Στον βρώμικο πόλεμο της Συρίας, είναι “η δική μας πλευρά” που κέρδισε
Με τον παραπάνω τίτλο ο βραβευμένος δημοσιογράφος Aaron Maté, από τους βασικούς συντελεστές του “The Grayzone”, ενός από τα σοβαρότερα κέντρα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας στις ΗΠΑ, δημοσίευσε ένα τεκμηριωμένο άρθρο, υπόδειγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας, για τον πόλεμο των ΗΠΑ κατά της κυβέρνησης της Συρίας.
Αν και δεν το συνηθίζω, δεν μπορώ εδώ παρά να αντιπαραθέσω το άρθρο αυτό, που τιμά τη δημοσιογραφία, απέναντι σε ένα απαράδεκτο άρθρο που αποπνέει ασχετοσύνη στην καλύτερη περίπτωση ή συνειδητή προσπάθεια ξεπλύματος των Αμερικανών για τον ρόλο τους στη Συρία στη χειρότερη, του ‘δικού μας’ Πέτρου Παπακωνσταντίνου, διαπρύσιου ‘αριστερού’ δημοσιογράφου της ‘Καθημερινής’.
Μια και αναφέρθηκα στο άρθρο του Παπακωνσταντίνου, ας το δούμε λιγάκι.
Δημοσιευμένο στο προσωπικό του ιστολόγιο με τίτλο «Δεκατρία χρόνια και δεκατρείς ημέρες» ειρωνεύεται όσους μιλούν για βρώμικο πόλεμο των ΗΠΑ κατά της Συρίας επειδή, δήθεν, δεν έχουν στοιχεία πέρα από την κλασική αρχή των αστυνομικών ‘λαγωνικών’ που αναρωτιούνται για κάθε περιστατικό «ποιος κερδίζει;» για να βρουν τον υπαίτιο. Αρκεί ένα απόσπασμα για να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται:
«Όσοι δελεάζονται να εφαρμόσουν με κλειστά μάτια στην πολιτική τη λογική του cui bono? (ποιος ωφελείται;) που ακολουθούν αστυνομικοί και ανακριτές στην αναζήτηση του ενόχου, δεν θα δυσκολευτούν να συμπεράνουν ότι η ανατροπή του Άσαντ ήταν ένα πραξικόπημα MADE IN USA and ISRAEL. Με την ίδια λογική, που παραγνωρίζει εντελώς τις εσωτερικές αντιθέσεις μιας χώρας και τις διαθέσεις του λαού της, αντιμετώπιζαν τις εξεγέρσεις της “Αραβικής Άνοιξης” ως μηχανορραφίες του Σόρος και της CIA. Όλα δείχνουν, όμως, ότι τουλάχιστον οι Αμερικανοί και οι Δυτικοί σύμμαχοί τους δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι επρόκειτο να συμβεί…»
Δεν πα να διεκδικούν ο Μπάιντεν και ο Νετανιάχου τις δάφνες, δεν πα να βοούν και οι πέτρες για το ποιος εκπαίδευε τους τζιχαντιστές, δεν πα να βγαίνουν συνεχώς νέα στοιχεία από ανεξάρτητους και καταξιωμένους αμερικανούς δημοσιογράφους για τον ρόλο της CIA, αλλά και του Πενταγώνου (που ελέγχει τις δυνάμεις που εισέβαλαν από τον νότο).
Όχι κύριοι!
Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφος της “Καθημερινής” και ειδήμων περί τα της Μ. Ανατολής είναι εδώ για να κατακεραυνώσει τους συνωμοσιολόγους που επιρρίπτουν ευθύνες στις ΗΠΑ και τη Δύση ως άμεσων συνεργών της ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης της Συρίας.
Και βέβαια στο περισπούδαστο άρθρο του δεν υπάρχει λέξη όσο αφορά το καθεστώς των κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ και την κατοχή από αυτές των πετρελαιοπηγών και των εύφορων εκτάσεων της Συρίας που οδήγησαν στην πλήρη εξαθλίωση τον Συριακό λαό και στάθηκαν βασική αιτία της αποξένωσης της κυβέρνησης Άσαντ από έναν απεγνωσμένο λαό.
Πραγματικά, από τέτοια άρθρα είναι όντως εύλογο να αναρωτηθεί κανείς: cui bono;
Το άρθρο κατά τα λοιπά είναι αδιάφορο καθώς περιορίζεται σε μια ανούσια ιστορική σκιαγράφηση που ο κάθε ένας μπορεί να βρει από την Wikipedia, ενώ αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να αναφερθεί στον βρώμικο πόλεμο των ΗΠΑ και της Δύσης κατά της Συρίας ή στα πραγματικά συγκλονιστικά γεγονότα που παρακολουθούμε ενεοί. Με ανούσιες διατυπώσεις του είδους «Ασφαλώς η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να χύσει πικρό δάκρυ για την πτώση του απολυταρχικού καθεστώτος Άσαντ..» καταλήγει σε κοινότυπες συμβουλές του είδους «μια αριστερά που σέβεται τον εαυτό της πρέπει» να είναι υπέρ μιας ανεξάρτητης Συρίας κ.λπ. και σε εξίσου κοινότυπες ευχές (;) του τύπου «μια τέτοια Συρία δεν μπορεί παρά να είναι έργο του ίδιου του συριακού λαού κ.λπ.».
Όλα αυτά όμως καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματική δημοσιογραφική έρευνα και την αποτύπωση των πραγματικών γεγονότων. Η απόλυτη ένδεια τέτοιων πονημάτων ξεχωρίζει ιδιαίτερα όταν αντιπαρατεθούν με άρθρα μιας γνήσιας ερευνητικής δημοσιογραφίας, όπως το άρθρο που μεταφράζουμε αμέσως μετά.
* * *
Η ανατροπή του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και η αντικατάστασή του από τον ηγέτη ενός «παρακλαδιού της Αλ Κάιντα», εκπληρώνει μια δεκαετή και πλέον εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Στις πρώτες του δηλώσεις σχετικά με την απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Μπάσερ αλ Άσαντ, ο πρόεδρος Μπάιντεν υποστήριξε ότι του αξίζει ένα μέρος της δόξας.
Οι «κύριοι σύμμαχοι» του Άσαντ—το Ιράν, η Χεζμπολάχ και η Ρωσία—«είναι πολύ πιο αδύναμοι σήμερα από ό,τι ήταν όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου», δήλωσε ο Μπάιντεν. Ως εκ τούτου, η αδυναμία τους να σώσουν τον Άσαντ από τη σαρωτική προέλαση των υποστηριζόμενων από την Τουρκία ανταρτών ήταν «άμεσο αποτέλεσμα των χτυπημάτων που επέφεραν η Ουκρανία, το Ισραήλ κατά την αυτοάμυνά τους, με την αδιάλειπτη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών». Πέρα από τα πλήγματα που επέφεραν τα πελατειακά κράτη των ΗΠΑ, ο Μπάιντεν σημείωσε επίσης ότι διατήρησε τις συντριπτικές αμερικανικές κυρώσεις, διατήρησε τα αμερικανικά στρατεύματα στα βορειοανατολικά της Συρίας, «διέταξε τη χρήση στρατιωτικής βίας κατά των ιρανικών δικτύων» στη Συρία και υποστήριξε την «ελευθερία δράσης» του Ισραήλ να πραγματοποιήσει ακόμη περισσότερα στρατιωτικά πλήγματα κατά παρόμοιων στόχων.
Χαιρετίζοντας αυτό που αποκάλεσε «ιστορική ημέρα» -και χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα με τον Μπάιντεν- ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποστήριξε επίσης ότι η αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό «είναι άμεσο αποτέλεσμα των χτυπημάτων που επιφέραμε στο Ιράν και τη Χεζμπολάχ, τους κύριους υποστηρικτές του καθεστώτος Άσαντ». (η έμφαση προστέθηκε για να σημειωθεί η επικάλυψη με τη δήλωση του Μπάιντεν).
Ο Μπάιντεν και ο Νετανιάχου έχουν πράγματι αρκετούς λόγους για να συμμετέχουν στους πανηγυρισμούς. Ωστόσο, κανένας από τους δύο δεν ανέφερε το πιο κρίσιμο πλήγμα στην κυβέρνηση του Άσαντ: τον υπό την ηγεσία των ΗΠΑ βρώμικο πόλεμο κατά της Συρίας που ξεκίνησε το 2011.
Αξιοποιώντας τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν στο πλαίσιο της Αραβικής Άνοιξης, οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν με το Ισραήλ, τις μοναρχίες του Κόλπου, την Τουρκία και άλλα κράτη του ΝΑΤΟ για να διεξάγουν μια εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος με στόχο τον Άσαντ. Η επιχείρηση υπό την ηγεσία της CIA, με την κωδική ονομασία Timber Sycamore, αποδείχθηκε «ένα από τα πιο δαπανηρά προγράμματα μυστικής δράσης στην ιστορία της C.I.A.», ανέφεραν οι New York Times το 2017. Τα έγγραφα της NSA που διέρρευσαν αποκάλυψαν έναν προϋπολογισμό σχεδόν 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων ετησίως, ή περίπου 1 δολάριο από κάθε 15 δολάρια των δαπανών της CIA. Η CIA εξόπλισε και εκπαίδευσε σχεδόν 10.000 αντάρτες, δαπανώντας «περίπου 100.000 δολάρια ετησίως για κάθε αντάρτη κατά του Άσαντ που πέρασε από το πρόγραμμα», δήλωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι στην Washington Post το 2015. Δύο χρόνια αργότερα, ένας Αμερικανός αξιωματούχος εκτίμησε ότι οι πολιτοφυλακές που χρηματοδοτούσε η CIA «μπορεί να έχουν σκοτώσει ή τραυματίσει 100.000 από τους Σύρους στρατιώτες και τους συμμάχους τους».
Οι ρίζες αυτής της εκστρατείας χρονολογούνται από την εποχή της κυβέρνησης Μπους. Σύμφωνα με τον πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ Wesley Clark, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η ομάδα Μπους στοχοθέτησε τη Συρία για αλλαγή καθεστώτος μαζί με το Ιράκ. Ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στη Δαμασκό που διέρρευσε το 2006 εκτιμούσε ότι τα «τρωτά σημεία» του Άσαντ περιλάμβαναν «την ενδεχόμενη απειλή για το καθεστώς από την αυξανόμενη παρουσία διερχόμενων ισλαμιστών εξτρεμιστών» και περιέγραφε λεπτομερώς πώς οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να «βελτιώσουν την πιθανότητα να προκύψουν τέτοιες ευκαιρίες». Τον επόμενο χρόνο, ο Seymour Hersh ανέφερε στο New Yorker ότι οι ΗΠΑ και η Σαουδική Αραβία είχαν συμφωνήσει να «παράσχουν κεφάλαια και υλικοτεχνική βοήθεια για την αποδυνάμωση» της κυβέρνησης του Άσαντ στη Συρία.
Ως μέλος του «Άξονα της Αντίστασης» και ευρισκόμενη μεταξύ του Ιράν και του Λιβάνου, η Συρία παρείχε μια χερσαία γέφυρα μέσω της οποίας η Τεχεράνη μπορούσε να εξοπλίζει τη Χεζμπολάχ. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, η Δαμασκός έπρεπε να αποκοπεί από τους συμμάχους της. «Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε το Ισραήλ να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη πυρηνική ικανότητα του Ιράν είναι να βοηθήσουμε τον λαό της Συρίας να ανατρέψει το καθεστώς του Μπασάρ Άσαντ», ανέφερε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς τη Χίλαρι Κλίντον το 2012. «Είναι η στρατηγική σχέση μεταξύ του Ιράν και του καθεστώτος του Μπασάρ Άσαντ στη Συρία που καθιστά δυνατό για το Ιράν να υπονομεύσει την ασφάλεια του Ισραήλ […] Το τέλος του καθεστώτος Άσαντ θα τερμάτιζε αυτή την επικίνδυνη συμμαχία».
Ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης στη Συρία, το 2011, ο τότε Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Ehud Barak συμφώνησε. «Η ανατροπή του Άσαντ θα είναι ένα μεγάλο πλήγμα στον ριζοσπαστικό άξονα, ένα μεγάλο πλήγμα στο Ιράν», δήλωσε ο Μπαράκ. «Είναι το μόνο είδος προκεχωρημένου φυλακίου της ιρανικής επιρροής στον αραβικό κόσμο… και θα αποδυναμώσει δραματικά τόσο τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο όσο και τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ στη Γάζα».
Ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα ισχυριζόταν ότι εξοπλίζει τη «μετριοπαθή αντιπολίτευση» που πολεμά τον Άσαντ, ο Τζο Μπάιντεν αποκάλυψε κατά λάθος την αληθινή ιστορία. Στη Συρία, είπε ο τότε αντιπρόεδρος σε ακροατήριο του Χάρβαρντ τον Σεπτέμβριο του 2014, «δεν υπάρχει μετριοπαθές κέντρο» που να πολεμά την κυβέρνηση του Άσαντ. Αντιθέτως, «εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και χιλιάδες τόνοι όπλων» παραδόθηκαν για την ενίσχυση μιας εξέγερσης στην οποία κυριαρχούσαν «η Αλ Κάιντα και τα εξτρεμιστικά στοιχεία των τζιχαντιστών που προέρχονταν από άλλα μέρη του κόσμου».
Το δημόσιο ολίσθημα του Μπάιντεν—για το οποίο ζήτησε γρήγορα συγγνώμη—ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους υποστήριζαν μια εξέγερση στην οποία κυριαρχούσε η Αλ Κάιντα, ήρθε περισσότερα από δύο χρόνια μετά από μια άλλη κρίσιμη παραδοχή που έγινε κατ’ ιδίαν. Σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τη Χίλαρι Κλίντον τον Φεβρουάριο του 2012, ο Τζέικ Σάλιβαν, ο οποίος τώρα υπηρετεί ως σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Μπάιντεν, έγραψε: «Η Αλ Κάιντα είναι με το μέρος μας στη Συρία».
Δώδεκα χρόνια αργότερα, η «δική μας πλευρά» τελικά κέρδισε. Η Hayat Tahrir al-Sham (HTS), η αντικαθεστωτική ομάδα που ανέτρεψε τον Άσαντ, διοικείται από τον γεννημένο στη Συρία Abu Mohammed al-Jolani. Αν και τώρα παρουσιάζεται ως μετριοπαθής, ο αλ-Τζολάνι είναι ο ιδρυτικός ηγέτης του franchise της Αλ Κάιντα στη Συρία, της Τζαμπχάτ αλ-Νούσρα (Μέτωπο Αλ-Νούσρα). Το 2016, ο Τζολάνι αποσχίστηκε επίσημα από την Αλ Κάιντα και άλλαξε το όνομα της ομάδας σε Τζαμπχάτ Φατάχ αλ Σαμ. Την επόμενη χρονιά έγινε η τελική αλλαγή του ονόματος σε HTS.
Όπως το έθεσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου, υποστράτηγος Pat Ryder, την περασμένη εβδομάδα: «Αυτή η ομάδα είναι ουσιαστικά ένα παρακλάδι του μετώπου αλ Νούσρα, το οποίο ήταν ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα».
Ο Τζολάνι—o οποίος τώρα χρησιμοποιεί το κανονικό του όνομα, Άχμεντ αλ-Σάρα—επιμένει ότι έχει υπερβεί τον χρόνο που πέρασε με την Αλ Κάιντα και το ISIS. «Πιστεύω ότι όλοι στη ζωή περνούν από φάσεις και εμπειρίες», δήλωσε ο Τζολάνι στο CNN την περασμένη εβδομάδα. «Καθώς μεγαλώνεις, μαθαίνεις και συνεχίζεις να μαθαίνεις μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής σου».
Παρά την έκκληση για νέα αυτογνωσία, ο Τζολάνι δεν ζήτησε συγγνώμη για τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι δυνάμεις υπό τις διαταγές του. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ένα ξέσπασμα δολοφονιών τον Αύγουστο του 2013 σε δεκάδες χωριά στη Λατάκεια, την καρδιά της μειονότητας των Αλαουιτών της Συρίας. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Νούσρα και άλλες αντάρτικες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του ISIS και του εξοπλισμένου από τη CIA Ελεύθερου Συριακού Στρατού, συμμετείχαν σε «συστηματικές δολοφονίες ολόκληρων οικογενειών».
Όταν οι δυνάμεις του Τζολάνι, και πάλι σε συνεργασία με ομάδες οπλισμένες από τη CIA, κατέλαβαν τη συριακή επαρχία Ιντλίμπ τον Μάιο του 2015, σημειώθηκαν κι άλλες δολοφονίες. Οι μαχητές της Αλ Νούσρα δολοφόνησαν τουλάχιστον 20 μέλη της θρησκείας των Δρούζων και ανάγκασαν εκατοντάδες να ασπαστούν το σουνιτικό Ισλάμ. Αντιμέτωποι με τις ίδιες απειλές, σχεδόν όλοι οι εναπομείναντες 1.200 χριστιανοί της Ιντλίμπ εγκατέλειψαν την επαρχία. «Η επαρχία Ιντλίμπ», δήλωσε το 2017 ο Brett McGurk, επί του παρόντος ο κορυφαίος αξιωματούχος του Biden για τη Μέση Ανατολή, «είναι το μεγαλύτερο ασφαλές καταφύγιο της Αλ Κάιντα από την 11η Σεπτεμβρίου». Σε πρόσφατη έκθεσή του, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σημειώνει ότι «η HTS διέπραξε καταχρήσεις εναντίον μελών θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της κατάσχεσης περιουσιών που ανήκουν σε εκτοπισμένους χριστιανούς».
Στη φιλική συνέντευξή του στο CNN, ο Τζολάνι υποβάθμισε τα εγκλήματα φανατισμού της ομάδας του. «Υπήρξαν κάποιες παραβιάσεις εναντίον τους [των μειονοτήτων] από ορισμένα άτομα σε περιόδους χάους, αλλά αντιμετωπίσαμε αυτά τα ζητήματα», είπε. Ορκίστηκε επίσης να προστατεύσει τις μειονοτικές ομάδες της Συρίας στο μέλλον. Για να δείξει ότι έχει αλλάξει σελίδα, ο Τζολάνι ανακοίνωσε αμνηστία για όλους τους χαμηλόβαθμους Σύρους στρατιώτες, διέταξε τις δυνάμεις του να προστατεύουν τις μειονοτικές ομάδες και ορκίστηκε να μην αναγκάζει τις γυναίκες να φορούν ισλαμικά ρούχα.[1]
Τα μηνύματα του Τζολάνι δεν αποσκοπούν μόνο στο να καθησυχάσουν τους Σύρους, αλλά και τους αξιωματούχους στην Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ έχουν καταχωρίσει τη Nusra/HTS ως τρομοκρατική οργάνωση από τον Δεκέμβριο του 2012 και έχουν προσφέρει αμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για τη σύλληψή του. Όταν ο Τζολάνι διέκοψε δημοσίως τους δεσμούς του με την Αλ Κάιντα και άλλαξε το όνομα της ομάδας του το 2016, ο Τζέιμς Κλάπερ, ο τότε διευθυντής των εθνικών μυστικών υπηρεσιών του Ομπάμα, απέρριψε αυτό που αποκάλεσε «κίνηση δημοσίων σχέσεων». Η Al-Nusra, είπε ο Clapper, «θα ήθελε να δημιουργήσει την εικόνα ότι είναι πιο μετριοπαθής», επειδή «ανησυχούν ότι θα επιλεγούν ως στόχος» για τα ρωσικά χτυπήματα. Πράγματι, ακόμη και όταν ανακοίνωσε τη διάσπασή του από την Αλ Κάιντα, ο Τζολάνι δήλωσε ότι θα διαχωρίσει τη θέση του «χωρίς να συμβιβαστούμε ή να θυσιάσουμε τις σταθερές πεποιθήσεις μας».
Τώρα που οι δυνάμεις του Τζολάνι ανέτρεψαν επιτέλους τον Άσαντ, ορισμένοι στην Ουάσινγκτον επιθυμούν να τον ανταμείψουν για μια αποστολή που επιτεύχθηκε. «Υπάρχει ένας τεράστιος αγώνας για να δούμε αν, και πώς και πότε μπορούμε να αφαιρέσουμε την HTS από τον κατάλογο [των τρομοκρατικών οργανώσεων]”, λέει ένας Αμερικανός αξιωματούχος στο Politico. Σύμφωνα με τους New York Times, Αμερικανοί αξιωματούχοι πιστεύουν τώρα «ότι η στροφή της ομάδας σε μια πιο πραγματιστική προσέγγιση είναι γνήσια», καθώς «οι ηγέτες της γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να υλοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους να ενταχθούν ή να ηγηθούν της συριακής κυβέρνησης αν η ομάδα θεωρείται τζιχαντιστική οργάνωση». Οι ΗΠΑ επικοινωνούν ήδη με την HTS μέσω μεσαζόντων. «Δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι να γίνουν όλοι Μητέρα Τερέζα και μετά να τους μιλήσουμε», εξήγησε η Ελίζαμπεθ Ρίτσαρντ, η κορυφαία αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Όπως καταδεικνύουν τα θύματα βασανιστηρίων από τις άδειες φυλακές του, ο Άσαντ δεν ήταν ούτε αυτός η Μητέρα Τερέζα. Ωστόσο, αν δεν ήταν μέρος ενός μπλοκ που αντιστέκεται στην αμερικανοϊσραηλινή ηγεμονία, οι ΗΠΑ δεν θα είχαν ηγηθεί μιας αδυσώπητης προσπάθειας για την ανατροπή της κυβέρνησής του. Η εκστρατεία αυτή συνεχίστηκε ακόμη και μετά το ουσιαστικό πάγωμα της σύγκρουσης το 2018, όταν οι δυνάμεις του Άσαντ ανακατέλαβαν εδάφη με τη βοήθεια της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ.
Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ τερμάτισε τον βρώμικο πόλεμο της CIA με την ανάληψη των καθηκόντων του το 2017, οι στρατιωτικοί επιτελείς αγνόησαν τις διαταγές του να αποσύρουν τα αμερικανικά στρατεύματα από τη βορειοανατολική Συρία. Αυτό επέτρεψε στις ΗΠΑ να ακολουθήσουν μια στρατηγική λεηλασίας των πιο πολύτιμων αποθεμάτων πετρελαίου και σιταριού της Συρίας, εξαθλιώνοντας έτσι περαιτέρω τους απλούς Σύριους στα εδάφη που ελέγχονται από την κυβέρνηση.
Όπως εξήγησε το 2019 η Dana Stroul, ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου υπό τον Μπάιντεν, η διαρκής στρατιωτική κατοχή των ΗΠΑ σήμαινε ότι «το ένα τρίτο του συριακού εδάφους» ήταν πλέον «ιδιοκτησία» της αμερικανικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με τη Stroul, με την κατοχή της «πλούσιας σε πόρους» περιοχής στα βορειοανατολικά της Συρίας – η οποία περιέχει τους «υδρογονάνθρακες» της χώρας και είναι η «αγροτική της δύναμη» – η κυβέρνηση των ΗΠΑ διατηρούσε «ευρύτερη επιρροή» για να επηρεάσει «ένα πολιτικό αποτέλεσμα στη Συρία» σύμφωνα με τις αμερικανικές επιταγές. Για την Stroul, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν όχι μόνο να «κατέχουν» έδαφος της Συρίας, αλλά και να αφήσουν το υπόλοιπο τμήμα της σε ερείπια: οι ελεγχόμενες από την κυβέρνηση περιοχές όπου ζουν οι περισσότεροι Σύριοι «είναι ερείπια», είπε, και οι κυρώσεις των ΗΠΑ θα μπορούσαν επομένως «να κρατήσουν μια γραμμή που θα εμπόδιζε τη βοήθεια ανοικοδόμησης και την τεχνική εμπειρογνωμοσύνη να επιστρέψουν στη Συρία».
