Πόσα συγχωροχάρτια στον ιμπεριαλισμό μπορούν να χωρέσουν σε μια αφίσα του ΚΚΕ;

Η ηγεσία του ΚΚΕ, όλο και περισσότερο, όλο και χειρότερα, κατρακυλά στην ουδετερότητα και στις ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τα θύματά του. Ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Βενεζουέλα, ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, ανάμεσα στις ΗΠΑ και σε κάθε κράτος, κυβέρνηση ή λαό που δεν δέχεται να δώσει όρκους υποταγής στην Ουάσινγκτον.

Η αφίσα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την εκδήλωση που διοργάνωσαν στη Νίκαια έρχεται εμφατικά να τονίσει ότι “οι λαοί δεν μπορούν να στηριχθούν στον εχθρό του εχθρού”, εννοώντας τη Βενεζουέλα, το Ιράν, πιθανά την Κίνα, τη Ρωσία κοκ. Ο εχθρός του εχθρού είναι κράτη που βλέπουν την αμερικανική και σιωνιστική επεμβατικότητα να ξεπερνά κάθε όριο, ασύλληπτο μέχρι χθες. Ο εχθρός του εχθρού, η Βενεζουέλα, είδε τον πρόεδρό της να απαγάγεται γιατί ο Τραμπ αποφάσισε ότι τα πετρέλαιά της ανήκουν στις αμερικανικές πολυεθνικές. Ο εχθρός του εχθρού, το Ιράν, έζησε βομβαρδισμούς, πόλεμο 12 ημερών, δολοφονίες χιλιάδων πολιτών και είδε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να επιχειρούν να επαναφέρουν τον γόνο του Σάχη ανατρέποντας την ισλαμική δημοκρατία.

Ίδιος είναι ο εχθρός, με τον εχθρό του εχθρού;

Ταιριάζει σε αριστερούς και κομμουνιστές το αφήγημα των ίσων αποστάσεων;

Υπάρχουν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον ιμπεριαλιστικό ευρωατλαντικό άξονα που επιτίθεται χωρίς το παραμικρό πρόσχημα, την παραμικρή νομιμότητα, τον παραμικρό φραγμό, και σε χώρες που υφίστανται τα εγκλήματα των κυρώσεων, του οικονομικού στραγγαλισμού, των βομβαρδισμών, των δολοφονιών, της περικύκλωσης; Μπορείς να πάρεις ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, ειδικά όταν ο θύτης είναι οι ΗΠΑ, και να εξακολουθείς ταυτόχρονα να ισχυρίζεσαι ότι μιλάς εξ ονόματος της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος;

Η αφίσα ζητά “ο λαός της Βενεζουέλας να νικήσει”. Αλήθεια γιατί να μην νικήσει η ίδια η Βενεζουέλα, και η Μπολιβαριανή διαδικασία που με χίλιες μύριες αναποδιές, δυσκολίες και αντιφάσεις μπορεί να εξελίσσεται στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ, χέρι χέρι με την κουβανική επανάσταση; Θα είναι ουδέτερη εξέλιξη για το λαό της Βενεζουέλας αν στη θέση του Μπολιβαριανού καθεστώτος έρθει ένα ανδρείκελο των ΗΠΑ;

Αν οι ΗΠΑ επιτεθούν στο Ιράν το ΚΚΕ θα συνεχίσει να ισχυρίζεται ότι “ο εχθρός του εχθρού δεν είναι φίλος μου”, ώστε να συνεχίσει να κρατά ίσες αποστάσεις υπό το πρόσχημα δύο ισάξιων ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων που συγκρούονται; Αν οι ΗΠΑ βομβαρδίσουν το Ιράν το ΚΚΕ θα ζητά να νικήσει μόνο ο λαός του Ιράν; Όχι το Ιράν;

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από δίκαιους πολέμους, δίκαιες αντιστάσεις και δίκαιες πολιτικές που δεν είχαν στην προμετωπίδα τους τη σοσιαλιστική επανάσταση. Το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι σε κάθε δίκαιη τέτοια υπόθεση, δεν έβγαζε την ουρά του απ’ έξω, δεν ζητούσε ίσες αποστάσεις, δεν παρίστανε τον Πόντιο Πιλάτο. Έπαιρνε θέση στη σύγκρουση, και μόνο τότε που έπαιρνε θέση, είχε το ηθικό ανάστημα να ξεδιπλώσει τις δικές του σημαίες, τις δικές του διεκδικήσεις, τη δική του ιδεολογία.

Πολύ περισσότερο το κομμουνιστικό κίνημα ποτέ δεν πήγαινε δια της πλαγίας να κουρνιάσει στην αγκαλιά του δικού του ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού, που είναι μάλιστα μακράν ο πιο επικίνδυνος, ο πιο δολοφονικός, ο πιο καταστροφικός.