Ένα ντοκιμαντέρ για τον οραματιστή γιατρό των Χανίων

Ωσπου το ίδιο ξαφνικά με σάλτο αιλουροειδούς, παρά τα τρίτα του -ήντα, σηκώνεται ολόρθος και δηλώνει βροντοφώνως, δείχνοντας το πάτωμα.

-«Ετσά δα ήμανε κι μ’ ανέστησεν ο ζιατρός. Κι αντίς να ζητήξει φακελάτσι, μου ’δωκε και λεφτά ζια τα φάρμακα».

Ο ζιατρός δεν είναι άλλος από τον Κωστή Νικηφοράκη – επιμελητής τότε, αργότερα διευθυντής του Νοσοκομείου Χανίων και επικεφαλής του συνδυασμού.

Σημειωτέον πως οι δυο νταμιτζάνες απ’ τ’ αμπέλι του, που κουβαλούσε πεσκέσι ο ανανήψας ασθενής, ανάσταιναν στην κυριολεξία νεκρούς· ίσως εν αγνοία του. Ο ίδιος διαβεβαίωνε ότι εν απαρτία το πολυάριθμο σόι του «θε να ψηφίσει το ζιατρό» και μαζί το μισό του χωριό. Αν κρίνουμε απ’ το εκλογικό αποτέλεσμα, οι ιαθέντες Χανιώτες και οι οικείοι τους επιβράβευσαν τον Νικηφοράκη με διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό, τέτοιο που άλλες εξωκοινοβουλευτικές δημοτικές παρατάξεις ανά την επικράτεια δεν μπορούσαν να δουν ούτε στα πιο πονηρά τους όνειρα.

Τιμά όσο λίγοι το λειτούργημα του γιατρού ο Κωστής, κάνοντας την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά πυξίδα και στάση ζωής. Γεννιέται το 1950 στο χωριό Καλυβιανή, στο Καστέλλι Χανίων. Μαθητής ακόμη εντάσσεται στη Νεολαία ΕΔΑ, αποκομίζοντας πολυσέλιδο φάκελο στην Ασφάλεια. Στοχοποιημένος από τη χούντα, φεύγει να σπουδάσει ιατρική στη Σιένα της Ιταλίας, όπου πρωτοστατεί στο αντιδικτατορικό κίνημα μέσα απ’ τις γραμμές του ΑΜΕΕ. Επιστρέφει στα Χανιά και πιάνει δουλειά στο νοσοκομείο.