english

Αυτοί που έφυγαν και αυτοί που έμειναν και η μετωπική πολιτική της ΛΑΕ

Αυτοί που έφυγαν και αυτοί που έμειναν και η μετωπική πολιτική της ΛΑΕ

Των Γιώργου Πασσαλίδη και Φραγκίσκου Φιλιππαίου*.

Μετά την πρόσφατη δήλωση της συντρόφισσας Ν. Βαλαβάνη για την εκποίηση του Ελληνικού, ανακύπτει ένα ερώτημα που αφορά το ποιες συμμαχίες πάμε να συγκροτήσουμε αλλά και ποια μετωπική πολιτική θα ακολουθήσουμε γενικά αλλά και εν όψει αυτής της κρίσιμης μάχης. Ενώ η συντρόφισσα Ν. Βαλαβάνη αναλυτικά και εμπεριστατωμένα αναλύει την αποικιακή εκποίηση του Ελληνικού, στον επίλογό της αναφέρει:«Και στους παραλιακούς δήμους, που θα σηκώσουν το μεγαλύτερο βάρος από τα βάσανα που περιμένουν τους κατοίκους ολόκληρης της Αττικής, στα κινήματα πολιτών και στις δημοτικές παρατάξεις είμαστε παντού μαζί, αυτοί που φύγαμε κι αυτοί που μείνανε (σσ: στο ΣΥΡΙΖΑ). Η υπόθεση του Ελληνικού θα είναι το σοβαρότερο κριτήριο για το μέλλον».

Άραγε υπάρχουν σήμερα μέλη του Σύριζα τα οποία δηλώνουν ότι εξαπατήθηκαν από τις λαθροχειρίες της κυβέρνησης και πλέον αντιτάσσονται στο σχέδιο δημιουργίας μιας ιδιωτικής πόλης μέσα στην πόλη; Υπάρχει καμιά πλατιά λαϊκή βάση στον Σύριζα η οποία δεν διαμαρτυρήθηκε για την μετατροπή του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, δεν αντιτάχθηκε στην ψήφισητου μνημονίου, δεν διαφώνησε με το φοροληστρικό νομοσχέδιο και την ολόπλευρη επίθεση στο ασφαλιστικό, αλλά σήμερα δεν σηκώνει κουβέντα για το Ελληνικό; Ή μήπως υπάρχουν δημοτικές παρατάξεις, ή αυτοδιοικητικά στελέχη του Σύριζα τα οποία σκοπεύουν να έρθουν ανοικτά σε ρήξη με την κυβέρνηση καταγγέλλοντας την σύμβαση του ΤΑΙΠΕΔ με τον Λάτση;

Είναι επίσης γνωστή η τακτική του Σύριζα να εναντιώνεται στα μέτρα που ο ίδιος υιοθετεί και ψηφίζει. Το να πολιτεύεται αντιπολιτευόμενος τον εαυτό του το ζήσαμε και στο δημοψήφισμα και στην υπογραφή του μνημονίου καθώς και στις πρόσφατες κινητοποιήσεις. Ειδικά όμως στη σκανδαλώδη ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού, η αφήγηση έχει τροποποιηθεί. Τα δάκρυα αντικαθίστανται από την πάγια νεοφιλελεύθερη ρητορική που εμφανίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία ως μοχλό ανάπτυξης για τη χώρα. Σε αυτό το τοπίο προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ακόμα αναζητούμε συμμάχους μέσα στον Σύριζα. Εκτός αν αναγνωρίζουμε στο πρόσωπο του κ. Μπελαβίλα ή του αντιπεριφερειάρχη Νοτίων κ. Καπάταη τους προνομιακούς μας συμμάχους. Ο πρώτος μάλιστα, ενώ κάνει λόγο για ουδέτερη εξέλιξη σε ό,τι αφορά την σύναψη της συμφωνίας, παράλληλα ιδρώνει για να μας πείσει ότι πολλά απ' όσα διεκδίκησε η κυβέρνηση πέτυχε να ενσωματωθούν.

Άρα να ξεκαθαρίσουμε με ποιους είμαστε και με ποιους όχι.

Αλλά πέρα από τη μάχη του Ελληνικού η αναγόρευση της μετωπικής μας πολιτικής ως ΛΑΕ προς αυτούς «που έμειναν» ως βασική γραμμή είναι λάθος για τους εξής λόγους:

Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αντίστοιχο κόμμα του ΠΑΣΟΚ του 2010 των εκατοντάδων χιλιάδων μελών και φίλων όπου κρίσιμο στοιχείο μέσα στην πολιτική κρίση ήταν «που θα πάει αυτός ο κόσμος». Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ποτέ ένα αντίστοιχο κόμμα. Από τις μερικές δεκάδες χιλιάδες μέλη που έφτασε στο απόγειό του, μετά το καλοκαίρι του 2015 και το 3ο μνημόνιο, η πλειοψηφία των μελών του κόμματος έφυγε προς διάφορες κατευθύνσεις (στη ΛΑΕ κυρίως, στην Πλεύση Ελευθερίας, αλλά και αρκετοί «σπίτι τους»-ελπίζουμε προσωρινά). Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι-πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ίσως κάποιων τίμιων ανθρώπων στις τοπικές οργανώσεις που ακόμα έχουν αυταπάτες – ένα κέλυφος μερικών στελεχών με θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, στην αυτοδιοίκηση, σε οργανισμούς κοκ. Με αυτήν την έννοια το «κάλεσμα» Βαλαβάνη «σε αυτούς που έμειναν» έχει μοναδικό αποδέκτη τον κ. Μπελαβίλα, την κ. Κατριβάνου ή και βασικά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης (ο κ. Καπάταης από την παράταξη Δούρου;) που σαν να μην έγινε τίποτα στη χώρα εφαρμόζουν το δόγμα «πάνω απ’ όλα η καρέκλα».

Η μετωπική πολιτική σε «αυτούς που έμειναν» συνεχίζει να τοποθετεί τη ΛΑΕ μέσα στο κάδρο της αναξιοπιστίας. Τα συγκεκριμένα στελέχη δεν παραστράτησαν, ούτε ξεγελιούνται από τον Τσίπρα, ούτε νομίζουν ότι πολεμούν τον «ακραίο νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη». Βοήθησαν στον εξευτελισμό της έννοιας της αριστεράς, οι περισσότεροι με ανταλλάγματα. Βοήθησαν στην ήττα και τον αφοπλισμό του αντιμνημονιακού κινήματος, με αποτέλεσμα σήμερα η ανατροπή να φαντάζει πιο δύσκολη από ποτέ. Εφαρμόζουν άγριο νεοφιλελευθερισμό και νεοαποικιοποίηση της χώρας. Η καθυστέρηση στο διαχωρισμό με αυτό το χώρο, έχει αποδεδειγμένα βλάψει τη ΛΑΕ, η οποία έπρεπε γρήγορα να «αποδείξει» ότι δεν επιθυμεί απλά να επαναλάβει ένα παρόμοιο εγχείρημα (το οποίο κατέληξε σε τέτοιο φιάσκο), σε καλύτερη έκδοση, αλλά επιθυμεί να έρθει σε τομή με το παρελθόν της και να δημιουργήσει μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη με αξιόπιστα πρόσωπα.

Αν όχι προς τα εκεί λοιπόν η μετωπική μας πολιτική, τότε προς τα που; Σε κεντρικό επίπεδο είναι σαφές ότι η επανάληψη μιας γραμμής ενότητας της αριστεράς αυτή τη φορά σε κατεύθυνση αντι-ευρώ είναι επιθυμητή, αλλά δε φτάνει. Το ΚΚΕ δεν την αποδέχεται. Μένει η Ανταρσυα, η οποία επίσης δεν επιθυμεί μια τέτοια μετωπική κατεύθυνση, έχοντας δώσει δείγματα γραφής έξι χρόνια τώρα για τα όρια της, και η νεοσύστατη Πλεύση Ελευθερίας, αν και δεν οριοθετείται στην αριστερά.

Όμως σε μια φάση όπου οι αντιστάσεις –και άρα η δυνατότητα για τη δημιουργία πολιτικού ρεύματος υπέρ μας-είναι στο ναδίρ και η βασική τάση είναι το ρεύμα της αποχής στη νεολαία, η «μετωπική» δουλειά που πρέπει να κάνουμε και με αφορμή τη μάχη του Ελληνικού είναι σε δύο κατευθύνσεις και παράλληλη:

- αφενός η συγκρότηση κοινωνικού μετώπου στις γειτονιές που περιλαμβάνει δημοτικά σχήματα - κοινωνικούς φορείς - συλλόγους γονέων και κηδεμόνων έως και αθλητικούς ομίλους. Το μέτωπο συγκροτείται πρωτίστως πάνω σε δράσεις και σχέδιο αντίστασης και όχι πάνω σε ιδεολογικοπολιτικές αναφορές.

- αφετέρου το πολιτικό μέτωπο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεπούλημα γενικά του δημόσιου πλούτου που συγκροτείται με πρωτοβουλία της ΛΑΕ με ανοιχτή πρόσκληση σε προσωπικότητες και οργανώσεις, σε όποια αντινεοφιλελεύθερη, αντιμνημονιακή και αντιφασιστική δύναμη κινείται. Από το ΚΚΕ και τον Πλεύση Ελευθερίας μέχρι την Ανταρσύα και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, αλλά και οργανώσεις έξω από την αριστερά, κινήσεις του σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου, έως προσωπικότητες, διαννοούμενους, πρώην βουλευτές ή νυν ευρωβουλευτές, δημάρχους που είναι διατεθειμένοι να έρθουν σε ρήξη με την κυβέρνηση.

*Ο Φραγκίσκος Φιλλιπαίος είναι μέλος της ΠΕ Γλυφάδας και ο Γιώργος Πασσαλίδης μέλος της ΠΕ Ηλιούπολης.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή