Για το Ιράν: Δεν ξεχνάμε την Παλαιστίνη – Δεν γινόμαστε σύμμαχοι των ΗΠΑ-Ισραήλ

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Η εξέγερση που εξελίσσεται στο Ιράν τις τελευταίες εβδομάδες θέτει στην ημερήσια διάταξη την πιθανή ανατροπή μιας ακόμα κυβέρνησης που δεν είναι φιλική στις ΗΠΑ. Το ερώτημα που μπαίνει στις αριστερές, προοδευτικές και αντιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι τι στάση κρατούν απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ιστορία έχει δείξει ότι υπάρχουν μαζικές εξεγέρσεις που καταλήγουν σε προοδευτικές αλλαγές και επίσης μαζικές εξεγέρσεις που καταλήγουν σε αντιδραστικές αλλαγές. Κριτήριο για το χαρακτήρα μιας εξέγερσης δεν αποτελεί η αφορμή ή η μαζικότητά της, αλλά η κατεύθυνση που παίρνει και η οποία είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων και όχι απλά μιας δίκαιης λαϊκής αγανάκτησης για το κόστος ζωής, τη φτώχεια και τον πληθωρισμό.

Η εξέγερση στο Ιράν εξελίσσεται σε μια περίοδο όπου: (α) Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν επιταχύνει σε πρωτοφανή βαθμό τον εδώ και δεκαετίες στόχο της ανατροπής της ιρανικής κυβέρνησης και του ισλαμικού καθεστώτος. (β) Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν σημειώσει σημαντικές επιχειρησιακές επιτυχίες ενάντια στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και στη Χεζμπολάχ, έχουν εγκαθιδρύσει ένα φιλικό καθεστώς δυνάμεων του πρώην ISIS στη Συρία, ενώ έχουν πλήξει το ίδιο το Ιράν με στοχευμένα χτυπήματα και δολοφονίες, αποδεικνύοντας το βαθμό διείσδυσης που έχουν στις δυνάμεις του μέχρι πρότινος Άξονα της Αντίστασης. (γ) Οι ΗΠΑ και ο Τραμπ βρίσκονται σε έναν παροξυσμό απειλών, βομβαρδισμών και απαγωγών (Βενεζουέλα), εκβιασμού ανεξάρτητων προς τις ΗΠΑ χωρών (Κούβα) αλλά και συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ (Δανία), επιδιώκοντας την ανατροπή κάθε κυβέρνησης που δεν είναι ενταγμένη στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο και τον εκφοβισμό και πλήρη ευθυγράμμιση των υπολοίπων.

Η αντίληψη ότι οι εξεγέρσεις συμβαίνουν εν κενώ, απλά ως εκδηλώσεις γνήσιας και δίκαιης λαϊκής διαμαρτυρίας, ειδικά σε γεωπολιτικά κρίσιμες περιοχές του πλανήτη, είναι επικίνδυνη και βαθιά λαθεμένη. Το αποδεικνύει η πλατεία Μεϊντάν που οργάνωσε η αμερικανική πρεσβεία στο Κίεβο το 2014, ή η πλατεία Ταχρίρ που έφερε τον δικτάτορα Σίσι το 2013 και μετέτρεψε την Αίγυπτο σε κυματοθραύστη της αραβικής οργής για τη γενοκτονία της Παλαιστίνης δέκα χρόνια αργότερα. Σε όσους αναζητούν το ταξικό και λαϊκό πρόσημο στην εξέγερση στο Ιράν, ας θυμίσουμε τις εγκληματικές οικονομικές κυρώσεις προς όλες τις μη φιλικές προς τις ΗΠΑ χώρες που οδηγούν στην κοινωνική εξαθλίωση και στην οικονομική κατάρρευση. Αλήθεια, αυτές οι κυρώσεις προς τη Βενεζουέλα, την Κούβα, το Ιράν, δεν είναι κατεξοχήν ταξικό ζήτημα, βασικός μοχλός εξαθλίωσης των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, ώστε ο πληθυσμός να στραφεί σε φιλοδυτικές πολιτικές δυνάμεις;

Όσο μαζικές και αν είναι τέτοιες εξεγέρσεις, όσο και αν έχουν δίκαια σημεία εκκίνησης ενάντια στη φτώχεια, στην ανεργία, στον πληθωρισμό, δεν εξελίσσονται σε γυάλα. Δεν είναι απλώς ένας “κινηματικός χώρος” όπου αναμετριούνται για την ηγεμονία διάφορες δυνάμεις, από εργατικές μέχρι φιλομοναρχικές, από λαϊκές μέχρι φιλοσιωνιστικές, από αθώες μέχρι εγκληματικές, από αυθόρμητες μέχρι στρατολογημένες σε μυστικές υπηρεσίες, και όπου απλώς περιμένουμε να κερδίσει η «ισχυρότερη πτέρυγα». Κάθε κίνηση των μαζών έχει στίγμα και προσανατολισμό. Συνήθως θετικό, προοδευτικό, επαναστατικό. Υπάρχουν όμως και αντιδραστικές εξεγέρσεις: από τις μαζικές αντεπαναστάσεις του 89 – 91 που οδήγησαν στην καπιταλιστική παλινόρθωση μέχρι τις πορτοκαλί εξεγέρσεις υπό την καθοδήγηση και τη στήριξη της Ουάσιγκτον, η ιστορία διδάσκει ότι χρειάζεται κριτήριο και πολιτική λογική.

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παίζουν ρόλο στην εξέγερση – το διατυπώνουν δημόσια. Όσοι θεωρούν ότι οι δηλώσεις Τραμπ και Νετανιάχου είναι απλώς φαντασιώσεις ανύπαρκτης επιρροής στο Ιράν, παραβλέπουν το βαθμό διείσδυσης που αποδεδειγμένα είχαν οι αμερικανικές και ισραηλινές υπηρεσίες την προηγούμενη περίοδο. Φυσικά, η ιρανική κοινωνία δεν είναι καθόλου εύκολο να αποδεχτεί μια ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος από ένα υποτελές στις ΗΠΑ και ουδέτερο προς το Ισραήλ νέο καθεστώς. Το επαναστατικό παρελθόν, τα σιωνιστικά εγκλήματα, η αμερικανική επιθετικότητα, το φάντασμα της Λιβύης και ο εμφύλιος στη Συρία, δρουν συσπειρωτικά για την ιρανική κοινωνία που έχει πολύ μεγαλύτερες αντοχές από όσες εμφανίζει η συστημική προπαγάνδα.

Η ισραηλινή επιθετικότητα εδώ και δύο χρόνια, το αμόκ εγκληματικών ενεργειών του καθεστώτος Νετανιάχου, η Γενοκτονία στην Παλαιστίνη και ο αφανισμός κάθε αντιπάλου στο σιωνιστικό σχέδιο για τη δημιουργία μιας νέας Μέσης Ανατολής, δεν μπορεί να αφήνουν περιθώρια για ήσυχες συνειδήσεις και βολικές τοποθετήσεις του τύπου “ούτε με τους μεν, ούτε με τους δε”. Ναι, υπάρχει ζήτημα δημοκρατίας στο Ιράν. Αλλά ας το βάλουμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Οι μυλόπετρες της προπαγάνδας μπορεί να εμφανίζουν τους “μουλάδες” ως αιμοσταγείς δικτάτορες, αλλά ας θυμηθούμε ότι ο πρόεδρος του Ιράν εκλέγεται, σε πλήρη αντίθεση με το σύνολο των αραβικών καθεστώτων στην περιοχή, που είναι είτε βάναυσες δικτατορίες (Αίγυπτος και πλέον Συρία), είτε βάρβαρες μοναρχίες (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ, Ιορδανία κλπ). Όλοι οι βασικοί πολιτισμικοί δείκτες στο Ιράν είναι πολύ πιο μπροστά από τις γειτονικές αραβικές και μουσουλμανικές χώρες, οι οποίες μπορούν να καταργούν κάθε ανθρώπινο, δημοκρατικό και κοινωνικό δικαίωμα, αρκεί να είναι υποτακτικές στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ.

Είναι προφανές ότι η υλική βάση της εξέγερσης είναι η οικονομική εξαθλίωση, ο χρόνιος στραγγαλισμός από τις κυρώσεις της Δύσης, η εξάρτηση από τις εξαγωγές πετρελαίου, ο πληθωρισμός, αλλά και ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του ισλαμικού καθεστώτος. Είναι επίσης προφανές ότι μέσα στο Ιράν υπάρχουν δυνάμεις που βλέπουν θετικά μια προσέγγιση με τις ΗΠΑ και μια ουδετεροποίηση απέναντι στο Ισραήλ. Το χτύπημα όμως της μοναδικής κυβέρνησης στην περιοχή που είναι φιλική στην Παλαιστινιακή υπόθεση και εχθρική στο εγκληματικό Ισραήλ και στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, δεν είναι κάτι που πρέπει να το εύχονται σήμερα οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι. Όχι επειδή συμπαθούν την “ισλαμική δημοκρατία”, αλλά επειδή η Αριστερά οφείλει να λειτουργεί πολιτικά και να μπορεί να προβλέπει την επόμενη μέρα, τον συσχετισμό για τους λαούς, τους εργαζόμενους, την Παλαιστίνη. Κάθε εξέγερση και ανατροπή αξίζει, αν φέρνει μια καλύτερη κατάσταση και όχι αν οδηγεί πιο βαθιά στη βαρβαρότητα, στον μεσαίωνα, στην εκμετάλλευση και στο έγκλημα.

Για όσους, αληθινά ή προσχηματικά, κόπτονται για τα δικαιώματα στο Ιράν, ας τους θυμίσουμε ότι η κατάκτηση αυτών των δικαιωμάτων δεν μπορεί να συνυπάρξει με την ισχυροποίηση και την εμπέδωση της κυριαρχίας όσων εκτελούν γενοκτονία και εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη, δηλαδή του κράτους – δολοφόνου του Ισραήλ.

Όσοι ισχυρίζονται εδώ και δύο χρόνια ότι η στάση απέναντι στην Παλαιστίνη είναι κριτήριο που διαιρεί τον κόσμο σε ανθρώπους και σε ελεεινά ανθρωπάκια, ας το θυμηθούν και σήμερα. Το αίμα που πότισε και ποτίζει τη Γάζα είναι τόσο πολύ που δεν μπορεί να ξεχαστεί.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - PAREMVASI

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είναι πολιτική οργάνωση της Κομμουνιστικής Αριστεράς.

PAREMVASI is a political organization of the communist left.