Από το μίσος για τους νεκρούς των Τεμπών στον ατόφιο τραμπισμό. Οι αήθεις πολιτικές μιας “φιλελεύθερης” κυβέρνησης.

Σχόλιο του antapocrisis.

Αν η κυβέρνηση Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015, πριν αποδείξει ότι είναι σαρξ εκ σαρκός του συστήματος, είχε απαγορεύσει τις διαδηλώσεις μπροστά από τη Βουλή, οι “μένουμε Ευρώπη” και η ΝΔ θα είχαν κατεβάσει το στρατό στους δρόμους. Σήμερα είναι απλώς μια βροχερή Τρίτη του Οκτώβρη.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι τόσο συνταγματική, φιλελεύθερη και σεβαστική προς το κράτος δικαίου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες, όσο ακριβώς είναι και η κυβέρνηση Τραμπ. Με τη διαφορά ότι η κυβέρνηση Τραμπ είναι σχετικά σταθερή στις απόψεις και τις πολιτικές της. Κάνει αυτά που κάνει, επιδεικνύοντας μια συνέπεια. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ικανή, την περίοδο που κυβερνούν τον κόσμο οι “ντέμοκρατς” και οι “λίμπεραλς” να παριστάνει τον φάρο του διαφωτισμού, και μόλις το καράβι της υπερδύναμης στρίψει, να ξεπατικώνει κάθε ακροδεξιό συμβολισμό που συνιστά ύβρη προς το λαό και τη δημοκρατία.

Το μίσος της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τους νεκρούς των Τεμπών και προς τις οικογένειές τους είναι γνωστό και εκφρασμένο. Οι νεκροί αυτοί χάλασαν το αφήγημα του επιτελικού κράτους που τάχα δημιούργησε ο Μητσοτάκης μετά την “αριστερή παρένθεση” του Τσίπρα και εξανάγκασε το πλέγμα δικαιοσύνη – Βουλή – ΜΜΕ να στήσει μια χοντροκομμένη και διάτρητη επιχείρηση συγκάλυψης των αιτιών και των συνθηκών του δυστυχήματος. Το κράτος Μητσοτάκη υπήρξε επιτελικό μόνο ως προς το μοίρασμα της λείας, της κλοπής των επιδοτήσεων από τον κομματικό στρατό της ΝΔ και του πάρτυ που στήθηκε με το Ταμείο Ανάκαμψης.

Η επίμονη παρουσία και ο ανυποχώρητος αγώνας για δικαιοσύνη και φως, των συγγενών των θυμάτων είναι έκτοτε καρφί στο μάτι μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης που πέραν των διαρκών σκανδάλων έχει να επιδείξει απλώς προκλητική μεροληψία και χυδαίες εκδουλεύσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο. Και μάλιστα ούτε καν σε όλο το μεγάλο κεφάλαιο. Μόνο στους “δικούς” της. Εξ ου και αρκετοί ολιγάρχες αναζητούν νέο προμάχο τους στην πολιτική σκηνή και ορισμένοι καταλήγουν και πάλι στον Αλέξη Τσίπρα. Τόση ένδεια πολιτικού προσωπικού.

Η απεργία του πατέρα Ρούτσι κατέληξε σε μια ατιμωτική ήττα για την κυβέρνηση και την δικαστική εξουσία. Οι ίδιοι που τις πρώτες ημέρες δήλωναν ότι το αίτημα των εκταφών μπορεί να υποβληθεί μόνο κατά τη διάρκεια της δίκης, κάτω από την πίεση του πατέρα που έχασε τον γιό του και δεν είχε τίποτα περισσότερο να χάσει, σάλπισαν υποχώρηση εφευρίσκοντας παραθυράκια με τα οποία έγινε δεκτό το αίτημα Ρούτσι και λοιπών συγγενών.

Αυτή η ατιμωτική ήττα γιγάντωσε το μίσος της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τα νεκρά παιδιά των Τεμπών και τους γονείς τους. Η εκδικητική και φωτογραφική διάταξη που προανήγγειλε ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης σε μια επίδειξη μνησικακίας και χολερικότητας μετά την απεργία πείνας του πατέρα Ρούτσι, έχει στόχο τις συγκεντρώσεις στην πάνω πλατεία Συντάγματος και το αυτοσχέδιο μνημείο των Τεμπών. Η κόκκινη μπογιά με τα ονόματα των 57 νεκρών στο πεζοδρόμιο, υπενθυμίζει μέρα και νύχτα στην κυβέρνηση, τόσο τις εγκληματικές της συθύνες για το δυστύχημα όσο και την επιχείρηση συγκάλυψης, μπαζώματος, εξαφάνισης στοιχείων και προκαταβολικής αθώωσης των πολιτικών υπεύθυνων.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παραγγείλει (και θα πετύχει να έχει) μια δίκη – παρωδία όπου το αναμενόμενο αποτέλεσμα θα είναι αυτό που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες ώρες μετά τη σύγκρουση: Φταίει ο σταθμάρχης, άντε και λίγα στελέχη του ΟΣΕ, τελεία και παύλα.

Η διάταξη Μητσοτάκη είναι ο ορισμός της φωτογραφικής διάταξης για τους νεκρούς των Τεμπών και τις λαϊκές διαδηλώσεις:

απαγορεύονται από την έναρξη ισχύος του παρόντος:

α) Η χρήση ή κατάληψη της επιφάνειας του χώρου για οποιονδήποτε σκοπό πέραν της επίσκεψης του Μνημείου και της ανάδειξης της σημασίας του,
β) η οποιαδήποτε αλλοίωση του χώρου,
γ) η πραγματοποίηση της οποιασδήποτε δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης (…) συμπεριλαμβανομένων και της αυθόρμητης και της έκτακτης υπαίθριας δημόσιας συνάθροισης.

Ταυτόχρονα, με αυτή την ακροδεξιάς έμπνευσης φωτοβολίδα, η κυβέρνηση Mητσοτάκη επιχειρεί να συσπειρώσει την εκλογική πελατεία της ακραίας δεξιάς (που από καιρό πλέον είναι δυσδιάκριτη με το ακραίο κέντρο). Ο Τραμπ κατεβάζει το στρατό στους δρόμους των μεγάλων πόλεων που κυβερνώνται από τους πολιτικούς του αντιπάλους, κερδίζοντας τα εύσημα μερίδας εκλογέων που βρέξει χιονίσει, χωρίς δολάριο (ή ευρώ) στην τσέπη, ηδονίζονται από τη λογοκοπία της τάξης και της ασφάλειας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όντας σε μια δύσκολη συγκυρία και με υπαρκτή πίεση εκ δεξιών, αντιγράφει τις υπερατλαντικές διολισθήσεις από τη συνταγματική νομιμότητα.

Η διάταξη που σήμερα θα περάσει από τη Βουλή είναι και γελοία, αλλά και επικίνδυνη. Γιατί ανεξάρτητα από το αν ο διαδηλωτής λαός καταργήσει στην πράξη αυτές τις ακροδεξιές εμπνεύσεις του “μεταρρυθμιστή” και “φιελελύθερου” Μητσοτάκη, κανονικοποιείται η παραβίαση του Συντάγματος και η καταπάτηση ελευθεριών και δικαιωμάτων ανάλογα με τις μικροκομματικές σκοπιμότητες της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αυτή δεν είναι μια αθώα εξέλιξη.