english

Οι γενίτσαροι είναι αμετανόητοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ το επιβεβαιώνει.

Οι γενίτσαροι είναι αμετανόητοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ το επιβεβαιώνει.

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Ένας γενίτσαρος αλλάζει στρατόπεδο μόνο μια φορά. Και από τη στιγμή που αλλάξει, από τη στιγμή δηλαδή που γίνει γενίτσαρος, δεν επιστρέφει πίσω. Στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι γενίτσαροι ήταν το πιο σκληρό και φανατισμένο σώμα αποτελώντας την αιχμή της πολεμικής μηχανής του Σουλτάνου. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Οι πρώην αριστεροί, όταν διαβούν τον Ρουβίκωνα, είναι ικανοί για τις πιο κυνικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ξέρουν ότι δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχει επιστροφή στην όχθη της αθωότητας. Από τη στιγμή που θα λερώσουν τα χέρια τους θα προχωρήσουν χωρίς ενδοιασμούς. Και για αυτό θα επιμείνουν μέχρι τέλους.

Οι αριστεροί που εφαρμόζουν νεοφιλελευθερισμό και μνημόνια δεν είναι σαν τους δεξιούς. Δεν μπορούν να επικαλεστούν ότι «δεν γνώριζαν». Δεν μπορούν να παριστάνουν τους έκπληκτους από το μέγεθος της κοινωνικής βαρβαρότητας που προκαλείται από τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Οι αριστεροί μνημονιακοί δεν σοκάρονται. Ξέρουν πλέον τι κάνουν, γιατί πριν το κάνουν αυτοί, έβλεπαν, κριτίκαραν και κατήγγειλαν τους δεξιούς.

Αυτό ίσως εξηγεί την ανεπαίσθητη φθορά που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο του πολιτικού του προσωπικού. Όποιος περίμενε ότι η κοινοβουλευτική του ομάδα θα κατέρρεε, ή τουλάχιστον θα μετρούσε σημαντικές απώλειες, μετά την ψήφιση και τη σταδιακή εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, των προαπαιτούμενων και του αυτόματου κόφτη, διαψεύδεται. Επίσης όποιος περιμένει ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, θα διαψευστεί. Το περισσότερο που μπορεί να αναμένει κανείς είναι κινήσεις α λα Κατριβάνου: Προσωπική παραίτηση με ταυτόχρονη ενσωμάτωση της ματαιότητας του αγώνα και της εναλλακτικής και δήλωση αποδοχής του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρις εκεί.

Αν αυτά ισχύουν, τότε το σχήμα «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αντέξει γιατί τα μέτρα που είναι υποχρεωμένος να πάρει δεν περνάνε από την κοινοβουλευτική ομάδα και το κόμμα» είναι θεμελιακά λαθεμένο. Η πρώτη και ηχηρή χρεοκοπία της πολιτικής του «όπου να ‘ναι καταρρέουν», ήταν με την ψήφιση του φορολογικού και ασφαλιστικού. Οι επόμενες διαψεύσεις έπονται. Και όσο οι διαβεβαιώσεις ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει» δεν αντικαθίστανται από μετρημένες και σοβαρές προσπάθειες ανάταξης της αξιοπιστίας της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος, η απογοήτευση θα αυξάνεται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι στη βάση του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει προβληματισμός, αποστροφή, διαφωνία. Δεν μπορεί να εκδηλωθεί όμως ως μαζική διάσπαση «όσων έμειναν» μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Θα εκδηλωθεί ως αποστράτευση, ιδιώτευση, απόσυρση. Εκείνων τουλάχιστον που δεν αρκούνται σε κραυγαλέες αυταπάτες ή δεν εξασφαλίζουν τον επιούσιον άρτο μέσα από την κομματική τους ένταξη. Χρέος μιας σοβαρής Αριστεράς είναι να αποτρέψει ένα τέτοιο διευρυνόμενο ρεύμα αποστράτευσης και ιδιώτευσης των αριστερών. Που παρεμπιπτόντως δεν προέρχεται μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, τροφοδοτείται από όλες τις εκδοχές της Αριστεράς και από την εικόνα ενός γενικευμένου πολιτικού αδιεξόδου.

Πολύ περισσότερο, φροντίδα και σχέδιο μιας Αριστεράς που επιδιώκει να παίζει ρόλο στα πράγματα και όχι να παίζει με τα κουβαδάκια της στη δικιά της παραλία, είναι να μπορέσει να υποδεχτεί τον κόσμο, τους ψηφοφόρους που εγκαταλείπουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο κόσμος αντικειμενικά θα αυξάνεται γιατί η κυβερνητική πολιτική θα γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη, αλλά δεν σημαίνει ότι αντικειμενικά θα στρέφεται προς τα αριστερά. Επιπλέον, η υποδοχή του κόσμου αυτού δεν μπορεί να γίνει διατηρώντας φιλικό και γεφυροποιό λόγο προς τον ΣΥΡΙΖΑ, τους βουλευτές και τα στελέχη που έμειναν να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν μια πολιτική εξόντωσης της χώρας και του λαού. Εδώ η πρόσφατη πολιτική ιστορία είναι διδακτική. Όσο ο ΣΥΝ λειτουργούσε συμπληρωματικά, φιλικά και συναγωνιστικά προς το ΠΑΣΟΚ, νουθετώντας το ως η «αριστερή» του συνείδηση, παρέμενε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αιμοδοτώντας το σύστημα εξουσίας. Από τη στιγμή που αποφάσισε να κατατάξει το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικό αντίπαλο της Αριστεράς (εποχή Αλαβάνου) υπήρξαν κάποια πρώτα δείγματα ανάταξης.

Σήμερα όμως δεν φτάνει μόνο ο επιθετικός τόνος και ο κάθετος διαχωρισμός. Το έλλειμμα δεν είναι σκέτα ο διαχωρισμός από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Το στοίχημα αφορά μια μακρά και επίπονη πορεία ανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας της Αριστεράς. Το νυστέρι πρέπει να φτάσει βαθιά, με αυτοκριτική αίσθηση, με μετρημένο και σοβαρό λόγο, σε πλήρη διάσταση με ευκολίες και αυτοματισμούς. Για να ακουμπήσει ξανά η Αριστερά το μυαλό και την καρδιά του λαού, πρέπει να επανιδρυθεί εκ θεμελίων. Ας ξεκινήσει ξεμπερδεύοντας με τις αυταπάτες ότι οι γενίτσαροι θα αλλάξουν και πάλι στρατόπεδο, επιστρέφοντας την αρχική τους όχθη.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή