english

Αυτό που δεν πρέπει να κάνει η Λαϊκή Ενότητα

Αυτό που δεν πρέπει να κάνει η Λαϊκή Ενότητα

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Την Κυριακή 28/2/2016 δημοσιεύτηκε στην ΙΣΚΡΑ ένα άρθρο του Νίκου Νικηφόρου με τίτλο «Οι πρόσφυγες, το Συμβούλιο Αρχηγών, η Οικουμενική, οι Εκλογές». Η κεντρική ιδέα του άρθρου είναι ότι οι μνημονιακές δυνάμεις έχουν «λυσσάξει για Οικουμενική», θέλουν «να συλήσουν το πολιτικό πτώμα του ΣΥΡΙΖΑ» που έχει «καταρρεύσει μέσα στο λαό», ενώ ταυτόχρονα «τρέμουν τις εκλογές» ώστε να «παγώσουν τις ανατρεπτικές διεργασίες». Το άρθρο κλείνει με την προτροπή ότι η «απάντηση των ριζοσπαστικών δυνάμεων πρέπει να είναι εδώ και τώρα εκλογές».

Εντελώς ανάποδα από το πνεύμα αυτής της τοποθέτησης, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτά που υποστηρίζονται στο άρθρο του Ν. Νικηφόρου είναι αυτά που η ΛΑΕ δεν πρέπει να κάνει. Οι λάθος εκτιμήσεις οδηγούν και σε λάθος συμπεράσματα. Και πιο συγκεκριμένα:

Πρώτον: Δεν έχει λυσσάξει όλη η μνημονιακή αντιπολίτευση για Οικουμενική. Έχει λυσσάξει το ακραίο Κέντρο, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και ο Λεβέντης, καθώς η είσοδός τους σε ένα ευρύ κυβερνητικό σχήμα είναι ο μόνος τρόπος να διατηρηθούν ζωντανοί στον διπολισμό που αναπτύσσεται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Η δε ΝΔ όχι μόνο δεν ζητά Οικουμενική, αλλά προσεύχεται να συνεχίσει να φθείρεται η κυβέρνηση Τσίπρα φέροντας ταυτόχρονα σε πέρας τις μνημονιακές της υποχρεώσεις. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν βιάζεται να κυβερνήσει. Περιμένει να χρεωθεί ο Α. Τσίπρας ολοκληρωτικά και ανεπίστρεπτα το τρίτο μνημόνιο που φέρει άλλωστε την υπογραφή του.

Δεύτερον: Οι εκλογές δεν είναι επιθυμητές από κανέναν, πλην ίσως του ίδιου του Τσίπρα που θα εξέταζε ένα τέτοιο σενάριο για να περισώσει το ατομικό πολιτικό του κεφάλαιο. Όπως όμως έκανε σαφές ο Γ. Δραγασάκης, στέλνοντας μήνυμα στον Α. Τσίπρα εκ μέρους του αστικού κόσμου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αποδράσει και θα εφαρμόσει το μνημόνιο που έφερε στη Βουλή. Οι εκλογές –κυρίως- δεν είναι επιθυμητές από τη Γερμανία. Εκλογές άμεσα σημαίνει ότι το τρίτο μνημόνιο τινάζεται στον αέρα και πρέπει να πάμε σε τέταρτο μνημόνιο με πολύ χειρότερους όρους για την Ελλάδα και σε πολύ αρνητικότερο τοπίο για τις ηγεσίες της Ευρωζώνης. Είναι σαφές ότι στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων δεν γίνονται πράγματα στα οποία δεν συναινούν οι Γερμανοί. Και όσα γίνονται (πχ δημοψήφισμα), ανατρέπονται.

Τρίτον: Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει φθαρεί αλλά δεν έχει καταρρεύσει. Ούτε κοινοβουλευτικά, ούτε μέσα στο λαό. Έχει γρήγορη πτώση, βλέπει την ψαλίδα από τη ΝΔ διαρκώς να διευρύνεται σε βάρος της, αλλά ακόμη διατηρεί ζωντανή την αφήγησή της για «ηπιότερη εφαρμογή του μνημονίου» καθώς και για προστασία των μισθωτών από τον ιεροκήρυκα των απολύσεων Κ.Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση Τσίπρα εξανέμισε γρήγορα το κεφάλαιο που κέρδισε στις εκλογές του Σεπτέμβρη και ήδη βρίσκεται μπροστά στο τρομακτικό αδιέξοδο της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου. Στηρίζεται όμως ακόμη στο τσάκισμα της ελπίδας ότι υπάρχει λύση, καθώς εξ αριστερών δεν νιώθει ισχυρή πίεση.

Τέταρτον: Τα κινήματα που μέχρι σήμερα καταγράφτηκαν ήταν σημαντικά, ήταν το αναγκαίο οξυγόνο για να κινηθεί η κοινωνία μετά το σοκ του τρίτου μνημονίου, αλλά ταυτόχρονα ήταν οριακά. Δεν μπόρεσαν (και πώς θα μπορούσαν άλλωστε ελλείψει πολιτικού υποκειμένου;) να αρθρώσουν και να συγκροτήσουν εναλλακτική πρόταση διεξόδου, δεν ενώθηκαν στον κεντρικό αντιμνημονιακό (και ουσιαστικά αντι-ΕΕ) αγώνα, παρέμειναν κατά πλειοψηφία στη λογική των αιτημάτων εξαίρεσης από το μνημονιακό οδοστρωτήρα.

Με βάση τα παραπάνω, είναι σαφές ότι ένα πολιτικό σχέδιο της ΛΑΕ που στήνεται πάνω στο σχήμα «ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει, ο λαός εξεγείρεται, ο Τσίπρας έφαγε τα ψωμιά του και οι εκλογές είναι η λύση» είναι δρόμος αδιέξοδος.

Πρώτον επειδή συγκροτεί τη λάθος πολιτική ταυτότητα: Δεν έχουμε ανάγκη από μια εκλογική ρεβάνς της ήττας του Σεπτέμβρη και την οριακή είσοδο στη Βουλή. Οι εκλογές μπορεί να μην γίνουν σύντομα, και σε αυτή την περίπτωση θα κερδίσουμε μόνο απογοήτευση και αποστράτευση. Αλλά και σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε ανάγκη από έναν εκλογικό μηχανισμό, αλλά από τον πολιτικό φορέα μιας συνολικής πρότασης διεξόδου.

Δεύτερον, επειδή ακολουθεί το λάθος πολιτικό σχέδιο. Η πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται σύμφωνα με τις επιθυμίες μας. Οι εκλογές είναι καλοδεχούμενες, αλλά δεν είναι το όριο των προσπαθειών, ούτε η λύση στο συνολικό αδιέξοδο. Με βάση τη σημερινή αποτύπωση της πραγματικότητας, η διόλου πιθανή προσφυγή στις εκλογές θα έδινε τον ίδιο υπερμνημονιακό συσχετισμό με μόνη εξαίρεση την είσοδο της ΛΑΕ στη Βουλή.

Τρίτον, επειδή δύο διαφορετικά σχέδια δεν περπατάνε μαζί:

Είτε η ΛΑΕ θα ιδρώσει για να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία της Αριστεράς και να δώσει υπόσταση σε μια δύσκολη αλλά λυτρωτική πορεία διεξόδου. Και αυτό σημαίνει ανατροπές στον τρόπο ύπαρξης, συγκρότησης, απεύθυνσης.

Είτε θα είναι ευχαριστημένη με αυτό που σήμερα εκπέμπει, θα καταγγέλλει τις στημένες δημοσκοπήσεις, θα ζητά εκλογές, με ορατό στόχο όχι την ανατροπή της μνημονιακής συναίνεσης, αλλά την είσοδό της στη Βουλή. Και σε περίπτωση που εκλογές δεν γίνουν, πιθανή κατάληξη θα είναι η καθήλωσή της στα σημερινά μεγέθη.

Όταν δεν χωράνε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, πολύ απλά πρέπει να κρατήσεις μόνο το ένα.

Ποιο θα είναι αυτό;

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή