english

Τελικά να τη λέμε Μακεδονία; 7 σημεία με αφορμή τον Μουζάλα.

Τελικά να τη λέμε Μακεδονία; 7 σημεία με αφορμή τον Μουζάλα.

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

1. Όλοι όσοι σήμερα εμφανίζονται θιγμένοι από τη «Μακεδονία» που εκστόμισε ο Μουζάλας έχουν κάνει τα πάντα για να ονομάζεται ντε φάκτο η γειτονική χώρα Μακεδονία. Στην αρχή όταν πήραν τα λάβαρα της Αγίας Λαύρας και των Μακεδονομάχων και διαδήλωναν ενάντια σε κάθε σύνθετο όνομα. Ανάμεσά τους πρώτοι και καλύτεροι οι νυν ανανεωτικοί, ευρωπαϊστές, σύγχρονοι, αντιεθνικιστές αριστεροί που το 1992 διά στόματος Λεωνίδα Κύρκου δήλωναν ότι «όλα τα κόμματα πλην Λακεδαιμονίων» διαδηλώνουν για τη Μακεδονία που είναι μία και ελληνική. Όλος αυτός ο εσμός λίγα χρόνια αργότερα κατάπινε αμάσητη τη μία αναγνώριση μετά την άλλη και τη σταδιακή κατοχύρωση της ΠΓΔΜ ως Μακεδονίας, καθότι έτσι υπαγόρευαν οι βουλές της ΕΕ και των ΗΠΑ. Αυτός ο συρφετός τότε που το πρόβλημα μπορούσε να λυθεί παρίστανε τον Μεγαλέξανδρο. Τώρα που τα πράγματα έχουν πάρει ανεπίστρεπτη τροπή, ο μανδύας του Μεγαλέξανδρου έδωσε τη θέση του στη φορεσιά του Χατζηαβάτη.

2. Όλοι όσοι παριστάνουν σήμερα ότι κάνουν αντιεθνικιστικό αγώνα υπερασπιζόμενοι σκέτα νέτα το δικαίωμα των εθνών στον αυτοπροσδιορισμό, καλό είναι να σκεφτούν περισσότερο. Το ευρωπαϊκό, ανανεωτικό, κοσμοπολίτικο ρεύμα της Αριστεράς έχει απαράγραπτες ευθύνες καθώς ακολούθησε σαν πιστό σκυλάκι τα κελεύσματα της αστικής τάξης (εθνικισμός προς εσωτερική κατανάλωση στην αρχή, κατασπατάληση της δυνατότητας σύνθετης ονομασίας αργότερα και πειθήνια υποταγή στα αμερικανοευρωπαϊκά κελεύσματα έκτοτε). Όλοι οι υπόλοιποι ας ξαναδιαβάσουν τους κλασικούς που τόσο πολύ τους επικαλούνται. Ο ένας κλασικός έλεγε ότι το συγκεκριμένο είναι συγκεκριμένο γιατί είναι σύνθεση πολλών προσδιορισμών. Και ο άλλος κλασικός έλεγε ότι χρειάζεται συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Και όσο ισχύει ότι το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό δεν είναι αλά καρτ, άλλο τόσο και ίσως περισσότερο ισχύει ότι η συγκεκριμένη διαμάχη έχει πολύ περισσότερους προσδιορισμούς από τη γραμμική και απλοϊκή σκέψη ότι «ο εχθρός του ελληνικού εθνικισμού είναι φίλος μου».

3. Με τα παραπάνω αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας είναι ότι η κάθε κίνηση έχει ένα ιστορικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό πλαίσιο μέσα στο οποίο παίρνει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Ο Ρήγας Φεραίος ο Βελεστινλής ουδεμία σχέση έχει με τον Φαήλο Κρανιδιώτη, έστω και αν και οι δύο καταγγέλλουν τον Οθωμανό. Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός που συγκρότησε τα έθνη κράτη στον 19ο αιώνα και διέλυσε τις αντιδραστικές αυτοκρατορίες της Κεντρικής Ευρώπης ουδεμία σχέση έχει με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό που ξεπήδησε από τις στάχτες της διάλυσης του ανατολικού μπλοκ, της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας. Και τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα του εικοστού αιώνα που αποτίναξαν την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, ουδεμία σχέση έχουν με τον σύγχρονο ακροδεξιό, φιλοφασιστικό ή και νεοναζιστικό εθνικισμό που κάνει εντυπωσιακή την παρουσία του. Για να μην μπερδεύουμε λοιπόν τη γραβάτα με το σώβρακο, καλό είναι να ξεχωρίζουμε τα συνθήματα από την ανάλυση και την πραγματικότητα εννοιών από την πραγματικότητα παραστάσεων.

4. Η απαίτηση του εθνικού αυτοπροσδιορισμού της γειτονικής χώρας ως Μακεδονία δεν είναι ζήτημα ιστορικής και βιολογικής κληρονομιάς του DNA του Μεγαλέξανδρου ή του Βουκεφάλα, την οποία οι Έλληνες διεκδικούν αδίκως (όσον αφορά τον Μεγαλέξανδρο) ή δικαίως (όσον αφορά τον Βουκεφάλα). Αφορά το γεωστρατηγικό πλαίσιο στο οποίο εκτυλίχτηκε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την ιμπεριαλιστική απαίτηση για αμφισβητούμενα σύνορα, επιδεχόμενα αλλαγών. Έχει δηλαδή να κάνει με τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό για Βαλκάνια ως διαρκή πυριτιδαποθήκη, θερμοκήπιο χειραγωγούμενων εθνικισμών και ταυτόχρονα πρόθυμης προτεκτορατοποίησης. Το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ είτε έπαιρνε τη μία τροπή είτε την άλλη, αντικειμενικά έθετε ζήτημα συνόρων. Η απαίτηση των γειτόνων να ονομάσουν τη χώρα τους Μακεδονία αφορά την απέλπιδα προσπάθειά τους να διατηρηθεί ενιαίο το κράτος τους υπό την απειλή απόσχισης της ισχυρής αλβανικής μειονότητας. Και ταυτόχρονα να εγγράψουν υποσχετική προς τους υπερατλαντικούς συμμάχους ότι με αυτό το όνομα κάποια στιγμή μπορεί να πυροδοτηθεί ένας νέος κύκλος ανάφλεξης, με αλλαγή συνόρων και πολεμικές αναμετρήσεις. Και αυτό το σενάριο αφορά τη χώρα μας και κατ’ επέκταση θα όφειλε να αφορά και την Αριστερά. Ειδικά όταν σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου από το «τέλος του κομμουνισμού» και έπειτα δεν έχουμε ησυχάσει από εμφυλίους, αποσταθεροποίηση, πολέμους και αιματηρές αναφλέξεις. Από αυτή την άποψη, η ονομασία είτε μας αρέσει είτε όχι, περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από μια ονομασία και έναν αυτοπροσδιορισμό.

5. Πέρα από την ευρωπαϊκή, κοσμοπολίτικη, αστική Αριστερά, υπάρχει και η θέση της άλλης Αριστεράς. Αυτής που ήταν έξω από την «πλην Λακεδαιμονίων» συστράτευση του εθνικού κορμού. Που αναγνωρίζει τους πολλαπλούς προσδιορισμούς, αντιπαρατίθεται κάθετα και αταλάντευτα στον εθνικισμό, αλλά δεν καταπίνει αμάσητο τον ιμπεριαλισμό. Η θέση αυτής της Αριστεράς για το όνομα της γειτονικής χώρας είναι αναγνώριση σύνθετης ονομασίας, δίνοντας τέλος στην αλυτρωτική προπαγάνδα, με αμοιβαία αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας. Μετά από αρκετά χρόνια μικρό μέρος αυτής της θέσης (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) έγινε θέση του ελληνικού κράτους. Για την ακρίβεια έγινε θέση του ελληνικού κράτους τότε μόνο που ο αστικός κόσμος είδε ότι όχι σύνθετη ονομασία, αλλά ούτε καν το σκέτο Μακεδονία δεν μπορεί να αποφύγει. Ανεξαρτήτως όμως από τα παπατζηλίκια της εθνικής διπλωματίας η συγκεκριμένη θέση αυτής της Αριστεράς παραμένει σωστή.

6. Με βάση τα παραπάνω, αποτελεί «αριστερή και προοδευτική» πολιτική να χαιρετίζουμε την αποστροφή Μουζάλα; Τη χαιρέτισαν άλλωστε και γνωστοί «αριστεροί και προοδευτικοί» πολιτικοί παράγοντες σαν τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον Γιώργο Παπανδρέου. Αντίστοιχη διαστροφή υπάρχει και από την ανάποδη. Οι κραυγές του Καμμένου και των λοιπών πατριδοκάπηλων είναι περισσότερο πορδές παρά πολεμικές ιαχές. Υπεράνω όλων είναι η μάσα. Ενώ ιερό και απαραβίαστο όριο της ελληνικής αστικής τάξης είναι να κάνει ότι ευαρεστεί τους ευρωπαίους και υπερατλαντικούς προστάτες της. Αριστερή και προοδευτική στάση στα εθνικά θέματα θα ήταν η αντιπαράθεση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στους χειραγωγούμενους εγχώριους και ξένους εθνικισμούς, η προώθηση της φιλίας και της συνεργασίας, η αντιπολεμική και φιλειρηνική κατεύθυνση, ο σεβασμός των συνόρων και της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Πράγματα ασύμβατα με τους όρκους υποταγής στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ και στην υπογραφή του ενός μνημονίου μετά το άλλο. Αποδείχθηκε και στο θέμα της ονομασίας, όπως και στο θέμα των προσφύγων, της Σένγκεν, του μνημονίου κλπ, ότι η παραμονή της χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, μόνο βλαβερή είναι ακόμη και για τα στενώς εννοούμενα εθνικά συμφέροντα. Και επειδή πρέπει να βλέπουμε τους πολλαπλούς προσδιορισμούς, το αντιεθνικιστικό περιτύλιγμα μιας υποτελούς και φιλοιμπεριαλιστικής πολιτικής έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

7. Πέρα από τη θέση για σύνθετη ονομασία, που ως θέση είναι σωστή, υπάρχει το ερώτημα της πραγματικής ζωής: Πώς τελικά θα αποκαλούμε τους γείτονες; Όταν το 99,99% του πλανήτη αποκαλεί την ΠΓΔΜ Μακεδονία και τους κατοίκους της Μακεδόνες, η ιστορία αποφαίνεται ντε φάκτο. Εκτός κι αν από τον τάφο της Αμφίπολης βγει καλπάζοντας ο Μεγαλέξανδρος έχοντας στο πλάι του τον Ηφαιστίωνα και ξιφουλκήσει εναντίον των Σκοπίων, το 99,99% του πλανήτη θα εξακολουθεί να αναρωτιέται γιατί δημιουργείται πολιτική κρίση όταν ένας υπουργός λέει Μακεδονία τη Μακεδονία. Αν είκοσι χρόνια πριν ένας υπουργός έλεγε Μακεδονία τη Μακεδονία όχι απλά θα αποπέμπονταν αλλά θα εξαφανιζόταν από τον πολιτικό χάρτη και τη δημόσια ζωή. Σήμερα ο Μουζάλας μένει στη θέση του, η ΝΔ χλιαρά (πιο χλιαρά δεν γίνεται) ζήτησε για λόγους ακροδεξιού ακροατηρίου την παραίτησή του, το ακραίο κέντρο στάθηκε στο πλάι του υπουργού. Μετά από είκοσι χρόνια θα είμαστε ακόμη πιο εξοικειωμένοι με τη χρήση του ονόματος Μακεδονία από τους γείτονες. Μπορεί ακόμη να βαυκαλίζεται το εθνικό φαντασιακό ότι δεν αναγνωρίζουμε καμιά Μακεδονία στα βόρεια σύνορά μας, αλλά όταν ο μελλοντικός υπουργός θα την αποκαλεί κατ΄αυτόν τον τρόπο, κανείς δεν θα ζητά πλέον την παραίτησή του. Βλέπετε η ιστορία καλύπτει τα κενά που αφήνει η πατριδοκαπηλεία, η μακεδονομαχία (πλην Λακεδαιμονίων), η υποτέλεια, η εξάρτηση και η μαλακία.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή