english

Ανοιχτή επιστολή στον Γιάνη Βαρουφάκη

Ανοιχτή επιστολή στον Γιάνη Βαρουφάκη

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Αγαπητέ Γιάνη

Σου απευθύνω τούτη την ανοιχτή επιστολή, με την ευκαιρία της δικής σου ανοιχτής επιστολής στον Α. Τσίπρα, επειδή φοβάμαι ότι δεν παίρνουμε υπόψη την προειδοποίηση του Μαρξ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Η αποκάλυψη των WikiLeaks για τις συνομιλίες Τόμσεν – Βελκουλέσκου δεν αποδεικνύει μόνο το ότι η χώρα σέρνεται σε νέο προδιαγεγραμμένο ιουλιανό «επεισόδιο» όπως ορθά επισημαίνεις.

Ούτε όμως αρκεί η διαπίστωση ότι το ΔΝΤ και η Επιτροπή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πράγματι, από διαφορετικό μονοπάτι η ΕΕ και το ΔΝΤ οδηγούν την Ελλάδα στον ίδιο προορισμό. Όταν ο Τάκιτος μιλούσε για αυτούς που δημιουργούν «έρημο ονομάζοντάς την ειρήνη» (ή σταθεροποίηση στη δική μας περίπτωση), ήταν σατανικά εύστοχος: «Λεηλατούν τον κόσμο, απογυμνώνουν τη γη, οδηγούνται από την απληστία, λεηλατούν και αρπάζουν με ψευδή προσχήματα και όλα αυτά τα βαφτίζουν ως οικοδόμηση της αυτοκρατορίας τους». Μιλούσε για τους Γερμανούς του 1ου αιώνα μ.Χ. αλλά η περιγραφή του ταιριάζει ανατριχιαστικά στην Ε.Ε.

Η απόπειρα της κυβέρνησης Τσίπρα να εμφανίσει κακό το ΔΝΤ και καλή την Ευρώπη θα ισοδυναμούσε με την απόπειρα του Οδυσσέα να πέσει πάνω στη Σκύλλα για να αποφύγει τη Χάρυβδη, αν δεν έκρυβε κάτι βαθύτερο. Τη στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα που είναι και στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης διαχρονικά, για πάση θυσία παραμονή στο ευρώ.

Ακόμη λοιπόν κι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει άκαμπτη στο θέμα του χρέους διατηρώντας και σφίγγοντας μήνα με το μήνα τη θηλιά γύρω από το λαιμό της ελληνικής οικονομίας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν πρόκειται να θέσει σε αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή ομηρία της χώρας. Όπως δεν την έθεσε και κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας της, όταν υπήρξες Υπουργός Οικονομικών.

Η δήλωση Τσίπρα «δεν θα αφήσουμε τον Τόμσεν να διαλύσει την Ευρώπη» κρύβει δύο μεγάλες (αυτ)-απάτες. Η πρώτη είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι σε θέση να παίξει τον παραμικρό ρόλο. Η δεύτερη και η μεγαλύτερη θυμίζει το σύνδρομο της Στοκχόλμης: Ένας εκβιαζόμενος όμηρος υπερασπίζεται και ταυτίζεται με τον απαγωγέα του, δηλώνοντας μάλιστα ότι τον προστατεύει από έναν άλλο κακό.

Επειδή όμως μιλάμε για την πολιτική και όχι για την ψυχολογία, το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά την τελευταία παράγραφο της ανοιχτής σου επιστολής. Η πρότασή σου προς τον Α. Τσίπρα να «απαιτήσει άμεση συμφωνία», απειλεί να επιβεβαιώσει τη ρήση του Μαρξ για την επανάληψη της ίδιας ιστορίας, αυτή τη φορά ως φάρσα.

Όσο υπήρξες Υπουργός Οικονομικών πόσες φορές απαίτησες άμεση συμφωνία; Και πόσες φορές εισακούστηκες; Κι αν η πρώτη φορά της «πάση θυσία εντός ευρώ» διαπραγμάτευσης οδήγησε στην ατιμωτική υπογραφή του τρίτου μνημονίου, η δεύτερη φορά γιατί να οδηγήσει σε κάτι άλλο;

Τούτων δοθέντων, η αντιπαράθεση στην επιζήμιες επιλογές του Α. Τσίπρα δεν μπορεί να γίνεται παραμένοντας στην ίδια στρατηγική. Ήταν αυτή η στρατηγική που σε οδήγησε να δηλώνεις θριαμβευτικά ότι «το μνημόνιο πέθανε», την ώρα που υπερασπιζόσουν τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη. Η κατάληξη του Ιουλίου του 2015 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτέλεσμα αυτής της συγκεκριμένης στρατηγικής. Που διαρκώς προτείνει, διαρκώς απαιτεί, μιλά τη γλώσσα της λογικής, αλλά δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να κάνει έστω και μισό βήμα μπροστά. Γιατί ο αντίπαλος έχει και το καρπούζι και το μαχαίρι. Κρατά τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης, εκβιάζει για υψηλά πλεονάσματα και αφόρητη λιτότητα, κλείνει τράπεζες και υπαγορεύει ατιμωτικές συνθηκολογήσεις.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τρένο που έρχεται κατά πάνω μας με ταχύτητα και εμείς προσπαθούμε να το σταματήσουμε, εφευρίσκοντας λογικά επιχειρήματα. Και ιδρώνουμε στριφογυρνώντας γύρω από τακτικές αποχρώσεις της ίδιας στρατηγικής χωρίς να σκεφτούμε ότι πρέπει ίσως να φύγουμε από τις θανατηφόρες γραμμές.

Την ώρα που οι Ολλανδοί λένε ΟΧΙ στο δημοψήφισμά τους και οι Βρεττανοί απειλούν με απόσχιση, αναζητούνται δυνάμεις, πρόσωπα και πολιτικές που μπορούν να καταφέρουν ισχυρό πλήγμα στην Ε.Ε. και να ανοίξουν ένα άλλο δρόμο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μήπως θα ήταν προτιμότερο να έχουμε ρήξεις, αποδεσμεύσεις, συγκρούσεις και ανατροπές, από το να υπομείνουμε στωικά την «έρημο» στην οποία από κοινού μας οδηγούν Ε.Ε. και ΔΝΤ;

Την απάντηση στο φόβο της σύγκρουσης τη δίνει και πάλι ο Τάκιτος: Μια κακή ειρήνη (ή σταθεροποίηση στη γλώσσα των Τόμσεν - Βίζερ) είναι χειρότερη από τον πόλεμο.

1 σχόλιο

  • niko demo
    niko demo Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016 12:20 Σύνδεσμος σχολίου

    Μάλλον θα πρέπει να βάλλεται και την απάντηση Βαρουφάκη στην ανοικτή επιστολή του Λαζαρίδη :
    http://agonaskritis.gr/%CF%81%CE%AE%CE%BE%CE%B7-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CE%B5%CE%BE%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%B3-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA/

    Για λόγους ουσιαστικής ''δεοντολογίας''

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή