Γιατί πρέπει να ηττηθούν οι παρατάξεις της Νέας Δημοκρατίας καθώς και όλου του πολιτικού κατεστημένου στις εκλογές των Δικηγορικών Συλλόγων και ποια είναι η Εναλλακτική;

Δήλωση μελών της οργάνωσης ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και υποψηφίων για τις εκλογές των Δικηγορικών Συλλόγων Αθηνών και Θεσσαλονίκης με την Εναλλακτική Παρέμβαση-Δικηγορική Ανατροπή και την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

4 λόγοι για να ηττηθεί η κυβέρνηση της ΝΔ στο χώρο της δικαιοσύνης

  1. Η αποτυχία της Δικαιοσύνης στα μεγάλα μέτωπα αποτελεί ζήτημα δημοκρατίας.
    Τα Τέμπη, η Πύλος, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές είναι ντροπιαστικές σελίδες που εξηγούν γιατί ο λαός δεν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη. Γιατί η δικαιοσύνη απέτυχε να επιτελέσει το καθήκον της και σε κάθε περίπτωση σύγκρουσης με τα μεγάλα ιδιωτικά, κρατικά ή πολιτικά συμφέροντα, έπαιξε ρόλο στυλοβάτη και υποστηρικτή τους. Η αποτυχία στα “μεγάλα θέματα” επηρεάζει άμεσα και τα “μικρά”. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό από τους εντολείς μας τη φράση “Εδώ δεν γίνεται τίποτα για τα Τέμπη, για εμάς θα γίνει;”. Η προβληματική λειτουργία της Δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα (τεράστιες καθυστερήσεις, τυπολατρία, κόστος πρόσβασης, διαφθορά κ.λπ.) εμπεδώνει στον πολίτη την βαθιά πεποίθηση ότι δεν θα βρει το δίκιο του στα δικαστήρια.
  2. Η δικαιοσύνη κατέληξε να λειτουργεί ως εργαλείο οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής χειραγώγησης.
    Η δικαιοσύνη μετατρέπεται σε μηχανισμό είσπραξης τραπεζικών απαιτήσεων, επιτάχυνσης του ξεπουλήματος της χώρας, ποινικού λαϊκισμού και διαμόρφωσης κοινωνικής σιωπής. Η είσοδος «επενδυτών» και η χρηματοοικονομική απορρύθμιση καθορίζουν πλέον το δικαιοδοτικό έργο. Η έκδοση της απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για την νομιμοποίηση των servicers μέσα σε λίγες μόνο ημέρες από τη συζήτηση αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της “σπουδής” που διακατέχει την ανώτατη βαθμίδα της δικαστικής εξουσίας να εξυπηρετήσει με κάθε τρόπο και εντελώς απροκάλυπτα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα και κεντρικές πολιτικές επιλογές.
  3. Η φτώχεια επελαύνει και τα μεσαία στρώματα δέχονται ολομέτωπη επίθεση.
    Το φορολογικό σύστημα χρησιμοποιείται ως όπλο εξόντωσης του μικρομεσαίου δικηγόρου και ως μέσο συγκεντροποίησης κεφαλαίου και δυναμικού υπέρ των μεγάλων εταιρειών. Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, εντός και εκτός δικηγορικών συλλόγων, υπήρξαν αρωγοί της φοροληστείας, πρωτοπόροι του πολιτικού εφησυχασμού και του συμβιβασμού. Τροφοδότησαν το επάγγελμα με το δηλητήριο των χαμηλών προσδοκιών, ενώ ο Υπουργός Φλωρίδης συκοφαντούσε το σώμα και κινητοποιούσε τον κοινωνικό κανιβαλισμό χωρίς καμία οργανωμένη απάντηση. Την ώρα που η κυβέρνηση μας επιβάλλει τεκμήρια, POS, IRIS, ψηφιακά πελατολόγια και όλο το λειτουργικό κόστος που αυτά συνεπάγονται, οι εκπρόσωποί μας αρκούνται σε ευχολόγια για την αύξηση του ορίου στο ΦΠΑ, χωρίς σχέδιο διεκδίκησης, παρά μόνο σε λογική “παζαρέματος” ή “φτωχού συγγενή”.
  4. Οι δικηγορικές εταιρείες αλωνίζουν εις βάρος της νέας γενιάς του κλάδου.
    Με το ξεζούμισμα ασκουμένων και συνεργατών, οι εταιρείες κατασκευάζουν ένα σύστημα εργασιακής εκμετάλλευσης που οι επερχόμενες αλλαγές στην άσκηση θα βαθύνουν ακόμη περισσότερο, εάν δεν υπάρξει οργανωμένη και συλλογική αντίσταση. Η φθηνή και χωρίς δικαιώματα εργασία μας στις εταιρείες αυτές είναι που τους προσφέρει το τεράστιο ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα στην αγορά. Θα δημιουργηθούν φθηνότεροι εργαζόμενοι Φθηνή και αρρύθμιστη εργασία για εταιρείες, δικαστικές υπηρεσίες, Κτηματολόγια, δήμους, σημαίνει ότι οι νέοι νομικοί και οι αυτοαπασχολούμενοι θα ψάχνουν πλειοδότη για να «πουλήσουν» όσο γίνεται λιγότερο φθηνά την εργασία τους. Τα αιτήματά μας για εργασιακά δικαιώματα, πάγια αντιμισθία, ρύθμιση ωραρίων και αδειών παραμένουν όρος επιβίωσης για τους μάχιμους δικηγόρους και για να διατηρηθούν οι αντίστοιχες υπηρεσίες προσιτές στο λαό. Τα αιτήματα αυτά συζητούνται εδώ και δεκαετίες, όμως καμία λύση δεν φέρνουν οι κατά τα άλλα “θεσμικότατοι” εκπρόσωποί μας. Θυμούνται όμως πάντοτε στα προεκλογικά τους προγράμματα να μιλήσουν για τα δίκαια αιτήματα των ασκουμένων, των νέων δικηγόρων κ.λπ. Και μετά από τέσσερα χρόνια απραξίας πάλι “Τα ίδια Παντελάκη μου”.

Δεν ξεχνούμε τι έκανε η Νέα Δημοκρατία στους δικηγόρους.
Τη φωνή του Φλωρίδη που μας στοχοποιούσε σε κάθε τηλεοπτική εμφάνιση. Το φουσκωμένο εκκαθαριστικό, τις εξοντωτικές εισφορές, τον ποινικό λαϊκισμό και τις συνεχείς «μεταρρυθμίσεις» που μας πέταγαν εκτός δικαστηρίων, επιβάλλοντας ταπεινωτικές επιμορφώσεις που παράλληλο στόχο είχαν την δημιουργία “μπίζνας” με εκπαιδευτικά προγράμματα-φιάσκο. Δεν ξεχνάμε τις ιδιωτικές νομικές σχολές και τον αυταρχισμό του Πλεύρη. Αυτή η πολιτική πρέπει να τιμωρηθεί.

Οι εκπρόσωποί τους —θεματοφύλακες μιας νεοφιλελεύθερης, ταξικής δικαιοσύνης— αποδέχονται ως φυσιολογική τη σύμπλευση κυβέρνησης και δικαστικής ηγεσίας, τη συγκάλυψη στα Τέμπη, τη σιωπή για την Πύλο, την επίθεση στους γονείς των θυμάτων. Στο φορολογικό στάθηκαν απέναντι στις αποχές και στους πρώτους μεγάλους συλλογικούς μας αγώνες. Δεν μπορούν να προετοιμάσουν το σώμα για τη φτώχεια που οι ίδιοι φέρνουν. Δηλητηριάζουν τη συνείδηση με συμβιβασμό, ενώ το επάγγελμα διαλύεται. Οι ζωές μας δεν χωρούν σε 35 τ.μ. και οι αμοιβές δεν φτάνουν για να ζήσουμε.
Αυτή η κατάσταση αλλάζει μόνο με οργάνωση και αγώνα — όπως απέδειξε και η μάχη για το Φορολογικό, που μας έδωσε ακόμα και τα ελάχιστα «κοκκαλάκια» της νέας ύλης.

Για να αλλάξει όμως η κατάσταση δεν αρκεί απλώς η καταψήφιση των παρατάξεων της Ν.Δ., αλλά του συνόλου των εκπροσώπων του “υπαρκτού φλωριδισμού”. Δεν είμαστε χρυσόψαρα, θυμόμαστε πολύ καλά ότι τη συζήτηση για “επιμορφώσεις”, “σχολές δικηγόρων”, “εξετάσεις για την προαγωγή” κ.λπ. άνοιξε πρώτος όλων ο νυν πρόεδρος Δ. Βερβεσός και η παράταξή του και η Ολομέλεια στο συνέδριο του 2019. Με ποιο ηθικό πλεονέκτημα θα αντικρούσουν τις τώρα προτεινόμενες από το Φλωρίδη αλλαγές στον Κώδικα Δικηγόρων;

Γιατί πρέπει να στηριχθούν οι Εναλλακτικές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

  1. Γιατί πρέπει να μπει φρένο, σε κάθε χώρο, σε κάθε μάχη, στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού
    Η εκποίηση, οι ιδιωτικοποιήσεις, η διάλυση της δικαιοσύνης, της δημόσιας υγείας και παιδείας δεν αφήνουν χώρο για επιβίωση χωρίς αμφισβήτηση και αγώνα. Η παγίωση και συστηματοποίηση των μνημονιακών πρακτικών και πολιτικών στο χώρο της δικαιοσύνης που δίνουν άμεσο προβάδισμα σε τράπεζες και funds έναντι κεκτημένων δικαιωμάτων των απλών πολιτών, πρέπει να μας βρουν απέναντι. Τα «προγράμματα» των δήθεν ανεξάρτητων συνδυασμών δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα κάθε νέου δικηγόρου: Θα μπορέσω να ζήσω από το επάγγελμα – και σε ποια χώρα;
  2. Γιατί οι αγώνες μας έχουν αποτέλεσμα.
    Οι αποχές ανέδειξαν καθαρά το τεράστιο κενό πολιτικής στον κλάδο: χωρίς συλλογική πίεση και χωρίς τη δημιουργία πραγματικών πολιτικών γεγονότων, μένουμε εγκλωβισμένοι στην αδράνεια. Το ίδιο φάνηκε και στο κίνημα των Τεμπών, όπου η παρουσία των δικηγόρων περιορίστηκε στις τηλεοπτικές δηλώσεις του Προέδρου της Ολομέλειας, αντί σε μια μαζική, οργανωμένη παρέμβαση με πολιτικό βάθος. Εδώ ακριβώς διαφοροποιούμαστε από τις κεντρώες λογικές κάθε απόχρωσης: δεν αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ως επιστολές, πάνελ και επικοινωνιακή διαχείριση, αλλά ως οργάνωση, συμμετοχή και σύγκρουση.  Εκεί που άλλοι αρκούνται σε «θεσμικές παρεμβάσεις» χωρίς κοινωνικό αποτύπωμα, εμείς επιλέγουμε τη συλλογική δράση και τη δημιουργία πολιτικών γεγονότων που αλλάζουν συσχετισμούς και αποδίδουν πραγματικά αποτελέσματα.
  3. Γιατί η κοινωνική πλειοψηφία του επαγγέλματος πρέπει να αποκτήσει και να δυναμώσει τη φωνή της
    Οι μικρομεσαίοι αυτοαπασχολούμενοι δικηγόροι, οι συνεργάτες και οι ασκούμενοι αποτελούν τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία του κλάδου. Είναι αυτοί που κρατούν τα γραφεία ανοιχτά, που τρέχουν τις υποθέσεις, που στηρίζουν στην πράξη τη λειτουργία της Δικαιοσύνης — και όμως είναι οι πρώτοι που συνθλίβονται από ενοίκια στα ύψη, ακρίβεια που δεν υποχωρεί, εισφορές που ματώνουν και αμοιβές που συχνά υπολείπονται ακόμη και εκείνων ενός μισθωτού. Αυτή ακριβώς η πλειοψηφία είναι που πρέπει επιτέλους να αποκτήσει φωνή, δύναμη και ορατότητα. Γιατί χωρίς τη δική της ενεργή παρουσία και πολιτική εκπροσώπηση, οι αποφάσεις θα συνεχίσουν να λαμβάνονται ερήμην της, προς όφελος λίγων και εις βάρος των πολλών. Αυτή την πλειοψηφία θέλουμε να εκφράσουμε και να οργανώσουμε — για έναν κλάδο που να μπορεί πραγματικά να ζήσει, να δουλέψει και να διεκδικήσει.
  4. Γιατί ο λαός βρίσκεται στους δρόμους ζητώντας δικαιοσύνη – κι εμείς οφείλουμε να σταθούμε δίπλα του.
    Η λαϊκή κραυγή για δικαιοσύνη είναι ανάσα οξυγόνου στη δημοκρατία, το φιλί της ζωής σε μια θνήσκουσα δικαιοσύνη. Το στρατόπεδο του δικαίου είναι εκεί όπου η κοινωνία ασφυκτιά από το οικονομικό άγχος, την εργασιακή επισφάλεια, τα υψηλά ενοίκια, τα σούπερ μάρκετ με υπερκέρδη, τους λογαριασμούς. Εκεί όπου η αξιοπρέπεια παραμένει ζωντανή.
    Αυτή η Ελλάδα βγήκε στον δρόμο αναζητώντας Οξυγόνο. Και αυτήν την Ελλάδα θέλουμε να εκφράσουμε, μαζί με αυτήν θέλουμε να συμπορευτούμε.

«Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον».

Με αυτό το βλέμμα, αντιμετωπίζουμε τις εκλογές ως μια καθαρή πολιτική μάχη: μια μάχη όπου οι εκπρόσωποι του αδίκου, της συγκάλυψης, της υποταγής στα μεγάλα συμφέροντα πρέπει να ηττηθούν. Και όπου πρέπει να ενισχυθούν οι φωνές που παλεύουν για οργάνωση, συλλογική δράση, κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια Δικαιοσύνη που δεν θα λειτουργεί ως μηχανισμός καταστολής ή συγκάλυψης, αλλά ως εγγυητής των δικαιωμάτων της κοινωνίας.
Για δικηγόρους που θα μπορούν να ζουν, να εργάζονται και να ασκούν το λειτούργημά τους με αξιοπρέπεια — όχι υπό καθεστώς φτώχειας, επισφάλειας και εξάρτησης.

Για την κατάργηση του εκτρώματος του νέου Φορολογικού και του ΦΠΑ στις δικηγορικές υπηρεσίες, για την κατοχύρωση της εργασίας των συνεργατών και ασκούμενων ως εργασία κατά πάγια αντιμισθία, με επέκταση των ατομικών και συλλογικών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων της μισθωτής εργασίας, για την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών χωρίς μείωση των συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων, για ζωή και εργασία με αξιοπρέπεια σε μία χώρα, όπου η δικαιοσύνη θα είναι στυλοβάτης ανεξαρτησίας και δημοκρατίας.

Τσάκωνας Αρίστος, Υποψήφιος με την Εναλλακτική Παρέμβαση-Δικηγορική Ανατροπή

Αδαμίδης Σωτήρης, Υποψήφιος με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Αραμπατζή Βάσω, Υποψήφια με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Παπαδόπουλος Θάνος, Υποψήφιος με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Πλιακογιάννης Δημήτρης, Υποψήφιος με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Χάντερ Σοφία, Υποψήφια με την Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Θεσσαλονίκης

Τσαλουχίδη Ειρήνη, Δικηγόρος Αθηνών,  μέλος της Παρέμβασης

Τσιλιμίγκρα Λένα, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης

Ξενίδης Σπύρος, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης

Χαραλαμπίδης Αλέξανδρος, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης,

Μπακτή Κρυσταλλία, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης

Τελώνη Αναστασία, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης

Νικόλας Νικολέας, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος της Παρέμβασης

Στιβακτάκης Ρωμανός, Δικηγόρος Ηρακλείου, μέλος της Παρέμβασης

Μανωλίδου Ελένη, Ασκούμενη Δικηγόρος Βέροιας, μέλος της Παρέμβασης

Εκλογές ΔΣΑ 2025 | Εκλογική διακήρυξη Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων

 

Να σηκώσουμε τη δικαιοσύνη στους ώμους μας! Να πάρουμε τον Σύλλογο στα χέρια μας!

Στηρίζουμε – Ψηφίζουμε: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Υποψήφιος Πρόεδρος ΔΣΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

 

 

 

Οι εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών στις 30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου είναι η ευκαιρία της μεγάλης πληττόμενης πλειοψηφίας της δικηγορίας να πάει τα πράγματα ριζικά αλλιώς.

Να μη συνεχίσουμε να υποτασσόμαστε σε μια πολιτική που θέλει να μας διώξει από τη δουλειά μας.

Να κάνουμε πρόγραμμα του Συλλόγου μας την πολιτική που έχει ως προτεραιότητα τη δυνατότητά μας να ζούμε αξιοπρεπώς και ταυτόχρονα να προσφέρουμε στην κοινωνία από τη δουλειά μας.

Επί μια δεκαετία και πλέον επιχειρείται η βίαιη αναδιάρθρωση του δικηγορικού κόσμου. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προωθεί ρυθμίσεις που έχουν στόχο, αφενός όσες και όσοι ζουν από τη δουλειά του γραφείου τους, να το κλείσουν, αφετέρου όσες κι όσοι εργάζονται για άλλους, να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα δικαιώματα. Η ύλη και η δουλειά έχει ήδη συγκεντρωθεί και θα συνεχίσει να συγκεντρώνεται σε λίγους. Η πολιτική όλων των κυβερνήσεων που υπέγραψαν και εφάρμοσαν Μνημόνια με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δανειστές αποσκοπεί στην εξόντωση των αυτοαπασχολούμενων, ώστε να προχωρήσει η συσσώρευση των κερδών. Η φορολογία μας, η ασφάλισή μας, οι υποχρεώσεις μας, φορολογικές, λογιστικές, ασφαλιστικές, συνεχώς αυξάνονται και γίνονται πιο περίπλοκες, ενώ παράλληλα το συνολικό κόστος ζωής εκτοξεύεται. Την ίδια στιγμή το πλαίσιο αμοιβών και συνθηκών εργασίας για όσους και όσες από εμάς είμαστε μισθωτοί/-ές και ασκούμενες/-οι παραμένει αρρύθμιστο, με αποτέλεσμα η δουλειά μας να είναι εξαντλητική και όχι απλά να μην πληρώνεται όπως της αξίζει, αλλά να μην πληρώνεται και με τρόπο που να επιτρέπει τη στοιχειώδη επιβίωση.

Και μας ετοιμάζουν ακόμα περισσότερα φίλτρα: Αποδεκατισμός των ασκούμενων μέσω σκληρών εξετάσεων, εξετάσεις για προαγωγές, πιστοποιήσεις και εξειδικεύσεις. Εννοείται, ότι ο πρώτος στόχος θα είναι οι νέοι και νέες συνάδελφοι και συναδέλφισσες. Απώτερος στόχος, να κλείσουμε τα γραφεία μας, προς όφελος των μεγάλων δικηγορικών εταιρειών.

Σε όλη αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας αντιμετωπίζουν ως παρίες. Οι Κώδικες αλλάζουν ερήμην μας, οι παρατηρήσεις και συμβολές μας αγνοούνται, και οι επιθέσεις προς τα θεσμικά μας όργανα και το ρόλο μας είναι καθημερινές. Ο νέος Δικαστικός Χάρτης με το σπάσιμο του Πρωτοδικείου της Αθήνας έχει δυσκολέψει τη δικηγορική καθημερινότητα και έχει ευνοήσει τη συγκέντρωση της ύλης σε μεγάλα γραφεία. Η απερχόμενη διοίκηση του Συλλόγου αποδέχθηκε το πλαίσιο μονομερούς και – απ’ ότι αποδείχθηκε – καταστροφικού διαλόγου που έχει υιοθετήσει ιδίως ο Υπουργός Γ. Φλωρίδης, στέφοντάς τον ακόμη και “συμπρόεδρο” στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας! Το αποδέχθηκε με ένα αντάλλαγμα από τον Υπουργό, ότι δήθεν θα αυξανόταν η «δικηγορική ύλη». Όμως, δεν γίνεται να αποδεχόμαστε και να συμπράττουμε στα «κολπάκια» και στους «ερανισμούς» χωρίς να καταστρώνουμε συλλογικά μία στρατηγική και τακτική για να διεκδικούμε τους πιο κρίσιμους όρους για τη δουλειά μας.

Δεν γίνεται οι δικηγόροι και οι Σύλλογοί τους να μην έχουν μια συγκεκριμένη στοχοθεσία και κατεύθυνση για το μέλλον του κλάδου. Η απερχόμενη διοίκηση του Συλλόγου παρέμεινε άφωνη ή τυπική στις αντιδράσεις της, δίνοντας προτεραιότητα στις δικαστικές προσφυγές, χωρίς να βάζει στο παιχνίδι την πλειοψηφία του δικηγορικού σώματος και αρνούμενη να συγκαλέσει Γενικές Συνελεύσεις. Δεν γίνεται να αποδεχόμαστε ότι είμαστε παρίες σε κάθε νομοθετική μεταρρύθμιση και να μας καλοπιάνουν με εξαλείψεις προσημειώσεων, σωματεία, κληρονομητήρια κ.ο.κ., ιδίως όταν μας στρέφουν κατά της κοινωνίας βγάζοντας ανθρώπους από τα σπίτια τους σε συνθήκες οξείας στεγαστικής κρίσης και εκκινώντας αναγκαστικές εκτελέσεις πρώτων κατοικιών. Οι ρυθμίσεις αυτές δεν απαντούν στην κρίση του επαγγέλματός μας και δεν λύνουν το οικονομικό πρόβλημα κανενός και καμίας δικηγόρου, παρά μόνο αποφορτίζουν τον τεράστιο όγκο δουλειάς που καλούνται να διαχειριστούν τα υποστελεχωμένα και υποχρηματοδοτούμενα δικαστήρια και οι γραμματείες.

Κυβέρνηση, Υπουργοί, σύμβουλοι και υποψήφιοι πρόεδροι του Δ.Σ.Α. επιχειρούν να μας πείσουν ότι το βασικό μας πρόβλημα είναι ο υπερπληθυσμός των δικηγόρων. Συνεπώς σχεδιάζουν από κοινού «φίλτρα» ώστε να γίνουμε πιο λίγοι και λίγες και να «μοιραστεί» η πίτα των δικηγορικών υπηρεσιών σε λιγότερους.

Η Εναλλακτική Παρέμβαση βρίσκεται απέναντι στις λογικές αυτές. Για εμάς, το μείζον ζήτημα είναι η προάσπιση των αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων και της ρύθμισης των όρων εργασίας των μισθωτών. Πολλοί λένε ότι οι τάσεις συγκέντρωσης και μισθωτοποίησης είναι αντικειμενικές. Σε αυτόν τον ντετερμινισμό απαντάμε ότι δεν είναι έτσι. Τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, αν η ευρεία πληττόμενη πλειοψηφία της δικηγορίας αναλάβει τα ηνία και παλέψει για να υλοποιήσει αποφασιστικά το δικό της σχέδιο αναδιανομής της δικηγορικής ύλης προς όφελος των πολλών. Δεν είναι αναπόφευκτο, είναι θέμα επιλογών.

Για εμάς το πρόβλημα δεν είναι ο “πληθωρισμός” δικηγόρων. Είναι ο πληθωρισμός κακής νομοθέτησης, αυταρχισμού, ευνοιοκρατίας, ποινικού λαϊκισμού, συντεχνιασμού, ο πληθωρισμός της αδικίας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από ανεξάρτητους (από το κράτος και από εταιρείες) δικηγόρους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων του.

Στην Εναλλακτική Παρέμβαση υπερασπιζόμαστε και διεκδικούμε για τους συναδέλφους και συναδέλφισσες την κατεξοχήν δικηγορική ύλη: τη δικαστική παράσταση, την υπεράσπιση των κατηγορούμενων, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, την ανακοπή, τη διείσδυση στα άδυτα της γραφειοκρατίας και τη διευκόλυνση των συναλλαγών των συμπολιτών μας.

Υπερασπιζόμαστε τα ανεξάρτητα δικηγορικά γραφεία, τις μαχήτριες και τους μαχητές δικηγόρους, τους ασκούμενους/-ες και τις μισθωτές/-ους δικηγόρους με αξιοπρεπείς όρους εργασίας και αμοιβές, τους/τις συνηγόρους υπεράσπισης των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Προωθούμε ένα εναλλακτικό μοντέλο συνεργατικής δικηγορίας με σκοπό όλες και όλοι να μπορούμε να ζήσουμε από το δικηγορικό επάγγελμα χωρίς να έχουμε την ανάγκη να κάνουμε και δεύτερη δουλειά, διαφυλάσσοντας το τυπικό δικαίωμα αλλά και την πραγματική δυνατότητά μας να μπορούμε να διαλέξουμε αν θα εργαστούμε για άλλον, σε ποιο αντικείμενο θα εργαστούμε, πώς θα πληρωθούμε κ.ο.κ.

Μας λένε ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος δεν πρέπει να ασχολείται «με τα πολιτικά» και να κοιτάει τα του οίκου του. Εμείς λέμε ότι όταν διακυβεύονται τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες, όποιος δικηγόρος κοιτάει τα του οίκου του προδίδει τον όρκο του. Εμείς λέμε ότι σε αυτή την “εποχή των τεράτων”, ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας οφείλει να βγει μπροστά ως φάρος δημοκρατίας, ως υπέρμαχος της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Οφείλει να σταθεί απέναντι στη βαρβαρότητα μιας ασύδοτης εκτελεστικής εξουσίας και στην αναξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας. Οφείλει να σταθεί μπροστά και να υπερασπιστεί τα θύματα της κρατικής βίας. Οφείλει να διεκδικήσει την τιμωρία των ενόχων και των συνενόχων για όλα τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τη γενοκτονία που συνεχίζει να επιχειρείται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού, καθώς και τη διακοπή κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ. Οφείλει, τέλος, να μη σταματά να διαμαρτύρεται, να οργανώνει, να συγκρούεται, να αγκαλιάζει τους δίκαιους αγώνες.

Σε μια εποχή έντονης αναξιοπιστίας του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, αλλά και μαζικής έκρηξης του κινήματος για δικαιοσύνη, όπως εκφράστηκε με τις τεράστιες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, ο ρόλος του/της δικηγόρου δεν είναι να νομιμοποιεί και να θωρακίζει το ιερατείο της εξουσίας, αλλά να υπερασπίζεται δικαιώματα και ελευθερίες για λογαριασμό και στο πλευρό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και είναι κρίσιμο μετά τις επικείμενες εκλογές, ο Δικηγορικός Σύλλογος να μην είναι ένα ακόμη δεκανίκι αυτής της κυβέρνησης που επιχειρεί να ελέγξει με κάθε τρόπο τα θεσμικά όργανα του δικηγορικού σώματος.

Με αυτό το σκεπτικό, συμμετέχουμε στις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου, επιδιώκοντας να διοικηθεί ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας για τα συμφέροντα της μεγάλη πλειοψηφίας των συναδέλφων και συναδελφισσών, με αυτούς τους στόχους και προς αυτή την κατεύθυνση, μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις, με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία.

Στις επικείμενες εκλογές, κατεβαίνουμε με υποψήφιο πρόεδρο τον Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρο με πλούσια δράση στα δικαστήρια, στο ΔΣ του ΔΣΑ και στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Τα ελπιδοφόρα αποτελέσματα της Εναλλακτικής Παρέμβασης το 2021 ιδίως στις κάλπες των νέων δικηγόρων, με το 10% στην κάλπη των συνδυασμών και το 15% και την τρίτη θέση στην κάλπη των προέδρων, δείχνουν ότι η δυναμική της ανατροπής είναι υπαρκτή και έχει προοπτική. Σήμερα, διεκδικούμε για τον υποψήφιο Πρόεδρό μας την πρωτιά, και για την Εναλλακτική Παρέμβαση την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκπροσώπηση στο Διοικητικό Συμβούλιο. Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι εργοδότες του κλάδου και οι εκλεκτοί τους υποψήφιοι, από την άλλη πλευρά τα συμφέροντα των αυταοαπασχολούμενων, μισθωτών και ασκούμενων δικηγόρων και ο κόσμος της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Στις αρχαιρεσίες της 30ης Νοεμβρίου και 1ης Δεκεμβρίου, θα ψηφίσουμε για τα υλικά μας συμφέροντα, αλλά και για τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Να σηκώσουμε τη δικαιοσύνη στους ώμους μας! Να πάρουμε τον Σύλλογο στα χέρια μας!

Στηρίζουμε – ψηφίζουμε “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή” στην κάλπη των συνδυασμών και Θανάση Καμπαγιάννη στην κάλπη των Προέδρων.

Τι διεκδικεί η Εναλλακτική- Τι μπορεί να διεκδικήσει ο ΔΣΑ;

 

 

Για το Ασφαλιστικό:

Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για όσες/ους πληρώνουν την κατώτατη ασφαλιστική εισφορά με ταυτόχρονη αύξηση του ποσοστού αναπλήρωσης, ώστε η μείωση των εισφορών να μην οδηγήσει σε μειωμένη σύνταξη.

Εισφορές σύμφωνα με κλάσεις με βάση το εισόδημα, με κλιμακωτή αύξηση άνω των 20.000 ευρώ και με χρηματοδότηση αξιοπρεπών συντάξεων κοινών για όλους.

Γνήσια και όχι επιστρεπτέα έκπτωση στην ασφαλιστική εισφορά για τα πρώτα 7 έτη δικηγορίας.

Όχι στο κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα, το γνήσιο ή τις παραλλαγές του. Όχι σε ατομικούς κουμπαράδες και ατομικούς υπολογισμούς εισφορών και παροχών.

Ρύθμιση και σεισάχθεια χρεών που δημιουργήθηκαν στα χρόνια της κρίσης, χωρίς εξοντωτικούς όρους απώλειας των σχετικών ρυθμίσεων. Επαναφορά της δυνατότητας ρύθμισης 120 δόσεων για την ανακούφιση των δικηγόρων.

Ενιαία και δημόσια υγεία και περίθαλψη για όλους τους συναδέλφους άνευ προϋποθέσεων καταβολής εισφορών.

Συμπόρευση με το συνδικαλιστικό κίνημα των μισθωτών εργαζόμενων (με τους οποίους μοιραζόμαστε πλέον κοινά ταμεία) και αποκατάσταση προστατευτικών δικλείδων της εργατικής νομοθεσίας με στόχο την χρηματοδότηση του συστήματος από τους εργοδότες.

Ο ΔΣΑ οφείλει να αναγνωρίσει, να προστατεύσει και να χαρτογραφήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες των ευάλωτων δικηγόρων – όσων πλήττονται από χρόνιες ή σοβαρές ασθένειες, συχνά ως αποτέλεσμα των εξαιρετικά δύσκολων και εξαντλητικών συνθηκών άσκησης του επαγγέλματος. Να διεκδικήσει θεσμική πρόνοια και πολιτικές υποστήριξης που θα διασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, επαγγελματική συνέχεια και πραγματική πρόσβαση στην υγειονομική και κοινωνική περίθαλψη και φροντίδα.

Για το Φορολογικό:

Κατάργηση των ρυθμίσεων του φορολογικού νόμου 5073/2023 και του άδικου και ληστρικού συστήματος των τεκμηρίων ελάχιστου φορολογητέου εισοδήματος

Επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ και της κλιμακωτής φορολόγησης με δραστική μείωση των συντελεστών για τα χαμηλά εισοδήματα και αύξηση για τα πολύ υψηλά.

Κατάργηση του προκλητικού διαχωρισμού των δαπανών σε εκπιπτόμενες και μη. Το εισόδημα που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε περίπτωση (συμπεριλαμβανομένου του υπολογισμού φόρου) πρέπει να είναι το πραγματικά διαθέσιμο.

Κατάργηση του ΦΠΑ στις δικηγορικές υπηρεσίες – Σε κάθε περίπτωση, απαλλαγή κάτω των 25.000 ευρώ.

Για την άσκηση της δικηγορίας και τη δικηγορική ύλη:

Καμία ίδρυση ιδιωτικών νομικών σχολών- Κατάργηση του ν. 5094/2024 για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Προσφυγή του ΔΣΑ για την ακύρωση κάθε πράξης που θα προχωρά στην ίδρυση ιδιωτικών νομικών σχολών και ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Καμία αναγνώριση των πτυχίων των ιδιωτικών νομικών σχολών ως ισότιμων με αυτά των δημοσίων πανεπιστημίων – μη εγγραφή των αποφοίτων των ιδιωτικών νομικών σχολών στους δικηγορικούς συλλόγους.

Καμία σκέψη για εισαγωγή εξετάσεων ή υποχρεωτικών σεμιναρίων για την προαγωγή των δικηγόρων στο Εφετείο και τον Άρειο Πάγο

Δίκαιη αναμόρφωση του πίνακα προεισπράξεων με αυξήσεις και μειώσεις όπου απαιτείται, με πρόταση της Ολομέλειας.

Διεκδίκηση εκ νέου υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρου στα συμβόλαια.

Επιβολή υποχρεωτική παράστασης και γραμματίου σε ιδιωτικές συμβάσεις μεγάλης αξίας.

Ενεργοποίηση του λογαριασμού του ΟΑΕΔ για το επίδομα ανεργίας στους δικηγόρους που, αν και χρηματοδοτείται από τις εισφορές μας, ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε.

Αναμόρφωση του συστήματος νομικής βοήθειας με διαφάνεια, ισότιμη μεταχείριση και αξιοπρεπείς αμοιβές, προς όφελος των πολιτών και των δικηγόρων. Διπλασιασμός της καταβαλλόμενης αμοιβής από το ΤΑΧΔΙΚ. Άμεση αποπληρωμή με την υποβολή των δικαιολογητικών. Κατοχύρωση πραγματικού και υψηλού επιπέδου συστήματος νομικής βοήθειας (legal aid). Επέκταση του προγράμματος Νομικής Βοήθειας στα Μονομελή Πλημμελειοδικεία που πλέον αποφασίζουν εκτιόμενες ποινές.

Δημιουργία δημόσιας και δωρεάν για τους δικηγόρους σύγχρονης βάσης δεδομένων νομοθεσίας-νομολογίας για όλα τα δικαστήρια της χώρας.

 

 

Για τη δικαιοσύνη και την δικαστηριακή καθημερινότητα:

Αγώνας για την άρση των περιορισμών -πρακτικών και οικονομικών- πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Όχι στον νέο Δικαστικό Χάρτη.

Ριζική μείωση του κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη. Κατάργηση του δικαστικού ενσήμου, τέλους απογράφου, παραβόλων εκτός από υποθέσεις μεγάλου χρηματικού αντικειμένου. Κατάργηση των τιμωρητικών νέων διατάξεων του ΚΠολΔ για πολλαπλασιασμό των δικαστικών εξόδων σε περιπτώσεις απορριπτικών προδικαστικών κρίσεων για τις αγωγές και αιτήσεις αναίρεσης.

Όχι στην «πιλοτική» πολιτική δίκη.

Συμπόρευση με τους δικαστικούς υπαλλήλους και κοινή διεκδίκηση για προσλήψεις υπαλλήλων στις δραματικά υποστελεχωμένες υπηρεσίες των δικαστηρίων.

Πρόσληψη προσωπικού καθαριότητας και φύλαξης, αντί της εργολαβίας συνεργείων, όπου ενδημούν εργασιακές συνθήκες εκμετάλλευσης και γαλέρας.

Ψηφιοποίηση των υπηρεσιών με την εξασφάλιση επαρκούς προσωπικού, όχι ψηφιοποίηση των καθυστερήσεων και της γραφειοκρατίας.

Λήψη μέτρων για την καταπολέμηση της καθυστέρησης στην εκδίκαση των υποθέσεων με πρόσληψη του απαιτούμενου αριθμού δικαστών και τον συστηματικό έλεγχο περιπτώσεων αυθαιρεσίας της δικαστικής εξουσίας.

Μαζικές επενδύσεις στα δικαστικά κτίρια και τις προσφερόμενες υπηρεσίες (καθαρισμός, κοκ).

Ουσιαστική επέκταση της μηχανοργάνωσης κάθε γραμματείας.

Πάλη ενάντια στα σχέδια για λειτουργία των δικαστηρίων εντός του περιβάλλοντος των νέων φυλακών Ασπροπύργου.

Κατάργηση των Μονομελών Εφετείων Κακουργημάτων.

Συνολική κωδικοποίηση διοικητικής δικονομίας για όλα τα διοικητικά δικαστήρια. Απλοποίηση των ένδικων βοηθημάτων στη διοικητική δίκη.

Για τους μισθωτούς δικηγόρους και τους «συνεργάτες»:

Υπεράσπιση και διεκδίκηση δικαιωμάτων για το σύνολο των μισθωτών δικηγόρων. Λήψη άμεσων πρωτοβουλιών από τον ΔΣΑ σε αυτή την κατεύθυνση. Υποστήριξη του ρόλου και των δράσεων του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων.

Κατάργηση του άρθρου 48 και του επαίσχυντου καθεστώτος των δικηγόρων-συνεργατών που επιτρέπει την διευρυμένη καθιέρωση της απασχόλησης μισθωτών δικηγόρων χωρίς εργασιακά δικαιώματα.

Αναγνώριση μαχητού τεκμηρίου σχέσης έμμισθης εντολής στο άρθρο 42 για κάθε δικηγόρο που προσφέρει τις υπηρεσίες της/του σε σταθερή βάση και αμείβεται πάγια και περιοδικά.

Εμπλουτισμός του προστατευτικού πλαισίου της έμμισθης εντολής με βάση και τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές για να εξασφαλιστούν αξιοπρεπείς μισθοί, άδειες, επιδόματα και δώρα, αποζημίωση απόλυσης, πληρωμή εισφορών από τον εργοδότη.

Θεσμοθέτηση ανώτατου ωραρίου και προσθετής υπερωριακής αμοιβής για την απασχόληση συνεργατών έμμισθων δικηγόρων.

Νομοθετική κατοχύρωση κατώτατου και κλιμακούμενου αξιοπρεπούς ποσού αντιμισθίας.

Υποχρέωση των εντολέων/εργοδοτών να αναγγείλουν τη σύμβαση έμμισθης εντολής που συνάπτουν με δικηγόρους στον οικείο σύλλογο, με σοβαρές πειθαρχικές ποινές σε περίπτωση παράλειψης. Ανάληψη ρητής υποχρέωσης του ΔΣΑ να ελέγχει ουσιαστικά όλες τις κατατεθειμένες συμβάσεις και να ενημερώνει τους εντολείς στην περίπτωση που διατάξεις των συμβάσεων τους περιέχουν διατάξεις αντίθετες σε διατάξεις του Κώδικα Δικηγόρων.

Πρόβλεψη υποχρέωσης να καταβάλλει ο εντολέας το σύνολο των αποδοχών εμμίσθων δικηγόρων σε περιπτώσεις νομίμων αδειών λόγω ασθενείας, λοχείας κλπ. μέχρι την ένταξη των εμμίσθων δικηγόρων σε καθεστώς αποζημίωσης από τον e-ΕΦΚΑ ή άλλο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης.

Πρόβλεψη υποχρέωσης αναγραφής της αιτίας, με ποινή ακυρότητας, στην καταγγελία της σύμβασης των εμμίσθων δικηγόρων.

Πρόβλεψη καταβολής του ημίσεος της προβλεπόμενης αποζημίωσης σε περίπτωση οικειοθελούς αποχώρησης εμμίσθων δικηγόρων.

Πλήρης κάλυψη οδοιπορικών εξόδων των μισθωτών/ συνεργατών.

Κατοχύρωση δικαιωμάτων για την ανάπτυξη προσωπικής πελατείας. Εξασφάλιση της επαγγελματικής και επιστημονικής ανεξαρτησίας των μισθωτών δικηγόρων.

Ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους εργασίας.

Κατοχύρωση δικαιωμάτων για τους γονείς συναδέλφους και ειδικά για τις γυναίκες συναδέλφους.

Πρόβλεψη κυρώσεων σε βάρος των δικηγόρων-εργοδοτών για την παράβαση των παραπάνω υποχρεώσεων και δημιουργία σχετικού μηχανισμού ελέγχου.

Πρόβλεψη προστατευτικού πλαισίου ακυρότητας τυχόν καταγγελίας συμβάσεων εμμίσθων δικηγόρων για όσο χρόνο αυτοί είναι μέλη διοικητικού συμβουλίου Δικηγορικού Συλλόγου, Ένωση Εμμίσθων Δικηγόρων ή του ΣΜΔ.

Να καλέσει ο ΔΣΑ σε συλλογική διαπραγμάτευση το ΣΜΔ με εργοδοτικές δικηγορικές ενώσεις.

Καμία σκέψη για τροποποιήσεις στο άρθρο 7 παρ. γ και στο άρθρο 31 παρ. 1ζ που θα δίνουν τη δυνατότητα αναστολής της δικηγορικής ιδιότητας και εργασίας με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, επιτρέποντας την de facto paralegal απασχόληση και τη θεσμοποίηση των δικηγόρων πολλαπλών ταχυτήτων.

Ρητή καταδίκη και αντίσταση στην καθιέρωση του 13ώρου και κάθε μορφής θεσμοποιημένης υπερεργασίας, ιδίως σε έναν κλάδο που δεν έχει καθορισμένο ωράριο και όπου η μισθωτή εργασία συχνά προσιδιάζει σε “εργασιακή γαλέρα” λευκών κολάρων. Ο ΔΣΑ οφείλει να απαιτήσει τον σεβασμό των ορίων της ανθρώπινης ζωής και της επαγγελματικής αξιοπρέπειας των δικηγόρων.

Για τους ασκούμενους δικηγόρους:

Κατάργηση της άσκησης, ως θεσμού που διατηρεί ευέλικτο και χωρίς δικαιώματα εργαζόμενο δυναμικό για τα δικηγορικά γραφεία. Ίσα επαγγελματικά δικαιώματα με μόνη τη λήψη του πτυχίου μέχρι τη συνολική κατάργηση του θεσμού της άσκησης και των πανελλαδικών εξετάσεων για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Καμία σκέψη για αυστηροποίηση των εξετάσεων των ασκούμενων δικηγόρων και ανάληψή τους από το Υπουργείο Δικαιοσύνης

Καμία σκέψη για δωρεάν- μη αμειβόμενη άσκηση, πλήρως ή μερικώς.

Υπεράσπιση των ασκούμενων συναδέλφων. Νομοθετική κατοχύρωση αξιοπρεπούς μισθού, ωραρίων, αδειών, πλήρης ασφαλιστική κάλυψη που θα βαρύνει τον εργοδότη, κάλυψη των μεταφορικών από τον εργοδότη και τήρηση της σχετικής απόφασης του ΔΣ του ΔΣΑ για το ύψος του κατώτατου μισθού μέχρι την πλήρη κατοχύρωση του κατώτατου μισθού. Αυστηρός πειθαρχικός έλεγχος των εργοδοτών.

Να μην απασχολούνται οι ασκούμενοι και νέοι δικηγόροι σε αντικείμενα που δεν έχουν σχέση με την δικηγορική ύλη.

Υποχρεωτική ασφάλιση, με καταβολή των εισφορών από τους εργοδότες.

Στήριξη από το Σύλλογο των ασκούμενων τόσο στην αναζήτηση εργασίας (μητρώο θέσεων) όσο και κατά τη διάρκεια της άσκησης για την τήρηση των όρων από τους εργοδότες.

Εγγραφή των εργαζόμενων ασκούμενων στους Δικηγορικούς Συλλόγους.

Καμία σκέψη για υποχρεωτικά σεμινάρια. Μόνη προϋπόθεση για άσκηση του επαγγέλματος το πτυχίο.

 

 

Για τις γυναίκες δικηγόρους και τα ζητήματα έμφυλης βίας:

Θεσμοθέτηση ειδικού πειθαρχικού μηχανισμού στον ΔΣΑ για καταγραφή και τιμωρία περιστατικών σεξιστικής βίας και κακοποίησης, με βάση τις κατευθυντήριες αρχές της Σύμβασης 190 ΔΟΕ.

Υποστήριξη των θυμάτων έμφυλων διακρίσεων, βίας και παρενόχλησης – μελών του Συλλόγου, στις τυχόν δικαστικές ενέργειές τους.

Λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής ενημέρωσης και υποστήριξης των μελών του ΔΣΑ για περιστατικά παρενόχλησης και διακρίσεων.

Δημόσιες παρεμβάσεις του ΔΣΑ κατά της έμφυλης βίας και των έμφυλων διακρίσεων στη δικαιοσύνη και την κοινωνία με πρόταση συγκεκριμένων μέτρων (τυποποίηση της γυναικοκτονίας ως διακεκριμένης παραλλαγής της ανθρωποκτονίας σύμφωνα με την τελευταία γνωμοδότηση του ΑΠ, δωρεάν νομική βοήθεια στα θύματα έμφυλης βίας, νομοθετικές παρεμβάσεις, κοκ).

Διενέργεια, με ευθύνη του ΔΣΑ, ειδικών σεμιναρίων προς αστυνομικές αρχές, δικαστές και εισαγγελείς και έκδοση πρωτοκόλλων καλών πρακτικών για τον χειρισμό υποθέσεων έμφυλης βίας και σεξουαλικών εγκλημάτων.

Για τις μητέρες και τους γονείς δικηγόρους:

Διεκδίκηση προστατευτικών διατάξεων για τη γυναίκα δικηγόρο. Προστασία και ενίσχυση της μητρότητας.

Άμεση άρση της προϋπόθεσης ασφαλιστικής ενημερότητας για την χορήγηση της ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας, όπως και σε όλα τα επιδόματα (λοχείας και τοκετού) για να μπορούν, χωρίς περιορισμούς, να έχουν πρόσβαση όλες οι μητέρες στις παροχές.

Αναδρομική επέκταση της χορήγησης της ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας σε γονείς με ημερομηνία τοκετού τουλάχιστον από 1/1/2023

Άμεση νομοθετική επίλυση της αδικαιολόγητης στέρησης της δυνατότητας των εμμίσθων δικηγόρων να λάβουν τη συμπληρωματική παροχή μητρότητας (κυοφορίας και λοχείας) μετά τον τοκετό [ν. 549/77 αρ. 4, ν. 4808/2021 αρ. 34, ΠΔ 221/1997 αρ. 1, που σκοπό έχει να παρασχεθεί στην μητέρα ποσό ίσο με τις τακτικές αποδοχές κατά το χρόνο άδειας πριν τον τοκετό και της λοχείας], πέρα από το βασικό επίδομα τοκετού και λοχείας, με ρητή πρόβλεψη αναλογικής εφαρμογής των σχετικών διατάξεων στις έμμισθες δικηγόρους, και την οποία παροχή στερούνται επί μακρόν με την επίκληση κωλυμάτων που επικαλούνται την καθυστέρηση της έκδοσης Κανονισμού πρώην ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ), κατά παράβαση της αρχής της ισότητας.

Αύξηση του εφάπαξ ποσού επιδόματος λοχείας για τις αυτοαπασχολούμενες δικηγόρους (ασφαλισμένες μη μισθωτές ΕΦΚΑ), που υπολείπεται σημαντικά του επιδόματος κύησης και λοχείας 119 ημερών που λαμβάνουν μισθωτές και έμμισθες δικηγόροι με 200 ημέρες ασφάλιση, από 800 ευρώ που είναι σήμερα (για 4 μήνες) σε 880 ευρώ x 4 μήνες.

Κάλυψη των εξόδων θεραπειών υπογονιμότητας και κρυοσυντήρησης ωαρίων.

Άμεση επίλυση των καθυστερήσεων καταβολής της ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας που παρατηρείται επανειλημμένα με την επίκληση τεχνικών ζητημάτων διαλειτουργικότητας των εφαρμογών

Πλήρης κάλυψη των εξόδων- τροφείων σε βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς. Αναθεώρηση του ισχύοντος πλαισίου κάλυψης των τροφείων μέσω ΕΣΠΑ, που έχει πολύ αυστηρές προϋποθέσεις αθροιστικού οικογενειακού εισοδήματος κάτω των 28.000 ευρώ, και περιορίζει υπέρμετρα τους δικαιούχους.

Πλήρης φοροαπαλλαγή και απαλλαγή από τις ασφαλιστικές εισφορές ενός τουλάχιστον έτους και για τους δύο γονείς (επέκταση της μείωσης 50% που προβλέπεται με το αρ. 141 παρ. 2 ν. 3655/2008 μόνο για τις μητέρες και αποκλειστικά για την κύρια σύνταξη).

Επέκταση όλων των παροχών στις θετές και στις ανάδοχες μητέρες καθώς και σε περιπτώσεις προαιρετικής ασφάλισης.

Δημιουργία και λειτουργία από τον ΔΣΑ βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών με άμεση προτεραιότητα ώστε να καλύπτουν τις σχετικές ανάγκες των δικηγόρων. Αξιοποίηση κτηρίων ιδιοκτησίας του για την δημιουργία βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών του ΔΣΑ που θα εξυπηρετούν δικηγόρους του ΔΣΑ, με κάλυψη των τροφείων.

Θεσμοθέτηση της εγκυμοσύνης και της λοχείας ως σπουδαίων λόγων αναβολής σε ΚΠΔ, ΚΠολΔ και ΚΔΔ.

Για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης:

Ένας ΔΣΑ ενεργός στις μεγάλες κοινωνικές μάχες και διεκδικήσεις που δίνει φωνή, νομική υποστήριξη και θεσμική προστασία στους κοινωνικούς αγώνες

Κήρυξη του εν ενεργεία Υπουργού Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη ως persona non grata από τους Δικηγορικούς Συλλόγους με αίτημα άμεσης αποπομπής του, ως εκφραστή της σφοδρής επίθεσης στο δικηγορικό λειτούργημα, τις αρχές του κράτους δικαίου, καθώς και συστηματικής παραβίασης κάθε έννοιας δεοντολογίας.

Ειδική υπηρεσία του ΔΣΑ για την οργάνωση της διασύνδεσης του Συλλόγου με σημαντικές για τα κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα υποθέσεις, καθώς και της συνεργασίας και σύμπραξης με κοινωνικούς φορείς.

Αξιοποίηση της δυνατότητας του ΔΣΑ να παρεμβαίνει σε δίκες που συγκεντρώνουν κοινωνικό ενδιαφέρον αξιοποιώντας το αρ. 90 του Κώδικα Δικηγόρων, όπως στην υπόθεση των Τεμπών. Άσκηση αντίστοιχης παρέμβασης στην υπόθεση που αφορά στο μαζικό έγκλημα της Πύλου, αλλά και σε υποθέσεις μεγάλων οικονομικών εγκλημάτων σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος όπως στην έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά.

Θεσμική προστασία των δικηγόρων ως υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: ρητή καταδίκη και αντιμετώπιση της στοχοποίησης από πολιτικά πρόσωπα ή δημόσιους λειτουργούς, της παρεμπόδισης άσκησης καθηκόντων, καθώς και των συλλήβδην προσαγωγών και αυθαίρετων ελέγχων σε μια «εποχή τεράτων».

Εμπέδωση του θεσμικού ρόλου του/της δικηγόρου ως συλλειτουργού της δικαιοσύνης: υπενθύμιση σε όλες τις αρχές ότι ο/η δικηγόρος έχει δικαίωμα απρόσκοπτης πρόσβασης σε εντολείς, φακέλους και διαδικασίες. Πειθαρχική και ποινική διερεύνηση περιστατικών παρεμπόδισης/βίας κατά δικηγόρων και στοχευμένες στρατηγικές δίκες σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων παραβιάσεων.

Κίνηση διαδικασιών για την καταδίκη και τον πειθαρχικό έλεγχο της ηγεσίας της δικαστικής εξουσίας σε περιπτώσεις, αντιθεσμικής ή αντιδεοντολογικής δράσης, δημιουργίας σοβαρών υπονοιών σύμπραξης με τις επιταγές της εκτελεστικής εξουσίας και αποδοχής παρεμβάσεων στο έργο της, σοβαρής παραβίασης δικαιωμάτων πολιτών, επίθεσης στο ρόλο των δικηγόρων ως συλλειτουργών της δικαιοσύνης.

Αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης της ηγεσίας του δικαστικού σώματος, που ναι δεν μπορεί να διορίζεται, αλλά ούτε και να «αυτορρυθμίζεται» καταλήγοντας σε «κράτος των δικαστών», έναν αυταρχικό πυρήνα κοινωνικά ανεξέλεγκτης συγκέντρωσης υπερεξουσίας. Συμμετοχή κοινωνικών φορέων, κοινωνικών οργανώσεων και εκπροσώπων των παραγωγικών τάξεων στην ανάδειξη της ηγεσίας του δικαστικού σώματος.

 

 

Για τα δικαιώματα:

Λειτουργία στο ΔΣΑ επιτροπών για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών. Αγώνας για κατάργηση του νόμου Χρυσοχοΐδη για τον περιορισμό του δικαιώματος στη συνάθροιση και των αντιδημοκρατικών νόμων για την αστυνόμευση της συνδικαλιστικής ζωής, των ΑΕΙ και του νέου πειθαρχικού δικαίου σε πανεπιστήμια και δημόσιο τομέα.

Καμία υποχώρηση από τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου (δημοσιότητα της δίκης, αυτοπρόσωπη παρουσία κατηγορουμένου, κλπ.) στο όνομα της «επιτάχυνσης» της δικαιοσύνης.

Κατάργηση των τρομονόμων και της σωρείας αντιδραστικών τροποποιήσεων του ΠΚ και του ΚΠΔ, αλλά και άλλων ειδικών ποινικών νόμων, των τελευταίων ετών, που φαλκιδεύουν τα δικαιώματα του κατηγορουμένου.

Πρωτοβουλία του ΔΣΑ για τη μεταρρύθμιση στις φυλακές και για τα δικαιώματα των κρατούμενων. Μέτωπο απέναντι στην αυστηροποίηση και αυταρχικοποίηση της ποινικής και σωφρονιστικής μεταχείρισης.

Δημιουργία μόνιμου Παρατηρητηρίου αστυνομικής βίας, με εκπόνηση ετήσιων εκθέσεων και νομικοπολιτικών παρεμβάσεων κατά της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Κατάργηση των σωμάτων ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ που ευθύνονται για εκατοντάδες περιστατικά δολοφονικής βίας.

Διάβημα και πρωτοβουλίες του ΔΣΑ- προσφυγές στη δικαιοσύνη για τις συστηματικές παραβιάσεις δικαιωμάτων από την ΕΛΑΣ σε περιπτώσεις διαδηλωτών, νεολαίων, μεταναστών κ.ά., όπως το δικαίωμα της πρόσβασης σε δικηγόρο ήδη από το στάδιο της προσαγωγής.

Ανάληψη πρωτοβουλίας υπεράσπισης και επαναφοράς των κατακτήσεων της εργατικής νομοθεσίας μαζί με εργατικά σωματεία, κατάργηση των αντεργατικών νόμων, κατάργηση των αντισυνδικαλιστικών διατάξεων του νόμου Χατζηδάκη και πρόσφατων νόμων.

Προστασία του δικαιώματος στην κατοικία με εκ νέου νομοθέτηση προστασίας της πρώτης κατοικίας. Αποχή δικηγόρων από κάθε ενέργεια προς πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας.

Ανάδειξη και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς, ίντερσεξ, κουήρ) συμπολιτών μας αλλά και των συναδέλφων δικηγόρων που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους έμφυλες διακρίσεις και ομοφοβικές προκαταλήψεις, με σκοπό να έχουν μία κανονική δικηγορική καθημερινότητα.

Υπεράσπιση των δικαιωμάτων μεταναστών και προσφύγων σε νομιμοποιητικά έγγραφα και άσυλο, πάλη ενάντια στην φασιστική απειλή και τους ρατσιστικούς αποκλεισμούς. Διεκδίκηση της τιμωρίας των ενόχων του Ελληνικού Λιμενικού για το ναυάγιο της Πύλου.

Δημιουργία Επιτροπής για την διεκδίκηση δικαιοσύνης για τα χιλιάδες θύματα, νεκρούς , τραυματίες, ακρωτηριασμένους, εκτοπισμένους και απαχθέντες – όλων των ηλικιών και όλων των φύλων – από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στη Γάζα και εν γένει στην Παλαιστίνη. Διεκδίκηση διακοπής της χρηματοδότησης του κράτους κατοχής και απαρτχάιντ Ισραήλ από την ελληνική και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Διεκδίκηση της τιμωρίας των ενόχων των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στη Γάζα από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, βασανιστηρίων και της γενοκτονίας. Διεκδίκηση της αναζήτησης ευθυνών και τιμωρίας όσων ενίσχυσαν και υποβοήθησαν τα εγκλήματα αυτά μέσα από τις πράξεις ή/και παραλείψεις τους. Ανάδειξη του αιτήματος της απελευθέρωσης των πολιτικών ομήρων-κρατουμένων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι και υφίστανται βασανιστήρια στις ισραηλινές φυλακές κατοχής.

 

 

Για τη λειτουργία του ΔΣΑ:

Επαναφορά της δημοκρατικής λειτουργίας του Συλλόγου με τακτική σύγκληση Γενικών Συνελεύσεων και μείωση του ορίου απαρτίας.

Λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου με όρους διαφάνειας και λογοδοσίας: δημόσια συνεδρίαση προσβάσιμη στα μέλη του ΔΣΑ διαδικτυακά, τήρηση και δημοσιοποίηση πλήρων πρακτικών. Κανονισμός δημοκρατικής λειτουργίας που να περιορίζει τις υπερ-εξουσίες του Προέδρου.

Κατάρτιση κανονισμού λειτουργίας του ΔΣ.

Επαναφορά απλής αναλογικής στις εκλογές των Δικηγορικών Συλλόγων. Κατάργηση του αυταρχικού προεδροκεντρικού συστήματος και της άμεσης εκλογής Προέδρου.

Λειτουργία αντιπροσωπευτικού Πανελλαδικού Δικηγορικού Συνεδρίου και εκλογή Συντονιστικού Οργάνου.

Διάφανη λειτουργία της πειθαρχικής διαδικασίας, πειθαρχικές ποινές για εισπρακτικές εταιρείες που δρουν υπό τον «δικηγορικό» μανδύα.

Πάταξη των φαινομένων διαφθοράς εντός του ΔΣΑ όσον αφορά τα προγράμματα νομικής βοήθειας, διορισμούς σε εκλογές σωματείων, κλπ. Εισαγωγή ασφαλιστικών δικλείδων για την τήρηση χρονικής προτεραιότητας στους διορισμούς.

Μείωση της ετήσιας εισφοράς και αύξηση της χρηματοδότησης των ανταποδοτικών υπηρεσιών του Συλλόγου προς τα μέλη του: ΤΝΠ Ισοκράτης, Βιβλιοθήκη, κλπ.

Λειτουργία θεσμών αλληλεγγύης προς τους πληττόμενους δικηγόρους (κοινωνικό παντοπωλείο, συνεταιρισμός παροχής αναλώσιμων σε χαμηλό κόστος, αλληλοβοηθητικός λογαριασμός, διάθεση χώρου για επαγγελματικές συναντήσεις, κλπ.).

26 Οκτωβρίου 2025

Δεν αρκεί να αναγνωρίζουμε τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα

 

Αν δεν κάνουμε κάτι, τότε θα μας αξίζει να ζούμε σε έναν κόσμο όπου η γενοκτονία αποτελεί κανονικότητα

 

Ο γνωστός καθηγητής Ιστορίας και πολιτικός σχολιαστής Tarik Cyril Amar στο άρθρο που ακολουθεί τονίζει—και αυτό είναι η κεντρική ιδέα του—ότι πλέον η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος-δολοφόνο, ως έγκλημα έχει ήδη συντελεστεί και η ανθρωπότητα, εάν την αποδεχτεί, οδηγείται σε μια νέα κανονικότητα που ισοδυναμεί σε κάθοδο στην Κόλαση (όπως λέει) καθώς στο εξής οι συρράξεις θα είναι αποδεκτό να συνοδεύονται από γενοκτονίες και δεν θα υπάρχει διάκριση μεταξύ των δύο εννοιών.

Αλλά τι συνεπάγεται η αντίσταση από την ανθρωπότητα στη συντελεσμένη γενοκτονία; Ο καθηγητής Amar εδώ προχωρά σε απαιτήσεις ισοδύναμες με τον τρόπο που η ανθρωπότητα αντιστάθηκε στη ναζιστική πανούκλα—και νίκησε. Ίσως—πράγμα που και ο ίδιος αναγνωρίζει—μια πολεμική αντιπαράθεση με τη Δύση που στηρίζει και είναι συνένοχη στην γενοκτονία να μην είναι «ρεαλιστική». Αλλά οπωσδήποτε, η υπόλοιπη—εκτός Δύσης—ανθρωπότητα έχει κάνει λίγα πράγματα για να αντιπαρατεθεί στη γενοκτονία και αν αυτή η στάση δεν ανατραπεί, όλη η ανθρωπότητα στο μέλλον θα βρει μπροστά της τις τρομακτικές συνέπειες.

Ιδιαίτερα η ρητορική της Μόσχας και του Πεκίνου θα περιπέσουν σε πλήρη αναξιοπιστία αν συνεχιστεί η στάση της ‘ουδετερότητας’ και δεν ηγηθούν, επί τέλους, ενός παγκόσμιου κινήματος για την οικονομική και πολιτική απομόνωση του κράτους-δολοφόνου.

Μπορεί ο καθηγητής Amar να κατηγορηθεί για μαξιμαλισμό σε κάποιες προτάσεις του, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτές έχουν ως στόχο να ‘ξυπνήσουν’ την εκτός-Δύσης ανθρωπότητα που παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη την εξελισσόμενη φρίκη. Και σε τέτοιες καταστάσεις, όπου ολόκληρη η υφήλιος κυλά προς τον όλεθρο, καμία προσπάθεια αφύπνισης δεν είναι υπερβολική.

Παρακάτω η μετάφραση.

 

Όσοι έχουν μάτια για να βλέπουν και αυτιά για να ακούν—συμπεριλαμβανομένου και του συγγραφέα, όπως συμβαίνει—το γνωρίζουν εδώ και πολύ καιρό.

Ωστόσο, τα πορίσματα της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής Έρευνας των Ηνωμένων Εθνών για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, και το Ισραήλ (εφεξής: η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών) που μόλις δημοσιεύθηκαν και περιγράφονται λεπτομερώς σε μια μακροσκελή έκθεση εξακολουθούν να έχουν μεγάλη σημασία: Το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων.

Σε κάθε αμερόληπτο, διανοητικά ειλικρινή και ηθικά φυσιολογικό αναγνώστη—ανεξάρτητα από τις πολιτικές του θέσεις—η έκθεση, προϊόν διετούς «επίπονης» συλλογής στοιχείων και νομικής ανάλυσης, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα ανταποκρίνονται σε τέσσερις από τους πέντε τρόπους διάπραξης γενοκτονίας που απαριθμούνται στη θεμελιώδη και δεσμευτική Σύμβαση του ΟΗΕ του 1948 για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, καθώς και στο Καταστατικό της Ρώμης του 1998: Δολοφονία μελών της ομάδας, πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη της ομάδας, σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής που υπολογίζεται ότι θα επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει, και επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων εντός της ομάδας. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ακόμη και μία από αυτές τις ενέργειες αρκεί για να απαγγελθεί κατηγορία για γενοκτονία.

Η έκθεση της Επιτροπής του ΟΗΕ, φυσικά, συναντά αυτό που το ΑΡ αποκάλεσε «αυξανόμενη χορωδία» καθυστερημένων, αλλά επειγόντως αναγκαίων αναγνωρίσεων του μεγαλύτερου εγκλήματος που έχει διαπραχθεί στον αιώνα μας, μεταξύ άλλων από: τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονίας (την «κορυφαία» στον κόσμο, σύμφωνα με το BBC), τις ισραηλινές ΜΚΟ B’Tselem και Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Ισραήλ), και τώρα ακόμη και τον Αμερικανό γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια να αρνηθεί, ασυγχώρητα, αυτή τη γενοκτονία όσο περισσότερο μπορούσε.

Γενικότερα, πλέον το 43% ακόμη και των Αμερικανών βλέπουν ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία—και είναι έτοιμοι να το πουν όταν ερωτηθούν από τους δημοσκόπους. Το 53 τοις εκατό απλά δεν συμπαθεί το Ισραήλ. Και τα δύο ποσοστά δεν είναι τίποτα λιγότερο από συγκλονιστικά για τα δεδομένα των ΗΠΑ, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι οι νέοι που έχουν σιχαθεί τον σιωνισμό. Επιπλέον, οι παραδοσιακά σταθερά φιλοϊσραηλινές εκλογικές περιφέρειες που είναι σταθερά υπέρ-του-Ισραήλ-ό,τι-και-να-γίνει, καταρρέουν: Η Δεξιά και το MAGA ειδικότερα διαθέτουν πλέον ηγέτες και παράγοντες επιρροής που ασκούν ανοιχτή κριτική στο Ισραήλ, όπως η Marjorie Taylor Green και ο Tucker Carlson. Ακόμα και οι Αμερικανοί ευαγγελιστές εγκαταλείπουν ταχύτατα τα Σιωνιστικά χρώματα. Ο Economist μόλις αναγνώρισε την κατάρρευση, με φρίκη, υπό τον τίτλο «Πώς το Ισραήλ χάνει την Αμερική».

Δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε σχετικά με τα δεδομένα: Το νερό είναι υγρό, το αίμα είναι κόκκινο και το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Όποιος εξακολουθεί να αρνείται αυτό το έγκλημα ή να προσπαθεί να σπιλώσει όσους το αναφέρουν ως «εντολοδόχους της Χαμάς» και «αντισημίτες»—όπως αναμενόμενα πράττει το Ισραήλ—το μόνο που κάνει είναι να προσφέρει περισσότερες αποδείξεις της απεριόριστης ανεντιμότητάς του. Όπως σημείωσε ο Κρις Σιντότι, μέλος της Επιτροπής του ΟΗΕ, στη συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε την έκθεσή της, «κανείς δεν παίρνει» πια «στα σοβαρά» μια τέτοια ισραηλινή προπαγάνδα. Τουλάχιστον, κανείς με μυαλό που λειτουργεί και με αξιοπρεπή συνείδηση.

Οι ερωτήσεις που έχουν σημασία είναι διαφορετικές. Και οι απαντήσεις θα διαμορφώσουν το κοινό—ή όχι τόσο—ανθρώπινο μέλλον. Είναι φρικτό να πρέπει να το πούμε, αλλά, ακόμα κι αν δεν έχει περάσει ακόμα στην Ιστορία, η Γενοκτονία της Γάζας έχει ήδη συμβεί: ακόμη κι αν σταματήσει σήμερα—που δεν θα σταματήσει—η ανθρωπότητα έχει χάσει προ πολλού την ευκαιρία να την αποτρέψει. Για να είχε συμβεί αυτό, οι Ισραηλινοί δράστες, που ποτέ δεν έκρυψαν το έγκλημά τους, θα έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί με τη βία, το αργότερο ως τον Νοέμβριο του 2023. Αλλά και τώρα, πολλά μελλοντικά θύματα μεταξύ των Παλαιστινίων θα μπορούσαν ακόμη να σωθούν—και μάλλον δεν θα σωθούν.

Αλλά η γενοκτονία αποτελεί ένα γεγονός που δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε. Αυτό που διακυβεύεται ακόμα—εκτός από πολλές επιπλέον ζωές—είναι αν θα αφήσουμε αυτό το έγκλημα να γίνει μια νέα κανονικότητα, μια «Μέθοδος της Γάζας», που είναι ο ντε φάκτο στόχος του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Όπως είναι, ο κόσμος μας είναι τρομακτικός και χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, αλλά κάποιοι από εμάς τουλάχιστον εξακολουθούν να γνωρίζουν ότι ο πόλεμος και η γενοκτονία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι το ίδιο πράγμα. Αν επικρατήσουν οι υποστηρικτές της «Μεθόδου της Γάζας», τότε ο πόλεμος θα είναι γενοκτονία. Ειδικά όταν διεξάγεται από τη Δύση και το τερατώδες δημιούργημά της, το Ισραήλ.

Ας επικεντρωθούμε σε τέσσερις ερωτήσεις που θα έχουν σημασία: Πρώτον, ποιες είναι—ή θα έπρεπε να είναι—οι συνέπειες της γενοκτονίας του Ισραήλ; Δεύτερον, τι γίνεται με τους πολλούς στις κυβερνήσεις, τα μέσα ενημέρωσης και τη δημόσια σφαίρα, κυρίως αλλά όχι μόνο στη Δύση, οι οποίοι είναι συνένοχοι σε αυτό το έγκλημα ή ακόμη και τόσο βαθιά εμπλεκόμενοι που είναι πραγματικά συνυπεύθυνοι; Και τι γίνεται με την ευρύτερη ομάδα εκείνων—και πάλι κράτη, οργανώσεις, επιχειρήσεις, ακαδημαϊκός κόσμος, δεξαμενές σκέψης, ό,τι θέλετε—που δεν έκαναν τίποτα; Και, τέλος, τελευταίο αλλά καθόλου λιγότερο σημαντικό, τι γίνεται με τα θύματα και εκείνους που αντιστέκονται—μεταξύ άλλων και με ένοπλο αγώνα—για λογαριασμό τους;

Όσον αφορά τις συνέπειες, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι πρέπει να συμβεί ως ελάχιστο: τα επιζώντα θύματα πρέπει επιτέλους να προστατευθούν, οι δράστες να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. Ιδιαίτερα τώρα, που το Ισραήλ εξαπολύει την τελική του επίθεση στην ίδια την πόλη της Γάζας—μια προσπάθεια για μια τελική λύση με ακόμα περισσότερες δολοφονίες και την πλήρη εθνοκάθαρση της Γάζας—αυτή η προστασία θα μπορούσε ακόμα να κάνει τη διαφορά.

Όπως έχει επισημάνει ο ειδικός σε θέματα διεθνούς δικαίου Craig Mokhiber, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη διαδικασία «Ενωμένοι για την Ειρήνη» για να παρακάμψει το αμερικανικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να δώσει εντολή σε μια διεθνή δύναμη προστασίας για τη Γάζα.

Φυσικά, το Ισραήλ, το οποίο υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και άλλα κράτη που συνδιαπράττουν γενοκτονίες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία, θα αντιστεκόταν σε μια τέτοια επέμβαση. Αυτός δεν είναι λόγος να μην γίνουν τα απαραίτητα πρώτα βήματα. Αλλά είναι ένας λόγος για να είμαστε ρεαλιστές. Τελικά, για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα και τον λαό της θα χρειαστεί μια πιο ισχυρή προσέγγιση. Το Ισραήλ είναι ένα εξαιρετικά εγκληματικό κράτος υπό ένα εντελώς παρανοϊκό καθεστώς. Όπως η ναζιστική Γερμανία, θα πρέπει να ηττηθεί στρατιωτικά από έναν ενεργό συνασπισμό που θα διεξάγει έναν αποφασιστικό πόλεμο.

Και εδώ επίσης, οι ρεαλιστές θα επισημάνουν πολλά εμπόδια. Ωστόσο, είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει όχι μόνο η γενοκτονία στη Γάζα αλλά και η εκπορευόμενη από το Ισραήλ ατέρμονη βία και αποσταθεροποίηση όχι μόνο στη Δυτική Ασία αλλά, στην πραγματικότητα, σε ολόκληρο τον κόσμο. Το εντελώς παράνομο και ανεξέλεγκτο πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, με το οποίο έχει απειλήσει όχι μόνο τους γείτονές του αλλά, και πάλι, ολόκληρο τον κόσμο, δεν αποτελεί λόγο για να μην υπάρξει επιτέλους στρατιωτική επέμβαση. Αντιθέτως, είναι ένας ακόμη επιτακτικός λόγος να το πράξουμε για να το αφοπλίσουμε.

Όσον αφορά τους Ισραηλινούς δράστες, πρέπει να τιμωρηθούν, σε μεγάλο αριθμό, υψηλοί και χαμηλοί. Πρώτον, επειδή τα θύματά τους και οι επιζώντες συγγενείς τους έχουν δικαίωμα στη δικαιοσύνη. Και δεύτερον, επειδή η εξωφρενική ατιμωρησία του Ισραήλ είναι μία από τις βασικές αιτίες της τρέχουσας γενοκτονίας. Αν δεν καταργηθεί τελικά και εμφατικά, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Και όχι μόνο στο Ισραήλ.

Εκτός από τη στρατιωτική επέμβαση, που είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεται, το οικονομικό μποϊκοτάζ είναι η άλλη αναπόφευκτη συνέπεια. Όλες οι εμπορικές και άλλες σχέσεις με αυτό το τερατώδες κράτος πρέπει να σταματήσουν. Αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τη Δύση, για παράδειγμα, τις άθλιες ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία και ΕΕ.

Οι επικριτές από την παγκόσμια μη-Δύση και οι επίδοξοι ηγέτες μιας νέας πολυπολικής τάξης έχουν δίκιο σε αυτό το θέμα: Αν το Πεκίνο και η Μόσχα, για παράδειγμα, δεν θέλουν να χάσουν την αξιοπιστία τους, δεν μπορούν να παραμείνουν de facto ουδέτερες. Το ελάχιστο που πρέπει να κάνουν είναι να ηγηθούν ενός παγκόσμιου κινήματος για την πλήρη απομόνωση του Ισραήλ, οικονομικά, πολιτικά και σε κάθε άλλο τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ένα πρώτο βήμα είναι να μετατοπιστεί επιτέλους η συζήτηση από το μη-θέμα του αν πρέπει να «αναγνωριστεί» η Παλαιστίνη. Προφανώς, πρέπει να αναγνωριστεί, και περίπου 150 κράτη το έχουν ήδη κάνει. Αυτό που πραγματικά πρέπει να συζητήσουμε είναι η από-αναγνώριση του Ισραήλ: ό,τι και αν είναι, δεν είναι ένα συνηθισμένο κράτος, και τα άλλα κράτη πρέπει να σταματήσουν να προσποιούνται ότι είναι.

Εάν οι εν δυνάμει ηγέτες μιας καλύτερης διεθνούς τάξης δεν καταφέρουν, το λιγότερο, να απομονώσουν το Ισραήλ, θα έχουν μόνο τους εαυτούς τους να κατηγορούν. Εάν όμως αναλάβουν την πρωτοβουλία να ηγηθούν της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας που έχει βαρεθεί τα εγκλήματα και την ατιμωρησία του Ισραήλ, θα ωφεληθούν όχι μόνο ηθικά αλλά και πολιτικά (και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό). Επιπλέον, αν δεν στείλουν οι ίδιοι στρατεύματα, πρέπει τουλάχιστον να βοηθήσουν τα θύματα του Ισραήλ, από τη Γάζα έως την Υεμένη και το Ιράν, να οπλιστούν και να αντισταθούν.

Στη Δύση, είναι καιρός να δημιουργηθούν συστηματικά μητρώα όσων πρέπει να κατηγορηθούν για συνενοχή. Να συμπεριλάβουν χιλιάδες κυβερνητικούς εκπροσώπους και γραφειοκράτες, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο (για παράδειγμα, στο Βερολίνο), καθώς και ακαδημαϊκούς, μέλη δεξαμενών σκέψης, προσωπικότητες των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κοινωνικών μέσων που έχουν υποστηρίξει τη γενοκτονία μεταδίδοντας, κοινοποιώντας και ενισχύοντας την προπαγάνδα γενοκτονίας του Ισραήλ, από την ψευδή είδηση για «μαζικούς βιασμούς» έως την απόκρυψη του γεγονότος ότι πολλά από τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου 2023 δεν σκοτώθηκαν από την Παλαιστινιακή Αντίσταση, αλλά από τις ισραηλινές δυνάμεις που διεξήγαγαν μια επιχείρηση «Hannibal» εναντίον των δικών τους.

Αρχίζοντας με τον Julius Streicher στις δίκες της Νυρεμβέργης και ως γεγονός επιβεβαιωμένο πρόσφατα κατά τη διάρκεια των δικών που ακολούθησαν τη γενοκτονία στη Ρουάντα, η χρήση των μέσων ενημέρωσης για την προώθηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονίας αποτελεί από μόνη της έγκλημα. Ο κόσμος θα χρειαστεί πολλές νέες καταδίκες σε αυτόν τον τομέα.

Τέλος, θα πρέπει να γίνουν διορθώσεις: Πώς μπορεί, για παράδειγμα, ένας μαχητής της Χαμάς να στιγματίζεται ως «τρομοκράτης», όταν στην πραγματικότητα έχει αγωνιστεί απεγνωσμένα και ενάντια σε όλες τις πιθανότητες για να σταματήσει τις γενοκτονικές δυνάμεις του Ισραήλ; Αυτό είναι διαστροφικό. Γενικά, οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να ασκήσουν ένοπλη αντίσταση. Η αντίσταση στη γενοκτονία το καθιστά ακόμη πιο προφανές. Και όσοι έχουν αντισταθεί στον υπόλοιπο κόσμο, είτε με διαδηλώσεις, καταλήψεις πανεπιστημίων, μποϊκοτάζ ή σαμποτάζ ισραηλινών κατασκευαστών όπλων, πρέπει επίσης να δικαιωθούν. Δηλαδή, πρέπει να αναγνωριστούν ως υπόδειγμα πολιτών αντί να διώκονται, όπως, για παράδειγμα, στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.    

Πολλά περισσότερα θα πρέπει να γίνουν αν ένας κόσμος που βρίσκεται ήδη στο μετά την γενοκτονία στη Γάζα στάδιο θέλει να αντιστρέψει τη σταθερή κατάπτωσή του στην κόλαση.  Θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες, τουλάχιστον, για να καθαριστεί η βρωμιά που παρήγαγε το έγκλημα καθεαυτό αλλά και η ευρεία συνενοχή. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι, ως σύνολο, καν θα το προσπαθήσουμε. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν δεν το κάνουμε, θα αξίζουμε όλα όσα μας περιμένουν σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουμε κάνει τη γενοκτονία κανόνα ή έχουμε επιτρέψει αυτό να συμβεί.

Πηγή: tarikcyrilamar.com

Ευάλωτη κυβέρνηση σε αμοκ εκτροπής

“Ήρθε η ώρα η αλήθεια να αντεπιτεθεί”, εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στα πλαίσια αυτής της αντεπίθεσης, η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανίσει ένα σκληρό προσωπείο εντός της δικαιοσύνης.

Κινείται τακτικά σε πολλαπλά μέτωπα.

  • Επιτίθεται στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων και τον πρόεδρο της, κατηγορώντας για.. συγκάλυψη και απόκρυψη πραγματογνωμοσύνης. Στο παρασκήνιο, κάπου ακούγεται ο Υπουργός Δικαιοσύνης Φλωρίδης να αισθάνεται “δικαιωμένος” που θεωρούσε όσους μιλούσαν για μπάζωμα “για τα μπάζα”.
  • Ταυτόχρονα, ασκείται πειθαρχικός έλεγχος απέναντι δικαστικούς λειτουργούς στην Ρόδο για την δικαιοδοτική τους κρίση  στο σκάνδαλο της Πολεοδομίας. Στην υπόθεση αυτή, να σου ο Πρωθυπουργός να δηλώνει “προσωπικό παρών”, εμφανιζόμενος ως ο κυνηγός κεφαλών των “διεφθαρμένων”.
  • Τέλος, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ζητά την απομάκρυνση δημοσιογράφων από το MEGA, τα οποία ουδέποτε διαψεύστηκαν

Η αντεπίθεση της αλήθειας αποτελεί μία ενορχηστρωμένη και συντονισμένη προσπάθεια ώστε να:

  • σπιλωθεί, υποβαθμιστεί, απονομιμοποιηθεί και φιμωθεί κάθε φωνή και κέντρο, το οποίο αμφισβητεί ενεργά το κυβερνητικό αφήγημα,
  • υψωθεί το προσωπικό κύρος του πρωθυπουργού, ο οποίος “παρεμβαίνει προσωπικά” να διασώσει μία δικαιοσύνη χειμαζόμενη από λαϊκή δυσπιστία.
  • επενδυθεί η σιδερένια λαβίδα της σιωπής με ολίγη από ιδεολογία και γεωπολιτική: Στις δηλώσεις του πρωθυπουργού στις 3/4 στην Κοζάνη, επικαλείται το “ρευστό διεθνές οικονομικό και γεωπολιτικό περιβάλλον” για να εξάρει την σημαντικότητα της σταθερότητας της χώρας. Μία αντίστοιχη αποστροφή είχε κάνει και ο Βορίδης, στο περίφημο “τα Τέμπη είναι μικρό ζήτημα μπροστά στον κόσμο που αλλάζει”.

Οι λέξεις έχουν αναποδογυρίσει και σημαίνουν τα αντίθετά τους. Η κυβέρνηση γίνεται το θύμα της σκευωρίας, ο υπέρμαχος της δικαιοσύνης, ο εγγυητής της σταθερότητας. Οι δικηγόροι και οι συγγενείς συγκαλύπτουν, οι δικαστές δεν κάνουν την δουλειά τους, οι δημοσιογράφοι που κάνουν “προπαγάνδα” τίθενται στο στόχαστρο. Υπάρχει ένα γνωστό πλέον μοτίβο χειρισμού και χειραγώγησης των συνειδήσεων, που όμως διαρκώς μετράει φτωχότερα αποτελέσματα. Η κυβέρνηση επενδύει στην πλήρη απουσία αντιπολίτευσης, ώστε να στρέψει με μαεστρία τον κοινωνικό αυτοματισμό υπερ της. Σφιγμομετρούμε δυσπιστία για την δικαιοσύνη; Περιμένουμε με τεταμένα αντανακλαστικά να “την πέσουμε” σε δικαστές, ώστε το θείο χέρι του Ηγεμόνα να συνενώσει πάλι το κοινωνικό σύνολο υπο το Στέμμα του Δικαίου. Διεκδικούν συλλογικοί φορείς και γονείς την αλήθεια για το έγκλημα; Προβαίνουμε σε μία εκτεταμένη εκστρατεία συκοφαντίας, κατά το γνωστό Γκεμπελισμό ‘πες πες, πες ένα ψέμα, στο τέλος κάτι θα μείνει”. Τα ψέματα πρέπει να αναποδογυρίσουν.

Η επίθεση στους δικηγορικούς συλλόγους και την Ολομέλεια

Αρχικά, γιατί επιτίθενται στους Δικηγορικούς Συλλόγους και τον Πρόεδρο τους;
Για να απαντηθεί το ερώτημα, πρέπει να σταχυολογήσουμε ένα πλήρες ιστορικό ενεργειών της Ολομέλειας και των Δικηγορικών Συλλόγων:

  •  Δήλωση υποστήριξης κατηγορίας για τα Τέμπη
  • Αίτημα για διενέργεια πραγματογνωμοσύνης (η επίμαχη που δήθεν συγκαλύφθηκε)
  • Καθολική αποχή δικηγόρων στις 28/02, μέρα κινητοποίησης για τα Τέμπη. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης είναι πανό με αίτημα “Δικαιοσύνη για το έγκλημα στα Τέμπη”
  • Απόφαση καθολικής αποχής 28/03, ημέρα συζήτησης αίτησης ακύρωσης του νέου Φορολογικού
  • Ανακοίνωση στις 26/03 ενάντια στην παρέμβαση της Προέδρου του Αρείου Πάγου για πειθαρχικό έλεγχο δικαστικών λειτουργών στην Ρόδο
  • Απόφαση για διερεύνηση πειθαρχικής ευθύνης της Προέδρου του Αρείου για την πειθαρχική δίωξη δικαστικών λειτουργών
  • Απόφαση για καθολική αποχή στις 7/04 ενάντια στις παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη

Όσον αφορά το ζήτημα της επίμαχης πραγματογνωμοσύνης:

Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας, στα πλαίσια της άσκησης της δήλωσης υποστήριξης κατηγορίας για το έγκλημα στα Τέμπη, ζήτησαν από τον Ειδικό Εφέτη Ανακριτή την διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης από δικαστικό πραγματογνώμονα. Η έκθεση αυτή εγχειρήστηκε κανονικά στον Εφέτη Ανακριτή και ενσωματώθηκε στην δικογραφία της υπόθεσης, κάτι που απαιτεί την μυστικότητα και την μη δημοσιοποίηση στοιχείων της. Δημόσια τοποθέτηση επί εγγράφων που βρίσκονται στον φάκελο της δικογραφίας και δη από διάδικο μέρος που τα έχει εισφέρει συνιστά παραβίαση της μυστικότητας της κύριας ανάκρισης Απο κει και πέρα, η ευθύνη για το γεγονός, ότι διαδικαστικά δεν έχουν βγει στο φως τα στοιχεία αυτά σχετίζονται με τις διαρκείς παρακωλύσεις της διαδικασίας, η οποία έχει καθυστερήσει σε εξοργιστικό βαθμό.

Ενόψει των ανωτέρω, είναι σαφές ότι τα δημοσιεύματα που στοχοποιούν τους δικηγορικούς συλλόγους και τα όργανά τους εξυπηρετούν αποκλειστικά, όπως δηλώνει η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, “επικοινωνιακές ανάγκες αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα βασικά ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις για το ίδιο το δυστύχημα (717 κ.ο.κ.). Η πλήρης διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών και η απόδοση Δικαιοσύνης αποτελούν πρόσταγμα για το δικηγορικό σώμα. Και στην κατεύθυνση αυτή θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να κινούμαστε χωρίς να μας πτοούν τέτοιου είδους επιβουλές..”.

Όπως, δε, σωστά επισημαίνουν οι σύμβουλοι της Εναλλακτικής Παρέμβασης Αθήνας,  “η στοχευμένη αρθρογραφία και αναπαραγωγή από τους κυβερνητικούς κύκλους δημοσιευμάτων που κάνουν λόγο για υποτιθέμενη απόκρυψη πραγματογνωμοσύνης για την υπόθεση των Τεμπών από τον Πρόεδρο του ΔΣΑ είναι υποβολιμαία και στόχο έχει την απονομιμοποίηση της απόφασης του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών να παρέμβει στη δίκη υποστηρίζοντας την κατηγορία και να ζητήσει την απονομή δικαιοσύνης σε μια υπόθεση που αφορά κυβερνητικό – κρατικό έγκλημα και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλης της κοινωνίας.”

Γιατί οι δικαστικοί στη Ρόδο πρέπει να θυσιαστούν για την εικόνα της κυβέρνησης

Η ωμή παρέμβαση της Προέδρου του Αρείου Πάγου για την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας απέναντι σε δικαστικούς λειτουργούς στην Ρόδο αποτελεί άλλη μία κίνηση εντυπωσιασμού. Η κυβέρνηση των ταχυδαχτυλουργών της επικοινωνίας προσπαθεί να μετατρέψει την αδυναμία της σε δύναμη. Αξιοποιεί την διάχυτη δυσπιστία απέναντι στο δικαστικό σώμα, δικαιολογημένη και μη, εντελώς επιλεκτικά, για να δείξει την εικόνα πως ο μηχανισμός κινείται, ακούει, διδάσκεται. Στη βορά των επικοινωνιακών παιχνιδιών, δικαστικοί λειτουργοί που εκτέλεσαν ευθυσυνείδητα τα καθήκοντα τους βρίσκονται υπό διωγμόν από την δικαστική ηγεσία.

Ταυτόχρονα, ο μέγας δικαστής Ηγεμόνας και πάλι δικάζει και εκθέτει με τις δηλώσεις του, λέγοντας πως “δεν υπάρχουν άβατα” και “νομιμότητα παντού”. Ο πρωθυπουργός και πάλι κάνει δηλώσεις, οι οποίες όμως ήδη προδικάζουν το αποτέλεσμα. Θυμίζουν την δήλωση “δεν υπάρχει παράνομο φορτίο”, η οποία ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσει μία εκστρατεία λασπολογίας των γονέων ως “συνομωσιολόγους” από τους μισθωμένους των ΜΜΕ.  Η τωρινή φράση “νομιμότητα παντού”, ειπωμένη στο συγκεκριμένο πλαίσιο μίας κίνησης πειθαρχικής δίωξης, στην ουσία υποστηρίζει την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, αλλά και ο ίδιος προσωπικά στοχοποιεί τους δικαστικούς λειτουργούς. Και όλα γίνονται, για την καλλιέργεια της εικόνας του κεφαλοκυνηγού της διαφθοράς, ο οποίος δίνει διαρκώς content στα πλήθη που πεινούν για κάποιας μορφής τιμωρία.

Ακόμα περισσότερο, η κίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας αναδεικνύει μία ανείπωτη omerta στο εντός του δικαστικού σώματος, που δεν είναι μόνο ο κατασταλτικός έλεγχος, αλλά και το φόβητρο της επαγγελματικής εξέλιξης. Ο φόβος της εξάρτησης της επαγγελματικής ανέλιξης από την υπακοή στους ανωτέρους είναι ένα εξαιρετικό φίμωτρο σε όποιον έχει συνείδηση, εκτός αν επιλέξει αυτοβούλως τον δρόμο της απομάκρυνσης απο το αξίωμα στο βαθμό του Προέδρου Εφετών. Το δίπολο, υπακοή και εξέλιξη ή άρνηση και συνέπειες είναι αμείλικτο και επιτακτικό, ειδικά στον βραχίονα της εξουσίας που χαρακτηρίζεται από την απουσία άμεσης λαϊκής νομιμοποίησης.

Η ύπαρξη ενός δικαστικού σώματος που λειτουργεί υπό τον διαρκή φόβο της διακοπής της επαγγελματικής ανέλιξης, υπό τον διαρκή έλεγχο της διορισμένης ανώτατης δικαστικής ηγεσίας και  του ίδιου του τηλεδικαστή πρωθυπουργού, δεν αποτελεί στοιχείο νομιμότητας ούτε δημοκρατίας. Αποτελεί στοιχείο πολιτειακής εκτροπής.

Όπως ακριβώς υπογραμμίζει η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων:
” Κατά τα λοιπά, η δικαστική κρίση,[…] δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να επισύρει πειθαρχική δίωξη του δικαστή που την εξέφερε. Σχετικοποίηση της αρχής αυτής, η οποία, με την εξαίρεση ανώμαλων πολιτειακών καταστάσεων, παγίως μέχρι σήμερα εφαρμόζεται, με το εν λόγω περιεχόμενο, από τα αρμόδια, εσωτερικά και διεθνή όργανα, θα έθετε σε σοβαρή διακινδύνευση την ύπαρξη του κράτους δικαίου και τη σταθερότητα της Δημοκρατίας.
Κατόπιν αυτών, παρακολουθούμε με ανησυχία φαινόμενα όπως η κίνηση της ανωτέρω πειθαρχικής διαδικασίας κατά δικαστικών λειτουργών για τη δικαιοδοτική τους κρίση, καθώς μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας. ” (υπογράμμιση δική μας)

Μία ευάλωτη κυβέρνηση σε αμοκ εκτροπής

Τα παραπανώ δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από ομολογία ενοχής και αδυναμίας μίας ευάλωτης κυβέρνησης. Μίας κυβέρνησης, που σε τίποτα άλλο δεν μπορεί να προσφύγει, από την πολιτειακή ανωμαλία και την αντιστροφή των εννοιών, την θυματοποίηση και το επικοινωνιακό τρικ. Πάνω στο βωμό της εικόνας τους, θυσιάζονται δικηγόροι, δικαστές, δημοσιογράφοι, συγγενείς: όποιος τολμήσει να ισχυριστεί, πως είναι οι υπαίτιοι, οι θύτες, και όχι τα θύματα.

Η Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου μεθερμηνεύεται σε κράτος αδικίας, όπου ο ισχυρός μεταχειρίζεται όπως θέλει τις λέξεις και τις έννοιες, τις μετατρέπει στο αντίθετό τους, τις στρέφει ενάντια στους νόμιμους κατόχους τους.

Ο κλονισμός και η πολιτική φθορά της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την γεωπολιτική αστάθεια αλλά και τις έντονες αντιπαραθέσεις εντός της ελίτ της χώρας, την αναγκάζουν να κάνει άλμα προς τα μπρος, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να γλυτώσει από την λαϊκή τιμωρία. Έτσι, χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς της δικαιοσύνης για να επέμβει στις συνειδήσεις, να δημιουργήσει εντυπώσεις και, κάποτε, να τρομοκρατήσει δικηγόρους, δικαστές, δημοσιογράφους αλλά και γονείς, ώστε να κρυφτεί το ψέμα.

Οι παραπάνω αιχμηρές ανακοινώσεις και η διαρκής αντίσταση στην παράδοση του δικαίου στα χέρια τους φανερώνουν ανοιχτά, πως το παιχνίδι της δικαιοσύνης ακόμα δεν έχει παιχτεί. Και σε αυτό θα πρέπει να αναζητηθούν οι αναγκαίες τομές, οι οποίες να αποτελέσουν αιχμηρά αιτήματα ενός ισχυρού και στιβαρού αντίπαλου στρατοπέδου της δικαιοσύνης.

Ένα πρώτο αίτημα δεν μπορεί να μην αφορά την ανώτατη δικαστική ηγεσία, τον διορισμό και το ανέλεγκτο της δράσης της. Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, με την κίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας, έκαναν ένα πρώτο βήμα. Το ερώτημα παραμένει: για πόσο ακόμα η ανώτατη δικαστική ηγεσία θα διορίζεται, ώστε να ελέγχει σφιχτά το δικαστικό σώμα, αντί να εκλέγεται;

Αρνούνται την καθαρογραφή των αθωωτικών αποφάσεων και ύστερα δυσανασχετούν που η κοινωνία δεν εμπιστεύεται τη “Δικαιοσύνη” τους

Η απροσδόκητη άρνηση σε αυτονόητο αίτημα καθαρογραφής πρόσφατης αθωωτικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών σε δίκη μεγάλου πολιτικού, αλλά και νομολογιακού ενδιαφέροντος που αφορούσε – τι άλλο ; – συλλήψεις διαδηλωτών με έφερε αντιμέτωπο με την προσπάθεια ανακάλυψης του νομικοπολιτικού καθεστώτος που επιτρέπει και συντηρεί αυτή την αυθαιρεσία. Μέχρι τώρα οι διάσπαρτες – ευτυχώς όχι πολλές – αρνήσεις, δυσχέρειες ή καθυστέρησης καθαρογραφής αθωωτικών αποφάσεων της καθημερινότητας δεν υπήρξε ικανή για να μου κινήσει το ανάλογο ενδιαφέρον. Εδώ όμως τα πράγματα διέφεραν : Ακόμα και η επικληθείσα και αποδεδειγμένη με έγγραφα εκκρεμής για τα ίδια πραγματικά περιστατικά πειθαρχική διαδικασία σε βάρος αθωωθέντων υπαλλήλων για αναξιοπρεπή συμπεριφορά (έτσι χαρακτηρίζουν κάποιοι πειθαρχικοί προϊστάμενοι τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις) που καθιστά αναγκαία την προσκόμιση της αθωωτικής απόφασης και του σκεπτικού της, άρα το αναμφισβήτητο έννομο συμφέρον του αθωωθέντος αιτούντος,  δεν στάθηκε ικανή για να πείσει την πρόεδρο του δικαστηρίου (ναι, αυτήν που εξέδοσε την αθωωτική απόφαση) να κάνει δεκτή την αίτηση καθαρογραφής της.

Η αναζήτηση του καθεστώτος επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Η πρώτη ήταν η διακύμανση του άρθρου 142 Κ. Ποιν. Δ και ιδίως της τέταρτης παραγράφου του, που είναι εκείνη που ρυθμίζει το ζήτημα. Αυτή, όπως την παρέδωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Ιούλιο 2019 με τον «Νέο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας» (ν. 4620/2019 (ΦΕΚ Α 96/11.6.2029) είχε ως εξής

«Άρθρο 142. – Σύνταξη των πρακτικών.

  1. Μόλις τελειώσει η συνεδρίαση, όποιος τη διευθύνει θεωρεί και μονογράφει σε κάθε φύλλο τα πρόχειρα πρακτικά που συντάχθηκαν από τον γραμματέα κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης.
  2. Μέσα σε οκτώ ημέρες από τη συνεδρίαση καθαρογράφονται τα πρακτικά από τον γραμματέα και υπογράφονται από αυτόν και τον δικαστή που διευθύνει τη συζήτηση ή, αν αυτός μετατέθηκε ή απομακρύνθηκε από τη δημόσια υπηρεσία ή πέθανε πριν από την καθαρογράφηση, από τον αρχαιότερο μεταξύ των δικαστών που συμμετείχαν στη συζήτηση και, αν το δικαστήριο είναι μονομελές, μόνο από τον γραμματέα. Αν ο γραμματέας που συμμετείχε στη συζήτηση απομακρύνθηκε από την υπηρεσία ή πέθανε πριν από την καθαρογράφηση, τα πρακτικά συντάσσει όποιος διευθύνει τη γραμματεία του δικαστηρίου ή ο αναπληρωτής του με βάση τα πρόχειρα πρακτικά και τα σχετικά έγγραφα που βρίσκονται στο δικαστικό γραφείο τα πρακτικά υπογράφονται από αυτόν και από τον διευθύνοντα τη συζήτηση σύμφωνα με τα παραπάνω. Η ημερομηνία υπογραφής των καθαρογραμμένων πρακτικών σημειώνεται αυθημερόν σε ειδικό βιβλίο, που τηρείται στην οικεία γραμματεία.
  3. Όπου από τις διατάξεις της νομοθεσίας προβλέπεται επίδοση αντιγράφου ή αποσπάσματος της απόφασης ποινικού δικαστηρίου σε αυτόν που καταδικάστηκε, αντί γι` αυτήν μπορεί να επιδοθεί έγγραφο της γραμματείας του δικαστηρίου, που περιέχει τον αριθμό της απόφασης, τη διάταξη που παραβιάστηκε και την ποινή που επιβλήθηκε. Η επίδοση αυτού του εγγράφου έχει τις συνέπειες της επίδοσης αντιγράφου ή αποσπάσματος της απόφασης.
  4. Με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εκδίδεται ύστερα από γνώμη της Ολομέλειας του οικείου Πρωτοδικείου, μπορεί να καθορίζεται για ποιες αποφάσεις δεν είναι αναγκαία η καθαρογραφή.»

Με τη ρύθμιση αυτή ο νέος καταργούσε πολλές εξαιρέσεις από την υποχρέωση καθαρογραφών που προέβλεπε η προϊσχύσασα διάταξη του παλιού Κ.Ποιν.Δ, την οποία παρέλαβε, αλλά διατήρησε ανοιχτή την κερκόπορτα της δυνατότητας εξαίρεσης από την καθαρογραφή ποινικών αποφάσεων με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης. Τουλάχιστον όμως περιόρισε την εξαίρεση αυτή μόνο σε αποφάσεις του Πρωτοδικείου αφού μόνο για αυτές προέβλεψαν την υπουργική εξουσία να εκδίδει σχετικές αποφάσεις η διάταξη όμως αυτή δεν κράτησε για πολύ λίγους μήνες αργότερα τον Νοέμβριο 2019 με το άρθρο 7 παράγραφος 21 του ν. 4637/2019 (ΦΕΚ Α 180/18.11.2019) η κυβέρνηση της Ν.Δ. τροποποίησε τη διάταξη της παραγράφου 4 η οποία παραμένει ακόμα και σήμερα με το εξής περιεχόμενο :

«4. Οι αποφάσεις που αναβάλλουν τη δίκη κατά τα άρθρα 59, 61, 349 ή 352, χωρίς να έχει προηγηθεί έρευνα αποδεικτικών μέσων, δεν είναι αναγκαίο να καθαρογράφονται κατά τις προηγούμενες παραγράφους. Με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, που εκδίδεται ύστερα από γνώμη της Ολομέλειας του οικείου δικαστηρίου, μπορεί να καθορίζεται για ποιες επιπλέον αποφάσεις δεν είναι αναγκαία η καθαρογραφή. Σε κάθε περίπτωση καθαρογράφονται οι ερήμην καταδικαστικές αποφάσεις, οι προπαρασκευαστικές αποφάσεις με τις οποίες λύεται οριστικά ένα ζήτημα, καθώς και εκείνες στις οποίες έχει δηλωθεί παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας.»

Όπως γίνεται αντιληπτό με την τροποποίηση αυτή :

  1. Διευρύνονται οι κατηγορίες των αποφάσεων που εξαιρούνται από την καθαρογραφή και ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται πολλές που πιθανότατα έχουν σημαντικό νομικό ενδιαφέρον
  2. Παρέχεται ευρύτατη εξουσία στον υπουργό δικαιοσύνης να καθορίζει για ποιες επιπλέον αποφάσεις δεν είναι αναγκαία η καθαρογραφή χωρίς κριτήρια και περιορισμούς
  3. Διευρύνεται η δυνατότητα εξαίρεσης από την καθαρογραφή αποφάσεων που εκδίδουν όλα τα δικαστήρια και όχι μόνο τα πρωτοδικεία
  4. Παρέχει τη δυνατότητα στην Ολομέλεια κάθε δικαστηρίου να γνωμοδοτεί πριν την έκδοση της υπουργικής απόφασης για τα παραπάνω. Η γνώμη βέβαια δεν είναι δεσμευτική για τον υπουργό δεν απαιτείται σύμφωνη γνώμη αλλά οπωσδήποτε διαθέτει τη βαρύτητά της.

Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον η καταγραφή της θέσης των δικαστικών λειτουργών απέναντι στο συνταγματικό καθήκον δημοσιότητας της δίκης τη δυνατότητα ελέγχου των δικαστικών αποφάσεων προώθησης της νομολογίας και σεβασμού του τεκμηρίου αθωότητας.

Γιατί για όλα αυτά η νομική μεταστροφή της τροποποίησης αυτής ενάντια σε όλα τα παραπάνω είναι περισσότερο από προφανής. Και συνεπώς είναι πολύ ενδιαφέρων ο τρόπος κατά τον οποίο το δικαστικό σώμα θα ανταποκρινόταν στην πρόσκληση συνευθύνης που το απηύθυνε η κυβέρνηση με τη διάταξη αυτή, για την οποία – ειρήσθω εν παρόδω – δεν ενθυμούμαι οποιαδήποτε αντίδραση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και των λοιπών θεσμικών φορέων εκπροσώπησης των εισαγγελέων και δικαστών, είτε με την παρούσα, είτε με προγενέστερες συνθέσεις τους.

Η δεύτερη έκπληξη ήταν η αδυναμία εύρεσης υπουργικών αποφάσεων που έχουν εκδοθεί κατ εξουσιοδότηση της παραγράφου 142 παράγραφος 4 είμαι κυριολεκτικά κυριολεκτικά φάντες στις βάσεις νομικών δεδομένων και τράπεζες πληροφοριών νόμοι της πληροφόρησης με κάποιες από τις οποίες επικοινώνησε και δήλωσε και αυτές αδυναμία εύρεσης ενώ είχα αρχίσει να πιστεύω στην ύπαρξη νομοθετικού κενού και να αφουγκράζομαι ακόμα μεγαλύτερη αυθαιρεσία στην απόρριψη των καθαρογράφω ν διέκρινα στην δυσανάγνωστη χειρόγραφη σημείωση της προέδρου που είχε απορρίψει την αίτηση την αναφορά της υπ. αριθμ. 2273/21.7.2020 Υπουργικής Απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης. Μάταια την αναζήτησα και αυτήν στο Φ.Ε.Κ. και στις τράπεζες νομικών πληροφοριών και τελικά κατευθείαν στη διοίκηση του Εφετείου Αθηνών όπως ζήτησε και έλαβε αντίγραφο της αμέσως ένα δισέλιδο έγγραφο δηλαδή δεν φέρει κανένα αποδεικτικό δημοσίευσης το έγγραφο αυτό μεταξύ άλλων αναφέρει ότι έλαβε υπόψη τη γνώμη της Ολομέλειας των Δικαστών του Εφετείου Αθηνών, όπως αυτή αναφέρεται στην με αριθμό 3/2020 απόφαση περί του καθορισμού του είδους των ποινικών αποφάσεων που δεν είναι αναγκαία η καθαρογραφή τους το οποίο μας διαβιβάστηκε με το έγγραφο του προέδρου του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Αθηνών με αριθμό πρωτοκόλλου 5754/03/07/2020.

Αναζήτησα και την αναφερόμενη αυτή η γνώμη της ολομέλειας των δικαστών του Εφετείου Αθηνών, όχι βέβαια σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα ή άλλο μέσο δημοσίευσης, αλλά στην ίδια τη Διοίκηση του Εφετείου, όπου χρειάστηκε μάλιστα για ένα δημόσιο έγγραφο να καταθέσω γραπτή αίτηση επικαλούμενος αυτονόητα το έννομο συμφέρον ως παραστάντος συνηγόρου σε σωρεία αθωωτικών αποφάσεων για τις οποίες αντιμετωπίζω την άρνηση καθαρογραφής. Και είχα τη μεγάλη τύχη να γίνει δεκτή η αίτηση και να μου χορηγηθεί την επόμενη μέρα το αντίγραφο.

Εκεί, σε αυτή την γνώμη αναφέρονται τα εξής ενδιαφέροντα ;

Η Ολομέλεια του Εφετείου Αθηνών συγκλήθηκε στις 04/06/2020 με συμμετοχή 115 από τους 306 υπηρετούντες δικαστές του Εφετείου, ενώ δεν εκπροσωπήθηκαν η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, καθώς και ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων Αθηνών αν και είχαν λάβει πρόσκληση.

Τόση μεγάλη σημασία δίνουν αυτοί όλοι οι θεσμικοί φορείς σε ένα τόσο σημαντικό θέμα.

Στη συνέχεια ο πρόεδρος της ολομέλειας έδωσε το λόγο στην εισηγήτρια πρόεδρο εφετών, η οποία οι οποίοι ανέγνωσε την εισήγησή της που έγινε ομόφωνα δεκτή και διατυπώθηκε η γνώμη της Ολομέλειας η οποία με τη σειρά της μέσα σε ελάχιστες μέρες (03/07/2020 διαβιβάστηκε στον υπουργό και στις 21/07/2020 είχε ήδη εκδοθεί Υπουργική Απόφαση).

Σύμφωνα λοιπόν με την 2273/21.7.2020 Υπουργική Απόφαση και την υπ. αριθμ. 3/2020 ομόφωνη γνώμη της Ολομέλειας των Δικαστών του Εφετείου Αθηνών :

Δεν είναι αναγκαία η καθαρογραφή των πρακτικών των ποινικών αποφάσεων οι οποίες :

  1. Είναι αναβλητικές
  2. Παύουν οριστικά την ποινική δίωξη λόγω θανάτου του κατηγορουμένου ή λόγω ανάκλησης της έγκλησης
  3. Κηρύσσουν τη συζήτηση απαράδεκτη λόγω ελλείψεως κλητεύσεως είναι ο κλητεύσεως του κατηγορουμένου
  4. Απορρίπτουν την έφεση ως ανυποστήρικτη κατ άρθρο 501
  5. Εκδίδονται επί όλων των αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης κατά τα άρθρα 497 471 Κ.Πολ.Δ. (Κ.Πολ.Δ. γράφει η Υ.Α. κατά λάθος, το σωστό είναι Κ.Ποιν.Δ.) συγχώνευσης ποινών, ανάκλησης λιπομαρτυρίας, συμπλήρωσης ή διόρθωσης απόφασης, χορήγησης άδειας ενόρκων, ανάκλησης λιπενορκίας κλπ).
  6. Είναι ομόφωνα αθωωτικές, με εξαίρεση τα Μ.Ο.Ε., στις οποίες η ποινική δίωξη έχει ασκηθεί αυτεπαγγέλτως και δεν υπάρχει παθών ή δεν έχει υποστηριχθεί κατηγορία, πλην εάν διατάσσουν απόδοση κατασχεθέντων ή επικύρωση κατάσχεσης και δήμευση κατασχεθέντων.

Ακολουθεί η υπογραφή του τότε Υπουργού Κωνσταντίνου Τσιάρα γνωστού και εκείνου από το όλο νομοθετικό του έργο.

Όπως γίνεται αντιληπτό εξαιρείται σχεδόν το σύνολο των αθωωτικών αποφάσεων του Εφετείου Αθήνας καθώς ελάχιστες λαμβάνονται χωρίς ομοφωνία που εκδίδουν τα δικαστήρια που αποτελούνται αποκλειστικά από τακτικούς δικαστές σε αντίθεση με τις αποφάσεις των Μικτών Ορκωτών Εφετείων (Μ.Ο.Ε.), οι οποίες οι οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος καθαρογράφονται. Το γεγονός ότι εξαιρούνται από την καθαρογραφή κατά προτίμηση οι αποφάσεις των  τακτικών (επαγγελματιών) δικαστών έναντι εκείνων που εκδίδονται από τα Μικτά Ορκωτά Εφετεία είναι ένα ζήτημα που αξίζει ιδιαίτερο προβληματισμό.

Πριν ολοκληρώσω το ενημερωτικό μέρος του παρόντος κρίνω αναγκαίο να επισημάνω στο κείμενο της παραπάνω γνώμης της Ολομέλειας των Δικαστών του Εφετείου Αθηνών αναφέρεται ότι σε προηγηθείσα Υπηρεσιακή Συνέλευση των Δικαστικών Υπαλλήλων αποφασίστηκε να ομόφωνα να ζητηθεί να μην καθαρογράφονται μεταξύ άλλων οι αθωωτικές αποφάσεις επί υποθέσεων που δεν παρίσταται πολιτική αγωγή και να και να συντάσσονται μόνο αποσπάσματα αυτών.

Ενώ, το πολύ σύντομο σκεπτικό με το οποίο εισηγήτρια πέτυχε να εγκριθεί ομόφωνα η πρόταση της ήταν ότι τυχόν αποδοχή της εισήγησης αυτής θα απαλλάξει τους δικαστικούς υπαλλήλους από σημαντικό πρόσθετο έργο και θα εξοικονομηθεί πολύτιμος χρόνος για την καθαρογραφή των καταδικαστικών αποφάσεων που σε αρκετές περιπτώσεις καθυστερούν υπέρμετρα με συνεπαγόμενο αποτέλεσμα και εξ αυτού του λόγου καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης.

Σύμφωνος τέλος με την εισήγηση τάχθηκε ο παρασταθείς Εισαγγελέας Εφετών που παρέστη στις εργασίες της Ολομέλειας.

Όλοι αυτοί πιθανόν να πιστεύουν ότι παρήγαγαν δίκαιο αλλά μόνο αυτό δεν έκαναν ένα ελαττωματικό κανόνα ο οποίος ο οποίος παραβιάζει πολλαπλά το ισχύον δίκαιο και τις αρχές του, σφαγιάζει τα δικαιώματα των αθωωθέντων και προστατεύει την αδιαφάνεια των δικαστικών αποφάσεων. Ειδικότερα :

  1. Η τυχόν παράλειψη δημοσίευσης στο Φ.Ε.Κ. της σχετικής Υπουργικής Απόφασης και δεκάδων άλλων παρόμοιων που ισχύουν ανά τα δικαστήρια της χώρας καθιστά αμφίβολο εάν ως διοικητική πράξη είναι ακόμα και υποστατή και συνεπώς εάν παράγει έννομες συνέπειες
  1. Οι αιτίες μη δημοσίευσης στο όμως δεν περιορίζονται στη διερεύνηση της νομικής της συνέπειας, αλλά προφανώς στην αδιαφάνεια με την οποία το Υπουργείο Δικαιοσύνης θέλησε να στερήσει στους κατηγορούμενους που αθωώνονται το δικαίωμα να διαβάσουν και να διατηρήσουν το σκεπτικό της αθώωσής τους.
  2. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις κρυμμένες γνώμες της ολομέλειας των δικαστών των δικαστηρίων της χώρας που έχουν εκδοθεί με παρόμοιο περιεχόμενο.

Ας πάμε όμως στην ουσία της ρύθμισης που είναι το σημαντικότερο. Η στέρηση του δικαιώματος διατύπωσης του σκεπτικού και των πρακτικών της αθωωτικής ποινικής δίκης :

  1. Παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην προσωπικότητα και στη δίκαιη δίκη αφού αποστερεί στον κατ αμάχητο τεκμήριο πλέον αθώο τη δυνατότητα δημόσιας διατύπωσης της αθωότητάς του όταν τα κατηγορητήρια κλητήρια θεσπίσματα και παραπεμπτικά βουλεύματα καθώς και οι τυχόν πρωτόδικες καταδικαστικές αποφάσεις παραμένουν σε γραπτές με δυσμενές περιεχόμενο για αυτόν.
  2. Εμποδίζει την πρόοδο της νομολογίας ιδίως σε φιλελεύθερες υπερασπιστικές δικαστικές αποφάσεις και περιφρονεί το μόχθο των «συμπραττόντων των λειτουργών της δικαιοσύνης» δικηγόρων που αυξάνεται ολοένα στις ποινικές δίκες με την επιμέλεια σύνταξης αυτοτελών ισχυρισμών ενστάσεων δηλώσεων και λοιπών για καταχώριση στα πρακτικά. Εν τέλει εμποδίζει την πρόοδο της ίδιας της νομικής επιστήμης.
  3. Κωλύει την άσκηση ένδικων μέσων εναντίον αθωωτικών αποφάσεων στο μέτρο που αυτή εξαρτάται από την καταχώρηση στο ειδικό βιβλίο η οποία με τη σειρά της προϋποθέτει καθόλου γραφή πρακτικών και σκεπτικού
  4. Κωλύει την άσκηση εννόμων δικαιωμάτων του αθωωθέντος εναντίον ψευδομαρτύρων ή ψευδομηνυτών, αφού αρνείται αδικαιολόγητα να τον εξοπλίσει με το αποδεικτικό στοιχείο που αποκαλύπτει το αληθές των ισχυρισμών του.
  5. Καθιστά αδύνατη κάθε διαδικασία διόρθωσης η συμπλήρωσης (άρθρου 145 Κ.Ποιν.Δ.)
  6. Ματαιώνει τη λήψη της από οποιονδήποτε τρίτο έχοντα έννομο συμφέρον (άρθρο 147 Κ.Ποιν.Δ.)
  7. Παραβιάζει τη δημοσιότητα της δίκης αυτού αφού αυτή αναμφίβολα εκτείνεται και στη δημοσιοποίηση του σκεπτικού της αθωωτικής απόφασης που δεν απαγγέλλεται ποτέ στο ακροατήριο.
  8. Παραβιάζει τη δυνατότητα ελέγχου της αιτιολογίας της δικαστικής απόφασης τόσο από τον λαό όσο και από τα υπερτιμημένα δικαστικά όργανα αφού έλεγχος προς αιτιολογίας προϋποθέτει τη διατύπωση της.
  9. Ανάβει πράσινο φως στη συγκάλυψη των αστυνομικών και κρατικών αυθαιρεσιών που κατά σύστημα οδηγούν σε αυτεπάγγελτες ποινικές διώξεις και ενισχύει την κρατική καταστολή αφού απαγορεύει στα θύματά της να αποδεικνύουν την αυθαιρεσία της.
  10. Ενισχύει την αδιαφάνεια δικαστικών κρίσεων και την έλλειψη λογοδοσίας των δικαστών.
  11. Οδηγεί σε σπατάλη τα χρήματα που δίνονται από το δημόσιο προϋπολογισμό για τη μαγνητοφώνηση και απομαγνητοφώνηση των πρακτικών των ποινικών δικών.

Πρόκειται για ένα δικαίωμα που κατακτήθηκε με πολλούς αγώνες και με πολλά χρόνια καθυστέρηση, από το οποίο θησαυρίζουν οι ιδιωτικές εταιρείες, ενώ δεν προβλέπεται καν η προσθήκη στο κείμενο των πρακτικών των προσώπων που μετέχουν σε κάθε στιχομυθία έτσι ώστε να αναγιγνώσκονται χωρίς αμφιβολίες.

Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι λίγους μήνες μετά την έκδοση της παραπάνω υπουργικής απόφασης υλοποιήθηκε επιτέλους στην πράξη η προαναφερόμενη μαγνητοφώνηση η προαναφερόμενη ηχογράφηση και απομαγνητοφώνηση των πρακτικών γενικευμένα στις ποινικές δίκες αφού θεσπίστηκε κατ εξουσιοδότηση του άρθρου Υπουργική Απόφαση 143 παρ. 4 Κ.Ποιν.Δ. η υπ. αριθμ. 6916/5.2.2021 (ΦΕΚ Β 490/9.2./2021).

Είναι γνωστό μετά τη θέση αυτής σε εφαρμογή οι γραμματείς της έδρας δεν συντάσσουν πλέον πρακτικά, αλλά απλώς επιμελούνται – και χωρίς φυσικά τεχνική τους  ευθύνη – τη λειτουργία του συστήματος ηχογράφησης των συνεδριάσεων και τη λήψη των εγγράφων μετά από μαγνητοφωνημένα κείμενα. Κατά συνέπεια ο κόπος που απομένει για τη διατύπωση των πρακτικών είναι μηδαμινός.

Αλλά βέβαια ο κόπος της σύνταξης της σύνταξης του σκεπτικού της απόφασης δεν μετριάζεται αυτό όμως αποτελεί υποχρέωση του δικαστή υπαγορευόμενη από το άρθρο 369 Κ.Ποιν.Δ,  το οποίο μάλιστα υποχρεώνει ασχέτως αν δεν τηρείται στην πράξη τη διατύπωση του σκεπτικού της στο ακροατήριο και προφανώς κατισχύει του άρθρου 142 ακόμα και αν θεωρηθεί ότι η παραπάνω αλληλουχία νομικών κανόνων είναι σύννομη διότι ρυθμιστέα ύλη των άρθρων 141, 142 και 143 Κ.Ποιν.Δ. είναι μόνο τα πρακτικά της δίκης και όχι η σύνταξη του σκεπτικού των αποφάσεων.

Ακόμα και από αυτή την οπτική γωνία, οι παραπάνω Υπουργικές Αποφάσεις και οι προηγηθείσες ως ουσιώδης τύπος τους γνώμες είναι ανίσχυρες διότι εκδίδονται εκτός πλαισίου νομοθετικής εξουσιοδότησης όσον αφορά όσα ρυθμίζουν για την μη καθαρογραφή του σκεπτικού των δικαστικών αποφάσεων και δη των αθωωτικών.

Δεν πρόκειται συνεπώς μόνο για δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και αδράνεια, αλλά για πολιτική επιλογή που υλοποιείται μέσα σε ένα ευρύτερο περιβάλλον προσπάθειας περιορισμού δικονομικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Σε μια περίοδο που η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη έχει βγάλει στους δρόμους εκατομμύρια ανθρώπων δύο χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών η ανοχή τέτοιου είδους πρακτικών είναι ανεπίτρεπτη καθώς η διατήρησή τους εγγυάται αβίαστα την υπεροχή της δημοσιότητας του κατασταλτικού νομικού λόγου απέναντι στον υπερασπιστικό και την κατίσχυση του τεκμηρίου ενοχής απέναντι στο τεκμήριο αθωότητας. Μόνο που ο συσχετισμός των κανόνων δικαίου όπως κατακτήθηκαν από τους λαϊκούς αγώνες είναι αντίστροφος. Το άρθρο 142 παρ. 4 Κ.Ποιν.Δ. πρέπει να καταργηθεί άμεσα και αντί αυτού να προβλεφθεί η ανεξαίρετη υποχρέωση καθαρογραφής όλων των δικαστικών αποφάσεων.

Και μέχρι να γίνει αυτό οι ολομέλειες των δικαστών των δικαστηρίων της χώρας πρέπει να συγκληθούν και να αποφανθούν την αβίαστη καθαρογραφή κάθε αθωωτικής απόφασης όταν το ζητά ανεξαιρέτως και σε όλες τις περιπτώσεις.

Εδώ θα αναμετρηθούν με τη συνέπειά τους και οι θεσμικοί φορείς των δικαστών, δικαστικών υπαλλήλων και δικαστικών υπαλλήλων, καθώς και ο Δ.Σ.Α. (που ήταν απών αν και κλήθηκε σε εκείνη τη συνεδρίαση) και οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας που τελευταία δείχνουν να αφυπνίζονται ενάντια στον δικαστικό αυταρχισμό. Αλλά δεν αρκούν οι καταγγελίες όταν δεν συνοδεύονται από διεκδικήσεις που προωθούν στην πράξη και κατοχυρώνουν όσο είναι δυνατό τον περιορισμό του κρατικού και δικαστικού αυταρχισμού.

Αλλιώς γρήγορα θα δούν όλοι αυτοί την έλλειψη εμπιστοσύνης που δίκαια καταγράφεται από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας στη «δικαιοσύνη» να συμπεριλαμβάνει και τους ίδιους ως μέρος του προβλήματος και όχι ως μέρος της λύσης του.

Αθήνα, 29.3.2025

Συνέντευξη του Γιώργου Τσακλίδη, πατέρα της Αγάπης, θύματος στα Τέμπη

Το «antapocrisis» μίλησε με τον Γιώργο Τσακλίδη, καθηγητή του τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ, πατέρα της φοιτήτριας Αγάπης Τσακλίδου και μέλος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Ο ίδιος μίλησε για το έγκλημα της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ, για τον αγώνα τους ενάντια στη συγκάλυψη, για τον ρόλο της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, της δικαιοσύνης και των ΜΜΕ, καθώς και για τη συγκλονιστική ανταπόκριση του ελληνικού λαού στο κάλεσμα των συγγενών. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στις 26/2.

 

Είναι πλέον εμφανές ότι στα Τέμπη είχαμε δύο εγκλήματα. Αυτό της διάλυσης των σιδηρόδρομων που οδήγησε δυο τρένα στην ίδια γραμμή. Και αυτό της προσπάθειας συγκάλυψης και μπαζώματος πολιτικών ευθυνών και υπευθύνων. Όσον αφορά το πρώτο, κατά τη γνώμη σας, ποια ήταν η αιτία του δυστυχήματος και ποιοι έχουν την ευθύνη; Έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο δυο χρόνια μετά;

 

O αρχικός ΟΣΕ ιδιωτικοποιήθηκε και κατατμήθηκε σε επιμέρους εταιρείες σύμφωνα με οδηγίες της ΕΕ. Κατατμήθηκαν και οι συμβάσεις για τοποθέτηση συστημάτων ασφαλείας. Δεν υπήρχε συντονισμός μεταξύ των εταιρειών, ούτε και ολοκλήρωση των συμβάσεων στο βασικό δίκτυο. Έγιναν 4 συμβάσεις και δόθηκαν 11 παρατάσεις για έργα με διετή προγραμματισμό ολοκλήρωσης χωρίς να επιτευχθεί ολοκλήρωση ενιαία στο βασικό δίκτυο, ακόμη και μέχρι σήμερα, ενώ η πρώτη σύμβαση ξεκίνησε το 2005. Έτσι, δεν λειτουργούσαν ενιαία στο βασικό δίκτυο, η φωτοσήμανση (φανάρια), τηλεδιοίκηση, σύστημα επικοινωνίας GSMR μεταξύ σταθμαρχών και μηχανοδηγών και προφανώς ούτε η «ολοκλήρωση» των ανωτέρω, το σύστημα ETCS. Το προσωπικό ήταν/είναι μειωμένο στο μισό και λιγότερο, με βάση το οργανόγραμμα, και η συντήρηση του δικτύου ελλιπέστατη.  

Η ευθύνη για τα παραπάνω ήταν/είναι στις εποπτεύουσες αρχές στα υπουργεία, στις διοικήσεις των εταιρειών, στη ρυθμιστική αρχή σιδηροδρόμων, και βέβαια στην ΕΕ που πίεζε και επέβαλε την ιδιωτικοποίηση και κατάτμηση του αρχικού ΟΣΕ. Σημειώνεται ότι η ευρωπαϊκή ERA που επιτηρεί/ελέγχει τους ευρωπαϊκούς σιδηρόδρομους και αντίστοιχους οργανισμούς, γνώριζε και κατέγραφε στις εκθέσεις της την προβληματική κατάσταση για τα συστήματα ασφαλείας.  

Σημειώνεται ότι ακόμη και σήμερα δεν έχουν ολοκληρωθεί τα έργα με τα συστήματα ασφάλειας ενιαία στο βασικό δίκτυο. 

 

Με βάση την έρευνα του Συλλόγου σας, ποια στοιχεία αναδεικνύουν την προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος; Ποιες παρεμβάσεις, πράξεις, παραλείψεις και από ποιους;

 

Συνοπτικά και ενδεικτικά αναφορικά με τα στοιχεία συγκάλυψης μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής: 

α) Μεγάλη προσπάθεια συγκάλυψης εξελίχθηκε στη εξεταστική επιτροπή. Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν επέτρεψε να καταθέσουν σημαντικοί μάρτυρες, όπως οι μηχανοδηγοί και πραγματογνώμονες για την μπάλα φωτιάς (έκρηξη) και τη φωτιά μετά το δυστύχημα. Στη συνέχεια, η κυβερνητική πλειοψηφία με το πόρισμά της, το οποίο στηρίχθηκε πρακτικά μονομερώς στο αφήγημα του ανθρώπινου λάθους, έκλεισε τον δρόμο σε καταλογισμό ευθυνών σε κυβερνητικό επίπεδο, δηλαδή σε υπουργούς μεταφορών . 

β) Στην προσπάθεια συγκάλυψης συγκαταλέγεται η επιχείρηση «μπάζωμα», με την απομάκρυνση τόνων χωμάτων από τον τόπο της σύγκρουσης. Έτσι χάθηκαν βασικά στοιχεία που θα οδηγούσαν στη διακρίβωση για τα αίτια δημιουργίας της μπάλας φωτιάς και της φωτιάς που ακολούθησε και έκαιγε για δυο ώρες, με αποτέλεσμα την απανθράκωση 30 θυμάτων, ορισμένα από τα οποία ζούσαν μετά τη σύγκρουση.  

γ) Ακόμη, δεν βρέθηκαν video για τη φόρτωση και κίνηση της εμπορικής αμαξοστοιχίας  από Θεσσαλονίκη και ενδιάμεσους σταθμούς μέχρι Λάρισα, διότι αφενός ζητήθηκαν μετά από 2 περίπου μήνες, αφετέρου ο ΟΣΕ δεν τα κράτησε παρά το ότι βοούσε το πανελλήνιο. Τα άφησε να επανεγγράφονται, και ένα χρόνο μετά, όταν εξετάστηκε μήπως μπορεί να ανακτηθούν, αυτό διαπιστώθηκε ότι ήταν αδύνατο. Πρόσφατα, δυο χρόνια μετά το δυστύχημα (!), η εταιρεία που διαχειριζόταν τα video παρέδωσε στον ανακριτή 3 video τα οποία τώρα ελέγχει η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών ως προς τη γνησιότητά τους.  

δ) Στα στοιχεία συγκάλυψης θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η «μονταζιέρα», δηλαδή το μοντάρισμα ηχητικών συνομιλιών και η απόδοσή τους στα μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να ενισχυθεί κατάλληλα το αφήγημα του ανθρώπινου λάθους. Το μοντάρισμα εντοπίστηκε γρήγορα και έληξε ..άδοξα.     

 

Θα μπορούσε να καθοδηγηθεί η συγκάλυψη, χωρίς την άμεση εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας και του πρωθυπουργού; Έχει ή δεν έχει ευθύνη ο ίδιος προσωπικά;

Η εκτελεστική εξουσία είχε παρουσία στον χώρο του δυστυχήματος αμέσως μετά το δυστύχημα με υπουργούς και τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ. Προφανώς  ο τελευταίος είχε πλήρη ενημέρωση για το «μπάζωμα», οπότε ευθύνη αποδίδεται άμεσα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό. Επίσης, δεδομένου ότι ο ΟΣΕ είναι ο βασικός οργανισμός με ευθύνη για τη λειτουργία του σιδηρόδρομου -ως βασικού για τη χώρα μεταφορικού μέσου- και τις υποδομές του, και ο οποίος ΟΣΕ πρακτικά ελέγχεται άμεσα από την κυβέρνηση, είναι ένα ζήτημα πόση ευθύνη αναλογεί και στον πρωθυπουργό ως πολιτικός προϊστάμενος του συγκροτηθέντος (με νόμο) «επιτελικού κράτους». 

   

Το επιχείρημα του πρωθυπουργού ότι αν τα βίντεο είναι γνήσια, καταρρίπτεται με κρότο η θεωρία της συγκάλυψης, είναι δυνατό να ευσταθεί; Με βάση τη δική σας έρευνα, πώς εξηγείται η μεγάλη πυρόσφαιρα, η έκρηξη που οδήγησε δευτερογενώς δεκάδες ανθρώπους στο θάνατο;

Η συγκάλυψη δεν αφορά μόνο το αν η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε παράνομα  αρωματικούς υδρογονάνθρακες. Η συγκάλυψη άρχισε με τη διαδικασία της εξεταστικής, όπως προαναφέρθηκε, καθώς και με καθυστερήσεις κατά την ανακριτική διαδικασία οι οποίες πρακτικά κατέστρεψαν  σημαντικά πειστήρια του δυστυχήματος. Αναφορικά με την πυρόσφαιρα, διαφαίνεται -σύμφωνα με αρκετές πραγματογνωμοσύνες- ότι αυτή δεν οφείλεται στα έλαια σιλικόνης των μετασχηματιστών, αλλά σε –πτητικούς- αρωματικούς υδρογονάνθρακες, οι οποίοι βρέθηκαν από το Χημείο του Κράτους σε πολλά από τα δείγματα που συλλέχτηκαν από τον τόπο του δυστυχήματος.  

 Τη στάση της Δικαιοσύνης, από το επίπεδο της ανάκρισης έως τις επιθέσεις ανώτατων δικαστών του Αρείου Πάγου εναντίον της κας Καρυστιανού, πώς θα την χαρακτηρίζατε; Κάνει ανεξάρτητα τη δουλειά της; Τελικά τι μπορούμε να περιμένουμε;

Πραγματικά, υπήρξαν απαράδεκτες παρεμβάσεις δικαστών του Αρείου Πάγου εναντίον της κας Καρυστιανού. Τώρα πλέον, και με την πίεση που ασκούν οι κινητοποιήσεις του κόσμου προς την κυβέρνηση αλλά και τους δικαστικές αρχές,  οι διατυπώσεις ανώτερων δικαστικών λειτουργών αναφορικά με το δυστύχημα είναι πιο προσεκτικές.   

 

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε μια προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος και επικοινωνιακής αντεπίθεσης από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, ότι θα γίνουμε ζούγκλα, θα δημιουργηθεί χάος κτλ. Πώς τα εκλαμβάνει όλα αυτά η κοινωνία και πώς τα ερμηνεύετε εσείς ο ίδιος;

Είναι συνήθης πρακτική, άνθρωποι της κυβέρνησης να βγαίνουν στα ΜΜΕ πριν από μεγάλες κινητοποιήσεις, να προειδοποιούν και να φοβίζουν τον κόσμο για καταστροφές που θα έρθουν με τις κινητοποιήσεις, με προφανή σκοπό να μειωθεί η συμμετοχή σε αυτές. Η απάντηση πρέπει να είναι η μεγάλη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ! 

 

Το αγκάλιασμα του αγώνα σας από τα πιο ζωντανά κομμάτια της κοινωνίας και ειδικά της νεολαίας είναι κάτι που το περιμένατε; 

Εξ αρχής ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών 2023 και γενικότερα οι συγγενείς των θυμάτων δεν περιμέναμε τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Ήταν, όμως, δεδομένη η αποφασιστικότητά μας να αγωνιστούμε για την απόδοση δικαιοσύνης, να κινητοποιηθούμε και να ενημερώσουμε τον κόσμο για το δυστύχημα με κάθε τρόπο. Πολύ γρήγορα τα πιο ζωντανά κομμάτια της κοινωνίας, η νεολαία, εργατικά σωματεία, σύλλογοι και διάφοροι φορείς εντάχθηκαν ενεργά σε αυτήν την προσπάθεια και την ενίσχυσαν και ενισχύουν καθοριστικά μέχρι σήμερα.  

 

Ποια τα επόμενα βήματα του Συλλόγου σας σε νομικό επίπεδο νομικό επίπεδο και επίπεδο αγωνιστικών πρωτοβουλιών;

Δυο χρόνια μετά το έγκλημα, ο Σύλλογος αγωνίζεται σε νομικό επίπεδο για διερεύνηση των πτυχών του εγκλήματος και απόδοση κατηγοριών, φωτίζοντας τα αίτια του δυστυχήματος και τις ευθύνες των εμπλεκομένων, όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Αναζητούμε για το σκοπό αυτό εμπεριστατωμένες πραγματογνωμοσύνες. Έχουμε ταχθεί υπέρ της αλλαγής του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να σταματήσει η ατιμωρησία τους. Παράλληλα, ενημερώνουμε με ομιλίες και διάφορες εκδηλώσεις τον κόσμο για τα νέα στοιχεία που προκύπτουν αναφορικά με το δυστύχημα.  

Τέλος, είναι φανερό, ότι αγωνιστικές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις με μεγάλη συμμετοχή χρειάζονται διαρκώς και είναι αυτές που ασκούν την απαραίτητη πίεση προς κάθε κατεύθυνση με σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης.

Η τροπολογία ψηφίστηκε, η υποκρισία περισσεύει. Μόνο ο λαός θα φέρει την ανάσταση.

Με αγανάκτηση και μόνο παρακολουθούν οι συνήγοροι υποστήριξης της κατηγορίας στην δίκη της Χρυσής Αυγής, το αντιφασιστικό κίνημα και η δημοκρατική κοινωνία τις εξελίξεις σχετικά με την τρίτη κατά σειρά τροπολογία ανακοπής της προσπάθειας του ναζιστικού μορφώματος Κασιδιάρη να συμμετάσχει στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

Δημοσιεύθηκε σήμερα ο ν. 5043/2023 (ΦΕΚ Α 91/13.4.2023), το άρθρο 35 του οποίου υλοποιεί τη γνωστή τροπολογία.

Η φράση που άλλαξε στην ισχύουσα διάταξη του άρθρου 32 του ΠΔ 26/2012 όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 102 του ν. 5019/2023 διάταξη έχει ως εξής (με έμφαση οι αλλαγές) :

«Η συνδρομή των προϋποθέσεων της παρούσας ελέγχεται αυτεπαγγέλτως από το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου, στη σύνθεση του οποίου συμμετέχουν ο Πρόεδρος αυτού και όλα τα μέλη του, το οποίο λαμβάνει ή δύναται να ζητεί σχετική τεκμηρίωση από τις κατά περίπτωση αρμόδιες δικαστικές ή άλλες αρχές.»

Παρά τα όσα είχαμε έγκαιρα επισημάνει τόσο για την πρώτη τροπολογία (άρθρο 92 ν. 4808/2021) όσο κυρίως για τη δεύτερη (άρθρο 102 ν. 5019/2023) σε προηγούμενη αρθρογραφία, η κυβέρνηση αφενός επέλεξε την θέσπιση μιας διάταξης ευρύτερου αποκλεισμού και αφετέρου παρείχε στο Α1΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου την υπερεξουσία να κρίνει αν ένα κόμμα που επιθυμεί να συμμετέχει στις εκλογές εξυπηρετεί ή όχι με την δράση του την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και ποια είναι η πραγματική του ηγεσία. Αλλά ακόμα και σε αυτόν της τον σχεδιασμό, η κυβέρνηση φάνηκε να λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους δικαστές του Αρείου Πάγου και, όταν το συνειδητοποίησε, επινόησε μια τροπολογία πανικού με την οποία μεταβάλλει τη σύνθεση του σώματος του Α1΄ Τμήματος του Αρείου Πάγου που θα κρίνει τη νομιμότητα της συμμετοχής των κομμάτων στις προσεχείς εκλογές, προκαλώντας την θυμηδία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και του δημοκρατικού κόσμου, την αντίδραση και παραίτηση του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Χρήστου Τζανερρίκου και, ακόμα χειρότερα,  τη συσπείρωση και ηρωοποίηση του κόμματος του Κασιδιάρη και του αχυρανθρώπου που ανέλαβε να παραστήσει τον ηγέτη του. Και κατορθώνοντας να τον καταστήσει πρώτο θέμα συζήτησης αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη και ενισχύοντας το αφήγημά του περί πολιτικής του δίωξης.

Είμαστε υποχρεωμένοι για την αποκατάσταση των πραγμάτων να θέσουμε υπόψη στο διάλογο αυτόν τα ακόλουθα :

1) Η ψηφισμένη τον Φεβρουάριο 2023 τροπολογία (άρθρο 102 ν. 5019/2023), όπως αναλυτικά έχουμε αναπτύξει, δεν περιορίζεται στον αποκλεισμό από τις εκλογές κομμάτων στα οποία συμμετέχουν υποψήφιοι βουλευτές η ηγετικά στελέχη καταδικασμένοι για κακούργημα με ναζιστικό κίνητρο ακόμα και σε πρώτο βαθμό χωρίς ανασταλτικό αποτέλεσμα, όπως τεκμηριωμένα και εμπεριστατωμένα είχαμε προτείνει στην τότε αρθρογραφία μας, αλλά επεκτείνει την απαγόρευση αυτή σε σωρεία καταδίκων για διάφορες διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που δεν έχουν καμία σχέση με τη ναζιστική δράση και την απειλή της για το δημοκρατικό πολίτευμα, ανοίγει τον δρόμο για ευρύτερες απαγορεύσεις.

2) Η πολιτική βούληση, που μελλοντικά θα επιχειρηματολογείται ως η «βούληση του νομοθέτη» σε απόπειρες τελολογικής ερμηνείας της διάταξης αυτής επισφραγίζεται με τις συστηματικές δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών περί της ανάγκης αντιμετώπισης της «αντισυστημικής ψήφου» οι οποίες επιδαψιλεύουν το εύσημο αυτό στους ναζιστές και φασίστες.

Ωστόσο αντισυστημική ψήφος δεν είναι η ψήφος προς τους ναζιστές και φασίστες και γενικά τα ακροδεξιά μορφώματα, γιατί αυτοί δεν είναι αντισυστημικοί, αλλά γεννήματα και υπηρέτες του συστήματος. Και αν καμμία φορά εκτεθούν, το σύστημα εξουσίας τους αντιμετωπίζει  σαν τα παραστρατημένα παιδιά του και όχι σαν τον πραγματικό του εχθρό. Το γνωρίζει πολύ καλά αυτό ο Υπουργός Εσωτερικών από το παρελθόν του, και για αυτό με μεγάλη και αυθεντική άνεση περιγράφει τον πραγματικό του στόχο που είναι οι αντισυστημικές δυνάμεις, δηλαδή η αντικαπιταλιστική αριστερά.

3) Οι αποκαλύψεις από τις επανειλημμένες συνεντεύξεις και δηλώσεις του τελούντος υπό παραίτηση (με την … «διαλυτική αίρεση» της τυχόν εντός τριάντα ημερών από την υποβολή της ανάκλησής της) κ. Χρήστου Τζανερρίκου, είναι πολύ σημαντικές, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι τα πραγματικά περιστατικά τα οποία καταγγέλλονται δεν έχουν διαψευστεί επί της ουσίας από οποιονδήποτε και ειδικότερα από τον κατονομαζόμενο Υπουργό Επικράτειας, Γεώργιο Γεραπετρίτη.

Η αξιολόγηση όμως των πραγματικών αυτών περιστατικών αποδίδει σοβαρές ευθύνες και για τους δύο εμπλεκομένους και αμοιβαίες παραβιάσεις τους όσον αφορά την αρχή της διάκρισης των εξουσιών :

Α) Ο κ. Γεώργιος Γεραπετρίτης, καθηγητής Νομικής και Υπουργός Επικράτειας κατόπιν διορισμού του Πρωθυπουργού, χωρίς να είναι βουλευτής και να διακινδυνεύει προσωπικό πολιτικό κόστος (όπως άλλωστε όλο σχεδόν το «επιτελικό κράτος» και το περίπου μισό Υπουργικό Συμβούλιο)  και χωρίς καμία απολύτως θεσμική αρμοδιότητα είτε για το νομοθέτημα, είτε για την τροπολογία, είτε για τον τρόπο λειτουργίας του Αρείου Πάγου, καλεί σε συνάντηση τον Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου και Πρόεδρο του Τμήματος που πρόκειται να εξετάσει τη νομιμότητα των συνδυασμών που συμμετέχουν στις εκλογές. Παρά το γεγονός ότι το πράττει άτυπα τηλεφωνικά, και όχι με έγγραφα, όπως  είθισται και απαιτείται στις θεσμικά αποδεκτές επικοινωνίας μεταξύ των φορέων διαφορετικών εξουσιών, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου αποδέχεται, αντιλέγοντας μόνο όσον αφορά τον τόπο της συνάντησης, με το επιχείρημα ότι δεν είναι σωστό ένας Υπουργός να επισκέπτεται τον Άρειο Πάγο. Είναι προφανές ότι το επιχείρημα αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι η δημοσιότητα έχει καταγράψει άπειρες επισκέψεις Υπουργών όλων των κυβερνήσεων κατά καιρούς στον Άρειο Πάγο, και ίσως αυτό υπήρξε αμοιβαία επιδίωξη να αποφευχθεί εν προκειμένω, η δημοσιοποίηση της επίσκεψης, που είναι αδύνατο να παραμείνει κρυφή εντός ή ακόμα και εκτός του κτηρίου του Αρείου Πάγου. Έτσι επελέγη ως τόπος επίσκεψης το Μέγαρο Μαξίμου. Και εκεί βέβαια οι επισκέψεις γίνονται αντιληπτές, και αυτό δίνει χώρο στην εκδοχή ότι η συνάντηση έγινε σε γειτονική καφετέρια. Γεγονός είναι πάντως ότι δεν έχει καταγραφεί ιστορικά ένας Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου, εμφανώς τουλάχιστον, να επισκέπτεται Υπουργό στο γραφείο του για θέμα εκτός ημερήσιας διάταξης θεσμικού αντικειμένου.

Β) Η περιγραφή της συνάντησης καταγράφει διαυγέστατα μια πρόθεση βολιδοσκόπησης από την πλευρά του Υπουργού προς τον τέως Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου η οποία δεν απέσπασε την επιθυμητή απάντηση. Και ακόμα, υπήρξε και νέα όχληση από άλλο πρόσωπο, που δεν κατονομάζεται, το οποίο μάλιστα του ζήτησε να βοηθήσει λέγοντας του ότι υπάρχουν και ανεξάρτητες αρχές μετά την αφυπηρέτηση.

Στο σημείο αυτό να επισημανθεί ένα καρκίνωμα το οποίο πλήττει μέχρι τέλους της θητείας τους την προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία των δικαστικών λειτουργών, αφού η προσδοκία διορισμού σε υψηλού κύρους και απολαβών διοικητικά αξιώματα μετά την αφυπηρέτηση τους εξ αντικειμένου τους καθιστά δεκτικούς και ευάλωτους σε πιέσεις τέτοιες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η προοδευτική πλευρά των δικαστών, που κατά την άποψη του γράφοντος εξακολουθεί να παραμένει πλειοψηφική, διά του στόματος του επί σειρά ετών προέδρου της, Χριστόφορου Σεβαστίδη, έχει εκφράσει συχνά την αντίθεση της στην δυνατότητα διορισμού αφυπηρετούντων δικαστικών λειτουργών σε διοικητικά αξιώματα και έχει απαιτήσει την θέσπιση ασυμβιβάστου με νομοθετική παρέμβαση, πράγμα το οποίο φυσικά δεν έχει γίνει δεκτό και αποτελεί κόκκινο πανί για τους ανώτατους δικαστές, οι οποίοι αποβλέπουν, μετά την υποχρεωτική αποχώρηση τους στο 67ο έτος, την εκμετάλλευση τέτοιου είδους ευκαιριών.

Εντούτοις, και παρά το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβησαν στις 31.3.2023, έξι ημέρες προτού κατατεθεί η νέα τροπολογία, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου σιωπά και δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε αποκάλυψη ή καταγγελία είτε θεσμικά, όπως οφείλει, είτε με καταγγελία στα Μ.Μ.Ε, είτε και τα δύο. Και εδώ γεννάται εύλογα το ερώτημα : Θα έμεναν για πάντα στο σκοτάδι οι συναντήσεις, συζητήσεις και προσφορές αυτές, αν τελικά η κυβέρνηση αποφάσιζε να ακολουθήσει διαφορετική τακτική και να μην προχωρήσει στην τροπολογία αυτή ; Και ποια στάση θα τηρούσε ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου ;

Γ) Ακολουθεί στις 06.04.2023 η ανακοίνωση της τροπολογίας από την κυβέρνηση και τρεις μέρες μετά ο κ. Τζανερρίκος καταγγέλλει ευθεία παρέμβαση στην εσωτερική λειτουργία του Αρείου Πάγου, χωρίς ακόμα να προβεί στις σχετικές αποκαλύψεις που προαναφέρθηκαν, αλλά περιορίζεται στη νομική του άποψη σχετικά με την εξαγγελθείσα τροπολογία.

Πλέον είναι εκείνος ο οποίος παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, διότι υπό την ενεργή ιδιότητα του ανωτάτου και αρμοδίου ακόμα για δικαστικού λειτουργού (Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου) αμφισβητεί το δικαίωμα της κυβερνητικής εξουσίας να νομοθετεί, παραγνωρίζοντας ότι, καλώς ή κακώς (κατ εμέ κάκιστα), το εκλογικό σώμα εκείνην εξέλεξε και πάντως όχι τον ίδιο, και ότι όσο είναι κατακριτέα η παρέμβαση της κυβερνητικής εξουσίας στην δικαστική, άλλο τόσο είναι κατακριτέα, και ίσως περισσότερο η δική του, δεδομένου ότι η δικαστική εξουσία δεν εκλέγεται από κανέναν ούτε ανακαλείται, ούτε ελέγχεται, ούτε λογοδοτεί, στο έργο της κυβερνητικής εξουσίας και τους νόμους που ψηφίζει. Η ίδια η αντιπαραβολή με τις θεσπισμένες διατάξεις οι οποίες πρόκειται να τροποποιηθούν ρητά η σιωπηρά (Π.Δ. 26/2012, άρθρο 102 ν. 5019/.2023 και άρθρο 27 παρ. 1 ν.  4938/2022) επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό, αφού αφορά διατάξεις νόμων ψηφισμένες από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Δ) Αυτό φυσικά δεν καθιστά ανεπίδεκτες κατακραυγής τις κυβερνητικές σκοπιμότητες και τις φωτογραφικές πράγματι διατάξεις με τις οποίες επιχειρεί να επηρεάσει την δικαστική κρίση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ωστόσο, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, εκτός της απαράδεκτης δημοσιοποίησης της αντίθεσης του στην επικείμενη τροπολογία, διατυπώνει και απόψεις οι οποίες αποκαλύπτουν την πραγματική του πεποίθηση σχετικά με την Χρυσή Αυγή και τον Κασιδιάρη, όπως η επισήμανσή του (με πλάγια)_ στον σχολιασμό της δήλωσης Βορίδη, «δεν μπορεί να υπάρχει μια βαθιά αντίθεση, από την μια μεριά το ποινικό τμήμα της Δικαιοσύνης (σημείωση : ξέχασε να πει: «κατωτέρου του Αρείου Πάγου δικαστηρίου» και να καταδικάζει σ.σ. τον Κασιδιάρη ως αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης και να έρχεται ένα άλλο τμήμα της Δικαιοσύνης, επίσης το Α1 του Αρείου Πάγου, που να λέει ότι είναι πολιτικός αρχηγός). Δηλαδή ο ΥΠ.ΕΣ., εμμέσως πλην σαφώς, υπέδειξε στους δικαστές του Α1 Τμήματος ποια θα πρέπει να είναι η κρίση τους για το συγκεκριμένο θέμα.

Και εδώ ο κ. Τζανερρίκος σφάλλει. Παρέμβαση στην Δικαιοσύνη δεν συνιστά η δημόσια έκφραση γνώμης από οποιονδήποτε σχετικά με το περιεχόμενο μιας δικαστικής απόφασης, έστω και μιας επικείμενης δίκης, ιδίως όταν αυτό ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο νομοθετικής διάταξης την οποία έχει υποστηρίξει. Η δυσαρέσκεια δικαστών για την έκφραση γνώμης στην υπόθεση που χειρίζονται, έστω και με το πρόσχημα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης συνιστά έκφανση αυταρχικής νοοτροπίας. Και συχνά υποκρύπτει οράματα για κράτος δικαστών που μόνο τα λαϊκιστικά ακροδεξιά μορφώματα υποστηρίζουν ανοιχτά εντός και εκτός των ορίων της χώρας. Παρέμβαση στη δικαιοσύνη λοιπόν δεν είναι η δημόσια έκφραση γνώμης, αλλά οι μυστικές συναντήσεις, οι αθέμιτες επιρροές, οι πιέσεις και οι απειλές, καθώς επίσης και η υπόσχεση ωφελημάτων. Αυτά όλα, σύμφωνα και με πρόσφατη εύστοχη επισήμανση του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, κ. Ξεν. Κοντιάδη, στοιχειοθετούν αδικήματα των άρθρων 167Α και 237 Π.Κ. Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί και κακούργημα. Ωστόσο, η επισήμανση του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου ότι το ποινικό τμήμα της Δικαιοσύνης που έκρινε ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση είναι κατώτερο δικαστήριο από τον Άρειο Πάγο, που έρχεται να τονίσει κάτι πασίγνωστο και στον τελευταίο των Ελλήνων ακόμα, δεν αποτυπώνει οτιδήποτε άλλο, παρά την αποδοκιμασία του προς την δικαστική αυτή απόφαση, την οποία μάλιστα μέχρι σήμερα, παρά τις καθημερινές επανειλημμένες δηλώσεις του, δεν έχει διασκευάσει, ανασκευάσει ή διαφοροποιήσει. Επέλεξε λοιπόν, στην πρώτη δημόσια παρέμβαση του, να υποβαθμίσει την σημασία της καταδικαστικής απόφασης για την Χρυσή Αυγή και τον Κασιδιάρη, αγνοώντας ίσως και πάντως παραλείποντας ακόμα και το γεγονός ότι εκτός από την καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, το Α΄ Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, που δικάζει την υπόθεση σήμερα σε δεύτερο βαθμό, με την από 19.12.2022 παρεμπίπτουσα απόφαση του απέρριψε αίτημα του Ηλία Κασιδιάρη για αναστολή της ποινής, παρά το γεγονός ότι στο σκεπτικό της αίτησης του είχε επικαλεστεί και την πρόθεση του να ασκήσει πολιτική δραστηριότητα στα πλαίσια του κόμματος του. Και προφανώς παραβλέπει ότι ο Άρειος Πάγος, τον οποίο ορθά χαρακτηρίζει ανώτερο δικαστήριο από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, στην περίπτωση της προκείμενης λειτουργίας του σχετικά με τη νομιμότητα συμμετοχής εκλογικών συνδυασμών, δεν ασκεί δικαιοδοτική, αλλά διοικητική λειτουργία, ούτε φυσικά ασκεί αναιρετικό έλεγχο στην καταδικαστική απόφαση. Κατά συνέπεια, η επισήμανση της ιεράρχησης της ανωτερότητας του Αρείου Πάγου έναντι του Τριμελούς Εφετείου, εκτός του ότι αποκαλύπτει τις επί της ουσίας προθέσεις του, είναι και θεσμικά άστοχη, δεδομένου ότι συγκρίνονται ανόμοιες λειτουργίες στις οποίες δεν υφίσταται ανωτερότητα ή κατωτερότητα.

4) Παρ’ όλ’ αυτά, μόνο ευγνώμονες μπορούμε να αισθανόμαστε απέναντι στον κ. Τζανερρίκο, γιατί με όσα δημοσιοποίησε αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο διαπλέκονται και κινούνται οι δήθεν ανεξάρτητες και διακριτές εξουσίες και το πώς επηρεάζει η μία την άλλη. Μάθαμε έτσι πώς επικοινωνούν και συνεννοούνται οι παράγοντες των εξουσιών, έστω και αν η συνεννόηση αυτή στην προκειμένη περίπτωση δεν κατέληξε σε θετικά αποτελέσματα για την διείσδυση της κάθε μίας στο έργο της άλλης. Και εύλογα διερωτώμαστε (έστω και ρητορικά) πόσες άλλες παρόμοιες προσπάθειες στην ιστορία, παλιά και ιδίως πρόσφατη έγιναν χωρίς να αποτύχουν και έμειναν στο σκοτάδι. Η αστική υποκρισία του δήθεν σεβασμού στη διάκριση των εξουσιών, καθώς και η ίδια η διάκριση κατέρρευσαν παταγωδώς με πρωταγωνιστές δύο κορυφαίους εκπροσώπους τους.

Εν τέλει, όλοι αυτοί οι οποίοι αρνούνται στους πολίτες, το αντιφασιστικό κίνημα και το δημοκρατικό λαό το δικαίωμα να απαιτεί την εφαρμογή του νόμου στην περίπτωση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», να διαμαρτύρεται για προκλητικές αποφυλακίσεις, ή για αστυνομικές σκευωρίες που στέλνουν άδικα στο εδώλιο αγωνιστές μα αντίθετη πολιτική ταυτότητα με το επιχείρημα ότι η άσκηση δημόσιας κριτικής στις δικαστικές αποφάσεις συνιστά παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης είναι εκείνοι που στα κρυφά μεθοδεύουν την παραγωγή του έργου της.  Αυτή είναι η αστική υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο !

5) Η κυβέρνηση, όπως ορθά επισημαίνει ο Θανάσης Καμπαγιάννης σε πρόσφατο άρθρο του («Σπασμοί ενός καθεστώτος που ψυχορραγεί»), «με τις διαρκείς και αλλοπρόσαλλες νομοθετικές της πρωτοβουλίες, προμοτάρουν αντί να απομονώνουν, το ναζιστικό μόρφωμα του Κασιδιάρη». Και ορθά τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν την τροπολογία του κυβερνητικού πανικού. Είναι ακόμα αξιοσημείωτο ότι στην προσπάθεια της η κυβέρνηση να προσδώσει ευρύτερα χαρακτηριστικά στην σκοπιμότητα των σχετικών τροπολογιών της, δεν επικαλείται πουθενά ως στόχο τους καταδικασθέντες για εγκλήματα με  ναζιστικό κίνητρο, αλλά επικαλείται πολύ περισσότερο διευρυμένα κριτήρια, όπως να αποκλείσει από τις εκλογές μαχαιροβγάλτες, εγκληματίες, και ιδίως ο αποκλεισμός της αντισυστημικής ψήφου που κυριαρχεί στο πολιτικό σκεπτικό Βορίδη  στον οποίο ανατέθηκε το μεγαλύτερο βάρος της πολιτικής ευθύνης για την μεθόδευση αυτή. Και το δέχθηκε πρόθυμα, όχι μόνο λόγω παρελθόντος, αλλά και γιατί του ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία άλλη μια φορά να προπαγανδίσει τη θεωρία των δύο άκρων και την εξίσωση των ναζιστών με την αντικαπιταλιστική αριστερά.

6) Μέσα σε όλα αυτά στην αρένα της αντιπαράθεσης τίθεται και η καθυστέρηση της διάρκειας της δίκης της Χ.Α. με σκοπό την αλληλοεπίρριψη ευθυνών και ακούγονται τερατώδεις ερμηνείες που επίσης ωφελούν – και νομικά – την υπεράσπισή της. Ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία (δείτε και τα σχετικά γραφήματα) :

Η δίκη της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε στις 20.04.2015 και έληξε στις 22.10.2020, αφού προηγουμένως πραγματοποίησε συνολικά 467 συνεδριάσεις. Η κύρια αιτία για την μεγάλη διάρκεια της ήταν ο τεράστιος όγκος των συνενωμένων δικογραφιών και παρεπόμενα ο μεγάλος αριθμός των κατηγορουμένων (68), μαρτύρων (212), συνηγόρων (μετείχαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα 13 συνήγοροι πολιτικής αγωγής και πάνω από 100 συνήγοροι υπεράσπισης), μεγάλος όγκος αναγνωστέων εγγράφων.

Παρ’ όλ’ αυτά, οι 467 συνεδριάσεις θα είχαν απαιτήσει λιγότερο χρονικό διάστημα αν δεν είχαν μεσολαβήσει :

Α) Η απαράδεκτη μεθόδευση της κατά το έτος 2015 Διοίκησης του Εφετείου Αθηνών για εξορία της δίκης στον Κορυδαλλό με την ανοχή του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης, πράγμα το οποίο πλην της αυτονόητης υποβάθμισης και του απαραδέκτου να διεξάγονται δίκες σε χώρο φυλακών και των δίκαιων αντιδράσεων που προκαλούσε στην τοπική κοινωνία, καθιστούσε αδύνατη την από πλευράς συνηγόρων πολιτικής αγωγής διεκδίκηση καθημερινής διεξαγωγής της, αφού αυτό σήμαινε την επαγγελματική τους εξόντωση και ταλαιπωρία, ενώ η εναλλαγή του τόπου διεξαγωγής της δίκης μεταξύ Εφετείου και Κορυδαλλού συνεχίστηκε όλα τα χρόνια μέχρι και τον Οκτώβριο 2019. Από τις 467 συνεδριάσεις διεξήχθησαν 233 συνεδριάσεις στον Κορυδαλλό και 234 στο Εφετείο αν και βασικός τόπος διεξαγωγής δίκη οριζόταν το Εφετείο με την Απόφαση Υπουργού Δικαιοσύνης Υ.Α. 42601/8.6.2016 (ΦΕΚ Β 1622/8.6.2016) που ήταν καρπός των κινητοποιήσεών μας.

Β) Η παράλειψη απαλλαγής όλων των μελών της σύνθεσης τα πρώτα τέσσερα χρόνια της δίκης από άλλες υπηρεσιακές υποχρεώσεις ώστε να έχουν τη δυνατότητα να μετέχουν αποκλειστικά στη σύνθεση του δικαστηρίου αυτού, και έτσι η δίκη να διεξάγεται καθημερινά.

Γ) Αιτίες ανωτέρας βίας οι οποίες προκάλεσαν διακοπή της δίκης για διάφορα χρονικά διαστήματα (εκλογές και δημοψήφισμα 2015, Αποχή Δ.Σ.Α. για ασφαλιστικό Κατρούγκαλου 2016, αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές 2019, διακοπή λόγω πανδημίας Μάρτης 2020 – Ιούνης 2020), αλλά και ασθένειες, και κωλύματα.

Δ) Συστηματική κωλυσιεργία από την πλευρά ορισμένων κατηγορουμένων της δίκης και κατάχρηση της διαδικασίας κατάθεσης αναγνωστέων εγγράφων, για τα οποία αναλώθηκαν πολλές εβδομάδες.

Μόνοι οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής, σε επανειλημμένα διαβήματα τους στην Διοίκηση του Εφετείου Αθηνών, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και τα Μ.Μ.Ε. ζητούσαμε την αποκλειστική διεξαγωγή της δίκης στο Εφετείο και την απαλλαγή (που και αυτό μόνο τα τελευταία χρόνια κατέστη δυνατό) των δικαστών από άλλες δικαστικές και υπηρεσιακές υποχρεώσεις, Το διάγραμμα που ακολουθεί στο τέλος δείχνει την κατανομή του χρόνου και δίνουν τις απαντήσεις για την διάρκεια της δίκης. Είναι δε γνωστό ότι οι δίκες με συνεξέταση υποθέσεων ναζιστικών εγκληματικών έχουν και σε άλλες χώρες μεγάλη διάρκεια. Στην Γερμανία, η δίκη για την υπόθεση του ναζιστικού μορφώματος «NSU» είχε διάρκεια επτά χρόνια. Συνεπώς με δεδομένα τα παραπάνω η δίκη δεν υπερέβη τα εύλογα όρια της διάρκειάς της.

7) Σήμερα, η δίκη της Χρυσής Αυγής έχει πραγματοποιήσει 42 συνεδριάσεις σε διάστημα δέκα μηνών. Καρπός δικών μας αγώνων υπήρξε η τέλεσή της αποκλειστικά στο Εφετείο Αθηνών (βλ. Απόφαση Υπουργού Δικαιοσύνης 18457/26.4.2022, ΦΕΚ Β/2082 της 27.4.2022, της οποίας το προοίμιο αναφέρεται στο σχετικό υπόμνημα των συνηγόρων πολιτικής αγωγής). Όπως έχουμε επισημάνει επανειλημμένα και στο Δικαστήριο, καθώς και στην Διοίκηση του Εφετείου Αθηνών, εάν συνεχίσει να διεξάγεται με αυτόν τον ρυθμό, έχοντας πραγματοποιήσει δηλαδή περί τις πενήντα δικασίμους κατά τον πρώτο χρόνο διεξαγωγής της, ακόμα και αν αρκέσουν διακόσιες, αντί 467, δικάσιμοι για την ολοκλήρωση της διεξαγωγής της, δεν προβλέπεται να τελειώσει νωρίτερα από τέσσερα χρόνια συνολικά, δηλαδή στις 15.06.2026. Ενώ μέχρι στιγμής στα αιτήματα μας για επιτάχυνση της δίκης δεν υπάρχει η δέουσα ανταπόκριση.

Το επισημαίνουμε και δημόσια με την ευκαιρία.

8) Εκφράζεται από πολλούς μάλλον απερίσκεπτα η άποψη ότι ήταν σφάλμα η συνένωση των δικογραφιών και βασική αιτία της μεγάλης διάρκειας.  Ωστόσο αν και πράγματι ο μεγάλος όγκος υπήρξε βασικός παράγοντας του μεγάλου αριθμού των συνεδριάσεων απονομή ουσιαστικής ποινικής δικαιοσύνης και εκτίμηση για την ποινική αξιολόγηση της δράσης εγκληματικής οργάνωσης δεν θα υπήρχε ποτέ σε περίπτωση χωριστής εκδίκασης. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι αν οι επιμέρους υποθέσεις της υπόθεσης δικάζονταν χωριστά, πράγματι θα υπήρχαν πολλές μικρές δίκες που θα είχαν ολοκληρωθεί προ πολλού, αλλά οι ευθύνες θα εξαντλούνταν στα απλά εκτελεστικά όργανα, αφού δεν θα είχε συνεκτιμηθεί η ενότητα των κριτηρίων, του εγκληματικού σκοπού, της ιεραρχίας, οργανωτικής δομής, πειθαρχίας, εκπαίδευσης, στρατιωτικοποίησης, επιλογής στόχων, τρόπου δράσης, προετοιμασίας και εξέλιξης της εγκληματικής οργάνωσης και όλα εκείνα τα συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία εισέφερε η συνεκδίκαση και συνεξέταση όλων αυτών των υποθέσεων και απέληξε στην πλήρη απονομή Δικαιοσύνης μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια της εγκληματικής οργάνωσης.

Στόχος των συνηγόρων πολιτικής αγωγής υπήρξε πάντα και επιτεύχθηκε η συνένωση και συνεκδίκαση για τους παραπάνω λόγους. Αντίθετα στόχος των συνηγόρων υπεράσπισης ήταν πάντα η χωριστή εκδίκαση για ευνόητους λόγους.

Αυτά όλα όσοι με ευκολία κατακρίνουν την συνένωση των δικογραφιών όφειλαν να τα έχουν λάβει υπόψη τους πριν να δημοσιολογούν και κατ αποτέλεσμα να υπηρετούν τις απόψεις και την τακτική της Χρυσής Αυγής. Ζημιά και μόνο προκαλούν θυσιάζοντας στη βορά διαφόρων αντιπαραθέσεων και το ζήτημα της διάρκειας της δίκης, όπως είχε γίνει και με την έντονη αντιπαράθεση την περίοδο Οκτωβρίου 2020 για το αν φταίει ο παλιός η ο νέος Ποινικός Κώδικας για τις χαμηλές ποινές, που είχε ως αποτέλεσμα όντως την επιβολή χαμηλών ποινών, μερικές από τις οποίες έχουν προσβληθεί με εισαγγελική έφεση, πράγμα που επίσης δεν ακούγεται στις δημόσιες συζητήσεις.

Απαίτηση του δημοκρατικού κόσμου, των θυμάτων της Χρυσής Αυγής και των οικογενειών τους, καθώς και του αντιφασιστικού κινήματος είναι να μην επιτραπεί στους καταδικασμένους για εγκληματική οργάνωση με ναζιστικό κίνητρο η κάθοδος τους στις εκλογές. Αυτό αποτελεί την παρεπόμενη αναγκαία θεσμική αποτύπωση της καταδικαστικής απόφασης και μέρος της απαιτούμενης διοικητικής συμμόρφωσης του διοικητικού μηχανισμού της πολιτείας δίπλα στην απαίτηση για αποζημιώσεις στα θύματα της ΧΑ και τις οικογένειές τους και για καμμία ανοχή στη φασιστική, ρατσιστική και ναζιστική εγκληματική δράση και τη νομιμοποίησή της.

Κλείνοντας θα θυμήσουμε ξανά ότι ο φασισμός ως πολιτικοκοινωνικό ρεύμα δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ από τα δικαστήρια. Αυτά είναι αρμόδια αποκλειστικά και μόνο για την αντιμετώπιση της εγκληματικής φασιστικής βίας την οποία απαιτούμε για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ούτε από τους θεσμούς, ούτε από την κυβέρνηση και τις καθεστωτικές δυνάμεις, αλλά από τον οργανωμένο λαό. Αντιμετωπίστηκε και θα αντιμετωπίζεται στην κοινωνία και στον δρόμο. Ο αγώνας συνεχίζεται. Καμμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας. Οχι στη συμμετοχή των καταδικασθέντων για ναζιστικά εγκλήματα στις εκλογές.

Θα είμαστε εκεί, μέσα και έξω από τα δικαστήρια, για να δώσουμε και αυτή τη μάχη. Μαζί και στην πρωτοπορία, θα είναι οι πραγματικές αντισυστημικές δυνάμεις γιατί γνωρίζουν ότι η πάλη ενάντια τον ναζισμό είναι πρωτίστως πάλη ενάντια στο σύστημα που τον γεννά. Και ότι μόνο η δική του πάλη θα τον οδηγήσει στη νίκη.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών θέτουν πλέον ζήτημα για το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του έγκυρου ειδησεογραφικού Euractiv, μετά από χτεσινό έλεγχο της ΑΔΑΕ στην COSMOTE, αποκαλύφθηκαν νέες “νόμιμες επισυνδέσεις” με εισαγγελικές διατάξεις για λόγους εθνικής ασφάλειας σε βάρος του ευρωβουλευτή Γιώργου Κύρτσου και του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου. Κατά το δημοσίευμα, τον έλεγχο αποπειράθηκε να εμποδίσει παρανόμως με προφορική γνώμη του ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος, ωστόσο ο έλεγχος για τα ως άνω πρόσωπα ολοκληρώθηκε σύμφωνα με τη συνταγματική νομιμότητα που θωρακίζει την ανεξαρτησία της αρμόδιας Αρχής.

Αποκαλύπτεται πλέον ότι η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη δεν ήταν “μεμονωμένη αστοχία”, αλλά κομμάτι της δράσης ενός οργανωμένου εγκληματικού κυκλώματος που έχει δράσει μέσα στην ΕΥΠ και έχει υποκλέψει τις τηλεφωνικές επικοινωνίες αρχηγών αντιπολιτευόμενων κομμάτων, Υπουργών, βουλευτών, ευρωβουλευτών και δημοσιογράφων. Πολιτικός και διοικητικός προϊστάμενος της ΕΥΠ κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα ήταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με τοποτηρητή τον ανιψιό του, γραμματέα του πρωθυπουργικού γραφείου, Γρηγόρη Δημητριάδη.
Η στοιχειοθέτηση συστήματος υποκλοπών, και μάλιστα μέσω της “νόμιμης” οδού των εισαγγελικών διατάξεων (πέραν δηλαδή των όσων έχουν δει το φως της δημοσιότητας για το σύστημα Predator και τη χρήση του από την ΕΥΠ) θέτει πλέον ζήτημα για την ίδια την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα. Προκύπτουν επαρκέστατες ενδείξεις ότι ένα παρακράτος με κέντρο την ΕΥΠ, με εισαγγελικές προσβάσεις και ανοιχτή γραμμή με το Μέγαρο Μαξίμου, έχει στήσει έναν μηχανισμό υποκλοπών με σκοπό την αναπαραγωγή της πολιτικής κυριαρχίας αυτών που έδωσαν την εντολή της συγκρότησής του.
Κάθε απεύθυνση προς τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, που επί μήνες παρακωλύουν τη διαλεύκανση του σκανδάλου, είναι πλέον περιττή. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει και αυτός ο Πρωθυπουργός πρέπει να λογοδοτήσει πολιτικά και ποινικά. Αν, μάλιστα, ισχύει η απόπειρα παρακώλυσης του ελέγχου της Ανεξάρτητης Αρχής από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, διαθέτουμε πια και την θλιβερή εξήγηση για τα νωθρά αντανακλαστικά της δικαστικής εξουσίας.
Πλέον το ζήτημα είναι η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Όπως είχαμε πει μετά την επιβεβαίωση της παρακολούθησης Χατζηδάκη, κάθε συνέχιση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας με όρους τυπικής καθημερινότητας βαρύνει πλέον και τα ίδια. Κάθε συμμόρφωση στην κοινοβουλευτική κανονικότητα μπορεί να θεωρηθεί ως συνενοχή. Αντί να ψηφίζουν τα προεκλογικά επιδόματα των 600 ευρώ για τους ένστολους ψηφοφόρους, τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να αναλάβουν έμπρακτες πρωτοβουλίες που να σημάνουν το “Ως Εδώ”.
Δημοκρατικό πολίτευμα δεν σημαίνει τα ντουβάρια μιας τυπικά λειτουργούσας Βουλής. Σημαίνει ελευθερίες και δικαιώματα, πολίτες που δεν φοβούνται τη σκιά τους, μειοψηφίες που μπορούν να γίνουν πλειοψηφίες μέσα από την ανεμπόδιστη πολιτική δράση. Αυτά πλέον φαίνεται να έχουν καταλυθεί στην Ελλάδα. Γι’ αυτό λέμε ότι είμαστε πια στην Ώρα Μηδέν”.

Η δικαιοσύνη στον κατήφορο – η κοινωνία θα αντιδράσει;

Μία αδιάκοπη σειρά περίεργων αποφυλακίσεων, κατηγορουμένων όμως συγκεκριμένου ταξικού και κοινωνικού φάσματος, θέτει άλλη μία φορά το ερώτημα για τον τρόπο λειτουργίας μέρους της δικαστικής εξουσίας και δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες για την μονομέρειά της και την ταύτισή της με τον τρόπο που η οικονομικοκοινωνική ελίτ και η κυβέρνηση της χώρας αντιλαμβάνεται την λειτουργίας της τόσο ως μηχανισμού επιλεκτικής καταστολής, όσο και ως μηχανισμού επιλεκτικής έννομης προστασίας ιδιαίτερων κατηγοριών κατηγορουμένων και διαδίκων.

1) Πασίγνωστος ηθοποιός κατηγορούμενος για βιασμούς και παρενοχλήσεις εξαρτώμενων από αυτών νεότερων γυναικών υποψήφιων ηθοποιών και συναδέλφων του, προφυλακισμένος εδώ και ένα χρόνο περίπου, αποφυλακίζεται στις 1.7.2022, μεσούσης της πολύμηνης δίκης του και ενώ εξελίσσεται η αποδεικτική διαδικασία και επίκειται η έκδοση της απόφασης με το σκεπτικό (όπως διαρρέει από τα δημοσιεύματα) όχι την οποιαδήποτε βλάβη της υγείας του, αλλά την διαπίστωση για έλλειψη επικινδυνότητάς του για τέλεση νέων πράξεων, αφού η δημοσιοποίηση αυτών για τα οποία δικάζεται αποκλείει την πιθανότητα μετάβασης του στο θέατρο για εργασία ή άλλο λόγο, κάτι που πάντως δεν περιλαμβάνεται στους περιοριστικούς όρους που του τίθενται με την απόφαση.

«Είναι ηθοποιός που δραστηριοποιήθηκε στο θέατρο και την τηλεόραση μέχρι την προσωρινή κράτησή του. Όλες οι επιθέσεις είχαν κοινό τόπο το θέατρο και την τηλεόραση. Ο κατηγορούμενος δεν είναι ευπρόσδεκτος σε αυτό το χώρο. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι καταγγελλόμενες πράξεις έλαβαν χώρα πριν πολλά χρόνια και δεν έχουν περιέλθει σε γνώση του δικαστηρίου σας ίδιες συμπεριφορές. Είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη ; Η προσωρινή κράτηση έχει προληπτικό σκοπό. Στο παρόν στάδιο κρίνεται ότι η επιβολή περιοριστικών όρων είναι επαρκής και ικανή για να το αποτρέψει από ίδιες πράξεις και να εξασφαλίσει την παρουσία του στο δικαστήριο». 

Αυτά σύμφωνα με τα δημοσιεύματα υποστήριξε ο εισαγγελέας και υιοθέτησε το δικαστήριο. Αφού δεν είναι ευπρόσδεκτος λοιπόν εκεί που φέρεται ότι διέπραξε όσα κατηγορείται, δεν θα τα ξαναδιαπράξει. Αφού δεν μπορεί να ξαναπάει στον «τόπο του εγκλήματος», δεν είναι επικίνδυνος. Προφανώς σε άλλον τόπο δεν μπορεί να «εγκληματίσει»

Αυτό είναι το κριτήριο ! Νέες διαστάσεις στη δικονομία.

Σημαίνει, λοιπόν, ότι ενώ αναμένεται σύντομα η έκδοση οριστικής απαλλακτικής ή καταδικαστικής απόφασης μία παρεμπίπτουσα απόφαση ουσιαστικά δημιουργεί πρόκριμα για την έκδοσή της (ιδίως για την κρίση περί ανασταλτικού αποτελέσματος σε περίπτωση καταδίκης) και βέβαια να σημειωθεί ότι είναι κάτι το οποίο ουδέποτε έχει συμβεί στα χρονικά, ιδίως όταν ο κατηγορούμενος δεν ανήκει στον χώρο των επωνύμων.

2) Λίγες μέρες πριν, το  Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας αναγνωρίζει το ελαφρυντικό του συννόμου βίου στον δολοφόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τον αποφυλακίζει στις 28.6.2022 με ποινή κάθειρξης 13 χρόνια παραβιάζοντας το σκεπτικό της απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 2/2022 που αναίρεσε την προηγούμενη παρόμοια απόφαση λόγω ελλιπούς και αντιφατικής αιτιολογίας. Η απόφαση του Μ.Ο.Ε. φέρεται να έχει εκδοθεί κατά πλειοψηφία με τις ψήφους των ενόρκων 4 και μειοψηφούντες τους τακτικούς δικαστές, αλλά οι συνήγοροι παράστασης κατηγορίας καταγγέλλουν άλλα. Ανάμεσα σε όσα και το γεγονός ότι η μετ’ αναίρεση δίκη προγραμματίστηκε και οργανώθηκε στις 11.5.2022 χωρίς να κλητευθεί η παριστάμενη προς υποστήριξη της κατηγορίας μητέρα του Γρηγορόπουλου και οι συνήγοροι της στην δίκη, πράγμα που ήταν υποχρεωτικό δικονομικά, έστω και αν δεν είχαν δικαίωμα λόγου για τα ελαφρυντικά και για τις ποινές, πράγμα το οποίο αντιλήφθηκαν ιδιωτικά, μετέβησαν στο δικαστήριο, το κατήγγειλαν και έτσι διακόπηκε η δίκη, προκειμένου να αποκατασταθεί η κλήτευση και η παρουσία τους.

Αντί οποιασδήποτε θεσμικής φωνής συμπαράστασης προς αυτούς, ο Δικηγορικός Σύλλογος Λαμίας εκδήλωσε απροκάλυπτη εχθρότητα από το γεγονός ότι η αναταραχή της δίκης χάλασε την ησυχία της λειτουργίας των δικαστηρίων της πόλης και κήρυξε αποχή στις 9.6.2022, δημιουργώντας απαράδεκτα ένα πολιτικό κλίμα σε βάρος των παρισταμένων προς υποστήριξη της κατηγορίας σε αυτήν την πόλη, στην οποία ζουν και εργάζονται και οι ένορκοι της δίκης.

«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Λαμίας με δεδομένη την εξέλιξη της διαδικασίας και τις μεγάλες καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν στην εκδίκαση της υπόθεσης λόγω δημιουργηθεισών εντάσεων, προς αποφυγή περαιτέρω ταλαιπωρίας συνηγόρων και πολιτών που μετέχουν στις υπόλοιπες υποθέσεις αποφάσισε ομόφωνα την αποχή των μελών του από αυτές κατά τη σημερινή διαδικασία».

Αυτή ήταν η υποδοχή μιας απροκάλυπτης δικονομικής αυθαιρεσίας από τον θεσμικό φορέα των δικηγόρων της πόλης. Και δυστυχώς κανείς δεν αντέδρασε.

Όπως καταγγέλλουν και οι συνήγοροι, η απόφαση στις 28.6.2022 εκδόθηκε ύστερα από διάσκεψη μιάμισης ώρας, στο μεγαλύτερο διάστημα της οποίας η δικογραφία με τα χιλιάδες έγγραφα ήταν αφημένα στην έδρα και οι τακτικοί δικαστές που κληρώθηκαν για πρώτη φορά στην μετ’ αναίρεση δίκη, δεν είχαν την δυνατότητα να τα διαβάσουν, ούτε άλλωστε να παρακολουθήσουν ακροαματική διαδικασία και οποιαδήποτε άλλη επιχειρηματολογία, εκτός από αυτήν των συνηγόρων των κατηγορουμένων.

Όλα αυτά καταγγέλθηκαν στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και ο απελθών Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου χρέωσε την αίτηση των συνηγόρων σε εισαγγελέα με ερώτημα εάν συντρέχουν οι προϋποθέσεις άσκησης αναίρεσης, η οποία και αναμένεται.

3) Ακολουθεί στις 4.7.2022 άλλη μία προκλητική αποφυλάκιση, του ακροδεξιού μεσίτη που καταδικάστηκε για την κακουργηματική  θανατηφόρα σωματική βλάβη σε βάρος του Ζακ Κωστόπουλου απόφαση του Μ.Ο.Δ. Αθηνών, η οποία εκδόθηκε μόλις πριν από δύο μήνες (3.5.2022), τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε ομόφωνα ποινή κάθειρξης 10 ετών χωρίς ελαφρυντικό. Ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος δεν είχε προφυλακιστεί καθ όλο το χρονικό διάστημα της υποδικίας και οδηγήθηκε στις φυλακές μετά την έκδοση της απόφασης. Δύο μήνες αργότερα και ενώ η απόφαση δεν έχει καν καθαρογραφεί, η τριμελής αμιγής σύνθεση δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, εντελώς αιφνιδιαστικά αποφάσισε την αποφυλάκιση του, καταργώντας στην πράξη την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών και περιφρονώντας την πολύμηνη διαδικασία (έναρξη 20.10.2021 και 17 συνεδριάσεις μέχρι τη λήξη), της οποίας η απόφαση υπήρξε εποικοδόμημα. Μία ολιγόλεπτης και μονομερούς διαδικασίας απόφαση χλευάζει επιδεικτικά στην πράξη την πολύμηνη διαδικασία και απόφαση δικαστών και ενόρκων πριν “στεγνώσει το μελάνι της” αφού ανατρέπει την κρίση τους χωρίς να μπεί στον κόπο να περιμένει να τη διαβάσει.

Παρά τον θόρυβο και την κατακραυγή δεν έχει εκδηλωθεί πρωτοβουλία από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου (που στο μεταξύ απέκτησε νέα ηγεσία από 1.7.2022) για να ελεγχθεί αναιρετικά η απόφαση, όπως είχε συμβεί με τις προηγούμενες αποφυλακίσεις Κορκονέα και Πατέλη που αναιρέθηκαν.

4) Στο τέλος της ίδιας εβδομάδας (8.7.2022) αποφασίστηκε από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Χαλκίδας, που έκανε δεκτή την προσφυγή τους παρά την απορριπτική εισαγγελική πρόταση, η αποφυλάκιση των κατηγορουμένων για τη δολοφονία του εμβληματικού αντιδικτατορικού αγωνιστή Σήφη Βαλυράκη που είχαν μόλις πριν από ένα μήνα (3.6.2022) προφυλακιστεί με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα και έτσι είναι ελεύθεροι και πάλι να κουμαντάρουν τις θάλασσες της Ερέτριας, όπως και πριν. Το κριτήριο της «δυνατότητας πρόσβασης στον τόπο του εγκλήματος» δεν ίσχυσε για αυτούς. Παρά το γεγονός ότι το σχετικό βούλευμα αναφέρει ότι δεν αμφισβητεί την κρίση ότι υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ενοχής εναντίον τους για το αδίκημα που κατηγορούνται (τους είδε αυτόπτης μάρτυρας να χτυπούν το θύμα), τους έκρινε με επιείκεια επειδή δεν είναι ύποπτοι φυγής.

5) Μόλις στις 13.7.2022 ένας άλλος επώνυμος κατηγορούμενος, ηθοποιός και σκηνοθέτης, καταδικάστηκε στο Μ.Ο.Δ. Αθηνών για δύο βιασμούς ανηλίκων που τελέστηκαν το 2015. Παρά το γεγονός ότι δεν του αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά, έλαβε για τους δύο αυτούς βιασμούς ποινή 12 ετών (ενώ για κάθε βιασμό ανηλίκου προβλέπεται η ποινή ισόβιας κάθειρξης) και γεννάται το ερώτημα ποια ποινή θα του είχε επιβληθεί εάν του είχε καταγνωστεί η οποιαδήποτε των ελαφρυντικών περιστάσεων που ζήτησε. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι αποφυλακίστηκε και αυτός, αφού, έστω και οριακά, με ψήφους 4 προς 3, έγινε δεκτό το αίτημα του για χορήγηση ανασταλτικής δύναμης της έφεσης με περιοριστικούς όρους. όπως σημειώνει σε δηλώσεις του ο Συνήγορος του, «Οι τακτικοί δικαστές τον έκριναν αθώο». Και φαίνεται αυτό να επιβεβαιώνεται από τα δημοσιεύματα που αναφέρουν τα πρόσωπα τα οποία πλειοψήφησαν και μειοψήφησαν σε κάθε απόφαση. Ξέσπασε και πάλι ο γνωστός καυγάς αν φταίει (που δεν φταίει) για αυτό ο νέος Ποινικός Κώδικας, έτσι για αποπροσανατολισμό και μικροκομματική εκμετάλλευση.

Ευτυχώς εδώ εκδηλώθηκε άμεσα το ενδιαφέρον της Προϊσταμένης της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών, που ζήτησε τη δικογραφία για να ερευνηθεί το ενδεχόμενο εισαγγελικών εφέσεων.

6) Λίγους μήνες πριν, ξεκίνησε από τις 13.10.2021 να διεξάγεται στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών η δίκη για την υπόθεση Σεπολίων, με κατηγορούμενους συλληφθέντες στις 17.11.2020 στα πλαίσια της απαγόρευσης των συναθροίσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Οι συλληφθέντες είχαν ξυλοκοπηθεί, είχαν βασανιστεί, είχαν κρατηθεί αυθαίρετα και επιπλέον τους φόρτωσαν τον μισό Ποινικό Κώδικα. Μέσα από μία δίκη πολλών δικασίμων, αναδείχθηκαν οι αντιφάσεις των καταθέσεων των αστυνομικών και η έλλειψη βασιμότητας του υλικού της δικογραφίας. Στις 17.05.2022 οι κατηγορούμενοι και οι συνήγοροι τους πήγαν στο δικαστήριο για να πληροφορηθούν την δικαστική απόφαση. Αντί αυτού, πληροφορήθηκαν ότι η Πρόεδρος του δικαστηρίου μεταξύ και άλλων δικαστών παύθηκε λίγες μέρες πριν, ύστερα από διαδικασία πειθαρχικού ελέγχου εξαιτίας καθυστέρησης στην έκδοση αποφάσεων, και ότι η δίκη η οποία διεξήχθη δεν θα τελειώσει, αλλά θα ξαναγίνει από την αρχή (προσδιορίστηκε ήδη για τον Δεκέμβριο 2022 με άλλη σύνθεση). Οι μάρτυρες κατηγορίας (που είχαν την υποστήριξη ένστολων και μη συναδέλφων τους με πληθωρική παρουσία στο ακροατήριο της δίκης και ενεργή πρόκληση προς τα θύματα) θα έχουν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις καταθέσεις τους και να αποφύγουν νέες αντιφάσεις, ενώ οι κατηγορούμενοι θα δικαστούν ξανά από την αρχή, αφού η πολύμηνη βασανιστική διαδικασία «εξαφανίστηκε».

Για την σωρεία των ερωτηματικών που προκύπτουν σχετικά με τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής από την πλευρά των αρμόδιων θεσμικών αρχών, καμία από αυτές δεν είχε την τσίπα να δώσει εξηγήσεις και να βγει να απαντήσει στην κοινωνία και στα δημοσιεύματα.

7) Λίγους μήνες πριν, στις 22.10.2021, αστυνομικοί πυροβόλησαν επανειλημμένα μετά από ένοπλη καταδίωξη τους εποχούμενους σε κλεμμένο ΙΧ δράστες κλοπών, και αποτέλεσμα των πυροβολισμών αυτών ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του συνοδηγού 18χρονου Νίκου Σαμπάνη. Ανάμεσα στους πρώτους που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους κατηγορούμενους αστυνομικούς ήταν ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, η δε απολογία τους στον Ανακριτή έγινε εν μέσω προστατευτικού κλοιού από αστυνομικούς, ενώ συνδικαλιστές εκπρόσωποι του κλάδου είχαν γεμίσει τους διαδρόμους του Πρωτοδικείου Πειραιά, και φυσικά οι δράστες δεν προφυλακίστηκαν.

8) Ένας αναρχικός κρατούμενος, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, έχοντας εκτίσει 8,5 κάθειρξης, ζητά την αποφυλάκιση του με τα 3/5, όπως προβλέπει η σχετική νομοθεσία. Βρίσκεται σε απεργία πείνας από 23/05/2022, ενώ η αίτηση του έχει απορριφθεί από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Λαμίας (20.6.2022), μετά και απορριπτική πρόταση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Λαμίας με το σκεπτικό ότι λόγω της αναρχικής ιδεολογίας του είναι επικίνδυνος για την τέλεση νέων αδικημάτων. Λες και δεν φτάνει που αυτή η ιδεολογία του απετέλεσε αιτία βασανισμών, απόδοσης πλειάδας αβάσιμων κατηγοριών από τις οποίες αθωώθηκε και μεροληπτικής αντιμετώπισης στις φυλακές. Τώρα πρέπει να αποτελέσει και την αιτία της απόρριψης του αιτήματός του. Το σκεπτικό αυτό επαναλαμβάνει εμπλουτισμένα η πρόταση του Εισαγγελέα Εφετών Λαμίας (6.7.2022), ενώ το Συμβούλιο Εφετών Λαμίας, που είναι αρμόδιο να αποφασίσει, με πολύ μεγάλη ραθυμία όρισε δικάσιμο στις 25.07.2022, ενώ έφεση έχει ασκηθεί από 20.6.2022, όταν δηλαδή θα έχει συμπληρώσει 63 ημέρες απεργίας πείνας και η ζωή του θα βρίσκεται σε τεράστιο κίνδυνο. Γενικά παρατίθενται όλες οι σχετικές ημερομηνίες για να διαπιστωθεί με πόση αδιαφορία και έλλειψη αίσθησης επείγοντος, πέραν όλων των άλλων, «λειτουργούν» οι αρμόδιες δικαστικές αρχές. Είναι αυτό που έλεγε ένα παλιό σλόγκαν «Πρόχειρα ναι, γρήγορα όχι».

9) Ένας καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και έγκλειστος στις φυλακές Δομοκού για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος, νόσησε τους προηγούμενους μήνες από κορωνοϊό και μεταφέρθηκε αμέσως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας. Παρέμεινε εκεί για όσο χρόνο χρειάσθηκε να νοσηλευθεί, και στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο καλύτερο κέντρο αποκατάστασης της χώρας, όπου και παραμένει μέχρι να ανακάμψει.

Ένας άλλος κρατούμενος των ίδιων φυλακών, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, μετά από εξαντλητική απεργία πείνας 66 ημερών τους πρώτους μήνες 2021, η οποία, σύμφωνα με τους γιατρούς, προκάλεσε σοβαρά μυοσκελετικά και νευρολογικά προβλήματα, δεν μεταφέρθηκε ποτέ πουθενά εκτός από το περιορισμένων δυνατοτήτων Νοσοκομείο της Λαμίας, και δεν μεταφέρθηκε ποτέ μετά τη νοσηλεία σε κέντρο αποκατάστασης, παρά την ρητή εκφρασμένη ανάγκη προς τούτο των θεραπόντων ιατρών του. Εκτός αυτού, και ενώ προβλέφθηκε να παραμείνει στις φυλακές  Δομοκού, δεν του δόθηκε ατομικό κελί – αναρρωτήριο, ώστε να προστατευτεί τουλάχιστον από την μετάδοση του κοροναϊού, αλλά εγκλείστηκε με άλλους δύο κρατούμενους και, όπως ήταν φυσικό, νόσησε. Δεν μεταφέρθηκε σε κανένα νοσοκομείο για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, παρά τα υποκείμενα νοσήματα και την ευαλωτότητα του, αλλά παρέμεινε στις φυλακές Δομοκού, όπου και ευτυχώς την γλύτωσε.

Σαν πολλά δεν μαζεύονται ; Τι άλλο θα δούμε ;

Τα παραπάνω είναι καταλυτικά κάθε έννοιας ισονομίας και δικαιοσύνης, και δείχνουν ότι η δικαιοσύνη «του άλλου άκρου», εκείνη η δικαστική εξουσία που γνωρίσαμε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες σε αυτήν την χώρα, με την μονομέρεια της, με την απροκάλυπτη εύνοια σε όσους υπηρέτες του συστήματος και της άρχουσας τάξης περνούν από το εδώλιο του κατηγορουμένου και με την αμείλικτη εκδικητικότητα της σε όσους φέρονται σαν εχθροί του κατεστημένου, φαίνεται να επανέρχεται και να διεκδικεί δυναμικά το παρόν στην πρώτη γραμμή του μετώπου εξουσίας. Ούτως ή άλλως, τα δικαστήρια έχουν παύσει προ πολλού να λειτουργούν ως μηχανισμός έννομης και δικαστικής προστασίας, αφού η αύξηση του κόστους, η γραφειοκρατικοποίηση και η καθυστέρηση στην έκδοση των αποφάσεων αποτρέπουν οποιαδήποτε μικρή και μέση υπόθεση από την καταφυγή της στα δικαστήρια.

Ως μηχανισμός επιλεκτικής καταστολής όμως πρωτοπορεί, αποφυλακίζει βιαστές και δολοφόνους και κρατά στη φυλακή ανθρώπους που έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αποφυλακιστούν, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Τα μηνύματα που παίρνει από την κυβέρνηση, της οποίας η αλαζονεία και η έπαρση επαυξάνεται όσο αισθάνεται πραγματικά ότι παίζει σε γήπεδο χωρίς αντίπαλο, σε συνδυασμό και με τα μηνύματα της πρόσφατης εναλλαγής των συσχετισμών των συνδικαλιστικών δυνάμεων στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, αλλά και την απραξία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και άλλων σχετικών φορέων είναι προφανή. Βρήκαν τελευταία έναν νέο εχθρό, τις «τηλεδίκες», συνυπέγραψαν μια αόριστη διακήρυξη και εξήγγειλαν διώξεις. Λίγες μέρες μετά τους είδαμε να επιβραβεύουν βασικούς πρωταγωνιστές των τηλεδικών της περιόδου με την παρουσία τους σε συνέδριο ποινικολόγων. Και η επιβράβευση παρήγαγε τη δυναμική της.

Μερικών ανθρώπων η ζωή είναι πολύ φτηνή στη χώρα μας, ιδίως αν είναι θύματα αστυνομικών επιθέσεων, πρόσφυγες, θύματα εργατικών ατυχημάτων. Ελπίζουμε όχι και απεργοί πείνας.

Μερικών βιαστών και δολοφόνων η αντιμετώπιση είναι ένα χάδι. Αρκεί να είναι «στη σωστή πλευρά της ιστορίας».

Και μερικών άλλων κρατουμένων η θέση τους είναι πάντα έξω από  την υφ όρον απόλυση, έξω από την απαιτούμενη υγειονομική περίθαλψη, έξω ακόμα και από την εφαρμογή φωτογραφικών νόμων που έγιναν για αυτούς, όταν η εξουσία αλλάξει τακτική. Αρκεί να είναι πάντα στην απέναντι πλευρά.

Στους λίγους αυτούς μήνες έχει διαμορφωθεί ένα δικαστικό σκηνικό το οποίο κινδυνεύει να ανατρέψει τον σεβασμό στις ελευθερίες και στα δημοκρατικά δικαιώματα, που κατακτήθηκε όλα αυτά τα χρόνια με αγώνες στα δικαστήρια, και οδήγησε στην έκβαση πολύ σημαντικών αποφάσεων, αντίθετων στα νεύματα των φορέων των άλλων εξουσιών. Η υποκρισία της τακτικής «Πρώτα μας λέτε σπάστε την σιωπή και ύστερα καλύπτετε τον κακοποιητή», που δίκαιο καταγγέλλεται από φεμινιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες είναι απροκάλυπτη. Η δικαιοσύνη «του άλλου άκρου» δείχνει να διεκδικεί την δυναμική της επάνοδο. Ας μην το επιτρέψουμε.

Η εξέλιξη αυτή εκθέτει και προκαλεί βάναυσα όσους αγωνιζόμαστε μέσα από το θεσμό των δικαστηρίων για να απαιτήσουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Τα μηνύματα από τη μία ατιμωρησίας και ενθάρρυνσης στην ρατσιστική βία και τα αντίστοιχα εγκλήματα και από την άλλη ρεβανσισμού και εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων είναι πολλαπλά και ογκούμενα.

Η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει άμεσα και να αποβάλει αυτή τη «δικαιοσύνη» σαν έναν κακοήθη όγκο από τον οργανισμό της. Να επιβάλει την ανατροπή της ατιμωρησίας, την ισονομία, την προστασία από δολοφόνους και βιαστές, την λήξη των φρονηματικών αντιμετωπίσεων. Γιατί η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται, κατακτιέται. Και δεν την χρωστάμε σε κανέναν.

Καλά θα κάνουμε να φροντίσουμε για ένα τόπο που θα είναι ασφαλές το να είσαι παιδί!

Ο θάνατος τριών παιδιών στην ίδια οικογένεια είναι από μόνο του ένα θλιβερό γεγονός. Η δολοφονία από τη μάνα τους αποτρόπαιο και συνταρακτικό έγκλημα. Είναι συνταρακτικό, γιατί αγγίζει το ακατανόητο, πως αυτή η σχέση μάνας- παιδιού (σχέση αυτοθυσίας, αγάπης και στοργής) μπορεί να κατακρεουργηθεί και να επιτρέψει ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα. Ωσάν η σχέση παιδιού και γονιού να είμαι μία φυσική- αυτονόητη, αδιάρρηκτη από άλλους παράγοντες σχέση. Κι όμως, στην πρώτη θέση των θυτών σε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών βρίσκονται οι γονείς τους και εμείς πέφτουμε από τα σύννεφα. Ξεχνάμε τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις, την εκμετάλλευση παιδιών από το φροντιστή τους ή από άλλα άτομα που έχουν την πρόσβαση από θέση ισχύος στην εκμετάλλευση ανηλίκων. Ξεχνάμε τον 7χρονο στην Κυψέλη, τα ανήλικα θύματα του Λιγνάδη, τα κυκλώματα μαστροπείας παιδιών και εφήβων από βουλευτές της Ν.Δ. και τη συγκάλυψη τους.

Το πρώτο πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να φροντίσει η πολιτική εξουσία του τόπου και να απαιτήσει η κοινή γνώμη είναι η προστασία των παιδιών από κακοποιητικούς φροντιστές και από ανθρώπους με εξουσία μεγαλύτερη ή μικρότερη, από τους Λιγνάδηδες και τους Γεωργιάδηδες , μέχρι τους φροντιστές στο σπίτι και στο σχολείο, τους κακοποιητικούς γονείς, τους δασκάλους, τους προπονητές και όλο το παπαδαριό. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει “χθες” είναι να προωθηθούν οι μηχανισμοί καταγγελίας περιστατικών κακοποίησης, να στελεχωθούν οι Ομάδες Προστασίας Ανηλίκων (Ο.Π.Α.) στους δήμους, να αντιστραφεί η χρόνια υποχρηματοδότηση των Κέντρων Κοινωνικής Πρόνοιας. Εάν ενδιαφερόμαστε πραγματικά για τα παιδιά που δολοφονήθηκαν θα έπρεπε αυτή να είναι η πρώτη απαίτησή μας.

Αφού αναρωτηθούμε και αντιληφθούμε την ανάγκη να το απαιτήσουμε, τότε πρέπει να σταματήσουμε για ένα λεπτό, να παρατηρήσουμε ένα άλλο αποτρόπαιο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας: Την ακραία οπισθοδρόμηση, την επιστροφή στην εποχή των λιντσαρισμάτων, τις “αυτοκτονίες” στις φυλακές, την αυτοδικία, την διαπόμπευση και την κατακρεούργηση στα Μ.Μ.Ε. . Είναι συνταρακτικό, το να ακούγεται τον 21ο αιώνα η φράση “Να την κρεμάσουμε στην Πλατεία και να περάσει όλη η Ελλάδα και να την τιμωρεί” και να υπερπροβαλλεται στα ΜΜΕ την ώρα που ένας τηλειατροδικαστής- που ακόμα και επιστημονικά ήταν εκτός – γελάει αυτάρεσκα στην είδηση της δολοφονίας των παιδιών από τη μάνα τους. Πρώτο πλάνο στα Μ.Μ.Ε. οι εξαγριωμένοι κάτοικοι έξω από το σπίτι, πρώτο πλάνο προς κατανάλωση ΤΟ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ. Για “πολύ ψωμί” είναι ικανοί να βεβηλώσουν τη μνήμη κάθε νεκρού. Είναι τα Μ.Μ.Ε. που κάνανε γκάλοπ για το εάν συμφωνεί η κοινή γνώμη με τη δολοφονία του Ζακ επίδοξου ληστή ομοφυλόφιλου και οροθετικού από τον κοσμηματοπώλη, που φωτογραφίζαν αιμόφυρτο τον Παύλο, που αποκαλούσαν ανισόρροπη με ψυχολογικά προβλήματα την Καρολάιν, πρόστυχη την Τοπαλούδη και δεν βρίσκανε κανένα λόγο η Γεωργία να βρίσκεται σε πάρτυ πλουσίων εάν δεν ήθελε να βιαστεί.

Πάμε κατά διαόλου, η κοινωνία βρίσκεται σε αποσύνθεση, το σύστημα σαπίζει και βγάζει όλη την μπόχα του. Μια μπόχα που συντηρείται και θρέφεται. Ο Μητσοτάκης για κάθε έγκλημα βγάζει και μια πιο αυστηρή ποινή. Μήπως να επαναφέρουμε και τη θανατική ποινή; Βλέπετε η πρόληψη του εγκλήματος κοστίζει! Η προστασία των παιδιών μας κοστίζει, θέλει πόρους, υποδομές και καταπολέμηση όλων εκείνων των όρων που ευνοούν την εγκληματική συμπεριφορά. Είναι πιο φτηνό να αλλάζει ο ποινικός κώδικας κάθε χρόνο, είναι πιο εκτονωτικό να βάλεις μια αυστηρή ποινή, παρά να χτίσεις το σύστημα εκείνο που θα προστατεύσει τον αδύναμο, είτε αυτός είναι το κακοποιημένο παιδί, είτε η κακοποιημένη γυναίκα.

Τα λιντσαρίσματα και ο κανιβαλισμός δεν θα φέρουν τα παιδιά πίσω!

Καλά θα κάνουμε να αφήσουμε το τέρας που γιγαντώνεται μέσα μας και να ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΜΕ για ένα τόπο που θα είναι ασφαλές το να είσαι παιδί!