Ανακοίνωση Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για τα γεγονότα του ΟΠΑ

Η εικόνα του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστήμιου με την ταμπέλα «αλληλεγγύη στις καταλήψεις» κρεμασμένη στο λαιμό του προκαλεί συνειρμούς με τις πιο μαύρες εποχές της ιστορίας. Παραπέμπει σε φασιστικές πρακτικές, προφανώς δεν έχει καμία σχέση με κινηματικές καταστάσεις, με τις πρακτικές, τις αξίες και τις αρχές της αριστεράς και προβοκάρει το κίνημα και την ίδια την αριστερά. (μπορεί να ενσωματωθεί η γνωστή φωτογραφία του κρεμασμένου πατριώτη με τον γερμανοτσολιά δίπλα του)

Για ορισμένους ίσως να είναι αδιανόητο, αλλά το κίνημα έχει διαδικασίες, αποφάσεις και στόχο την αποτελεσματικότητα και την συμμετοχή περισσότερου κόσμου σε αυτές, αφού αυτός είναι που θα τις υλοποιήσει. Η κατάληψη είναι μορφή πάλης που μπορεί να υιοθετηθεί από το εργατικό ή νεολαϊστικο κίνημα για τη μαχητική διεκδίκηση των αιτημάτων του. Είναι τεράστια όμως η απόσταση της παραπάνω διαδικασίας από την  κατάληψη χώρων από κάποιους που μπορεί να αυτοαποκαλούνται αντεξουσιαστές ή όπως αλλιώς θέλουν επειδή έτσι θεωρούν ότι αντιμάχονται το κράτος, τους μπάτσους το σύστημα ή υπερασπίζονται τα συμφέροντα των αδυνάμων. Πρώτον, γιατί πέρα από την εξουσιαστική αντίληψη που κρύβει η λογική ότι «εμείς θα κάνουμε αυτό που γουστάρουμε» κρύβεται και μια βαθιά αστική αντίληψη για την πολιτική, αναλαμβάνοντας δράση ερήμην ή σε ορισμένες περιπτώσεις ενάντια στον κόσμο που «υπερασπίζονται». Δεύτερον, γιατί ξεφτιλίζουν και προβοκάρουν τις μορφές πάλης που γεννήθηκαν  εντός του κινήματος, το ίδιο το κίνημα, την πάλη ενάντια στο σύστημα και τους μηχανισμούς του. Τρίτον, γιατί εκτός από το αν μια μορφή πάλης είναι  «επαναστατική» ή όχι, υπάρχει και το αν είναι χρήσιμη ή άχρηστη. Η κίνηση με την κρεμασμένη ταμπέλα στον πρύτανη του ΟΠΑ ήταν άχρηστη για το κίνημα, χρήσιμη όμως για το σύστημα.

Η εικόνα του πρύτανη «απελευθέρωσε» τον εσμό των φασιστοειδών –από τον κάθε «πικραμένο» χρυσαυγίτη μέχρι τον Άδωνι– που ξεσαλώνουν κραυγάζοντας για «κόκκινο φασισμό», «κόκκινη τρομοκρατία» κλπ. Αλήθεια, πού βλέπουν το κόκκινο στους μαύρους ανεγκέφαλους καταληψίες της ΑΣΟΕΕ; Με ποιο θράσος οι τρομοκράτες μιλούν για «τρομοκρατία»; Με ποιο θράσος επιχειρούν να εξισώσουν τη μαυρίλα του φασισμού με τις κόκκινες σημαίες που τον αντιπάλεψαν, τον πολέμησαν και τον νίκησαν; Όσο κι αν πιάνουν οι κραυγές τους, η ιστορία είναι αμείλικτη.

Η κυβέρνηση έσπευσε να επιταχύνει τους σχεδιασμούς της για την «πειθάρχηση» των ΑΕΙ. Έχοντας «ξεμπερδέψει» με το άσυλο, προωθεί την κάρτα εισόδου και τη γενικευμένη αστυνόμευση των ακαδημαϊκών χώρων, μετατρέποντας τα πανεπιστήμια από χώρους ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών σε χώρους πλήρως ελεγχόμενους, παρακολουθούμενους, αποστειρωμένους και αποκομμένους από το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η εικόνα του πρύτανη που προβάλλεται και ξαναπροβάλλεται από τα κανάλια (αλήθεια, αυτό δεν συνιστά διαπόμπευση;) στοχεύει στην αποτελεσματικότερη προπαγάνδιση της θεωρίας του «φασισμού των δύο άκρων», στην αναντίρρητη αποδοχή των κυβερνητικών σχεδιασμών για τα πανεπιστήμια από μεγάλη μερίδα του κόσμου, αλλά και στη μετατόπιση της συζήτησης για τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης στον χειρισμό της υγειονομικής κρίσης.

Στρεβλώσεις, κακές αντιλήψεις και χείριστες πρακτικές μερίδων της αριστεράς στο φοιτητικό –και όχι μόνο– χώρο υποβοήθησαν την εμφάνιση και εξέλιξη καταστάσεων σαν την τελευταία. Το μπέρδεμα της αγωνιστικότητας με τον τσαμπουκά, η διαδήλωση με ρυθμικό χτύπημα του ποδιού τύπου στρατιωτικής παρέλασης, η επίλυση «διαφορών» μεταξύ οργανώσεων με τραμπουκισμούς και ξυλοδαρμούς, το βάφτισμα του εαυτού μας σε κίνημα, η απαξίωση και το σνομπάρισμα της μαζικής απεύθυνσης, διαπαιδαγωγούν στρεβλά και δημιουργούν το υπόστρωμα όπου κάθε παρέα που κάνει μια κατάληψη για την πάρτη της ή παίζει κλεφτοπόλεμο με τους μπάτσους να θεωρείται ότι αντιστέκεται στην εξουσία ή ότι χρήζει υποστήριξης ή –ακόμα χειρότερα– ότι είναι «κομμάτι του κινήματος».

Φραγμό στα σχέδια της κυβέρνησης θα μπορούσε να βάλει η ανασυγκρότηση του  φοιτητικού κινήματος σε πραγματικά αγωνιστική και μαζική βάση. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί καταρχήν αποκατάσταση της έννοιας «κίνημα», ξεκαθάρισμα και ξεπέταγμα στρεβλώσεων, αντιλήψεων και πρακτικών σαν τις παραπάνω αλλά και του «καθωσπρεπισμού» του ρεφορμισμού, μαζική απεύθυνση και μαζικές διαδικασίες, περιφρούρηση των διαδικασιών και των εκδηλώσεών του.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.