Πράγματι, αντί να αφήσουν τη Συρία να ανοικοδομηθεί από την καταστροφική σύγκρουση, οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις που «συνέτριψαν» την οικονομία της Συρίας και «επιδείνωσαν την έλλειψη καυσίμων και τροφίμων για τους καθημερινούς Σύριους», σύμφωνα με τα λόγια δύο άλλων υπερήφανων αξιωματούχων των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, του Τζέιμς Τζέφρι και του Άντριου Τάμπλερ. Όταν έληξαν τα καθήκοντά του ως Συντονιστής Ανθρωπιστικής Βοήθειας του ΟΗΕ για τη Συρία πέρυσι, ο El-Mostafa Benlamlih, σημείωσε το προφανές: «Οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές κυρώσεις, παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς, τιμώρησαν τους φτωχούς και τους ευάλωτους».
Τιμωρημένο από τον βρώμικο πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, τις κυρώσεις και τη στρατιωτική κατοχή, ενώ ταυτόχρονα είχε υποστεί την αποδόμηση από τη διαφθορά, τη βαρβαρότητα και την αδράνεια των ηγετών του, το συριακό κράτος, όπως υπήρχε υπό τον Άσαντ, τελικά κατέρρευσε.
Ενώ υπάρχει άφθονη τεκμηρίωση της καταστολής από την κυβέρνηση Άσαντ, αξίζει να αναγνωρίσουμε τι άλλο έχει χαθεί. Εκτός από ένα πλουραλιστικό κράτος στο οποίο προστατεύονταν οι μειονότητες, η Συρία απολάμβανε κάποτε μερικά από τα υψηλότερα επίπεδα περίθαλψης, εκπαίδευσης και παραγωγής τροφίμων στη Μέση Ανατολή. Πριν από τον πόλεμο, «η Συρία είχε ένα από τα καλύτερα ανεπτυγμένα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης στον αραβικό κόσμο», σημείωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας το 2015. Προσφέροντας «καθολική, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη για όλους τους πολίτες της», έγραψε τρία χρόνια αργότερα ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τις κυρώσεις, «η Συρία απολάμβανε μερικά από τα υψηλότερα επίπεδα περίθαλψης στην περιοχή». Όμως ο πόλεμος «κατέκλυσε το σύστημα και δημιούργησε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα αναγκών».
Υπό τον κυβερνητικό έλεγχο της γεωργίας, σημειώνεται στην ίδια έκθεση, «η Συρία ήταν η μόνη χώρα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής που ήταν αυτάρκης στην παραγωγή τροφίμων». Αυτό οδήγησε σε έναν «ακμάζοντα γεωργικό τομέα» που παρείχε στους Σύριους «προσιτά» τρόφιμα και ημερήσια θερμιδική πρόσληψη «στο ίδιο επίπεδο με πολλές δυτικές χώρες». Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τη φαρμακοβιομηχανία της Συρίας, η οποία κάλυπτε τις εγχώριες και περιφερειακές ανάγκες, καθώς και για το εκπαιδευτικό της σύστημα, το οποίο είχε 97% φοίτηση στα σχολεία για τα παιδιά πρωτοβάθμιας ηλικίας και ποσοστά αλφαβητισμού για τους ενήλικες άνω του 90%, σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF.
Για πολλούς Σύριους, η καταστροφή με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων ενός καταπιεστικού κρατικού μηχανισμού που κατέπνιγε τη διαφωνία και βασάνιζε πολιτικούς κρατούμενους θα αξίζει τις απώλειες αυτές σε άλλους τομείς της ζωής. Όσοι υπέφεραν από την καταπίεση του Άσαντ αναμφίβολα χαιρετίζουν την αποχώρησή του και ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης Σύριοι -ιδιαίτερα από τις μειονοτικές ομάδες των Σιιτών, των Αλαουιτών, των Χριστιανών, των Δρούζων, αλλά και των Σουνιτών- που ζουν τώρα σε καθεστώς τρόμου κάτω από τους νέους κυβερνήτες και τους φανατικούς, σε μεγάλο βαθμό ξένους, εξεγερμένους που πρόσφατα ισχυροποιήθηκαν από την αλλαγή του καθεστώτος.
Στην καλύτερη περίπτωση, οι νέοι κυβερνήτες της Συρίας, οι οποίοι προέρχονται από την Αλ Κάιντα, θα αναγνωρίσουν ότι ο φανατισμός τους θα είναι μη βιώσιμος αν επιθυμούν να παραμείνουν στην εξουσία και να δώσουν στη χώρα τους μια ευκαιρία επιβίωσης. Αλλά ακόμη και αν ο Τζολάνι, ο πρώην ηγέτης της Αλ Κάιντα και αναπληρωτής του ISIS, αποδειχθεί ότι είναι ο πολυπόθητος «μετριοπαθής αντάρτης» που οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ πούλησαν στο κοινό, η Συρία εξακολουθεί να παραμένει μια εμπόλεμη χώρα που κατακλύζεται από όπλα και φανατικές πολιτοφυλακές με μαχητές από όλο τον κόσμο. Τόσο το Ισραήλ όσο και η Τουρκία έχουν ήδη επωφεληθεί από το χάος καταλαμβάνοντας εδάφη και, στην περίπτωση του Ισραήλ, εξαλείφοντας τις συριακές στρατιωτικές υποδομές. Μέχρι στιγμής, η νέα κυβέρνηση έχει αρνηθεί να καταδικάσει το αμόκ του Ισραήλ.
Ο Μπάιντεν και η ομάδα του από βετεράνους της κυβέρνησης Ομπάμα, που ξεκίνησαν τον πόλεμο της CIA κατά της Συρίας το 2011, βρίσκονται τώρα να αποχωρούν από το αξίωμά τους ακριβώς τη στιγμή που το σχέδιο αλλαγής καθεστώτος επιτυγχάνει τον στόχο του. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, εκατομμύρια πρόσφυγες και μια χώρα αποδεκατισμένη—όλα αυτά για να μπορέσει να αντικατασταθεί ένας κοσμικός δικτάτορας από έναν πρώην ηγέτη της Αλ Κάιντα—δεν θα είναι έκπληξη αν ο Μπάιντεν και οι βοηθοί του σταματήσουν σύντομα να διεκδικούν τα εύσημα για το γεγονός ότι «η δική μας πλευρά» κέρδισε.
[1] ΣτΜ: Όχι μόνο αυτές οι διαβεβαιώσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αντίθετα παρακολουθούμε άφωνοι την πλημμύρα των βίντεο με εκτελέσεις, βασανισμούς και αποκεφαλισμούς που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο και μάλιστα διοχετεύονται από τους ίδιους τους τζιχαντιστές. Μερικά από αυτά έχω ανεβάσει στο F/B αλλά ήταν τέτοιο το σοκ που προκάλεσαν που υποσχέθηκα να μην ξανα-ανεβάσω. Αν αντέχει το στομάχι του αναγνώστη, ας ανατρέξει στα Βίντεο 1, Βίντεο 2, Βίντεο 3, Βίντεο 4 καθώς και στην ανάρτηση της ‘Διεύθυνσης 4’.
Δημοσιογράφος και συγγραφέας στο Grayzone.
