Επιτέλους, τα Νόμπελ Ειρήνης έλαβαν την τιμή που τους αξίζει: στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ

Τα βραβεία Νόμπελ Ειρήνης, εδώ και δεκαετίες, εξυπηρετούν με τον πιο χυδαίο τρόπο τις σκοπιμότητες του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Όπου επιχειρείται ανατροπή αντιδυτικών καθεστώτων, όπου τα συμφέροντα των ΗΠΑ επιβάλλουν πορτοκαλί επανάσταση, όπου προετοιμάζεται κάποιο φερέφωνο της Δύσης να αντικαταστήσει έναν ηγέτη μιας μη φιλικής χώρας, όπου βρεθεί κάποιος Κινέζος ή Ρώσος ενάντια στην ηγεσία της χώρας του, η Επιτροπή των Νόμπελ, είναι εκεί, πρόθυμη, δουλική, εξαρτημένη μέχρι το μεδούλι. 

Σε αντίθεση με ότι λέγεται, η “παραχώρηση” του Νόμπελ Ειρήνης της Ματσάδο στον Τραμπ δεν συνιστά εξευτελισμό της Ματσάδο.

Η Ματσάδο είναι απλά ένα ανδρείκελο, μια μαριονέτα, ένας θηλυκός Κουίσλιγκ, μια ντροπή με πόδια για τον λαό της, που δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να καλέσει σε πολεμική επέμβαση ενάντια στη χώρα της για να γίνει η ίδια Τσολάκογλου της Βενεζουέλας και να παραχωρήσει χαριστικά το πετρέλαιο της πατρίδας της στις αμερικανικές πολυεθνικές. 

Η “μεταβίβαση” του Νόμπελ της Ματσάδο στον Τραμπ είναι εξευτελισμός των Νόμπελ Ειρήνης. Εξευτελισμός που επιτέλους υπήρξε – έχει αργήσει εδώ και πολλά χρόνια.

Από τότε που απονεμήθηκε Νόμπελ Ειρήνης στον Ομπάμα, η θητεία του οποίου χαρακτηρίστηκε από τη συνέχιση των πολεμικών επιχειρήσεων στα υπαρκτά μέτωπα (Ιράκ, Αφγανιστάν), την κλιμάκωση των επιχειρήσεων drone με δολοφονίες αντιπάλων, αλλά και την επέκταση της αμερικανικής εμπλοκής σε νέα εδάφη (Λιβύη, Συρία).

Από τότε που πήρε βραβείο Νόμπελ η …Ευρωπαϊκή Ένωση, ακριβώς τη χρονιά που πρωταγωνίστησε, περισσότερο και από τις ΗΠΑ, στην ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη. Βομβάρδισε τη χώρα, εξόπλισε τις αντικαθεστωτικές συμμορίες που λίντσαραν τον Καντάφι, και παρέδωσε τη χώρα σε έναν αιματηρό εμφύλιο που διαρκεί ήδη 15 χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να κάνει τη Λιβύη κρανίου τόπο όπου ανθούν μέχρι και τα σκλαβοπάζαρα ανθρώπων, από τις ίδιες συμμορίες που τότε “μάχονταν για την ελευθερία” ενάντια στον “δικτάτορα”, και που σήμερα πουλάνε σκλάβους 200 δολάρια το κεφάλι. Ενέργειες, πράγματι άξιες να τιμηθούν με Νόμπελ Ειρήνης. 

Από τότε που επιλέγονταν συστηματικά κάθε αντίπαλος της Ρωσικής, Κινεζικής, Λευκορωσικής, Ιρανικής κυβέρνησης, με την ελπίδα να ενισχυθεί η αντιπολίτευση των συγκεκριμένων κρατών, ή έστω η κατακραυγή της κοινής γνώμης για τα καθεστώτα τους. Η λίστα είναι μακρά: Λιου Σιαομπό (Κίνα), Ντμίτρι Μουράτοφ (Ρωσία), Σιρίν Εμπάντι (Ιράν), Αλές Μπιαλιάτσκι (Λευκορωσία), Ναργκίς Μοχαμαντί (και πάλι Ιράν), Ταουακούλ Κάρμαν (Υεμένη) κλπ.  

Μα τι εντυπωσιακή συγκέντρωση ακτιβιστών της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, αποκλειστικά από τις χώρες που βρίσκονται απέναντι στον δυτικό ιμπεριαλισμό, ή στις χώρες που πρέπει να αναρριχηθούν στην εξουσία φιλοδυτικά καθεστώτα.

Αλήθεια δεν υπήρξε καμιά βράβευση σε κανέναν αγωνιστή της ελευθερίας από τη Σαουδική Αραβία, την πιο απολυταρχική χώρα του μουσουλμανικού κόσμου; Σε κάποιον αντιφρονούντα από το Ισραήλ, την πιο εγκληματική χώρα στον κόσμο, που διεξάγει γενοκτονία και εθνοκάθαρση σε δημόσια θέα; Σε κάποιον ακτιβιστή στις ΗΠΑ που αγωνίζεται ενάντια στο ρεσιτάλ αυταρχισμού, φασιστικοποίησης και δολοφονίας άοπλων πολιτών από τον ICE; 

Ή έστω, αν οι παραπάνω επιλογές φαντάζουν βαριές, να γίνει απονομή του Νόμπελ Ειρήνης  σε κάποιον αγωνιστή ενάντια στις πολλές δικτατορίες ανά τον πλανήτη που είναι φιλικές στις ΗΠΑ;

Η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης του 2025 στη Ματσάδο έγινε για να γλιτώσει η Επιτροπή απονομής των Νόμπελ τον εξευτελισμό του να αναγκαστεί να το απονείμει στον Τραμπ ο οποίος το ήθελε διακαώς. Επιλέχθηκε ένα ανδρείκελο, μια μαριονέτα των Αμερικανών, τάχα αρχηγός της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Η Επιτροπή προσπάθησε να γλιτώσει την χλεύη του Τραμπ, γνωρίζοντας βέβαια ότι μια τέτοια απονομή εξυπηρετεί ταυτόχρονα τους σχεδιασμούς μιας αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα.

Αλλά τελικά όταν επιλέγεις εξευτελιστικές λύσεις, εξευτελίζεσαι ο ίδιος. 

Ήταν τόσο το “ηθικό ανάστημα” της Ματσάδο που δώρισε το βραβείο της στον Αμερικανό Πρόεδρο με την ελπίδα αυτός να σταματήσει να την υποτιμά δημοσίως ως αναξιόπιστη για να τοποθετηθεί ως δοτή ηγέτιδα της Βενεζουέλας. Στη Βενεζουέλα φαίνεται άλλωστε ότι η γκανγκστερική απαγωγή Μαδούρο μάλλον αποδυνάμωσε την αντιπολίτευση και διατήρησε την ενότητα και το λαϊκό φρόνημα της ανεξαρτησίας, παρά το αντίθετο.

Δεν ξέρουμε αν τελικά αυτή η κίνηση της Ματσάδο θα την ανεβάσει στην εκτίμηση του Τραμπ – πιθανότατα όχι. Ο Αμερικανός Πρόεδρος υποτιμά και χλευάζει ακόμα περισσότερο όσους του φέρονται δουλοπρεπώς – η περίπτωση των Ευρωπαίων ηγετών είναι χαρακτηριστική.

Ξέρουμε όμως σίγουρα ότι τα βραβεία Νόμπελ Ειρήνης εξευτελίστηκαν όσο τους άξιζε. Τόσο, που την επόμενη χρονιά πρέπει να δοθει το Νόμπελ Ειρήνης στον μεγαλύτερο σφαγέα της σύγχρονης ιστορίας, τον Νετανιάχου. 

Πάσχος Λαζαρίδης

Αρθρογραφεί στο antapocrisis για θέματα πολιτικής επικαιρότητας και Αριστεράς.