και επέβαλαν μεγάλες κοινωνικές περικοπές, στην υγεία και την εκπαίδευση, την αντιμεταρρύθμιση στις δημόσιες συντάξεις το 2011, την αντιμεταρρύθμιση στα εργασιακά το 2012 κτλ.

Σαν αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας στην πραγματικότητα το δημόσιο-ιδιωτικό χρέος του ισπανικού κράτους έχει φτάσει σε ιστορικά επίπεδα, η ανεργία επηρεάζει 3,12 εκατομμύρια εργαζόμενους/ες (13%), 5,2 εκατομμύρια εργαζόμενοι/ες έχουν προσωρινές συμβάσεις (26,1%) και 2,9 εκατομμύρια εργαζόμενοι/ες έχουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου (14,8%) με το ποσοστό της εργασιακής φτώχειας να φτάνει στο ύψος του 13%.Ακόμη η φτώχεια χτυπάει δυνατά την ισπανική κοινωνία και 12 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο της φτώχειας ( 26,1% ποσοστό κινδύνου φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού) 2,5 εκατομμύρια υποφέρουν από έντονη φτώχεια και αποκλεισμό,(5,4%) και εκατοντάδες χιλιάδες απειλούνται με έξωση.

Σε αυτή την οικονομική και κοινώνική πραγματικότητα ξεσπά η νέα οικονομική κριση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο συνδυασμός της κοινωνικής επίδρασης της πανδημίας με το ξέσπασμα του σκανδάλου διαφθοράς πολλών εκατομμυρίων του ομότιμου βασιλέα Χουάν Κάρλος, θέτει σε αμφιβολία το καθεστώς της μοναρχίας στα πλατιά κοινωνικά στρώματα.

Η λύση για  την  πολιτική κρίση, η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης και οι νέες πληροφορίες για το προαναφερθέν σκάνδαλο οδηγεί στη ρήξη με τη μοναρχία προκαλώντας μια εξέλιξη που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνική Δημοκρατία. Μια κοινωνική Δημοκρατία που θα αποκαταστήσει την οικονομική κυριαρχία, θέτοντας στο επίκεντρο της δράσης της το κοινό καλό και ως συνέπεια θα εφαρμόσει οικονομικά και κοινωνικά μέτρα που θα εγγυηθούν διαμέσου της εθνικοποίησης των ιδιωτικών τραπεζων και των στρατηγικών τομέων, ηλεκτρισμού, αερίου, νερού,τηλεπικοινωνιών,υγείας, εκπαίδευσης, κοινωνικών υπηρεσιών, γηροκομείων, πάρκων, οίκων τελετών κτλ και θα εξασφαλίσει την πρόσβαση στις συγκεκριμένες υπηρεσίες για όλους τους πολίτες.

Τι κάνουμε

Το άμεσο, ο πρώτος στόχος είναι να νικηθεί ο COVID-19. Aυτό απαιτεί την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας. επαρκείς πόρους για τη φροντίδα των αρρώστων, συνεπώς μέτρα επέμβασης, επίταξης και εθνικοποίησης των νοσοκομείων και των ιδιωτικών κλινικών, την έναρξη επείγουσας διαδικασίας κρατικής παραγωγής υλικών υγειονομικής προστασίας , υγειονομικών εργαλείων,φαρμάκων, αναπνευστήρων κτλ. Επίσης είναι απαραίτητη η μέγιστη αλληλεγγύη, υπευθυνότητα και συνεργασία της κοινωνίας των πολιτών. Ενάντια στην πανδημία είναι απαραίτητη η κυρίαρχη δράση της χώρας.

Για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της οικονομικής κρίσης είναι επείγουσα ανάγκη να επανακτήσει τα εργαλεία της οικονομικής κυριαρχίας, να εθνικοποιήσει την Τράπεζα και τους στρατηγικούς τομείς, να εφαρμόσει φορολογικά μέτρα αντίστοιχα με την επείγουσα ιστορική συγκυρία, μέσω ενός δρακόντειου φόρου στο μεγάλο κεφάλαιο, τη δραστική μείωση της φοροδιαφυγής και την αύξηση της προοδευτικής φορολογίας. Μόνο μέσω μιας επαρκούς φορολογίας, μέσω της κυριαρχίας επί του χρέους, της άρνησης πληρωμής του παράνομου χρέους κτλ θα είναι δυνατή η απόκτηση των απαραίτητων οικονομικών πόρων με στόχο την διασφάλιση των κοινωνικών δαπανών.

Αυτό θα επιτρέψει να διατηρηθούν οι κοινωνικές παροχές στους άνεργους, οι δημόσιες συντάξεις, ένα εγγυημένο εισόδημα για τους πολίτες, όπως επίσης η βοήθεια στις επιχειρήσεις και τους ελευθερους επαγγελματίες για να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους. Έτσι με τις απαραίτητες παρεμβάσεις θα ανασυγκροτηθεί η οικονομία τηε χώρας με ένα μοντέλο βασισμένο στην διατροφική και βιομηχανική κυριαρχία,την ανάπτυξη των επενδύσεων, την επανάκτηση της ισσοροπίας στον τουριστικό τομέα και με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κτλ.

Αλλά επειγόντως είναι απαραίτητα μέτρα που θα εγγυούνται την αξιοπρεπή εργασία με την αποτελεσματική απαγόρευση των απολύσεων. Την κατάργηση όλων των νόμων που έχουν προκαλέσει την εργασιακή επισφάλεια και φτώχεια ξεκινώντας απο την άμεση κατάργηση της εργασιακης μεταρρύθμισης του 2012. Την διανομή του πλούτου και την εφαρμογή της εργασιακής εβδομάδας των 30 ωρών χωρίς μείωση μισθών. Την υπεράσπιση των δημόσιων συντάξεων με την κατάργηση του νόμου Θαπατέρο του 2011, την επαναφορά της συνταξιοδότησης στα 65 με στόχο τη μείωση στα 60 έτη.

Την εγκαθίδρυση του ελάχιστου εγγυημένου ή βασικού εισοδήματος από το κράτος. Την απαγόρευση των εξώσεων λόγω αδυναμίας πληρωμής από τα σπίτια που είναι υποθηκευμένα ή τα ενοικιαζόμενα ενώ πρέπει να ανοίξει το ζήτημα μιας στέγασης αξιοπρεπούς και προσβασιμής για όσους ζουν στο νοίκι.  Για να προωθηθούν αυτά τα μέτρα, όπως και η πάλη ενάντια στην κλιματική αλλαγή, για την ισότητα των φύλων, την αντιμετώπιση της εγκατάλειψης περιοχών με επαναβιομηχάνιση και ποιοτική παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προιόντων, την αλιεία κτλ είναι απαραίτητη μια δυναμική κινητοποίηση της κοινωνίας και των πολιτών με συνείδηση της πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε, με ετοιμότητα για να αντιμετωπιστούν όλα τα εμπόδια απο όπου και αν προέρχονται.

Παρόλα αυτά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις απατηλές συζητήσεις σχετικά με το ξεπέρασμα της κρίσης και πάνω από όλα τις ανακοινώσεις για μια ξαφνική ανάκαμψη, που ο τελικός τους σκοπός είναι να κάνουν τους πολίτες να ξεχάσουν την μεγάλη καταστροφή που έζησαν και να τους δημιουργήσουν και πάλι την πίστη ότι το σύστημα με τη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες συνταγές θα ξεπεράσει την καταστροφή που οι ίδιες προκάλεσαν, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Καλούμε σε ένα άνοιγμα συζήτησης για το πώς μπορούμε να κατακτήσουμε τους άμεσους σκοπούς για την υπεράσπιση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ακόμη για το πως μπορούμε να προωθήσουμε τα οικονομικά μέτρα και τα καθήκοντα για την υπέρβαση του παρωχημένου και φαύλου καπιταλιστικού συστήματος. Δημιουργώντας νέες σχέσεις ανάμεσα στα κράτη και τα έθνη βασισμένες στην ισότιμη συνεργασία, την αλληλεγγύη, την αδελφοσύνη και την ειρήνη. Το πως να ωθήσουμε πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία με στόχο την αναγκαία αλλαγή πορείας, για το ξεπέρασμα της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.

Η λύση του διλήματος “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο που επανέρχεται με νέα σφοδρότητα.

30 Μαρτίου 2020, Socialismo 21 / Σοσιαλιστική Ένωση Καταλονίας

Πηγή: socialismo21.net

Η δημόσια υγεία της Ισπανίας σε κίνδυνο, μετά από χρόνια περικοπών

Η παρούσα πανδημία κάνει προφανής την ανεπάρκεια των πόρων και την έλλειψη προσωπικού.

Η ισπανική δημόσια υγεία έχει χρόνια που λειτουργεί στο 100%. Από το 2010 τόσο οι κεντρικές κυβερνήσεις της Ισπανίας, όσο και οι διάφορες αυτόνομες τοπικές κυβερνήσεις (η υγεία είναι αρμοδιότητα που μεταφέρθηκε) εφάρμοσαν μια σειρά περικοπών στην υγεία που αδυνάτισαν το σύστημα και το άφησαν γυμνό την ώρα που έπρεπε να αντιμετωπίσει, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, αυτή την ακραία υγειονομική κρίση, που προκάλεσε ο κορονωϊός.

Για το 2020, η Ισπανία είχε προϋπολογίσει για την δημόσια υγεία το 5,9% του Α.Ε.Π., παρόλο που τώρα οι υπολογισμοί αναβάλλονται για το 2021 λόγω αυτής  της κρίσης. Αυτό το ποσοστό ήταν 6,77% ,το 2009. Η Καταλονία, μια από τις κοινότητες που έκανε τις περισσότερες περικοπές τα τελευταία χρόνια, διαθέτει μόνο το 3,9% του Α.Ε.Π. της για τη δημόσια υγεία. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 7,5%.

«Μετά το χτύπημα που δέχτηκε η δημόσια υγεία της Ισπανίας γύρω στο 2012, μια κατάσταση σαν αυτή, τη βάζει σε δοκιμασίες πάνω από τα όρια της» καταγγέλει η Εύα Αγκιλέρα, εκπρόσωπος τύπου των Γιατρών του Κόσμου, η οποία σημείωσε πως αυτή η μείωση στις δημόσιες υγειονομικές δαπάνες, πήγε παράλληλα με την αύξηση των ιδιωτικών δαπανών. Οι περικοπές επίσης έφεραν μαζί τους την συμμετοχή των ασφαλισμένων σε πολλά φάρμακα: οι οικογένειες έπρεπε να προσφέρουμε περισσότερα στην συντήρηση του συστήματος, προσθέτει. Η Αγκιλέρα πιστεύει πως αν είχε ενισχυθεί το σύστημα, η Ισπανία θα μπορούσε «με καλύτερους όρους» να αντιμετωπίσει αυτή τη κρίση, για την οποία ωστόσο δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι.

Ανεπάρκεια πόρων

“Το σύστημα υγείας πάντα είχε ανεπάρκεια πόρων και στην Καταλονία ακόμη περισσότερο”, διαβεβαιώνει ο πρόεδρος της Ιατρικής Ένωσης της Βαρκελώνης (COMB) Χάουμε Παδρός. Ο Παδρός ζήτησε πρόσφατα από τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Καταλονίας μια «ένεση» χρημάτων για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ο γιατρός αυτός αναφέρει το βιβλίο «Η ασθένεια της καταλανικής υγείας» του Γκιγιέμ Λόπεθ-Κασασνόβας, που υποστηρίζει πως η υγεία στην Καταλονία έχει ανάγκη από 5 δισ περισσότερα.

Σύμφωνα με το συνδικάτο Γιατροί της Καταλονίας (MC), η Καταλονία έχασε τα τελευταία χρόνια 900 γιατρούς πρωτοβάθμιας φροντίδας (αν και με την απεργία του 2018 αποκαταστάθηκαν οι 250) και 1000 κλίνες επειγόντων περιστατικών.

Παρόλο που ο Παδρός ζητά να μην πολιτικοποιηθεί η  παρούσα πανδημία, θεωρεί πως “αυτή η υγειονομική κρίση θα χειροτερεύσει κατά πολύ τα πράγματα. Η πανδημία αυτή καθιστά πασιφανές πως το σύστημα υγείας είναι στα όρια του. Ελπίζουμε να αντέξει. Αν συμβεί αυτό, θα είναι λόγω της προσπάθειας των επαγγελματιών υγείας, και όχι λόγω των πόρων που δίνει η κυβέρνηση” λέει.

Την ίδια κατάσταση βιώνουν επίσης και άλλες αυτόνομες κοινότητες. Στην κοινότητα της Μαδρίτης έγιναν μειώσεις και μεταρρυθμίσεις χωρίς κανένα σχεδιασμό. “Στη Μαδρίτη χτίστηκαν 7  νοσοκομεία ιδιωτικής επιχορήγησης, οι κλίνες όμως συνολικά μειώθηκαν (έκλεισαν στα δημόσια νοσοκομεία)”, καταγγέλει ο Μιγκέλ Άνχελ Σάντσεθ Τσιγιόν, πρόεδρος της Ιατρικής Ένωσης Μαδρίτης. “Υπήρχαν περικοπές στο προσωπικό και στην ανανέωση του υλικού εξοπλισμού. Τώρα φαίνονται περισσότερο τα μπαλώματα”.

Ο Σάντσεθ θεωρεί πως οι περικοπές φαίνονται πια στη διαχείριση της παρούσας κρίσης. “Με ένα καλύτερα προετοιμασμένο σύστημα υγείας θα ήταν ίσως το ίδιο άσχημα. Αν και όχι ίσως τόσο, τώρα ψάχνουμε κρεβάτια εκτός νοσοκομείων”. Για αυτόν το πιο σημαντικό είναι ότι ενώ η δημόσια υγεία συρρικνώνεται, η ιδιωτική και τα ασφαλιστήρια συμβόλαια αυξάνονται. “Τώρα βλέπουμε πως ένα καλό  δημόσιο σύστημα υγείας είναι από τους πυλώνες της ευημερίας. Πρέπει να το φροντίσουμε ιδιαίτερα. Αυτό απαιτεί μια φροντίδα των επαγγελματιών του”, προσθέτει.

Προσωρινές  συμβάσεις

Στο ενημερωτικό της “State of Health in the U.E. España. Εθνικό προφίλ υγείας 2019”, η Ευρωπαϊκή Κομισιόν αναφέρει ότι ένα μεγάλο μέρος των επαγγελματιών υγείας έχει προσωρινές συμβάσεις, πράγμα που αυξάνει τα ποσοστά εναλλαγής του προσωπικού. Η Κομισιόν επισημαίνει ιδιαίτερα πως το νοσηλευτικό ποσοστό είναι πολύ πιο χαμηλό από το μέσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης: 5,7 ανά 1000 κατοίκους έναντι 8,5 ανά 1000 στην Ε.Ε. “Υπάρχει μια αυξανόμενη ανησυχία γύρω από την έλλειψη νοσηλευτών και γιατρών, ιδιαίτερα οικογενειακών γιατρών, καθώς πολλοί πλησιάζουν σε ηλικία συνταξιοδότησης” αναφέρει το ενημερωτικό. Στην Καταλονία λείπουν 17.000 νοσηλευτές σύμφωνα με το γενικό Συμβούλιο Νοσηλευτών.

Η Ομοσπονδία των Ενώσεων για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας καταγγέλει “την ελάχιστη εκτίμηση προς τις δομές της πρωτοβάθμιας υγείας” που είναι η είσοδος του συστήματος υγείας. Στην αναφορά της “Συνέπειες της κρίσης πάνω στην πρωτοβάθμια φροντίδα. Εξέλιξη στις Αυτόνομες Κοινότητες”, δημοσιευμένο πριν ένα χρόνο, αναφέρει ότι το 2016, ο μέσος όρος επενδύσεων για την πρωτοβάθμια υγεία μειώθηκε κατά 1,21% σε όλη την Ισπανία.

Η Καταλονία είναι η έβδομη κοινότητα που επενδύει λιγότερο στην πρωτοβάθμια υγεία (το 2010, 14,78% των συνολικών δαπανών για την  δημόσια υγεία, το 2016 το 13,38%). Μπροστά βρίσκεται η Μαδρίτη (11,64% το 2016), η Αραγονία (11,66%), οι Βαλεαρίδες (12,18%), η Γαλικία (12,57%), οι Αστούριες (12,78%) και η Βαλένθια (13,15). Ο Π.Ο.Υ. συνιστά το ποσοστό για την πρωτοβάθμια υγεία να μην είναι κάτω του 20%.

Πέντε κλειδιά

Επένδυση: Η Ισπανία διαθέτει 5,9 % του ΑΕΠ της για τη δημόσια υγεία και η Καταλονία το 3,9%. Το μέσο ευρωπαϊκό είναι 7,5%. Εν τω μεταξύ αυξάνονται  οι ανάγκες για πρωτοβάθμια φροντίδα καθώς και οι φροντίδες μακρόχρονα λόγω γήρανσης του πληθυσμού.

Συμμετοχή: Η Κομισιόν σημειώνει πως οι απευθείας πληρωμές για φάρμακα έχουν αυξηθεί στην Ισπανία ανάμεσα στο 2010 και το 2014. Μειώθηκαν λίγο το 2015 , για να φτάσουν το 2017, στο 24% των συνολικών δαπανών για την υγεία. Το ποσοστό είναι πολύ πιο πάνω από το μέσο ευρωπαϊκό (16%).

Προσωρινότητα: Όπως αναφέρθηκε σε κάθε 1000 κατοίκους αντιστοιχούν 5,7 νοσηλευτές ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 8,5. Όλοι οι υγειονομικοί επιβεβαιώνουν μία αύξηση των προσωρινών και part time συμβάσεων. Σύμφωνα με το συνδικάτο CCOO, το 30% των εργαζομένων είχαν προσωρινές συμβάσεις το 2017, έναντι  27% το 2012.

Ιδιωτικές δαπάνες: Η επιτροπή οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων (CESCR), το 2018, σημείωσε πως οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία αυξάνονταν κατά 2,8% ετησίως από το 2011 ως το 2015, ενώ οι δημόσιες έπεφταν κατά 0,8% ετησίως.

Καθολικότητα: Το βασιλικό νομοθετικό διάταγμα 16/2012 κατάργησε την αρχή της καθολικότητας στο ισπανικό σύστημα αφήνοντας έξω τους μετανάστες χωρίς χαρτιά. Αυτό το διάταγμα καταργήθηκε το 2018, αλλά η ρύθμιση ακόμη δεν προχώρησε. Συνεχίζουν να υπάρχουν άτομα που δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Πηγή: elperiodico.com

Ισπανική Βουλή

«Ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας», συνέντευξη του Diosdado Toledano González για την κατάσταση στην Ισπανία

Ενόψει των εκλογών στις 28 Απριλίου στην Ισπανία το antapocrisis πήρε την παρακάτω συνέντευξη από τον Diosdado Toledano González στο περιθώριο του αντιΕΕ Φόρουμ της Ρώμης στις 13-14 Απριλίου. Ο Diosdado Toledano González είναι εκπρόσωπος της πλατφόρμας «Έξω από το ευρώ» και της κίνησης «Σοσιαλισμός 21» στην Ισπανία. Μέλος του Podemos και του Catanuña en Comú και κοινωνικός ακτιβιστής.

Ποια είναι η πολιτική κατάσταση  σήμερα στην Ισπανία;

Τα αποτελέσματα της οικονομικής διεθνούς κρίσης  πάνω στην Ισπανία, στα πλαίσια της Ε.Ε. της οποίας οι μηχανισμοί άσκησαν κατ’ επανάληψη πίεση στις κυβερνήσεις της Ισπανίας, να εφαρμόσουν τις πολιτικές των περικοπών και της λιτότητας, να υποτιμήσουν τους μισθούς με στόχο να εγγυηθούν την επιστροφή του τεράστιου χρέους στις τράπεζες και στα γερμανικά και διεθνή ταμεία, προκάλεσαν μία  μεγάλη κοινωνική αναστάτωση  και απονομιμοποίησαν τους πολιτικούς θεσμούς στα μάτια μεγάλου τμήματος του πληθυσμού.

Η πρώτη έκφραση αυτής της αναστάτωσης  υπήρξε το ξέσπασμα του κινήματος των αγανακτισμένων στις 15 Μάη του 2011 και η εξάπλωσή του σ’ όλη την χώρα. Το κίνημα αυτό με τα συνθήματα «Δεν μας εκπροσωπούν» απευθυνόμενοι στους πολιτικούς, ή «Σοσιαλιστικό και Λαϊκό κόμμα είναι τα ίδια σκατά» αμφισβητώντας το δικομματικό καθεστώς που εναλλασσόταν  στην κυβέρνηση, είχε πλατιά υποστήριξη από τους πολίτες. Η κυβέρνηση Θαπατέρο συμφώνησε μια αντιμεταρρύθμιση των συντάξεων με τα συνδικάτα CCOO και UGT που επιμήκυνε την ηλικία συνταξιοδότησης στα 67 και τον Σεπτέμβριο του 2011 προώθησε με την στήριξη του Λαϊκού Κόμματος την τροποποίηση του άρθρου 135 του ισπανικού συντάγματος που εξασφαλίζει τους επιβεβλημένους από την Ε.Ε. στόχους της μείωσης του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, με κόστος σημαντικές κοινωνικές περικοπές και την καταπάτηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών  δικαιωμάτων στην υγεία, την εκπαίδευση και την κοινωνική πρόνοια.

Παρ’ όλα αυτά στις βουλευτικές εκλογές στα τέλη του 2011 θριάμβευσε με απόλυτη πλειοψηφία το λαϊκό κόμμα και το σοσιαλιστικό κόμμα καταποντίστηκε. Ήταν η κυβέρνηση Ραχόϊ  που πήρε σκληρά αντιλαϊκά μέτρα όπως η αντιμεταρρύθμιση  του 2012 που χτύπησε σημαντικά εργατικά δικαιώματα, που επέβαλε τον οργανικό νόμο για σταθερούς προϋπολογισμούς, εφαρμόζοντας το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε., που έφερε το νόμο «Μορντάθα» για να χτυπήσει δικαιώματα και ελευθερίες.

Στη διάρκεια αυτής της διακυβέρνησης ξεπηδούν νέα πολιτικά μορφώματα.

Εκείνη την περίοδο, η κοινωνική δυσαρέσκεια αυξάνεται και εκφράζεται με την μεγάλη κινητοποίηση των «πορειών για αξιοπρέπεια» με το σύνθημα «ψωμί, δουλειά, στέγη», όπου θα ενωθούν στη Μαδρίτη στις 22 του Μάη 2014 περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι! Στις ευρωεκλογές του ίδιου μήνα εισβάλουν νέα μορφώματα και κυρίως το podemos που συγκέντρωσε 1.200.000 ψήφους και 5 έδρες. Το όραμα που γεννήθηκε από το νέο μωβ μόρφωμα είχε ένα μεγάλο αποτέλεσμα στις βουλευτικές εκλογές του 2015 όπου μαζί με μορφώματα που επηρεάζει πήρε  5.000.000 και 69 έδρες.

Η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης προκάλεσε εκλογές τον Ιούνη του 2016, όπου διευκολύνθηκε ο θρίαμβος του λαϊκού κόμματος, υπήρξε μια μικρή άνοδος της συμμαχίας Unidos  Podemos και εκ νέου ήττα των σοσιαλιστών κάτω από την αρχηγία του Πιέδρο Σάντσεθ εγκαινιάζοντας μια τεράστια εσωτερική κρίση που προσωρινά έληξε με την νίκη του παλιού μηχανισμού και την παραίτηση του Σάντσεθ τον Οκτώβρη του 2016. Παρόλα αυτά η εξέγερση της βάσης των σοσιαλιστών γύρω από τον Σάντσεθ που ανανεώνει και «κοκκινίζει» τον λόγο του, του επιτρέπει στο συνέδριο του κόμματος τον Ιούνιο του 2017, να ξαναπάρει τον έλεγχο του κόμματος.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια επανέρχεται  αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή το κίνημα των συνταξιούχων που κατακλύζει  δρόμους και πλατείες κάθε εβδομάδα, υπερασπιζόμενο την ανάκτηση της αγοραστικής δύναμης των συντάξεων και συμπίπτει με την  αυξανόμενη αγανάκτηση από τα σκάνδαλα της διαπλοκής που συγκλόνιζαν την κυβέρνηση του λαϊκού κόμματος. Η κορύφωση έρχεται με την πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο, όπου ηττάται η κυβέρνηση Ραχόι και αναδεικνύεται πρωθυπουργός ο αναγεννημένος ο Σάντσεθ.

Πως εκτιμάτε την διακυβέρνηση Σάντσεθ;

Η νέα κυβέρνηση του Σάντσεθ προσπάθησε να επιμηκύνει την διακυβέρνησή της διαμέσου μιας προγραμματικής συμφωνίας με τους Podemos Unidos γύρω από τον προϋπολογισμό του 2019. Το περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας αποτελεί μια κοινωνική στροφή σε σύγκριση με τις πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Ανάμεσα στα μέτρα που περιείχε η συμφωνία ήταν η αύξηση του κατώτερου μισθού στα 900 ευρώ το μήνα, δηλαδή μια αύξηση του 22,3%. Αυτό το μέτρο πρόκειται να γίνει νομοθετική πράξη μέσα στο 2019.

Δύο γεγονότα συντομεύουν τη ζωή της κυβέρνησης:

A. Τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ανδαλουσία τον Δεκέμβρη του 2018 με μια μεγάλη υποχώρηση σε ψήφους των σοσιαλιστών και του τοπικού Podemos Unidos [Adelante Andalucia], την αύξηση των Ciudadanos, και τη δυναμική εμφάνιση του ακροδεξιού Vox με 400.000 και 12 έδρες. Έτσι φτάνουμε σε τοπική κυβέρνηση Δεξιάς με την υποστήριξη του Vox.

B. H απόρριψη της διαπραγμάτευσης του γενικού κρατικού προϋπολογισμού του 2019 σαν συνέπεια της αρνητικής ψήφου από την μία της Δεξιάς και των Ciudadanos, από την άλλη των κομμάτων υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας E.R.C. και Junts x Cataluna προκάλεσε πρόωρες εκλογές στις 28 του Απρίλη.

Βρίσκεστε σε προεκλογική περίοδο. Τι  πιστεύετε για αυτές τις εκλογές αλλά και για την παρουσία και το ρόλο των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς;

Τα εκλογικά σενάρια είναι ανοικτά. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σαφείς τάσεις. Άνοδο του Σοσιαλιστικού κόμματος και πρωτιά σε ψήφους και έδρες, πτώση του Λαϊκού κόμματος, άνοδος των Ciudadanos αλλά όχι όσο προέβλεπαν προηγούμενες δημοσκοπήσεις, σημαντική πτώση των Unidos Podemos και δυναμική εμφάνιση του Vox σε ψήφους και έδρες. Άλλο σοβαρό στοιχείο είναι το μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων γύρω στο 40%. Το σενάριο της πλειοψηφίας των 3 δεξιών κομμάτων  δεν τους εξασφαλίζει πλειοψηφία και στην βουλή, καθώς ο εκλογικός νόμος ευνοεί τα μεγάλα κόμματα στις μικρές εκλογικές περιφέρειες και άρα τιμωρεί την πολυδιάσπαση. Το σενάριο κυβέρνησης των σοσιαλιστών θα εξαρτηθεί από τα ποσοστά των Unidos Podemos και άλλων σχηματισμών.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης από τα 3 δεξιά κόμματα θα άνοιγε μια περίοδο αναστάτωσης με μεγάλους κοινωνικούς αγώνες, αλλά επίσης με μεγάλο κίνδυνο διάσπασης του λαού γύρω από περιφερειακές αντιπαραθέσεις όπως στην περίπτωση της Καταλονίας.

Η συγκρότηση μιας κυβέρνησης των σοσιαλιστών, στην προοπτική ενός νέου κύκλου ύφεσης, δεν εξασφαλίζει  την εκπλήρωση των υποσχέσεων για μια κοινωνική στροφή. Η ευθυγράμμιση του Πέδρο Σάντσεθ  με τους θεσμούς της Ε.Ε. οι αγαστές σχέσεις με τον Μακρόν και την Μέρκελ, η  δουλοπρέπεια απέναντι στον Τραμπ σχετικά με την αναγνώριση του σφετεριστή, πραξικοπηματία Γκουαϊδό στην Βενεζουέλα ορίζουν την πολιτική του.

Το εκλογικό αποτέλεσμα του Unidos Podemos και η διαχείριση του, το αν θα μπει δηλαδή στην κυβέρνηση ή το αν θα κάνει αντιπολίτευση, σε συνδυασμό με το στοίχημα της κινητοποίησης της κοινωνίας και της ενδυνάμωσης του λαϊκού παράγοντα, είτε θα ματαιώσει ελπίδες και ευκαιρίες, είτε θα ανοίξει μια προοπτική πιο πραγματική για την προετοιμασία της κοινωνικής αλλαγής στο μέλλον.

Πώς εκτιμάτε την εμφάνιση του νέου κόμματος της ακροδεξιάς; Ποια τα ακροατήρια που επηρεάζει;

Η εκτίναξη του Vox είναι φρούτο της απόπειρας των οικονομικών εξουσιών να ελέγξουν πολιτικά τις αυτονομιστικές συγκρούσεις, συγκεντρώνοντας την υπαρκτή δυσαρέσκεια σε μια ψήφο τιμωρίας της διαφθαρμένης δεξιάς που αντιπροσωπεύει το λαϊκό κόμμα και να πριμοδοτήσουν μια πολιτική ακραίου φιλελευθερισμού και συγκεντρωτισμού.

Ο ηγέτης του Vox για μεγάλο διάστημα ανατράφηκε στους κόλπους του Λαϊκού κόμματος. Η οικονομική πολιτική του Vox είναι ακραία φιλελεύθερη, υποστηρίζει την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και των συντάξεων, την μείωση των  φόρων των πλούσιων και στηρίζει  μέτρα ενάντια στα δικαιώματα της εργατικής τάξης ακόμα και τον περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας. Σαν μοντέλο κράτους υποστηρίζει τον συγκεντρωτισμό και την κατάργηση των αυτόνομων τοπικών κυβερνήσεων και της αυτονομίας των περιοχών. Η ιδεολογία του είναι αντιδραστική, εκτρέφει την ξενοφοβία και υπόσχεται την απέλαση των μεταναστών χωρίς χαρτιά. Πρόκειται για ένα αυταρχικό κόμμα υπέρ της καταστολής των δικαιωμάτων των πολιτών και προπαγανδίζει την απαγόρευση των αυτονομιστικών κομμάτων αλλά και των μαρξιστικών λενινιστικών οργανώσεων.

Το Vox μαζεύει ψήφους από τα πιο αντιδραστικά τμήματα της δεξιάς, ιδιοκτήτες γης, μικροαστούς, αλλά και λαϊκά στρώματα που αγνοούν το πραγματικό πρόγραμμα του και παρασύρονται από ένα  συναισθηματικό ισπανικό εθνικιστικό λόγο στην πιο καθυστερημένη του εκδοχή. Οι εκλογικές του προοπτικές είναι ο άγνωστος χ με δεδομένο αυτό που συνέβη στις τοπικές εκλογές στην Ανδαλουσία και το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων.

Ποια η κατάσταση αυτή την περίοδο στην Καταλονία και στο αυτονομιστικό κίνημα;

Η καταλανική κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη γύρω από το αυτονομιστικό ζήτημα.

Παρά το ότι οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένα 48% υποστηρίζει την ανεξαρτησία και οι υπόλοιποι είναι αντίθετοι, όταν τίθεται το ερώτημα να επιλέξουν πώς πρέπει να συνεχίσει η αυτόνομη διακυβέρνηση, με ένα ομοσπονδιακό μοντέλο που να δίνει περισσότερες εξουσίες και έσοδα στην Καταλονία ή με ανεξαρτησία, οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας μειώνονται στο ένα τρίτο των ερωτηθέντων. Ακόμα και το απόλυτα πλειοψηφικό ρεύμα στο «δικαίωμα στην απόφαση» που είχε φτάσει το 80%, τελευταία μειώθηκε κατά 20 μονάδες.

Αναμφίβολα, η μονόπλευρη κήρυξη της ανεξαρτησίας χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο συσχετισμός δυνάμεων και ο βαθμός κοινωνικής συναίνεσης σε Καταλονία, Ισπανία και Ε.Ε., διευκόλυνε την επιβολή του άρθρου 155, την καθαίρεση της τοπικής  αυτονομιστικής κυβέρνησης, την προσωρινή φυλάκιση των ηγετών της και την παραπομπή τους στο ανώτατο δικαστήριο για τα εγκλήματα της εξέγερσης, της ανυπακοής και της κατάχρησης δημόσιου χρήματος.

Παράλληλα, οι πολιτικές εντάσεις ανάμεσα στα κόμματα που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας για να αποκτήσουν την πολιτική ηγεμονία και να διευθύνουν τις αντίστοιχες στρατηγικές και πορείες, αποθάρρυναν σαφώς τις προσδοκίες όσων στήριζαν την ανεξαρτησία, καθώς δεν υπάρχει μια λογική πολιτική λύση που να  τυγχάνει ευρείας αποδοχής.

Ποια η πρόβλεψη σας για τις εκλογές στην Καταλονία; Ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της Αριστεράς;

Οι δημοσκοπήσεις που διεξάγονται στην Καταλονία και αφορούν τις γενικές εκλογές δείχνουν πως: Το ERC ( Ρεπουμπλικανική Αριστερά) φαίνεται να αυξάνεται και να μετατρέπεται σε πρώτη πολιτική δύναμη σε έδρες και ψήφους, εις βάρος του Junts x Cataluna  που δείχνει να μειώνεται αισθητά. Οι σοσιαλιστές  αυξάνονται πολύ σε βάρος του Cataluna en Comu-Podem (Podemos) που φαίνεται να μειώνεται στο μισό της εκλογικής του δύναμης καθώς στις προηγούμενες γενικές εκλογές ήταν η πρώτη δύναμη. Οι Ciudadanos δεν φαίνεται να παίρνουν κάτι σημαντικό, το Λαϊκό κόμμα  χάνει λόγω διαρροών προς το VOX που είναι πιθανό στην επαρχία της Βαρκελώνης να φτάσει και 2-3 έδρες. Επίσης πολύ σημαντικό είναι το μεγάλο ποσοστό των αναποφάσιστων.

Μία Αριστερά με ένα σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, οφείλει να έχει σαν προτεραιότητα της την υπεράσπιση των κοινωνικών διεκδικήσεων και των συμφερόντων της εργατικής τάξης που περνά μέσα από την οικοδόμηση της ενότητάς της και όχι της διάσπασής της λόγω των τοπικών συγκρούσεων και την ευθυγράμμιση της με τα συμφέροντα της εθνικιστικής δεξιάς, τόσο της καταλανικής όσο και της ισπανικής.

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να χτιστεί μια μεγάλη συμμαχία της εργατικής τάξης, της κοινωνικής πλειοψηφίας, στο σύνολο του ισπανικού κράτους που να επιτρέπει την απαραίτητη συγκέντρωση δυνάμεων για να υπάρξει ρήξη με την μοναρχία και η ανάπτυξη μιας διαδικασίας  που θα ανακηρύξει τη δημοκρατία και ένα σύνταγμα που θα εκφράζει την οικονομική και λαϊκή κυριαρχία, θα μας αποσυνδέσει από τις συμφωνίες της Ε.Ε. και από το ευρώ και έτσι θα εξασφαλίζει τα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα. Το παραπάνω σύνταγμα θα πρέπει να ορίζει ένα μοντέλο ομοσπονδιακό και αλληλέγγυο στην Ισπανία και οφείλει να εξασφαλίζει το δικαίωμα των διαφορετικών λαών της Ισπανίας για αυτοδιάθεση. Τελικά, να προσφέρει μια εναλλακτική ελπιδοφόρα και ελκυστική για την συμβίωση των λαών της Ισπανίας, με ένα κοινό σχέδιο που θα δίνει εγγυήσεις.

Ποια είναι η κοινή γνώμη στην Ισπανία γύρω από το ζήτημα της Ε.Ε. την περίοδο της κρίσης; Έχει αλλάξει κάτι; Τι μέλλον θα μπορούσε να έχει ένα αντί-Ε.Ε. κίνημα στην Ισπανία και ποιος θα μπορούσε να είναι ο  ρόλος της Αριστεράς σ’ αυτό;

Η ισπανική κοινωνία έχει μετατοπιστεί από μια αρχική φιλόΕΕ θέση, σαν απάντηση στην μακρά περίοδο της φρανκικής δικτατορίας, σε έναν αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό, συνέπεια των πολιτικών των επιβαλλόμενων περικοπών και της λιτότητας από την Ε.Ε. στην υπηρεσία των ολιγαρχιών της Κεντρικής Ευρώπης, ιδιαίτερα της Γερμανίας. Η εικόνα του Eurogroup να επιβάλλει αυστηρά μέτρα στον ελληνικό λαό είχε ένα καταστρεπτικό  αποτέλεσμα και πέρα από την Ελλάδα, για τις  ελπίδες που είχαν εναποτεθεί στην Ε.Ε.

Αυτός ο ευρωσκεπτικισμός στην Ισπανία εκφράστηκε σε διάφορες δημοσκοπήσεις. Τον Ιούνιο του 2016, το Pew Research Center δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας που έδειχνε ότι αρνητική γνώμη για την Ε.Ε. είχε το 49% του πληθυσμού της Ισπανίας, πίσω από Ελλάδα και Γαλλία. Το ευρωβαρόμετρο που δημοσιοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2018 επιβεβαίωνε πως ο ευρωσκεπτικισμός  είχε καταγραφεί στην Ισπανία με μια πτώση 6 μονάδων της θετικής γνώμης για την Ε.Ε.

Παρ’ όλα αυτά αυτός ο ευρωσκεπτικισμός δεν έχει πολιτική έκφραση μέχρι στιγμής. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ένα μέρος της κοινής γνώμης στην Ισπανία γύρω από το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε. είναι πολιτικά ορφανό.

Η διεξαγωγή της διεθνούς συνάντησης στην Βαρκελώνη για την έξοδο από το ευρώ στις 10 και 11 Οκτώβρη  του 2015 έδωσε μία ώθηση στην δημιουργία ενός κινήματος άποψης και πρωτοβουλιών με στόχο την ανάκτηση της οικονομικής και λαϊκής κυριαρχίας, την έξοδο από το ευρώ και την αποδέσμευση από την Ε.Ε. με ένα πρόγραμμα συνεργασίας με τις χώρες της Ευρώπης με όρους ισότητας, δικαιοσύνης και αλληλεγγύης.

Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες που πάρθηκαν από την Πλατφόρμα για την Έξοδο από το Ευρώ, ξεχωρίζει η επιστολή που απευθυνόταν στο κοινοβούλιο και υπογράφονταν  πλατιά από διανοούμενους και προσωπικότητες της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, με στόχο την ακύρωση του νόμου για δημοσιονομική σταθερότητα που ψηφίστηκε το 2012, που επέβαλλε ταβάνι στις δαπάνες διάφορων υπηρεσιών, δήμων και αυτόνομων κυβερνήσεων και την αποσύνδεση από το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε.

Αυτή η πρόταση διείσδυσε στην κοινωνία και διάφορες πολιτικές δυνάμεις την υιοθέτησαν σε διαφορετικά βέβαια επίπεδα και αποχρώσεις. Το εκλογικό πρόγραμμα των Podemos περιλαμβάνει στο σημείο 233 την πρόταση της κατάργησης του άρθρου 135 του ισπανικού συντάγματος και του νόμου της δημοσιονομικής σταθερότητας (συγκεκριμενοποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας της Ε.Ε. στην Ισπανία), το βασκικό PNV σχεδιάζει την αναθεώρηση του ταβανιού δαπανών για τις υπηρεσίες κ.τ.λ. Η θέση επίσης για έξοδο από το ευρώ υιοθετήθηκε από το Κ. Κ. Ισπανίας στο τελευταίο του συνέδριο, επίσης από άτομα και τομείς εθνικιστικών οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και σε προσωπικό επίπεδο από ακτιβιστές του Podemos, της Ενωμένης Αριστεράς και του αντικαπιταλιστικού ρεύματος.

Είμαστε πεισμένοι, μπροστά στο πανόραμα της εξελισσόμενης κρίσης, του σχεδίου  της Ε.Ε. και της προοπτικής ενός νέου κύκλου οικονομικής ύφεσης που θα εντείνει τις συσσωρευμένες αντιθέσεις και ανισορροπίες στην Ε.Ε., ότι το σχέδιο της ανάκτησης της λαϊκής και οικονομικής κυριαρχίας, το στοίχημα της εξόδου από το ευρώ και της αποδέσμευσης από τις άδικες συμφωνίες της Ε.Ε., θα προχωρήσει με ένα άτεγκτο τρόπο μέσα στο λαό μέχρι να γίνει πραγματικότητα.

Το ξεπέρασμα ενός καπιταλισμού απαρχαιωμένου και ολοένα και πιο επικίνδυνου, το σχέδιο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, απαιτούν, ως προϋπόθεση για να γίνουν εφικτά, την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας και των οικονομικών εργαλείων.

Τη συνέντευξη πήρε και μετέφρασε
για το antapocrisis.gr
ο Παντελής Κουτσιανάς.

Απόσχιση από τη φυλακή των λαών, την ΕΕ – Να παραιτηθεί ο Ραχόι

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Το κίνημα για την απόσχιση της Καταλονίας αντιμετωπίστηκε με άγρια καταστολή και τσαλαπάτημα των πολιτικών δικαιωμάτων από τη μεριά της ισπανικής κυβέρνησης. Αντιμετωπίστηκε επίσης με εκβιαστικές και τραμπούκικες διαθέσεις από τη μεριά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η καταγγελία της καταστολής και της υποκρισίας αποτελεί κοινό τόπο για τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς ανθρώπους και κοινό σημείο για την Αριστερά. Από εδώ και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα γιατί το ερώτημα δεν είναι τι αποτελεί κοινό τόπο αλλά τι (μπορεί να) συγκροτεί ελπιδοφόρα πορεία για το μέλλον. Ο ρόλος των τραπεζών, που βρίσκονται σε σύνδεση με την ΕΚΤ, με τις απειλές για μαζική φυγή δείχνει για άλλη μια φορά το έλλειμμα δημοκρατίας, καθώς και τον ηγεμόνα στο σημερινό καπιταλισμό, όπου οι αγορές, οι τράπεζες, το χρηματοπιστωτικό σύστημα καθορίζουν περισσότερα πράγματα απ’ ότι η πολιτική, οι κυβερνήσεις, τα δημοψηφίσματα. Δεν είναι εφικτή η οποιαδήποτε χειραφέτηση χωρίς τον περιορισμό των εξουσιών των τραπεζών και της «ελεύθερης οικονομίας», που αντλούν την δύναμή τους σήμερα από την ΕΕ και την ευρωζώνη.

2. Στη διαδικασία απόσχισης της Καταλονίας, οι βασικές δυνάμεις που κυριαρχούν είναι το πλειοψηφικό κομμάτι της άρχουσας τάξης της, με βασικό πρόγραμμα τα εθνικά σύμβολα και το να μην τους «αφαιμάζουν» οικονομικά οι φτωχότερες περιοχές της Ισπανίας και με σαφή στόχο να διαπραγματευθούν με την κεντρική κυβέρνηση την φορολογία τους. Οι όποιες ριζοσπαστικές φωνές και διαθέσεις είναι μειοψηφικές, ακόμη και αν το αποσχιστικό κίνημα συνεπαίρνει σημαντικά τμήματα της νεολαίας και δυναμικές κοινωνικές κατηγορίες, που έχουν κτυπηθεί από το άγριο κύμα λιτότητας, φτωχοποίησης και ανεργίας που εφαρμόζει ο Ραχόι και οι κυβερνήσεις της Ισπανίας από το 2011. Η ίδια η Καταλανική κοινωνία είναι διχασμένη στο ζήτημα της απόσχισης, ζήτημα σημαντικό για οποιοδήποτε εθνικό κίνημα. Αυτό το γεγονός από μόνο του είναι ένας δείκτης που αναδεικνύει τα όρια, αλλά δεν αποτελεί το μοναδικό πρόβλημα στη συζήτηση που διεξάγεται για την ανεξαρτησία της Καταλονίας.3. Το μεγάλο ζήτημα αφορά το χαρακτήρα της απόσχισης και κάθε απόσχισης γενικότερα. Δεν έχει κάθε κίνημα εθνικής απόσχισης δεδομένο χαρακτήρα. Το κομμουνιστικό κίνημα και η Αριστερά στηρίζουν την εθνική αυτοδιάθεση, δεν στηρίζουν όμως εξορισμού και από λόγους αρχής κάθε κίνημα απόσχισης. Απαιτούνται συγκεκριμένοι προσδιορισμοί για το τι εκφράζει και τι προκαλεί κάθε κίνημα απόσχισης και κάθε κίνημα ανεξαρτησίας. Τι εκφράζει σε επίπεδο κατεύθυνσης και προσανατολισμού, καθώς και τι είναι δυνατόν να προκαλεί στο ταξικό πεδίο, αν προωθείται σε τελική ανάλυση η υπόθεση της εργατικής τάξης. Γιατί όπως ακριβώς η αστική τάξη κατά περίπτωση στηρίζει ή καταπνίγει κάθε κίνημα απόσχισης ή ανεξαρτησίας, έτσι και η εργατική τάξη θα πρέπει κατά περίπτωση να κρίνει ανάλογα με το τι προωθεί την υπόθεσή της και την ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

4. Δεν είναι αίτημα της Αριστεράς η διάλυση των πολυεθνικών κρατών, τουλάχιστον όχι όσο οι επιμέρους εθνότητες μπορούν να συνυπάρξουν με αμοιβαίο σεβασμό, πλήρη αναγνώριση δικαιωμάτων, πολιτική και πολιτιστική αυτονομία. Ούτε είναι αίτημα της Αριστεράς η πλήρης ανατίναξη των σημερινών (καπιταλιστικών) κρατών, πόσο μάλλον κάτω από το σημερινό οικτρό συσχετισμό δύναμης που δεν προμηνύει τίποτα θετικό για την επόμενη μέρα αυτών των ανατιναγμένων κρατών. Η Αριστερά πρέπει να είναι υπέρ της συνύπαρξης διαφορετικών εθνών και εθνοτήτων -ακόμα και στο καπιταλιστικό έδαφος- με αναγνώριση και πλήρη κατοχύρωση των δικαιωμάτων, ενάντια σε κάθε μορφής καταπίεση. Η Αριστερά οφείλει να βγάλει τα συμπεράσματά της από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, από την ανατίναξη της Λιβύης και του Ιράκ, από τον κατακερματισμό και την διάλυση «σοσιαλιστικών» χωρών, από την ίδρυση μικρών κρατιδίων, μονίμως προθύμων και εξαρτημένων των ιμπεριαλιστών και υπό στυγνά αυταρχικά καθεστώτα.

5. Υπάρχει σήμερα ζήτημα ανεξαρτησίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο; Ναι, κατηγορηματικά. Υπάρχει ζήτημα ανεξαρτησίας από την ΕΕ. Η ΕΕ ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, ακυρώνει λαϊκές ετυμηγορίες, στραγγαλίζει μέχρι θανάτου λαούς και έθνη, επιβάλει ασφυκτικές πολιτικές. Να συζητάμε για την αυτονομία της Καταλωνίας σήμερα (με όλη την αίγλη του παρελθόντος, του ισπανικού εμφυλίου, της δημοκρατικής της παράδοσης), ή της Φλάνδρας, της Σκοτίας και της Β. Ιταλίας αύριο (χωρίς κάποια αντίστοιχη αίγλη), και ταυτόχρονα να αγνοούμε μεγαλοπρεπώς την κατάλυση κάθε ίχνους ανεξαρτησίας στα πλαίσια της ΕΕ, είναι τουλάχιστον προβληματικό. Η επανεμφάνιση «λυμένων» εθνικών ζητημάτων δεν είναι άσχετο φαινόμενο με την άνοδο των κάθε λογής συντηρητικών και εθνικιστικών δυνάμεων, σε μια Ευρώπη που βρίσκεται σε παρακμή λόγω κρίσης προσανατολισμού. Η εικόνα θυμίζει σε πολλά την παρηκμασμένη Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα και αυτό δε μπορεί να διαφεύγει από την προσοχή της Αριστεράς. Προκαλεί εντύπωση και η στάση ενός τμήματος της Αριστεράς (αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, δικαιωματικής ή όπως αλλιώς) η οποία δεν αντέχει το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας στην Ελλάδα, απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ΕΕ, αλλά συντάσσεται με εκπληκτική ευκολία με διάφορα εθνικά κινήματα που έχουν ελάχιστη ταξική αναφορά.

6. Χρειάζεται να σηκωθούμε λίγους πόντους ψηλότερα από το επίπεδο των ελάχιστων προσδοκιών, της ήττας, του γενικευμένου αποπροσανατολισμού. Το να πιάνεται ο πνιγμένος από τα μαλλιά του, στην περίπτωση της συλλογικής σκέψης και δράσης της Αριστεράς, δεν είναι μέθοδος ανάταξης του συσχετισμού. Όπως ο πνιγμένος δεν θα σωθεί πιάνοντας τα μαλλιά του, έτσι και η Αριστερά δεν θα αναταχθεί αρπάζοντας κάθε υποψία ευκαιρίας, ακολουθώντας το συρμό και την ευκολία. Ειδικά σήμερα, μετά τις μεγάλες ήττες και διαψεύσεις, χρειάζεται μεγαλύτερη απαιτητικότητα και αυστηρότητα. Χρειάζεται αυτοκριτική για το τι κατάλαβε η Αριστερά από την «Αραβική Άνοιξη» και τις διαδικασίες στη Μ. Ανατολή. Χρειάζεται αυτοκριτική για το έλλειμμα πολιτικής προετοιμασίας και συσσώρευσης δυνάμεων κόντρα στην κυβέρνηση Τσίπρα κατά το ελληνικό δημοψήφισμα. Η διαρκής υποτίμηση του υποκειμενικού προβλήματος και ειδικά του ελλείμματος ύπαρξης και δράσης της κομμουνιστικής Αριστεράς με αντιιμπεριαλιστική στάση και ανάλυση, με κριτήρια, με τοποθέτηση συγκεκριμένη στα εθνικά ζητήματα που αναδεικνύονται, μόνο νέες απογοητεύσεις θα φέρει. Συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, ιεραρχήσεις, καθορισμός των άμεσων, κρίσιμων και αναγκαίων βημάτων. Μόνο έτσι θα υπάρξει η ελπίδα να αναμετρηθούμε κάποια στιγμή με το μεγάλο έλλειμμα της ταξικής πάλης και του κινήματος της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

7. Να αναζητήσουμε αυτά που μας ενώνουν σήμερα σε εθνικό ταξικό και διεθνικό επίπεδο, αυτό είναι το κρίσιμο καθήκον της Αριστεράς και συγχρόνως το αποφασιστικό βήμα για να ξαναμπεί στα μυαλά και τις καρδιές των εργαζομένων μαζών. Για να αποκτήσει την χαμένη αξιοπιστία της και να σταματήσει να υιοθετεί εύκολα πολιτικά σχήματα και αιτήματα με κοντινές ημερομηνίες λήξης. Να αναζητήσουμε τη γενική γραμμή απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας, τη διεθνιστική γραμμή αλλαγής του συσχετισμού δύναμης. Αυτό είναι το σημείο ενότητας. Σε τελική ανάλυση, από κοινού να στοχοποιήσουμε τους κοινούς εχθρούς μας. Η αντιπαράθεση του «εμείς ή αυτοί», σήμερα δεν μπορεί να μην αναδεικνύει στο κέντρο του την ΕΕ, την ευρωζώνη και τις κυβερνήσεις που υπηρετούν τα σχέδια των πολυεθνικών, των πλουσίων, των ιμπεριαλιστών. Και στην Ισπανία (είτε στην Καταλωνία είτε στην Ανδαλουσία…) υπάρχει σημείο ενότητας, οι εχθροί είναι κοινοί και ορατοί. ΕΕ και Ραχόι με ό,τι εκπροσωπούν και με τις πολιτικές που επιβάλλουν.

Καταλονία: ένα προβλημα με πολλές αναγνώσεις…

Σε οριακο σημείο έχουν φτάσει τα πράγματα στην Καταλονία, καθώς μετά την πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος, το όργιο της καταστολης από τη πλευρά της κεντρικης κυβέρνησης και την αξιοσημείωτη αντίσταση χιλιάδων ανθρώπων την περασμένη Κυριακή, η κατάσταση φαίνεται να οξύνεται δραματικά. Ο Ραχόι δυναμιτίζει κι άλλο την κατάσταση, απειλωντας ότι σε περίπτωση μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας θα διορίσει άλλη τοπική κυβέρνηση -όπως προβλέπει το άρθρο 155 του ισπανικού συντάγματος, ειδικό στρατιωτικό σώμα έτοιμο να επέμβει έχει ήδη μεταφερθεί στα σύνορα Αραγωνίας και Καταλονίας, ο βασιλιάς παρεμβαίνει ωμά με διάγγελμα στηρίζοντας τον Ραχόι, ενώ η κεντρική κυβέρνηση δίνει εσπευσμένα με νομοθετικό διάταγμα τη δυνατότητα στις μεγάλες τράπεζες και επιχειρήσεις που εδρεύουν στην Καταλονία να μετακομίσουν με διαδικασίες εξπρές αλλού, προκειμένου να πιεστούν κομμάτια της καταλανικης αστικής τάξης – ήδη δύο από τις μεγαλύτερες τράπεζες ετοιμάζονται να φύγουν.

Από την άλλη πλευρά, η τοπική κυβέρνηση του Πουιτζντεμόντ έχει ήδη εξαγγείλει την πρόθεση για μονομερή ανακήρυξη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φοβούμενη ότι θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και για το Βέλγιο, τον ιταλικό βορά και τη Σκωτια, στηρίζει τον Ραχόι και καλεί τις δύο πλευρές σε διάλογο.Σε ό,τι αφορά στην ουσία των πραγμάτων, κατά πρώτο είναι σαφές ότι πρέπει να καταγγελθεί η βία και καταστολή του ισπανικού κράτους ενάντια στο αυτονομιστικό κίνημα, που από ότι φάνηκε στηριζεται από ένα μεγαλο κομμάτι της καταλανικής κοινωνίας, τουλάχιστον 2 εκατομμύρια από τα 5 των εκλογέων ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθηκες, με χιλιάδες εισαγόμενους αστυνομικους της quardiacivil που έχουν να εμφανιστούν στην Καταλονία από τον καιρό του Φράνκο, με τραυματισμούς, συλλήψεις και εκκενώσεις σχολείων. Είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα κάθε λαού να ορίζεται όπως νομίζει, να διεξάγει δημοψηφίσματα και να καθορίζει ελεύθερα το μέλλον του. Αποτελεί στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα και η Αριστερά σε όλο τον κόσμο οφείλει να το υπερασπίσει δείχνοντας έμπρακτα την διεθνιστική της αλληλεγγύη.

Πέρα από αυτό όμως υπάρχει και μία δεύτερη ουσιαστική πλευρά που αν τη χάσει η Αριστερά και σταθεί μόνο στο σημείο της καταστολής, τότε έχει χάσει το δάσος. Η πλευρά αυτή αφορά λοιπόν το ποιος δίνει το πολιτικό στίγμα στο κάθε στρατόπεδο στην καταλανική κρίση. Στο πρώτο στρατόπεδο τα πράγματα είναι πιο φανερά, τον τόνο δίνει η δεξιά του Ραχόι, του βασιλιά και των φρανκικών κατάλοιπων, συνεπικουρούμενη από τους σοσιαλιστές -παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις- και εννοείται το ισπανικό κεφάλαιο. Στη δεύτερη πλευρά τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Το αυτονομιστικό μπλόκ είναι αρκετά ετερογενές. Περιλαμβάνει μεγάλο κομματι της καταλανικής αστικής τάξης που νιώθει να συμπιέζεται από τις πολιτικές του ισπανικού κράτους και πολιτικά εκφράζεται από το  κυβερνητικό σχημα στην τοπική βουλή που αδυνατεί να δει το μέλλον της Καταλονίας έξω από την ΕΕ και τους κυρίαρχους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμους και που εδώ και χρόνια βέβαια εφαρμόζει τις ιδιες αντιλαικές πολιτικές με την Μαδρίτη.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Καταλονία αποτελεί αυτή την στιγμή το βαρύ πυροβολικό της βιομηχανίας αλλά και του τουρισμού της Ισπανίας – έχει μόνη της το 25% των εξαγωγών της χώρας. Από την άλλη το καταλανικό κρατος είναι υποχρεωμένο να αποδίδει στην Μαδρίτη το 50% των φόρων με στόχο να διοχετεύεται τμήμα αυτών των εσόδων στις φτωχότερες περιοχές όπως η Ανδαλουσία ή η Εξτρεμαδούρα. Η απαλλαγή από το παραπάνω καθεστώς αποτελεί βασικό επιχείρημα του κυρίαρχου δεξιού αυτονομιστικού κομματος που ελέγχει την τοπική κυβέρνηση.

Το στρατόπεδο των αυτονομιστών επίσης περιλαμβάνει μετριοπαθή τμήματα της πατριωτικής φιλοευρωπαϊκής αριστεράς -ERC- αλλά και πιο ριζοσπαστικα τμήματα της καταλανικής αριστεράς -CUP- με σημαντική επιρροή στην νεολαία. Βέβαια, σημαντικά κομματια της αριστεράς όπως οι Podemos και η Ενωμένη Αριστερά δεν συμμερίζονται το αίτημα της απόσχισης. Το στρατόπεδο αυτό περιλαμβανει τέλος πληθος καταλανών που μέσα στον οδοστρωτήρα της κρίσης -και καθώς το Podemos δεν φαίνεται να πείθει ως εναλλακτική λύση, βρίσκει διέξοδο στον διαχωρισμό από την Ισπανία. Όχι στη λογική της ανεξαρτησίας όμως από την ΕΕ και τις πολιτικές του κεφάλαιου, αλλά στη λογική «να σταματήσουμε να χρηματοδοτούμε τους άλλους». Από την ως τώρα τουλάχιστον τροπή των πραγμάτων πολιτικά τον τόνο στην αυτονομιστική πλευρά τον δίνει κυρίως το συστημικό κομμάτι του καταλανικού πολιτικού προσωπικού, παρά το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμημα της νεολαίας εχει κινητοποιηθεί τελευταία με πιο ριζοσπαστικές πλευρές του κινήματος.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι αν μπορεί η Αριστερά εκεί και διεθνώς -στην αντισυστημική τουλάχιστον εκδοχή της- να στοιχηθεί αυτή τη στιγμή άκριτα με την επικρατούσα άποψη του αυτονομιστικού μπλοκ, που είναι απόσχιση, αλλά μέσα στην ΕΕ και χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του κεφαλαίου και στην ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση. Η απάντηση θα πρέπει να είναι αρνητική. Μέχρι στιγμής οι αυτονομιστικές δυνάμεις που βάζουν τα ζητήματα από μια ταξική πλευρά φαίνεται πως δεν παίζουν καθοριστικό ρόλο στα πράγματα, εκτός και αν οι εξελίξεις είναι τέτοιες που βοηθήσουν να τροποποιηθούν οι συσχετισμοί μέσα στο ίδιο το αυτονομιστικό κίνημα, γεγονός που θα αποτελούσε μια πραγματική διέξοδο για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Καταλονίας.