Άρθρα

Η δική μας απάντηση στο θέμα της Γλώσσας των πανελληνίων

Κι δάσκαλοι της νεολαίας οι γδαρτάδες

κόβουν στα μέτρα τους τούς μαθητάδες

να είναι στο μυαλό νωθροί μα υπακοή νάχουν περισσή…

Όλο και πιο απροκάλυπτα, οι υποψήφιοι των πανελλαδικών εξετάζονται στο μάθημα της Γλώσσας βάσει κειμένων που εξυμνούν και προωθούν νεοφιλελεύθερες και εντελώς αντιδραστικές ιδέες. Δεν θα σταθούμε εδώ στο ότι το εκπαιδευτικό σύστημα προωθεί με κάθε τρόπο την κυρίαρχη ιδεολογία, ούτε στο πώς λοβοτομείται το μυαλό και η σκέψη των νέων, ούτε πώς η γλώσσα και η λογοτεχνία «στεγνώνει» από τον πλούτο και την ομορφιά της και καταντάει κουτάκια και σχήματα.

Θα μείνουμε στο φετινό θέμα των πανελληνίων και θα δώσουμε μια δική μας απάντηση (στην προβλεπόμενη από τους εξεταστές έκταση).

Οι φετινοί υποψήφιοι καλούνται να εκθέσουν τη γνώμη τους για τα εφόδια που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο και τις δράσεις που πρέπει να γίνονται για να τον βελτιώσουν ώστε «το αύριο» να μην «είναι πια αδιαπέραστο πέπλο».

Για να εξασφαλίσει λοιπόν, έναν καλό βαθμό ο υποψήφιος θα πρέπει να γράψει ότι για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο οι νέοι θα πρέπει να κάνουν τη σωστή επιλογή επαγγέλματος, να έχουν επαγγελματική προσαρμοστικότητα και να εξειδικεύονται διαρκώς, να αποβάλουν την εργασιακή ανασφάλεια, να εξοικειώνονται με την τεχνολογία κλπ. Και για να βελτιώσουν τον κόσμο θα πρέπει να συμμετέχουν σε εθελοντικές ομάδες, να ενισχύουν ΜΚΟ και διεθνείς οργανισμούς, να συμμετέχουν σε δεντροφυτεύσεις, να κάνουν ειρηνικές διαμαρτυρίες επιδιώκοντας τον διάλογο με τους αρμόδιους φορείς.

Σε αντίθεση όμως με αυτό που «περιμένουν» να γράψουμε, εμείς ισχυριζόμαστε ότι το μεγαλύτερο εφόδιο είναι καταρχήν η γνώση ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο αδικίας και καταπίεσης.

Σ’ έναν κόσμο με μόνη «αξία» του το κέρδος των λίγων που πηγάζει από την εκμετάλλευση των πολλών.

Σ’ έναν κόσμο με φτώχεια, πείνα, πολέμους, καταστροφές.

Σ’ έναν κόσμο όπου η νέα γενιά είναι αναλώσιμη, όπου δεν της παρέχεται κανένα «εφόδιο» για το παρόν και το μέλλον. Όπου η «σωστή επιλογή επαγγέλματος» είναι χλευασμός, όταν πολλοί από εμάς δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν, και οι περισσότεροι από όσους τα καταφέρουν, θα πάρουν ένα χαρτί χωρίς αντίκρισμα.

Και με το φάσμα της ανεργίας πάνω απ’ το κεφάλι μας, θα θεωρείται και «τυχερός» όποιος βρίσκει την οποιαδήποτε δουλειά κι ας είναι και κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη κι ας «πληρώνεται» και με ρεπό.

Κι αυτό το καθημερινό μεροδούλι-μεροφάι στεγνώνει τη ζωντάνια και τη δημιουργικότητα της ηλικίας, δεν αφήνει χώρο και χρόνο για προσωπική ζωή, για ψυχαγωγία, για δημιουργία, για όνειρα και σχέδια για το μέλλον.

Και θέλουν να μας πείσουν ότι γι’ αυτά δεν φταίει το κοινωνικό σύστημα που ζούμε, δεν φταίνε οι πολιτικές που εφαρμόζονται, αλλά φταίει ο καθένας από εμάς που δεν επιλέγει το κατάλληλο επάγγελμα. Γι’ αυτό και θα ενισχύσουν τον σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό, κι έτσι το μέλλον μας θα είναι ελπιδοφόρο και «διαπερατό».

Βασικά μας εφόδια για το μέλλον είναι η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. Η ενότητα και η οργάνωση. Η αντίσταση σε ό,τι χαντακώνει τις ζωές μας. Η διεκδίκηση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Γιατί ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός – και η νέα γενιά πρέπει να παλέψει γι’ αυτόν.

Πόση οργή έχει ένας 20χρονος;

Η ανακοίνωση σε pdf

Ένας 20χρονος γεννήθηκε την εποχή που η Ελλάδα ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τότε που οι υπουργοί παίρναν τη μία μίζα μετά την άλλη και οι τραπεζίτες και οι μεγαλοεργολάβοι θησαύριζαν με δανεικό χρήμα και τρώγαν με σαράντα μασέλες.

Αυτός ο 20χρονος έκατσε για πρώτη φορά σε θρανίο την εποχή που η επίπλαστη ευημερία τελείωνε. Είδε στις εφημερίδες ότι ένας 16χρονος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από αστυνομικό και άκουσε τις τηλεοράσεις να αναρωτιούνται «τι γύρευε στα Εξάρχεια».

Ο 20χρονος πήγαινε στο δημοτικό σχολείο τότε που η χώρα μετατρεπόταν σε πεδίο πυροβολικού του ΔΝΤ και της Ε.Ε., και ο λαός της γινόταν πειραματόζωο Ελλήνων τραπεζιτών, Γερμανών δανειστών και Αμερικανών επιτετραμμένων.

Πήγαινε γυμνάσιο και ακόμα οι γονείς του έβλεπαν το μισθό τους να μειώνεται, τις οικονομίες μιας ζωής να εξανεμίζονται. Τότε που ένα στα δύο σπίτια είχε άνεργο γονιό, αλλά οι πολιτικοί κουνούσαν το δάχτυλο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Ο σημερινός 20χρονος, όταν πήγαινε Λύκειο είδε ότι η χώρα δεν είχε βγει ακόμα από τα μνημόνια της ανεργίας και της φτώχειας, και όταν τυπικά βγήκε, η επιτήρηση της λιτότητας συμφωνήθηκε να συνεχιστεί μέχρι ο ίδιος να γίνει 60χρονος.

Ο 20χρονος πριν προλάβει να πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των ΜΜΕ ότι «τελείωσαν τα μνημόνια» και «έρχεται η ανάπτυξη και η ευημερία», είδε την πανδημία να τσακίζει τη δημόσια υγεία, την οικονομία και την εκπαίδευση.

Είδε μια χώρα που στάθηκε απέναντι στην πανδημία με τον πιο ώριμο και υπεύθυνο τρόπο, αποφεύγοντας τον πρώτο καιρό να θρηνήσει θύματα. Και αμέσως μετά είδε την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα να αδιαφορούν για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, να μην κάνουν τίποτα για να προετοιμάσουν σχολεία και Πανεπιστήμια, να στέκονται αδιάφοροι μπροστά στον οικονομικό θάνατο του μικρομεσαίου και του επαγγελματία.

Είδε τη σχολή του να είναι νεκρή επί ένα χρόνο, τα εργαστήρια και τα μαθήματα να μην γίνονται, και η Υπουργός Παιδείας αντί να ασχολείται με το πώς θα ανοίξει η εκπαίδευση, να ασχολείται με το πώς θα κόψει από τα Πανεπιστήμια κάποιες χιλιάδες μαθητές για να θησαυρίσουν τα ιδιωτικά κολλέγια.

Ο 20χρονος είδε τη σχολή του άδεια από φοιτητές, αλλά έτοιμη να γεμίσει από αστυνομικούς. Γιατί σύμφωνα με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, το πρόβλημα στις σχολές δεν είναι ότι τα μαθήματα δεν γίνονται και τα πτυχία εξευτελίζονται, αλλά ότι δεν υπάρχουν αρκετοί μπάτσοι να ουρλιάζουν για τον νόμο και την τάξη.

Ο 20χρονος είδε ότι επί ένα χρόνο δεν υπήρξε κανένα άλλο σχέδιο στην κοινωνία πέρα από λοκ ντάουν. Είδε τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση να του κουνάνε το δάχτυλο ότι δεν προσέχει και ότι αυτός φταίει για τα κρούσματα.

Είδε την αστυνομία να τον κυνηγά να του κόψει πρόστιμο την ίδια περίοδο που ο πρωθυπουργός πήγαινε βόλτες ανέμελος στην Πάρνηθα και συμμετείχε σε γλέντια στην Ικαρία. Είδε την αστυνομία να σαπίζει στο ξύλο διαδηλωτές, φοιτητές, νέους και νέες στις πλατείες και τον Χρυσοχοΐδη να συμπεριφέρεται ως ημιπαράφρονας σερίφης στην Άγρια Δύση.

Ο 20χρονος είδε στη Νέα Σμύρνη μια ομάδα τραμπούκων με εθνόσημο να δέρνει ανελέητα έναν νεαρό.

Δεν είδε τον Μητσοτάκη να μιλά.

Ο 20χρονος είδε μετά από δύο μέρες στη Νέα Σμύρνη μια τεράστια διαδήλωση που έβραζε από θυμό και οργή για την κλεμμένη ζωή, τις κλεμμένες σπουδές, το κλεμμένο πτυχίο, το κλεμμένο μέλλον.

Και είδε τον Μητσοτάκη να κουνά και πάλι το δάχτυλο στους νέους, να συνιστά  αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία και να λέει ότι η οργή δεν οδηγεί πουθενά. Τον είδε να παριστάνει και πάλι το τιμητή των πάντων και να υπόσχεται ότι θα εγγυηθεί την ενότητα, την ασφάλεια και την ευημερία.

Ο 20χρονος ξέρει ότι η ενότητα έσπασε από το αστυνομικό γκλομπ, η ασφάλεια εξαφανίστηκε από την κρίση και την πανδημία και η ευημερία διαλύθηκε μπροστά στην πιθανή ανεργία, στη σίγουρη ανασφάλεια, στο μόνιμο άγχος.

Πόση οργή έχει ένας 20χρονος μετά από ένα χρόνο λοκ ντάουν, μετά από δέκα χρόνια μνημόνια και πριν από ένα ολόκληρο μέλλον υποθηκευμένο;

Δεν μπορούμε να πούμε στα σίγουρα, γιατί η οργή μαζεύεται από τότε που γεννήθηκε.

Πανελλαδική Συνέλευση Φοιτητών

Την Κυριακή 14/3 στις 19.30 έλα στο

aristerodiktioneolaias.wordpress.com/

Μια καλή διαδήλωση και η χαμένη αξιοπιστία ενός πολιτικού χώρου

Οι κινητοποιήσεις και οι πορείες που πραγματοποιήθηκαν χθες σε αρκετές πόλεις αναδεικνύουν το γεγονός ότι η δυσαρέσκεια που υπάρχει από τις αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση στην Παιδεία μπορούν να βρουν αγωνιστική διέξοδο. Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να κρατήσουμε.

Από τις χθεσινές όμως κινητοποιήσεις προκύπτουν και ορισμένα ερωτήματα για όλους όσους θέλουν να δυναμώσει ο αντιπαραθετικός πόλος στην κυβερνητική πολιτική.

Υπάρχει πανδημία και ζήτημα δημόσιας υγείας στην χώρας μας; Αν και η απάντηση μοιάζει προφανής δυστυχώς δεν είναι. Γιατί αν είναι, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί δεν τηρήθηκαν όλα τα υγειονομικά μέτρα προστασίας(αποστάσεις,μάσκες κτλ) που είναι απαραίτητα για την δημόσια υγεία και όχι γιατί το λέει ο Μητσοτάκης. Πόσο αξιόπιστο μοιάζει το αίτημα και ο αγώνας για υπεράσπιση της δημόσιας υγείας στα χείλη ανθρώπων που το φωνάζουν την μια βδομάδα και την επόμενη δεν τηρούν τα στοιχειώδη;

Συνεχίζει να αποτελεί  για το κίνημα προτεραιότητα υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής ή όχι; Και όχι μόνο οι ζωές του ανθού της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των 60ρηδών,70ρηδων και 80ρηδων. Η απάντηση -τουλάχιστον- από τους ανθρώπους του κινήματος της κοινωνικής ανατροπής δεν χωρά ασάφειες. Ιεραρχούμε την ζωή γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε πειθαρχημένοι σε ότι την προστατεύει και απείθαρχοι σε όποιον και ότι την υπονομεύει. Ούτε μόνο με το πρώτο, ούτε μόνο με το δεύτερο.

Απευθυνόμαστε στην κοινωνία ή στο εσωτερικό μας; Το κίνημα δυναμώνει όταν αγκαλιάζεται από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Αυτό το πετυχαίνει με τα αιτήματα και με την στάση του. Όταν το υπουργείο και τα ΜΜΕ μιλά για τους τεμπέληδες φοιτητές που βαριούνται να τελειώσουν τι ακριβώς εξυπηρετεί το σύνθημα “ούτε 2ν,ούτε ν+2,όποτε γουστάρουμε θα πάρουμε πτυχίο” πέρα από το να επιβεβαιώνει την άποψη του Υπουργείου στα μάτια ενός κόσμου που δεν είναι στο κίνημα αλλά τον θέλουμε σύμμαχο;

Η κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση δημιουργεί δυσφορία σε ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια. Δημιουργεί ένα χώρο που είναι κρίσιμο να ουδετεροποιηθεί ή να κερδηθεί με το μέρος του κινήματος. Αυτός πρέπει να είναι στόχος μας και με την στάση μας δεν να του δίνουμε υλικό εναντίων μας και να τον σπρώχνουμε στην αγκαλιά του Μητσοτάκη αλλά το αντίθετο.

Χρειάζεται άμεσα να αφήσουμε πίσω πρακτικές, συμπεριφορές και αντιλήψεις που μας απομακρύνουν αντί να μας ενώνουν με την κοινωνία και αυτά τα ακροατήρια. Για να το καταφέρουμε όμως πρέπει να έχουμε και συναίσθηση ότι απευθυνόμαστε σε αυτούς και όχι στον εαυτό μας.

Αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, την απόρριψη και πειθάρχηση της νεολαίας

Η κυβέρνηση της ΝΔ, έχει εξαπολύσει μια ολομέτωπη επίθεση στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και στην καθολική πρόσβαση σε αυτή. Έρχεται να αποτελειώσει ότι είχε μείνει όρθιο από την υποχρηματοδότηση της μνημονιακής δεκαετίας και από τις προηγούμενες αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Οι κατευθύνσεις που υλοποιεί εκφράζουν τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα της ΝΔ και ταυτόχρονα αποτελούν υλοποίηση της πολιτικής που προωθεί πανευρωπαϊκά η Ε.Ε στο χώρο της εκπαίδευσης. Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί ένα κοινωνικό αγαθό, που θα πρέπει να είναι δημόσιο και δωρεάν, αλλά εμπόρευμα που όποιος έχει χρήματα θα το αγοράζει.

Που στοχεύει η κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση;

Πρώτον: Στην ίδρυση μη κρατικών ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η Υπουργός από τον προηγούμενο Σεπτέμβρη είχε πει δημόσια ότι χάθηκε μια ευκαιρία για την αναθεώρηση του άρθρου 16, ωστόσο το υπουργείο θα επιχειρούσε κινήσεις προς την τόνωση της ιδιωτικής αγοράς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ο χώρος της εκπαίδευσης δεν μπορεί να μείνει έξω από τις δραστηριότητες του κεφαλαίου. Το σχέδιο είναι μελετημένο. Περιλαμβάνει από την μια την συνεχή υποβάθμιση των Δημοσίων Ιδρυμάτων και από την άλλη με τις αλλαγές στην δευτεροβάθμια δημιουργούνται όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί απόρριψης μεγάλου κομματιού της νεολαίας από την Δημόσια Τριτοβάθμια εκπαίδευση και την μετακίνησης τους προς την ιδιωτική εκπαίδευση. Η τράπεζα θεμάτων, η καθιέρωση των βάσεων από τα τμήματα και ο νέος τρόπος  συμπλήρωσης του μηχανογραφικού δεν αναβαθμίζουν την δημοσία εκπαίδευση αλλά δημιουργούν την πελατεία των κολλεγίων.

Δεύτερον: Στην πλήρη εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, δηλαδή στη λειτουργία των Δημόσιων Ιδρυμάτων με ιδιωτικούς-οικονομικούς όρους. Στόχος είναι τα ΑΕΙ να λειτουργούν σαν άλλες Α.Ε. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται το ν/σ που ψηφίστηκε στις 14/1/2020 με την αντικατάσταση της ΑΔΙΠ με την νέα Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, η οποία θα έχει ενισχυμένες αρμοδιότητες. Η χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, θα σχετίζεται με την αξιολόγησή τους και έτσι θα προκύψει ο νέος ακαδημαϊκός χάρτης. Το 80% της χρηματοδότησης θα δίνεται με βάση αντικειμενικά κριτήρια και το 20% με βάση την αξιολόγηση των Ιδρυμάτων. Τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά αποτελούν πραγματικότητα με την θεσμοθέτηση τους από τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ έχουν φτάσει ένα βήμα πριν τα προπτυχιακά προγράμματα καθώς υπάρχουν ήδη αγγλόφωνα προγράμματα επι πληρωμή! Με τις αλλαγές που προωθούνται έρχεται ακόμα πιο κοντά το πανεπιστήμιο της αγοράς που ονειρεύονται.

Τρίτον: Στην πειθάρχηση των φοιτητών, στο χτύπημα του συνδικαλισμού και των αντιστάσεων μέσω της επαναφοράς κάποιων πάγιων εξαγγελιών που είχαν θεσμοθετηθεί και στο παρελθόν. Τέτοιες είναι: η κατάργηση του ασύλου (ψηφίστηκε το προηγούμενο καλοκαίρι) ,η διαγραφή των ‘’αιώνιων’’ φοιτητών , το ανώτατο όριο φοίτησης, η ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας και οι κάρτες εισόδου. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει πολιτική, υπάρχει συνδικαλισμός -έστω και στην εκφυλισμένη του μορφή- υπάρχει αμφισβήτηση της εξουσίας. Με όλα αυτά πρέπει να ξεμπερδεύουν. Και κυρίως με την ουσίας τους. Την ιδέα της συλλογικής δράσης και της συλλογικής διεκδίκησης.

Οι τελευταίες αλλαγές, οι οποίες εντάσσονται στο νομοσχέδιο, αποτελούν, το πιο αποφασιστικό βήμα από πλευράς κυβέρνησης στο να αλλάξει ριζικά η κατάσταση στην εκπαίδευση, να κερδίσει χώρο η ιδιωτική πρωτοβουλία, να περιοριστεί η δυνατότητα μαζικής πρόσβασης στο δημόσιο πανεπιστήμιο να ξεμπερδεύει με ότι θυμίζει συλλογικότητα και αντίσταση.

Η πάλη για την υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας απαιτεί τον αγώνα για να μην περάσουν οι αλλαγές που φέρνει η Κεραμέως. Απαιτεί όμως και την συνολική αμφισβήτηση του ιδεολογικού πλαισίου που εκκινεί από τις αρχές της ΕΕ για την παιδεία, την μετατρέπει σε «εμπόρευμα για όποιον έχει λεφτά να το αποκτήσει», την ξευτιλίζει υποτάσσοντας την στην αγορά.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της νέας υπουργού αποτελούν συνέχεια της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής!

Η νεοσύστατη κυβέρνηση της ΝΔ και η Υπ.Παιδείας Ν. Κεραμέως  με τις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά και με πρώτο δείγμα γραφής το ν/σ για την κατάργηση του ασύλου μέσα στο καλοκαίρι, προχωρούν σε μια πολύ σαφή δήλωση προθέσεων γύρω από το ποια πολιτική θα ακολουθήσουν στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παραμένοντας πιστοί και στις δεσμεύσεις της προεκλογικής περιόδου. Η πολιτική αυτή έχει δύο ξεκάθαρους άξονες. Ο πρώτος αφορά  την επαναφορά κάποιων πάγιων εξαγγελιών που είχαν θεσμοθετήσει και στο παρελθόν: Τέτοιες είναι  η κατάργηση του ασύλου, η διαγραφή των ‘’αιωνιων’’ φοιτητών , το ανώτατο όριο φοίτησης,  η όλη συζήτηση γύρω από την  είσοδο στα πανεπιστήμια με κάρτες εισόδου, ελέγχους, μπάρες, face control… Ο δεύτερος αφορά το άνοιγμα με ένταση της συζήτησης για  Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) για την κάλυψη επιμέρους αναγκών των Ιδρυμάτων και για αξιολόγηση των πανεπιστημίων  μέσω της ΑΔΙΠ (Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση).

Πρέπει να ξεκινήσουμε την οποιαδήποτε συζήτηση με την εξής παραδοχή: Οι προγραμματικές εξαγγελίες της Κεραμέως στην Βουλή αποτελούν συνέχεια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισής, όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου. Η ΝΔ εκμεταλλευόμενη το στρωμένο έδαφος από τους προκατόχους της έρχεται με ένα πρόγραμμα για την παιδεία, το οποίο  αφενός επαναφέρει κάποιες από τις πάγιες θέσεις της και αφετέρου ναρκοθετεί με τον πιο διαυγή τρόπο τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου

Ξεκινώντας από την βασικότερη πτυχή των μέτρων αυτών,  θωρακίζεται η Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (Α.ΔΙ.Π),δηλαδή  ο θεσμός της αξιολόγησης, ενώ η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων όπως και ο   Ακαδημαϊκός Χάρτης της χώρας θα εξαρτάται από αυτή. Με την αξιολόγηση , η υπαρκτή ή η επιδιωκόμενη «ποιότητα» στα AEI μετριέται με εισαγόμενα/επιβαλλόμενα αντίγραφα κριτηρίων στα πανευρωπαικά πρότυπα. Αυτό πρακτικά σημαίνει 2 πράγματα : 1) Μπαίνουν  για τα καλά τα θεμέλια για ένα πανεπιστήμιο ‘’ευάλωτο’’ στις διαθέσεις της αγοράς. Η εμπορευματοποίηση του ελληνικών πανεπιστημίων συνεχίζεται και πλέον αποτελεί προϋπόθεση για να είναι επαρκώς ανταγωνιστικό στις λίστες της διεθνούς κατάταξης που προκύπτουν ως αποτέλεσμα των διαδικασιών αξιολόγησης. 2) Τμήματα , τα οποία με βάση αμφίβολα κριτήρια ως προς την αντικειμενικότητά και την επιστημονική συνεισφορά  δεν κρίνονται επαρκή οδηγούνται σταδιακά στον μαρασμό και την αδυναμία λειτουργίας, αφού η χρηματοδότησή τους θα εξαρτάται απ’ την αξιολόγησή τους. Σημειωτέον, η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν αναιρεί τις πολιτικές των συγχωνεύσεων και των καταργήσεων τμημάτων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανοίγει την κερκόπορτα για την συνέχιση και διεύρυνσης τους ντύνοντας τες με τον μανδύα της αντικειμενικής αξιολόγησης.

Την ίδια στιγμή όλη η αποθέωση και το άγχος γύρω απ’ το πότε και με τι όρους θα μπει ο ιδιωτικός τομέας στο πανεπιστήμιο, στην βάση του ότι ο δημόσιος δεν χρηματοδοτείται επαρκώς και δεν είναι ικανός  να ανταποκριθεί σε αυτά που ζητά η αγορά, εκφράζονται  με τις εξαγγελίες για ΣΔΙΤ. Η Κεραμέως στο τέλος της ομιλίας της τονίζει ότι ‘’οι περισσότερες παρεμβάσεις τους δεν απαιτούν χρήματα’’. Τα παραδείγματα όμως ιδιωτικοποιήσεων στην σίτιση, στην φύλαξη  των εστιών, αλλά και σε μια σειρά φοιτητικών παροχών γνωρίζουμε πλέον τι συνέπειες έχουν για την ποιότητα των σπουδών μας. Επί της ουσίας ούτε η παρούσα ούτε και η προηγούμενη κυβέρνηση αμφισβητούν την πολιτική της υποχρηματοδότησης. Αυτό το οποίο ζητάμε είναι όχι να καλυφθούν ‘’τρύπες’’ που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω ΣΔΙΤ αλλά αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την αξιοπρεπή κάλυψη των φοιτητικών αναγκών μας.

Δημόσια και δωρεάν σίτιση, στέγαση και μετακίνηση για όλους τους φοιτητές!

Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης – Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις με πρόχημα την κάλυψη των αναγκών των Ιδρυμάτων – όχι στις ΣΔΙΤ μέσα στις σχολές!

Η αξιολόγηση μέσω της ΑΔΙΠ θα γίνει με τα ανταγωνιστικά κρητήρια της αγοράς – Σχολές που να προάγουν τη γνώση, όχι να καλύπτουν τις ανάγκες των επενδυτών!

Να μην περάσει το ανώτατο όριο φοίτησης (ν+2). Κανένας φοιτητής να μην αναγκαστεί να παρατήσει τις σπουδές του!

Πανεπιστήμια ανοιχτά στην κοινωνική και πολιτική δράση! Όχι στις μπάρες, τους ελέγχους και τα face control. Κάτω τα χέρια από το άσυλο – όπλο των φοιτητών και του λαού για να αγωνίζεται!

airbnb

Το στεγαστικό πρόβλημα, η AirBnB και ο ΣΥΡΙΖΑ

Η συζήτηση γύρω από το πρόβλημα της στέγης έχει φουντώσει για τα καλά τον τελευταίο καιρό με αφορμή την επέλαση της βραχυχρόνιας μίσθωσης τύπου AirBnB σε γειτονιές της Αθήνας και σε μια σειρά από τουριστικές πόλεις (Χανιά, Ρέθυμνο κ.ά) και όχι μόνο. Πλήθος στοιχείων αποδεικνύουν αυτό που όλοι εμπειρικά αντιλαμβανόμαστε: τα ενοίκια ανεβαίνουν, τα εισοδήματα παραμένουν καθηλωμένα, η εύρεση αξιοπρεπούς και οικονομικής στέγης σε πολλές περιοχές είναι αδύνατη.

Σύμφωνα με στοιχεία υπολογίζεται μια σταθερή αύξηση των τιμών ενοικίασης με ρυθμό 10-20% το τρίμηνο. Στο άρθρο των Γ. Μουρμούρη και Δ. Σταμούλη (ΠΡΙΝ) διαβάζουμε:

“Σε τουριστικό «γκέτο» έχει μετατραπεί πλέον το Κουκάκι και οι γειτονιές γύρω από την Ακρόπολη. Στην Κυψέλη το τελευταίο διάστημα οι τιμές των κατοικιών έχουν διπλασιαστεί. Στα Εξάρχεια, οι αξίες σε ένα χρόνο έχουν αυξηθεί κατά 30%. Στην πλατεία Βάθης και στην Αγίου Κωνσταντίνου το 91% των ακινήτων προσφέρεται για βραχυχρόνια μίσθωση και στο Ζάππειο το 92%. Στον Κεραμεικό καταγράφηκαν 255 ακίνητα σε καταχωρίσεις στις πλατφόρμες για ενοικιάσεις σε τουρίστες και μόλις 40 για μακροχρόνια μίσθωση. Ίδια η κατάσταση σε σταθμό Λαρίσης, Άγιο Νικόλαο και Πετράλωνα. Στο σύνολο της χώρας, τα σπίτια που δεν ενοικιάζονται μέσα από τις διάφορες πλατφόρμες έχουν μειωθεί δραματικά, ενώ στα δημοφιλή τουριστικά νησιά, όπως Χανιά, Ρόδος και Κέρκυρα, ο αριθμός των ακινήτων που ενοικιάζονται μακροχρόνια είναι μόλις ένα κλάσμα αυτών που μισθώνονται βραχυχρόνια. Ενδεικτικά, στα Χανιά διατίθενται μέσω Airbnb 4.337 σπίτια, ενώ όσα ενοικιάζονται μακροχρόνια ξεπερνούν ελαφρώς τα 210 και στη Ρόδο μόλις τα 100. Δηλαδή, σε κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς το 95% των ακινήτων ενοικιάζεται μέσω Airbnb, ενώ η αναλογία των τιμών μεταξύ βραχυχρόνιας και μακροχρόνιας μίσθωσης αγγίζει το πέντε προς ένα.” 

Χαρακτηριστικές του φαινομένου είναι οι ιστορίες φοιτητών, αναπληρωτών καθηγητών, αγροτικών γιατρών ή επαγγελματιών τουρισμού που δε βρίσκουν σπίτια, είτε έλαβαν αναγκαστικές αυξήσεις ενοικίων, ενώ οι περισσότεροι πρακτικά εκδιώχνονται το Μάιο.

Illustration του Ben Jennings

Illustration του Ben Jennings από το debutart.com

Την ώρα που οι αυξήσεις στα ενοίκια ματώνουν το εισόδημα των εργαζομένων, τους αναγκάζουν να μετακομίσουν μακριά από τους χώρους εργασίας τους, στερούν από φοιτητές τη δυναντότητα να σπουδάσουν μακριά από τον τόπο καταγωγής τους και χτυπούν ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι μετανάστες ή οι άνεργοι, η δημόσια συζήτηση για το θέμα εξελίσσεται προβληματικά. Μπορούμε να εντοπίσουμε το πρόβλημα στα εξής σημεία:

  1. Πρώτον, επικεντρώνεται αποκλειστικά στην AirBnBκαι τις αυξήσεις ενοικίων στις «τουριστικές» περιοχές, ενώ το στεγαστικό πρόβλημα είναι στην πραγματικότητα πολύ ευρύτερο και πιο σύνθετο.
  2. Δεύτερον, δημιουργείται ένα δίπολο μεταξύ ιδιοκτητών/εκμισθωτών από τη μία  και ενοικιαστών από την άλλη, το οποίο σε γενικές γραμμές αφήνει στο απυρόβλητο τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που κερδοσκοπούν σήμερα σε βάρος του δικαιώματος στην στέγη αλλά αγνοεί και τις πολιτικές ευθύνες της παρούσας και των προηγουμένων κυβερνήσεων. Το στεγαστικό πρόβλημα δεν έπεσε από τον ουρανό και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις δεν εκτοξεύθηκαν εν μία νυκτί, επειδή όσοι είχαν ένα διαμέρισμα στο κέντρο την είδαν λοκαντιέρες.

Βλέποντας πέρα από την AirBnB

Το στεγαστικό πρόβλημα στην Ελλάδα έχει επηρεαστεί σημαντικά από τη ραγδαία ανάπτυξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης, όμως δεν αρχίζει και δεν τελειώνει εκεί για μια σειρά από λόγους.

Το πιο βασικό είναι ίσως το γεγονός ότι στην Ελλάδα ο κανόνας ήταν και παραμένει ακόμη και σήμερα η ιδιοκατοίκηση. Για λόγους ιστορικούς, πολιτισμικούς, οικονομικούς η κατοχή γης και ιδιόκτητης κατοικίας στην Ελλάδα δεν αποτελεί προνόμιο μιας κάστας «ευγενών» και δεν προδίδει απαραίτητα οικονομική άνεση. Χαρακτηριστικά, το 2010 το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα ήταν 77,2%  με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να κυμαίνεται γύρω στο 70% (σημαντικές είναι οι αποκλίσεις μεταξύ Βορρά–Νότου, με τον δεύτερο να παρουσιάζει υψηλότερα ποσοστά). Μέχρι το τέλος του 2016 το ποσοστό είχε μειωθεί σε 73,9%. Κατ’ αντιστοιχία, την ίδια περίοδο αυξήθηκε κατά 9% το ποσοστό των ενοικιαστών ακινήτων, που ανέρχεται σε περίπου 25% του πληθυσμού[i].

Καθοριστικό ρόλο στην επιβάρυνση της ιδιοκατοίκησης έπαιξε η αύξηση της φορολογίας ακινήτων, που από το 2010 έως το 2015 εξαπλασιάστηκε (από 500 εκ. ευρώ ετησίως σε 3 δις). Άλλωστε, ενώ μέχρι το 2010 ο κύριος όγκος της φορολογίας ακινήτων προερχόταν από τις αγοραπωλησίες, από τότε μέχρι και σήμερα προέρχεται από τη φορολόγηση της κατοχής τους.

Αποκαλυπτική είναι η έρευνα του Housing Europe[ii] σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα έξοδα κατοικίας ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών της, συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, το ποσοστό των νοικοκυριών που δαπανούν περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για την κάλυψη αναγκών στέγασης έχει εκτιναχθεί σε σχεδόν 41%, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος δεν ξεπερνάει το 11,3%. Για όσους δε ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, οι δαπάνες συντήρησης κατοικίας ξεπερνούν το 90% του συνολικού εισοδήματος (στοιχεία 2016).

Σημαντικό ρόλο έχουν παίξει και οι πλειστηριασμοί, αλλά και οι πωλήσεις «όσο-όσο» για να πληρωθούν χρέη, ενώ τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα με τον νέο νόμο για την πρώτη κατοικία, που συμφώνησαν κυβέρνηση – τραπεζίτες – δανειστές, στον οποίο προβλέπονται χαμηλότερα όρια προστασίας.

Από τα πάνω μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής:

Πρώτον, το στεγαστικό πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά τους ενοικιαστές στις «τουριστικές» περιοχές, αλλά και χιλιάδες μικροιδιοκτήτες, δανειολήπτες κλπ σε όλη την επικράτεια. Και οι τελευταίοι είδαν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται κατά την μνημονιακή δεκαετία και για αρκετούς εξ αυτών η μετατροπή των διαμερισμάτων τους σε τουριστικά καταλύματα φαντάζει σαν μια καλή ή και αναγκαία λύση.

Δεύτερον, η εμπορευματοποίηση και η εντατική τουριστική εκμετάλλευση της στέγης δεν θα μπορούσε να έλθει χωρίς την προηγούμενη επίθεση στην ιδιοκατοίκηση και στην μικρή ιδιοκτησία εν γένει. Η κατακόρυφη πτώση που γνώρισαν οι εμπορικές αξίες των ακινήτων τα προηγούμενα χρόνια οδήγησαν και σε μια ορισμένη συγκέντρωση πολλών ιδιοκτησιών σε χέρια λίγων – κατά βάση ξένων – επενδυτών.

Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα: ποιος “σηκώνει” τα ενοίκια;

Πρόκειται απλά για τους μικροϊδιοκτήτες που εκμεταλλεύονται 1 ή 2 διαμερίσματα, έχοντας μάλιστα συχνά την ψευδαίσθηση ότι “έπιασαν την καλή”; Σίγουρα παίζουν και αυτοί το ρόλο τους, ειδικά στις μικρές πόλεις. Αλλά η μεγάλη εικόνα που φαίνεται να αλλάζει στα στεγαστικά είναι η προσέλκυση μεγαλοεπενδυτών, κυρίως από το εξωτερικό, λόγω της πτώσης των τιμών πώλησης.

Αυτό το φαινόμενο ευνόησε ο θεσμός της «χρυσής visa», που εισήγαγε η κυβέρνηση Σαμαρά το 2013 και υιοθέτησε απόλυτα ο ΣΥΡΙΖΑ στο μετέπειτα διάστημα. Μέσω της χρυσής visa, επενδυτές κυρίως από την Κίνα, τη Ρωσία και άλλες χώρες εκτός Ε.Ε. έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν την ελληνική – και κατά συνέπεια την ευρωπαϊκή- ιθαγένεια, εφόσον επενδύσουν ποσό 250.000 ευρώ και άνω σε αγορές ακινήτων. Με λίγα λόγια, οι επενδυτές αυτοί μπόρεσαν να αγοράσουν μεγάλο αριθμό ακινήτων σε πολύ χαμηλές τιμές, να τα εκμεταλλευτούν εμπορικά και ταυτόχρονα να αποκτήσουν το δικαίωμα να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα στα 28 κράτη – μέλη της Ε.Ε. Ο βασικός τρόπος εκμετάλλευσης ολόκληρων οικοδομικών μονάδων για παράδειγμα στο κέντρο της Αθήνας είναι η μετατροπή τους σε τουριστικά καταλύμματα.

Έτσι βλέπουμε φαινόμενα όπου Κινέζοι και Ισραηλινοί επενδυτές συρρέουν και αγοράζουν ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας, ολόκληρες γειτονιές που μέχρι πρότινος ιδιοκατοικούνταν, να τουριστικοποιούνται. Ως αποτέλεσμα, τα ενοίκια αυξάνονται, το κόστος ζωής μεγαλώνει, ο χαρακτήρας της γειτονιάς αλλοιώνεται, και οι κάτοικοί τους μετακομίζουν μακρυά. Οι πόλεις από ζωντανά κύτταρα μετατρέπονται σε θεματικά πάρκα.

Δικαιούται ο ΣΥΡΙΖΑ να ομιλεί;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πλασαριστεί ως «πολέμιος» της AirBnB, αναγγέλει μέτρα για τον περιορισμό της βραχυχρόνιας μίσθωσης, επιδόματα στέγασης  – πρακτικά χαρτζιλίκια και πάντα ενόψει εκλογών – και θέτει το ζήτημα ως κεντρικό στις καμπάνιες των υποψηφίων του για πολλούς δήμους, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του Νάσου Ηλιόπουλου για το Δήμο Αθηναίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάποτε υποσχόταν την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, πανηγυρίζει σήμερα για τα 3 δις το χρόνο που εισπράττει από αυτόν και για το πρωτογενές πλεόνασμα που πετυχαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάποτε έλεγε «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» διευκολύνει σήμερα τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Όχι, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούται να ομιλεί για το δικαίωμα στην κατοικία, επειδή κατά τα άλλα αναθεματίζει την AirBnB και τάζει πενιχρά επιδόματα. O Ν. Ηλιόπουλος, που κατά τα άλλα κατακεραυνώνει τους μεγαλοεπενδυτές και τις επιχειρήσεις real estate, ας μας απαντήσει: Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν κατήργησε τη χρυσή visa; Ποια μέτρα πήρε το Υπουργείο Εργασίας – στο οποίο μέχρι πρότινος ήταν Υφυπουργός – για τη στήριξη της εργατικής κατοικίας; Γιατί, ας πούμε, δεν προχώρησε σε επανασύσταση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, που καταργήθηκε το 2012, ενώ ως αντιπολίτευση κατέθετε σχετική τροπολογία; Γιατί από τη μία η κυβέρνηση πανυγηρίζει τα 30 εκ. τουρίστες το χρόνο, κι από την άλλη ζητάει την ψήφο μας για να «μην γίνουμε Βαρκελώνη»;

Όσοι δυσκολευόμαστε να βρούμε σπίτι, να πληρώσουμε το νοίκι ή τον ΕΝΦΙΑ δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από το ΣΥΡΙΖΑ, που ως κυβέρνηση έχει κάνει 4 χρόνια τώρα ότι μπορεί για να στρώσει το δρόμο στην AirBnB και τους κάθε λογής μεγαλοκαρχαρίες του real estate και των τραπεζικών funds. Δεν μπορούμε, φυσικά, να περιμένουμε ούτε από το Μητσοτάκη και τη ΝΔ που ασπάζονται την ίδια ακριβώς πολιτική και επικαλούνται το «αόρατο χέρι της αγοράς» που θα επιλύσει μαγικά το στεγαστικό ζήτημα.

Η κατοικία είναι δικαίωμα – να μην τους το χαρίσουμε!

Είναι απαραίτητη η διεύρυνση και εμβάθυνση της συζήτησης γύρω από το στεγαστικό πρόβλημα, κατά τρόπο που να περιλαμβάνει τόσο ενοικιαστές όσο και μικροϊδιοκτήτες. Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός πλαισίου διεκδικήσεων που να ξεκινά από τους περιορισμούς στη βραχυχρόνια μίσθωση, το φιλολαϊκό έλεγχο των τιμών στέγασης ως την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και  τη φορολόγηση μόνο της –πραγματικά- μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Από την διαγραφή των λαϊκών χρεών και την πλήρη προστασία της πρώτης κατοικίας όσων αδυνατούν να πληρώσουν μέχρι την γενναία επιδότηση της λαϊκής – εργατικής κατοικίας, με την ανασύσταση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας. Από την αύξηση του στεγαστικού επιδόματος μέχρι την οικοδόμηση νέων φοιτητικών εστιών, που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες.  Να διασφαλιστεί ότι κανείς φοιτητής δεν θα μένει εκτός σπουδών γιατί δεν έχει να πληρώσει νοίκι και κανένας εκπαιδευτικός δε θα μείνει χωρίς δουλειά, αφήνοντας άδειες σχολικές τάξεις γιατί δε βρίσκει ένα κεραμίδι να μείνει.

Είναι αναγκαία η συγκρότητηση πρωτοβουλιών σε επίπεδο γειτονιών, στους φοιτητικούς χώρους, σε κατηγορίες εργαζομένων που πλήττονται ιδιαίτερα από την αύξηση ενοικίων (π.χ. εποχικά εργαζόμενοι σε νησιά, αναπληρωτές). Να διεκδικήσουμε τη μείωση του κόστους στέγασης στοχοποιώντας τους πραγματικούς και κύριους υπαιτίους: κυβέρνηση, τράπεζες, μεγαλοεπενδυτές.

[i] Στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ

[ii] Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τη Δημόσια, Συνεταιριστική και Κοινωνική Στέγη

Εθνικιστικές καταλήψεις

Υπάρχουν δεκάδες λόγοι για να γίνει κατάληψη. Το Μακεδονικό και ο Κατσίφας δεν είναι ένας από αυτούς.

Η οργή είναι μεγάλη. Για το μέλλον που φαίνεται σκοτεινό, για τα αδιέξοδα που έχουν χτίσει γύρω μας, για την απελπισία της γενιάς μας που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Ο θυμός για την κατάσταση που έχουν φέρει για εμάς, την οικογένειά μας, την κοινωνία και τη χώρα μας είναι καζάνι που βράζει. Όμως το καζάνι δεν πρέπει να σκάσει στα μούτρα μας.

Οι μαθητές θέλουν να αντιδράσουν και πρέπει να αντιδράσουν. Όμως το να ακολουθούν τους ακροδεξιούς και τους νεοναζί δεν είναι διέξοδος. Είναι καταστροφή. Οι ομάδες των ακροδεξιών που επιχειρούν να επιβάλουν καταλήψεις στα σχολεία την Πέμπτη 29/11 δεν προσφέρουν τίποτα καλό ούτε στους μαθητές, ούτε στην πατρίδα.

Τα συνθήματα μίσους για τους γειτονικούς λαούς κρύβουν την υποτέλεια προς τους ισχυρούς του πλανήτη. Οι κραυγές για το όνομα της Μακεδονίας κουκουλώνουν το ξεπούλημα λιμανιών, αεροδρομίων, δρόμων, εδαφών της Μακεδονίας, αλλά και όλης της Ελλάδας. Η Μακεδονία πουλήθηκε, αλλά όχι στους γείτονες. Η Μακεδονία και η όλη η Ελλάδα πουλήθηκε στους δανειστές της.

Οι εθνικιστικές φωνές κρύβουν την αλήθεια. Και αυτή δεν είναι άλλη από το ότι οι νέοι εξοντώνονται συστηματικά, η κοινωνία ρημάζει και η χώρα τσαλαπατιέται. Όχι όμως από τους διπλανούς μας λαούς. Από τους Γερμανούς, τους Αμερικάνους και τους ντόπιους υποτακτικούς τους.

Ακούσατε τίποτα για αυτά, από όσους καλούν σε μαθητικές καταλήψεις την Πέμπτη;

Το να φωνάζουν οι μαθητές συνθήματα που βρίζουν τους γειτονικούς λαούς δεν κάνει τους Έλληνες πιο δυνατούς. Τους κάνει πιο αδύνατους. Γιατί έτσι ξεχνάμε τη ρίζα του κακού. Την πολιτική που και η σημερινή κυβέρνηση και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ακολουθούσαν. Την πολιτική που συμφέρει το κεφάλαιο, την άρχουσα τάξη, τους ξένους δανειστές και δυνάστες της χώρας μας.

Σε αυτή την πολιτική, η ακροδεξιά, οι φανατικοί παπάδες και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν είναι αντίθετοι. Θέλουν να αλλάξουν το στόχο της οργής μας: Να εκτονώσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και τον θυμό εναντίον των «Σκοπιανών», των Αλβανών και των Τούρκων. Ποιοι όμως φταίνε για την ανεργία που έχει εκτιναχτεί; Για τη φτώχεια που πολλαπλασιάζεται; Για την κοινωνική και εθνική αξιοπρέπεια που τσακίζεται;

Και επειδή αγαπάμε την ιστορία του τόπου μας, ας αναρωτηθούμε: Ποιοι συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς στην Κατοχή όταν ο ελληνικός λαός πέθαινε από την πείνα; Ποιοι αντί να πολεμήσουν τον κατακτητή πολέμησαν το ΕΑΜ που χτυπούσε τον κατακτητή; Ποιοι συμφώνησαν να εκχωρήσουν την ελληνική Μακεδονία στους Βούλγαρους; Και αργότερα, ποιοι πούλησαν την Κύπρο στον τούρκο εισβολέα αφήνοντάς την άοπλη και ανοχύρωτη; Όσοι σήμερα με εθνική μάσκα, αλλά νεοναζιστική και ακροδεξιά ψυχή οργανώνουν τις καταλήψεις.

Γιατί αυτοί που κραυγάζουν ενάντια στην πατρίδα των άλλων, είναι οι πρώτοι που το βάζουν στα πόδια όταν η δική μας πατρίδα κινδυνεύει, πωλείται, εκχωρείται.

φοιτητικό κίνημα

Μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης για την προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης

Για ένα πολιτικό και διεκδικητικό πρόγραμμα πάλης στους φοιτητικούς χώρους

Σήμερα μας έχουν καταδικάσει να ζήσουμε στην ανεργία, την έλλειψη προοπτικής, το συνεχές κυνήγι πιστωτικών μονάδων, τίτλων, πτυχίων και μεταπτυχιακών, για μισθούς πείνας. Χωρίς ίχνος δικαιώματος και φωνής. Απομονωμένοι στο άγχος και τον ατομικό δρόμο. Αυτή η πραγματικότητα που βιώνουμε ήρθε μέσα από τα μνημόνια, τα προγράμματα τσακίσματος της ελληνικής οικονομίας, με τα οποία φόρτωσαν τα χρέη και τα ελλείμματα τους στις δικές μας πλάτες. Όσο και αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναμασά το αφήγημα της «εξόδου» από τα μνημόνια, αυτή η έξοδος σημαίνει ότι ολοκληρώθηκε το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας, με βασικά της χαρακτηριστικά την ανεργία, την υποαμειβόμενη εργασία, την ελαστική και επισφαλή απασχόληση. Η εργασιακή ζούγκλα είναι εδώ και το ερώτημα «πότε επιτέλους θα δουλεύουμε αξιοπρεπώς;» παραμένει αναπάντητο.

Την ίδια στιγμή, ο μνημονιακός ν. Γαβρόγλου προωθεί την περαιτέρω αναδιάρθρωση τη Ανώτατης Εκπαίδευσης. Βασικός στόχος του ν. Γαβρόγλου είναι η διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου που θα «αυτοχρηματοδοτείται» με δεδομένη την μνημονιακή υποχρηματοδότηση. Αποτελεί ποιοτική συνέχεια- και όχι άρνηση όπως λέει η κυβέρνηση- όλων των προηγούμενων μνημονιακών νόμων για την Παιδεία. Γιατί:

Α) Θεσπίζει δίδακτρα σε όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών με αποτέλεσμα να αποκλείονται χιλιάδες φοιτητές από τα μεταπτυχιακά. Ενώ όσοι θα συνεχίσουν τις σπουδές τους θα πρέπει να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη. Πλέον, οι σπουδές πέραν του βασικού πτυχίου αποτελούν προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ακόμα, η θεσμοθέτηση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά ανοίγει την πόρτα για εισαγωγή διδάκτρων και στα προπτυχιακά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Αρχιτεκτονικής Πάτρας, όπου ο πρόεδρος του τμήματος πρότεινε την επιβολή διδάκτρων ύψους 1800€ τον χρόνο σε προπτυχιακούς φοιτητές της σχολής.

Β) Χτυπάει τις θεωρητικές σχολές με την αποκοπή της παιδαγωγικής επάρκειας από το πτυχίο. Δηλαδή, θεσπίζεται ένας νέος κύκλος σπουδών είτε σε μεταπτυχιακό επίπεδο είτε παράλληλος του προπτυχιακού, που αναγκαστικά θα παρακολουθούν όλοι οι φοιτητές και μάλιστα επί πληρωμή (;!) προκειμένου αύριο να μπορέσουν να δουλέψουν στην εκπαίδευση.

Γ) Καταργεί – συγχωνεύει σχολές και τμήματα. Συγχωνεύονται σχεδόν όλα τα ΤΕΙ πανελλαδικά είτε μεταξύ τους είτε με τα αντίστοιχα ΑΕΙ της περιφέρειας τους.  Φέτος με την «ανωτατοποίηση» και «μετάβαση» από ΤΕΙ Αθηνών και Πειραιά σε Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής που φέρνει συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων και επιπλέον υποχρηματοδότηση, βλέπουμε ήδη τα αποτελέσματα: Περίπου 2/3 των εργαζομένων βρίσκονται απολυμένοι, ενώ οι ανάγκες των φοιτητών είναι αυξημένες.

Όσο και αν προσπαθεί ο Υπουργός Γαβρόγλου να μας πείσει ότι μπαίνει τάξη στην διάρθρωση και την λειτουργία των Ιδρυμάτων, η πραγματικότητα τον διαψεύδει  γιατί τα προβλήματα μας όλο και αυξάνονται. Πέρυσι παραλίγο να πληρώσουμε για τα συγγράμματα μας, πληρώνουμε για το φαγητό μας στις λέσχες, δεκάδες φοιτητές αποκλείονται από τις φοιτητικές εστίες, οι οποίες υποβαθμίζονται διαρκώς και δεν έχουν καν ζεστό νερό για να κάνουν μπάνιο οι φοιτητές (βλ. εστίες Πάτρας).

Και τι να κάνουμε;

– Να παλέψουμε για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Η υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων δημιούργησε το έδαφος για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση δομών της εκπαίδευσης (βλ. αντίτιμο και εργολαβίες σχεδόν σε όλες τις λέσχες με πιο πρόσφατο παράδειγμα της Ξάνθης). Άμεση συνέπεια το ανέβασμα του κόστους και ο αποκλεισμός δεκάδων φοιτητών από τις φοιτητικές παροχές. Βλέπουμε ότι στη «μεταμνημονιακή εποχή» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι ανάγκες μας θυσιάζονται στον βωμό των πρωτογενών πλεονασμάτων που συμφώνησε με τους δανειστές, όλα αναθεωρούνται. Ακόμα και το κεκτημένο των δωρεάν παροχών που πλέον μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Το να διατηρηθούν δωρεάν η σίτιση, η στέγαση, τα συγγράμματα και τα μεταπτυχιακά είναι βασικός όρος για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να σπουδάζουμε.

– Να παραδειγματιστούμε από τους περσινούς αγώνες-να επιμείνουμε στις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Οι φετινοί αγώνες ενάντια στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, οι κινητοποιήσεις στην Αρχιτεκτονική της Ξάνθης, οι κινητοποιήσεις για την διδακτική επάρκεια, οι αντιστάσεις των φοιτητών για αξιοπρεπή διαβίωση στις εστίες, μπορεί να είναι εξαίρεση στον κανόνα, αλλά είναι αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη. Αποδείχτηκε ότι όταν τα πραγματικά προβλήματα μπαίνουν μπροστά, οι φοιτητές μπορούν να ενώνονται, να συζητούν, να οργανώνονται, να αντιστέκονται.

– Να προσπαθούμε να ενωθούμε με όσο το δυνατόν περισσότερους συμφοιτητές μας- να επιμένουμε να ορίζουμε μέτωπα και αντιπάλους. Σήμερα, επειδή όλοι πληρώνουμε από την τσέπη μας για να σπουδάσουμε λόγω της υποχρηματοδότησης των Σχολών και δυσκολευόμαστε να αντεπεξέλθουμε, έχουμε ανάγκη από την μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων. Για να μπορούν να ακούγονται τα αιτήματα μας. Για να έχουμε πραγματική δύναμη. Για να είμαστε αποτελεσματικοί. Γι’ αυτό χρειάζεται συντονισμός των φοιτητών ανά πόλη αλλά και πανελλαδικά απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει το Υπουργείο Παιδείας. Να φτιάξουμε μέτωπα αντίστασης και διεκδίκησης ενάντια:

-στην απόσπαση της παιδαγωγικής επάρκειας από το πτυχίο στις Παιδαγωγικές Σχολές

-στην διάσπαση των σχολών μας (βλ. Γεωπονικό και Φιλοσοφική Αθηνών) που σημαίνει  διάσπαση του πτυχίου μας και διάλυση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων

-στα δίδακτρα που επιβάλλονται σε όλα τα μεταπτυχιακά

-στο κλείσιμο των σχολών και στις απολύσεις καθηγητών που φέρνει η «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ

-στην υποβάθμιση των φοιτητικών εστιών που βρίσκονται σε οριακό σημείο

Είναι ανάγκη οι φοιτητικοί σύλλογοι να συζητήσουν πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα, να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις και να επιμείνουν σε κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις απέναντι στους Πρόεδρους των τμημάτων, στους Κοσμήτορες και στους Πρυτάνεις. Γιατί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι οι πιο άμεσα εμπλεκόμενοι και αυτοί που εφαρμόζουν πιστά τις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του ν. Γαβρόγλου για την εκπαίδευση. Γιατί, σήμερα, ο μόνος τρόπος για να σπάσει η αποπολιτικοποίηση στους φοιτητικούς χώρους και να ταρακουνηθούμε από το τέλμα είναι να συγκροτήσουμε αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της μνημονιακής  πραγματικότητας στις σχολές. Να οργανωθούμε όλοι εμείς, που βράζουμε στο ίδιο καζάνι, απέναντι σ’ αυτούς που χτυπάνε τις σπουδές μας: απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το Υπουργείο Παιδείας. Απέναντι στην μνημονιακή παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που αποτελεί το καλύτερο στήριγμα της μνημονιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στην εκπαίδευση.

Διεκδικούμε και παλεύουμε για:

Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους!

Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την κάλυψη των αναγκών μας!

Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη μας για σπουδές!

Καμία αποκοπή της παιδαγωγικής επάρκειας από το πτυχίο – Το πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά!

Καμία διάσπαση των σχολών μας!

Άμεση απόσυρση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά!

Όχι στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής – Καμία συγχώνευση-κλείσιμο σχολής!

Δωρεάν συγγράμματα!

Άμεση πρόσληψη εκπαιδευτικού προσωπικού!

Κανένα αντίτιμο για την σίτιση μας – Δωρεάν σίτιση για όλους!

Δωρεάν στέγαση για κάθε φοιτητή!

Κάτω ο ν. Γαβρόγλου και όλοι οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι!

CampinCrisis 2018

To antapocrisis.gr διοργανώνει την 6η καλοκαιρινή συνάντηση του CAMPinCrisis 2018.

Από την Πέμπτη 19 Ιουλίου μέχρι και τη Δευτέρα 23 Ιουλίου θα βρεθούμε στο δρέπανο Αργολίδας όπου θα κατασκηνώσουμε στο φιλόξενο και όμορφο χώρο του Camping Ancient Assini στη παραλία πλάκας.

Κατά τη διάρκεια 5 ημερών (4 διανυκτερεύσεων), το CAMPinCRISIS συμπληρώνει την αναγκαία χαλάρωση με τις συλλογικές δραστηριότητες και την πολιτική δράση.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την οργάνωση ζωντανών πολιτικών συζητήσεων καθώς και προβολές ταινιών, οργανωμένες εκδρομές, beach party, τουρνουά (μπάσκετ, σκάκι, ποδόσφαιρο κα) και  βραδιές με ζωντανή μουσική.

Σας περιμένουμε !

Πληροφορίες / Δηλώσεις συμμετοχής:
email: info@antapocrisis.gr
Τηλέφωνο:
Αθήνα: 6976725445
Θεσσαλονίκη: 6986187652
Πάτρα: 6976537226

Για τον Μάη του 68

Τοποθέτηση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ στην Πανελλαδική Συνάντηση του ΑΡΔΙΝ (Απρίλιος 2018).

1. Να κοιτάξουμε τον Μάη με κριτική και αυθάδεια

50 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρωτόγνωρη έκρηξη της νεολαίας της Γαλλίας, τον Μάη του 1968. Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί γι αυτό το πρωτοφανές γεγονός και διάφορες εξηγήσεις έχουν δοθεί. Δεν λείπουν ερμηνείες και παρερμηνείες, καπηλείες και αποθεώσεις. Η επικρατούσα ερμηνεία του Μάη σήμερα, είναι αυτή ενός νεανικού και ρομαντικού σκιρτήματος. Μιας έκρηξης αντισυμβατικότητας από μερίδες των νέων, μιας «ωδής» στην απελευθέρωση. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Από τη μεριά μας οφείλουμε να κοιτάξουμε τον Μάη του 68 με την αναγκαία αυθάδεια που θα μπορέσει να βγάλει την παγκόσμια έκρηξη του 1968 από το μουσείο και να την κάνει χρήσιμη στο σήμερα. Ο Μάης χρειάζεται υπεράσπιση για αυτό που πραγματικά ήταν, επανατοποθέτηση για το συνολικότερο παγκόσμιο πλαίσιο που καθόρισε την εξέλιξή του, και τέλος, θετική κριτική στον ανολοκλήρωτο χαρακτήρα του.

2. Πώς ήταν ο κόσμος 50 χρόνια πριν;

Ας διευκρινίσουμε το εξής: Όταν αναφερόμαστε στον Μάη του 68 δεν περιοριζόμαστε μονάχα στον Γαλλικό Μάη. Συμπεριλαμβάνουμε την επαναστατική θύελλα σε όλο τον κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 60 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70. Η υφήλιος επί δεκαπέντε περίπου χρόνια συνταράσσεται από επαναστατικές θύελλες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Σε Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική, τα κινήματα αυτά, παλεύουν να σπάσουν τα δεσμά του ιμπεριαλισμού, ενώ πολλά από αυτά πασχίζουν να αποτινάξουν τον αποικιακό ζυγό που είχε επιβληθεί από τις αρχές του περασμένου αιώνα στις χώρες τους.

Ανάμεσα σε πολλές περιπτώσεις ενδεικτικά αναφέρουμε τις εξής: ο αντιαποικιακός αγώνας για την ανεξαρτησία του Κονγκό, το Κίνημα της Μαύρης Συνείδησης που εμφανίστηκε στη Νότια Αφρική στα μέσα της δεκαετίας του 60 και έφτασε στο σημείο της ένοπλης αντίστασης. Η ανεξαρτησία της Γκάνας λίγο νωρίτερα (1957), μέχρι πρότινος βρετανικής αποικίας. Τα απελευθερωτικά κινήματα στις πορτογαλικές αποικίες της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στην Αμερική το αντάρτικο της Κολομβίας, ο ένοπλος αγώνας στη Νικαράγουα μέχρι την πτώση του φιλοαμερικάνικου καθεστώτος, το αντάρτικο της Κολομβίας, ο αγώνας της Ουρουγουάης και το πορτορικάνικο κίνημα για την ανεξαρτησία. Στη Μέση Ανατολή η ίδρυση του Λαϊκού Μετώπου της Παλαιστίνης και η ένοπλη αντίσταση για την υπεράσπιση της παλαιστινιακής υπόθεσης. Και τα παραπάνω αποτελούν μόνο κάποια παραδείγματα από το σύνολο της αντίστασης της περιόδου.

Ξεχωριστά αναφέρουμε την περίπτωση της Κουβανικής Επανάστασης που επικράτησε το 1959, κάτω από τη μύτη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Η γη ολόκληρη συγκλονίζεται από την πρωτοφανούς ωμότητας επέμβαση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Μετά την αποτίναξη του γαλλικού ζυγού, και τη νίκη των Βιετναμέζων το 1954, η χώρα διχοτομείται στην Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ (Βόρεια) και στο Νότιο Βιετνάμ. Το δεύτερο βρίσκεται υπό καθεστώς το οποίο είχε τις πλάτες των ΗΠΑ. Οι φρικαλεότητες της υπερδύναμης σε συνδυασμό με τον ηρωικό αγώνα του βιετναμέζικου λαού, αποτέλεσαν φάρο για τους αγώνες της εποχής, έδωσαν ώθηση στον παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα που διεξάγονταν και επηρέασαν μια σειρά από περιοχές του κόσμου και το Βιετνάμ έγινε σύμβολο του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Τελικώς, η αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων έγινε το 1973, ενώ το 1976 και μετά την οριστική απελευθέρωση του νότιου τμήματος, σχηματίστηκε η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ.

Λίγα χρόνια πριν το 68 ξεσπά στην Κίνα η Πολιτιστική Επανάσταση. Για τη σημασία της εντός του κομμουνιστικού κινήματος θα μιλήσουμε παρακάτω, ωστόσο αξίζει να αναφέρουμε την τεράστια επίδραση που άσκησαν οι ιδέες των κινέζων κομμουνιστών για την επανάσταση που πρέπει να γίνει μέσα στην επανάσταση. Η κριτική στο σοβιετικό μοντέλο είναι συντριπτική και επηρεάζει κινήματα, κόμματα και επαναστάσεις σε όλο τον πλανήτη.

Πέρα από την περιφέρεια του πλανήτη, οι θύελλες συνταράζουν και τις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Στις ΗΠΑ συγκροτείται το κίνημα των μαύρων για τα πολιτικά δικαιώματα, ενώ η πιο μαχητική του πτέρυγα προσανατολίζεται στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ενδεικτικά, οι Μαύροι Πάνθηρες, το πιο γνωστό, μαχητικό, ηρωικό κίνημα, στην καρδιά του καπιταλισμού, στο καταστατικό τους αναφέρονται ότι εμπνέονται από τη σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ, το δε FBI τους χαρακτηρίζει ως το μεγαλύτερο κίνδυνο για τις ΗΠΑ.

Στην Ευρώπη, πέραν από τον Γαλλικό Μάη, στον οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα, μεγάλης σημασίας είναι ο αγώνας που ξεκινάει στην Ιταλία το 1968, γνωστός και ως ιταλικό φθινόπωρο, από εργάτες και φοιτητές. Είναι αντίστοιχης δυναμικής με τα γαλλικά γεγονότα, απλώνεται όμως σε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια, ενώ η στάση του ιταλικού ΚΚ, είναι στάση συμβιβασμού, αντίστοιχη με αυτήν του ΚΚΓ όπως θα δούμε παρακάτω. Όπως και να χει, ο μεταπολεμικός κόσμος ζει στις αντιθέσεις του, ενώ η ιδέα της επανάστασης επανέρχεται στο προσκήνιο σε παγκόσμιο επίπεδο, ταράζοντας συθέμελα το σύστημα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Η κατάσταση των «δυνατών» και η συνεργασία.

Επιμένοντας στη συζήτηση γύρω από το πλαίσιο της περιόδου, οφείλουμε να επισημάνουμε τη νέα φάση της αμερικανοσοβιετικής συνεργασίας μετά το πέρας του ψυχρού πολέμου. Η ΕΣΣΔ πλέον αναγνωρίζει τα «καλά» της Δύσης, δηλαδή την αγορά, την κατανάλωση, το κέρδος κ.α. Το πρότυπο που προβάλλεται πλέον από τη νέα ηγεσία, δεν είναι μια κοινωνία μεταβατική που μάχεται προκειμένου να ανατρέψει την παλιά κατάσταση πραγμάτων και να μετασχηματιστεί σε μια επαναστατική κατεύθυνση, αλλά μια κοινωνία που προσαρμόζεται. Είναι σαφής πλέον η αλλαγή της πορείας. Τα γεγονότα στις 21 Αυγούστου του 1968 στην Τσεχοσλοβακία, γνωστά ως Άνοιξη της Πράγας, εντάσσονται σε ένα τέτοιο πλαίσιο κρίσης των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Από την άλλη πλευρά, η μεταπολεμική ανάπτυξη του καπιταλισμού γίνεται χωρίς μεγάλες κρίσεις. Η έκρηξη του καταναλωτισμού πέραν από μια αίσθηση ευημερίας, διαμορφώνει και μια μαζική κουλτούρα. Αυτή χαρακτηρίζεται από καταναλωτικό ντελίριο, θέτει ως όνειρο ζωής την κοινωνική αναγνώριση, διαμορφώνει έναν πυρήνα αξιών που «μετράει» την ευτυχία και την επιτυχία σε συνάρτηση με την οικονομική βάση. Κυρίαρχοι εκφραστές του εν λόγω μοντέλου οι ΗΠΑ, ενώ όλες οι δυτικές κοινωνίες ακολουθούν από πίσω.

3. Η επανάσταση μπορεί να καταντήσει αντεπανάσταση

Στην επαναστατική θύελλα των δεκαετιών 60-70, το τότε διεθνές κέντρο του κομμουνιστικού κινήματος (Σοβιετική Ένωση) θα σταθεί από ουδέτερα έως εχθρικά, ως δύναμη καταστολής των κινημάτων αμφισβήτησης και αντίστασης απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτό οι σημερινοί παράγοντες του ΚΚΕ που ξαναγράφουν την ιστορία του κόμματός τους καταπώς βολεύει την τωρινή ηγεσία του, δεν πρέπει να το ξεχνούν. Εκείνα τα χρόνια (ξεκινώντας πιο «ανοιχτά» το 1960), διεξάγεται σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα σε ΚΚΣΕ και ΚΚΚ, η οποία προηγείται του διεθνούς ξεσηκωμού και σφραγίζει τη θέση που θα πάρει η κάθε δύναμη. Η κινέζικη κριτική στις στρεβλώσεις, τις υποχωρήσεις, τις συνθηκολογήσεις της σοβιετικής ηγεσίας είναι εξαιρετικά σημαντική και έχει τεράστια επίδραση στις θύελλες και στις εκρήξεις που θα ακολουθήσουν. Οι κινέζοι κομμουνιστές προειδοποιούν ότι η επανάσταση μπορεί να μετατραπεί σε αντεπανάσταση και το κόκκινο να γίνει μαύρο.

Δύο χρόνια πριν το 68, εξαπολύεται η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Αποτελεί προσπάθεια επανακαθορισμού των στόχων του κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στις δυνάμεις που σπρώχνουν την επανάσταση στον καπιταλιστικό δρόμο. Αυτή είναι η πρώτη οργανωμένη απόπειρα του κομμουνιστικού κινήματος να καταπολεμήσει την αναθεώρηση που επιχειρείται σε όλα τα πεδία. Η Πολιτιστική Επανάσταση ανοίγει νέους δρόμους και προχωρά στην πιο ουσιαστική μέχρι τότε κριτική των αντιλήψεων για την εξουσία, την οικονομία, το δίκαιο, τη μόρφωση.Μια προσπάθεια η οποία θέτει ατζέντα και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό παγκόσμια την κίνηση των μαζών.

Έχει μάλιστα σημαντική επιρροή στον ίδιο τον Γαλλικό Μάη και τα ζητήματα που θα θέσει, ζητήματα κριτικής στη γνώση και στην επιστήμη. Η μαοϊκή Κίνα, επιλέγει να ταχθεί ενεργητικά με την πλευρά της αντίστασης απέναντι στον ιμπεριαλισμό και στις δυνάμεις της αντίδρασης, αντίσταση που σημειώνει σημαντικές νίκες σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης. Και δεν είναι μόνο η Κίνα. Το μανιφέστο του Τσε Γκεβάρα «Να δημιουργήσουμε δύο, τρία… πολυάριθμα Βιετνάμ: αυτό είναι το σύνθημα!» ήδη με τον τίτλο του έρχεται σε ολομέτωπη σύγκρουση με την πυροσβεστική γραμμή της ΕΣΣΔ και συντάσσεται με τις επαναστατικές θύελλες που συγκλονίζουν τον πλανήτη. Στο σύνθημα της «συνεργασίας», αντιπαραβάλλεται η γραμμή της γενικής ανάφλεξης και της ολομέτωπης σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό. Κατευθυντήρια αρχή είναι ότι ο κόσμος έχει μπει σε μια αποφασιστική αναμέτρηση, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον των λαών.

Διαμορφώνεται λοιπόν βαθμιαία συνείδηση στους αγωνιζόμενους ανά τον κόσμο ότι ανήκουν σε ένα παγκόσμιο μέτωπο. Από τον φοιτητή στη Γαλλία, τον εργάτη στην Ιταλία, τους αντάρτες στο Βιετνάμ, το κίνημα των μαύρων στις ΗΠΑ, τους Κινέζους αγωνιστές και τους επαναστάτες των εξαρτημένων χωρών, διαμορφώνεται μια συναντίληψη στόχων και σκοπών. Ο Μαξ Ελμπάουμ, στέλεχος του βορειοαμερικάνικου ριζοσπαστικού κινήματος γράφει: «Ο αντιρατσισμός και ο αντιιμπεριαλισμός ήταν η εμπροσθοφυλακή της νέας ριζοσπαστικής συνείδησης. Η κύρια διεθνής έμπνευση ερχόταν από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που φαίνονταν να διαλύουν καθημερινά την έννοια του ανίκητου για τις ΗΠΑ. Ήταν η στιγμή που η Βιετναμέζικη και η Κουβανέζικη Επανάσταση, η Λαϊκή Κίνα και τα μαρξιστικά ένοπλα κινήματα στη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αφρική και την Μέση Ανατολή φαίνονταν να αλληλοσυνδέονται σε έναν ασταμάτητο χείμαρρο».

4. Τα γεγονότα του Μάη του 68

Έτσι φτάνουμε στον Μάη του 68 που αποτελεί μια σημαντική αλλά επιμέρους πλευρά και που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξάρτητα από το γενικότερο πλαίσιο των κοσμοϊστορικών γεγονότων που περιγράφηκαν. Παρόλα αυτά, ο Μάης είναι που καταγράφεται ως σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Κι ενώ η έκρηξη θα έρθει τον Μάη του 68, το σπέρμα της προϋπάρχει αρκετό διάστημα πιο πριν. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 60 παράλληλα με τον αγώνα που δίνει ο Αλγερινός λαός εναντία στους Γάλλους αποικιοκράτες, αναπτύσσεται ένα κίνημα αλληλεγγύης στον Αλγερινό λαό εντός της Γαλλίας. Η Ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Βιετνάμ θα ξεσηκώσει τους Γάλλους νεολαίους. Από την πρώτη κιόλας στιγμή συγκροτούνται επιτροπές ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Πέρα όμως από τα παραπάνω στοιχεία και τον αναβρασμό στους κόλπους της νεολαίας, αυτό που οδήγησε στην εξέγερση είναι η κατάσταση που επικρατεί εκείνη την περίοδο στην Γαλλία. Η ενίσχυση του ρόλου των πολυεθνικών, η ενίσχυση του κρατικού μηχανισμού και του ανταγωνισμού. Η διαμόρφωση του προτύπου του εργάτη γρανάζι της παραγωγής, με κάθε του κίνηση συγκεκριμένη και αυτοματοποιημένη χωρίς καμία δημιουργικότητα και χωρίς να ξέρει τι παράγει. Η δημιουργία της λεγόμενης καταναλωτικής κοινωνίας είναι γεγονός, ενώ από την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση δε θα μπορούσε να λείπει η παιδεία. Τα παραπάνω θέτουν τα πλαίσια στα οποία διαμορφώνονται οι νέοι επιστήμονες: υπερεξειδικευμένοι και πάντα στην υπηρεσία των εταιριών και της παραγωγής. Παράλληλα πολλοί τομείς χτυπιούνται από την ανεργία. Εκείνη την περίοδο μάλιστα, οικοδομούνται πανεπιστημιουπόλεις στις άκρες ή και έξω από τις πόλεις, σε μια προσπάθεια γκετοποίησης των ανήσυχων φοιτητών, ώστε να δυσκολεύει η επαφή τους με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας, ενώ σκληρά μέτρα καταστολής περιμένουν όσους αντιδρούν.

Οι κοινωνικές πιέσεις κάνουν τη σύγκρουση να μη θέλει και πολύ για να εκδηλωθεί. Οι προληπτικές συλλήψεις ακτιβιστών που εναντιώθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ αλλά και οι συλλήψεις φοιτητών σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις θα φέρουν την αντίδραση των φοιτητών.

Στις 22 Μαρτίου, οι φοιτητές ως απάντηση στις μαζικές συλλήψεις καταλαμβάνουν το κτίριο της διοίκησης του Πανεπιστημίου της Ναντέρ. Δημιουργείται το κίνημα της 22 Μάρτη.

Στις 30 Απρίλη το πανεπιστήμιο της Ναντέρ κλείνει. Οι φοιτητές καταφεύγουν στην Σορβόννη.

Στις 3 του Μάη η αστυνομία επιτίθεται στους φοιτητές της Σορβόννης. Οι φοιτητές στήνουν οδοφράγματα και συγκρούονται με την αστυνομία. Είναι η πρώτη εκδήλωση της εξέγερσης που θα μείνει στην ιστορία ως Γαλλικός Μάης.

Στις 6 του Μάη πάνω από 30.000 διαδηλωτές είναι στους δρόμους. Οι φοιτητές τραγουδούν την «Διεθνή». Συλλαμβάνονται 422 φοιτητές. Τραυματίζονται 600 φοιτητές και 345 αστυνομικοί. Το κίνημα επεκτείνεται σε πολλές πόλεις της Γαλλίας που έχουν πανεπιστήμια. Ο υπουργός Παιδείας Αλέν Περφίτ απαγορεύει στον πρύτανη της Σορβόννης να ανοίξει το πανεπιστήμιο.

Τη νύχτα της 10ης προς την 11η Μαΐου η εξέγερση των φοιτητών κορυφώνεται. 60 οδοφράγματα στήνονται στους δρόμους του Παρισιού. 720 άτομα τραυματίζονται ελαφρά, 367 σοβαρά.

13 Μάη κηρύσσεται γενική απεργία από τα συνδικάτα. 800.000 διαδηλωτές βρίσκονται στους δρόμους. Η γενική απεργία απλώνεται σε όλη τη χώρα και παραλύει τα πάντα.

16 Μάη Γάλλοι εργάτες μαζί με φοιτητές καταλαμβάνουν εργοστάσια με πρώτο της αυτοκινητοβιομηχανίας Ρενό. Ο πρωθυπουργός Ζορζ Πομπιντού δηλώνει ότι οι φοιτητές «θα αντιληφθούν και θα υποστούν τη σιδηρά χείρα του νόμου»

20 Μάη όλη η χώρα έχει παραλύσει. Δέκα εκατομμύρια εργάτες απεργούν στη Γαλλία.

24 Μάη ο πρόεδρος, στρατηγός Ντε Γκωλ απειλεί με παραίτηση αν δεν εγκριθούν τα μέτρα που προτείνει στο δημοψήφισμα που προκηρύσσει για τον Ιούνιο. Το ίδιο βράδυ ξεσπούν τα βιαιότερα επεισόδια του Γαλλικού Μάη. Το χρηματιστήριο καίγεται.

27 Μάη η κυβέρνηση και συνδικάτα, υπογράφουν τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας, ελπίζοντας σε εκτόνωση της κατάστασης υπογράφει συμφωνίες για γερές αυξήσεις στους μισθούς.

30 Μάη ο στρατηγός Ντε Γκωλ διαλύει την εθνοσυνέλευση και προκηρύσσει εκλογές στις 23 Ιουνίου. Στο μήνυμά του προς τον γαλλικό λαό τονίζει ότι υπάρχει «κίνδυνος κομμουνιστικής δικτατορίας».

Την επομένη, χιλιάδες Γάλλοι συμμετέχουν σε πορεία συμπαράστασης στον στρατηγό Ντε Γκωλ.

12 Ιουνίου επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος στην Γαλλία. Απαγορεύονται οι διαδηλώσεις και μια σειρά οργανώσεων της Αριστεράς.

Τα γεγονότα φανερώνουν ότι τέθηκαν για πρώτη φορά από φοιτητική νεολαία ανοιχτά πολιτικά αιτήματα με έντονο αντισυστημικό χαρακτήρα, ενώ εμφανίστηκε πρωτοφανής αλληλεγγύη και κοινότητα στόχων με κινήματα χωρών της Περιφέρειας, ενάντια στην αποικιοκρατία και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Την καθολική σπουδαστική εξέγερση ακολούθησε καθολική απεργιακή κινητοποίηση με καταλήψεις εργοστασίων, επιστημονικών κέντρων, εταιριών κτλ. Η καταστολή συνοδεύτηκε από την κλασσική μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε», μιας και υπογράφτηκαν συμφωνίες για αυξήσεις στους μισθούς, προκειμένου να διασπάσουν το μέτωπο φοιτητών και εργαζόμενων. Κομβικό ρόλο σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι διαδραμάτισαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που ελέγχονταν από το ΚΚ Γαλλίας. Το συγκεκριμένο κόμμα είχε καταγγελτική τοποθέτηση απέναντι στην εξέγερση, απαιτώντας την απομόνωση και το χτύπημα των «αριστερίστικων γκρουπούσκουλων», σε πλήρη σύμπνοια με το καθεστώς του τότε προέδρου, Ντε Γκωλ.

5. Η σαρωτική κριτική του Μάη

Η εξέγερση του Μάη ασκεί καθολική κριτική: Στο υπάρχον Πανεπιστήμιο, στην παρεχόμενη γνώση, στην εξάρτηση της επιστήμης από το κεφάλαιο. Στην καταναλωτική κοινωνία, στον αποξενωμένο άνθρωπο, στο συντηρητισμό. Στην τακτοποιημένη Αριστερά, στα επίσημα Κομμουνιστικά Κόμματα. Στους εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας.

Ο Μάης ήταν πάνω από όλα κριτική. Εκτοξεύει δυσπιστία απέναντι στα κυρίαρχα πρότυπα και αφορά ένα ευρύ φάσμα εκφάνσεων, από την κατανάλωση και τον ρόλο της οικογένειας μέχρι τις διαπροσωπικές / ερωτικές σχέσεις και τον πολιτισμό.

Ο Μάης κάνει σαρωτική κριτική σε όλα. Επιστήμη, τέχνες, σεξ κλπ. Σε όλες τις λεγόμενες δευτερεύουσες αντιθέσεις. Και είναι προοδευτική κριτική. Όμως όλα αυτά θα ήταν είτε ρηχά, είτε μειοψηφικά, είτε ανώδυνα από τότε, αν δεν υπήρχε ισχυρό κίνημα που θα πατούσε στις βασικές αντιθέσεις, δηλαδή το αντιπολεμικό, το αντιιμπεριαλιστικό, τα εθνικοαπελευθερωτικά και σε τελική ανάλυση, το κομμουνιστικό, την γενική πεποίθηση που υπήρχε τότε ότι υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας, ποιοτικά ανώτερος, ο σοσιαλισμός. Η εμπορευματοποίηση άλλωστε και η προβολή δευτερευουσών, πλευρών της εξέγερσης που παράλληλα αποσιωπούσε το επαναστατικό πνεύμα που χαρακτήριζε την εποχή, ήταν μια έξυπνη τακτική προκειμένου να ξεδοντιαστεί η εξέγερση, να κοπεί το νήμα της από τις επόμενες γενιές και να χρησιμοποιηθεί ως μια ιδέα που μπορούσε να πουληθεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Από την άλλη η μεταγενέστερη ενσωμάτωση από τον καπιταλισμό μέρους της κριτικής του Μάη αποτέλεσε και μια ανάγκη του ίδιου του συστήματος για μια ανανέωση του.

50 χρόνια μετά, πλευρές αυτής της κριτικής (στον καθωσπρεπισμό, στην οικογένεια, στην ποπ κουλτούρα, στο σεξισμό, στην πατριαρχία, στο ρατσισμό) είναι ενεργές, είτε εμπορευματοποιημένες, είτε ως μέρος του προγράμματος μιας “ευαίσθητης” κεντροαριστεράς, ενώ σε άλλες δεν υπάρχει σχεδόν καμία αμφισβήτηση (όπως η επιστήμη και η γνώση) με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την έλλειψη ιεραρχήσεων και προτεραιοτήτων.

Έτσι το γυναικείο κίνημα και το κίνημα ενάντια στην πατριαρχία έγινε σπουδές φύλου, στα πανεπιστήμια των καπιταλιστικών μητροπόλεων ή βασική ατζέντα της Χίλαρι Κλίντον, ο αντιρατσισμός διαφημιστική καμπάνια της Μπένετον, η κριτική στην ανισότητα πρόσφατη διαφήμιση της Cosmote, το MTV πλασάρεται ως αντεργκράουντ, η Apple θα λανσαριστεί ως το σύμβολο της μάχης ενάντια στην τεχνοκρατία. Ενώ η οριζοντιότητα ενάντια στην ιεραρχία, η ελευθεριότητα ενάντια στον καθωσπρεπισμό, η ομαδικότητα ενάντια στον ατομισμό, η δήθεν ελεύθερη δημιουργικότητα ενάντια στην τυποποίηση έχει γίνει το σλόγκαν στα εργασιακά περιβάλλοντα των μεγάλων πολυεθνικών στο marketing και στις νέες τεχνολογίες. Facebook, Google, Amazon κοκ. Όσον αφορά τα στελέχη βέβαια, γιατί οι ανήλικοι εργάτες στην Ασία δουλεύουν, για τις ίδιες επιχειρήσεις, με όρους 19ου αιώνα.

Σε κάθε περίπτωση όλες οι παραπάνω αντιφάσεις δείχνουν κάτι. Ο καπιταλισμός χρειάζεται ανανέωση. Και χρειάζεται και το οραματικό και το ηθικό στοιχείο, σε ένα στεγνό κόσμο εμπορευμάτων. Χρειάζεται και τον ηδονισμό κόντρα στον πουριτανισμό, και να «ξεφεύγουμε» από έναν βαρετό κόσμο. Όλα τα αγοράζει, όλα μπορεί να τα ενσωματώσει, εκτός από την κριτική στο κέρδος, την εκμετάλλευση λαών και εθνοτήτων, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όλα τα διαχειρίζεται προς όφελος του εκτός από ένα κίνημα που ζητάει τη ριζική ανατροπή του.

6. Η Ανολοκλήρωτη θύελλα

Το 1968 αποτέλεσε μια ανολοκλήρωτη θύελλα που συγκλόνισε τον κόσμο. Δεν ανέτρεψε την καπιταλιστική κοινωνία, παρότι την υπέβαλε σε εξοντωτική κριτική. Δεν γέννησε μια ικανή για την ανατροπή Αριστερά, παρότι από τους κόλπους του ξεπήδησε ένας γαλαξίας ριζοσπαστικών τάσεων, κομμάτων και κινήσεων που άφησαν το στίγμα τους στους μετέπειτα αγώνες.

Ο Γαλλικός Μάης δε βασίστηκε στους καθιερωμένους πολιτικούς σχηματισμούς. Υπήρχε αδυναμία να συγκροτηθεί ένας φορέας ικανός να δώσει κατεύθυνση και οργάνωση στον αγώνα. Το ΚΚΓ έδρασε όπως είπαμε πυροσβεστικά και άλλες μικρότερες δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς μόλις γεννιόντουσαν και περιοριζόντουσαν κυρίως στους φοιτητικούς κύκλους.

Η σχέση αυθόρμητου – συνειδητού είναι ένα πρόβλημα που δεν έλυσε ο Μάης. Ίσως και να μην μπορούσε. Ακόμα και έτσι όμως, η αναλογία της οργανωμένης αριστεράς με τον κόσμο που συμμετείχε στην εξέγερση αριθμητικά και ποιοτικά ήταν πολύ μεγάλη, ειδικά σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα. Και σε αυτό το σημείο προκύπτει ότι τη σχέση αυθόρμητου συνειδητού πρέπει να τη βλέπει κανείς στο ιστορικό της πλαίσιο. Σήμερα είμαστε πολύ πιο πίσω όσον αφορά το συνειδητό στοιχείο. Βρισκόμαστε σε εποχή που στόχο αποτελεί η συγκρότηση συνειδητού υποκειμένου και όχι η γενικά η διάχυση σε αυθόρμητες κινητοποιήσεις.

7. Επιστροφή στην κανονικότητα;

Ο Γαλλικός Μάης, όπως και το Ιταλικό φθινόπωρο ήταν εξεγέρσεις στα όρια της επαναστατικής κατάστασης, κρίσιμες για το που θα γύρει ο συσχετισμός και στη Δύση. Δεν ήταν λοιπόν, παράξενο που ακτινοβόλησε στην νεολαία της Δύσης μια κίνηση στα πρότυπα της Κινέζικης Πολιτιστικής Επανάστασης και ενάντια στον προβαλλόμενο ως σοσιαλισμό από την Σοβιετική Ένωση. Έτσι άλλωστε, εξηγείται και η λυσσαλέα πολεμική από τα σοβιετόφιλα Κ.Κ. Ο ρόλος που έπαιξαν τα ΚΚ αυτών των χωρών, και όχι μόνο, ήταν καθοριστικός, καθώς είχαν αποποιηθεί τον επί της ουσίας ρόλο ενός κομμουνιστικού κόμματος εδώ και πολλά χρόνια. Η προσαρμογή τους, η σταδιακή ένταξή τους στο σύστημα, η αποδοχή της ΕΣΣΔ «της συνεργασίας» ως ηγέτιδας δύναμης, είναι κάποια από τα στοιχεία που διαμορφώνουν πρόσφορο έδαφος για όσα έμελλε να ακολουθήσουν.

Ο βρώμικος ρόλος που διαδραμάτισε ένα τμήμα του κομμουνιστικού κινήματος εκείνη την περίοδο, ήταν καθοριστικός για την εξέλιξη των πραγμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μη επικράτηση του άλλου τμήματος, του ζωντανού, του ελπιδοφόρου είναι μια μεγάλη κουβέντα που ξεφεύγει από τα όρια της σημερινής συζήτησης. Το σίγουρο όμως είναι ότι στο κομμουνιστικό κίνημα έγιναν επιλογές μέχρι να φτάσουμε στην τυπική κατάρρευση του 89. Σήμερα μιλάμε στο φόντο της ήττας εκείνης, αλλά η αποκομμουνιστικοποίηση συντελούνταν για δεκαετίες. Η τελική εξέλιξη των γεγονότων δεν αποτελεί ένα μοιραίο γεγονός. Ήταν ζήτημα επιλογών, στρατηγικών, συσχετισμών. Και υπήρχαν διαφορετικές επιλογές, ώστε τα πράγματα να πάνε αλλιώς σε παγκόσμιο επίπεδο, άσχετα με το αν αυτές οι επιλογές δεν έγιναν ποτέ πλειοψηφικές.

8. Κληρονομιά για αξιοποίηση, κληρονομιά για κριτική

Σήμερα ο Μάης παρουσιάζεται ακίνδυνος από το σύστημα. Κάποιοι λένε ότι ο Μάης του 68 δεν ανανέωσε το σοσιαλισμό αλλά τον καπιταλισμό, ενσωματώνοντας πλευρές της κριτικής της εξέγερσης και αφήνοντας στο απυρόβλητο την συνολική κριτική. Ο Γαλλικός Μάης όμως, όπως και το σύνολο των κινημάτων αυτών, είχαν κάτι πιο βαθύ. Παρόλες τις αδυναμίες του, εναντιώθηκε στο σύνολο του συστήματος των κοινωνικών σχέσεων, εναντιώθηκε στην επιχειρούμενη καπιταλιστική αναδιάρθρωση, υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και στάθηκε αλληλέγγυα σε όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Για τους παραπάνω λόγους η αναταραχή των δεκαετιών 60, 70 καταπολεμήθηκε λυσσασμένα και από τα δεξιά και από τα «αριστερά».

Ο Μάης λοιπόν, αφήνει παρακαταθήκες.

Η πρώτη και η πιο σημαντική είναι ότι είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι. Ακόμα και αν δεν έχεις εγγύηση επιτυχίας, ακόμα και αν η εξέγερση είναι αυθόρμητη και όχι μπολσεβίκικα σχεδιασμένη, ακόμα και αν ξέρεις ότι τα καύσιμα δεν επαρκούν. Η εξέγερση είναι δίκαιη.

Η δεύτερη παρακαταθήκη προέρχεται και αυτή από ένα μαοϊκό σύνθημα. Να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε. Είναι περίεργο αυτό το σύνθημα με τα τρία ρήματα, αλλά είναι βαθύ και ουσιαστικό. Και αφορά όχι μόνο αυτό που έγινε (τόλμη για αγώνα) αλλά και αυτό που δεν έγινε (τόλμη -και προϋποθέσεις- για νίκη).

Η τρίτη παρακαταθήκη έρχεται από μια φράση της Λούξεμπουργκ. Θα νικήσουμε γιατί δεν χάσαμε την ικανότητά μας να μαθαίνουμε. Η αρνητική έκβαση μιας εξέγερσης ή μιας επανάστασης δεν κρίνει τελεσίδικα τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις. Εδώ πρέπει να επανέλθουμε στην «αυθάδεια» για την οποία μιλήσαμε στην αρχή. Να κοιτάξουμε τον Μάη και την έκρηξη του 1968 ως αυτό που ήταν με το μεγαλείο του αλλά και τα όρια και τις υπαρκτές του αντιφάσεις. Και να δουλέψουμε για να υπερβούμε τα όρια που περιγελούν διαρκώς τις προσδοκίες μας.

Η τέταρτη παρακαταθήκη αφορά την ανάγκη της γενικευμένης αμφισβήτησης. Η νεολαία πρέπει σήμερα να αμφισβητήσει. Δεν αμφισβητεί, και χωρίς αμφισβήτηση δε μπορεί να γεννήσει νέες ιδέες και κίνηση. Να αμφισβητήσει τα προγράμματα σπουδών στη σχολή, το επάγγελμα που θα κάνει, τον καταναλωτισμό, την μαζική κουλτούρα, τα social media, το ρατσισμό και πρώτα απ’ όλα τον ιμπεριαλισμό.

Τέλος, για τη σύγχρονη αριστερά δεν είναι το 1968 αυτό που θα δώσει την αποφασιστική ώθηση στη θεωρία και την πρακτική. Ακόμη και αν πολλοί βλέπουν σε αυτή την περίοδο τη γέννηση της σημερινής Αριστεράς. Ο Μάης ήταν η έκρηξη των αντιφάσεων του καπιταλισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού πενήντα χρόνια πριν. Σήμερα, έχουμε διαφορετικά καθήκοντα και με αυτά πρέπει να αναμετρηθούμε και να απαντήσουμε. Πηγαίνοντας πενήντα χρόνια πίσω, στο Μάη του 68, αλλά και εκατό χρόνια πίσω στον Οκτώβρη του 17, αντλώντας από το παρελθόν υλικό για το παρόν και το μέλλον.

Σήμερα βοά εκκωφαντικά η ανάγκη της συγκρότησης υποκειμένων που θα μπορούν να ανασκοπήσουν από την ιστορική ήττα του εικοστού αιώνα, να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να ανασυγκροτήσουν δυνάμεις, να αναστηλώσουν τα μνημεία μας και τις αναφορές μας, αλλά κυρίως να οριοθετήσουν τα χαρακώματα και τις θέσεις μάχης που σήμερα έχουμε ανάγκη.