Θέσεις ΚΚΕ για την Υγεία: συγχωροχάρτι σε Μητσοτάκη και Γεωργιάδη στο όνομα του… σοσιαλισμού
Μόνον ελάχιστες παραγράφους αφιερώνει για την Υγεία η ΚΕ του ΚΚΕ στις Θέσεις για το 22ο συνέδριο. Καταφέρνει όμως μέσα σε αυτή την σύντομη αναφορά να αποτυπώσει την υποτίμησή της για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολεί το λαό μετά το ζήτημα της ακρίβειας και της επιβίωσης. Μέσα από τις Θέσεις επισφραγίζει με τον πιο επίσημο τρόπο όλες του τις εκτιμήσεις, θέσεις και σχέδιο των τελευταίων ετών, που δεν είναι απλά σε λανθασμένη κατεύθυνση και επιζήμιες για το κίνημα, αλλά χείρα βοηθείας για την κυβέρνηση.
Πρώτο. Το κείμενο αποκρύπτει συνειδητά το συγκεκριμένο αντιδραστικό έργο της κυβέρνησης Μητσοτάκη και πιο ειδικά της περιόδου Γεωργιάδη στο υπουργείο Υγείας. Κρύβει ότι το έργο αυτό βασικά ήταν οι ιδιωτικοποιήσεις για να επιβραβεύσει την καταστροφική για το λαό θέση «τι δημόσιο-τι ιδιωτικό, το ίδιο είναι στον καπιταλισμό».
Αναφέρεται στις Θέσεις: “Αιχμές της δράσης μας: Η αποκάλυψη του χαρακτήρα των µεταρρυθµίσεων στην Υγεία και η δηµιουργία εστιών αντίστασης στα αντιλαϊκά σχέδια”. Ποιος είναι άραγε ο “χαρακτήρας” αυτών των μεταρρυθμίσεων και γιατί δεν αναφέρονται καν στις Θέσεις; Τι έγινε στην πράξη την τελευταία εξαετία;
Επιταχύνθηκε και γενικεύτηκε η άμεση ιδιωτικοποίηση υποδομών/ περιουσίας του ΕΣΥ και η έμμεση με εξωτερική ανάθεση (outsourcing) κερδοφόρων λειτουργιών του. Ιδιωτικοποίηση μεταμοσχεύσεων και εκχώρησή τους στο Ωνάσειο. Χάρισμα του παιδο-ογκολογικού νοσοκομείου στο ίδρυμα Βαρδινογιάννη. Νόμος Βαρτζόπουλου που σχεδόν κατάργησε τον ρόλο του Δημοσίου στις ψυχιατρικές δομές και τα προγράμματα απεξάρτησης, εκχωρώντας τα σε ιδιωτικές εταιρείες και ΜΚΟ. Εκχώρηση του DNA όλων των νεογέννητων της χώρας σε ιδιωτικές εταιρείες, μεταρρύθμιση που ευτυχώς ανεστάλη προσωρινά. Δρομολόγηση της ιδιωτικοποίησης των μεταγγίσεων αίματος.
Την ίδια περίοδο εκτινάχθηκαν οι ΣΔΙΤ(Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) με απευθείας αναθέσεις και κατασπατάληση ζεστού κρατικού και κοινοτικού χρήματος. Ανακαίνιση κτιρίων μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης. Ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρίες του συστήματος ηλεκτρονικής παρακολούθησης της αναμονής στα επείγοντα (Ηλεκτρονικό βραχιολάκι). Ψηφιακή υγεία και ηλεκτρονικός φάκελος ασθενούς, ψηφιοποίηση ιατρικών δεδομένων και εκχώρηση σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες πληροφορικής. Το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα “προλαμβάνω”, χάρισε πακτωλό χρημάτων σε μεγάλες διαγνωστικές αλυσίδες. Ανάθεση χερσαίων διακομιδών και αεροδιακομιδών σε ιδιωτικές εταιρείες ασθενοφόρων και ελικοπτέρων. Συνέχιση των αναθέσεων σε εργολάβους υπηρεσιών φύλαξης, καθαριότητας, σίτισης, τεχνικής υποστήριξης, ακόμα και διαγνωστικών εξετάσεων. Χτίσιμο τριών νέων νοσοκομείων από το ίδρυμα Νιάρχος ως “δωρεά” που θα λειτουργούν ως ΝΠΙΔ και κατοχυρώνουν στην πράξη τη μετατροπή του ΕΣΥ σε Α.Ε μέσω ιδιωτικών χορηγιών.
Γιατί άραγε αυτή η απόκρυψη; Προφανώς γιατί δεν συμφέρουν το αφήγημα των Θέσεων. Γιατί ο χαρακτήρας των μεταρρυθμίσεων της τελευταίας εξαετίας -και ειδικά μετά την πανδημία- στην Υγεία είναι κυρίως οι ιδιωτικοποιήσεις και όχι γενικώς τα “αντιλαϊκά” μέτρα του καπιταλισμού. Το ΚΚΕ όχι απλά δεν αποκαλύπτει τον χαρακτήρα τους, αλλά τον συγκαλύπτει, αποφεύγοντας κουτοπόνηρα ακόμα και να απαριθμήσει τα μέτρα καθ’ αυτά, γιατί άπαξ και το κάνει, θα πρέπει να υιοθετήσει και τη συνεπακόλουθη και λογική θέση για ένα αριστερό -πόσο μάλλον κομμουνιστικό- κόμμα, αυτή της ακύρωσης των ιδιωτικοποιήσεων και της κατάργησης των σχετικών νόμων.
Ως γνωστόν το ΚΚΕ δεν είναι πλέον ούτε υπέρ των επανακρατικοποιήσεων ούτε υπέρ του περάσματος σε δημόσιο έλεγχο ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών γιατί “τι δημόσιο – τι ιδιωτικό το ίδιο είναι στον καπιταλισμό”. Επί της ουσίας δεν είναι ούτε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Και αυτό γιατί δεν θέλει σε καμία περίπτωση να αμφισβητήσει το αστικό πολιτικό πλαίσιο ούτε να ζορίσει κατ’ ελάχιστο την κυβέρνηση και τον εντεταλμένο για τις ιδιωτικοποιήσεις υπουργό υγείας που κατά τ’ άλλα χαρακτηρίζει “υπουργό εμπορίου της υγείας”. Και κάτι ακόμα. Δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με το ιατρικό πανεπιστημιακό μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο που είναι διαχρονικά ο Δούρειος Ίππος των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης. Επομένως, αφού το ΚΚΕ δεν θεωρεί μείζονα “αντιδραστική μεταρρύθμιση” τις ιδιωτικοποιήσεις, σε ποια αντιλαϊκά σχέδια ακριβώς θέλει να δημιουργήσει “εστίες αντίστασης¨;
Δεύτερο. Οι Θέσεις αφήνουν στο απυρόβλητο το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο της υγείας που κερδοσκοπεί εις βάρος του λαού, με τις πλάτες του κράτους. Δεν υπερασπίζονται το Ε.Σ.Υ απέναντι στην προσπάθεια κατεδάφισής του, προφασιζόμενο το «σημερινό του χάλι».
Γράφουν οι Θέσεις: “Αιχμές της δράσης μας: Η διεκδίκηση ενός αποκλειστικά δηµόσιου, καθολικού, σύγχρονου και δωρεάν συστήµατος Υγείας – Πρόνοιας, απαλλαγµένου από την επιχειρηµατική δράση.” Με βάση τα όσα αναφέρθηκαν στο πρώτο σημείο, είναι απορίας άξιο πώς διεκδικείς αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας όταν αυτό ιδιωτικοποιείται και εσύ δεν ορθώνεις κανένα εμπόδιο. Μπορεί να είναι δωρεάν ένα σύστημα υγείας που όλο και περισσότερο ιδιωτικοποιείται; Είναι δυνατόν να απαλλαχθεί από την επιχειρηματική δράση όταν θεωρείς σχεδόν απαγορευμένο τον αγώνα για μπλοκάρισμα και αναίρεση των ιδιωτικοποιήσεων; Είναι δυνατόν να είναι καθολικό, τη στιγμή που το κέρδος των ιδιωτών θα είναι στο τιμόνι και πρόσβαση θα έχουν μόνο οι έχοντες; Θα είναι “σύστημα” όταν αφήσεις να ιδιωτικοποιηθεί πλήρως και να λειτουργεί με τους νόμους μιας Α.Ε; Άρα τι μένει να διεκδικήσεις; Να είναι σύγχρονο;
Εδώ έχουμε και μια τεράστια λαθροχειρία. Ούτε σ’αυτό το σημείο ούτε πουθενά στις Θέσεις, δεν γίνεται αναφορά στη λέξη “Ε.Σ.Υ”. Δεν είναι ο δαίμων του τυπογραφείου αλλά συνειδητή επιλογή του ΚΚΕ να αποφεύγει να υπερασπιστεί την έννοια και την ουσία ενός εθνικού συστήματος υγείας που ήδη υπάρχει, κατακτήθηκε με αίμα και επιβλήθηκε με αγώνες, με την πρόφαση ότι “δεν υπερασπιζόμαστε το σημερινό χάλι του”. Αυτό όμως και όχι κάποιο άλλο βρίσκεται στο στόχαστρο όλων των αντιλαϊκών, αντιδραστικών πολιτικών των τελευταίων χρόνων. Αυτό είναι το αγκάθι που πρέπει να βγει απ΄ τη μέση. Για το ΚΚΕ όμως, μέχρι να έρθει η “ανάσταση νεκρών”, θα κοιτάμε με καρτερικότητα να το “γκρεμίζουν με μπουλντόζες” .
Έστω ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν και είναι άδικη η κριτική μας. Γίνεται να θέτεις ως βασική αιχμή δράσης τη “διεκδίκηση ενός αποκλειστικά δηµόσιου, καθολικού, σύγχρονου και δωρεάν συστήµατος Υγείας – Πρόνοιας, απαλλαγµένου από την επιχειρηµατική δράση” χωρίς να βγάζεις άχνα για το κρατικοδίαιτο μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο της υγείας που κερδοσκοπεί και θησαυρίζει εις βάρος του ΕΣΥ και του λαού; Ούτε μια αράδα δεν χωρούσε γι’ αυτό το ζήτημα στις Θέσεις; Ας μην υιοθετήσετε το αναγκαίο και ώριμο πλέον αίτημα της επίταξης. Ούτε μια αναφορά όμως του τύπου “να μπει φρένο στο μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο της υγείας” ή έστω “τέρμα στην ασυδοσία και την ασυλία του”; Γιατί τόσος φόβος; Απ’ τη μία άγχος μην τύχει και χαρακτηριστείτε υπερασπιστές του ΕΣΥ, απ’ την άλλη φόβος να μην χαρακτηριστείτε εχθροί των ιδιωτικών θεραπευτηρίων. Ωραίες οι αναλύσεις και οι στατιστικές για το πόσο τζίρο κάνουν τα ιδιωτικά θεραπευτήρια και οι διαγνωστικές αλυσίδες, αλλά όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένες αιχμές δράσης καταλήγουν ανέκδοτο.
Τρίτο. Οι Θέσεις ακυρώνουν τα αιτήματα και τον αγώνα της ΟΕΝΓΕ για διπλασιασμό μόνιμων υγειονομικών, διπλασιασμό μισθών και διπλασιασμό κρατικής χρηματοδότησης για το ΕΣΥ.
Γράφουν οι Θέσεις: “Αιχμές της δράσης μας: Η πάλη για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς µισθούς, µαζικές προσλήψεις µόνιµων υγειονοµικών.” Η γενικόλογη αυτή διατύπωση θα έβρισκε σύμφωνο ακόμα και τον Γεωργιάδη. Κανένας εκπρόσωπος του αστικού πολιτικού συστήματος δεν αρνείται την ανάγκη προσλήψεων, ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και αξιοπρεπών μισθών στο ΕΣΥ. Με ένα όριο βέβαια. Τη “δημοσιονομική σταθερότητα” και τον κίνδυνο χρεοκοπίας εάν το παρακάνουμε. Μήπως γι΄ αυτό στρογγυλεύτηκαν οι Θέσεις; Για να μην δημιουργούν την παραμικρή υπόνοια αμφισβήτησης του ασφυκτικού Μνημονιακού και μεταΜνημονιακού πλαισίου, των ευρωπαϊκών καταναγκασμών που έχουν γονατίσει την Δημόσια Περίθαλψη και το ΕΣΥ; Αν δεν είναι έτσι, τότε γιατί δεν αναφέρεται στις Θέσεις το αίτημα για αύξηση των κρατικών δαπανών για την υγεία τουλάχιστον στο επίπεδο του ευρωπαϊκού μέσου όρου; Γίνεται να αναταχθεί η κατάσταση του ΕΣΥ, που μετά από τρεις απανωτές κρίσεις (Μνημόνια, πανδημία, επέλαση ΝΔ) βρίσκεται σε οριακό σημείο, χωρίς διπλασιασμό κρατικής χρηματοδότησης, διπλασιασμό μόνιμου προσωπικού και διπλασιασμό μισθών; Μπορούν να γίνουν γενικά προσλήψεις ή αυξήσεις μισθών χωρίς αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης; Δεν έπεσε στην αντίληψή σας η πρόσφατη έρευνα του ΚΕΠΥ που αναφέρει ότι η αθροιστική απώλεια κρατικής χρηματοδότησης από το 2009 έως σήμερα είναι 37 δις ευρώ; Φοβάστε να μιλήσετε και γι’ αυτό ή να περιμένουμε νέα θεωρία του τύπου “τι λίγα-τι πολλά λεφτά για την υγεία, το ίδιο είναι στον καπιταλισμό”;
Τέταρτο. Στις Θέσεις πρώτα ακυρώνεται κάθε κατεύθυνση δράσης για το κίνημα, κάθε μέτωπο αγώνα που θα μπορούσε να ζορίσει την κυβέρνηση και να ανακουφίσει το λαό και στο τέλος… παραπέμπονται στο σοσιαλισμό.
Γράφουν οι Θέσεις: “ Γι’ αυτό η πάλη του Κόµµατος σήµερα για τα ζητήµατα της Υγείας δεν περιορίζεται σε αιτήµατα ανακούφισης, αλλά συνδέεται µε την αναγκαιότητα του Σοσιαλισµού, της κοινωνίας που βάζει στο επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες του ανθρώπου και όχι το κέρδος”.
Αφού δεν θεωρεί καν ως αιχμές δράσης την πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις ούτε τον αγώνα ενάντια στο μεγάλο ιδιωτικό τομέα της υγείας ούτε τη διεκδίκηση αύξησης της κρατικής χρηματοδότησης ούτε την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ, τότε ποιες ακριβώς είναι οι “αιχμές δράσης” και απέναντι σε ποιους; Όταν καταντούν κενές περιεχομένου οι κατευθύνσεις άμεσης δράσης, όταν ακυρώνεται η ίδια η σημασία της άμεσης δράσης, πώς ακριβώς προσπαθεί το ΚΚΕ δήθεν να ανακουφίσει τον λαό;
Δεν καθιστά απλά κενές περιεχομένου τις άμεσες διεκδικήσεις ανακούφισης, αλλά τις υποβιβάζει, τις απαξιώνει, τις ευτελίζει ακόμα περισσότερο όταν λέει ότι “Η πάλη για τα ζητήματα της υγείας δεν περιορίζεται σε ζητήματα ανακούφισης …. αλλά συνδέεται με την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού”. Λες και κινδυνεύει το ΚΚΕ να χαρακτηριστεί ανακουφιστική δύναμη. Το ακριβώς αντίθετο. Δηλώνει σε όλους τους τόνους και με τον πιο επίσημο τρόπο ότι μόνο στον σοσιαλισμό μπορούν να λυθούν τα φλέγοντα ζητήματα της υγείας. Και έως τότε; Υπομονή και βγάζουμε συμπεράσματα ότι δεν μπορεί να διορθωθεί ο καπιταλισμός, ούτε πρέπει να είμαστε τερματοφύλακες της κυβέρνησης ούτε μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ανακούφιση. Άρα τι μένει να κάνουμε; Να ψηφίζουμε ΚΚΕ που παλεύει για το σοσιαλισμό.
Αν πραγματικά πάλευε για την ανακούφιση, θα διαμόρφωνε ένα πραγματικά αιχμηρό και μάχιμο πρόγραμμα διεκδικήσεων, ως μέρος ενός μεταβατικού προγράμματος λαϊκής επιβίωσης, που θα μπορούσε να συσπειρώσει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις από τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Άλλωστε, πώς μπορεί να πείσει ένα κόμμα ότι θα κάνει ολόκληρη επανάσταση όταν ούτε θέλει ούτε μπορεί να ανακουφίσει έστω κατά λίγο την πλειοψηφία της κοινωνίας, όταν δεν θέλει ούτε μπορεί να ανατρέψει έστω ένα νόμο που προωθεί την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση του κοινωνικού αγαθού της υγείας; Όμως, κάτι τέτοιο θα το έφερνε σε ευθεία σύγκρουση με την κυβέρνηση, το θεσμικό – δημοσιονομικό πλαίσιο, τη στρατηγική του ιμπεριαλισμού. Θα το έβαζε σε άλλη τροχιά απ’ αυτήν που έχει διαλέξει. Μια τροχιά που θα τάραζε τα νερά. Για το ΚΚΕ όμως είναι προτιμότερα τα ήσυχα νερά από τις φουρτούνες.
Πέμπτο. Οι Θέσεις αγωνιούν να αθωώσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το καταστροφικό της έργο στην υγεία με κάθε τρόπο, ακόμα και ενάντια στα θεωρητικά σχήματα του ΚΚΕ.
Γράφουν οι Θέσεις: “Η στρατηγική του κεφαλαίου για την Υγεία διαµορφώνεται µε βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και άλλων ιµπεριαλιστικών οργανισµών και εξειδικεύεται από την κυβέρνηση της ΝΔ”.
Ενώ το ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφώσει το θεωρητικό σχήμα της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας που δήθεν έχει βλέψεις από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, ξαφνικά στις Θέσεις για την Υγεία επιφυλάσσει για την κυβέρνηση Μητσοτάκη τον ρόλο του απλού “εξειδικευτή” και πρωτοκολλητή της στρατηγικής του κεφαλαίου που διαμορφώνεται και επιβάλλεται από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Υποβιβάζεται έτσι ο ρόλος της από αυτόν του «συνδιαμορφωτή» και ισάξιου συνομιλητή παλιότερα, σε αυτόν του απλού εξειδικευτή σήμερα. Αλήθεια, γιατί αυτή η αλλαγή; Τι άλλαξε και ο Μητσοτάκης έγινε απλός κλητήρας;
Έκτο. Η ενδυνάμωση του ΚΚΕ σε συνδικαλιστικό επίπεδο είναι αντιστρόφως ανάλογη της κατάστασης του υγειονομικού κινήματος.
Το κείμενο των Θέσεων παρουσιάζει μια αυτάρεσκη και ωραιοποιημένη εικόνα για την «πρωτοποριακή δράση του κόμματος», τη στιγμή που το ΕΣΥ δέχεται τη μεγαλύτερη επίθεση από την ίδρυσή του. Το κείμενο μιλάει για «πρωτοπορία στους αγώνες», «στήριξη όλων των κινητοποιήσεων», «εστίες αντίστασης», «ενίσχυση των δυνάμεών μας» κτλ. Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια τεράστια αντίφαση. Ενώ, τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την πανδημία, η δημόσια υγεία δέχεται τη μεγαλύτερη επίθεση από συστάσεως ΕΣΥ, σε επίπεδο αντιστάσεων και αγώνων, βρισκόμαστε σε ένα από τα χειρότερα σημεία που έχει βρεθεί το υγειονομικό κίνημα και το αγωνιστικό φρόνημα εντός νοσοκομείων. Όλα αυτά, ενώ όντως οι δυνάμεις του ΚΚΕ καταγράφουν συνδικαλιστικά ενδυνάμωση. Πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση; Πώς αποδεικνύεται ο αυτοχαρακτηρισμός ως «πρωτοπόρα δύναμη»; Ούτε ίχνος αυτοκριτικής όταν με ευθύνη των “πρωτοπόρων” δυνάμεων του ΚΚΕ, πέρασε χωρίς να δοθεί μάχη, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι – μεταξύ άλλων – η κατάργηση του θεμελιώδους, ιδρυτικού νόμου του ΕΣΥ που διασφάλιζε την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών, ανοίγοντας τον δρόμο στα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία, τη δυνατότητα παράλληλης απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα;
Μήπως τελικά δεν πρόκειται για αντίφαση; Μήπως τελικά οι πλειοψηφίες του ΚΚΕ σε ΟΕΝΓΕ και ΕΙΝΑΠ, αντί να επενδύονται σε οργάνωση μετώπων αντίστασης, επενδύονται σε κομματική και μόνο ενίσχυση που κάθε άλλο παρά αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σημαίνει; Σε κεντρικό επίπεδο, ποια πρωτοβουλία πήρε το ΚΚΕ για να δημιουργήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο υπεράσπισης της Δημόσιας και Δωρεάν Υγείας, για να μπλοκάρει την κυβερνητική πολιτική ή έστω την ασυδοσία του εντεταλμένου της κατεδάφισης Άδωνι Γεωργιάδη; Στην ΟΕΝΓΕ και στην ΕΙΝΑΠ, ποια πρόταση σε αυτή την κατεύθυνση κατέθεσαν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ, που έχουν την πλειοψηφία;
Συμπερασματικά. Οι Θέσεις του ΚΚΕ για την Υγεία, επισφραγίζουν και κλιμακώνουν την τραγική και καταστροφική για το συνδικαλιστικό και ευρύτερο κίνημα γραμμή «τι δημόσιο – τι ιδιωτικό, το ίδιο είναι στον καπιταλισμό», που αρχικά διαμορφώθηκε για τις δημόσιες συγκοινωνίες, με αφορμή τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη.
Αφοπλίζουν και ακυρώνουν τους αγώνες για τη δημόσια και δωρεάν υγεία, για τις αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβής των υγειονομικών, αφού με βάση τη λογική που αναπτύσσεται στις Θέσεις, είναι μάταιος και καταδικασμένος σε αποτυχία κάθε αγώνας, κάθε διεκδίκηση που ζητά ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, υπεράσπιση του δημόσιου ΕΣΥ, μαζικές μόνιμες προσλήψεις. Ο μόνος αγώνας που έχει δήθεν νόημα, είναι ο αγώνας για το σοσιαλισμό. Έτσι, οι δυνάμεις του ΚΚΕ που έχουν την πλειοψηφία στις συνδικαλιστικές ενώσεις και ομοσπονδίες, αυτo-ακυρώνονται ως τέτοιες, αφού τι νόημα έχει η συνδικαλιστική οργάνωση, όταν «καμιά ανακούφιση δεν μπορούμε να πετύχουμε σε έναν καπιταλισμό που δεν διορθώνεται»; Συνολικά, οι Θέσεις δίνουν ξεδιάντροπα χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση και το σύστημα να κλιμακώσουν την επίθεση στο δημόσιο σύστημα υγείας υπέρ του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου και κατά της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού.
Ο Δημήτρης Ζιαζιάς είναι γιατρός στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας και μέλος του ΓΣ της ΟΕΝΓΕ.
