english

Μπορεί η ΛΑΕ να κάνει την έκπληξη;

Μπορεί η ΛΑΕ να κάνει την έκπληξη;

Του Νίκου Γαλάνη.

Όχι, απαντάει καλόπιστα ένας βιαστικός και απρόσεκτος αριστερός, παραμένοντας στο παρελθόν και βρισκόμενος στον φαύλο κύκλο της απογοήτευσης, του πένθους, της παραίτησης, του αγνωστικισμού και της διάλυσης. Αυτό το όχι πατάει σε μια πραγματικότητα δύσκολη, τόσο σε σχέση με τον δυσμενή συσχετισμό δύναμης, όσο και σε σχέση με τη μικρή δυναμική που φαίνεται να έχει η ΛΑΕ (όχι μόνο δημοσκοπικά…). Όμως το διάβασμα αυτό είναι στατικό, είναι φωτογραφικό, καθόλου ευρυγώνιο και ξεχνά ότι η σημερινή κατάσταση προσφέρεται για εκπλήξεις –όχι μόνο αρνητικές, αλλά και με θετικό πρόσημο.

Οι δυνατότητες της ΛΑΕ αναδεικνύονται από την προσφυγή και επαφή της με τον κόσμο. Βρίσκονται στις μεγάλες δεξαμενές μαζών που «κρύβονται» από τις δημοσκοπήσεις. Πρώτη μεγάλη και αυξανόμενη δεξαμενή είναι ο κόσμος που πλέον ενοχοποιεί την ευρωζώνη και την ΕΕ γι’ αυτά που του συμβαίνουν. Βλέποντας την παρακμή και την παραλυσία της ΕΕ, αναγνωρίζοντας ότι το πραγματικό πολιτικό όριο στο ιουλιανό δημοψήφισμα του 2015 ήταν το ευρώ και οι Μένουμε Ευρώπη, και αντιλαμβανόμενος ότι τα γεγονότα στη Γαλλία και οι άγριες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα αποτελούν σχέδιο που εκπορεύεται και επιβάλλεται από τους θεσμούς της ευρωζώνης, ολοένα και περισσότερο σπάει από μόνος του το φόβο και σχηματίζει το στρατόπεδο του ΟΧΙ στην ευρωζώνη. Αυτός ο κόσμος νιώθει ότι είναι πολιτικά ορφανός. Ότι δεν υπάρχει μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη που να τον εκφράζει και να της δείξει εμπιστοσύνη. Ποσοστιαία αναδεικνύεται στο 40% της εκλογικής δύναμης. Θα λέγαμε –με όρους και προϋποθέσεις και χωρίς υπερβολή– ότι ένα πολιτικό μέτωπο του ΟΧΙ θα διεκδικούσε την πρώτη θέση στις εκλογές.

Δεύτερη μεγάλη δεξαμενή κόσμου αποτελεί η πληβεία νεολαία και η νεολαία που ξεριζώνει τη ζωή της και μεταναστεύει. Νεολαία που ηλικιακά βρίσκεται μεταξύ 18 και 35, που ιδεολογικά δεν καθορίστηκε από την αριστερά, που δεν συγκινείται από το σοσιαλισμό (αυτόν που εκφέρεται και εκφωνείται με το γνωστό τρόπο και από τους συνήθεις γνωστούς), αλλά που είναι δυνατόν να δώσει ενεργητικά το «παρών» όταν συγκινηθεί, όταν η ίδια καταλάβει ότι αξίζει τον κόπο και την αφορά. Αυτή η νεολαία σήμερα απέχει, παρακολουθεί, προσπαθεί να βρει την ατομική διέξοδο, αλλά είναι παρούσα όταν υπάρξουν μάχες και αγώνες που οδηγούν σε φιλολαϊκή διέξοδο.

Τρίτη μεγάλη δεξαμενή είναι ο κόσμος που εμπιστεύθηκε, που ψήφισε, που συμμετείχε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα «πού θα πάνε οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ;» είναι πραγματικό και αφορά αρκετές χιλιάδες κόσμου όλων των κοινωνικών κατηγοριών και ηλικιών. Είναι μάζες απογοητευμένες που γνωρίζουν τι σημαίνει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και δεν ξαναγυρνάνε εύκολα εκεί. Ταυτόχρονα, είναι κόσμος αμήχανος, με μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης στον οποιονδήποτε, κόσμος που φλερτάρει περισσότερο με την αποχή παρά με το να δείξει προτίμηση σε κάποιο από τα υπάρχοντα πολιτικά-εκλογικά σχήματα. Να διευκρινίσουμε όμως ότι όταν μιλάμε για κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάμε για τα «οικόσιτα» της κυβέρνησης, του κράτους και του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί έχουν να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους και η συνείδησή τους καθορίζεται από το είναι τους.

Όλες αυτές οι μάζες είναι η μεγάλη βάση απεύθυνσης της ΛΑΕ. Γιατί αυτές οι μάζες είναι το «υποκείμενο» της ανατροπής. Είναι οι μάζες που δεν θέλουν ίσως να ακούσουν ή να ακολουθήσουν τη σημερινή αριστερά, αλλά θα ακολουθήσουν όποιον τους πείσει ότι είναι αξιόπιστος, ότι έχει τη δύναμη και το πρόγραμμα για να ανατραπεί αυτό που φτιάχνεται επί έξι συνεχή χρόνια. Αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις σήμερα είναι πολιτικά «ορφανές», δεν εμπιστεύονται κανέναν, έχουν χαμηλό φρόνημα, αλλά πολύ μεγάλο θυμό. Όταν ο θυμός τους ξεπεράσει το φόβο τους, όταν η πίστη τους ξεπεράσει την πρόσφατη «ήττα» των ελπίδων τους, τότε θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα.

Η ΛΑΕ μπορεί να κάνει την έκπληξη αν απευθυνθεί με υπομονή και επιμονή σε αυτές τις μάζες. Τα κρίσιμα ερωτήματα όμως είναι με ποιες μορφές, με ποιες δυνάμεις, με ποια πολιτική και οργανωτική φυσιογνωμία και σχέδιο. Αυτά τα ερωτήματα οφείλουμε να τα θέσουμε στην ιδρυτική μας συνδιάσκεψη και να δημιουργήσουμε τους όρους άμεσης απάντησής τους, γνωρίζοντας ότι έχουμε λίγο χρόνο για να ανατάξουμε την ελπίδα και το φρόνημα του λαού. Όμως δεν χάσαμε ακόμα τη δυνατότητα ανατροπής. Να αναζητήσουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις για να αποκτήσουμε την ικανότητα να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη και την ενεργητική υποστήριξη αυτού του κόσμου. Γιατί μόνο ο οργανωμένος λαός που έχει προετοιμαστεί για τη σύγκρουση και την ανατροπή, μπορεί να φέρει τη νίκη και τη διέξοδο, να ανοίξει δρόμους και για άλλους λαούς.

Πρώτος όρος είναι η διαρκής και σαφής ανάδειξη της ταυτότητας της ΛΑΕ, που θα προσεγγίσει τον κόσμο που αμφισβητεί την ευρωζώνη, που καταλαβαίνει πλέον –έστω και ενστικτώδικα– ότι η λύση βρίσκεται στην έξοδο από αυτήν. Η ΛΑΕ πρέπει να προετοιμάσει τον κόσμο γι’ αυτή τη σύγκρουση, να πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος ενάντια στην ευρωζώνη. Ενός κινήματος που θα συνδυάζει τα ζητήματα της ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με τον αγώνα απεξάρτησης από την ευρωζώνη. Γιατί η διαρκής συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας που πραγματοποιείται με παρεμβάσεις και εκβιασμούς των δανειστών εξυπηρετεί και διαμορφώνει ένα συσχετισμό υπέρ των δυνάμεων του κεφάλαιου και κατά των εργαζόμενων. Υπηρετεί την οικοδόμηση μιας μνημονιακής κοινωνίας και την προληπτική-θεσμική ανάσχεση του λαϊκού κινήματος. Η ΛΑΕ οφείλει να στήσει μια μόνιμη λαϊκή πανελλαδική καμπάνια για τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και την έξοδο από την ευρωζώνη σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών, να προσπαθήσει να εκφράσει πολιτικά το ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ των πληττόμενων μαζών.

Δεύτερος όρος είναι το επίμονο, χωρίς αποκλεισμούς προσκλητήριο σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, μικρές και μεγάλες, που συμφωνούν στα κεντρικά αιχμηρά σημεία του προγράμματος. Αιχμηρό πρόγραμμα, πλατιά μαζική απεύθυνση για να δημιουργηθεί το ρεύμα που θα σαρώσει κυβέρνηση – μνημονιακό καθεστώς – ευρωζώνη. δεν εγκλωβιζόμαστε σε ένα αριστερό μέτωπο, ενωνόμαστε και δεν υποχωρούμε για κανέναν σε ένα αιχμηρό, αποτελεσματικό και νικηφόρο πρόγραμμα. Δεν συμμετέχουμε στους γνωστούς, άγονους, άστοχους και περιθωριακούς διαχωρισμούς του «αριστερού παρελθόντος». Μας συγκινεί περισσότερο η ΕΑΜική παράδοση του μετώπου και της νικηφόρας πάλης του ελληνικού λαού…

Τρίτος όρος είναι οι αναγκαίες άμεσες αλλαγές στη φυσιογνωμία, στις μορφές προσέγγισης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Η ΛΑΕ πρέπει να φέρνει το νέο, το αντισυστημικό, το άφθαρτο. Οφείλει να εμφανίσει και να προβάλει νέα πρόσωπα δίπλα σε ικανά και με ηθικό πλεονέκτημα πρόσωπα «παλαιότερης κοπής». Οφείλει να πάρει διαζύγιο με παλιές κομματικές νοοτροπίες που την απομακρύνουν από τη νεολαία, που δεν την κάνουν ελκτική δύναμη. Αιχμηρός λόγος, νέα πρόσωπα, νέες μορφές επικοινωνίας και προσέγγισης του κόσμου σε συνδυασμό με ένα «αντάρτικο» πνεύμα και δράση μαζικής απεύθυνσης. Το παλιό πρέπει να παραχωρήσει χώρο στο νέο, η δοκιμασία και ο πειραματισμός να προβάλλουν περισσότερο από τις γνωστές ανιαρές επαναλήψεις που τις περισσότερες φορές είναι αναποτελεσματικές. Οι πολιτικές Επιτροπές οφείλουν να έχουν σχέδιο δράσης, ζωντάνια, ενότητα, μετωπική μαζική απεύθυνση. Η ΛΑΕ ή θα έχει φιλοδοξίες να κάνει την έκπληξη και την ανατροπή ή δεν μπορεί να υπάρξει σαν μια «καλή συνέχεια» μιας αμαρτωλής ιστορίας. Αυτό απαιτεί τόλμη, ενότητα, σύγκρουση, αλλά και κοινή αντίληψη ότι τα πράγματα δεν θα πάνε όπως πριν.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Έξοδος»

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή