english

Η αναγκαία κλιμάκωση του κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες

Η αναγκαία κλιμάκωση του κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες

Σχόλιο της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

1. Η τεράστια εκδήλωση της αλληλεγγύης του ελληνικού στους μετανάστες δημιουργεί πολύτιμη παρακαταθήκη. Αποδεικνύει τις αστείρευτες δυνατότητες της λαϊκής οργάνωσης ακόμη κι όταν το επίσημο κράτος συνειδητά απουσιάζει. Το παλλαϊκό κύμα αυτής της αλληλεγγύης εμπόδισε την εξάπλωση του ρατσιστικού και ακροδεξιού δηλητηρίου των ΜΜΕ και των κομμάτων του ακραίου κέντρου και της ακροδεξιάς που υπό άλλες συνθήκες, πρόθυμα θα έχυναν. Αποτελεί από αυτή την άποψη πολιτική πράξη και παράγει υλικά αποτελέσματα.

2. Το ελληνικό κράτος συνειδητά απείχε από την οργάνωση της αλληλεγγύης και την εξασφάλιση ανθρώπινων συνθηκών μετακίνησης και διαβίωσης των προσφύγων. Ο λόγος είναι προφανής: Ειδικά μετά το κλείσιμο των συνόρων, η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να αποθαρρύνει τη συσσώρευση των προσφύγων στα σύνορα και να δώσει το μήνυμα ότι θα πάψει να είναι χώρα τράνζιτ, χώρα που διευκολύνει τη διέλευση των μεταναστών, συμμορφούμενη πλήρως με την απαίτηση της ΕΕ για κλείσιμο των χερσαίων δρόμων.

3. Η μαχητική και πολιτική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες δεν έχει καμιά σχέση με το φθηνό και επικοινωνιακό ανθρωπισμό που δεν χάνουν ευκαιρία να επιδεικνύουν διάφοροι μεγαλοσχήμονες, τα ΜΜΕ, ορισμένες ΜΚΟ και η Εκκλησία. Η αλληλεγγύη του κινήματος δεν (αυτο)-διαφημίζεται, δεν αδιαφορεί για τις αιτίες που προκαλούν τον ξεριζωμό, δεν δίνεται υπό όρους, δε συναρτάται από την τηλεοπτική προβολή. Τέλος –και αυτό είναι σημαντικό- δεν αποτελεί άλλοθι για τους υποστηρικτές του τρίτου μνημονίου που με το ένα χέρι χαιρετίζουν τις αντιμεταναστευτικές αποφάσεις της ΕΕ (στην εφαρμογή των οποίων συμμετέχουν) και με το άλλο χέρι εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους μετανάστες. Η αλληλεγγύη δεν είναι κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τις μνημονιακές αμαρτίες. Δεν καλύπτει την υποκρισία που από τη μία δηλώνει «καλώς τους» και από την άλλη μιλά για «παράτυπους» μετανάστες οργανώνοντας την επαναπροώθησή τους στην κόλαση του πολέμου και της καταστροφής.

4. Για αυτόν ακριβώς το λόγο η εκδήλωση της λαϊκής αλληλεγγύης δεν μπορεί παρά να μετασχηματίζεται και να κλιμακώνεται διαρκώς σε μαχητική και πολιτική στάση απέναντι στην κυβέρνηση και στην Ε.Ε. Σε διαφορετική περίπτωση, το αναιδές, προκλητικό και ανατριχιαστικό «εμείς σώζουμε τους πρόσφυγες» που ακούγεται ευρέως από υποστηρικτές της κυβέρνησης Τσίπρα, θα αποτελεί προκάλυμμα καπνού για να εφαρμόζονται απρόσκοπτα οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές τόσο της Ε.Ε. όσο και της ελληνικής κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που στο εσωτερικό ακροατήριο διαμαρτύρεται για την Ευρώπη φρούριο, αλλά στις Συνόδους Κορυφής σκίζει (μαζί με άλλους) τη συνθήκη της Γενεύης. Η πολιτική καταγγελία της κυβέρνησης Τσίπρα και της Ε.Ε. στο προσφυγικό ζήτημα είναι απαραίτητος όρος για να αλλάξει η κατάσταση.

5. Η μία οπτική της αλληλεγγύης, η ακίνδυνη, η αναποτελεσματική, η εργαλειακή της χρήση ως ξέπλυμα άλλων αμαρτιών, σταματά στη διαχείριση των αποτελεσμάτων που προκαλεί το προσφυγικό. Η άλλη οπτική της αλληλεγγύης κλιμακώνεται και μετασχηματίζεται στην αντιμετώπιση των αιτιών. Επί χρόνια η απάντηση «αντιπολεμικό και αντιμπεριαλιστικό κίνημα» για να σταματήσουν οι αιτίες που προκαλούν τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων, καταγγέλλονταν ως κάτι μακρινό, θεωρητικό, μη πρακτικό. Σήμερα, οι αλλεπάλληλες τάχα «κοντινές», «πρακτικές» και «άμεσες» πολιτικές για το μεταναστευτικό έχουν ολοκληρωτικά χρεοκοπήσει και αποδειχτεί αναποτελεσματικές. Η ανάγκη να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο εξαλείφοντας τις αιτίες του, αντιμετωπίζοντας τη ρίζα του, πρέπει να έρθει στην πρώτη γραμμή της δημόσιας συζήτησης και της ατζέντας που τουλάχιστον η Αριστερά θέτει.

6. Τα σύγχρονα μεταναστευτικά ρεύματα στην Ευρώπη, πυροδοτούνται από τη γενικευμένη αποσταθεροποίηση μιας ολόκληρης περιοχής του πλανήτη, αυτής της Μ. Ανατολής, από τους εμφύλιους πολέμους και τις στρατιωτικές επεμβάσεις, και φυσικά από το καθεστώς φτώχειας και ανέχειας που επικρατεί στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της κεντρικής Ασίας και της βόρειας Αφρικής. Για όλα τα παραπάνω υπάρχει ένοχος και έχει ονοματεπώνυμο. Ο ιμπεριαλισμός, ο παγκόσμιος καπιταλισμός, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, ευθύνονται άμεσα ή έμμεσα για τις προσφυγικές ροές. Είτε κατέστρεψαν απευθείας χώρες ολόκληρες, είτε το αποτέλεσμα των οικονομικών και γεωπολιτικών τους επιδιώξεων αποσταθεροποιεί κράτη και δημιουργεί συνθήκες κολαστηρίου για τους ντόπιους πληθυσμούς. Αν δεν αντιμετωπιστεί ο πόλεμος, η φτώχεια, η εξαθλίωση που σπέρνει ο ιμπεριαλισμός, θα πασχίζουμε αντί να αντιμετωπίζουμε την αρρώστια, να απαλύνουμε τα συμπτώματά της. Σημαντικό, αλλά όχι επαρκές και σίγουρα όχι αποτελεσματικό.

7. Η Ε.Ε. αποδεικνύεται Ευρώπη φρούριο και μάλιστα υποκριτικό. Από τη μια συμμετέχει απλόχερα στη γενικευμένη αποσταθεροποίηση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη επιδιώκοντας τα ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα και από την άλλη αρνείται να δεχτεί στο έδαφός της τους κολασμένους που η ίδια έμμεσα ή άμεσα δημιούργησε. Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής έθαψε τη Συνθήκη της Γενεύης που ορίζει ένα ελάχιστο πλαίσιο προστασίας για τις μεταναστευτικές ροές. Οργανισμοί όπως η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζουν «μαύρη μέρα» για την ανθρωπότητα τη συγκεκριμένη απόφαση, η οποία –μην το ξεχνάμε- έχει και την υπογραφή της κυβέρνησης Τσίπρα. Ο οδηγός για τις αποφάσεις της ΕΕ και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν ότι οι μετανάστες είναι ανεπιθύμητοι στην Ευρώπη. Η μετατόπιση του πολιτικού χάρτη πιο δεξιά έως και ακροδεξιά ήταν η χαριστική βολή που επιτάχυνε το κλείσιμο των προσφυγικών διόδων. Το πρόβλημα πλέον μεταφέρθηκε από το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών κάπου ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα, με την Τουρκία να χαρακτηρίζεται (με μπόλικο κυνισμό και προφανή σκοπιμότητα) «ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες». Οι «κοινές αξίες» της Ε.Ε. και οι αρχές του διαφωτισμού, του ανθρωπισμού, των δικαιωμάτων πετάχτηκαν ακόμη μια φορά στα σκουπίδια, αποδεικνύοντας ότι είναι χάντρες και καθρεπτάκια για τους ιθαγενείς του "μένουμε Ευρώπη".

8. Η ελληνική κυβέρνηση έπαιξε ένα επικίνδυνο και τυχοδιωκτικό παιχνίδι από το οποίο ήδη έχασε και στο μέλλον θα χάσει ακόμη περισσότερα. Επιχείρησε καταρχήν να ανταλλάξει ένα μεγαλύτερο βάρος στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος με ελαφρύνσεις στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Πρόκειται για ψευδαίσθηση. Και το μεγαλύτερο βάρος θα αναλάβει, αλλά και ελάφρυνση δεν θα πετύχει. Δέχτηκε να μπει στο παιχνίδι της φύλαξης των συνόρων το ΝΑΤΟ, ανοίγοντας θέματα κυριαρχίας. Αποδέχτηκε όλη την αντιμεταναστευτική πολιτική των κλειστών συνόρων, διατήρησε το φράκτη στον Έβρο, κατήγγειλε για τα μάτια του κόσμου το κλείσιμο της βαλκανικής οδού (που εγκλώβισε χιλιάδες στην Ειδομένη), αλλά συμμετείχε και στην ευρωπαϊκή απόφαση που έκλεινε τη βαλκανική οδό. Άνοιξε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες, αποδέχτηκε το διαχωρισμό προσφύγων – μεταναστών, νομιμοποίησε στο πολιτικό λεξιλόγιο τους παράτυπους ή παράνομους μετανάστες. Επένδυσε στο ότι η Τουρκία θα τηρήσει τη συμφωνία ενώ ήδη η δυσαρέσκεια Τσίπρα για την αναποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ δείχνει ότι για μια ακόμη φορά έχουμε μια κυβέρνηση που υποχωρεί στα πάντα χωρίς να κερδίζει τίποτα. Με δύο λόγια συμμετείχε και υπερασπίστηκε το σύνολο της πολιτικής της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες, χωρίς να κερδίσει το παραμικρό αντάλλαγμα, ακόμη και με αστικούς όρους.

9. Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι ότι και στο προσφυγικό, όπως και στο οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα, το να είσαι μέλος της Ε.Ε. και να υπακούς στις συνθήκες τις (Σένγκεν, Δουβλίνο ΙΙ κλπ), αποτελεί μειονέκτημα και όχι πλεονέκτημα. Αποτελούν υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα. Η Ελλάδα για την Ε.Ε. αποτελεί τον παρία του νότου, τον χρήσιμο ηλίθιο που στο μεν ζήτημα του χρέους πρέπει να πληρώνει εσαεί βαρύ φόρο αίματος, στο δε προσφυγικό να αποτελεί τη χώρα υποδοχής και να απειλείται έμμεσα ή άμεσα με τη μετατροπή της σε τεράστιο καταυλισμό εγκλωβισμένων προσφύγων.

10. Συμπερασματικά, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της μνημονιακής εξαθλίωσης και της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Συνθλίβεται από τη διπλή πίεση των μνημονίων της ΕΕ και των γεωπολιτικών αναταράξεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η έξοδος από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, και ο αποφασιστικός διαχωρισμός από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αποτελούν την αναγκαία συνθήκη για μια άλλη πορεία για τη χώρα αλλά και για την προώθηση της φιλίας, της ειρήνης, της συνεργασίας των λαών της περιοχής.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή