english

Μια απάντηση στα «ερωτήματα» της κ. Γεροβασίλη.

Μια απάντηση στα «ερωτήματα» της κ. Γεροβασίλη.

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Με αφορμή μια συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη που προανήγγειλε το ΟΧΙ σε ενδεχόμενη ψήφο εμπιστοσύνης, η κ. Γεροβασίλη προχώρησε σε ανοικτή επίθεση στην Αριστερή Πλατφόρμα καταλογίζοντάς της ότι «αποφάσισε να καταψηφίσει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ».

Οφείλει καταρχήν κανείς να διαπιστώσει ότι το να καταψηφιστεί μια κυβέρνηση που ενάντια σε κάθε λαϊκή ετυμηγορία υπογράφει και εφαρμόζει το τρίτο μνημόνιο, δεν είναι έγκλημα, δεν είναι κακούργημα, δεν είναι καν πταίσμα. Είναι υποχρέωση. Υποχρέωση απέναντι στο λαό, στη χώρα, στην ιστορία και στην Αριστερά. Όταν μια κυβέρνηση εκλέγεται με πρόγραμμα την κατάργηση των μνημονίων και τελικά καταλήγει να εφαρμόζει νέο και σκληρότερο μνημόνιο, οι βουλευτές που σέβονται τις δεσμεύσεις τους δεν μπορεί παρά να το καταψηφίσουν. Στο βαθμό μάλιστα που η κυβέρνηση αντικειμενικά μετατρέπει το μνημόνιο σε δομικό, θεμελιακό στοιχείο της πολιτικής της, σε αφετηριακό σημείο της ύπαρξής της, οι βουλευτές που αντιλαμβάνονται την εκλογή τους ως «συμβόλαιο με το λαό», δεν μπορούν παρά να άρουν την εμπιστοσύνη τους προς μια τέτοια κυβέρνηση.

Η κ. Γεροβασίλη εφαρμόζει το λαϊκό ρητό «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Για την κυβέρνηση δεν είναι πρόβλημα ότι παραβίασε δύο φορές τη λαϊκή ετυμηγορία. Είναι πρόβλημα το ότι όσοι θέλουν να τιμήσουν τη λαϊκή ετυμηγορία δεν στηρίζουν πλέον μια τέτοια κυβέρνηση. Πρωτοφανής συλλογισμός.

Όμως η κ. Γεροβασίλη οδηγείται σε ακόμη χειρότερες ατραπούς.

Ρωτά πονηρά αν η μετάβαση στο νέο νόμισμα θα είναι σε συμφωνία με τους εταίρους. Επαναλαμβάνει το άθλιο επιχείρημα ότι θα έχεις μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή. Για την κ. Γεροβασίλη η εκδοχή να μην έχεις καθόλου μνημόνιο, υποθέτουμε ότι δεν υπάρχει. Υιοθετεί παράλληλα το πενταετές επιχείρημα των Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου, Σαμαρά, Παπαδήμου: «Εγγυάστε τις συντάξεις αν πάμε στη δραχμή;».

Η πραγματικότητα είναι ανάποδη: Για να εγγυηθούμε τις συντάξεις πρέπει να βγούμε από το ευρώ. Γιατί μόνο έτσι υπάρχει δυνατότητα να μη μειώνονται οι συντάξεις. Οι πρόσφατες μειώσεις των κατώτατων συντάξεων (προκειμένου να μείνουμε στο ευρώ), αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Η κ. Γεροβασίλη συνεχίζει: «Αν δεν είναι συμφωνημένη (σ.σ. η μετάβαση στο νέο νόμισμα) πως θα στηριχτεί το νέο νόμισμα; Με ποια αποθεματικά; Με ποια ρευστότητα; Ή με ποια δάνεια από άλλες πηγές; Ή μήπως θα υποτιμηθεί ελεύθερα με όρους παγκόσμιας αγοράς;».

Ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης η κ. Γεροβασίλη θα όφειλε να γνωρίζει αλλεπάλληλες μελέτες, εκτιμήσεις οικονομολόγων και ιδρυμάτων, επιστημονικές δημοσιεύσεις που αποδεικνύουν τις θετικές συνέπειες από τη μετάβαση στο νέο νόμισμα, και υποδεικνύουν πολιτικές περιορισμού των αρνητικών συνεπειών. Οφείλουμε όμως να συμπεράνουμε ότι η κ.Γεροβασίλη ήταν τόσο πολύ εκστασιασμένη από τις διαβεβαιώσεις Τσίπρα ότι «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να μη συμφωνήσει η Μέρκελ» και τόσο θαμπωμένη από τους ισχυρισμούς Δραγασάκη ότι «θα ακούσουν τα επιχειρήματά μας και θα καταλήξουμε σε αμοιβαία επωφελή λύση» που δεν είχε χρόνο να διαβάσει μια σειρά από μελέτες που δίνουν απάντηση στις απορίες της.

Μια ενδεικτική παράθεση τέτοιων μελετών μπορεί να βρεθεί εδώ. Δεν είναι ακόμη και σήμερα αργά να βρει απαντήσεις στις απορίες της.

Όταν όμως ο Π.Λαφαζάνης διατύπωνε την απλή και βασική αλήθεια ότι τα αποθεματικά θα προκύψουν από τον υπάρχουσα νομισματική βάση (τα ευρώ που κυκλοφορούν), το Μαξίμου μιλούσε για "ριφιφί στο νομισματοκοπείο" και ο ανεκδιήγητος κ.Μάρδας διαβεβαίωνε ότι σε μια νύχτα η ΕΚΤ θα βγάλει παράνομα όλα τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούν εκδίδοντας νέα.

Όταν ο καθηγητής Θ. Μαριόλης εκτιμά με συγκεκριμένες μελέτες ότι το μέγεθος της υποτίμησης είναι διαχειρίσιμο και ο πληθωρισμός κόστους που θα προκύψει είναι απολύτως ελέγξιμος, ο Τσίπρας αντί να απαντήσει συγκεκριμένα και με επιχειρήματα, έλεγε ότι ο μισθός των συνταξιούχων θα εξαντληθεί σε τρεις μέρες.

Με επιχειρήματα νηπιαγωγείου, δεν μπορεί να γίνει αντιπαράθεση. Ας βρουν στο Μαξίμου καλύτερα επιχειρήματα από την απλή αναπαραγωγή του πενταετούς εμετού του ΣΚΑΙ και του ΑΝΤ-1 ενάντια στη δραχμή.

Ωστόσο, όσοι εξακολουθούν να είναι ενάντια στα μνημόνια, δεν μπορούν παρά να πουν όλη την αλήθεια.

Πρώτον, ότι κατά πάσα πιθανότητα, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα δεν θα είναι υπό την ανοχή ή πολύ περισσότερο με τη συμφωνία των δανειστών. Θα υπάρξει πόλεμος. Σε έναν τέτοιο πόλεμο, μπορείς να ανταπεξέλθεις, στο βαθμό που ανακτήσεις τα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που έχουν εκχωρηθεί στις Βρυξέλλες και στη Φραγκφούρτη. Η διεθνής εμπειρία από στάση πληρωμών και αποσύνδεση από σκληρό νόμισμα δείχνει πως οι συνέπειες είναι ευεργετικές, παρά τον «πόλεμο» των δανειστών και των πρώην εταίρων. Πολύ περισσότερο ο πόλεμος αυτός μπορεί να κερδηθεί αν αξιοποιηθεί η «ανισομετρία» ανάμεσα στην πολιτική και στην οικονομική δύναμη. Οι απόλυτα αξιοπρεπείς αλλά και αποφασιστικά αντιμνημονιακές ουρές στα ΑΤΜ την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, δείχνουν ότι ακόμη και σε σκληρές οικονομικές συνθήκες, είναι δυνατόν ο λαός να σε στηρίξει αν βλέπει ότι υπάρχει προοπτική.

Δεύτερον, ότι η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα είναι ένα μόνο μέρος από το πρόγραμμα ενός πολιτικού μετώπου που αγωνίζεται για τη διέξοδο από την μνημονιακή καταστροφή. Συνοδεύεται, προϋποθέτει και πυροδοτεί σειρά μέτρων φιλολαϊκού χαρακτήρα για τις τράπεζες, τη λιτότητα, τις εθνικοποιήσεις, τη φορολογία, την παραγωγική ανασυγκρότηση, τη σχέση με την ΕΕ, που καθιστούν ένα τέτοιο πρόγραμμα, όχι «πρόγραμμα της δραχμής» όπως αρέσκονται από κοινού να το χαρακτηρίζουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, αλλά πρόγραμμα ανάταξης της κοινωνίας και του λαού.

Τέλος δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε ότι η κ.Γεροβασίλη υιοθετεί τον απόλυτο παραλογισμό που ταυτίζει όσους αντιστέκονται στο μνημόνιο Σόιμπλε με τον Σόιμπλε και αναγορεύει σε αντίπαλους του Σόιμπλε όσους υιοθετούν και εφαρμόζουν το μνημόνιο που υπαγόρευσε ο Σόιμπλε. Η κατάσταση θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα. Ή αλλιώς «το γαρ πολύ του μνημονίου γεννά παραφροσύνη».

Σε κάθε περίπτωση βέβαια το πρόβλημα δεν είναι τα επιχειρήματα της κ. Γεροβασίλη. Η κυβέρνηση αναζητά απεγνωσμένα προσχήματα να πάει άμεσα σε εκλογές, καθώς κάθε μέρα που περνά, και παρά τη θηριώδη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 222 βουλευτών από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, η εργαζόμενη κοινωνία αντιλαμβάνεται το έγκλημα που συντελέστηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα. Το πολιτικό κεφάλαιο του ΣΥΡΙΖΑ εξαντλείται, η ανοχή στερεύει, για αυτό και η άμεση προσφυγή στις κάλπες είναι η μόνη διέξοδος. Ο Α. Τσίπρας θέλει να υφαρπάξει την ψήφο του ελληνικού λαού όσο αυτός είναι ακόμη σαστισμένος από το μέγεθος της προδοσίας, να παίξει το χαρτί ότι "έφτασε μέχρι το τέλος αλλά δεν υπήρχε εναλλακτική" και βεβαίως να μην δώσει τα χρονικά περιθώρια συγκρότησης του μετώπου του ΟΧΙ. Σε αυτή τη στρατηγική εντάσσονται και οι "απορίες" που έχει η κ. Γεροβασίλη.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή