Γιατί το σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» δεν αρκεί και αφοπλίζει το κίνημα

Κανένας δεν θα διαφωνήσει με τη μη συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Οι νεκροί, οι καταστροφές, ο φόβος και ο ξεριζωμός είναι λογικό να οδηγούν στην απαίτηση για ειρήνη και για μη συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο. Εξίσου λογικό είναι και το αίτημα να μην υπάρξει καμία διευκόλυνση και να μην χρησιμοποιηθούν οι αμερικανικές βάσεις για επιθέσεις στο Ιράν.

Το «έξω από τον πόλεμο», όμως, ως βασικό σύνθημα του ΚΚΕ δεν μπορεί να αποκρύβει τα κρίσιμα ερωτήματα: ποιος ευθύνεται για τον πόλεμο και γιατί η ειρήνη έχει εξαφανιστεί από τη Μέση Ανατολή. Και ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να αποκρύβει το βασικότερο ερώτημα για το πώς μπορεί να υπάρξει ειρήνη, αν δεν ηττηθεί αυτός που την πυρπολεί.

Με άλλα λόγια, πώς είναι δυνατόν να είσαι ενάντια στον πόλεμο και υπέρ της ειρήνης και να μη ζητάς την ήττα της Αμερικής και του Ισραήλ και τη νίκη του Ιράν ως προϋπόθεση για κάθε ειρηνική εξέλιξη στην περιοχή.

Αυτός είναι ο λόγος που, όσο και αν φαντάζει παράδοξο, το σύνθημα «έξω από τον πόλεμο» δεν είναι ουδέτερο. Είναι πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένο. Για το κομμουνιστικό κίνημα και τις δυνάμεις της κοινωνικής ανατροπής το ερώτημα για τον βασικό υπεύθυνο του πολέμου δεν είναι θεωρητικό. Είναι ερώτημα που ορίζει στρατόπεδα και αντιπάλους.

Μόνο από την αρχή της χρονιάς μετράμε: τη γκανγκστερική απαγωγή του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Τις απειλές για προσάρτηση της Γροιλανδίας. Τον ακόμη πιο ασφυκτικό αποκλεισμό και τις απειλές εναντίον της Κούβας. Τη συμμετοχή πρακτόρων της Μοσάντ και ξένων μυστικών υπηρεσιών στην εξέγερση στο Ιράν με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Τη δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Και τέλος την παράνομη επίθεση στο Ιράν, έξω από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Τον σχεδιασμό και την εκτέλεση από τις ΗΠΑ και τον χωροφύλακά τους στην περιοχή, το Ισραήλ.

Αναρωτιόμαστε:

Πώς μπορεί να διασφαλιστεί η ειρήνη χωρίς να ηττηθεί αυτός που ενορχηστρώνει και καθοδηγεί το χάος και τον πόλεμο;

Είναι γενικά το σύστημα του κέρδους ή είναι η επιθετική στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού που, στην προσπάθειά του να αποτρέψει την υποβάθμισή του, δεν διστάζει να αιματοκυλά ολόκληρο τον πλανήτη;

Είναι ή όχι μια συνειδητή στρατηγική των ΗΠΑ που, μπροστά στον στόχο να αναχαιτίσουν την Κίνα και να εμποδίσουν τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής που θα αμφισβητεί την ηγεμονία τους, δεν διστάζουν να καταστρέφουν λαούς, να διαλύουν κράτη, να αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ανάλογα με το αν στοιχίζονται ή όχι με τα συμφέροντά τους;

Και πέρα από τα παραπάνω: αν το ΝΑΤΟ είναι ο νούμερο ένα εχθρός της παγκόσμιας ειρήνης και ο εμπρηστής του διεθνούς δικαίου, αν οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει δεκάδες πολέμους τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον πλανήτη και ευθύνονται για τη γενοκτονία της Παλαιστίνης, δεν έχει καμία σημασία να ηττηθεί ειδικά το σχέδιό τους στην περιοχή και όχι γενικά ο καπιταλισμός;

Για όποιον βλέπει την πραγματικότητα με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω, τα παραπάνω είναι προφανή. Η εικόνα όμως αλλάζει όταν η πραγματικότητα ερμηνεύεται αποκλειστικά μέσα από το σχήμα των «ιμπεριαλισμών που συγκρούονται» και των «ίσων αποστάσεων» που πρέπει να τηρηθούν για να μην διαλέξουμε στρατόπεδο.

Στο κεντρικό άρθρο του Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου διαβάζουμε ότι ο αγώνας για την ειρήνη είναι γενικά «αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό», αποφεύγοντας ακόμη μια φορά, δια του αντικαπιταλισμού, να ορίσει τον βασικό αντίπαλο, καταλήγοντας να αθωώνεται ο ιμπεριαλισμός.

Στην αρθρογραφία των μέσων του ΚΚΕ αλλά και στην πρόσφατη δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα οι αναφορές στον πόλεμο αφορούν γενικά τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο».

Αν από την πλευρά των ΗΠΑ ο χαρακτήρας του πολέμου είναι ιμπεριαλιστικός, τότε από την πλευρά του Ιράν τι είναι;

Είναι αμυντικός πόλεμος για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του ή είναι και από την πλευρά του Ιράν ιμπεριαλιστικός;

Αν καθοδηγείται από την αστική τάξη και το καθεστώς του, παύει γι’ αυτόν τον λόγο να είναι δίκαιος; Οι κομμουνιστές της χώρας μας, για τους οποίους τόσος λόγος γίνεται τελευταία με αφορμή τη δημοσίευση των φωτογραφιών από την εκτέλεση της Καισαριανής, έπραξαν λάθος; Αδιαφορώντας για την κοινωνική φύση του καθεστώτος ζήτησαν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου;

Και πέρα από το δικαίωμα στην αντίσταση, έχει ή όχι το Ιράν δικαίωμα στη νίκη; Θα είναι ίδιος ο συσχετισμός δύναμης και οι δυνατότητες για τους λαούς και τις χώρες που θέλουν να διώξουν την ιμπεριαλιστική μπότα αν το αμερικανικό σχέδιο ηττηθεί;

Για όποιον δεν θέλει να μείνει θεατής αλλά να παρέμβει στην πραγματικότητα και να την αλλάξει, τα παραπάνω ερωτήματα επιβάλλουν απαντήσεις.

Η απροσδιοριστία, οι ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη και η αποφυγή συγκεκριμένων απαντήσεων από το ΚΚΕ –που προκύπτει από το αδιέξοδο ερμηνευτικό σχήμα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών παντού και πάντα– οδηγεί, συνειδητά ή μη, στο να παίρνει θέση με την πλευρά του ΝΑΤΟ.

Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε ότι πρόκειται για ιμπεριαλιστικό πόλεμο και από τις δύο πλευρές, προκύπτει ένα ακόμη ερώτημα. Δεν θα έπρεπε τότε το ΚΚΕ να αγωνίζεται πρώτα απ’ όλα για την ήττα του δικού μας ιμπεριαλισμού, του αμερικανονατοϊκού; Πώς γίνεται ο λενινισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ να ξεχνά αυτή την αλήθεια κάθε φορά που ξεκινά μια νέα σύγκρουση από τις ΗΠΑ;

Το σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» δεν είναι ουδέτερο. Δεν μπορεί να είναι ουδέτερο, γιατί το αποτέλεσμα ενός πολέμου έχει πάντα πρόσημο.

Η μέρα που θα ξημερώσει σε ενδεχόμενη ήττα του Ιράν θα είναι χειρότερη και για τον λαό του Ιράν και για τις χώρες που είναι «έξω από τον πόλεμο».

Αλήθεια, ποια θα είναι η τύχη της Παλαιστίνης την επόμενη μέρα της διάλυσης μιας χώρας που στέκεται χρόνια δίπλα στο παλαιστινιακό κίνημα; Τι θα σήμαινε για την Κούβα, για την οποία το ΚΚΕ οργάνωσε συγκέντρωση αλληλεγγύης το επόμενο διάστημα, η επικράτηση των αμερικανονατοϊκών σχεδίων;

Η κομμουνιστική αριστερά δεν θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν θα αποδυναμωθεί και θα ηττηθεί η πιο εγκληματική μηχανή πολέμου και αποσταθεροποίησης, ακόμη και αν αυτή δεν έρθει από κομμουνιστικές δυνάμεις ούτε καν από προοδευτικές. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαλέγεις στρατόπεδο αλλά ότι δεν αδιαφορείς για το αν θα πληγωθεί ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.

Το πρόβλημα με την τοποθέτηση του ΚΚΕ δεν είναι θεωρητικό. Το πρόβλημα είναι ότι αφοπλίζει το κίνημα και γίνεται εμπόδιο στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Ακόμη περισσότερο, δεν είναι ένα ουδέτερο σύνθημα αλλά είναι πολιτικά και ιδεολογικά χρωματισμένο από τη λάθος πλευρά.