Το στρατόπεδο των αγωνιζόμενων λαών αποχαιρετά τον συνθέτη του

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε ο μεγαλύτερος Έλληνας συνθέτης του εικοστού αιώνα και ένας από τους σημαντικότερους παγκοσμίως. Κυρίως όμως εξέφρασε με το έργο και τα τραγούδια του τον ηρωικό αγώνα του ελληνικού λαού για ελευθερία, λαοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Ήταν ο εκφραστής των πόθων και των καημών του εργαζόμενου κόσμου, των φτωχών και των αδύναμων, συνομίλησε με το λαό, τραγούδησε την ιστορία του, έφερε τους μεγαλύτερους ποιητές της χώρας στα χείλη των απλών ανθρώπων.

Η ζωή του είναι συνδεδεμένη με την Ελλάδα και την Αριστερά, και με το μεγαλείο της και με την τραγικότητά της. Από την απαράμιλλη θυσία και τους ασύγκριτους αγώνες που επέδειξε το κομμουνιστικό κίνημα τη δεκαετία του 40, όταν οι κομμουνιστές σήκωσαν στους ώμους τους την τιμή και την αξιοπρέπεια τους ελληνικού λαού, μέχρι τους παλλαϊκούς αγώνες για την δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, όταν το κίνημα ηττήθηκε στρατιωτικά αλλά όχι ηθικά ή πολιτικά. Και από τις οδυνηρές παλινωδίες και συνθηκολογήσεις του κινήματος μεταπολιτευτικά, μέχρι τις σπασμωδικές αναζητήσεις όταν ο μετακομμουνιστικός κόσμος γκρέμιζε τις προηγούμενες βεβαιότητες.

Ο Μίκης Θεοδωράκης απέδειξε ότι η μεγάλη Τέχνη δημιουργείται μόνο μέσα από τα σπλάχνα του λαού, των αναγκών, των παθών και των πόθων του. Αυτή η μεγάλη Τέχνη γίνεται παγκόσμια γιατί ενώνει το στρατόπεδο των καταπιεσμένων και των αγωνιζόμενων, από το Βιετνάμ μέχρι τη Χιλή. Το έργο του έχει τεράστια καλλιτεχνική αξία και εκτείνεται πολύ πέρα από το λαϊκό, έντεχνο, πολιτικοποιημένο τραγούδι που μπήκε στα σπίτια των απλών ανθρώπων. Ωστόσο το πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο της δημιουργίας του είναι αυτό που θα καταγραφεί στην ιστορία.

Μπροστά στην αξία του έργου του και την προσφορά του στο κίνημα, οι κατά καιρούς πολιτικές του επιλογές μπορούν να θεωρηθούν δευτερεύουσες όσο κι αν έχουν αρνητικό πρόσημο. Επιλογές που ακολούθησαν ή προηγήθηκαν των παγκόσμιων ανατροπών, της αντεπαναστατικής στροφής, της αποκομμουνιστικοποίησης και του αφοπλισμού του λαϊκού κινήματος διεθνώς και στη χώρα μας, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση. Αυτές οι επιλογές είχαν ειδικό βάρος λόγω της απήχησης και του κύρους του Μίκη Θεοδωράκη.

Παρόλες όμως αυτές τις επιλογές, στα βαθιά του γεράματα, ως ένας από τους τελευταίους επιζώντες της δρακογενιάς του 40, επέλεξε συνειδητά να έχει στο εικονοστάσι του τους δικούς του αγίους, τον Στάλιν και τον Ζαχαριάδη. Και δήλωνε ότι «η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας», ζητώντας να αφήσει τον κόσμο αυτό «ως κομμουνιστής» και να γραφεί στον τάφο του ότι «πολέμησε τον Δεκέμβρη του 44».

Δεν είναι τίποτα ευκολότερο από το «ναι μεν αλλά» σε όποιον θέλει να μείνει στα μικρά γράμματα και στις δευτερεύουσες πλευρές. Η ιστορία όμως γράφεται με τα «μεγάλα μεγέθη». Οι προοδευτικοί άνθρωποι, οι αριστεροί, οι δημοκράτες, θα είναι για πάντα περήφανοι για το Μίκη. Το στρατόπεδο της επανάστασης θα τραγουδά για πάντα τα τραγούδια του.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *