english

Εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ: Η πρώτη ήττα του Α. Τσίπρα

Εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ: Η πρώτη ήττα του Α. Τσίπρα

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Η εκλογή του αουτσάιντερ Κ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ξεπερνώντας στον πρώτο γύρο τον στηριζόμενο πανταχόθεν Τζιτζικώστα και στο δεύτερο γύρο τον νυν πρόεδρο και επίσης απλόχερα στηριζόμενο Β. Μεϊμαράκη, δεν προμηνύει τίποτα καλό για την κοινωνική πλειοψηφία. Οι προτεραιότητες του Κ. Μητσοτάκη προκαλούν ανατριχίλα στους εργαζόμενους. Δεν έχει τίποτα να προσφέρει πέρα από απολύσεις, αύξηση της ανεργίας, δωράκια στους εργοδότες, φιλέτα στη διαπλοκή. Παρόλα αυτά, σήμερα, προσφέρονται χρήσιμα συμπεράσματα για την πολιτική στιγμή, το στοίχημα που παίχτηκε και τη νέα πρόκληση που ανοίγεται.

Η ΝΔ συνολικά, δεν παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από τον αστικό κόσμο (που υποτίθεται μάλιστα ότι εκφράζει) για να διαδεχτεί άμεσα τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο αστισμός δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον Α. Τσίπρα και στην ικανότητά του να λειτουργεί αποτρεπτικά και παραλυτικά στα μέχρι πρότινος πλειοψηφικά αντιμνημονιακά αισθήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η ικανότητα ενός κόμματος κι ενός πρωθυπουργού που προέρχεται από την Αριστερά να βγάζει τη δύσκολη και βρώμικη δουλειά και να τα καταφέρνει εκεί που δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει η Δεξιά, κάνει τον Α. Τσίπρα -προσωρινά- σταθερό. Δεν είναι τυχαία η εκπληκτική ασυλία που αναλαμβάνει ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος που λίγους μόνο μήνες πριν ενσάρκωνε το απόλυτο κακό, σύμφωνα πάντα με τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Η στήριξη Μεϊμαράκη, τόσο από τον βασικό κορμό της παράταξης (με την ανοικτή στήριξη των Καραμανλικών), όσο και από τα ΜΜΕ, ήταν ποντάρισμα για μια μεταβατική και αδύναμη προεδρία, που μπορεί εύκολα να καεί σε σχήματα συγκυβέρνησης, υπό την προσωπική ηγεμονία του Τσίπρα. Η επιλογή της άρχουσας τάξης είναι για μια Βουλή μακράς διαρκείας, ακόμη και αν η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει διαδοχικά σχήματα και κυβερνητικούς εταίρους. Αυτό αναγκαστικά σημαίνει μια ΝΔ που συναινεί, στηρίζει τον Τσίπρα σε τυχόν κρίσιμες στιγμές και άρα μια ηγεσία αναλώσιμη και μεταβατική, που μπορεί να αντικατασταθεί μετά από μια συγκυβέρνηση ή μετά την επόμενη εκλογική ήττα. Άλλωστε ο Μεϊμαράκης είναι ένα πρόσωπο που μπορεί να συσπειρώσει αποκλειστικά τη στενή βάση της ΝΔ και να εγγυηθεί ίσως την ενότητά της, αδυνατεί όμως να αποτελέσει πόλο έλξης για το ευρύτερο μπλοκ του «ΝΑΙ».

Αυτό το μπλοκ επιχείρησε να εκφράσει ο Κ. Μητσοτάκης, εμφανιζόμενος περισσότερο ως ενοποιητικός παράγοντας του Ακραίου Κέντρου, ακόμη και ως εκφραστής των δυνάμεων της μεταλλαχθείσας Κεντροαριστεράς και λιγότερο ως συνεχιστής της κλασικής Νεοδημοκρατικής παράδοσης. Υπό μια έννοια, η επιλογή Μητσοτάκη είναι επιλογή αμφισβήτησης της διαχείρισης που ασκείται από τον Τσίπρα, ενώ η επιλογή Μεϊμαράκη είναι επιλογή συνέχειας στο συναινετικό μοτίβο του καλοκαιριού του 2015.

Δεν είναι τυχαία λοιπόν ούτε η στήριξη των Καραμανλικών στον Μεϊμαράκη, ούτε βέβαια η στήριξη του ίδιου του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στον μεταβατικό πρόεδρο της ΝΔ. Τα εντελώς τυχαία άρθρα στην Αυγή που ξέπλεναν τον Μεϊμαράκη, αλλά και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εξυμνούσαν τον Καραμανλισμό ξορκίζοντας τον Μητσοτάκη Νο 2 ως άλλοι Κουρήδες, εξυπηρετούσαν το μοτίβο που χτίζεται μεθοδικά, από πολλές πλευρές και επί μακρόν: Ο Τσίπρας ως νέος εθνάρχης, που μαζί του πρόσκαιρα ενώνεται ο Καραμανλισμός (ως φυσικός εκφραστής της δεξιάς παράταξης), αλλά και στηρίζεται από το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ΜΜΕ και της διαπλοκής, ενώ υποτάσσει στις επιλογές του μια συναινετική και ήπια ΝΔ. Πρόκειται για ένα σενάριο ομαλών και ελεγχόμενων εξελίξεων.

Γιατί λοιπόν έχασαν ο Μεϊμαράκης, ο Καραμανλής, ο Τσίπρας και ο βασικός όγκος των αστικών δυνάμεων που στρατεύτηκαν στο παραπάνω σενάριο;

Για τρεις λόγους: Πρώτον η ανοικτή στήριξη Τσίπρα στον Μεϊμαράκη απώθησε τον κόσμο της δεξιάς παράταξης. Δεύτερον, οι ομολογημένες και φανερές πλέον γέφυρες του Καραμανλισμού με τον Τσίπρα λειτούργησαν απωθητικά για τον υποδεικνυόμενο ως εκλεκτό του Καραμανλή, Μεϊμαράκη. Και τρίτον και σπουδαιότερο, επειδή ακόμη και μικρά παιδιά καταλαβαίνουν ότι με τον Μεϊμαράκη αρχηγό, η ΝΔ θα γευόταν μια ακόμα σίγουρη ήττα, ενώ με τον Μητσοτάκη, η ΝΔ έχει τη δυνατότητα να ανοιχτεί στο πεδίο του ευρύτερου ακραίου κέντρου. Η εξουσία είναι ο στόχος των ψηφοφόρων ενός κόμματος εξουσίας. Άρα η πρώτη του επιλογή θα ήταν αυτός που μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία και όχι αυτός που θα προσφέρει μια σίγουρη ήττα. Και ο Μητσοτάκης, από εκεί που όλοι θεωρούσαν ότι μπαίνει στη μάχη χωρίς την παραμικρή στήριξη από δυναμικά κέντρα (τουλάχιστον στα πρώτα βήματα της εσωκομματικής μάχης και συγκρινόμενος με Μεϊμαράκη και Τζιτζικώστα), κατόρθωσε να κάνει μια εντυπωσιακή ανατροπή.

Κατά τα λοιπά, ισχύουν τα όσα αναφέρθηκαν στην αρχή: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προκαλεί ανατριχίλα και φόβο στον κόσμο της εργασίας, ενώ θα γίνει (αν και όσο δεν ήταν ήδη) η σημαία των δυνάμεων της απόλυτης ασυδοσίας της αγοράς και της επιχειρηματικής αυθαιρεσίας. Όμως έτσι κι αλλιώς ζούμε στην εποχή των τεράτων: Στην εποχή που το ασφαλιστικό κατεδαφίζεται από μια κυβέρνηση πρώην Αριστεράς, αφού έχει ψηφιστεί ένα ακόμη μνημόνιο. Αν οι εργαζόμενοι επιβιώσουν πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά από την κυβέρνηση Τσίπρα, θα έχουνε ελπίδες και απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή