Η αποστασία και ο εφησυχασμός…του Δ.Κουτσούμπα

Στη προχθεσινή συνέντευξή του στην ΕΦΣΥΝ (21/3/2026), ο Δ. Κουτσούμπας, γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, διαπιστώνει, ξεκάθαρα, πέραν της εμπλοκής, την ενεργό συμμετοχή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγεται στη Μέση Ανατολή, υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη και με συνενόχους το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ. 

Η στάση αυτή, σύμφωνα με τον Κουτσούμπα, «καθορίζεται από τις συμμαχίες που έχουν επιλέξει προκειμένου να υπηρετούν τους σχεδιασμούς της ελληνικής άρχουσας τάξης, που επιδιώκει την αναβάθμισή της». 

Επιλέγει, λοιπόν, η ελληνική αστική τάξη τι την συμφέρει, με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, ώστε να αναβαθμισθεί. Θα μπορούσε, δηλαδή, να κάνει και αλλιώτικα, να επιλέξει διαφορετικά ο «φάρος» του ελληνικού καπιταλισμού, σύμφωνα με το Δ. Κουτσούμπα. 

Όμως, στη χώρα των διαμετακομιστών, των εμπόρων και των μεταπρατών, στη χώρα των γκαρσονιών του ευρωπαϊκού νότου, του τουριστικού προϊόντος και του κρατικοδίαιτου παρασιτικού ιδιωτικού τομέα η αστική τάξη δεν έχει οικονομικές και πολιτικές επιλογές. Ο εξαρτημένος χαρακτήρας του ελληνικού καπιταλισμού αποστερεί πλήρως την αστική τάξη από οποιεσδήποτε επιλογές, ιδιαιτέρως σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων, καθιστώντας την αναβάθμιση ή μη αυτής προϊόν αποφάσεων του αμερικάνικου, κυρίως, και δευτερευόντως του ευρωπαϊκού, πολιτικού κέντρου, ανάλογα με τα δικά τους συγκυριακά συμφέροντα. Αυτή είναι η αλήθεια των πραγμάτων και όλα τ’ άλλα είναι μυθοπλασίες, εκ του Περισσού.

Αλλά πέραν των «επιλογών» της αστικής τάξης, ο Κουτσούμπας μας είπε και για τα καθήκοντα του εργατικού κινήματος, προσδιορίζοντας την ύψιστη «αντιπολεμική» στάση: «να μην υποστείλουν [οι εργαζόμενοι] τη σημαία των διεκδικήσεών τους στο όνομα της «έκτακτης κατάστασης» και του δήθεν «εθνικού συμφέροντος», να βάλουν μπροστά τις δικές τους ανάγκες και να το πάνε μέχρι τέλους».  

«Σοφές» κουβέντες από κάποιον που θέλει να λέγεται κομμουνιστής: το εργατικό κίνημα, η πρωτοπορία του αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού κινήματος, να δώσει αγώνες για το μεροκάματο, για το ωράριο, για την ασφάλεια στην εργασία και για τις απολύσεις – αυτό είναι, σήμερα, το πρώτιστο καθήκον. Την ώρα που οι ΗΠΑ και οι ισραηλινοί σιωνιστές σφάζουν στη Μέση Ανατολή, την ώρα που ο ίδιος διαπιστώνει ότι ως Ελλάδα «πατάμε τη σκανδάλη», την ώρα που απαιτείται η πιο πλατιά συσπείρωση και ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την υποτέλεια, την εξάρτηση και την ιδεολογία του ραγιαδισμού, μας προτείνει να βάλουμε μπροστά τις ανάγκες των εργαζομένων. Και, ταυτόχρονα, μας καλεί να φαντασιωθούμε συλλογικά ότι «όλα αυτά τα χρόνια [ποια χρόνια άραγε;] έχει αναπτυχθεί ένα μεγάλο, μαζικό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο [ποιον πόλεμο; Γενικά, τον πόλεμο] ».  Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, δηλαδή!

Μέσα σ’ όλα, «[η] πρόοδος βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της πολιτικής του Μητσοτάκη και όλων αυτών», σύμφωνα με το Δ. Κουτσούμπα. Αλλά ποιος να ασχοληθεί, τώρα, με το Μητσοτάκη ο οποίος είναι, άλλωστε, πρωθυπουργός σε αποδρομή – όπως είπε σε προηγούμενη συνέντευξη στη Ράνια Τζίμα για το In.gr. (16/3) – αφού θα φύγει μόλις ηττηθεί η ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ήσυχο τον αρχιερέα της κλεπτοκρατίας και του παρασιτικού καπιταλισμού να προσφέρει ανενόχλητος υπηρεσίες στα αμερικανο – ισραηλινά αφεντικά του. Μόνο να προσέξουμε να μη μας τυλίξουν «όλοι αυτοί», οι σκιές του Σάντσεθ, ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας, που έφεραν και το Μητσοτάκη στην εξουσία. Ο Μητσοτάκης «πατάει τη σκανδάλη» για τους Αμερικανο-ισραηλινούς και ο Κουτσούμπας έχει αμάχη με τους … άλλους.

Βεβαίως, το σημαντικό είναι η αντιπαλότητα προς την «καπιταλιστική βαρβαρότητα», γενικά, και η «κατάκτηση της πραγματικής εργατικής-λαϊκής εξουσίας». Έτσι, χωρίς σχέδιο, χωρίς τακτική, χωρίς συμμαχίες, χωρίς μέτωπα, χωρίς ενδιάμεσους στόχους, χωρίς νίκες και ήττες, χωρίς καν μάχες – με μια μόνον ευχή από το Δ. Κουτσούμπα. Αγαλλιάστε!