english

Ας θαυμάσουμε τον σοφό κ. Δραγασάκη. Κι ας προετοιμαστούμε για το μέλλον.

Ας θαυμάσουμε τον σοφό κ. Δραγασάκη. Κι ας προετοιμαστούμε για το μέλλον.

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Ο άνθρωπος που εδώ και χρόνια προβάλλεται ως ο σοφός παντογνώστης του ΣΥΡΙΖΑ, παραδέχτηκε ευθαρσώς σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι «Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχθηκε λάθος εκτίμηση».

Δύο τινά συμβαίνουν. Το πρώτο είναι ότι ο κ. Δραγασάκης πράγματι πίστευε ότι η απειλή εξόδου θα ταράξει τους Γερμανούς. Σε μια τέτοια περίπτωση θα όφειλε να παραιτηθεί ως παντελώς ανίκανος να καταλάβει ότι εδώ και πέντε χρόνια το ευρωπαϊκό κέντρο θωρακίζεται απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το δεύτερο είναι ότι ο κ.Δραγασάκης προφανώς και δεν πίστεψε ποτέ ότι η απειλή εξόδου είναι απειλή, αλλά όφειλε να βρει περιτύλιγμα στη μνημονιακή ολοκλήρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο άνθρωπος που έστησε τη γέφυρα του εν δυνάμει επικίνδυνου ΣΥΡΙΖΑ με την άρχουσα τάξη και την αστική πολιτική, έπρεπε να δώσει λίγα καθρεφτάκια στους ιθαγενείς που μέσα στο κόμμα του παρίσταναν ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο μένοντας στην Ευρωζώνη. Στη δεύτερη περίπτωση όφειλαν να τον παραιτήσουν ως παντελώς απατεώνα.

Επειδή όμως ο κ. Δραγασάκης δεν θα παραιτηθεί και δεν θα τον παραιτήσουν, την ευθύνη για το σχήμα «απειλούμε με έξοδο και οι Ευρωπαίοι υποχωρούν» την έχει όλος ο ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς καμιά διάθεση δικαίωσης, η στήλη παραθέτει απόσπασμα μιας ανακοίνωσης της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ που γράφτηκε δυόμισι χρόνια πριν, τον Μάρτιο του 2013 με αφορμή την Κύπρο:

«Αυτό το σαρωτικό, εκκωφαντικό και ταυτόχρονα οδυνηρό αποτέλεσμα πρέπει να μας θυμίσει την πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που διατυπώνεται εδώ και καιρό. Επί τρία χρόνια ακούμε ότι αν υπάρξει πολιτική βούληση και πραγματική διαπραγμάτευση από ανυποχώρητους διαπραγματευτές, η Μέρκελ θα υποχωρήσει. Ότι ο Σόιμπλε θα τρομοκρατηθεί. Ότι θα πετάξουμε το μπαλάκι στον αντίπαλο. Ότι αυτός θα αποκτήσει το πρόβλημα που σήμερα έχουμε εμείς. Ότι ο φόβος θα αλλάξει στρατόπεδο. Ότι η ΕΚΤ και το Eurogroup μπλοφάρει. Ότι δεν θα αφήσουν τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Ότι δεν θα οδηγήσουν καμιά χώρα εκτός ευρώ γιατί το κόστος είναι ανυπολόγιστο».

Και η ανακοίνωση συνέχιζε μιλώντας για τη διάψευση των εκτιμήσεων του 2013:

«Εκτιμήσεις που έπεσαν ολοκληρωτικά έξω και αφήνουν έκθετους τους εμπνευστές τους, πολιτικούς και οικονομολόγους. Το δίλημμα που θέτει η υπο γερμανική ηγεμονία Ευρώπη είναι πραγματικό και είναι σαφές: Ή θα γίνει η Ευρωζώνη ζώνη διαρκούς λιτότητας, σκληρής εκμετάλλευσης και Γερμανικής επικυριαρχίας, ή, όσοι δεν θέλουν, θα περάσουν έξω από αυτή».

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει αν τα συμπεράσματα των γεγονότων στην Κύπρο το 2013 έχουν κάποια ομοιότητα (και άρα σημασία) για ότι έγινε το 2015 στην Ελλάδα. Μπορεί επίσης να αποφανθεί αν υπήρχαν εκτιμήσεις που σκιαγραφούσαν με ακρίβεια τις εξελίξεις. Αυτό δεν αφορά κάποια «δικαίωση». Αφορά την υπαρκτή δυνατότητα προετοιμασίας και συγκρότησης του δρόμου της ρήξης, από νωρίς, τουλάχιστον εδώ και τρία χρόνια, αλλά και περισσότερο. Αυτή η δυνατότητα χλευάστηκε, καταπολεμήθηκε, θάφτηκε. Με διαβεβαιώσεις ότι δεν χρειάζεται ρήξη, καθώς οι Γερμανοί θα υποχωρήσουν.

Τα παραπάνω δεν παρατίθενται προς σύγκριση μιας πάνσοφης προσωπικότητας σαν αυτή του κ.Δραγασάκη που απλώς «έπεσε έξω» και μιας μικρής πολιτικής οργάνωσης που «έπεσε μέσα». Άλλωστε οποιαδήποτε λογική δύναμη καταλάβαινε από την αρχή της ελληνικής κρίσης ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η διαπραγμάτευση που οι ηγέτες μας τάχα δεν έκαναν, αλλά το ευρωπαϊκό όριο που κανένα κόμμα δεν τολμούσε να παραβιάσει.

Τα παραπάνω έχουν σημασία σήμερα, καθώς ανοίγει ένα νέος κύκλος δυνατοτήτων συγκρότησης πολιτικού φορέα. Τα μαθήματα για τη «διαπραγμάτευση», τις «μονομερείς ενέργειες», τις προθέσεις των δανειστών και εταίρων και τα απαραβίαστα όρια της ΕΕ και του ευρώ, οφείλουν να είναι πολιτικός οδηγός για τη συνέχεια.

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

επιστροφή στην κορυφή