Γιατί έχει ξεσαλώσει ο Μητσοτάκης;

Γιατί έχει ξεσαλώσει ο Μητσοτάκης;

Με διαρκείς ομοβροντίες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ηλίθιος. Τη μια υπόσχεται να καταργήσει την κουτσουρεμένη 13η σύνταξη, την άλλη υποστηρίζει την 7μερη εργασία, την τρίτη δηλώνει ότι το “λαϊκό παιδί από το Περιστέρι” μπορεί να γίνει ψυκτικός – δεν χρειάζεται να πάει Πανεπιστήμιο. Η πρώτη ανάγνωση είναι ότι πρόκειται περί βλαμμένου που κάνει τα πάντα για να παραμείνει ο Τσίπρας στην εξουσία.

Μια τέτοια ανάγνωση είναι είτε αφελής, είτε υποβολιμαία.

Στις τοποθετήσεις του Μητσοτάκη υπάρχει ένα στοιχείο ειλικρίνειας. Δεν μπορεί για παράδειγμα να διανοηθεί πώς, ένα παιδί από τα δυτικά προάστια, είναι ικανότερο από τον κλειστό κύκλο της τάξης του που αποφοιτά από ιδιωτικό σχολείο, περνά χωρίς κόπο αλλά με τρόπο σε Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ ή της Αγγλίας, και πριν καν αποφοιτήσει, βρίσκει δουλειά σε κάποια κορυφαία τράπεζα ή πολυεθνική. Μετά από λίγα χρόνια, και αφού έχει παραστήσει ότι έχει εργαστεί σκληρά, μεταπηδά στα κοινοβουλευτικά έδρανα ή κληρονομεί την επιχείρηση του μπαμπά. Διαιωνίζοντας έτσι τον φαύλο κύκλο της αστικής τάξης που αυτοανακηρύσσεται “άριστη”.

Ανεξάρτητα με το αν επιβεβαιώνεται η τέτοια αριστεία από σχετικά πιο αδιάβλητες διαδικασίες (στις πανελλήνιες εξετάσεις για παράδειγμα οι γόνοι της αστικής τάξης πατώνουν σε εντελώς αντίστροφο ποσοστό της μετέπειτα επιτυχίας τους), η τοποθέτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απεικονίζει εξ ολοκλήρου μια αντίληψη. Υπάρχει μια κάστα που προορίζεται να κυβερνά, να αριστεύει και να πλουτίζει. Υπάρχει και μια κοινωνία που προορίζεται να βγάζει ψυκτικούς, υδραυλικούς, κομμώτριες, νοσηλεύτριες, άνεργους και άνεργες.

Είναι όμως μόνο αυτή η αίσθηση ιδιοκτησίας της εξουσίας και καθολικής ανωτερότητας από την πλέμπα, που οδηγεί στο ξεσάλωμα Μητσοτάκη;

Όχι.

Πρώτον.

Το βασικό κοινό στο οποίο απευθύνεται ο Μητσοτάκης με αυτές του τις τοποθετήσεις δεν είναι το εκλογικό σώμα. Είναι το κεφάλαιο, η ελληνική άρχουσα τάξη και οι δανειστές, των οποίων προσπαθεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη. Όλοι οι παραπάνω δεν έχουν τον παραμικρό λόγο να είναι δυσαρεστημένοι με τον Τσίπρα. Έβγαλε την βρώμικη δουλειά της διάλυσης ενός λαϊκού κινήματος αμφισβήτησης της πορείας της χώρας. Εφάρμοσε τα πάντα χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις. Τώρα, επιστρέφει κουτσουρεμένο στην κοινωνία ένα ελάχιστο ποσοστό των όσων έχουν χαθεί (και έχει ο ίδιος ο Τσίπρας κόψει) τα προηγούμενα χρόνια. Ο Μητσοτάκης βρίσκεται απέναντι σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που έκανε στροφή 180 μοιρών απέναντι στον Τσίπρα, επιδοκιμάζοντας κάθε του κίνηση στα οικονομικά, αποθεώνοντάς τον σε κάθε του πρωτοβουλία στα γεωπολιτικά.

Όταν ο Αμερικανός πρέσβης έχει γίνει καλύτερος προπαγανδιστής του ΣΥΡΙΖΑ και από την Εφημερίδα των Συντακτών, είναι προφανές ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη και των ΗΠΑ, και της ΕΕ, και των δανειστών, και της άρχουσας τάξης. Η υπερβολική ειλικρίνειά του δεν είναι άγνοια κινδύνου. Είναι υπερακοντισμός των ορίων της σημερινής κυβέρνησης ώστε να εμφανιστεί πιο έτοιμος, πιο πρόθυμος, πιο σκληρός.

Δεύτερον.

Δεν θα ήταν τόσο κυνικός ο Μητσοτάκης αν ο Τσίπρας δεν ήταν τόσο νεοφιλελεύθερος. Και εξηγούμαστε. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε εφαρμόσει όλο το πρόγραμμα της ΝΔ (υπό τη δικαιολογία πάντα των “εξωτερικών πιέσεων”), η ΝΔ δεν θα ένιωθε αναγκασμένη να κινηθεί στο όριο του κοινωνικού κανιβαλισμού για να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές. Οι ιστορίες περί σταλινοΜαδούρων, σοβιετικών καταλοίπων και σοσιαλιστικών αντιλήψεων είναι για ξεκάρφωμα στους ιθαγενείς. Πλήθος ανθρώπων της αγοράς, εκπροσώπων του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων, αναγνωρίζουν ότι ο Τσίπρας τους κάνει τη δουλειά καλύτερα από κάθε προηγούμενο. Η πίεση στον Μητσοτάκη να κινηθεί ακόμη πιο δεξιά, ακόμη πιο αντιλαϊκά, ακόμη πιο νεοφιλελεύθερα, είναι ισχυρή. Όταν η δήθεν Αριστερά εφαρμόζει μνημόνιο και χειροκροτείται από τα γεράκια του ευρωπαϊκού ιερατείου για τα “κατορθώματά” της, η ΝΔ οφείλει να πάει ακόμα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα.

Τρίτον.

Μπορεί να “φρίττουμε” μεταξύ μας στα κοινωνικά δίκτυα για τον κυνικό Μητσοτάκη, αλλά η κοινωνία έχει ήδη μετατοπιστεί. Οι δηλώσεις Μητσοτάκη δεν προκαλούν το σοκ που θα προκαλούσαν αντίστοιχες δηλώσεις πριν λίγα χρόνια. Για αυτό και γίνονται. Γιατί από κάτω υπάρχει μια κοινωνία που έχει συνηθίσει στο χειρότερο και υποψιάζεται το ακόμα χειρότερο. Και όπως ξέρουμε οι υλικοί όροι δημιουργούν αντίστοιχη συνείδηση. Ας συζητήσουμε λοιπόν για τους υλικούς όρους. Και έτσι θα καταλάβουμε γιατί το κόστος από τις δηλώσεις Μητσοτάκη δεν είναι ιδιαίτερο, παρά τις φωνασκίες των κυβερνητικών στελεχών.

Οι λεκτικές και πολιτικές ακροβασίες του αρχηγού της ΝΔ αποτυπώνουν μέρος της μνημονιακής κανονικότητας. Σοκαριζόμαστε με την 7μερη εργασία. Σε πόσες και πόσες δουλειές δεν υπάρχει ήδη; Παθαίνουν εγκεφαλικό οι Συριζαίοι με την κατάργηση του 5μέρου. Μα οι ίδιοι δεν κατάργησαν ήδη την κυριακάτικη αργία στο εμπόριο; Κοροϊδεύουμε την “ελεύθερη συμφωνία εργοδότη – εργαζομένου” σύμφωνα με την οποία θα ισχύουν 7 μέρες δουλειάς. Μα αυτή ήδη υπάρχει με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων με τα μνημόνια, και φυσικά και νωρίτερα, με τη ντε φάκτο κατάργησή τους από έναν αρνητικό συσχετισμό για τον κόσμο της εργασίας. Το ίδιο ισχύει για την εργαζόμενη – που κατά τον Μητσοτάκη – τη βολεύει να εργάζεται από το σπίτι. Πόσοι και πόσοι εργοδότες δεν ζητούν ήδη «κάτι μικρό» εκτός ωραρίου; Τόσο που ο ελεύθερος χρόνος έχει διαχυθεί και δεν ξεχωρίζει από τον χρόνο εργασίας. Το διαδίκτυο πέρα από ευχή έγινε κατάρα για τους σημερινούς εργαζόμενους.

Όταν η κοινωνία έχει συνηθίσει τη μία βαρβαρότητα θα συνηθίσει και την επόμενη. Είναι πλέον μέρος της κανονικότητάς της. Μέχρι να σπάσει ο φαύλος κύκλος του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου. Και δεν θα σπάσει από όσους τον υποστήριξαν και τον δικαιολόγησαν το καλοκαίρι του 2015 και έκτοτε τον θωρακίζουν και τον ισχυροποιούν.

Ο Μητσοτάκης είναι πολλά κακά πράγματα, αλλά ούτε ηλίθιος είναι, ούτε πράκτορας του Τσίπρα. Νιώθει, και μάλλον νιώθει σωστά, ότι τον παίρνει να τεντώσει κι άλλο το σκοινί, να δημιουργήσει και άλλες, εφιαλτικές για τους εργαζόμενους, ονειρικές για την αστική τάξη, προσδοκίες.

Μετά από όλα αυτά, να μείνουμε αδιάφοροι γιατί έτσι κι αλλιώς «αυτά γίνονται»;

Όχι, γιατί άλλο πράγμα είναι η σκληρή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα και άλλο πράγμα είναι η νομοθετική κανονικοποίησή της.

Αλλά μην δουλευόμαστε. Ο Μητσοτάκης δεν θα φέρει την κόλαση. Ο Μητσοτάκης θα ανεβάσει τη θερμοκρασία στα καζάνια που βράζουν, θα τη θεσμοθετήσει, θα την επεκτείνει.

Όμως η κόλαση είναι ήδη εδώ. Και την υπηρετούν και ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *