Άρθρα

Αν πάντως γεννηθεί ξανά η 17 Νοέμβρη, μαιευτήρας θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Συζήτηση προκάλεσε το πανό «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» της χθεσινοβραδινής πορείας για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντiνα. Λογοκρίθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, ακόμα και ως ανάρτηση είδησης από φωτορεπόρτερ, προκάλεσε εκδικητικά σχόλια στη Δεξιά, αλλά και εύλογη ανησυχία στην Αριστερά.

Η κυβέρνηση έφτιαξε ένα φωτογραφικό νόμο για τον Κουφοντiνα, κατόπιν τον τσαλαπάτησε γιατί βλακωδώς δεν προνόησε να φροντίσει καταλλήλως τη νομοτεχνική διατύπωση για το πού επαναμετάγεται ο κρατούμενος και στη συνέχεια στέρησε από τον κρατούμενο τη δυνατότητα να προσβάλει νομικά τη μεταγωγή του καθώς αρνήθηκε να του δώσει τις αποφάσεις μεταγωγής.

Αυτό είναι το ένα πράγμα.

Και δεν είναι καθόλου μικρό.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξευτελίζει κάθε γράμμα από το λεγόμενο Κράτος Δικαίου, βρίσκεται έκθετη σε πολλαπλές αυθαιρεσίες, καταπατήσεις, ετσιθελικές παραβάσεις. Αυτό το καταλαβαίνουν όλοι.

Από την καθόλου αντιεξουσιαστική Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, μέχρι το ΚΙΝΑΛ και τον Γ. Καμίνη (πρώην εκφραστή των μένουμε Ευρώπη).

Από τον Συνήγορο του Πολίτη μέχρι τον Αριστείδη Χατζή, εμβληματικό για το φιλελεύθερο στρατόπεδο καθηγητή Φιλοσοφίας του Δικαίου.

Κανείς από τους παραπάνω δεν μπορεί να κατηγορηθεί για φλερτ με την τρομοκρατία. Το γεγονός ότι εκφράστηκαν ωστόσο με το συγκεκριμένο τρόπο, δείχνει ότι η κυβέρνηση παρά την ολοκληρωτική στήριξη της άρχουσας τάξης και τη χουντικού τύπου προπαγάνδα των ΜΜΕ, έχει άδικο.

Γεγονός όμως είναι ότι η επιμονή της κυβέρνησης να τσαλακώνει το κράτος δικαίου για να μη δικαιωθεί το αίτημα του Κουφοντiνα, γεννά νέα πολιτικά δεδομένα.

Το πρώτο είναι η εμπέδωση μιας κυνικής και αδίστακτης κυβερνητικής διαχείρισης που δεν διστάζει να καταδικάσει εμμέσως έναν κρατούμενο σε θάνατο γιατί οι μετρήσεις κοινής γνώμης δείχνουν ότι μέσω του Κουφοντiνα, τα θέματα της Ικαρίας, του Λιγνάδη, των ανύπαρκτων ΜΕΘ και της χρεοκοπημένης οικονομίας μπορούν να ξεχαστούν.

Το δεύτερο είναι ο θεσμικός εκτροχιασμός, με όλο και μεγαλύτερο αυταρχισμό, με όλο και πιο ασύδοτη αυθαιρεσία. Λογοκρισία, ηθικός πανικός, απαγόρευση συγκεντρώσεων, ολοκληρωτικός επικοινωνιακός πόλεμος βγαλμένος από εγχειρίδια του σκοτεινού παρελθόντος. Αυτό φυσικά συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Από τον νόμο Μακρόν για τις διαδηλώσεις, μέχρι τη φυλάκιση του Ισπανού ράπερ, οι σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες ανεμίζουν τη σημαία του φιλελευθερισμού πάνω σε ένα σωρό νόμιμων ή νομιμοφανών αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων.

Το τρίτο είναι η προικοδότηση εκ μέρους της κυβέρνησης ενός νέου κύκλου τυφλής και μηδενιστικής βίας. Ο κύκλος της 17 Νοέμβρη φάνηκε να έκλεισε το 2002. Κανείς και τίποτα δεν θα μπορούσε να ανοίξει ξανά τέτοιες πρακτικές παρά μόνο η σημερινή κυβερνητική αυθαιρεσία. Κανείς δεν θα μπορούσε να βάλει στο εικονοστάσι τον Κουφοντiνα, παρά μόνο η εκδικητική, παράνομη, βίαιη και εκτός κάθε έννοιας δικαίου συμπεριφορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Μικρή σημασία έχει αν αυτό γίνεται συνειδητά από έναν αδίστακτο κυνισμό μικροπολιτικού συμφέροντος για να αποφευχθεί η φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ή αν είναι παράπλευρο σύμπτωμα του θεσμικού αυταρχισμού στον οποίο ρέπει ολόκληρη η Δύση.

Σημασία έχει ότι νέες γενιές θα φλερτάρουν με αδιέξοδα και καταστροφικές πρακτικές και ιδεολογίες. Και αυτές θα αναπαράγονται ευκολότερα στα τοπία οικονομικής και κοινωνικής ερήμου που επιφυλάσσονται για τη νεολαία.

Μαιευτήρας αυτής της εξαμβλωματικής γέννας είναι ο Μητσοτάκης, η κυβέρνησή του και το σύστημα που υπηρετεί.

Μπορεί να μην τους ενδιαφέρει τι αποτέλεσμα προκαλούν, μπορεί συνειδητά να το επιδιώκουν για να βασιλεύσουν πάνω στον τρόμο.

Όπως και να ‘χει η αναταραχή είναι μεγάλη, αλλά η κατάσταση δεν είναι καθόλου θαυμάσια.

Η κυβέρνηση επιθυμεί να μην κλείσει ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα

Η παραπάνω, σκληρή εικόνα είναι για να θυμήσει σε ορισμένους τι σημαίνει απεργία πείνας. Πρόκειται για τον Ibrahim Gokcek, που πέθανε στην Τουρκία στις 7 Μαϊου του 2020 μετά από απεργία πείνας.

Διαβάζω ξανά και ξανά το αισχρό επιχείρημα ότι “εάν η κυβέρνηση υποχωρήσει, όλοι οι κρατούμενοι θα κάνουν απεργία πείνας όποτε κάτι δεν τους αρέσει”. Λες και η απεργία πείνας είναι μια εύκολη διαδικασία στην οποία υποβάλλει κανείς τον εαυτό του για ψύλλου πήδημα. Λες και το να πεθαίνεις από πολυοργανική ανεπάρκεια είναι κάτι το ευχάριστο ή απλό. Απεργίες πείνας έχουν υπάρξει πολλές ιστορικά. Νεκρός απεργός πείνας δεν έχει υπάρξει στην Ευρώπη εδώ και 40 χρόνια και στην Ελλάδα ποτέ.

Το 2014 η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας νομοθέτησε με τροπολογία την δυνατότητα των κρατουμένων που φοιτούν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ να παρακολουθούν τα μαθήματά τους με ηλεκτρονική επιτήρηση. Η τότε Νέα Δημοκρατία ψήφισε ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ για να σταματήσει την απεργία πείνας του ο Νίκος Ρωμανός. Μαντέψτε. Ούτε άρχισαν όλοι οι ποινικοί κρατούμενοι να κάνουν απεργία πείνας, ούτε καταλύθηκε το κράτος δικαίου ούτε έσβησε ο ήλιος.

Το άλλο, έτι βλακωδέστερο, επιχείρημα είναι ότι “Δική του είναι η ζωή, έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, αν θέλει να πεθάνει ας πεθάνει”. Πρώτον, η έννομή μας τάξη ΔΕΝ αναγνωρίζει το δικαίωμα κανενός στο θάνατο. Απαγορεύει την ευθανασία ακόμα και των βαρέως πασχόντων, απαγορεύει την χρήση ναρκωτικών ουσιών, τιμωρεί ποινικά την συμμετοχή σε αυτοκτονία όχι μόνο στην μορφη της κατάπεισης του αυτόχειρα, αλλά και με τη μορφή της παροχής συνδρομής σε αυτόν (άρθρο 301 ΠΚ). Ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν έχει “δικαίωμα να πεθάνει”. Η πολιτεία έχει υποχρέωση να σεβαστεί τη ζωή του και να αποτρέψει το θάνατό του με νόμιμα μέσα που δεν θίγουν την αξιοπρέπεια του κρατουμένου και δεν αποτελούν βασανισμό. Δεύτερον, οι κρατούμενοι (όλοι οι κρατούμενοι, όχι μόνο ο ΔΚ), ΔΕΝ έχουν δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Το έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση. Το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση έχει υποστεί τον αυστηρότερο περιορισμό που προβλέπεται στο νομικό μας σύστημα. Τελούν σε ειδική κυριαρχική σχέση με το κράτος (μάθημα 2ο έτους στη Νομική Σχολή, κρίμα που κάποιοι απουσίαζαν).

Ο όλο και πιθανότερος θάνατος του Δ. Κουφουντίνα δεν θα είναι αποτέλεσμα “ελεύθερης βούλησης” ή “αυτοδιάθεσης”. Θα είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής της κυβέρνησης να μην εφαρμόσει το ν. 4670/2020 που η ίδια ψήφισε και που στο άρθρο 3 προβλέπει ρητά ότι ο κρατούμενος επαναμετάγεται στο κατάστημα της προηγούμενης κράτησής του. Ο Κουφοντίνας δεν ζητά “προνομιακή μεταχείριση”, αλλά εφαρμογή του νόμου.

Η Νέα Δημοκρατία, που το 2014 νομοθέτησε ειδικά για τον Ν. Ρωμανό (και φυσικά καλώς έπραξε), παραβιάζει σήμερα το νόμο για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί μπορεί. Γιατί έκτοτε έχει χυθεί πολύ ακόμη νερό στο μύλο της κοινωνικής οπισθοδρόμησης και του αυταρχισμού, μετά και τη διάψευση των προσδοκιών του 2015. Γιατί ο κοινωνικός αυτοματισμός γίνεται όλο και περισσότερο κρατική πολιτική,

Δεύτερον, γιατί στην παρούσα συγκυρία επιθυμεί το κοινωνικό χάος. Στις δύσκολες υγειονομικές και οικονομικές συνθήκες επιθυμεί το διχασμό πάνω στο δίπολο “νομιμόφρονες” και “τρομοκράτες”. Επιθυμεί να μην κλείσει ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, όπως έχει κλείσει εδώ και πολλά χρόνια σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία.

Δεν πρέπει να τους περάσει.

Η εξουσία δολοφονεί

Το κράτος δολοφονεί εν ψυχρώ και συνειδητά. Δεν πρόκειται για το πείσμα της οικογένειας που θέλει να εκδικηθεί.

Ούτε για υπεράσπιση του γοήτρου της εξουσίας που συμπτωματικά, σαν την σφαίρα του Κορκονέα, εξοστρακίστηκε (σύμφωνα με τον ως φαίνεται μόνιμο συνήγορο των κακουργημάτων της παραεξουσίας) προς έναν θάνατο.

Εδώ συντελείται έγκλημα με βαθύ υπολογισμό.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας είναι το ιδανικό επιλεγμένο θύμα. Μέσω αυτού η αμερικάνικη εφαρμογή της πολιτικής δεν χρειάζεται μόνο τις αποφάσεις του πρεσβευτή και των μυστικών υπηρεσιών της πλανητικής υπερδύναμης, έχει και δικούς της λόγους να επιμένει: μηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις πως το παιχνίδι της μεταπολίτευσης, αν το εννοήσουμε ως μια περίοδο σχετικής διεύρυνσης και άσκησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, λαμβάνει τέλος. Επισήμως, πανηγυρικά και με σφραγίδα. Ακόμα κι αν το πανηγυρικά οξύμωρα συνοδεύει το θάνατο.

Οι συμβολισμοί είναι σαφείς. Επιλέγεται ένα πρόσωπο καταδικασμένο για δολοφονίες με βάση τον ποινικό κώδικα και στο οποίο δεν αναγνωρίστηκε νομικά πως οι πράξεις του είχαν πολιτικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο αυτό εντάσσεται πολιτικά, πλην όμως και νομικά με τις μετέπειτα ρυθμίσεις, στην κατηγορία της τρομοκρατίας, άρα της πολιτικής δράσης. Κι έτσι ακροβατώντας και εξευτελίζοντας θεσμούς και νόμους συναντάμε το πρόσωπο το οποίο δεν είναι ούτε ποινικός ούτε πολιτικός κρατούμενος, ή μάλλον είναι και τα δύο χωρίς να είναι κανένα. Αυτός ο εκτός θεσμικών ορίων άνθρωπος παραδίδεται βορά στα κανάλια και στην ακροδεξιά, η οποία ζητά αίμα για να ικανοποιηθεί.

Το γεγονός ότι οι κυβερνώντες είναι περιορισμένου πνευματικού ορίζοντα δεν τους καθιστά λιγότερο επικίνδυνους. Ούτε λιγότερο ικανούς να επιλέγουν τους ταξικούς πολιτικούς στόχους. Το αντίθετο. Τους καθιστά πιο επιθετικούς, λιγότερο ευέλικτους και πιο φανατικά προσηλωμένους στο επιδιωκόμενο. Όταν οι εντολές του πρεσβευτή γίνονται εκπαιδευτικοί νόμοι από μια θρησκόληπτη υπουργό  Θρησκευμάτων, όταν οι αστυνομική επιβολή γίνεται ιεραρχημένο δόγμα από έναν αλλόφρονα υπουργό αστυνομίας, όταν η προσπάθεια συγκάλυψης παίρνει το πρόσωπο του Κούγια, γίνεται εμφανές το περιορισμένο όριο, πνευματικό και πραγματικό, των εν λόγω κυβερνητών. Αλλά όλα μαζί συγκροτούν έναν νέο αντιδημοκρατικό ασφυκτικό μανδύα στην κοινωνία. Αυτό πρέπει να επισφραγίζεται με έναν «θεαματικό» τρόπο. Τι πιο οριστικό και θεαματικό από έναν θάνατο.

Με αυτόν τον τρόπο διοχετεύεται προς την ακροδεξιά πτέρυγα της κοινωνίας το μήνυμα πως μπορεί να νοιώθει επιβεβαιωμένη και κυρίαρχη, άρα ικανή να ανακτά τον κοινωνικό της ρόλο της δραστήριας «σιωπηλής πλειοψηφίας», έτοιμης να δράσει κατά των ριζοσπαστικών μερίδων, είτε πρόκειται για εργατικές διεκδικήσεις, είτε για κοινωνικά δικαιώματα. Να εγκαταλείψει τα αβέβαια πειράματα τύπου Χρυσής Αυγής, καθώς στη μήτρα της παραδοσιακής δεξιάς θα βρει τη θαλπωρή που χρειάζεται αναβιώνοντας μέρες δοσιλογισμού και μετεμφυλιακού θριάμβου, να αφαιρεθεί λίγο από τα πατριδολαγνικά παραληρήματα περί «Μακεδονίας ξακουστής» και άπιστων Τούρκων, και να επικεντρωθεί στο ρόλο που της ανατίθεται εντός της εχθρικής και διαβρωμένης από τους πάλαι ποτέ κομμουνιστοσυμμορίτες κοινωνίας.

Όπως όλα αυτά δείχνουν, η τύχη του Δημ. Κουφοντίνα έχει προδιαγραφεί. Είναι εντυπωσιακή, αλλά φυσικά όχι απρόβλεπτη, η σιωπή των μέσων ενημέρωσης, προ πάντων των τηλεοπτικών, είναι εντυπωσιακή η παρέμβαση του facebook που κατεβάζει σχετικές αναρτήσεις και σελίδες.

Οι άνθρωποι που συναισθάνονται την αξία της ανθρώπινης ζωής, αυτήν την ύστατη ώρα ξεσηκώνονται και ενώνουν τη φωνή τους. Είναι η μόνη ελπίδα να σωθεί ο Δημ. Κουφοντίνας και η δυνατότητα για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Πηγή: Kommon