english

H Επιβεβαίωση του Σχεδίου Β: “Χάος” στο ΣΥΡΙΖΑ, και στους Θιασώτες της (εντός) Ευρώ Διαπραγμάτευσης

H Επιβεβαίωση του Σχεδίου Β: “Χάος” στο ΣΥΡΙΖΑ, και στους Θιασώτες της (εντός) Ευρώ Διαπραγμάτευσης

Του Κώστα Παπουλή.

Τον Δεκέμβρη του 2011, στην συνδιάσκεψή του, το Μ.Α.Α. διάλεξε την καθαρή θέση για το ευρώ και τις κρυστάλλινες κουβέντες για τα πράγματα, όπως εξελίσσονται στην «μνημονιακή» Ελλάδα. Προσωρινά βρεθήκαμε λίγοι, και σε πολιτική «μοναξιά», αλλά αμέσως μετά, αρχίσαμε να ακουγόμαστε στην πολιτική ζωή, για να δικαιωθούμε πλήρως -δυστυχώς μέσα από την κυπριακή τραγωδία-. Στην τοποθέτηση μου στην συνδιάσκεψη τότε, είχα πει (βλ: Γιατί το ευρώ είναι το κεντρικό ζήτημα, που παραθέτω στο τέλος του άρθρου, 4ο σημείο):

«Ως γνωστόν, οι ελληνικές τράπεζες, επιβιώνουν χάριν στην ρευστότητα που τους παρέχει η ΕΚΤ, και τώρα τελευταία η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας (μέσω του ειδικού μηχανισμού, που πάλι ελέγχεται από την ΕΚΤ). Πως θα διαπραγματευτείς με κάποιον που σε ελέγχει; Άλλωστε, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι από την στιγμή που θα προχωρήσει η χώρα σε στάση πληρωμών, έναντι του εξωτερικού χρέους, η ρευστότητα θα διακοπεί. Είναι σαν να έχουν διαμαρτυρηθεί οι επιταγές σου και εσύ να πηγαίνεις να ζητάς καινούργιο μπλοκ. Σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να ανασυγκροτηθεί αμέσως η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, να εκδοθεί η νέα δραχμή, να εθνικοποιηθούν οι τράπεζες, για να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα. Αλλά ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που δεν διακοπεί αμέσως η ρευστότητα, για λόγους σταθερότητας του ευρώ, η Ελλάδα πάλι δεν μπορεί να βγει από την κρίση, γιατί δεν διαθέτει μέσα οικονομικής πολιτικής.»

Η γενικόλογη αντιμνημονιακή θέση (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ. ΕΛΛΗΝΕΣ), όπως εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές, δήλωνε ότι η έξοδος από το ευρώ δεν υφίσταται ως πιθανότητα, γιατί οι ευρωπαϊκές συνθήκες, δεν επιτρέπουν την εκδίωξη ενός μέλους από την ζώνη του ευρώ. Όταν τους λέγαμε, ότι άμα η Ελλάδα δεν πειθαρχήσει, θα της κόψουν τη ρευστότητα για τις τράπεζες και θα φύγει άρον-άρον, με την «θέλησή» της, έκαναν ή τους κουφούς, ή έλεγαν ότι υιοθετούμε το δίλημμα του αντιπάλου. Όταν μάλιστα, ο Α. Αλαβάνος, περιέγραψε δημόσια την αλήθεια, πριν τις εκλογές, οι γνωστοί μηχανισμοί τον επικήρυξαν για άλλη μια φορά.

Τώρα όμως είναι τα δύσκολα, για την άλλη πλευρά που η πολιτική της «δοκιμάστηκε» στην Κύπρο. Ιδίως, για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, τον κύριο «εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ». Έτσι, έχουν αρχίσει να ακούγονται απίθανα πράγματα. «Η επιστροφή στην δραχμή είναι εθνική αναδίπλωση», είναι η επίσημη θέση. Αλήθεια, πότε θα μας απαντήσουν στο ερώτημα: τι είναι η ευρωζώνη; Τι είναι η Ε.Ε.; που η μη συμμετοχή σε αυτές, συνιστά οπισθοδρόμηση; Υπάρχει γερμανικός ιμπεριαλισμός, ή όχι; Δικαιούμαστε να πούμε όχι σε αυτόν;

Είναι σαφές, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλωστε και του ΚΚΕ, ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα γεμάτη ιδεοληψίες, όσον αφορά τα τεκταινόμενα στην ζώνη του ευρώ, τις σχέσεις των εθνών κλπ Για τον ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, γιατί ως κόμμα καιροσκοπικό, που φτιάχνει γραμμή από τις δημοσκοπήσεις, βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπος με μια κοινή γνώμη που είναι υπέρ της δραχμής.

Αρχίζει λοιπόν, ο πολιτικός σουρεαλισμός. Πρώτος σε φαντασία αναδείχτηκε ο κ. Σταθάκης. Με «τρόπο», είπε, ότι «η δραχμή δεν μας γλυτώνει από το μνημόνιο, γιατί αν δεν έχουμε συνάλλαγμα θα πάμε στο Δ.Ν.Τ.. Δεν φταίει το νόμισμα, γιατί και η Ρουμανία και η Ουγγαρία είναι σε μνημόνιο». Το πρωτοφανές επίσης, για τις οικονομικές επιστήμες: «ότι το νόμισμα δεν παίζει ρόλο στην οικονομία» κλπ. Άφησε αποσβολωμένους από θαυμασμό, ανθρώπους σαν τον κ. Βορίδη, που ήταν συνομιλητές του, γιατί πραγματικά ούτε αυτοί μπορούν να φανταστούν τέτοια σενάρια, για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους. Δεν είναι πρώτη φορά, που μας χαρίζει «πνεύμα» υπέρ του ευρώ ο κ. Σταθάκης. Προ καιρού, στην Αυγή, είχε γράψει, ότι με την υποτίμηση θα μικρύνει το ΑΕΠ της χώρας κατά 30%-40%. Ενώ (πρέπει να) γνωρίζει ότι το ΑΕΠ αυξάνει, καθώς η υποτίμηση μεταφέρει πιέσεις στο εξωτερικό, η ανεργία μειώνεται και η ανταγωνιστικότητα βελτιώνεται. Η «μείωση» είναι ονομαστική ενώ η αύξηση σε όγκο είναι πραγματική.

Ένας άλλος, αρθρογράφος της ελευθεροτυπίας, μας λέει ότι «με εξαίρεση την ανεργία»!, το βιοτικό μας επίπεδο είναι καλό. Γιατί να φύγουμε από το ευρώ; Μα το βασικό μας πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, η ανεργία, που δεν μπορεί να λυθεί μέσα στο ευρώ. Και συνεχίζει ακάθεκτος στο γνωστό «τροπάρι»: «η χώρα δεν έχει εξαγωγές», άρα η υποτίμηση δεν θα την βοηθήσει. Κάνει και αυτός τον κουφό, στο βασικό επιχείρημα της υποτίμησης, που δεν είναι οι εξαγωγές, αλλά η υποκατάσταση των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή. Αναμασάει επίσης το γνωστό τετριμμένο: ότι οι υποτιμήσεις απέτυχαν-που βέβαια δεν είναι έτσι- ξεχνώντας παράλληλα, ότι η δραχμή διολίσθαινε κάθε μέρα. Τι θα γινόταν στην ελληνική οικονομία, αν η δραχμή είχε κλειδώσει σε αμετάκλητη ονομαστική ισοτιμία με το δολλάριο σε 1 προς 30, από το 1974, αντί για 1 προς 367 όταν μπήκε στο ευρώ; Μάλλον θα είχε έρθει το Δ.Ν.Τ. γύρω στο 1979…

Δεν λείπουν βέβαια και τα μεγάλα ανέκδοτα, από κάποιους νεοφώτιστους του ευρωπαϊσμού: «Η κυπριακή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να διαπραγματευθεί γιατί ήταν μνημονιακή», άρα ο ΣΥΡΙΖΑ…. Δεν υπήρχαν συμμαχίες στον ευρωπαϊκό Νότο……(δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούνιο είχε;) ή: Το σχέδιο Β, δεν μιλάει για παραγωγική ανασυγκρότηση….(Εδώ κάνουν τους αδιάβαστους, όταν παντού μιλάμε για σχεδιασμό σε βιομηχανία-γεωργία). Και το μεγάλο συμπέρασμα: «το σχέδιο Β, φτιάχτηκε» με μόνο σκοπό την αντιπαράθεση στην γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ…

Ένας ακόμη γνωστός δημοσιογράφος δήλωνε ότι: «η Κύπρος πρέπει να το κάνει όπως η Ισλανδία, αλλά να μείνει στο ευρώ.» Αυτός, φαίνεται να πιστεύει, ότι οι κύπριοι θα μετατραπούν σε παραχαράκτες, θα τυπώνουν ευρώ και έτσι δεν θα τους ενδιαφέρει η ρευστότητα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε πολλά. Ένα είναι βέβαιο: «δεν θα πλήξουμε»…

 

Γιατί το ευρώ, είναι, το (κεντρικό) ζήτημα: τοποθέτηση στην τότε συνδιάσκεψη του μετώπου

Δέκα σημεία:

1) H εθνική αυτοδιάθεση και η οικονομική παγκοσμιοποίηση, είναι δύο ασύμβατες μεταξύ τους δυνατότητες. Η συμμετοχή στην ευρωζώνη (παράδειγμα οικονομικής παγκοσμιοποίησης), συνεπάγεται την απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας και συνεπακόλουθα του πιο σημαντικού τμήματος της εθνικής ανεξαρτησίας.

2) Δεν υπάρχει κανένας δημοκρατικός θεσμός στην ευρωζώνη. Αλλά και να υπήρχε (ένα αποφασιστικό ευρωκοινοβούλιο), θα ήταν πολύ δύσκολο για τον ελληνικό λαό να επηρεάσει τις αποφάσεις του. Η συμμετοχή στην ευρωζώνη, συνεπάγεται λοιπόν και την κατάλυση της κοινοβουλευτικής και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

3) Σε μία καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική ένωση εθνών, με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης των οικονομιών τους, ενισχύεται η οικονομική ασυμμετρία και η οικονομική δύναμη μεταφράζεται και σε πολιτική δύναμη. Η συμμετοχή στην ευρωζώνη, συνεπάγεται και την ανισότητα των εθνών. Η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο, είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα.

Τις τρεις παραπάνω πικρές αλήθειες τις ζήσαμε και τις αφομοιώσαμε, τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Όποιος, πετάει συνθήματα, για εθνική αυτοδιάθεση-ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία-δημοκρατία και για ισότητα των εθνών, αν δεν τα μεταφράζει, για να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί, αν δεν τα συνδέει με την άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, κάνει πολιτική με ένα πουκάμισο αδειανό. Είναι σαν να λέμε, έξω οι αμερικάνοι, αλλά να μην βάζουμε θέμα να φύγουν οι βάσεις…

4) Η Ελλάδα είναι αναγκασμένη, εκ των πραγμάτων να προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών έναντι του εξωτερικού χρέους, για να διώξει την τρόικα από την χώρα. Μια τέτοια πολιτική απόφαση, συνδέεται με την αποχώρηση από το ευρώ. Ως γνωστόν, οι ελληνικές τράπεζες, επιβιώνουν χάριν στην ρευστότητα που τους παρέχει η ΕΚΤ, και τώρα τελευταία η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας (μέσω του ειδικού μηχανισμού, που πάλι ελέγχεται από την ΕΚΤ). Πως θα διαπραγματευτείς με κάποιον που σε ελέγχει; Άλλωστε, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι από την στιγμή που θα προχωρήσει η χώρα σε στάση πληρωμών, έναντι του εξωτερικού χρέους, η ρευστότητα θα διακοπεί. Είναι σαν να έχουν διαμαρτυρηθεί οι επιταγές σου και εσύ να πηγαίνεις να ζητάς καινούργιο μπλοκ. Σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να ανασυγκροτηθεί αμέσως η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, να εκδοθεί η νέα δραχμή, να εθνικοποιηθούν οι τράπεζες, για να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα. Αλλά ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που δεν διακοπεί αμέσως η ρευστότητα, για λόγους σταθερότητας του ευρώ, η Ελλάδα πάλι δεν μπορεί να βγει από την κρίση, γιατί δεν διαθέτει μέσα οικονομικής πολιτικής.

5) Η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική είναι απαγορευμένη, η νομισματική πολιτική είναι εναρμονισμένη με τις ανάγκες της πιο ισχυρής χώρας, της Γερμανίας, που δεν ταιριάζουν με τις δικές μας, αδυναμία για ρευστότητα, αδυναμία άσκησης συναλλαγματικής πολιτικής, αδυναμία νομισματικής χρηματοδότησης του δημόσιου ελλείμματος, αδυναμία εμπορικής πολιτικής κλπ. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και σφοδρή κρίση. Οι οικονομολόγοι λένε- και έχουν δίκιο-, ότι η υποτίμηση είναι ο ευκολότερος μηχανισμός για να ανακάμψει στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Η εθνική κυριαρχία και η δημοκρατία δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά σχετίζονται με το εθνικό νόμισμα. Με το εθνικό νόμισμα, μπορείς να κάνεις υποτίμηση για τον άνεργο, να έχεις ρευστότητα για τον έμπορο, να κατευθύνεις την βιομηχανική πολιτική, να καλύψεις δημόσιο έλλειμμα χωρίς την ανάγκη των διεθνών αγορών……..

Το εθνικό νόμισμα είναι προϋπόθεση τόσο για την έξοδο από την κρίση, όσο και για την δημοκρατική σχεδιοποίηση της παραγωγικής αναγέννησης της χώρας. Η ένταξη στην ΟΝΕ, στρέβλωσε την ελληνική οικονομία, αποδιάρθρωσε την παραγωγική της βάση και την έφερε σε δυσμενέστερη θέση στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, από την κατάσταση που βρισκόταν πριν την είσοδο στο ευρώ.

6) Είναι πιθανότατο το σενάριο μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και χαοτικής εξόδου από το ευρώ, χωρίς να αποκλείεται και η διάλυση της ζώνης του ευρώ. Οι συνέπειες από μια άτακτη έξοδο, θα είναι πολύ πιο οδυνηρές για τον ελληνικό λαό, σε σχέση με μια οργανωμένη αποδέσμευση. Είναι καθήκον της αριστεράς να μιλήσει καθαρά, να προειδοποιήσει και να υπερασπιστεί, τα συμφέροντα του έθνους των εργαζομένων.

7) Το δίλημμα για την Ελλάδα είναι πραγματικό: Ή παρακμασμένη περιφέρεια μιας υπερεθνικής ένωσης, όπως η ΟΝΕ, αποικία του Βερολίνου, υπό τον έλεγχο και διεθνών οργανισμών τύπου Δ.Ν.Τ., φτωχιά και γερασμένη (από την επακόλουθη μετανάστευση), με μεγάλες πιθανότητες άτακτης εξόδου, ή οργανωμένη και συντεταγμένη αποδέσμευση, με σκοπό την ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας.

Μιλάμε για την παραμονή στην πραγματική ευρωζώνη και όχι στην φανταστική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, το ευρώ δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών του κέντρου, είναι μηχανισμός διαίρεσης σε Βορρά και σε Νότο, υποδούλωσης της περιφέρειας στο κέντρο. Τίποτα δεν δείχνει, ότι κάτι από αυτά, θα αλλάξει, τα επόμενα χρόνια. Αντίθετα, οι τελευταίες εξελίξεις, όπως και η εικοσαετής μεταΜάαστριχτ πορεία του ευρώ, αποκαλύπτουν ότι το εγχείρημα του κοινού νομίσματος, γίνεται όλο και πιο αποκρουστικό για την περιφέρεια και για τον κόσμο της εργασίας.

8) Το πολιτικά πιο κύριο: Το κόμμα του ευρώ, κυβερνάει τον τόπο χωρίς αντιπολίτευση. Θέτει το πολιτικό δίλημμα στην κοινωνία, και απαντάει το ίδιο. Η έξοδος από την ζώνη του ευρώ, παρουσιάζεται ως σύγχρονος «κατακλυσμός», ως επιστροφή στην «λίθινη» εποχή, η εθνική υποτέλεια και η καταστροφή του κοινωνικού κράτους και της εργασίας ως μονόδρομος. Δεν θα υπάρχει γάλα για τα παιδιά ισχυρίζεται ο Καρατζαφέρης, θα πεινάσετε η UBS, υπερπληθωρισμό βλέπει η σίτιμπανκ, θα νοικιάζετε τα σπίτια με ευρώ και για μαύρη αγορά, μιλάει ο άλλοτε λογογράφος του ΓΑΠ. Η έξοδος θα είναι καταστροφική συμπληρώνει ο Τσίπρας και ο Κουβέλης, είναι ψεύτικο το δίλημμα για το ΚΚΕ.

Κανείς δεν σηκώνει συγκροτημένα το γάντι, που πετάει στο λαό το κόμμα του ευρώ, παρά ελάχιστες, ασύνδετες μεταξύ τους φωνές, που ευτυχώς πληθαίνουν τελευταία.

Η αφηρημένη αντιπολίτευση ενισχύει το σύστημα. Το λαϊκό κίνημα χρειάζεται συγκεκριμένες λύσεις, σαφέστατο πολιτικό πρόγραμμα, καθαρές απαντήσεις, ώστε να πατήσει απάνω τους και να δημιουργήσει την μεγάλη ανατροπή.

9) Ο χρόνος μετράει ανάποδα, για τον λαό και την αριστερά. Η ανεργία μεγαλώνει, η δυστυχία απλώνεται, η νέα μετανάστευση φουσκώνει, άνθρωποι καταστρέφονται, η απελπισία απειλεί την ελπίδα. Η εξαθλίωση εύκολα γίνεται συνήθεια, όπως έδειξε η πτώση του υπαρκτού.

10) Ενώ η κρίση στην ζώνη του ευρώ είναι σύμμετρη, οι οικονομίες είναι διαφορετικές. Οι λαοί της περιφέρειας, πληρώνουν πολύ πιο ακριβά το μάρμαρο της κρίσης από ότι οι λαοί της Γερμανίας και των δορυφορικών της χωρών. Η αποδιοργάνωση και η διάλυση της ελληνικής οικονομίας, το βαθύ έλλειμμα ανταγωνιστικότητάς της, το αναιμικό κοινωνικό της κράτος, που εξατμίζεται, το ότι μπήκε πρώτη στον έλεγχο της τρόικας, τα βασικά μακροοικονομικά της μεγέθη, αλλά και οι άλλοι απόλυτα αρνητικοί οικονομικοί και κοινωνικοί δείκτες, κάνουν την κρίση στην Ελλάδα να παίρνει την πιο οξεία και δραματική μορφή. Η βαθιά ύφεση όμως, καθιστά και πιο εύκολη, την εκτός ευρώ, δυνατότητα ανάκαμψης. Η συντριβή και φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης, σε συνδυασμό με την ύπαρξη της πιο ισχυρής κομμουνιστογενής αριστεράς σε όλη την Γηραιά Ήπειρο, μετατρέπουν τον οικονομικά αδύναμο κρίκο και σε πολιτικοκοινωνικό αδύναμο κρίκο. Έτσι, όπως είναι τα πράγματα, δεν μπορούμε να περιμένουμε εμείς από τους άλλους μεσογειακούς λαούς, αλλά οι άλλοι μεσογειακοί λαοί περιμένουν από εμάς.

2 σχόλια

  • polpan1973
    polpan1973 Πέμπτη, 04 Απριλίου 2013 06:32 Σύνδεσμος σχολίου

    Ενδιαφέρον το άρθρο σας και η τοποθέτηση σας επί των πραγμάτων Κύριε Παπουλή, αν και σε αρκετά σημεία παρατήρησα την ύπαρξη αντίφασης μεταξύ των επιχειρημάτων σας. Για παράδειγμα, μεταξύ των σημείων 6 και 8, όπου λέτε πως "Είναι πιθανότατο το σενάριο μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και χαοτικής εξόδου από το ευρώ", ενώ παρακάτω απεγνωσμένα δηλώνετε "Κανείς δεν σηκώνει συγκροτημένα το γάντι, που πετάει στο λαό το κόμμα του ευρώ, παρά ελάχιστες, ασύνδετες μεταξύ τους φωνές, που ευτυχώς πληθαίνουν τελευταία". Τελικά, είσαστε υπέρ, ή κατά της εξόδου από το Ευρώ; Θέλετε την ανεξέλεγκτης χρεοκοπία και το χάος;
    Επίσης, παρότι συμφωνώ σε αρκετά σημεία που θίγετε σχετικά με τις ανυπόστατες και άτακτες δηλώσεις των διαφόρων πολιτικών, δεν έχετε θίξει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Τι είναι αυτό που μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Όσο δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη του παρελθόντος, όσο δεν κατανοούμε τι μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση και όσο δεν ψάχνουμε να βρούμε λύσεις οι οποίες δε θα εμπεριέχουν τα ίδια σφάλματα και αρρωστημένες νοοτροπίες, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουμε από την κρίση, είτε μαζί, είτε δίχως το Ευρώ. Εγώ, δε θέλω τους υπεύθυνους. Στο κάτω-κάτω, οι υπεύθυνοι δε βρέθηκαν τυχαία όπου βρέθηκαν. Αυτό που επιθυμώ είναι να καταλάβουμε επιτέλους πως όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι. Όσο ο κόσμος "νίπτει τας χείρας του" και δεν παραδέχεται τις τεράστιες ευθύνες του, λύση δεν πρόκειτε να υπάρξει.
    Προσωπικά, είμαι σαφώς υπέρ της διάλυσης της ΟΝΕ και του Ευρώ. Έχει αποδειχτεί ένα τραγικό λάθος που βάζει ασύμβατες μεταξύ τους οικονομίες και κοινωνίες να συμπορεύονται, πράγμα εξ ορισμού αδύνατον. Σίγουρα, ένα έθνος που έχει το δικό του νόμισμα, έχει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία στη διαχείριση των οικονομικών του μεγεθών. Όμως, αυτή η λύση δεν είναι αρκετή. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές που ξεφεύγουν πολύ από το ποιο είναι το νόμισμα του τόπου. Γιατί κανείς δεν θίγει αυτό το ζήτημα; Γιατί είναι όλοι σε μία κατάσταση όπου ρίχνουν ΟΛΕΣ τις ευθύνες στους άλλους; 40 χρόνια που τρώγαμε και πίναμε μέχρι σκασμού και μάθαμε να ζούμε με δανεικά ήταν φταίξιμο άλλων; Παραδόξως, παρά το γεγονός ότι η φύση του προβλήματος στην Κύπρο διαφέρει αρκετά από της Ελλάδας, πιστεύω ότι η πηγή του κακού έχει εντυπωσιακά πολλά κοινά σημεία.
    Κοντολογίς, ναι, φταίει το Ευρώ και οι αντικοινωνικές πολιτικές της Ευρώπης. Τη μεγαλύτερη ευθύνη όμως συνεχίζουμε να την έχουμε εμείς. Η Ευρώπη είδε και εκμεταλλεύεται μία κατάσταση που ήταν ήδη έτοιμη και φτιαγμένη από εμάς. Φταίει το λιοντάρι που κατασπάραξε το θήραμα που πήγε και έκατσε προκλητικά μπροστά του (και του έβγαλε και τη γλώσσα του από πάνω!);

  • Ulyses
    Ulyses Τετάρτη, 03 Απριλίου 2013 10:01 Σύνδεσμος σχολίου

    Πολύ ωραίο άρθρο Κε Παπουλή και πολύ ωραία, απλή και άμεση γραφή ανθρώπου που ξέρει καλά το θέμα του και τόχει ψάξει πολύ. Μπράβο. Μου άρεσε ιδιαίτερα το ήθος και το ύφος σου, που ξέρει να κρατάει το μέτρο (σε αντίθεση με τον Καζάκη π.χ. που γίνεται τόσο πιό αντιπαθής όσο πιό δίκιο έχει..!!).
    Ελπίζω νάχεις δίκιο και στη χώρα να έχουν μείνει ακόμα δυνάμεις αρκετές να σχεδιάσουν και να τη βγάλουν απ'την κρίση και να μη βρεθούμε γιά άλλη μιά φορά κατώτεροι των περιστάσεων... Αν αυτό συμβαίνει, τότε οι εξελίξεις πρέπει νάναι καταιγιστικές μετά την Κύπρο.
    Η αντιμετώπιση της Κύπρου (και όχι μόνο...) από την ευρωζώνη, πρέπει να έδρασε (ή να δράσει) σαν σόκ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, άσχετα από τον επικοινωνιακό χειρισμό της. Στη ΝΔ γιατί πρέπει να απεμπολήσουν την ελπίδα γιά τζάμπα κούρεμα μετά τις (γερμανικές) εκλογές. Στο ΣΥΡΙΖΑ γιατί έδειξε το σκληρό πυρήνα της ΕΕ καλύτερα από κάθε τι άλλο (ακόμη κι απ'την επίσκεψη στο Σόϊμπλε...). Μετά απ’αυτό δεν πρέπει νάχει ψευδαισθήσεις γιά το που θα οδηγήσει η «σκληρή διαπραγμάτευση». Στους φίλους του ευρω (σ'όλα τα κόμματα δυστυχώς) το τι συνεπάγεται η επιλογή τους.
    Αν και το ΚΚΕ αλλάξει γραμματέα στο συνέδριό του (ο κύκλος της Παπαρρήγα αυτό μάλλον φοβάται και αντιδρά με ύβρεις ...), τότε ίσως υπάρξει ελπίδα συμπόρευσης και ανατροπής.

    Κατά τα άλλα στα 10 σημεία σου θα μπορούσες να προσθέσεις κι ένα ακόμα: το ότι η νομισματική ένωση ( ή η σταθερή ισοτιμία) όπου δοκιμάστηκε απέτυχε και μάλιστα σε βάρος του πιό αδύνατου (Αργεντινή) , ή έμεινε στα χαρτιά (Amero: ΗΠΑ-Καναδας-Μεξικό). εξ ου και η άρνηση να μπούν στο ευρω των χωρών που είναι ακόμα έξω απ'αυτό.

    Τέλος δεν μπορώ να φανταστώ "σοβαρούς αναλυτές" να αρνούνται την επεξεργασία Πλάνου Β την ώρα που θάπρεπε να έχουν (και να το ξέρουν ΟΛΟΙ ότι έχουν..!) όχι δύο αλλά ΔΕΚΑ σχέδια, γιά ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, μεταξύ άλλων και του διπλού νομίσματος (βλέπε πείραμα Βεργκλ).!

    Ας ελπίσουμε ότι θα πρυτανεύσει η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ...

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή