Ε.Ε: Από την παρακμή στον παροξυσμό και από τον παροξυσμό στην παλαβομάρα

Η ηγεσία της Ε.Ε. αναζητά τρόπους να σταματήσει την οικονομική στασιμότητα και τη γεωπολιτική υποβάθμιση της ηπείρου αλλά είναι πολύ λίγη για να το πετύχει. Αποκλειστικό μέλημα αυτής της ολίγιστης ηγεσίας είναι η πάσει θυσία συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία καθώς μόνο αυτή μπορεί να δικαιολογήσει την αντιρωσική υστερία, την φιλοπόλεμη ρητορεία και τη στροφή στην πολεμική βιομηχανία – που ίσως φαντάζει μια διέξοδος για την παραπαίουσα ευρωπαϊκή οικονομία. 

Πριν κάποια χρόνια η “πράσινη μετάβαση” ήταν η κινητήρια ιδέα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Από τη στιγμή όμως που η γερμανική βιομηχανία είδε τις πλάτες της Κίνας στην ηλεκτροκίνηση, στα φωτοβολταϊκά και στις μπαταρίες, το τροπάρι άλλαξε. Προτεραιότητα πλέον δεν είναι η σωτηρία του πλανήτη, η κλιματική κρίση, η εκπομπή μηδενικών ρύπων κλπ, αλλά η ενίσχυση του γερμανικού κολοσσού της Rheinmetall. Άλλωστε, η πολιτική “αρχών” και “αξιών” δεν ήταν ποτέ χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ε.Ε.

Η μόνη βιομηχανία στην οποία μπορεί να στηριχθεί πλέον η Ε.Ε. είναι η πολεμική βιομηχανία. Όχι γιατί είναι καλύτερη από την αντίστοιχη αμερικανική, κινεζική ή ρωσική, αλλά γιατί είναι η μόνη βιομηχανία που μπορεί να ακολουθήσει τις εθνικές σκοπιμότητες. Μπορεί η Ευρώπη να μην κατάφερε να πείσει τον κόσμο να αγοράζει το ακριβότερο (και κατώτερο) ευρωπαϊκό ηλεκτρικό όχημα, αλλά με την κατάλληλη δόση αντιρωσικού παροξυσμού και τους κατάλληλους παπαγάλους στις κατάλληλες θέσεις προπαγάνδας, μπορεί να πείσει για την άμεση ανάγκη να εκτοξευτούν οι πολεμικές δαπάνες. Η χρηματοδότηση της γερμανικής και γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας φαίνεται να είναι η βασική επιλογή μήπως πάρει κάποιες ανάσες ζωής ο μεγάλος ασθενής που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Έρευνες, ινστιτούτα, δημοσιογράφοι, πολιτικοί βγάζουν πολεμικές κορώνες επιχειρώντας να πείσουν τις κοινωνίες ότι ο Πούτιν εντός των επόμενων ετών θα επιτεθεί στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Ο πόλεμος στην Ουκρανία πρέπει με κάθε τρόπο να συνεχιστεί για να εδραιωθεί το αφήγημα της ρωσικής απειλής, άρα του επανεξοπλισμού, άρα της καταλήστευσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας του ευρωπαϊκού κέντρου. 

Η χθεσινή Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. δεν έβαλε τελικά χέρι στα ρωσικά αποθεματικά γιατί θα υπέσκαπτε την μελλοντική αξιοπιστία των χρηματαγορών. Συμφώνησε όμως σε δάνειο (δανεικό και αγύριστο) προς την Ουκρανία της τάξης των 90 δισ. ευρώ που θα πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό που αρνήθηκαν να κάνουν για την Ελλάδα (με την αποπληρωμή του δανείου εγγυημένη), οι ευρωπαϊκές ηγεσίες το έκαναν για την Ουκρανία (με την αποπληρωμή του δανείου απίθανη – εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η Ρωσία θα συρθεί ηττημένη στις διαπραγματεύσεις των πολεμικών αποζημιώσεων ενώ στο πεδίο κερδίζει τον πόλεμο).

Την ίδια μέρα που οι ηγέτες της Ε.Ε. έβαζαν το χέρι στην τσέπη των εργαζομένων για να πληρώσουν τη βαθιά διεφθαρμένη ουκρανική ηγεσία ώστε αυτή να συνεχίσει τον πόλεμο, 10.000 αγρότες έριχναν στις Βρυξέλλες, έξω από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αυτό που της αξίζει: τόνους από σκατά. Γιατί πέρα από την άγρια φορολόγηση της εργαζόμενης κοινωνίας προς χάρη της πολεμικής βιομηχανίας, είναι προς κύρωση η συμφωνία με τη Mercosur σύμφωνα με την οποία η Ε.Ε. θα εισάγει φθηνό λατινοαμερικανικό κρέας και θα εξάγει αυτοκίνητα και μηχανήματα. Το να ανταλλάσσεται η ευρωπαϊκή γεωργία με την αυτοκινητοβιομηχανία, έχει πλέον γίνει συνηθισμένο, αλλά δεν έχει καταφέρει να σώσει την αυτοκινητοβιομηχανία που στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με τη φθηνότερη και παραγωγικότερη Ανατολή, παραπαίει. 

Όλως τυχαίως, ή όχι και τόσο τυχαίως, ο προϋπολογισμός της ΕΕ για την ενίσχυση της γεωργιας την περίοδο 2021-2027 ήταν 390 δις ευρώ, ενώ για την επόμενη επταετία θα πέσει στα 300 δισ. Τα 90 ευρώ που λείπουν, πήγαν για τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Αντί να ενισχύσουν την αγροτική παραγωγή στην Ευρώπη, τα 90 δισ κατά το ένα μέρος θα φουσκώσουν την τσέπη των διεφθαρμένων του Ζελένσκι, κατά το άλλο μέρος θα αποπληρώσουν δάνειο που χρωστά η Ουκρανία στις ΗΠΑ και ό,τι μείνει θα καταλήξει στις γερμανικές και γαλλικές πολεμικές βιομηχανίας.

Η καταλήστευση όμως των παραγωγικών τάξεων προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας δεν είναι το πιο ανησυχητικό. Αυτό που τρομάζει είναι ότι η αντιρωσική παράκρουση δίνει σταδιακά τη θέση της σε μια απόλυτη παλαβομάρα, όπου μικροί ηγέτες κυρίως μικρών – αλλά και μεγαλύτερων χωρών – κάνουν διαγωνισμό στο ποιος θα εκτοξεύσει την πιο παράφρονα δήλωση για τον μελλοντικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας χωρίς τον παραμικρό δισταγμό για το ολοκαύτωμα στο οποίο οδηγούνται οι λαοί, αν οι δηλώσεις τους παρθούν σοβαρά και μετασχηματιστούν σε πράξεις. 

Οι ηρωικοί δεκάρικοι λόγοι για νεκρούς και φέρετρα με τις ευρωπαϊκές σημαίες, το φλερτ με την πυρηνική ανάφλεξη, η συνεχής – σε επίπεδο παλαβομάρας – ζύμωση της κοινής γνώμης για το ενδεχόμενο πολέμου με τη Ρωσία με όλα τα μέσα και μέχρι τελικής πτώσης, είναι πια στην ημερήσια διάταξη. 

Η ρωσική ηγεσία τα αντιμετωπίζει αυτά με μια δόση ειρωνείας για την ευρωπαϊκή κατάπτωση- και αυτό, εδώ που τα λέμε, είναι για κάθε λογικό άνθρωπο η μοναδική ανακούφιση. Ωστόσο η παραφροσύνη μιας παρασιτικής και παραπαίουσας ηγέτιδας τάξης που βλέπει το γεωπολιτικό μέγεθος της Ευρώπης να μειώνεται ραγδαία και την παραγωγική της ικανότητα να φθίνει, είναι ικανή να προκαλέσει τα χειρότερα. 

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα για να γίνει πραγματικότητα το χειρότερο δυνατό σενάριο. Αρκεί μια ηγεσία βαθιά εξωνημένη, διεφθαρμένη, αδίστακτη, χωρίς τον παραμικρό ηθικό ενδοιασμό για τους λαούς που κυβερνά και τις χώρες που διαφεντεύει. Αυτή την ηγεσία έχει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το πραγματικό ερώτημα που έχουν να απαντήσουν οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι αν αυτή η παραφροσύνη είναι απλά χαρακτηριστικό ίδιον της σημερινής ολίγιστης ηγεσίας της Ε.Ε. ή είναι κάτι πολύ περισσότερο – και χειρότερο. Απόδειξη του απόλυτου αδιεξόδου και της χωρίς επιστροφή παρακμιακής πορείας της Ε.Ε. που δεν μπορεί να φανταστεί κανέναν άλλο τρόπο να διατηρήσει την πάλαι ποτέ ισχυρή της θέση, παρά μόνο με μια γενικευμένη καταστροφή και έναν ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο.

Πάσχος Λαζαρίδης

Αρθρογραφεί στο antapocrisis για θέματα πολιτικής επικαιρότητας και Αριστεράς.