Στις ευρωεκλογές στις 9 Ιουνίου καταψηφίζουμε νεοφιλελευθερισμό και ευρωατλαντισμό

Οι εκλογές της 9ης Ιουνίου θα γίνουν σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτική κυριαρχία της ΝΔ και του Μητσοτάκη δέχεται πλήγματα αλλά δεν έχει κλονιστεί. Η ακρίβεια, το κόστος στέγασης, η στάση απέναντι στους αγρότες, η αντισυνταγματική εμμονή για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών δείχνουν μια κυβέρνηση με έπαρση και υπεροψία. Εκτιμώντας ότι δεν έχει κανέναν πολιτικό αντίπαλο, τελεί σε πλήρη ασυδοσία. Παρ’όλα αυτά, η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι υπαρκτή, οι συμμαχίες και οι συναινέσεις μειώνονται, η φθορά της αυξάνεται. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα υπάρξει πολιτική έκφραση στην υπαρκτή  κοινωνική δυσαρέσκεια. Το ερώτημα αυτό δεν θα απαντηθεί στις ευρωεκλογές, κάτι που εξηγεί την μαζική “αδιευκρίνιστη ψήφο” και την έλλειψη πίστης ότι μπορεί να μπει ένα φρένο μέσω της ψήφου. Ο «κανένας» θα είναι η κυρίαρχη τάση μέχρι και την ημέρα των εκλογών, αλλά και την επομένη των εκλογών.

Στο πλαίσιο της ανόδου της ακροδεξιάς, διεθνώς και στην Ευρώπη, ένα μέρος της ψήφου «διαμαρτυρίας» και την Ελλάδα θα προσανατολιστεί προς τα εκεί. Η ακροδεξιά αυτή την στιγμή είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη, σε ορισμένες δε χώρες κυβερνάει. Από τον δήθεν «πόλεμο ενάντια στο σύστημα», όπως ισχυρίζεται, το μόνο που της έχει μείνει είναι το αντιμεταναστευτικό μίσος. Δεν διαφέρει στο ελάχιστο από το σύστημα και τις αξίες του. Αντίθετα, το υπερασπίζεται, καθώς είναι πιο επιθετική στις πολιτικές λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, ενώ ορκίζεται υποταγή στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, στην Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών. Οι δε ελάχιστες φραστικές διαφοροποιήσεις για μία “ανεξάρτητη Ευρώπη” στις γεωπολιτικές και οικονομικές πολιτικές των ΗΠΑ, παραμένουν φραστικές. Στο παλαιστινιακό είναι Νατοικότεροι των νατοϊκών, όσον αφορά την στήριξη του Σιωνισμού στην γενοκτονία της Γάζας. Η ακροδεξιά σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι μια κλασική ακροδεξιά. Υποταγμένη στον δυνατό, τον ισχυρό, το σύστημα, επιθετική στον αδύναμο, τον φτωχό, τον μετανάστη.

Οι ευρωεκλογές θα έπρεπε να υπηρετήσουν την ανάγκη συγκρότησης ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, που θα έχει μαζικό λόγο και απεύθυνση, συγκροτημένο πρόγραμμα που θα ανταποκρίνεται στον σημερινό πραγματικό αρνητικό συσχετισμό δύναμης και θα πείθει το λαό και την εργαζόμενη κοινωνία για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα μιας συνολικής αλλαγής. Για μια πορεία ρήξης, με τις γεωπολιτικές κατευθύνσεις και τους πολέμους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και σε αντίθεση στον νεοφιλελευθερισμό σε ότι αφορά τα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα.

Τέτοια δύναμη δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

Δεν υπάρχει είτε από πολύχρονη επιλογή υιοθέτησης μιας ακίνδυνης πολιτικής που όχι μόνο δεν οδηγεί σε σύγκρουση με το σύστημα αλλά είναι και καλοδεχούμενη από αυτό (ΚΚΕ) είτε από μεταρρυθμιστικές αυταπάτες με μπόλικο κοινοβουλευτισμό για ένα πιο ήπιο καπιταλισμό και Ε.Ε. (ΜΕΡΑ25) είτε από χρόνιο πρόβλημα εκτιμήσεων και προσανατολισμού(ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.).

Ωστόσο η  πολιτική μάχη δημιουργεί πολιτικά αποτελέσματα που διαμορφώνουν έναν αντίστοιχο κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό, υπέρ η κατά των λαϊκών συμφερόντων.

Για αυτόν τον λόγο στις ευρωεκλογές καταψηφίζουμε μνημονιακά, νεοφιλελεύθερα, φιλοΕΕ και νατοϊκά κόμματα.

Καταψηφίζουμε την πιο επιθετική και στην ουσία συστημική ακροδεξιά πολιτική.

Ψηφίζουμε αριστερά και ριζοσπαστικά

-για να ενισχυθούν οι φωνές που ζητούν την καταδίκη του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη, που αντιστέκονται στην πολεμική εκστρατεία του ΝΑΤΟ και την αντιρωσική υστερία.

– για να ενισχυθούν οι φωνές που αντιστέκονται στις ιδιωτικοποιήσεις, τον νεοφιλελευθερισμό, τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας και φτωχοποίησης, το σύμφωνο σταθερότητας.

#ALLEyesOnRafah – η Τελική Λύση Νο2 είναι σε εξέλιξη

Σχόλιο του antapocrisis.

Από την αρχή του πολέμου στη Γάζα, έχουν σκοτωθεί 35.000 περίπου Παλαιστίνιοι, ενώ οι τραυματίες – οι περισσότεροι ακρωτηριασμένοι ανέρχονται στις 78.000. Το 70% των νεκρών είναι γυναίκες και παιδιά. Το 90% είναι άμαχοι. Στους 35.000 νεκρούς πρέπει να προστεθούν 7.000 αγνοούμενοι, θαμμένοι κάτω από τα ερείπια των μαζικών βομβαρδισμών του Ισραήλ. Επιπλέον 500 Παλαιστίνιοι έχουν εκτελεστεί στη Δυτική Όχθη από το κράτος του Ισραήλ. 

Το Ισραήλ, αφού συστηματικά προχώρησε στον εκτοπισμό 1,7 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη βόρεια και κεντρική Γάζα, σπρώχνοντάς τους μέσω carpet bombing στη Νότια Γάζα και στη Ράφα, το τελευταίο 24ωρο ξεκινά τη δική του, μοντέρνα, Τελική Λύση Νο2, ογδόντα και πλέον χρόνια μετά την Τελική Λύση Νο1 που οδήγησε στο Ναζιστικό Ολοκαύτωμα.

Το σύνολο του Παλαιστινιακού πληθυσμού της Γάζας, έχει εγκλωβιστεί σε μια ελάχιστη έκταση 64 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Για να έχουμε μια σύγκριση, η Σέριφος έχει έκταση 75 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σε αυτή την έκταση, 1,7 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους 620.000 παιδιά, βομβαρδίζονται, λιμοκτονούν, σφαγιάζονται. 

Παρά την αδιανόητη σφαγή, τη μεγαλύτερη που διαπράχθηκε στον 21ο αιώνα, το Ισραήλ δεν κερδίζει τον πόλεμο. Η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Αντίσταση, εξακολουθεί να αντιστέκεται, οι όμηροι δεν έχουν απελευθερωθεί, και για κάθε έναν νεκρό μαχητή, δεκάδες θα πάρουν τη θέση του.

Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγεται από το κράτος του Ισραήλ, και όχι απλά από έναν παράφρονα αρχηγό του, η Τελική Λύση Νο2. 

Στόχος της Τελικής Επιχείρησης ολοκληρωτικής εξόντωσης του Παλαιστινιακού έθνους είναι να εξαφανιστούν οι Παλαιστίνιοι από τη Λωρίδα της Γάζας σήμερα, από το σύνολο των Κατεχόμενων αύριο. Να γίνει τέτοια και τόση η κλίμακα του σύγχρονου σιωνιστικού Ολοκαυτώματος ώστε τα γειτονικά αραβικά έθνη να δεχτούν τη μετεγκατάσταση του συνόλου του Παλαιστινιακού πληθυσμού σε τεντουπόλεις στα εδάφη τους και τις ΗΠΑ και την ΕΕ να συνηγορούν σε μια τέτοια, πρωτόγνωρη στην ιστορία της ανθρωπότητας, εθνοκάθαρση. 

Αυτό το σχέδιο, δεν είναι σύλληψη ενός αρρωστημένου εγκεφάλου σαν του Νετενιάχου. Είναι πλειοψηφική απαίτηση των πολιτών του κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ, που δεν δέχεται ότι μπορεί να υπάρξει παλαιστινιακό κράτος και βλέπει τους Άραβες ως “υπάνθρώπους”. Η επικέντρωση στον Νετανιάχου και στη δολοφονική του μανία, μπορεί να είναι βολική αλλά δεν είναι ειλικρινής. Το πρόβλημα δεν είναι ο ηγέτης του Ισραήλ, το πρόβλημα είναι το κράτος του Ισραήλ. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει και η βάση δεδομένων που καταγράφει τις 500 και πλέον προτροπές σε γενοκτονία των Παλαιστίνιων από αξιωματούχους του κράτους του Ισραήλ, πολιτικούς, στρατιωτικούς και προσωπικότητες του σιωνιστικού απαρτχάιντ. 

Αλήθεια, πόσες ήταν οι καταγεγραμμένες προτροπές προς την ολοκληρωτική εξόντωση των Εβραίων κατά την Τελική Λύση Νο1 από αξιωματούχους των Ναζί, ογδόντα χρόνια πριν; Πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην Τελική Λύση Νο1 και στην Τελική Λύση Νο2;

Όσο κι αν η εξωνημένη Δύση επιχειρεί να προστατεύσει την επιχείρηση εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας που διεξάγει το Ισραήλ φιμώνοντας κάθε αντισιωνιστική αναφορά ως “αντισημιτισμό”, η αλήθεια είναι ότι το κράτος απαρτχάιντ υλοποιεί μια σύγχρονη, ναζιστική, σιωνιστική Τελική Λύση που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης. 

Σε κάθε περίπτωση, ο Παλαιστινιακός λαός, θα βγει νικητής. Το Ισραήλ έχει χάσει τον πόλεμο, παρά τις σπασμωδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις γενοκτονίας και σφαγιασμού αμάχων και παιδιών, τους μαζικούς τάφους δίπλα στα νοσοκομεία της Γάζας, στη συνειδητή λιμοκτονία και εθνοκάθαρση που διεξάγει. 

Το Ισραήλ έχει χάσει τον πόλεμο γιατί για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία έχει χάσει τη διεθνή υποστήριξη, γιατί στην καρδιά της Δύσης και στις μητροπόλεις της, η εβραϊκή διασπορά δεν στηρίζει τη σιωνιστική Τελική Λύση Νο2, γιατί όσο και αν οι αμερικανικοί πύραυλοι που διαμελίζουν τα κορμιά των μικρών παιδιών της Παλαιστίνης συνεχίζουν να πέφτουν, το φρόνημα του λαού της Παλαιστίνης παραμένει υψηλό. Υψηλότερο από ποτέ. 

Το Ισραήλ έχει χάσει τον πόλεμο γιατί δεν μπόρεσε να εξοντώσει την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Ποιος αμφιβάλει αλήθεια ότι σε μια εβδομάδα από την λήξη του πολέμου – όποτε και αν συμβεί αυτό- η Χαμάς θα έχει όχι απλά αναπληρώσει τις απώλειές της, αλλά θα έχει πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις της στρατολογώντας δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες από τα νέα παιδιά της Παλαιστίνης που είδαν τα αδέλφια τους να διαμελίζονται από τις βόμβες, τις μάνες τους να θάβονται κάτω από τα ερείπια, τους πατεράδες τους να εκτελούνται μαζικά από το στρατό κατοχής του Ισραήλ;

Το Ισραήλ έχει χάσει τον πόλεμο. Χρέος των ανθρώπων που παραμένουν άνθρωποι, είναι να σταθούν ενεργητικά, αλληλέγγυα, μαζικά και ανηυποχώρητα στο πλευρό της Παλαιστίνης απαιτώντας την άμεση κατάπαυση του πυρός. 

Ο Νετανιάχου εισβάλλει στην “πόλη των παιδιών”

Ο Νετανιάχου όλους αυτούς τους μήνες συνεχίζει αδιατάρακτα μια απάνθρωπη εκδικητική εκστρατεία που βάζει στο στόχαστρο το σύνολο του παλαιστινιακού λαού.

Η Γάζα έχει έκταση 365 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό (πριν τον πόλεμο) που υπερέβαινε τα 2.300.000 άτομα. Η Άνδρος έχει έκταση 381 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περίπου 9.000 κατοίκους. Τους πρώτους 3 μήνες του πολέμου υπολογίζεται ότι το Ισραήλ είχε ρίξει 45.000 βόμβες στη Γάζα.Μας είναι δύσκολο να φανταστούμε τι θα σήμαινε να πέσουν 45.0000 βόμβες στην Άνδρο. Μπορούμε όμως εύκολα να αντιληφθούμε ότι μια τέτοιας έκτασης στρατιωτική επιχείρηση σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή δεν αφήνει κανένα περιθώριο στους αμάχους. Για την ακρίβεια τους στοχοποιεί. Δεν είναι τυχαίο ότι το 70% των 34.000 νεκρών της Γάζας είναι γυναίκες και παιδιά.

Η Ράφα

Η Ράφα στα σύνορα της Γάζας με την Αίγυπτο, έχει έκταση 64 τετραγωνικά χιλιόμετρα -περίπου το 1/6 της Άνδρου. Στη Ράφα που είχε θεωρηθεί ασφαλές καταφύγιο, έχουν συρρεύσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από άλλες περιοχές της Γάζας. Η UNICEF αναφέρει ότι στη Ράφα βρίσκονται αυτή τη στιγμή 600.000 παιδιά. Τώρα το Ισραήλ ζητάει από τους αμάχους εγκαταλείψουν τη Ράφα γιατί θα ξεκινήσει και σε αυτό το σημείο της Γάζας στρατιωτικές επιχειρήσεις -ήδη κατέλαβε το συνοριακό πέρασμα με την Αίγυπτο. 

Πού ακριβώς όμως θα πάει όλος αυτός ο κόσμος; Θα επιστρέψει στην κεντρική και βόρεια Γάζα που έχουν ερειπωθεί από τους βομβαρδισμούς και τις μάχες; Την τραγική κατάσταση συνοψίζει η εκτελεστική διευθύντρια της UNICEF Catherine Russell, «Περισσότερες από 200 ημέρες πολέμου είχαν προκαλέσει αδιανόητη ζημιά στις ζωές των παιδιών. Η Ράφα είναι πλέον μια πόλη των παιδιών, που δεν έχουν πουθενά ασφαλές μέρος να πάνε στη Γάζα. Εάν ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, όχι μόνο τα παιδιά θα κινδυνεύσουν από τη βία, αλλά και από το χάος και τον πανικό, και σε μια περίοδο όπου η σωματική και ψυχική τους κατάσταση είναι ήδη εξασθενημένη».

Δεν υπάρχει στρατιωτικός στόχος

Ωστόσο, οι ανθρωπιστικές συνέπειες των στρατιωτικών επιχειρήσεων δεν απασχολούν την ισραηλινή ηγεσία. Παρά τους κατά καιρούς ελιγμούς που κάνει, ο Νετανιάχου όλους αυτούς τους μήνες συνεχίζει αδιατάρακτα μια απάνθρωπη εκδικητική εκστρατεία που βάζει στο στόχαστρο το σύνολο του παλαιστινιακού λαού. Στο επίπεδο των διακηρύξεων ο στόχος του Ισραήλ είναι η εξόντωση της Χαμάς και η απελευθέρωση των ομήρων της 7 Οκτώβρη. Όμως μετά από 7 μήνες άγριων βομβαρδισμών, η Χαμάς εξακολουθεί να μάχεται και να ελέγχει τη Γάζα. Σε ό,τι δε αφορά τους ομήρους, ο μόνος τρόπος για να δοθεί τέλος στο δράμα τους, είναι να επέλθει συμφωνία με τη Χαμάς για την ανταλλαγή κρατουμένων. 

Επίσης, στόχος δεν φαίνεται να είναι η επανακατάληψη της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό. Η διεθνής νομοθεσία προσδιορίζει σαφείς υποχρεώσεις για έναν στρατό κατοχής, με πρώτη και κύρια τη διασφάλιση της επιβίωσης του άμαχου πληθυσμού της κατεχόμενης περιοχής. Αυτές τις υποχρεώσεις ουδόλως είναι διατεθειμένο το Ισραήλ να τις αναλάβει.

Ο Νετανιάχου

Τι θέλει λοιπόν να κάνει ο Νετανιάχου; Πρώτον, φαίνεται ότι επιδιώκει να καταφέρει ένα τόσο συντριπτικό πλήγμα στους Παλαιστινίους που να κονιορτοποιήσει το ηθικό τους. Ας θυμηθούμε την αναφορά Νετανιάχου στην αρχή του πολέμου στους βιβλικούς Αμαληκίτες εναντίον των οποίων (υποτίθεται ότι) εξαπέλυσαν πόλεμο εξόντωσης οι αρχαίοι Εβραίοι. Βεβαίως από το 1948 το Ισραήλ επιδιώκει σταθερά το «τελειωτικό χτύπημα» στου Παλαιστίνιους το οποίο ποτέ δεν επιτυγχάνεται… 

Ο δεύτερος στόχος του Νετανιάχου είναι η συνέχιση του πολέμου όσο περισσότερο γίνεται. Γιατί όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, είναι πολύ δύσκολο να πέσει από την εξουσία. Σε μια συνθήκη ειρήνευσης, το πιο πιθανό σενάριο είναι ο Νετανιάχου όχι μόνο να χάσει την πρωθυπουργία, αλλά και να αντιμετωπίσει σοβαρές δικαστικές περιπέτειες.

H πίεση

Ο Νετανιάχου δεν είναι μόνος του όμως. Ενώ στο δημόσιο διάλογο συνεχίζεται το θέατρο με τις «ανησυχίες των ΗΠΑ για τους αμάχους» και τις «πιέσεις Μπάιντεν προς τον Νετανιάχου», στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ συνεχίζουν τη στρατιωτική υποστήριξη στο Ισραήλ με πολεμοφόδια και όπλα τελευταίας τεχνολογίας. Μέσα στον Απρίλιο εγκρίθηκε το τελευταίο πακέτο αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ, ύψους 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στη Γάζα είναι αμερικανικές οι βόμβες που πέφτουν… Την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση που έτσι και αλλιώς έχει μικρής σημασίας ρόλο στη Μέση Ανατολή, συνεχίζει και αυτή να στηρίζει το Ισραήλ, ενώ οι αραβικές χώρες εδώ και χρόνια δεν κάνουν πολλή φασαρία για τους Παλαιστίνιους.

Υπάρχει όμως μια δύναμη που έχει κάνει απροσδόκητα την εμφάνισή της στο διεθνές προσκήνιο και μπορεί να αλλάξει το σκηνικό. Είναι το κίνημα της νεολαίας στα αμερικανικά πανεπιστήμια που επεκτείνεται στην Ευρώπη. Πρόκειται για την πιο σημαντική δύναμη πολιτικής πίεσης προς τις δυτικές κυβερνήσεις για να αποτραπεί η εισβολή Νετανιάχου στην «πόλη των παιδιών» και να δοθεί τέλος στη σφαγή. Σε έναν κόσμο που βυθίζεται στον κυνισμό και τον αμοραλισμό, αυτό το κίνημα αλληλεγγύης της νεολαίας αποτελεί φάρο ηθικής κι ελπίδας.

Το ιδεολογικό λαθρεμπόριο της Δύσης

Η διπλή χρήση του όρου ‘κοινωνία των πολιτών’ είναι η τελευταία περίπτωση επίδειξης σχιζοφρένειας στον δημόσιο λόγο της Δύσης

Οι ελίτ και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης της Δύσης είναι τόσο εθισμένα στα διπλά μέτρα και σταθμά, ώστε ο εντοπισμός μιας ακόμη περίπτωσης δεν αποτελεί είδηση. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μόλις επαναπροσδιόρισαν την γενοκτονία ως “αυτοάμυνα“, που απεχθάνονται τις σφαίρες επιρροής, εκτός κι αν είναι παγκόσμιες και τις διαφεντεύει η Ουάσινγκτον (με τις Βρυξέλλες σε ρόλο υπηρέτη), και που επιμένουν στο κράτος δικαίου ενώ απειλούν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αν τολμήσει έστω και να κοιτάξει προς το μέρος τους.

Ωστόσο, υπάρχει κάτι το ξεχωριστό στην τελευταία περίπτωση σχιζοφρένειας των δυτικών ‘αξιών’ που αυτή τη φορά αφορά την έννοια της “κοινωνίας των πολιτών” σε συνδυασμό με δύο πολιτικές συγκρούσεις, τη μία στις ΗΠΑ και την άλλη στο έθνος της Γεωργίας στον Καύκασο.

Στις ΗΠΑ, φοιτητές, καθηγητές και άλλοι διαμαρτύρονται κατά της συνεχιζόμενης ισραηλινής γενοκτονίας των Παλαιστινίων και κατά της αμερικανικής συμμετοχής σε αυτό το έγκλημα. Στη Γεωργία, το ζήτημα που διακυβεύεται είναι ένας προτεινόμενος νόμος για την επιβολή διαφάνειας στον εξαπλωνόμενο και ασυνήθιστα ισχυρό τομέα των ΜΚΟ. Οι επικριτές του καταγγέλλουν αυτόν τον νόμο ως κυβερνητική αρπαγή εξουσίας και ως κατά κάποιον τρόπο ‘ρωσικό’ (που, spoiler alert, δεν είναι).

Οι πολύ διαφορετικές αντιδράσεις των πολιτικών ελίτ και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της Δύσης σε αυτές τις δύο περιπτώσεις έντονης δημόσιας διαμάχης δείχνουν ότι, γι’ αυτούς, υπάρχουν πραγματικά δύο είδη “κοινωνίας των πολιτών”: Υπάρχει η «ζωντανή» ποικιλία, με τη λέξη «ζωντανή» να αποτελεί ένα σχεδόν κωμικοτραγικά απολιθωμένο κλισέ, που χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο από τη συντακτική επιτροπή της Washington Post, από τις δηλώσεις της ΕΕ και από τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου Τζον Κίρμπι, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς. Είναι σχεδόν σαν κάποιος να τους έχει στείλει ένα υπόμνημα σχετικά με τη σωστή ορολογία [που αυτοί όλοι οφείλουν να ακολουθούν]. Αυτό το ζωντανό, καλό είδος κοινωνίας των πολιτών πρέπει λοιπόν να εξυμνείται και να υποστηρίζεται.

Και μετά υπάρχει το λάθος είδος “κοινωνίας των πολιτών”, το οποίο πρέπει να εκλείψει. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν μόλις εξέφρασε την ουσία αυτής της στάσης: «Είμαστε μια κοινωνία των πολιτών και η τάξη πρέπει να επιβληθεί». Αυτό είναι, φυσικά, μια παράξενη παρερμηνεία της ιδέας της κοινωνίας των πολιτών. Ιδανικά, τα βασικά χαρακτηριστικά της είναι η αυτονομία από το κράτος και η ικανότητα να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό αντίβαρο, και ακόμη, αν χρειαστεί, να προσφέρει αντίσταση σε αυτό. Το να δίνεται έμφαση στην «τάξη» αντ’ αυτού επιδεικνύει αμάθεια ή ανεντιμότητα. Στην πραγματικότητα, η κοινωνία των πολιτών δεν έχει κανένα νόημα, ακόμη και ως ιδανικό, αν δεν της παραχωρείται ένας σημαντικός βαθμός ελευθερίας να είναι άτακτη. Μια κοινωνία των πολιτών που είναι τόσο τακτική ώστε να μην ενοχλεί κανέναν είναι ένα φύλλο συκής για τον επιβεβλημένο κομφορμισμό και—το λιγότερο—τον αρχόμενο αυταρχισμό.

Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το τετριμμένο γεγονός ότι ο Τζο Μπάιντεν λέει πράγματα που φανερώνουν άγνοια ή διπροσωπία. Αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ότι η «τάξη», στη δική του χρήση, είναι ένας διαφανής ευφημισμός: Σύμφωνα με τους New York Times, τις τελευταίες δύο εβδομάδες, πάνω από 2.300 διαδηλωτές έχουν συλληφθεί σε σχεδόν 50 αμερικανικές πανεπιστημιουπόλεις. Συχνά, οι συλλήψεις έγιναν με επιδεικτική βιαιότητα. Η αστυνομία έχει χρησιμοποιήσει εξοπλισμό ταραχών, χειροβομβίδες αναισθητοποίησης και σφαίρες από καουτσούκ. Έχουν επιτεθεί σε φοιτητές καθώς και σε ορισμένους καθηγητές με μαζική αγριότητα.

Η πιο γνωστή μεμονωμένη περίπτωση αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Annelise Orleck, καθηγήτριας στο Dartmouth College. Η Orleck είναι 65 ετών και προσπάθησε να προστατεύσει τους φοιτητές από την αστυνομική βία. Σε απάντηση, την χτύπησαν κάτω στο έδαφος με το χειρότερο στυλ ‘μεικτών πολεμικών τεχνών’, την πάτησαν γονατισμένοι πάνω της σωματώδεις αστυνομικοί, οι οποίοι σαφώς στερούνται στοιχειώδους αξιοπρέπειας, και την έσυραν μακριά με τραύμα από χτυπήματα στο κεφάλι, όπου εκείνη έμοιαζε σαν να είχε πάθει σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Κατά ειρωνικό τρόπο (αν είναι αυτή η λέξη), η Orleck είναι Εβραία και, κάποτε, ήταν επικεφαλής του προγράμματος εβραϊκών σπουδών του πανεπιστημίου της.

Η σκηνή όπου η 65χρονη Εβραία καθηγήτρια Anellise Orleck του διακεκριμένου Κολλεγίου Dartmouth των ΗΠΑ ρίχνεται στο έδαφος και χτυπιέται από αστυνομικούς επειδή διαμαρτυρήθηκε. Το βίντεο έγινε viral στο διαδίκτυο, αλλά παρόλ’ αυτά τα συστημικά ΜΜΕ (π.χ. Associated Press) περιέκοψαν αυτές τις σκηνές όταν το ανάρτησαν.

Η περίπτωση της Annelise Orleck δεν είναι η μοναδική. Στο πανεπιστήμιο Washington στο St. Louis, Missouri, οι αστυνομικοί έσπασαν το χέρι και πολλά πλευρά του επίσης 65χρονου καθηγητή Steve Tamari, ο οποίος κατέληξε στο νοσοκομείο επειδή βιντεοσκοπούσε την επίθεση της αστυνομίας κατά των διαμαρτυρόμενων φοιτητών. Δείτε το περιστατικό.

Σε μια άλλη, εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη—στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA)—της βίαιης καταστολής της αστυνομίας, όπου συμπεριλαμβανόταν και η χρήση σφαιρών από καουτσούκ, προηγήθηκε μια άγρια επίθεση από τους λεγόμενους φιλοϊσραηλινούς ‘αντιδιαδηλωτές’. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για έναν όχλο που ήθελε να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή ζημιά στους διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας, οι οποίοι, όπως διαπίστωσε έρευνα των New York Times, κράτησαν σχεδόν αποκλειστικά αμυντική στάση. Οι δυνάμεις ασφαλείας του πανεπιστημίου και η αστυνομία παρακολουθούσαν χωρίς να επέμβουν επί ώρες, αφήνοντας τους ‘αντιδιαδηλωτές’ να αλωνίζουν σε κατάσταση αποχαλίνωσης. Αυτό είναι ένα μοτίβο που θα αναγνωρίσει κάθε ιστορικός της ανόδου του φασισμού στη Γερμανία της Βαϊμάρης: Πρώτα οι όχλοι των SA [ταγμάτων εφόδου] του ανερχόμενου ναζιστικού κόμματος είχαν ελεύθερο χέρι να επιτεθούν στην Αριστερά, μετά η αστυνομία θα κυνηγούσε και την ίδια την Αριστερά.

Σκηνή από το βίντεο της επίθεσης των φιλο-ισραηλινών ταγμάτων εφόδου (αριστερά) με εκτοξεύσεις φωτοβολίδων και αντικειμένων κατά των σκηνών των διαμαρτυρόμενων φοιτητών (δεξιά) μπροστά από το εμβληματικό Royce Hall στο UCLA. Ακολούθησε και κανονική επίθεση με ξύλα κ.λπ. Η αστυνομία (και η πανεπιστημιακή) ήταν μπροστά και παρέμβηκε πολύ αργότερα για να συλλάβει αποκλειστικά τους ειρηνικούς διαδηλωτές επιδεικνύοντας την εκλεκτική της συγγένεια με τα τάγματα εφόδου.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της «Τάξης» που ο πρόεδρος Μπάιντεν και ουκ ολίγοι από τα κατεστημένα της Δύσης προσυπογράφουν. Αλλά μόνο στο εσωτερικό της χώρας τους. Όταν πρόκειται για τις ταραχές στη Γεωργία, ο τόνος τους είναι εντελώς διαφορετικός. Μην κάνετε κανένα λάθος, υπήρξε σημαντική βία—και αυτό που ο Μπάιντεν θα κατήγγειλε ως «χάος» αν συνέβαινε στην Αμερική—στη Γεωργία. Πράγματι, ενώ οι Αμερικανοί διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας δεν υπήρξαν βίαιοι αλλά απείθαρχοι (ναι, αυτά είναι πολύ διαφορετικά πράγματα), οι διαδηλωτές στη Γεωργία χρησιμοποίησαν πραγματική βία, για παράδειγμα, όταν προσπάθησαν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο.

Τίποτα έστω και ελάχιστα συγκρίσιμο δεν έχει γίνει από τους διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας στις ΗΠΑ. Και όσον αφορά την ‘καταπάτηση’ και την ‘πρόκληση δημόσιων ενοχλήσεων’ που τόσο ταράζουν τον Αμερικανό πρόεδρο, τέτοιες παραβάσεις έχουν γίνει κατά κόρον στην πρωτεύουσα της Γεωργίας, την Τιφλίδα. Σύμφωνα με τη λογική του Μπάιντεν, μια διαμαρτυρία δεν πρέπει καν να διαταράσσει ή να καθυστερεί μια τελετή αποφοίτησης στην πανεπιστημιούπολη. Τι θα συνεπαγόταν αυτή η αντίληψη για τον αποκλεισμό ενός κεντρικού κυκλοφοριακού κόμβου στην πρωτεύουσα της χώρας;

Την 1η και την 2α Μαΐου διαδηλωτές επιχείρησαν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο της Γεωργίας διαμαρτυρόμενοι για τον νόμο που ψηφίστηκε περί ‘ξένων πρακτόρων’ για τις ΜΚΟ που πληρώνονται από το εξωτερικό. Ο νόμος, αν και έχει κατηγορηθεί ως ‘ρωσικής έμπνευσης’ αποτελεί μια ηπιότερη εκδοχή του αντίστοιχου αμερικανικού νόμου. Δείτε βίντεο από την προσπάθεια εισβολής στο κοινοβούλιο εδώ και εδώ.

Μην με παρεξηγήσετε: Οι διαδηλωτές της Γεωργίας αναφέρουν βίαιες αστυνομικές τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν και εναντίον τους, και, γενικότερα, τα δίκαια ή άδικα του σκοπού τους ή το σχέδιο νόμου που απορρίπτουν είναι πέρα από το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Πιστεύω ότι χρησιμοποιούνται από τη Δύση για ένα γεωπολιτικό παιχνίδι τύπου Έγχρωμης Επανάστασης, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το σχετικό σημείο εδώ είναι, για άλλη μια φορά, η συγκλονιστική υποκρισία της Δύσης: Μια Δύση η οποία πιστεύει ότι η προσπάθεια εισβολής στο κοινοβούλιο είναι μέρος της ύπαρξης μιας «ζωντανής» κοινωνίας των πολιτών στη Γεωργία δεν δικαιούται να συλλαμβάνει μαζικά και να κακοποιεί διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας στις δικές της πανεπιστημιουπόλεις. Αυτό είναι, βέβαια, και το μήνυμα του Γεωργιανού πρωθυπουργού Irakli Kobakhidze, ο οποίος σαφώς έχει μπουχτίσει από τον παραλογισμό.

Σε μια ηχηρή ανάρτηση στο Χ, ο Kobakhidze διαμαρτυρήθηκε έντονα για τις αμερικανικές «ψευδείς αναφορές» σχετικά με το αμφιλεγόμενο σχέδιο νόμου, καθώς και, κυρίως, για την αμερικανική ανάμειξη στη γεωργιανή πολιτική γενικότερα. Ο πρωθυπουργός, επί της ουσίας και πολύ εύληπτα για τους μη αφελείς, κατονόμασε και εξευτέλισε τη συνήθεια της Ουάσινγκτον να επιχειρεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα μια «έγχρωμη επανάσταση». Τέλος, υπενθύμισε στους Αμερικανούς συνομιλητές του «τη βάρβαρη καταστολή της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας των φοιτητών στη Νέα Υόρκη». Με τη φράση αυτή να χρησιμοποιείται ξεκάθαρα για το σύνολο της αστυνομικής καταστολής κατά των νεαρών Αμερικανών που αντιδρούν στη γενοκτονία, ο Kobakhidze ανέτρεψε το παιχνίδι [των επιχειρημάτων].

Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα από αυτό το καινούργιο, αλλά όχι πρωτοφανές, επεισόδιο του μακροχρόνιου έπους των δυτικών διπλών μέτρων και σταθμών. Από τη μία να καταδικάζονται και να καταστέλλονται οι σχεδόν εξ ολοκλήρου ειρηνικές διαδηλώσεις κατά της γενοκτονίας, και από την άλλη να εξυμνούνται οι πιο βίαιες διαδηλώσεις κατά ενός νόμου για τη ρύθμιση των ΜΚΟ – αυτό είναι επαίσχυντο αλλά όχι πρωτόγνωρο. Όπως και πριν, η γεωπολιτική ποδοπατά τις «αξίες».

Αλλά η «κοινωνία των πολιτών» συνήθως αποτελούσε μια έννοια-κλειδί για την προβολή της δυτικής ήπιας ισχύος μέσω, στην ουσία, της υπονόμευσης και της χειραγώγησης. Ήταν τόσο χρήσιμη επειδή η ιδεολογική της φόρτιση ήταν τόσο ισχυρή που και μόνο η επίκλησή της κατέπνιγε την αντίσταση. Τώρα, επιδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τη δική της κοινωνία των πολιτών στο εσωτερικό της, η Δύση καταστρέφει μια ακόμη χρήσιμη ψευδαίσθηση.

*          *          * 

Πηγή: Russia Today.
Το κείμενο του συγγραφέα έχει προκύψει από μια πολύ περισσότερο αναλυτική και ‘κοφτερή’ προφορική ανάλυση που έχει αναρτήσει ως το έκτο επεισόδιο σε μια σειρά αναλύσεων για τη Γάζα. Το σχετικό βίντεο υπάρχει στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα του στο substack.

ΣΗΜ. Οι φωτογραφίες και οι λεζάντες τους στο άρθρο είναι του μεταφραστή

Μετάφραση – επιμέλεια: Κ. Μηλολιδάκης

Ο Tarik Cyril Amar είναι ιστορικός από τη Γερμανία που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Koç της Κωνσταντινούπολης, με αντικείμενο τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Ανατολική Ευρώπη, την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τον πολιτισμικό Ψυχρό Πόλεμο και την πολιτική της μνήμης

Τα πανεπιστήμια ως εργοστάσια

Έχω δει και έχω διαβάσει για πολλές περιπτώσεις όπου η αστυνομία εκκαθάριζε τα πανεπιστήμια από φοιτητές που διαδήλωναν. Η αστυνομία ερχόταν με εντολή των αρχών που ήταν δυσαρεστημένες με τις κοιτίδες ελευθερίας που δημιουργούσαν οι φοιτητές. Θα ερχόταν, οπλισμένη, θα ξυλοκοπούσε φοιτητές και θα έβαζε τέλος στη διαμαρτυρία. Η διοίκηση του πανεπιστημίου θα έπαιρνε το μέρος των φοιτητών, θα επικαλούνταν την “αυτονομία του πανεπιστημίου” (δηλαδή το δικαίωμα να εξαιρείται από την αστυνόμευση), θα παραιτούνταν ή θα απομακρυνόταν. Αυτό είναι το συνηθισμένο μοτίβο.

Η καινοτομία, για μένα, στο σημερινό κύμα διαδηλώσεων για την ελευθερία του λόγου στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ότι ήταν οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων που κάλεσαν την αστυνομία να επιτεθεί στους φοιτητές. Σε μία τουλάχιστον περίπτωση, στη Νέα Υόρκη, η αστυνομία προβληματίστηκε για ποιο λόγο επιστρατεύτηκε και θεώρησε ότι αυτό ήταν αντιπαραγωγικό. Θα μπορούσε κανείς να καταλάβει αν αυτή η στάση των διοικητικών υπαλλήλων συνέβαινε σε αυταρχικές χώρες όπου οι διοικητικοί υπάλληλοι μπορεί να διορίζονται από την εκάστοτε εξουσία για να διατηρούν την τάξη στις πανεπιστημιουπόλεις. Τότε, προφανώς, ως υπάκουοι δημόσιοι υπάλληλοι, θα υποστήριζαν την αστυνομία στην “εκκαθαριστική” της δραστηριότητα, αν και σπάνια θα είχαν την εξουσία να την καλέσουν.

Αλλά στις ΗΠΑ, οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων δεν διορίζονται από τον Μπάιντεν, ούτε από το Κογκρέσο. Γιατί λοιπόν να επιτεθούν στους ίδιους τους φοιτητές τους; Είναι κάποια κακά άτομα που τους αρέσει να δέρνουν νεότερους ανθρώπους;

Η απάντηση είναι: Όχι, δεν είναι. Απλά έχουν επιλέξει λάθος δουλειά. Δεν βλέπουν το ρόλο τους ως αυτό που παραδοσιακά ήταν ο ρόλος των πανεπιστημίων, δηλαδή να προσπαθούν να μεταδώσουν στη νέα γενιά αξίες όπως η ελευθερία, η ηθική, η συμπόνια, η αυταπάρνηση, η ενσυναίσθηση ή ό,τι άλλο θεωρείται επιθυμητό. Ο ρόλος τους σήμερα είναι να είναι οι διευθύνοντες σύμβουλοι των εργοστασίων που ονομάζονται πανεπιστήμια. Αυτά τα εργοστάσια έχουν μια πρώτη ύλη που λέγεται φοιτητές και την οποία μετατρέπουν, ανά τακτά ετήσια διαστήματα, σε πτυχιούχους. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε διαταραχή σε αυτή τη διαδικασία παραγωγής είναι σαν διαταραχή σε μια αλυσίδα εφοδιασμού. Πρέπει να εξαλειφθεί το συντομότερο δυνατό, προκειμένου να συνεχιστεί η παραγωγή. Οι απόφοιτοι φοιτητές πρέπει να “εξάγονται”, οι νέοι φοιτητές να εισάγονται, τα χρήματα πρέπει να μπαίνουν στην τσέπη, πρέπει να βρεθούν δωρητές, να εξασφαλιστούν περισσότερα κεφάλαια. Οι φοιτητές, αν παρεμβαίνουν στη διαδικασία, πρέπει να πειθαρχούν, αν χρειαστεί με τη βία. Πρέπει να επιστρατευτεί η αστυνομία, να αποκατασταθεί η τάξη.

Οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν ενδιαφέρονται για τις αξίες, αλλά για το κέρδος. Η δουλειά τους είναι ισοδύναμη με αυτή ενός διευθύνοντος συμβούλου της Walmart, της CVS ή της Burger King. Θα χρησιμοποιήσουν λόγια περί αξιών, ή “διανοητικά απαιτητικού περιβάλλοντος”, ή “ζωντανής συζήτησης” (ή οτιδήποτε άλλο!), όπως περιγράφονται σε πρόσφατο άρθρο του The Atlantic, ως ο συνήθης διαφημιστικός, επιτελεστικός λόγος που παράγεται σήμερα από τους κορυφαίους διευθυντές των εταιρειών με το καλημέρα. Όχι ότι κανείς πιστεύει τέτοια λόγια. Αλλά είναι θέσφατο να εκφωνούνται. Πρόκειται για μια υποκρισία που είναι ευρέως αποδεκτή. Το ζήτημα είναι ότι ένα τέτοιο επίπεδο υποκρισίας δεν είναι ακόμη εντελώς συνηθισμένο στα πανεπιστήμια, επειδή αυτά, για ιστορικούς λόγους, δεν θεωρούνταν ακριβώς σαν εργοστάσια αλλαντικών. Υποτίθεται ότι παρήγαγαν καλύτερους ανθρώπους. Αλλά αυτό ξεχάστηκε μέσα στη μάχη για έσοδα και χρήματα των δωρητών. Έτσι, το εργοστάσιο λουκάνικων δεν μπορεί να σταματήσει και πρέπει να επιστρατευτεί η αστυνομία.

Πηγή: substack.com

Η Αϊτή ως εργαστήρι της Αυτοκρατορίας

Το antapocrisis μεταφράζει και αναδημοσιεύει το ακόλουθο άρθρο, δημοσιευμένο στις 30 Αυγούστου του 2023, με αφορμή την ευρεία και παραδοσιακά υποκριτική «δυτική ανησυχία» για τη βία που επικρατεί στην Αϊτή. Με τμήματα της πρωτεύουσάς της υπό τον έλεγχο συμμοριών, που εξοστράκισαν και οδήγησαν σε παραίτηση τον πλέον πρώην (και εξαρχής αντιδημοκρατικά διορισμένο από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα) πρόεδρο Ariel Henry, την εγκατάσταση ενός ακόμα παράνομου «μεταβατικού συμβουλίου» και την ένταση των δυτικών διεργασιών για νέα στρατιωτική επέμβαση στην πολύπαθη χώρα, η Αϊτή μετατρέπεται σε αυτό ακριβώς που επικαλείται ο τίτλος του άρθρου: ένα εργαστήρι της μεταποικιοκρατικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας των ΗΠΑ, μία χώρα υπό μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τους λαούς που τολμάνε να επαναστατούν. Οι λαοί όμως ποτέ δεν παύουν να παλεύουν για τα δίκια τους και να αρνούνται τα σχέδια για το μέλλον τους που καταστρώνουν οι δυτικοί «ηγεμόνες». Όπως ακριβώς κι ο λαός της Αϊτής, που απ’ τη μια αντιμέτωπος με τα αποτελέσματα της ασύδοτης ευρωατλαντικής κυριαρχίας κι απ’ την άλλη απειλούμενος με μια νέα καταστροφική εξωτερική επέμβαση (σε μια σειρά τέτοιων), μοχθεί να χαράξει μια ανεξάρτητη πορεία, κόντρα στον ιμπεριαλισμό και την ξενοκρατία, τη βία και τη διαφθορά που αυτός γεννά.

Στρατιωτική πομπή των ΗΠΑ διασχίζει το Port-au-Prince, Αϊτή, 5 Απριλίου 2004

Τον Δεκέμβριο του 2019, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε τον νόμο H.R.2116, γνωστό και ως Νόμο περί Παγκόσμιας Ευθραυστότητας (Global Fragility Act – GFA). Αν και αυτό το νόμο τον εισηγήθηκε το συντηρητικό Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών, προτάθηκε στο Κογκρέσο από τον αντιπρόσωπο των Δημοκρατικών Έλιοτ Λ. Ένγκελ, τότε πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, και υποστηρίχθηκε από μια δικομματική ομάδα εκπροσώπων, συμπεριλαμβανομένης, αξιοσημείωτα, της Δημοκρατικής Κάρεν Μπας. Το GFA παρουσιάζει νέες στρατηγικές για την εφαρμογή της σκληρής και ήπιας ισχύος των ΗΠΑ σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο. Εστιάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην ιδέα ότι υπάρχουν κατ’ ευφημισμόν «εύθραυστα κράτη», χώρες επιρρεπείς στην αστάθεια, τον εξτρεμισμό, τις συγκρούσεις και την ακραία φτώχεια, που εκλαμβάνονται ως απειλές για την ασφάλεια των ΗΠΑ.

Αν και δεν αναφέρεται ρητά, οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η GFA έχει σκοπό να αποτρέψει περιττές και ολοένα και πιο αναποτελεσματικές στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Ο δηλωμένος στόχος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να επενδύσουν στην «ικανότητά τους να αποτρέπουν και να μετριάζουν τις βίαιες συγκρούσεις» χρηματοδοτώντας έργα που απαιτούν «μια διυπηρεσιακή προσέγγιση μεταξύ των βασικών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) και των Υπουργείων Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών» σε συνεργασία με «διεθνείς συμμάχους και εταίρους».

Τον Απρίλιο του 2022, η κυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις επιβεβαίωσε τη δέσμευσή της στο GFA περιγράφοντας μια στρατηγική για την εφαρμογή του. Όπως περιγράφεται λεπτομερώς στον πρόλογο της στρατηγικής, η νέα προσέγγιση εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης των ΗΠΑ εξαρτάται από «εταίρους πρόθυμους να αντιμετωπίσουν κοινές προκλήσεις, [και] να μοιραστούν το κόστος». «Σε τελική ανάλυση», συνεχίζει το έγγραφο, «καμία αμερικανική ή διεθνής παρέμβαση δεν θα είναι επιτυχής χωρίς την συνεισφορά και την αμοιβαία ιδιοκτησία μεταξύ αξιόπιστων περιφερειακών, εθνικών και τοπικών εταίρων». Η κυβέρνηση Μπάιντεν τόνισε επίσης ότι η GFA θα χρησιμοποιήσει τα Ηνωμένα Έθνη και «άλλους διεθνείς οργανισμούς» για να εκτελέσει τις αποστολές της. Ο πρόλογος περιγράφει ένα 10ετές σχέδιο για το GFA που, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ειρήνης των ΗΠΑ, «θα επιτρέψει την ενσωμάτωση και την ιεράρχηση των διπλωματικών, αναπτυξιακών και στρατιωτικών προσπαθειών των ΗΠΑ». Μεταξύ πέντε δοκιμαστικών χωρών για την εφαρμογή της GFA, η Αϊτή είναι ο πρώτος στόχος.

Χαρακτηρισμένη από εμπειρογνώμονες ανάπτυξης ως νομοθεσία «ορόσημο» και, όπως ανέφερε το Foreign Policy, «δυνητικά ανατρεπτική στον κόσμο της εξωτερικής βοήθειας των ΗΠΑ», η νομοθεσία φαίνεται να προσφέρει επαναφορά της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με τρόπους που αλλάζουν τακτική, διατηρώντας παράλληλα την στόχους και στρατηγικές της παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ. Η πράξη και ο πρόλογός της διατυπώνουν ξεκάθαρα ότι οι κύριοι στόχοι της είναι να προωθήσει «την εθνική ασφάλεια και τα συμφέροντα των ΗΠΑ» και να «τιθασεύουν αντίπαλες δυνάμεις», υπονοώντας τη Ρωσία και την Κίνα. Υπό αυτή την έννοια, ειδικά για τις κυβερνήσεις και τις κοινωνίες στο δυτικό ημισφαίριο, η GFA μπορεί να θεωρηθεί ως αναμόρφωση του Δόγματος Monroe, του δόγματος περί εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ το 1823 που καθιέρωσε ολόκληρη την περιοχή ως αναγνωρισμένη σφαίρα επιρροής της, διαμορφώνοντας τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Η GFA χρησιμοποιεί πονηρή γλώσσα –καταπολεμώντας τους «προαγωγούς» της βίας, προάγοντας τη σταθερότητα σε «περιοχές επιρρεπείς σε συγκρούσεις», υποστηρίζοντας «τοπικές πολιτικές λύσεις» – που κρύβει την πραγματική πρόθεση της νομοθεσίας: να επαναπροσδιορίσει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.

Στις συζητήσεις τους σχετικά με την GFA, αξιωματούχοι των ΗΠΑ χαρακτήρισαν την Αϊτή ως ένα από τα πιο «εύθραυστα» κράτη του κόσμου. Ωστόσο, αυτή η υποτιθέμενη ευθραυστότητα έχει προκληθεί από περισσότερο από έναν αιώνα παρέμβασης των ΗΠΑ και μια συνεχή ώθηση για άρνηση της κυριαρχίας της Αϊτής. Μέσα από μια μακρά ιστορία κι έναν πολύπλοκο -παρότι κραυγαλέο- ιμπεριαλισμό, η Αϊτή ήταν και συνεχίζει να είναι το κύριο εργαστήριο για τις ιμπεριαλιστικές μηχανορραφίες των ΗΠΑ στην περιοχή και σε όλο τον κόσμο. Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Αϊτή είναι το πρώτο αντικείμενο στην τελευταία αναδιάρθρωση μιας πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Στην πραγματικότητα, μια ανασκόπηση των ενεργειών των Ηνωμένων Πολιτειών και της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας» στην Αϊτή από το 2004 έως σήμερα καταδεικνύει πώς η Αϊτή έχει χρησιμεύσει ως το πεδίο δοκιμών -το εργαστήριο- για πολλά από αυτά που περικλείονται στην GFA. H GFA, με άλλα λόγια, δεν είναι τόσο μια νέα πολιτική όσο είναι μια επίσημη έκφραση της de facto πολιτικής των ΗΠΑ έναντι της Αϊτής και του λαού της τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Χωρίς να αναγνωρίσουμε αυτή την εκμετάλλευση και τις βία που υπέστη η Αϊτή, του τόπου του μακροβιότερου και πιο βάναυσου νεοαποικιακού πειράματος στον σύγχρονο κόσμο, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως τη λειτουργία της αμερικάνικης (και δυτικής) ηγεμονίας. Και αν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ηγεμονία των ΗΠΑ, τότε δεν μπορούμε να την νικήσουμε. Και η Αϊτή δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη.

H Aνεξαρτησία Ματαιώνεται Ξανά

Από το 2004, η Αϊτή βρίσκεται εκ νέου υπό ξένη κατοχή και στερείται κυριαρχίας. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Πάρτε, για παράδειγμα, μια σειρά γεγονότων και ενεργειών μετά τη δολοφονία στις 7 Ιουλίου 2021 του μάλλον παράνομου αλλά εν πάση περιπτώσει εν ενεργεία προέδρου της Αϊτής, Jovenel Moïse. Την επομένη της δολοφονίας, η Helen La Lime, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή (Bureau Intégré des Nations Unies en Haïti – BINUH), δήλωσε ότι ο προσωρινός πρωθυπουργός Claude Joseph θα ηγηθεί της κυβέρνησης της Αϊτής μέχρι να προγραμματιστούν οι εκλογές. Λόγω του προσωρινού καθεστώτος του Joseph, ωστόσο, η γραμμή διαδοχής ήταν ασαφής. Μέρες πριν από τη δολοφονία του, ο Moïse είχε ορίσει τον νευροχειρουργό και πολιτικό σύμμαχο Ariel Henry ως πρωθυπουργό για να αντικαταστήσει τον Joseph, αλλά δεν είχε ακόμη ορκιστεί.

Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Moïse, η κυβέρνηση Μπάιντεν έστειλε μια αντιπροσωπεία στην Αϊτή για να συναντηθεί τόσο με τον Joseph όσο και με τον Henry, καθώς και με τον Joseph Lambert, που είχε επιλεγεί από τους 10 εναπομείναντες γερουσιαστές της Αϊτής -τους μόνους εκλεγμένους αξιωματούχους στη χώρα εκείνη την εποχή- να χριστεί πρόεδρος εν αναμονή νέων εκλογών. Παρά αυτές τις ανταγωνιστικές διεκδικήσεις για την εξουσία, η Ουάσιγκτον επέλεξε μια πλευρά. Η αντιπροσωπεία των ΗΠΑ έβαλε στο περιθώριο τον Lambert, έπεισε τον Joseph και τον Henry να καταλήξουν σε συμφωνία για τη διακυβέρνηση της Αϊτής και προέτρεψε τον Joseph να παραιτηθεί.

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 17 Ιουλίου, το BINUH και το Core Group —μια οργάνωση κυρίως δυτικών ξένων δυνάμεων που υπαγορεύουν πολιτικές στην Αϊτή— εξέδωσαν μια δήλωση. Κάλεσαν για σχηματισμό μιας «συναινετικής και συμπεριληπτικής κυβέρνησης», καθοδηγώντας τον Henry, ως διορισμένο πρωθυπουργό που ονομάστηκε από τον Moïse, «να συνεχίσει την αποστολή που του έχει ανατεθεί». Δύο ημέρες αργότερα, στις 19 Ιουλίου, ο Joseph ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί, επιτρέποντας στον Henry να αναλάβει τον μανδύα του πρωθυπουργού στις 20 Ιουλίου. Η «νέα» -και εντελώς μη εκλεγμένη- κυβέρνηση αποτελούνταν κυρίως από μέλη του Αϊτινού Tèt Kale Party (PHTK), το νεο-ντουβαλιεριστικό (neo-Duvalierist) πολιτικό κόμμα του Moïse και του προκατόχου του Michel Martelly. Στον απόηχο του καταστροφικού σεισμού του 2010, το PHTK, με τον Martelly στο τιμόνι, δημιουργήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές δυνάμεις χωρίς την υποστήριξη των μαζών της Αϊτής.

Αφού η πρεσβεία των ΗΠΑ, το Core Group και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS) εξέδωσαν παρόμοιες δηλώσεις επικροτώντας τον σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης «συναίνεσης», ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν επιβεβαίωσε ότι υποστηρίζει τους μη εκλεγμένους ηγέτες. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρετίζουν τις προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας της Αϊτής να συνενωθούν για την επιλογή ενός προσωρινού πρωθυπουργού και ενός υπουργικού συμβουλίου ενότητας», ανέφερε σε δήλωσή του. Στην πραγματικότητα, οι πραγματικοί μεσίτες εξουσίας της Αϊτής —ή αυτό που αποκαλώ οι «λευκοί ηγεμόνες της Αϊτής»— καθόρισαν την αντικατάσταση της κυβέρνησης της Αϊτής μέσω ενός δελτίου τύπου.

Εν τω μεταξύ, η διαδικασία λήψης αποφάσεων της διεθνούς κοινότητας άφησε εντελώς έξω τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών της Αϊτής, οι οποίες συσκέπτονταν από τις αρχές του 2021 για να βρουν έναν τρόπο να επιλύσουν την πολιτική κρίση της χώρας, καθώς ο Moïse, που ήδη κυβερνούσε με διάταγμα, φαινόταν διατεθειμένος να παρατείνει τη συνταγματική του εντολή. Αυτές οι οργανώσεις απέρριψαν κατηγορηματικά την προσωρινή κυβέρνηση που επιβλήθηκε από το εξωτερικό και επέκριναν τις ενέργειες της διεθνούς κοινότητας ως κατάφωρα αποικιακές.

Ποιοι και ποιες είναι οι οντότητες που λαμβάνουν αποφάσεις για την Αϊτή και τον λαό της Αϊτής και πώς διεκδίκησαν τόσο εξέχοντες ρόλους στον έλεγχο της πολιτικής της Αϊτής; Οι Αϊτινοί δεν είναι μέλη του BINUH, του OAS ή του Core Group. Αλλά επίσης κεντρικό είναι το ζήτημα της κυριαρχίας της χώρας —ή της έλλειψής της. Η Αϊτή βρίσκεται υπό ξένο στρατιωτικό και πολιτικό έλεγχο για σχεδόν 20 χρόνια. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά, φυσικά, που η Αϊτή βρίσκεται υπό κατοχή.

Κληρονομιά Ξένου Ελέγχου και Κατοχής

Το καλοκαίρι του 1915, πεζοναύτες των ΗΠΑ αποβιβάστηκαν στο Port-au-Prince και ξεκίνησαν μια 19ετή περίοδο στρατιωτικής διακυβέρνησης που προσπάθησε να καταπνίξει την κυριαρχία της πρώτης μαύρης δημοκρατίας του σύγχρονου κόσμου. Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης κατοχής, όπως έχω γράψει αλλού με τον Peter James Hudson, «οι ΗΠΑ ξαναέγραψαν το σύνταγμα της Αϊτής και εγκατέστησαν έναν πρόεδρο μαριονέτα (που υπέγραψε συνθήκες που ανέθεσαν τον έλεγχο των οικονομικών του κράτους της Αϊτής στην κυβέρνηση των ΗΠΑ), επέβαλε λογοκρισία στον Τύπο και στρατιωτικό νόμο και έφερε τις πολιτικές του Jim Crow και την καταναγκαστική εργασία στο νησί». Σε συμφωνία με τη ρατσιστική άποψή της ότι οι μαύροι δεν έχουν την ικανότητα για πολιτισμό ή αυτοδιοίκηση, η Ουάσιγκτον θεώρησε ότι ήταν απαραίτητο να διδάξουν στους Αϊτινούς τις τέχνες της αυτοδιοίκησης – μια άποψη που κρατά ως σήμερα.

Αλλά το πιο εξέχον έργο των πεζοναυτών των ΗΠΑ ήταν η κατάπνιξη εξεγέρσεων. Διεξήγαγαν μια εκστρατεία «αποκατάστασης της ειρήνης» σε όλη την ύπαιθρο για να καταστείλουν μια εξέγερση των αγροτών ενάντια στην κατοχή, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τεχνικές βομβαρδισμού από αέρος. Ρίχνοντας βόμβες από αεροπλάνα σε χωριά της Αϊτής, οι εκστρατείες αυτές άφησαν περισσότερους από 15.000 νεκρούς και αμέτρητους άλλους ακρωτηριασμένους. Όσοι επέζησαν και συνέχισαν να αντιστέκονται βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν τελικά τη χώρα το 1934 μετά από μαζικές διαδηλώσεις του λαού της Αϊτής. Αλλά ένα από τα συνεπακόλουθα αποτελέσματα ήταν η ίδρυση και η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της κατοχής μιας τοπικής αστυνομικής δύναμης, της Χωροφυλακής της Αϊτής. Για χρόνια, αυτή η αστυνομική δύναμη και οι διάδοχοί της χρησιμοποιήθηκαν για να τρομοκρατήσουν τον λαό της Αϊτής, μια κληρονομιά που συνεχίζεται σήμερα.

Στα χρόνια μετά την κατοχή του 1915-1934, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν να παρεμβαίνουν πολιτικά και οικονομικά στις υποθέσεις της Αϊτής. Η πιο διαβόητη από αυτές τις δεσμεύσεις ήταν η υποστήριξη των ΗΠΑ στη βάναυση δικτατορία του Francois “Papa Doc” Duvalier και του Jean-Claude “Baby Doc” Duvalier. Στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές μετά την πτώση του καθεστώτος Duvalier, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποτρέψουν την άνοδο του δημοφιλούς υποψηφίου, Jean-Bertrand Aristide. Ωστόσο, εννέα μήνες μετά την εκλογή του τον Ιανουάριο του 1991, ο Αριστίντ καθαιρέθηκε σε ένα πραξικόπημα που χρηματοδότησε η CIA. Το πραξικόπημα δεν παγιώθηκε, ωστόσο, λόγω της συνεχούς αντίστασης του λαού της Αϊτής. Μέχρι το 1994, η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Bill Clinton αναγκάστηκε να φέρει τον Αριστίντ πίσω στην Αϊτή μετά από τρία χρόνια εξορίας — με περισσότερους από 20.000 Αμερικανούς στρατιώτες κατά πόδας. Ο Aristide ήταν πλέον όμηρος της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ΗΠΑ. Τα στρατεύματα παρέμειναν μέχρι το 2000.

Η Αϊτή έχασε επίσημα την τυπική της κυριαρχία και πάλι στα τέλη Φεβρουαρίου 2004. Οι δυτικές κυβερνήσεις, καθώς και η ισχυρή ελίτ της Αϊτής, δεν υποστήριξαν ποτέ την κυβέρνηση Aristide, προφανώς λόγω των «λαϊκίστικων και κατά της οικονομίας της αγοράς» θέσεων της, όπως η πρώην πρέσβειρα των ΗΠΑ Janet Sanderson αργότερα υπαινίχθηκε σε ένα διπλωματικό τηλεγράφημα που διέρρευσε το 2008 που ζητούσε συνέχιση της ξένης επέμβασης. Έτσι, όταν ο Aristide κέρδισε μια δεύτερη θητεία στις εκλογές του 2000, λίγους μήνες αφότου το κόμμα του Fanmi Lavalas απέκτησε τον έλεγχο της πλειοψηφίας των εδρών στο κοινοβούλιο, οι ΗΠΑ και οι δυτικοί εταίροι τους εργάστηκαν για να δυσφημήσουν την κυβέρνηση. Ο Γάλλος πρεσβευτής στην Αϊτή εκείνη την εποχή, Thierry Burkhard, παραδέχτηκε αργότερα ότι η Γαλλία ανησυχούσε για το ότι ο Aristide απαιτούσε οικονομική επανόρθωση για την ανήθικη αποζημίωση -ή αυτό που οι New York Times αποκάλεσαν “Η Εξαγορά” (The Ransome)- που η Αϊτή αναγκάστηκε να πληρώσει για την ανεξαρτησία της.

Τα σχέδια για την παρέμβαση και την κατάληψη του 2004 καταστρώθηκαν τον προηγούμενο χρόνο σε μια συνάντηση στον Καναδά που ονομάστηκε «Πρωτοβουλία της Οττάβα για την Αϊτή». Ο Aristide είχε επιστρέψει στην εξουσία για δύο χρόνια. Ο Καναδός πρωθυπουργός Jean Chrétien και η κυβέρνησή του του Φιλελεύθερου Κόμματος οργάνωσαν μια διήμερη διάσκεψη από τις 31 Ιανουαρίου έως την 1η Φεβρουαρίου 2003 στο Meech Lake, ένα κυβερνητικό θέρετρο κοντά στην Οτάβα, που συγκέντρωσε κορυφαίους αξιωματούχους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον OAS ώστε να αποφασίσει το μέλλον της διακυβέρνησης της Αϊτής. Δεν παρευρέθηκαν εκπρόσωποι από την Αϊτή. Ο Καναδός δημοσιογράφος Michel Vastel, ο οποίος πληροφορήθηκε αυτή τη μυστική συνάντηση, ανέφερε ότι η συζήτηση στην Οτάβα περιελάμβανε την πιθανή απομάκρυνση του Aristide με μια πιθανή κηδεμονία υπό τη Δύση στην Αϊτή.

Στις 29 Φεβρουαρίου 2004, ο Πρόεδρος Aristide καθαιρέθηκε, μεταφέρθηκε σε πτήση από πεζοναύτες των ΗΠΑ και πέταξε στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Σχεδόν αμέσως, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους έστειλε 200 στρατιώτες των ΗΠΑ στο Port-au-Prince για να «βοηθήσουν στη σταθεροποίηση της χώρας». Μέχρι το βράδυ της απέλασης του Aristide, 2.000 Αμερικανοί, Γάλλοι και Καναδοί στρατιώτες βρίσκονταν στο έδαφος.

Εν τω μεταξύ, κατόπιν εντολής των μόνιμων μελών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γαλλίας, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ΣΑΗΕ) ενέκρινε ομόφωνα ψήφισμα που εξουσιοδότησε «την άμεση ανάπτυξη μιας Πολυεθνικής Προσωρινής Δύναμης για περίοδο τριών μηνών για να βοηθήσει στην εξασφάλιση και σταθεροποίηση της πρωτεύουσας, Port-au-Prince, και αλλού στη χώρα». Με άλλα λόγια, ο ΟΗΕ ψήφισε την αποστολή «ειρηνευτικής» αποστολής στην Αϊτή. Είναι σημαντικό ότι το ψήφισμα 1529 εγκρίθηκε βάσει του Κεφαλαίου VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο, σε αντίθεση με ένα ψήφισμα υπό το Κεφάλαιο VI, εξουσιοδοτεί τις δυνάμεις του ΟΗΕ να αναλάβουν στρατιωτική δράση μέσω ξηράς, αέρος και θάλασσας χωρίς να απαιτείται η συναίνεση των εμπλεκόμενων μερών. Δηλαδή, το ψήφισμα εξουσιοδότησε την πολυεθνική δύναμη να «λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εκπληρώσει την εντολή της».

Η αποστολή του ΟΗΕ στην Αϊτή θέτει τέσσερα σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, η Αϊτή ήταν η μόνη χώρα που δεν τελούσε υπό καθεστώς εμφυλίου πολέμου όπου ο ΟΗΕ  ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις του δυνάμει του Κεφαλαίο VII του Χάρτη του. Υπήρχαν σίγουρα τοπικές διαμαρτυρίες κατά την έγκριση του ψηφίσματος, αλλά αυτές ήταν από Αϊτινούς που διαδήλωσαν ενάντια στην απομάκρυνση του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου τους. Η κατάσταση στην Αϊτή, με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί εμφύλιος πόλεμος, με την κανονική έννοια της λέξης, τέτοια που να της αναλογεί η επίκληση του Κεφαλαίου VII (αν μπορεί ποτέ να καταξιώνεται μια τέτοια επίκληση). Μάλλον, μέσω της στρατιωτικής εμπλοκής, οι ίδιοι χαρακτήρες που ξεκίνησαν και εδραίωσαν το πραξικόπημα κατέστειλαν τη διαμαρτυρία ενός λαού.

Δεύτερον, βασικοί παράγοντες για την υποστήριξη και την υποβοήθηση της απομάκρυνσης του Aristide ήταν επίσης μόνιμα μέλη του ΣΑΗΕ, του μοναδικού φορέα που είχε την εξουσία να αναπτύξει μια πολυεθνική «ειρηνευτική» αποστολή. Από την Πρωτοβουλία της Οτάβα, ήταν σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και ο Καναδάς είχαν συνωμοτήσει για να απομακρύνουν τον Aristide και να καταστρέψουν το κράτος της Αϊτής. Τρίτον, και σχετικά, για να δικαιολογήσουν την ξένη επέμβαση και την επακόλουθη κατοχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία επινόησαν ένα αφήγημα ότι ο Aristide είχε παραιτηθεί από την προεδρία. Πράγματι, έγγραφα ασφαλείας και ψηφίσματα του ΟΗΕ σχετικά με την Αϊτή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς και αναφορές των δυτικών μέσων ενημέρωσης, επισήμαναν την υποτιθέμενη «παραίτηση» του Aristide ως τον λόγο για την ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνάμεων του ΟΗΕ.

Την 1η Μαρτίου 2004, το πρωί μετά την ανατροπή του Aristide, το Democracy Now! μετέδωσε ένα αξιοσημείωτο ζωντανό πρόγραμμα κατά τη διάρκεια του οποίου η Αμερικανίδα βουλευτής και πρόεδρος της Αφροαμερικανικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κογκρέσου, Maxine Waters, τηλεφώνησε για να πει ότι είχε μιλήσει με τον Πρόεδρο Aristide. «Είπε ότι τον απήγαγαν», ανέφερε η Waters. «Είπε ότι αναγκάστηκε να φύγει από την Αϊτή… ότι η αμερικανική πρεσβεία έστειλε τους διπλωμάτες… και τον διέταξαν να φύγει». Τις επόμενες εβδομάδες, ο Αριστείδης μίλησε στο Democracy Now! για την απαγωγή. «Όταν έχεις στρατιώτες που έρχονται από το εξωτερικό να περικυκλώνουν το σπίτι σου, να παίρνουν τον έλεγχο του αεροδρομίου, να περιβάλλουν το εθνικό παλάτι, να είσαι στους δρόμους και να σε παίρνουν από το σπίτι σου για να σε βάλουν στο αεροπλάνο», είπε, «… επρόκειτο για χρήση βίας για να πάρεις έναν εκλεγμένο πρόεδρο από τη χώρα του».

Τέταρτον, και ίσως το πιο κραυγαλέο, το ΣΑΗΕ ισχυρίστηκε ότι η λεγόμενη προσωρινή κυβέρνηση που δημιουργήθηκε μετά την ανατροπή του Aristide είχε ζητήσει τη δύναμη σταθεροποίησης. Αλλά αυτή η κυβέρνηση ήταν παράνομη. Στο βιβλίο του του 2012 Paramilitarism and the Assault on Democracy in Haiti, ο Jeb Sprague αφηγείται ότι νωρίς το πρωί μετά τη συνοδεία του Aristide και της οικογένειάς του στο αεροδρόμιο, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αϊτή, James Foley, πήρε τον δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αϊτής Boniface Alexandre και τον πήρε στο «πρωθυπουργικό γραφείο για διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την άνοδό του στην εξουσία». Ο πρωθυπουργός της Αϊτής, Yvon Neptune, ανέφερε αργότερα ότι δεν είχε λόγο —ούτε συμμετείχε, όπως υπαγορεύει ο νόμος της Αϊτής— στην ορκωμοσία του μεταβατικού προέδρου της Αϊτής που εγκατέστησαν οι ΗΠΑ. Η πρώτη ενέργεια του Alexandre ως μεταβατικού προέδρου ήταν, κατόπιν εντολής του πρέσβη των ΗΠΑ, να υποβάλει επίσημο αίτημα στο ΣΑΗΕ για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης από πολυεθνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Το ΣΑΗΕ ενέκρινε αμέσως την ανάπτυξη.

Ειδομένα συνολικά, αυτά τα γεγονότα καταδεικνύουν πώς ολόκληρη η ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων και η κατοχή του ΟΗΕ —με βάση ένα πραξικόπημα που χορηγήθηκε από δύο μόνιμα μέλη του ΣΑΗΕ, ισχυρισμούς ότι ο πρόεδρος είχε παραιτηθεί και την παράνομη ορκωμοσία ενός παράνομου αρχηγού κράτους— ήταν μια εξαπάτηση. Ταυτόχρονα, οι διαμαρτυρίες του λαού της Αϊτής απορρίφθηκαν από τις δυτικές κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης ως «βία συμμοριών» και δράση «ληστών». Τέτοιοι χαρακτηρισμοί όχι μόνο αξιοποίησαν τα παλαιά ρατσιστικά στερεότυπα για τους Αϊτινούς, που τους ήθελαν πάντα βίαιους, αλλά έδωσαν επίσης περισσότερη στήριξη στο πρόσχημα για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων βάσει του Κεφαλαίου VII. Επιδεινώνοντας την κατάσταση, τα περισσότερα από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ αναφέρονταν στη διασφάλιση της «κυριαρχίας» της Αϊτής, σαν να μπορούσε αυτή η κυριαρχία να συνυπάρχει με τον εξωτερικό πολιτικό έλεγχο και τη στρατιωτική κατοχή.

Το παράνομο πραξικόπημα του 2004 διαπράχθηκε και επικυρώθηκε με την σφραγίδα του ΟΗΕ. Την 1η Ιουνίου 2004, ο ΟΗΕ αντικατέστησε επίσημα τις δυνάμεις των ΗΠΑ και δημιούργησε την Αποστολή Σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή (Mission des Nations Unies pour la stabilisation en Haïti – MINUSTAH) υπό το πρόσχημα της επικράτησης ειρήνης και ασφάλειας. Μια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, η MINUSTAH είχε, ανά πάσα στιγμή, από 6.000 έως 13.000 στρατιώτες και αστυνομικούς να σταθμεύουν στην Αϊτή μαζί με χιλιάδες γραφειοκράτες, τεχνικό και πολιτικό προσωπικό. Σε άμεση συνάφεια και συνέχεια με την φρικτή πρώτη κατοχή της Αϊτής από τις ΗΠΑ, στρατιώτες της MINUSTAH διέπραξαν πολυάριθμες βιαιοπραγίες εναντίον του λαού της Αϊτής, συμπεριλαμβανομένων πυροβολισμών και βιασμών. Οι στρατιώτες της MINUSTAH ήταν επίσης υπεύθυνοι για την εισαγωγή της χολέρας στη χώρα, μια ασθένεια που σκότωσε επίσημα έως και 30.000 και μόλυνε σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Διαμαρτυρία που τιμά την 100ή επέτειο από την κατοχή της Αϊτής από τις ΗΠΑ
και την έναρξη του λαϊκού δικαστηρίου,
Port-au-Prince, Ιούλιος 2015. (MARK SCHULLER)

Αλλά αυτό που εδραίωσε περισσότερο αυτή η κατοχή ήταν η δημιουργία και η λειτουργία του Core Group. Ένας διεθνής συνασπισμός αυτοαποκαλούμενων και λευκών «φίλων» της Αϊτής, το Core Group ιδρύθηκε ως μέρος του ψηφίσματος του ΟΗΕ το 2004 που έφερε ξένους στρατιώτες και τεχνοκράτες στη χώρα. Αν και η σύνθεση της ομάδας παρουσιάζει αλλαγές από την αρχική της σύσταση, αυτή τη στιγμή έχει εννέα μέλη: Βραζιλία, Καναδά, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ευρωπαϊκή Ένωση, OAS και Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Είναι σημαντικό ότι η ομάδα δεν είχε ποτέ εκπρόσωπο της Αϊτής. Ο δεδηλωμένος στόχος του Core Group είναι να επιβλέπει τη διακυβέρνηση της Αϊτής μέσω του συντονισμού των διαφόρων κλάδων και στοιχείων της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή. Αλλά στην πράξη, το Core Group αντιπροσωπεύει ένα ύπουλο παράδειγμα (νεο)αποικιοκρατίας βασιζόμενο στην υπεροχή των λευκών.

Ιμπεριαλιστική Τιμωρία

Ενώ υπήρξε επίσημη αποχώρηση της MINUSTAH το 2017, τα Ηνωμένα Έθνη παρέμειναν στην Αϊτή μέσω μιας σειράς νέων γραφείων, με αποκορύφωμα την ίδρυση του Κεντρικού Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή (BINUH) το 2019. Παρά τις διαμαρτυρίες στην Αϊτή κατά της συνεχιζόμενης παρουσίας του ΟΗΕ, το ΣΑΗΕ συνεχίζει να ανανεώνει την εντολή του BINUH κάθε χρόνο. Η τελευταία ανανέωση έγινε στις 14 Ιουλίου 2023. Το BINUH είχε έναν τεράστιο, δημόσιο ρόλο στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της Αϊτής και είναι συχνά το φερέφωνο του Core Group.

Η συντριπτική δύναμη του Core Group είναι κατάφωρα δημόσια. Σε μια ειδική σύνοδο για την Αϊτή στο ΣΑΗΕ στις 26 Απριλίου 2023, η νεοδιορισθείσα επικεφαλής του BINUH, María Isabel Salvador του Ισημερινού, πρωτοστάτησε στο να παρουσιάσει την Αϊτή με τυπικούς ρατσιστικούς όρους—ως μια περίπτωση ασυλλόγιστων και βίαιων συμμοριών. Μη εκλεγμένη και μη υπόλογη στον λαό της Αϊτής, το Core Group είναι ο ενδιάμεσος της αντικειμενικής αποικιακής διακυβέρνησης της Αϊτής.

Ο δυτικός ιμπεριαλισμός στην Αϊτή είναι μια ιεραρχική δομή που δημιουργήθηκε μέσω της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες στη συνέχεια αναθέτουν τον αποικιακό έλεγχο της Αϊτής σε άλλους. Σε ένα εμπιστευτικό διπλωματικό τηλεγράφημα του 2008 που διέρρευσε το Wikileaks, ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ Sanderson αποκάλεσε την MINUSTAH «ένα αξιοσημείωτο προϊόν και σύμβολο της ημισφαιρικής συνεργασίας σε μια χώρα με λίγα πράγματα υπέρ της». Και συνέχισε: «Δεν υπάρχει εφικτό υποκατάστατο για αυτήν την παρουσία του ΟΗΕ. Είναι ένα κελεπούρι για την οικονομική και περιφερειακή ασφάλεια των ΗΠΑ […] Πρέπει να εργαστούμε για τη διατήρηση της MINUSTAH με το να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε μαζί της σ’ όλα τα επίπεδα […] Αυτή η συνεργασία θα βοηθήσει επίσης στην αντιμετώπιση αντιλήψεων σε Λατινογενείς συμμετέχουσες χώρες ότι οι Αϊτινοί βλέπουν την παρουσία τους στην Αϊτή ως ανεπιθύμητη».

Η Βραζιλία, για παράδειγμα, όπου κατοικεί ο μεγαλύτερος μαύρος πληθυσμός εκτός Αφρικής, ανέλαβε το στρατιωτικό σκέλος της κατοχής από την έναρξή της. Η κατ’ επίφαση αριστερή κυβέρνηση του προέδρου Luiz Inácio Lula da Silva ξόδεψε περισσότερα από 750 εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση αυτής της επιχείρησης. Όπως έχω γράψει αλλού, η Αϊτή ήταν το «αυτοκρατορικό σημείο μηδέν» της Βραζιλίας. Υπήρχε όμως συμμετοχή και από άλλες περιθωριοποιημένες κυβερνήσεις από την Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική. Κάποια στιγμή, η ηγεσία της MINUSTAH περιλάμβανε έναν εκπρόσωπο από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο και έναν Αφροαμερικανό δικηγόρο και διπλωμάτη. Και αυτή η ηγεσία συνοδεύτηκε από μια πολυεθνική στρατιωτική δύναμη αποτελούμενη από στρατεύματα από διάφορες χώρες της Νότιας Αμερικής, της Καραϊβικής και της Αφρικής, όπως η Αργεντινή, η Κολομβία, η Γρενάδα, η Βολιβία, το Μπενίν, η Μπουρκίνα Φάσο, η Αίγυπτος, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Νιγηρία, η Ρουάντα, η Σενεγάλη, το Καμερούν, ο Νίγηρας και το Μάλι.

Εκτός από τη Βραζιλία, οι νεοαποικιακές κυβερνήσεις άλλων γειτονικών χωρών έχουν στρατολογηθεί ομοίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να βοηθήσουν στην υπονόμευση της κυριαρχίας της Αϊτής. Η Δομινικανή Δημοκρατία, για παράδειγμα, χρηματοδότησε και στέγασε τα παραστρατιωτικά στρατεύματα που τρομοκρατούσαν την Αϊτή από το 2000 έως το 2004. Πιο πρόσφατα, το φθινόπωρο του 2022, το Μεξικό ενώθηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες πέρυσι στην υποστήριξη ενώπιον του ΣΑΗΕ για μια νέα ξένη στρατιωτική επέμβαση στην Αϊτή. Η Ουάσιγκτον προέτρεψε τον Καναδά να αναλάβει την ηγεσία και τον Ιούνιο του 2023, η Οτάβα ανακοίνωσε σχέδια να συντονίσει τη διεθνή βοήθεια ασφαλείας στην Αϊτή, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομικής εκπαίδευσης, με τη Δομινικανή Δημοκρατία.

Από τη δολοφονία του Moïse το 2021, οι Αϊτινοί διαμαρτυρήθηκαν για την υποστήριξη των ξένων προς την παράνομη και διεφθαρμένη de facto κυβέρνηση, τον αυξανόμενο πληθωρισμό και τις τιμές των καυσίμων, το παράνομο ξεφόρτωμα όπλων και την ιλιγγιώδη αύξηση της βίας. Σε απάντηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους συνέχισαν να πιέζουν για ξένη στρατιωτική επέμβαση στη χώρα. Τον Ιανουάριο του 2023, η Κοινότητα των Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC) υποστήριξε το κάλεσμα για μια ξένη δύναμη. Τον Ιούλιο, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Blinken, η αντιπρόεδρος Kamala Harris και ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ Hakeem Jeffries έπεισαν την Κοινότητα της Καραϊβικής (CARICOM) να αντιστρέψει την αρχική της θέση που επιβεβαίωνε την κυριαρχία της Αϊτής και να ζητήσει τώρα παρέμβαση. Τη στιγμή που γραφόταν αυτό το άρθρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν έτοιμες να εισαγάγουν ένα ψήφισμα του ΣΑΗΕ αφού η Κένυα εξέφρασε την προθυμία να ηγηθεί μιας πολυεθνικής ένοπλης αποστολής. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Πρωθυπουργός Henry, εγκατεστημένος απ’ το Core Group ως πρόεδρος της Αϊτής, είναι αυτός που, μαζί με το γραφείο του ΟΗΕ στην Αϊτή, επιμένει σε αυτή τη βίαιη λύση της κρίσης στη χώρα – μια κρίση τη δημιουργία της οποίας βοήθησαν οι ίδιοι.

Οι συνεχείς διαμαρτυρίες της κοινότητας της Αϊτής ενάντια στα ξένα στρατεύματα και τη δυτική ανάμιξη αποτελούν απόδειξη του ακλόνητου θάρρους της.

Η άρνηση της κυριαρχίας της Αϊτής φαίνεται να είναι, όπως έχει περιγράψει ο Sprague, «μια συγχρονισμένη προσπάθεια από συνεργαζόμενα κράτη και θεσμούς που ενισχύονται από τη συναίνεση μιας παγκόσμιας ελίτ ενάντια στη λαϊκή δημοκρατία». Ο Νόμος περί Παγκόσμιας Ευθραυστότητας, λοιπόν, όχι μόνο καθορίζει ένα σχέδιο που έχει ήδη εφαρμοστεί στην Αϊτή τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά επίσης προκύπτει άμεσα από τις εμπειρίες των ΗΠΑ στο εργαστήριο της Αϊτινής (νεο)αποικιοκρατίας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε την κρίσιμη θέση της Αϊτής ως πεδίο δοκιμών για τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και της Δύσης.

Αλλά η Αϊτή είναι επίσης ο τόπος ενός από τους μεγαλύτερους αγώνες στον κόσμο τόσο για την απελευθέρωση των Μαύρων όσο και για την αντιαποικιακή ανεξαρτησία. Αυτό εξηγεί τη συνεχή αντιδραστική επίθεση της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ εναντίον του λαού της Αϊτής, τιμωρώντας τις επαναλαμβανόμενες απόπειρες κυριαρχία τους με δεκαετίες αστάθειας που έχουν σχεδιαστεί για να εξασφαλίσουν και να επεκτείνουν την ηγεμονία των ΗΠΑ. Για δύο αιώνες, η αυτοκρατορική αντεπίθεση κατά της Αϊτής είχε ως στόχο να τερματίσει το πιο φιλόδοξο επαναστατικό πείραμα στον σύγχρονο κόσμο. Οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν για την επίθεση στην κυριαρχία της Αϊτής ήταν συνεχείς και επίμονες. Το κρίμα θα είναι δικό μας αν συνεχίσουμε να αγνοούμε πως αυτές οι τακτικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην υπόλοιπη περιοχή μας.

Πηγή: NACLA (North American Congress on Latin America)

Μετάφραση: antapocrisis

Ο …Καλλιανισμός δεν είναι απλά γραφικός, είναι επικίνδυνος

Όλη η χώρα  παρακολουθεί εδώ και λίγες ημέρες έναν εν ενεργεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος κιόλας να καταδικάζει μαινόμενος τους ιατρούς , κατηγορώντας τους για το θάνατο του πατέρα του… Του ”μπανταούλη” , όπως φρόντισε να μας ενημερώσει (γιατί το είχαμε απορία), ότι τον αποκαλούσε χαϊδευτικά.

Ο μετεωρολόγος-βουλευτής , που η πρώτη ιδιότητα προφανώς οδήγησε στη δεύτερη (αφού στη σύγχρονη αστική δημοκρατία η αναγνωρισιμότητα στο γυαλί είναι κριτήριο επιλογής), εδώ και μέρες φρόντισε να καταδικάσει από πριν χρησιμοποιώντας αγοραίες εκφράσεις του πεζοδρομίου και απειλώντας ευθέως και αδιακρίτως. Εκφράσεις καφενειακού-γηπεδικού επιπέδου από έναν βουλευτή , που μάλλον ξέχασε την ιδιότητά του και θεώρησε ότι σαν απλός πολίτης μπορούσε να πει ό,τι του κατέβει.

Μόνο που ΔΕΝ είναι απλός πολίτης . Γιατί αν ήταν, ούτε τον Υπουργό Υγείας θα έπαιρνε τηλέφωνο για να ενημερωθεί για την κατάσταση του πατέρα του, ούτε τόσος σάλος θα είχε προκύψει. Φυσικά, ούτε λόγος να μας αναφέρει τί έκανε ο ίδιος ως εν ενεργεία βουλευτής όσο καιρό βρίσκεται στα έδρανα για την αναβάθμιση του καταρρέοντος συστήματος υγείας.

Ανέφερε ποινικά αδικήματα προδικάζοντας και προκαταβάλλοντας μια απόφαση κι ένα αποτέλεσμα που ΜΟΝΟ η δικαιοσύνη θα κρίνει και όχι ο ίδιος. Τα μόνα ποινικά αδικήματα που μέχρι τώρα ΕΞΟΦΘΑΛΜΑ έχουν διαπραχθεί είναι αυτά της απειλής εκ μέρους του, αλλά και της ενεργητικής δωροδοκίας, όπως η ίδια η μητέρα του παραδέχτηκε, σπεύδοντας να διευκρινίσει ότι ο γιατρός δεν τα ζήτησε. Το γεγονός ότι τα ζήτησε πίσω όταν ο πατέρας του απεβίωσε ανήκει μόνο σε σουρεαλιστική κωμωδία…

Έχει ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ο κάθε ασθενής ή συγγενής του να προσφύγει στη δικαιοσύνη αν θεωρεί ότι η παροχή υπηρεσιών υγείας που του παρασχέθηκε ήταν ελλιπής ή βλαπτική. Όπως ισχύει για κάθε πολίτη ή κλάδο, έτσι και οι ιατροί δε βρίσκονται στο απυρόβλητο.

ΟΜΩΣ αυτό δε θα το προδικάσει κανένας, μέσα από το TikTok , εκτοξεύοντας απειλές, βρίζοντας και μάλιστα όταν πρόκειται για βουλευτή.

Είναι να απορεί κανείς πώς σε μια στιγμή πένθους, θλίψης, ή ακομα και δικαιολογημένης οργής, κάποιος συγγενής βρίσκει το χρόνο, το κουράγιο, την επιλογή εντέλει να δημοσιεύει διαρκώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απειλές, οργισμένα μηνύματα και φθηνό λαϊκισμό.

Θα έπρεπε υπό φυσιολογικές συνθήκες το κόμμα στο οποίο ανήκει να τον έχει εγκαλέσει πειθαρχικά, ενώ και οι Ιατρικοί Σύλλογοι θα όφειλαν να είχαν παρέμβει όταν κάποιος απειλεί ευθέως, ξεκάθαρα, προδικάζοντας κιόλας το αποτέλεσμα της νομικής διαδικασίας.

Κατάφερε να βγει στην τηλεόραση περισσότερο κι από το δικηγόρο που προσέλαβε, δείχνοντας εμφανώς ταχύτατα αντανακλαστικά. Δικαίωμά του φυσικά…

Ο Λέων Τολστόι έγραψε ”οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι όλες όμοιες, κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο”… Ο καθένας λοιπόν βιώνει τον πόνο του διαφορετικά. ΙΣΩΣ πλέον στην εποχή των…σόσιαλ αν δε θρηνήσεις δημόσια, αν δεν ανεβάσεις ένα στόρι… Να μην έχεις πενθήσει αρκετά.

Όλα αυτά θα ήταν απλά μια γραφικότητα ή μια ελαφρότητα αν δεν ήταν ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ. Και ο κίνδυνος είναι ότι ο οποιοσδήποτε έχει μια αναγνωρισιμότητα στην τηλεόραση μπορεί να εκλέγεται τουλάχιστον ευκολότερα (Δε χρειάζεται καμιά εκτεταμένη…Μελέτη για να το αντιληφθεί κανείς) και φυσικά το γεγονός ότι η ίδια η δικαιοσύνη αντικαθίσταται από το ρηχό, φθηνό, ανέξοδο λαϊκισμό που βρίσκει πεδίον δόξης λαμπρόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υ.Γ: Για όσους σπεύσουν να μιλήσουν για σεβασμό στο πένθος του ανδρός , ας αναφέρουμε πως πρωτίστως αυτό αφορά στον ίδιον.

Μια Σύντομη Ιστορία των Λιστών Δολοφονιών, από το Langley έως την Lavender

Το ισραηλινό διαδικτυακό περιοδικό +972 δημοσίευσε μια λεπτομερή έκθεση σχετικά με τη χρήση από το Ισραήλ ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης (AI) με την ονομασία «Lavender» [«Λεβάντα»] για τη στόχευση χιλιάδων Παλαιστινίων ανδρών κατά την εκστρατεία βομβαρδισμών στη Γάζα. Όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στη Γάζα μετά τις 7 Οκτωβρίου, το σύστημα Lavender είχε μια βάση δεδομένων με 37.000 Παλαιστίνιους άνδρες με ύποπτους δεσμούς με τη Χαμάς ή την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (PIJ).

Το Lavender αποδίδει μια αριθμητική βαθμολογία, από το ένα έως το εκατό, σε κάθε άνδρα στη Γάζα, βασιζόμενο κυρίως σε δεδομένα κινητών τηλεφώνων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, και προσθέτει αυτόματα όσους έχουν υψηλή βαθμολογία στον κατάλογο εκείνων που έχει σημαδέψει για εκτέλεση ως ύποπτων μαχητών. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί ένα άλλο αυτοματοποιημένο σύστημα, γνωστό ως «Where’s Daddy?» [«Πού Είναι ο Μπαμπάς;»], για να καλούνται αεροπορικές επιδρομές που θα σκοτώσουν αυτούς τους άνδρες και τις οικογένειές τους στα σπίτια τους.

Η έκθεση βασίζεται σε συνεντεύξεις με έξι αξιωματικούς των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που έχουν εργαστεί με αυτά τα συστήματα. Όπως εξήγησε ένας από τους αξιωματικούς στο +972, με την προσθήκη ενός ονόματος από την λίστα που δημιουργείται από τη Lavender στο σύστημα παρακολούθησης του σπιτιού «Where’s Daddy?», αυτός μπορεί να θέσει το σπίτι του άνδρα υπό συνεχή παρακολούθηση από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μια αεροπορική επιδρομή θα εξαπολυθεί μόλις αυτός επιστρέψει στο σπίτι.

Οι αξιωματικοί δήλωσαν ότι η ‘παράπλευρη’ εξόντωση των διευρυμένων οικογενειών των ανδρών είχε μικρή σημασία για το Ισραήλ. «Ας πούμε ότι υπολογίζετε [ότι υπάρχει] ένας [μέλος της Χαμάς] συν 10 [πολίτες στο σπίτι]», είπε ο αξιωματικός. «Συνήθως, αυτοί οι 10 θα είναι γυναίκες και παιδιά. Έτσι, παραδόξως, καταλήγει ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που σκότωσες ήταν γυναίκες και παιδιά».

Οι αξιωματικοί εξήγησαν ότι η απόφαση να στοχεύουν χιλιάδες από αυτούς τους άνδρες στα σπίτια τους είναι απλώς θέμα χρηστικότητας. [Όπως είπαν] Είναι απλώς ευκολότερο να περιμένουμε να επιστρέψουν στο σπίτι τους στη διεύθυνση που είναι καταχωρημένη στο σύστημα και στη συνέχεια να βομβαρδίσουμε αυτό το σπίτι ή την πολυκατοικία, παρά να τους αναζητήσουμε στο χάος της εμπόλεμης Λωρίδας της Γάζας.

Το εξώφυλλο του συνταρακτικού ρεπορτάζ του Yuval Abraham με τίτλο: «Lavender: Η μηχανή τεχνητής νοημοσύνης που διευθύνει το αμόκ βομβαρδισμών του Ισραήλ στη Γάζα». Ο Abraham έγινε παγκόσμια γνωστός ως μέλος της κολεκτίβας των τεσσάρων Παλαιστινίων και Ισραηλινών που δημιούργησαν το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Καμία Άλλη Γη» (2024)—αναφέρεται στη βία των εποίκων στην Δυτική Όχθη.

Οι αξιωματικοί που μίλησαν στο +972 εξήγησαν ότι στις προηγούμενες ισραηλινές σφαγές στη Γάζα, οι ίδιοι δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν στόχους αρκετά γρήγορα για να ικανοποιούν τα πολιτικά και στρατιωτικά τους αφεντικά, και έτσι αυτά τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης σχεδιάστηκαν για να λύσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα για λογαριασμό τους. Η ταχύτητα με την οποία το Lavender μπορεί να δημιουργήσει νέους στόχους δίνει στους ανθρώπινους φροντιστές του κατά μέσο όρο μόνο 20 δευτερόλεπτα για να εξετάσουν και να σφραγίσουν κάθε όνομα, παρόλο που γνωρίζουν από δοκιμές του συστήματος Lavender ότι τουλάχιστον το 10% των ανδρών που επιλέγονται για δολοφονία και οικογενειοκτονία έχουν μόνο μια ασήμαντη ή λανθασμένη σχέση με τη Χαμάς ή την PIJ.[1]

Το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης Lavender είναι ένα νέο όπλο, που αναπτύχθηκε από το Ισραήλ. Αλλά το είδος των καταλόγων δολοφονίας που παράγει έχει μακρά ιστορία στους πολέμους των ΗΠΑ, στις κατοχές και στις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος της CIA. Από τη γέννηση της CIA μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία καταλόγων δολοφονίας έχει στο μεταξύ εξελιχθεί ξεκινώντας από τα πρώτα πραξικοπήματα της CIA στο Ιράν και τη Γουατεμάλα, περνώντας στην Ινδονησία και το πρόγραμμα Phoenix στο Βιετνάμ τη δεκαετία του 1960, και συνεχίζοντας στη Λατινική Αμερική τις δεκαετίες του 1970 και 1980 και κατόπιν στις αμερικανικές κατοχές του Ιράκ και του Αφγανιστάν.

Ακριβώς όπως η ανάπτυξη των όπλων των ΗΠΑ επιδιώκει να βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος—ή στην αιχμή του θανάτου—της νέας τεχνολογίας, η CIA και οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ προσπαθούσαν πάντα να χρησιμοποιούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας επεξεργασίας δεδομένων για να εντοπίζουν και να σκοτώνουν τους εχθρούς τους.

Η CIA έμαθε ορισμένες από αυτές τις μεθόδους από τους Γερμανούς αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών που αιχμαλωτίστηκαν στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλά από τα ονόματα στις ναζιστικές λίστες δολοφονιών δημιουργήθηκαν από μια μονάδα πληροφοριών που ονομαζόταν Fremde Heere Ost (Ξένοι Στρατοί Ανατολικά), υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Reinhard Gehlen, του επικεφαλής κατασκοπείας της Γερμανίας στο ανατολικό μέτωπο (βλ. David Talbot, The Devil’s Chessboard, σ. 268).

Ο Gehlen και η FHO δεν είχαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αλλά είχαν πρόσβαση σε τέσσερα εκατομμύρια Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου από όλη την ΕΣΣΔ, και δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να τους βασανίσουν για να μάθουν τα ονόματα των εβραίων και των κομμουνιστών αξιωματούχων στις πόλεις καταγωγής τους για να καταρτίσουν λίστες δολοφονιών για την Gestapo και την Einsatzgruppen.

Μετά τον πόλεμο, όπως συνέβη και με τους 1.600 Γερμανούς επιστήμονες που φυγαδεύτηκαν από τη Γερμανία στο πλαίσιο της Επιχείρησης Paperclip, οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέφεραν τον Γκέλεν και το ανώτερο επιτελείο του στο Φορτ Χαντ στη Βιρτζίνια. Τους υποδέχτηκε ο Allen Dulles, που σύντομα θα γινόταν ο πρώτος και μέχρι σήμερα ο μακροβιότερος διευθυντής της CIA. Ο Dulles τους έστειλε πίσω στο Pullach της κατεχόμενης Γερμανίας για να συνεχίσουν τις αντισοβιετικές επιχειρήσεις τους ως πράκτορες της CIA. Η Οργάνωση Γκέλεν αποτέλεσε τον πυρήνα της μετέπειτα BND, της νέας δυτικογερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, με διευθυντή τον ίδιο τον Ράινχαρντ Γκέλεν μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1968.

Ο στρατηγός των Ναζί Reinhard Gehlen δίδαξε στους Αμερικανούς την τέχνη της κατάστρωσης λιστών θανάτου.
Ήταν ο διοικητής της κατασκοπείας της Γερμανίας στο ανατολικό μέτωπο κατά τον Β’ ΠΠ
και ο οργανωτής των εκτελέσεων κομμουνιστών και Εβραίων από την λίστα της
Fremde Heere Ost.
Μετά τον πόλεμο, οι Αμερικανοί, στους οποίους κατέφυγε, όχι μόνο δεν το δίκασαν για τα εγκλήματα πολέμου
που είχε διαπράξει αλλά επίσης
του ανέθεσαν (μαζί με την ομάδα του) να οργανώσει
τις μυστικές υπηρεσίες της Δ. Γερμανίας (
BND), τις οποίες διηύθυνε μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1968!
Την μετάλλαξή του επέβλεψε προσωπικά ο
Allen Dulles, o οποίος και τον στρατολόγησε στην CIA.

Αφού ένα πραξικόπημα της CIA απομάκρυνε τον δημοφιλή, δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό του Ιράν Μοχάμαντ Μοσαντέγκ το 1953, μια ομάδα της CIA με επικεφαλής τον Αμερικανό υποστράτηγο Νόρμαν Σβάρτσκοπφ εκπαίδευσε μια νέα υπηρεσία πληροφοριών, γνωστή ως SAVAK, στη χρήση λιστών δολοφονίας και βασανιστηρίων. Η SAVAK χρησιμοποίησε αυτές τις δεξιότητες για να εκκαθαρίσει την κυβέρνηση και τον στρατό του Ιράν από ύποπτους κομμουνιστές και αργότερα για να κυνηγήσει οποιονδήποτε τολμούσε να αντιταχθεί στον Σάχη.

Φωτογραφίες κρατουμένων γυναικών της Σαβάκ, της μυστικής αστυνομίας του Ρεζά Παχλαβί
(αναρτημένες σε πρώην φυλακή που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο στην Τεχεράνη).
Οι αμερικανο-βρετανοί ανέτρεψαν τη δημοκρατική κυβέρνηση του Μ. Μοσαντέκ
το 1953 και ανακήρυξαν τον Παχλαβί ‘Σάχη της Περσίας’.
Η Σαβάκ οργανώθηκε από τον Αμερικανό στρατηγό Ν. Σβάρτσκοπφ
και προχώρησε σε εκτεταμένο πρόγραμμα δολοφονιών
και φρικτών βασανιστηρίων για να στερεωθεί το καθεστώς.

Μέχρι το 1975, η Διεθνής Αμνηστία εκτιμούσε ότι το Ιράν κρατούσε μεταξύ 25.000 και 100.000 πολιτικούς κρατούμενους και είχε «το υψηλότερο ποσοστό θανατικών ποινών στον κόσμο, κανένα έγκυρο σύστημα πολιτικών δικαστηρίων και ένα ιστορικό βασανιστηρίων που ξεπερνά κάθε φαντασία».

Στη Γουατεμάλα, ένα πραξικόπημα της CIA το 1954 αντικατέστησε τη δημοκρατική κυβέρνηση του Jacobo Arbenz Guzman με μια βίαιη δικτατορία. Καθώς η αντίσταση αυξήθηκε τη δεκαετία του 1960, οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ ενώθηκαν με τον στρατό της Γουατεμάλας σε μια εκστρατεία καμένης γης στη Ζακάπα, η οποία σκότωσε 15.000 ανθρώπους για να νικήσει μερικές εκατοντάδες ένοπλους αντάρτες. Εν τω μεταξύ, οι εκπαιδευμένες από τη CIA αστικές ομάδες θανάτου απήγαγαν, βασάνιζαν και σκότωναν μέλη του PGT (Εργατικό Κόμμα Γουατεμάλας) στην Πόλη της Γουατεμάλας, ιδίως 28 εξέχοντες ηγέτες των εργατών που απήχθησαν και εξαφανίστηκαν τον Μάρτιο του 1966.

Μόλις αυτό το πρώτο κύμα αντίστασης καταπνίγηκε, η CIA δημιούργησε ένα νέο κέντρο τηλεπικοινωνιών και μια νέα υπηρεσία πληροφοριών, με έδρα το προεδρικό μέγαρο. Συνέταξε μια βάση δεδομένων των ‘ανατρεπτικών’ σε όλη τη χώρα, η οποία περιελάμβανε ηγέτες αγροτικών συνεταιρισμών και εργατών, φοιτητών και ιθαγενών ακτιβιστών, για να παρέχει συνεχώς διευρυνόμενες λίστες στα αποσπάσματα θανάτου. Ο εμφύλιος πόλεμος που προέκυψε μετατράπηκε σε γενοκτονία κατά των ιθαγενών στην Ιξίλ και στα δυτικά υψίπεδα που σκότωσε ή εξαφάνισε τουλάχιστον 200.000 ανθρώπους.

Ιθαγενείς Ιξίλ μεταφέρουν τα οστά (2012) από εκταφές εκτελεσμένων κατά την περίοδο της γενοκτονίας. Τα αποσπάσματα θανάτου στην χώρα οργανώθηκαν από την CIA η οποία τα εφοδίαζε με τις λίστες των μελλοθανάτων. Δρούσαν από το 1960 έως το 1996. Περιβόητο ανάμεσά τους ήταν το εξ ολοκλήρου εκπαιδευμένο από την CIA «Commando Six». Δείτε το σχετικό λήμμα της Wikipedia.

Αυτό το μοτίβο επαναλαμβανόταν σε όλο τον κόσμο, όπου οι δημοφιλείς, προοδευτικοί ηγέτες προσέφεραν ελπίδα στους λαούς τους με τρόπους που αμφισβητούσαν τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Όπως έγραψε ο ιστορικός Gabriel Kolko το 1988, «Η ειρωνεία της πολιτικής των ΗΠΑ στον Τρίτο Κόσμο είναι ότι, ενώ πάντα δικαιολογούσαν τους ευρύτερους στόχους και τις προσπάθειές τους στο όνομα του αντικομμουνισμού, οι ίδιοι οι στόχοι τους τις καθιστούσαν ανίκανες να ανεχθούν αλλαγές που επηρέαζαν σημαντικά τα δικά τους συμφέροντα από οποιαδήποτε πλευρά και αν προέρχονταν».

Όταν ο στρατηγός Σουχάρτο κατέλαβε την εξουσία στην Ινδονησία το 1965, η αμερικανική πρεσβεία συνέταξε έναν κατάλογο 5.000 κομμουνιστών για να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν οι ομάδες θανάτου του. Η CIA υπολόγισε ότι τελικά αυτές σκότωσαν 250.000 ανθρώπους, ενώ άλλες εκτιμήσεις φτάνουν στο ένα εκατομμύριο.[2]

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η δημοσιογράφος Kathy Kadane διερεύνησε τον ρόλο των ΗΠΑ στη σφαγή στην Ινδονησία και μίλησε με τον Robert Martens, τον πολιτικό αξιωματικό που ηγήθηκε της ομάδας State-CIA που συνέταξε τη λίστα δολοφονιών. «Ήταν πραγματικά μεγάλη βοήθεια για τον στρατό», είπε ο Martens στην Kadane. «Πιθανότατα σκότωσαν πολλούς ανθρώπους και πιθανόν να έχω πολύ αίμα στα χέρια μου. Αλλά αυτό δεν είναι εντελώς κακό – υπάρχει ένας καιρός που πρέπει να χτυπήσεις δυνατά σε μια αποφασιστική στιγμή».

To συνταρακτικό ντοκιμαντέρ «The Act of Killing» (2012)—«Η Πράξη του Φόνου» με Ινδονησιακό τίτλο «Ο Χασάπης»—
καταγράφει την αναπαράσταση των μαζικών εκτελέσεων από τον
Anwar Congo,
έναν παρακρατικό δήμιο, και άλλους ομολόγους του, οι οποίοι περιγράφουν
και υπερηφανεύονται ανοιχτά για τις πράξεις τους.
Ο ένας εκ των σκηνοθετών,
o Joshua Oppenheimer, είπε ότι αυτά που έβλεπαν και άκουγαν
κατά τα γυρίσματα στοίχισαν ακριβά στην ψυχική τους υγεία.
Δείτε την αυθεντική κόπια των 166 λεπτών σε υψηλή ευκρίνεια (με αγγλικούς υπότιτλους)
στο YouTube.

Η Kathy Kadane μίλησε επίσης με τον πρώην διευθυντή της CIA William Colby, ο οποίος ήταν επικεφαλής του τμήματος Άπω Ανατολής της CIA τη δεκαετία του 1960. Ο Colby συνέκρινε τον ρόλο των ΗΠΑ στην Ινδονησία με το Πρόγραμμα Phoenix στο Βιετνάμ, το οποίο ξεκίνησε δύο χρόνια αργότερα, υποστηρίζοντας ότι και τα δύο ήταν επιτυχημένα προγράμματα για τον εντοπισμό και την εξάλειψη της οργανωτικής δομής των εχθρών της Αμερικής, των κομμουνιστών.

Το Πρόγραμμα Phoenix είχε σχεδιαστεί για να αποκαλύψει και να διαλύσει τη σκιώδη κυβέρνηση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (NLF) σε όλο το Νότιο Βιετνάμ. Το Συνδυασμένο Κέντρο Πληροφοριών του Phoenix στη Σαϊγκόν τροφοδοτούσε χιλιάδες ονόματα σε έναν υπολογιστή IBM 1401, μαζί με τις τοποθεσίες τους και τον υποτιθέμενο ρόλο τους στο NLF. Η CIA πίστωσε στο πρόγραμμα Phoenix τη δολοφονία 26.369 αξιωματούχων του NLF, ενώ άλλοι 55.000 φυλακίστηκαν ή πείστηκαν να αυτομολήσουν. Ο Seymour Hersh[3] εξέτασε κυβερνητικά έγγραφα του Νότιου Βιετνάμ που ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε 41.000.

Πόσοι από τους νεκρούς είχαν ταυτοποιηθεί σωστά ως αξιωματούχοι του NLF μπορεί να είναι αδύνατο να μάθουμε, αλλά οι Αμερικανοί που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις του Φοίνιξ ανέφεραν ότι σκότωσαν λάθος ανθρώπους σε πολλές περιπτώσεις. Ο Navy SEAL Elton Manzione είπε στον συγγραφέα Douglas Valentine (The Phoenix Program) πώς σκότωσε δύο νεαρά κορίτσια σε μια νυχτερινή επιδρομή σε ένα χωριό και στη συνέχεια κάθισε πάνω σε μια στοίβα από κιβώτια πυρομαχικών με μια χειροβομβίδα και ένα M-16, απειλώντας να ανατιναχτεί, μέχρι να του δώσουν ένα εισιτήριο για το σπίτι του.

«Ολόκληρη η αύρα του πολέμου του Βιετνάμ επηρεάστηκε από τα όσα συνέβαιναν στις ομάδες ‘κυνηγών/δολοφόνων’ του Phoenix, της Delta κ.λπ.», είπε ο Manzione στον Valentine. «Αυτό ήταν το σημείο στο οποίο πολλοί από εμάς συνειδητοποίησαν ότι δεν ήμασταν πλέον οι καλοί με τα λευκά καπέλα που υπερασπίζονταν την ελευθερία—ότι ήμασταν δολοφόνοι, απλά και καθαρά. Αυτή η διάψευση μεταφέρθηκε σε όλες τις άλλες πτυχές του πολέμου και ήταν τελικά υπεύθυνη που αυτός έγινε ο πιο αντιδημοφιλής πόλεμος της Αμερικής».

Ακόμα και όταν η ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και η ‘πολεμική κόπωση’ στις Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησαν σε μια πιο ειρηνική επόμενη δεκαετία, η CIA συνέχισε να σχεδιάζει και να υποστηρίζει πραξικοπήματα σε όλο τον κόσμο και να παρέχει στις κυβερνήσεις μετά το πραξικόπημα όλο και περισσότερο ηλεκτρονικές λίστες δολοφονιών για να εδραιώσουν την εξουσία τους.

 

Ο υπολοχαγός Βίνσεντ Οκαμότο, αξιωματικός-σύνδεσμος πληροφοριών για το Πρόγραμμα Φοίνιξ για δύο μήνες το 1968 και κάτοχος του Σταυρού Διακεκριμένων Υπηρεσιών, είπε τα εξής: «Το πρόβλημα ήταν, πώς βρίσκεις τους ανθρώπους που βρίσκονται στη μαύρη λίστα; Δεν είναι ότι είχες τη διεύθυνση και τον αριθμό τηλεφώνου τους. Η κανονική διαδικασία θα ήταν να πας σε ένα χωριό και να πιάσεις κάποιον και να πεις, “Πού είναι ο Nguyen έτσι κι έτσι;”. Τις μισές φορές οι άνθρωποι φοβόντουσαν τόσο πολύ που δεν έλεγαν τίποτα. Τότε μια ομάδα του Φοίνικα έπαιρνε τον πληροφοριοδότη, του έβαζε έναν σάκο άμμου στο κεφάλι, άνοιγε δύο τρύπες για να μπορεί να βλέπει, του έβαζε σύρμα στο λαιμό σαν ένα μακρύ λουρί, τον περπατούσε μέσα στο χωριό και του έλεγε: “Όταν περνάμε από το σπίτι του Nguyen ξύσε το κεφάλι σου”. Τότε εκείνο το βράδυ ο Φοίνικας θα επέστρεφε, θα χτυπούσε την πόρτα και θα έλεγε: “Πρωταπριλιά, καριόλη”. Όποιος άνοιγε την πόρτα θα γινόταν λιώμα. Όποιος άνοιγε την πόρτα ήταν κομμουνιστής, συμπεριλαμβανομένων των μελών της οικογένειας. Μερικές φορές επέστρεφαν στο στρατόπεδο με [κομμένα] αυτιά για να αποδείξουν ότι είχαν σκοτώσει ανθρώπους.»

Αφού υποστήριξε το πραξικόπημα του στρατηγού Πινοσέτ στη Χιλή το 1973, η CIA έπαιξε κεντρικό ρόλο στην Επιχείρηση Κόνδορας, μια συμμαχία μεταξύ δεξιών στρατιωτικών κυβερνήσεων στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη και τη Βολιβία, για να κυνηγήσουν δεκάδες χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους και αντιφρονούντες, σκοτώνοντας και εξαφανίζοντας τουλάχιστον 60.000 ανθρώπους.

Ο ρόλος της CIA στην Επιχείρηση Κόνδορας εξακολουθεί να καλύπτεται από μυστικότητα, αλλά η Patrice McSherry, πολιτική επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Λονγκ Άιλαντ, διερεύνησε τον ρόλο των ΗΠΑ και κατέληξε στο συμπέρασμα: «Η Επιχείρηση Κόνδορας είχε επίσης τη συγκαλυμμένη υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης. Η Ουάσινγκτον παρείχε στον Κόνδορα στρατιωτικές πληροφορίες και εκπαίδευση, οικονομική βοήθεια, προηγμένους υπολογιστές, εξελιγμένη τεχνολογία παρακολουθήσεων και πρόσβαση στο ηπειρωτικό σύστημα τηλεπικοινωνιών που στεγαζόταν στη ζώνη της διώρυγας του Παναμά».

Οι χώρες που οι εγκάθετες των ΗΠΑ δικτατορικές τους κυβερνήσεις συμμετείχαν στο πρόγραμμα Κόνδωρ ήταν η Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Χιλή, Παραγουάη και Ουρουγουάη.   Σποραδικά συμμετείχε το Περού.   Οργανωτής και χρηματοδότης οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στα πολιτικά στελέχη που ηγούνταν της επιχείρησης Κόνδωρ ανήκαν και οι Jorge Rafael Videla, Roberto Eduardo Viola, Leopoldo Galtieri, Reynaldo Bignone (Αργεντινή), Hugo Banzer (Βολιβία), Ernesto Geisel και João Figueiredo (Βραζιλία), Augusto Pinochet (Χιλή), Alfredo Stroessner (Παραγουάη), Francisco Morales Bermúdez (Περού), Juan María Bordaberry, Aparicio Méndez, Gregorio Conrado Álvarez (Ουρουγουάη), και τέλος, την ηγεμονική θέση κατείχε ο Henry Kissinger (ΗΠΑ). Το πρόγραμμα στοχευμένων δολοφονιών διήρκεσε από το 1975 έως το 1983 και κατά την διάρκειά του δολοφονήθηκαν 60,000-80,000 άνθρωποι που θεωρήθηκαν ύποπτοι αριστερών φρονημάτων ενώ επιπλέον 400-500 εκτελέστηκαν σε από κοινού οργανωμένες (διασυνοριακές) επιχειρήσεις. Ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων στα πλαίσια του προγράμματος ξεπέρασε τις 400,000 (στοιχεία από την Wikipedia, ο.π.).

Η έρευνα της McSherry αποκάλυψε πώς η CIA υποστήριζε τις υπηρεσίες πληροφοριών των κρατών του Κόνδορα με ηλεκτρονικές συνδέσεις, ένα σύστημα τέλεξ και ειδικά κατασκευασμένες μηχανές κωδικοποίησης και αποκωδικοποίησης που κατασκευάστηκαν από το Τμήμα Εφοδιασμού της CIA. Όπως έγραψε στο βιβλίο της, Predatory States: Operation Condor and Covert War in Latin America (Αρπακτικά Κράτη: Επιχείρηση Κόνδορας και Μυστικός Πόλεμος στη Λατινική Αμερική):

«Το ασφαλές σύστημα επικοινωνιών του συστήματος Condor, το Condortel,… επέτρεπε στα κέντρα επιχειρήσεων του Condor τις χώρες μέλη να επικοινωνούν μεταξύ τους και με τον μητρικό σταθμό σε μια αμερικανική εγκατάσταση στη Ζώνη της Διώρυγας του Παναμά. Αυτή η σύνδεση με το στρατιωτικό-κατασκοπευτικό συγκρότημα των ΗΠΑ στον Παναμά αποτελεί βασικό στοιχείο σχετικά με τη μυστική υποστήριξη του Κόνδορα από τις ΗΠΑ…».

Η επιχείρηση Κόνδορας τελικά απέτυχε, αλλά οι ΗΠΑ παρείχαν παρόμοια υποστήριξη και εκπαίδευση σε δεξιές κυβερνήσεις στην Κολομβία και την Κεντρική Αμερική καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, σε αυτό που ανώτεροι στρατιωτικοί αξιωματικοί αποκάλεσαν «προσέγγιση αθόρυβη, μεταμφιεσμένη, μακριά από τα μέσα ενημέρωσης» για την οργάνωση της καταστολής και των λιστών δολοφονιών.

Στο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ο πόλεμος που δεν βλέπετε» ο διακεκριμένος Αυστραλός δημοσιογράφος και διανοούμενος John Pilger[4] περιέγραψε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διεξαγωγή του πολέμου. Αναφέρεται ιδιαίτερα στη λειτουργία των στοχευμένων δολοφονιών μέσω λιστών θανάτου ως συμπλήρωμα της προπαγάνδας.

Η Σχολή της Αμερικής των ΗΠΑ (SOA) εκπαίδευσε χιλιάδες Λατινοαμερικάνους αξιωματικούς στη χρησιμοποίηση ομάδων βασανισμού και θανάτου, όπως περιέγραψε ο ταγματάρχης Τζόζεφ Μπλερ, πρώην επικεφαλής της SOA, στον Τζον Πίλτζερ για την ταινία του “Ο πόλεμος που δεν βλέπετε” (The War You Don’t See):

«Το δόγμα που διδασκόταν ήταν ότι, αν θέλεις πληροφορίες, χρησιμοποιείς σωματική κακοποίηση, φυλάκιση για ψευδείς λόγους, απειλές κατά των μελών της οικογένειας και δολοφονίες. Αν δεν μπορείς να πάρεις τις πληροφορίες που θέλεις, αν δεν μπορείς να κάνεις το άτομο να το βουλώσει ή να σταματήσει αυτό που κάνει, το δολοφονείς—και το δολοφονείς με μία από τις ομάδες θανάτου σου».

Όταν οι ίδιες μέθοδοι μεταφέρθηκαν στην εχθρική στρατιωτική κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ μετά το 2003, το Newsweek το τιτλοφόρησε «Η επιλογή του Σαλβαδόρ». Ένας Αμερικανός αξιωματικός εξήγησε στο Newsweek ότι οι αμερικανικές και ιρακινές ομάδες θανάτου στόχευαν Ιρακινούς πολίτες καθώς και μαχητές της αντίστασης. «Ο σουνιτικός πληθυσμός δεν πληρώνει κανένα τίμημα για την υποστήριξη που παρέχει στους τρομοκράτες», είπε. «Από την άποψή τους, είναι χωρίς κόστος. Πρέπει να αλλάξουμε αυτή την εξίσωση».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν στο Ιράκ δύο βετεράνους των βρώμικων πολέμων τους στη Λατινική Αμερική για να διαδραματίσουν βασικούς ρόλους στην εκστρατεία αυτή. Ο συνταγματάρχης Τζέιμς Στιλ είχε ηγηθεί της ομάδας στρατιωτικών συμβούλων των ΗΠΑ στο Ελ Σαλβαδόρ από το 1984 έως το 1986, εκπαιδεύοντας και επιβλέποντας τις δυνάμεις του Σαλβαδόρ που σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες αμάχους. Ήταν επίσης βαθιά αναμεμειγμένος στο σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα, γλιτώνοντας οριακά την ποινή φυλάκισης για τον ρόλο του στην επίβλεψη αποστολών από την αεροπορική βάση Ιλοπάνγκο στο Ελ Σαλβαδόρ προς τους υποστηριζόμενους από τις ΗΠΑ Κόντρας στην Ονδούρα και τη Νικαράγουα.

Στο Ιράκ, ο Στιλ επέβλεψε την εκπαίδευση των ειδικών αστυνομικών κομάντος του Υπουργείου Εσωτερικών – που μετονομάστηκαν σε “Εθνική” και αργότερα σε “Ομοσπονδιακή” Αστυνομία μετά την ανακάλυψη του κέντρου βασανιστηρίων της αλ Τζαντιρίγια και άλλων φρικαλεοτήτων.

Ο Μπαγιάν αλ-Τζαμπρ, διοικητής της πολιτοφυλακής Badr Brigade, η οποία είχε εκπαιδευτεί από το Ιράν, διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών το 2005 και οι πολιτοφύλακες της Badr ενσωματώθηκαν στην ομάδα θανάτου της Ταξιαρχίας των Λύκων και σε άλλες μονάδες της Ειδικής Αστυνομίας. Ο κύριος σύμβουλος του Τζαμπρ ήταν ο Steven Casteel, πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της αμερικανικής υπηρεσίας δίωξης ναρκωτικών (DEA) στη Λατινική Αμερική.

Οι ομάδες θανάτου του Υπουργείου Εσωτερικών διεξήγαγαν βρώμικο πόλεμο στη Βαγδάτη και σε άλλες πόλεις, γεμίζοντας το νεκροτομείο της Βαγδάτης με έως και 1.800 πτώματα το μήνα, ενώ ο Casteel τροφοδοτούσε τα δυτικά μέσα ενημέρωσης με εξωφρενικές ιστορίες κάλυψης, όπως ότι οι ομάδες θανάτου ήταν όλοι τους ‘αντάρτες’ με κλεμμένες αστυνομικές στολές.

Οι βραβευμένοι αμερικανοί δημοσιογράφοι Dana Priest και William M. Arkin δημοσίευσαν ένα συνταρακτικό άρθρο στην Washington Post το 2011 για την υπερ-μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ JSOC, η οποία διεκπεραίωνε δολοφονίες κυρίως σε Ιράκ και Αφγανιστάν σύμφωνα με λίστες θανάτου—αλλά επίσης είναι γνωστή η δράση της και σε άλλες χώρες, π.χ. Αλγερία, Ιράν, Μαλαισία, Μάλι, Νιγηρία, Πακιστάν, Φιλιππίνες, Σομαλία και Συρία. Το άρθρο αποτελεί ουσιαστικά ένα κεφάλαιο από το εικονιζόμενο βιβλίο τους. Διαβάζουμε «…”Η CIA δεν έχει το μέγεθος ή την εξουσία να κάνει κάποια από τα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε εμείς”, δήλωσε ένας χειριστής της JSOC. Ο πρόεδρος έχει δώσει στην JSOC τη σπάνια εξουσία να επιλέγει άτομα για τη λίστα δολοφονιών της—και στη συνέχεια να τα σκοτώνει, αντί να τα συλλαμβάνει… Η μονάδα λαμβάνει τις διαταγές της απευθείας από τον πρόεδρο ή τον υπουργό άμυνας και διοικείται και εποπτεύεται από μια αλυσίδα διοίκησης αποκλειστικά στρατιωτικού χαρακτήρα». Η JSOC γιγαντώθηκε αφότου ανέλαβε τη διοίκησή της ο ταξίαρχος Stanley A. McChrystal το φθινόπωρο του 2003. Σύμφωνα με το άρθρο: «Η επιτυχία του JSOC στο να στοχεύει τα σωστά σπίτια, επιχειρήσεις και άτομα ήταν πάντα μόνο περίπου 50%, σύμφωνα με δύο ανώτερους διοικητές. Θεωρούσαν το ποσοστό αυτό καλό. “Μερικές φορές οι ενέργειές μας ήταν αντιπαραγωγικές”, δήλωσε ο McChrystal σε συνέντευξή του. “Λέγαμε: “Πρέπει να μπούμε μέσα και να σκοτώσουμε αυτόν τον τύπο”, αλλά απλώς τα αποτελέσματα της κινητικής μας δράσης [ΣΗΜ. έτσι αποκαλούνται οι δολοφονικές δραστηριότητες] έκαναν κάτι αρνητικό και αυτοί [οι συμβατικές δυνάμεις του στρατού που κατείχαν μεγάλο μέρος της χώρας] έμεναν να καθαρίσουν το χάος”…»

Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων διεξήγαγαν νυχτερινές επιδρομές του τύπου ‘σκότωσε ή αιχμαλώτισε’ προς αναζήτηση των ηγετών της Αντίστασης. Ο στρατηγός Stanley McChrystal, διοικητής της ‘Κοινής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων’ [Joint Special Operations Command, JSOC] από το 2003 έως το 2008, επέβλεψε την ανάπτυξη ενός συστήματος βάσης δεδομένων, που χρησιμοποιήθηκε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το οποίο συγκέντρωνε αριθμούς κινητών τηλεφώνων που εξορύσσονταν από αιχμαλωτισμένα κινητά τηλέφωνα για να δημιουργεί έναν συνεχώς διευρυνόμενο κατάλογο στόχων για νυχτερινές εφόδους και αεροπορικές επιδρομές.

Η στόχευση κινητών τηλεφώνων αντί πραγματικών ανθρώπων επέτρεψε την αυτοματοποίηση του συστήματος στόχευσης και απέκλεισε ρητά τη χρήση ανθρώπινων πληροφοριών για την επιβεβαίωση των στοιχείων ταυτότητας. Δύο ανώτεροι διοικητές των ΗΠΑ δήλωσαν στην Washington Post ότι μόνο οι μισές νυχτερινές έφοδοι έπλητταν το σωστό σπίτι ή πρόσωπο.

Στο Αφγανιστάν, ο πρόεδρος Ομπάμα τοποθέτησε τον McChrystal επικεφαλής των δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ το 2009, και η «ανάλυση κοινωνικών δικτύων» που βασίστηκε σε κινητά τηλέφωνα επέτρεψε την εκθετική αύξηση των νυχτερινών επιδρομών, από 20 επιδρομές ανά μήνα τον Μάιο του 2009 σε έως και 40 ανά νύχτα μέχρι τον Απρίλιο του 2011.

Όπως και με το σύστημα Lavender στη Γάζα, αυτή η τεράστια αύξηση των στόχων επιτεύχθηκε παίρνοντας ένα σύστημα που είχε αρχικά σχεδιαστεί για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση ενός μικρού αριθμού ανώτερων διοικητών του εχθρού και εφαρμόζοντάς το σε όλους όσους θεωρούνταν ύποπτοι για διασυνδέσεις με τους Ταλιμπάν, με βάση τα δεδομένα των κινητών τους τηλεφώνων.

Αυτό οδήγησε στη σύλληψη μιας ατελείωτης πλημμυρίδας αθώων πολιτών, έτσι ώστε οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι έπρεπε να απελευθερώνονται γρήγορα για να δημιουργηθεί χώρος για νέους. Οι αυξημένες δολοφονίες αθώων αμάχων σε νυχτερινές εφόδους και αεροπορικές επιδρομές τροφοδότησαν την ήδη σφοδρή αντίσταση κατά της κατοχής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και τελικά οδήγησαν στην ήττα της.

Η εκστρατεία του προέδρου Ομπάμα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τη δολοφονία ύποπτων εχθρών στο Πακιστάν, την Υεμένη και τη Σομαλία ήταν εξίσου αδιάκριτη, με αναφορές που δείχνουν ότι το 90% των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στο Πακιστάν ήταν αθώοι πολίτες.

Και όμως, ο Ομπάμα και η ομάδα εθνικής ασφαλείας του συνέχιζαν να συνεδριάζουν στον Λευκό Οίκο κάθε ‘Τρομοκρατική Τρίτη’ για να επιλέξουν ποιον θα στοχοποιούσαν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη εκείνη την εβδομάδα, χρησιμοποιώντας έναν οργουελικό, ηλεκτρονικό «πίνακα διευθετήσεων» για να παρέχουν τεχνολογική κάλυψη για τις αποφάσεις τους σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο.

Σύμφωνα με τους New York Times ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα—εδώ με τον σύμβουλό του εθνικής ασφάλειας Thomas E. Donilon (αρ.) και τον επικεφαλής σύμβουλό του κατά της τρομοκρατίας John O. Brennan (δεξ.)—είχε καθιερώσει συνεδριάσεις κάθε Τρίτη στην ‘αίθουσα καταστάσεων’ του Λευκού Οίκου. Σε αυτές οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν μια ηλεκτρονικά καταρτισμένη λίστα θανάτου, τον επονομαζόμενο ‘πίνακα διευθετήσεων’, για να αποφασίζουν ποιοι από τους καταγεγραμμένους θα δολοφονούνταν την επόμενη βδομάδα από αμερικανικά drones. Σύμφωνα με άρθρο στο Foreign Policy, σε αυτές τις επιθέσεις στο Πακιστάν, για κάθε σκοτωμένο εχθρικό μαχητή αντιστοιχούσαν δέκα ή περισσότεροι νεκροί άμαχοι.

Εξετάζοντας αυτή την εξέλιξη των όλο και πιο αυτοματοποιημένων συστημάτων για τη θανάτωση και τη σύλληψη εχθρών, μπορούμε να δούμε πώς, καθώς η χρησιμοποιούμενη τεχνολογία πληροφοριών έχει εξελιχθεί από τα τέλεξ στα κινητά τηλέφωνα και από τους πρώτους υπολογιστές της IBM στην τεχνητή νοημοσύνη, η ανθρώπινη νοημοσύνη και ευαισθησία που θα μπορούσε να εντοπίσει τα λάθη, να δώσει προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή και να αποτρέψει τη δολοφονία αθώων πολιτών έχει σταδιακά περιθωριοποιηθεί και αποκλειστεί, καθιστώντας αυτές τις επιχειρήσεις πιο βάναυσες και τρομακτικές από ποτέ.

Ο Nicolas[5] έχει τουλάχιστον δύο καλούς φίλους που επέζησαν από τους βρώμικους πολέμους στη Λατινική Αμερική επειδή κάποιος που εργαζόταν στην αστυνομία ή στο στρατό τους ειδοποίησε ότι τα ονόματά τους ήταν σε μια λίστα θανάτου, ο ένας στην Αργεντινή και ο άλλος στη Γουατεμάλα. Αν η μοίρα τους είχε αποφασιστεί από μια μηχανή τεχνητής νοημοσύνης όπως η Lavender, θα ήταν και οι δύο νεκροί εδώ και καιρό.

Όπως και με τις υποτιθέμενες προόδους σε άλλα είδη οπλικής τεχνολογίας, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι βόμβες και οι πύραυλοι “ακριβείας”, οι καινοτομίες που ισχυρίζονται ότι κάνουν τη στόχευση πιο ακριβή και εξαλείφουν το ανθρώπινο λάθος, έχουν αντίθετα οδηγήσει στην αυτοματοποιημένη μαζική δολοφονία αθώων ανθρώπων, ιδίως γυναικών και παιδιών, κλείνοντας πλήρεις κύκλους από το ένα ολοκαύτωμα στο επόμενο.

Πηγή: Counterpunch.org

Μετάφραση – επιμέλεια: Κ. Μηλολιδάκης

Στην παρούσα μετάφραση όλες οι φωτογραφίες—εκτός από την πρώτη—μαζί με τις λεζάντες τους καθώς και οι σημειώσεις είναι του μεταφραστή.

Οι Medea Benjamin και Nicolas J. S. Davies είναι οι συγγραφείς του βιβλίου War in Ukraine: Making Sense of a Senseless Conflict, το οποίο διατίθεται από την OR Books από τον Νοέμβριο του 2022.

[1] Ο Alastair Crooke εκτιμά ότι σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας έχουν καθημερινά επαφές με κάποιον που αυτά τα συστήματα ΑΙ θεωρούν ως άνθρωπο της Χαμάς, αφού η Χαμάς ασκεί την πολιτική διοίκηση της Γάζας ως η εκλεγμένη κυβέρνηση. Αυτόματα, επομένως, όλοι οι κάτοικοι ανεβαίνουν ψηλά στον βαθμολογικό πίνακα καθώς ο κάθε ένας μεταφέρει την ιδιότητα του δήθεν ‘μέλους της Χαμάς’ στον άλλο μόνο και μόνο μιλώντας μεταξύ τους στο κινητό τηλέφωνο. Όπως γράφει: «Έχοντας περάσει μερικά χρόνια εργαζόμενος στη Γάζα, επιτρέψτε μου να πω ότι όλοι γνώριζαν ή μιλούσαν με κάποιον από τη Χαμάς στη Γάζα. Η Χαμάς κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία τις εκλογές εκεί το 2006: Σχεδόν όλοι θα μπορούσαμε επομένως να πούμε ότι -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- είναι “συνδεδεμένοι”».

[2] Για τις οργανωμένες από τη CIA σφαγές στην Ινδονησία το ντοκιμαντέρ «The Act of Killing» παραμένει συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο. Μπορείτε να δείτε το director’s cut σε υψηλή ευκρίνεια εδώ.

[3] Χωρίς paywall εδώ

[4] To Antapocrisis είχε δημοσιεύσει στην μνήμη του το κείμενό του «Επιβάλλοντας την σιωπή στους αμνούς: πώς λειτουργεί η προπαγάνδα».

[5] Ο ένας εκ των δύο συγγραφέων του άρθρου

Κοινή ανακοίνωση Συλλόγου Διάδοσης Μαρξ. Σκέψης «Γ. Κορδάτος» & Παρέμβασης για τις Ευρωεκλογές

1. Η ΕΕ συγκροτήθηκε από τις απαρχές της (αρχικά ως ΕΚΑΧ κι έπειτα ως ΕΟΚ) ως σύμπραξη των ισχυρότερων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών με το πρόσχημα της διασφάλισης της ειρήνης στην ευρωπαϊκή επικράτεια, αποκρύπτοντας τους ταξικούς στόχους που ήταν ο ανταγωνισμός με τα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά κέντρα και η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με τα κράτη του σοσιαλισμού. Έκτοτε με αποφάσεις – σταθμούς (βλέπε Συνθήκη Μάαστριχτ, Λευκή Βίβλος, Ατζέντα 2000, οδηγία Μπολκενστάιν κ.ά.) εντάθηκε η εκμετάλλευση των εργαζομένων και έγινε αναδιανομή του πλούτου υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.

Η ΕΕ ενώ φιλοδοξούσε να παίξει ρόλο παγκόσμιας δύναμης, σήμερα βρίσκεται στο περιθώριο των εξελίξεων, έρμαιο και υποχείριο των ΗΠΑ, πρωτοστατεί στις αμερικανόπνευστες εκστρατείες ανά τον κόσμο, σε μια πορεία διαρκούς υποβιβασμού της γεωπολιτικής και οικονομικής της ισχύος. Δεν πρόκειται απλά για την Ευρώπη του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού, των αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών, αλλά για μια θλιβερή και φθίνουσα Ευρώπη που πασχίζει να βρει ρόλο σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο ως πρωτοπαλίκαρο της παγκόσμιας αντίδρασης.

2. Όσον αφορά την Ελλάδα, από το 1981, με την είσοδό της στην τότε ΕΟΚ, το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας επιδεινώθηκε, όπως και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Ταυτόχρονα μέσα από τα ευρωπαϊκά προγράμματα δημιουργήθηκε ένα νέο στρώμα γραφειοκρατίας και αναπροσανατολίστηκε η ελληνική οικονομία με τάση αποβιομηχάνισης και ενίσχυσης του τριτογενούς τομέα, ως συμπληρωματική στις ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ. Η κατάσταση χειροτέρευσε με την είσοδο στην Ευρωζώνη. Ο αστικός εκσυγχρονισμός με ευρωπαϊκό πρόσημο των δεκαετιών 1990 – 2000 έθρεψε ελπίδες ευημερίας και καλύτερης ποιότητας ζωής για τα λαϊκά στρώματα που όμως γρήγορα διαψεύστηκαν. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έγινε με όρους ανισοτιμίας και εξαναγκασμών και οδήγησε στην ουσιαστική χρεοκοπία κατά τη δεύτερη δεκαετία του αιώνα μας.

Η ΕΕ με αφορμή την κρίση που ενέσκηψε το 2008 παρενέβη στην Ελλάδα με τρόπο που προσομοιάζει στην αποστράγγιση των χωρών της Λατινικής Αμερικής από τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Η εξάρτηση της χώρας εντάθηκε και βάθυνε. Έκτοτε, η χώρα παραμένει υποβιβασμένη στην περιφέρεια, χωρίς να έχει ανακτήσει, δέκα και πλέον χρόνια μετά, ούτε καν τα χαμένα της «μνημονιακής» περιόδου. Σήμερα, οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι ζουν χειρότερα από την προηγούμενη γενιά, με πολύ χαμηλότερες προσδοκίες, με μισθούς και εισοδήματα που είναι (συγκριτικά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο) πολύ χειρότερα από ό,τι 20 χρόνια πριν, με αγοραστική δύναμη στον πάτο της Ευρώπης και κόστος ζωής που όλο και ανεβαίνει. Παρόλα αυτά, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας δεν αμφισβητείται, πρώτον γιατί καμιά πολιτική δύναμη δεν συγκρούεται επί της ουσίας με αυτόν, και δεύτερον επειδή η ήττα του 2015 «έπεισε» την κοινωνία ότι ο ευρωπαϊκός ζουρλομανδύας είναι μονόδρομος.

3. Οι Ευρωεκλογές διεξάγονται σε μια συγκυρία στην οποία:

    • Η χώρα εξακολουθεί να μην μπορεί να ανακάμψει οικονομικά από την κρίση της «μνημονιακής» περιόδου παρά μόνο παροδικά και αναιμικά, και πάντα στη βάση ενός χρεωκοπημένου μοντέλου ανάπτυξης που βασίζεται στις υπηρεσίες και στον τουρισμό, στη φτηνή, ανασφαλή – εν τέλει υπερεκμεταλλευόμενη για τα δεδομένα της ΕΕ – εργασία, και στο ξεπούλημα δημόσιων (επιχειρήσεων και φυσικού πλούτου) και ιδιωτικών (π.χ. λαϊκές κατοικίες) περιουσιακών στοιχείων. Το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, η «διαρροή εγκεφάλων», όπως και η ανεργία – αν και μειωμένη σε σχέση με τη «μνημονιακή» περίοδο, παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, ενώ είμαστε επισήμως η δεύτερη πιο φτωχή χώρα της ΕΕ…
    • Η κυβέρνηση της ΝΔ, σε συμφωνία με τη συστημική (ΚΙΝΑΛ – ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ακροδεξιά κόμματα) αντιπολίτευση, εμπλέκει τη χώρα μας όλο και πιο στενά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (πολέμους, επεμβάσεις, παράνομες οικονομικές κυρώσεις) των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ τόσο όσον αφορά τον ρωσονατοϊκό πόλεμο στην Ουκρανία, όσο και στη Δυτική Ασία (στήριξη Ισραήλ, εκστρατεία στην Υεμένη κ.ο.κ.) και Βόρεια Αφρική. Η κυβέρνηση μετατρέπει τη χώρα σε ένα απέραντο νατοϊκό στρατόπεδο, διαθέτει με νέες συμφωνίες τον ελληνικό στρατό στη διάθεση του ΝΑΤΟ, και καθιστά τη χώρα και τον λαό μας συνενόχους σε εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία (πώληση βλημάτων φωσφόρου) και στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Η Ελλάδα αναδεικνύεται στον πιο πιστό υπηρέτη της πιο επιθετικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής, καταπατώντας συστηματικά το διεθνές δίκαιο, καταστρέφοντας ιστορικές φιλικές σχέσεις με γειτονικούς μας λαούς (Ρώσους, Σέρβους, Άραβες κ.ο.κ.), απομονώνοντάς μας από την πλειοψηφία των χωρών και λαών ενός όλο και πιο πολυπολικού κόσμου, ο οποίος παίρνει αποστάσεις από τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, όταν δεν τον αντιμάχεται ευθέως.
    • Η καταστροφή των δημόσιων υποδομών, η αποψίλωση των δημόσιων υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, ΑΕΙ, δασοπυρόσβεση, μεταφορές κ.ο.κ.), και η γενική κοινωνική παρακμή, ειδικά μετά τη διάψευση των ελπίδων του λαού το 2015, οδηγούν την κοινωνία σε μια γενική κρίση, με κύρια χαρακτηριστικά τη συντηρητικοποίηση, την ιδιώτευση, την άνοδο της ακροδεξιάς και του (νέο)φασισμού/ναζισμού, την άνοδο της εγκληματικότητας. Οδηγούμαστε από κρίση σε κρίση (π.χ. από τα «μνημόνια» στην πανδημία…), και από «φυσικές» καταστροφές, όπως οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες, σε «δυστυχήματα» ή ξεκάθαρα εγκλήματα όπως το ναυάγιο των προσφύγων και μεταναστών στην Πύλο, και η σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Είναι γενική η αίσθηση της διαφθοράς, της αδικίας και της βίας της εξουσίας και των κρατικών θεσμών (δικαιοσύνη, αστυνομία) απέναντι στον λαό.
    • Συνολικά η ΕΕ, ακολουθώντας – έστω και ασθμαίνοντας ή και πυροβολώντας τα πόδια της… – την επιθετική, πολεμική, ιμπεριαλιστική στρατηγική των ΗΠΑ, οδηγείται στην οικονομική ύφεση. Πολλαπλασιάζονται τα σημάδια επιμέρους και γενικότερων κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων σε όλη την Ευρώπη. Δείγματα αυτής της κρίσης είναι η γενική πολιτική ρευστοποίηση, ο κοινωνικός και πολιτικός συντηρητισμός, και η μετατόπιση προς τα ακροδεξιά, μετατόπιση που θα είναι και το βασικό πολιτικό συμπέρασμα των επικείμενων ευρωεκλογών.

4. Ωστόσο, παρόλα τα επιμέρους κινηματικά ξεσπάσματα (π.χ. με αφορμή το δυστύχημα στα Τέμπη ή το φοιτητικό κίνημα), και παρόλη τη σχετική κυβερνητική φθορά, δεν διαφαίνεται καμία εναλλακτική πολιτική δύναμη και ρεαλιστική στρατηγική διεξόδου από την κρίση προς το συμφέρον των λαϊκών τάξεων, καθώς το σύνολο του κοινοβουλίου, με την εξαίρεση του ΚΚΕ, τουλάχιστον στα λόγια, ταυτίζεται στρατηγικά. Η κυβέρνηση προσπαθεί – και καταφέρνει παρόλες τις αντιστάσεις – να εφαρμόσει όσο το δυνατόν περισσότερες «μεταρρυθμίσεις» σε όσο το δυνατό πιο σύντομο χρονικό διάστημα (π.χ. ιδιωτικοποίηση υγείας, ίδρυση ιδιωτικών «πανεπιστημίων»).

5. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής ή/και κομμουνιστικής Αριστεράς αδυνατούν να ανακόψουν την πορεία αυτή, και να προτείνουν μια εναλλακτική στρατηγική, η οποία θα ενέπνεε και την ανάταση του εργατικού και λαϊκού κινήματος δείχνοντας τον δρόμο για – αρχικά – αμυντικές νίκες και – στη συνέχεια – τη λαϊκή αντεπίθεση.

Το ΚΚΕ επιμένει σε δογματικές ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις (π.χ. «ιμπεριαλιστική Ελλάδα», «ίσες αποστάσεις» απέναντι στους πολέμους του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού), στην ταύτιση στρατηγικής και τακτικής, στην απόρριψη των πολιτικών συμμαχιών και μετώπων, στον κινηματικό γραφειοκρατικό απομονωτισμό (ΠΑΜΕ, φοιτητικό κίνημα κ.ο.κ.), και στην αντιπολίτευση στα λόγια στα ΜΜΕ και στη Βουλή ή και με συμβολικές κινητοποιήσεις, αναντίστοιχες της δύναμής του. Παραπέμπει τα πάντα στην κοινοβουλευτική του ενίσχυση και ένα αόριστο σοσιαλιστικό μέλλον, την ίδια ώρα που αποφεύγει οποιονδήποτε λαϊκό αγώνα μπορεί πραγματικά να ανακόψει την επίθεση της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού (ενδεικτική η στάση του στις διαδηλώσεις για το δυστύχημα των Τεμπών όταν και αρνήθηκε να θέσει αιτήματα κρατικοποιήσεων ή ο τρόπος που «έκλεισε» τις αγροτικές κινητοποιήσεις αντί να επιδιώξει την ενοποίησή τους με τις φοιτητικές…). Όριο του κόμματος αυτού είναι τα όρια του συστήματος και ο ορίζοντας της κάλπης και γι’ αυτό δεν έχει πάρει καμία πρωτοβουλία, είτε για την ακρίβεια-οικονομία, είτε για τον πόλεμο, που να ενοχλεί το σύστημα, να αλλάζει συσχετισμούς, να δημιουργεί ρωγμές. Τα δε συγχαρητήρια που πολλαπλώς του δίνονται από τους αστικούς παράγοντες σαν υπεύθυνο και σοβαρό κόμμα με τελευταία αυτά του Παυλόπουλου για την «υπεύθυνη» στάση του το 2015, μόνο τυχαία δεν είναι.

Οι εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις αδυνατούν να ξεπεράσουν τις δικές τους αδυναμίες (αρκετές κοινές με τις παραπάνω του ΚΚΕ, π.χ. αυτοαναφορικότητα, κινηματικός απομονωτισμός, κοινοβουλευτικές αυταπάτες, απουσία άμεσου και πειστικού προγράμματος, υποτίμηση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα ενάντια στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ και υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας…) και να βγουν από το πολιτικό περιθώριο, παρόλη τη συνεισφορά τους σε επιμέρους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες. Και οι δύο κύριες αντιμαχόμενες παραλλαγές, του «αντικαπιταλισμού» και της «ριζοσπαστικής Αριστεράς», αδυνατούν να θέσουν την κινηματική και πολιτική ενότητα σε μια προγραμματική βάση που θα μπορούσε να δώσει ώθηση στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ο αντικαπιταλιστικός πόλος δεν αποτελεί πολιτική πρόταση – εδώ και 3 δεκαετίες – που μπορεί να δώσει προοπτική, ενώ και μια χαλαρή κοινοβουλευτική εκλογική ενότητα, χωρίς προγραμματικές κατευθύνσεις και με κύρια φυσιογνωμία μια αντιμητσοτακική – αντινεοφιλελεύθερη – δικαιωματική ατζέντα, δεν αρκεί.

Βοά η ανάγκη για μια νέα μετωπική πολιτική δύναμη που θα έχει πάρει αποφασιστικό διαζύγιο με τις αμαρτίες του παρελθόντος, θα έχει έντιμα και αυτοκριτικά αναμετρηθεί με την αδυναμία της Αριστεράς να αποτελέσει εναλλακτική στην πολιτική και οικονομική χρεοκοπία της προηγούμενης δεκαετίας και θα συγκροτεί δύναμη αγώνα, αντίστασης και πόλο έλξης για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία.

6. Αντίστοιχα ισχύουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό για την Αριστερά στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, ειδικά όσον αφορά την ταύτιση με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, όπως η στήριξη στο Ισραήλ, ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι αντιλαϊκές οικονομικές πολιτικές. Αναμένεται το κενό να καλυφθεί στις Ευρωεκλογές από την άνοδο της Ακροδεξιάς, η οποία απευθύνεται λαϊκίστικα μεν, άμεσα δε, στις λαϊκές τάξεις με έναν ψευδο-ριζοσπαστικό, δήθεν αντισυστημικό, λόγο, αλλά χωρίς καμία πραγματική διάθεση σύγκρουσης με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τη στρατηγική τους.

7. Το κυρίαρχο ερώτημα των Ευρωεκλογών, αν δηλαδή η πορεία αυτή, της επιβολής της κυρίαρχης πολιτικής προς την κρίση και τον πόλεμο, της ανόδου της Ακροδεξιάς, και της αδυναμίας του εργατικού – λαϊκού κινήματος να αντισταθεί, μπορεί να ανακοπεί, δεν μπορεί να απαντηθεί με θετικό τρόπο με τις υπάρχουσες συνθήκες. Απαιτείται μια νέα μετωπική, πολιτική δύναμη, η οποία θα προσπαθήσει να απαντήσει προγραμματικά και μέσω της παρέμβασης στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες το βασικό ερώτημα που ανέδειξε η ήττα του λαϊκού κινήματος της προηγούμενης δεκαετίας: Μπορεί, και αν ναι πως, ο εργαζόμενος λαός να βγει νικητής στη σύγκρουση με τη στρατηγική της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της ντόπιας (φιλο)μονοπωλιακής, φιλοϊμπεριαλιστικής ολιγαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου; Η στρατηγική αυτή κατεύθυνση ρήξης με – σχηματικά – «ΕΕ – ΝΑΤΟ – ολιγαρχία» θα καθορίσει ανάλογα και τις κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, εγχώριες και διεθνείς. Όσο η απάντηση σε αυτό το ερώτημα καλύπτεται από αφηρημένους επαναστατικούς βερμπαλισμούς ή από προγραμματικά μισόλογα και ασάφειες, ή εάν προτάσσονται άλλοι, λιγότερο σημαντικοί και εν μέρει αυτοαναφορικοί, πολιτικοί στόχοι (π.χ. μιμούμενοι την στροφή της Αριστεράς στις ανεπτυγμένες, ιμπεριαλιστικές χώρες στην πολιτική για τα ατομικά δικαιώματα) τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

8. Οφείλουμε να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε μετά την ήττα του λαϊκού κινήματος του 2015, αξιοποιώντας αυτή την τραυματική μεν, διδακτική δε, εμπειρία ως προς το εξής: οποιαδήποτε εναλλακτική στρατηγική σε αυτή του παραπάνω αντιπάλου «ΕΕ – ΝΑΤΟ – ολιγαρχία» θα συναντήσει τη λυσσαλέα αντίδρασή του και αυτός ο αντίπαλος είναι αδίστακτος (ας θυμηθούμε τους εκβιασμούς, τις απειλές, τις κλειστές τράπεζες, τη μαύρη προπαγάνδα, εκ μέρους της γραφειοκρατίας της ΕΕ, των δανειστών, του στρατοπέδου του «μένουμε Ευρώπη», των ΜΜΕ, των μεγαλο-εργοδοτών, υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ενώ βλέπουμε πολέμους να ξεσπούν σε όλο τον κόσμο ακριβώς για τέτοια ζητήματα εθνικής ανεξαρτησίας από τον ιμπεριαλισμό). Μπορούμε να χτίσουμε βήμα – βήμα τη λαϊκή πεποίθηση ότι ο λαός είναι ικανός να βγει νικητής από μια τέτοια σύγκρουση, προσφέροντας πειστικές προγραμματικές απαντήσεις και ενισχύοντας τους λαϊκούς αγώνες γύρω από μεταβατικούς πολιτικούς στόχους στους παρακάτω ενδεικτικούς άξονες:

  • Αντίσταση και απειθαρχία στις αντιλαϊκές πολιτικές και «μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης της ΝΔ, και στις στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ (π.χ. σύμφωνο σταθερότητας) και του ΝΑΤΟ.
  • Ακύρωση της αντιλαϊκής νομοθεσίας που θεσμοθετήθηκε στα πλαίσια των «μνημονίων» και των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ των τελευταίων χρόνων.
  • Αναδιανομή πλούτου υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων με αυξήσεις στους μισθούς, αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, φορολόγηση της χλιδής και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, αντιπαράθεση με τα καρτέλ σε ενέργεια, τρόφιμα, φάρμακα κ.α..
  • Ακύρωση/Διαγραφή του δημοσίου χρέους, σεισάχθεια για τα ιδιωτικά χρέη των λαϊκών στρωμάτων και μέτρα προστασίας της πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης. Ενίσχυση των δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών με τις απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις και προσλήψεις, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία.
  • Πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και υπέρ των επανεθνικοποιήσεων σε στρατηγικούς τομείς, με πρώτο τον τραπεζικό.
  • Δημόσιες επενδύσεις και διεθνείς συμπράξεις σε όσο το δυνατόν πιο ισότιμη και αμοιβαία επωφελή βάση με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας και ιδιαίτερα του δευτερογενούς τομέα, δηλ. με ριζική αλλαγή του σημερινού παραγωγικού μοντέλου.
  • Αγώνας ενάντια στον αυταρχισμό και τη διαφθορά των σωμάτων ασφαλείας. Θεμελίωση νέων δημοκρατικών θεσμών λαϊκής συμμετοχής, κοινωνικού ελέγχου, και λαϊκού συνεταιρισμού.
  • Στόχοι προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
  • Ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό, την καταστολή, καταπίεση και υπερεκμετάλλευση μεταναστών και προσφύγων. Ενάντια σε διακρίσεις στη βάση του φύλου ή της σεξουαλικότητας.
  • Καμία συμμετοχή ή εμπλοκή της χώρας μας σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, ακύρωση όλων των οικονομικών κυρώσεων προς άλλες χώρες, κλείσιμο των νατοϊκών βάσεων, έξοδος από το ΝΑΤΟ και αγώνας για τη διάλυσή του. Ειδικότερα, αντιπαράθεση με την πολιτική εξάρτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις στη Ρωσία, διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ, αγώνας για να αναγνωρίσει η ΕΕ το Παλαιστινιακό κράτος.
  • Ειρηνικές, αμοιβαίες και επωφελείς, οικονομικές, εμπορικές, πολιτιστικές και πολιτικές σχέσεις, στη βάση του διεθνούς δικαίου και της αλληλεγγύης, με όλους τους λαούς και χώρες της περιοχής μας κι ευρύτερα, συμπεριλαμβανομένων αυτών εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ.

Η λαϊκή αντεπίθεση σε μια τέτοια προγραμματική κατεύθυνση μπορεί να σφυρηλατήσει την ενότητα του εργαζόμενου λαού, ενώ συνιστά και την κατεξοχήν διεθνιστική συμβολή στους αγώνες των λαών της Ευρώπης και γενικότερα.

Είναι η ΚΝΕ πρώτη δύναμη στο Χάρβαρντ, στο Γέηλ και στο Κολάμπια;

Συγκλονίζουν την αμερικανική κοινή γνώμη οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι συλλήψεις στα κορυφαία Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Στο Γέηλ, στο Χάρβαρντ, στο ΜΙΤ, στο Στάνφορντ, στο Κολάμπια, στο Ταφτς, οι φοιτητές διαδηλώνουν, συγκρούονται με την Αστυνομία, συλλαμβάνονται, και διαδηλώνουν και πάλι, με πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα και μαχητικότητα. Ζητούν να σταματήσει η σφαγή στην Παλαιστίνη. Η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία του 21ου αιώνα. Τα ΜΜΕ τους συκοφαντούν ως αντισημίτες, αλλά το φοιτητικό κίνημα των καλύτερων Πανεπιστημίων στον κόσμο δεν υποχωρεί: Ζητά να σταματήσει η (εξαγορασμένη από τα ισραηλινά συμφέροντα) σιωπή των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων. Πρωτοστατούν άλλωστε εβραίοι φοιτητές στις αντισιωνιστικές διαδηλώσεις.

Πού είναι ο κ. Μητσοτάκης να μας πει ότι δεν γίνονται καταλήψεις πουθενά παρά μόνο στην Ελλάδα; Πού είναι ο κ. Γεωργιάδης να πάθει εγκεφαλικό μαθαίνοντας ότι οι φοιτητές του ΜΙΤ δέρνονται με την αστυνομία; Πού είναι ο κ. Βορίδης να φρίξει από το γεγονός ότι οι φοιτητές του Κολάμπια έβαψαν τους τοίχους του πανεπιστημίου τους με τα χρώματα της Παλαιστίνης; Πού είναι ο κ. Καραμανλής, ο πρωτομάστορας των Τεμπών να μάθει ότι στο Πανεπιστήμιο Ταφτς που σπούδασε (και που τυχαία υπήρχε και έδρα με το όνομα του θείου του), φοιτητές έστησαν τέντες (τσαντήρια θα τις χαρακτήριζε ο Πορτοσάλτε), για να διαμαρτυρηθούν για την εθνοκάθαρση του Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστίνιους;

Μήπως έγινε η ΚΝΕ πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ;

Όχι.

Το ανάποδο: Επειδή η ΚΝΕ δεν είναι πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, αυτά σήμερα μπορούν να συγκλονίζονται από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες υπέρ της Παλαιστίνης.

Η ΚΝΕ είναι πρώτη δύναμη όμως στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Υπερηφανεύεται διαρκώς ότι εκθρόνισε τη ΔΑΠ από την πρώτη θέση τριανταπέντε χρόνια μετά την κυριαρχία της φοιτητικές παράταξης της Δεξιάς.

Το αποτέλεσμα ποιο είναι;

Τι ακριβώς έχει γίνει για την συνεχιζόμενη επί 6 μήνες σφαγή του Παλαιστινιακού λαού;

Πόσες πορείες και διαδηλώσεις έγιναν από τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα στο οποίο η ΠΚΣ, η παράταξη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ είναι πρώτη δύναμη;

Ποιες πρωτοβουλίες αγώνα και αλληλεγγύης πάρθηκαν σε μια χώρα που έχει παραδοσιακές σχέσεις φιλίας με τον αραβικό κόσμο και την Παλαιστίνη;

Γιατί τόση αδιαφορία και τόση απάθεια;

Τι περιμένει η πρώτη δύναμη των φοιτητών, η παράταξη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ για να καλέσει σε πορείες, διαμαρτυρίες, συνελεύσεις και καταλήψεις για να σταματήσει επιτέλους η γενοκτονία στην Παλαιστίνη;

Μήπως περιμένει τις φοιτητικές εκλογές στις 22 Μαΐου όπου θα βγει ξανά πρώτη δύναμη;

Μα τι είδους πρωτιά είναι αυτή που δεν ωφελεί τους αγώνες και τα κινήματα, δεν ενισχύει τη μαζική αντιμπεριαλιστική πάλη, δεν επενδύει στην αλληλεγγύη σε ένα λαό που έχει τραβήξει τα πάνδεινα και που η σφαγή του προκαλεί αυτή τη στιγμή κύμα συμπάθειας σε όλο τον κόσμο;

Ή μήπως η απάθεια του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για το δράμα της Παλαιστίνης οφείλεται στο ότι (κατά τη γνώμη τους) στη Μέση Ανατολή γίνεται ένας “ιμπεριαλιστικός πόλεμος”;

Τι σημαίνει στα αλήθεια ιμπεριαλιστικός πόλεμος; Οι ιμπεριαλιστές του Ισραήλ πολεμούν τους ιμπεριαλιστές της Παλαιστίνης; Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ με μακρύ χέρι το Ισραήλ πολεμούν τους ιμπεριαλιστές της Ρωσίας και του Ιράν με μακρύ χέρι τη Χαμάς; Mήπως για αυτό η ΚΝΕ και το ΚΚΕ θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να γίνει και τίποτα περισσότερο στα ελληνικά Πανεπιστήμια για τη σφαγή στην Παλαιστίνη;

Στη Μέση Ανατολή δεν γίνεται ένας γενικώς και αορίστως “ιμπεριαλιστικός πόλεμος” που μπορεί να ερμηνευτεί κατά το δοκούν. Στη μέση Ανατολή διεξάγεται μια σφαγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, κατά πλειοψηφία γυναικών και παιδιών, πρωτοφανής στον εικοστό πρώτο αιώνα, μια γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, μια καλά σχεδιασμένη εθνοκάθαρση, μια μαζική εκτόπιση εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό γίνεται στη μέση Ανατολή και όχι ένας βολικός -για να μην πάρουμε θέση- “ιμπεριαλιστικός πόλεμος”.

Τις μέρες που αποκαλύπτονται μαζικοί τάφοι εκτελεσμένων Παλαιστίνιων που είχαν καταφύγει στα νοσοκομεία Αλ Σίφα και Νάσερ, τις μέρες που μέχρι και οι φοιτητές των κορυφαίων αμερικανικών Πανεπιστημίων ξεσηκώνονται οργισμένοι για την υποκρισία, ανοχή και στήριξη της Δύσης στα ναζιστικής υφής εγκλήματα του Ισραήλ, το φοιτητικό κίνημα υπό την ηγεμονία της ΚΝΕ, περιμένει …το Πάσχα, οργανώνει …τα ψηφοδέλτια, ζει και αναπνέει για …τις φοιτητικές εκλογές.

Και κάτι τελευταίο: Είναι ευχαριστημένοι οι φίλοι και τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ από την κινητοποίηση του κόμματος και των μαζικών φορέων που ελέγχει για το ζήτημα της Παλαιστίνης; Έχει καμιά σχέση ο όγκος και η συχνότητα των κινητοποιήσεων, αλλά ακόμα και η πολιτική γραμμή και κατεύθυνση του ΚΚΕ για το Παλαιστινιακό με τις κινητοποιήσεις και τη γραμμή που είχε το ΚΚΕ είκοσι χρόνια πριν, για τη Γιουγκοσλαβία ή το Ιράκ; Είναι ευχαριστημένοι όσοι απόμαχοι της Αριστεράς βρήκαν “απάγκιο” στο ΚΚΕ επειδή κουράστηκαν να αναζητούν μια άλλη Αριστερά; Θεωρούν ότι η επιλογή τους δικαιώνεται;

Οι αγρότες στη Γαλλία και στο Βέλγιο, οι φοιτητές στις ΗΠΑ, τα κινήματα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο, δεν έχουν την τύχη ή την ατυχία να καθοδηγούνται από ένα ΚΚΕ. Ίσως για αυτό οι αγώνες τους να είναι ανυποχώρητοι και τα όριά τους να μη συμφωνούνται εκ των προτέρων με τις κυβερνήσεις – για να θυμηθούμε και την άδοξη κατάληξη των αγροτικών κινητοποιήσεων στο Σύνταγμα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κίνημα στην Ελλάδα είναι σε χειρότερο σημείο από το κίνημα στη Γαλλία ή στις ΗΠΑ. Σημαίνει όμως ότι δεν αρκούν οι τίτλοι και τα λάβαρα για να υπάρξουν μαζικοί αγώνες και κοινωνικό ξεσηκωμός. Και σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στη συγκεκριμένη, παίζουν ανασταλτικό και όχι καταλυτικό ρόλο.

Στην Ελλάδα πολύς κόσμος λέει “πάλι καλά που υπάρχει το ΚΚΕ”. Τι σημαίνει όμως στα αλήθεια αυτό;

Είναι καλό να υπάρχει ένα κόμμα με κόκκινες σημαίες και σφυροδρέπανα, ναι.

Είναι καλό όμως αυτό το κόμμα, με αυτές τις σημαίες και αυτά τα σφυροδρέπανα, να έχει τη συγκεκριμένη στάση και τη συγκεκριμένη πολιτική;

Ή μήπως έτσι δυσφημούνται και οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα;