Πόσοι φόνοι είναι αρκετοί φόνοι;

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει πολλαπλάσιους ανθρώπους από τις 7 Οκτωβρίου σε σχέση με αυτούς που σκοτώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου, έχει προκαλέσει πολλαπλάσιες καταστροφές από τις 7 Οκτωβρίου σε σχέση με αυτές που προκλήθηκαν στις 7 Οκτωβρίου και έχει προκαλέσει πολλαπλάσιο πόνο και δυστυχία από τις 7 Οκτωβρίου σε σχέση με αυτές που προκλήθηκαν στις 7 Οκτωβρίου.

Ακόμη και αν αγνοήσετε εντελώς τη δυναμική των πραγμάτων που οδήγησε στην επίθεση της Χαμάς και απλά κοιτάξετε αμερόληπτα τα ακατέργαστα δεδομένα, είναι ένα εύκολα μετρήσιμο γεγονός ότι αυτό που έχει κάνει το Ισραήλ από τις 7 Οκτωβρίου είναι χειρότερο από αυτό που έκανε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Ενώ υπάρχει ένα τεράστιο ταμπού για να μην το πούμε αυτό δημόσια, ουδείς μπορεί σοβαρά να το αμφισβητήσει. Ο μόνος τρόπος για να το αμφισβητήσουμε θα ήταν να θεωρήσουμε ότι οι ζωές των Παλαιστινίων αξίζουν λιγότερο από τις ισραηλινές ζωές, κάτι που δεν συνιστά μια θέση που αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Αλλά αυτό δεν είναι το κυριότερο αντικειμενικό γεγονός που διαχωρίζει το θάνατο και την καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου από όλο το θάνατο και την καταστροφή που συνέβη έκτοτε. Το κυριότερο αντικειμενικό γεγονός που διαχωρίζει το θάνατο και την καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου από το θάνατο και την καταστροφή που συνέβη μετά, είναι ότι η 7η Οκτωβρίου έχει ήδη συμβεί, ενώ η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται ακόμα και μπορεί να σταματήσει.

Όλα όσα συνέβησαν στις 7 Οκτωβρίου ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν τελειώσει. Όσες βόμβες κι αν ρίξουν οι IDF, όσοι άμαχοι κι αν σκοτωθούν στη Γάζα, όσα κτίρια κι αν καταρρεύσουν, όση προπαγάνδα κι αν βγάλουν τα δυτικά ΜΜΕ, δεν θα επαναφέρουν στη ζωή ούτε έναν Ισραηλινό που πέθανε στις 7 Οκτωβρίου.

Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σχετικά με την 7η Οκτωβρίου. Είναι στο παρελθόν. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι με αυτό. Αυτό όμως που μπορεί να αλλάξει είναι η απόφαση να συνεχίσουμε να σκοτώνουμε χιλιάδες αμάχους με έναν ανελέητο καταιγισμό στρατιωτικών εκρηκτικών και να τους στραγγαλίζουμε μέχρι θανάτου με πολιορκητικό πόλεμο για κάτι που δεν έκαναν.

Ανά πάσα στιγμή το Ισραήλ θα μπορούσε να σταματήσει να μετατρέπει ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα σε ερείπια και να προσθέτει επιπλέον νεκρά παιδιά στα χιλιάδες παιδιά που έχουν σκοτωθεί, αλλά δεν το κάνει. Αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει. Κάθε ώρα που συνεχίζεται αυτό είναι μια ακόμη απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης να το συνεχίσει, και κάθε ώρα που συνεχίζεται είναι περισσότερος θάνατος και ανθρώπινη δυστυχία στη Γάζα.

Και κάποια στιγμή θα πρέπει να απαντηθεί ένα πολύ σημαντικό ερώτημα, το οποίο είναι το εξής: πόσο είναι αρκετό;

Πόσοι σκοτωμοί είναι αρκετοί σκοτωμοί; Πόσοι άμαχοι πρέπει να πεθάνουν για να μπορέσουμε να τραβήξουμε μια γραμμή;

Πόσο ψηλά πρέπει να είναι ο σωρός των ακρωτηριασμένων και διαμελισμένων παιδιών για να είναι αρκετά ψηλά; Δώστε μου ένα συγκεκριμένο ύψος, παρακαλώ, σε μέτρα ή σε γιάρδες.

Είναι μια απάντηση στην οποία θα καταλήξουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο τέλος των δολοφονιών, είτε επειδή κάποιο ψήγμα συνείδησης ξύπνησε στις δυνάμεις που τις διέπραξαν και τις διευκόλυναν, είτε επειδή έγινε πολιτικά ενοχλητικό να συνεχιστούν, είτε επειδή κάποιος ανούσιος και αυθαίρετος στόχος κηρύχθηκε ότι επιτεύχθηκε, είτε επειδή οι δολοφόνοι ένιωσαν κορεσμό από το πλήθος των δολοφονιών που έκαναν, είτε επειδή δεν έμεινε κανένας πλέον να δολοφονηθεί.

Επομένως, μπορούμε κάλλιστα να αρχίσουμε να θέτουμε επίμονα αυτό το ερώτημα από τώρα, ώστε να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε έναν αριθμό το συντομότερο δυνατό. Ποιος αριθμός νεκρών είναι αρκετός; Είναι ένα ερώτημα που απαιτεί απάντηση. Και η απάντηση στην οποία θα καταλήξουμε συλλογικά θα πει πολλά για το ανθρώπινο είδος και για το πού κατευθύνεται.

Πηγή: Caitlin Johnstone

Caitlin Johnstone

Ανεξάρτητη δημοσιογράφος, συγγραφέας και blogger.